Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Αν θες να κόψεις τη χολή σε άνθρωπο χαμογέλασέ του διάπλατα το πρωί και πες του «Καλημέρα!» με χαρά. Το κάνω χρόνια και καταδιασκεδάζω καθώς μια τεράστια αμηχανία και ένα τεράστιο ερωτηματικό
«Μα που τη βρίσκει τόση χαρά;», διαγράφεται στα μάτια τους.
Λατρεύω την όλη διαδικασία. Μα ετούτη τη φορά το παιχνίδι έπαιζε αντίστροφα. Και πιάστηκα απροετοίμαστη.
-Ταξί!
-Καλημέρα σας αγαπητή κυρία.
-(Και «καλημέρα» και «Αγαπητή κυρία»! Σε ζαβό έπεσα) Καλημέρα σας. Κολωνάκι.
-Μετά χαράς. Πώς είστε σήμερα;
-(Την πάτησα! Είναι τρελός! Άντε να δω πώς θα κατεβώ) Είμαι καλά! (προφέρω κοφτά και καχύποπτα)
-Μα δεν είναι καταπληκτική η μέρα;
-(Να χέσω τη φλυαρία του! Κι ήθελα να γράψω κείμενο…) Ναι είναι!
-Θα σας πείραζε ν΄ανοίξω το παράθυρο; Mήπως σας ενοχλεί ο αέρας; Για να δοκιμάσουμε.
-(Δε μας γαμείς πρωί πρωί!) Ανοίξτε όσο θέλετε.
