ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οσα δεν ξερουμε για την Τουρκία

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

Για να αντιληφθούμε καλύτερα τη βαρύτητα της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης, η οποία αντιμετωπίζεται με δέος τόσο από τους συμμάχους της εντός του ΝΑΤΟ όσο και ως συνορεύουσα με τη Ρωσία και γενικότερα την ασιατική ήπειρο, είναι προδήλως αναγκαίο να τη συνυπολογίζουμε και ως μείζονα παράγοντα και στην αφρικανική ήπειρο. 

Η σχετική αναφορά με την οποία είμαστε εξοικειωμένοι, είναι με τη Λιβύη, όπου η Τουρκία όχι μόνο έχει στείλει εκστρατευτικό σώμα, αλλά συνεργάζεται ακόμα και σε επίπεδο επιρροής στα της διακυβέρνησης της χώρας, εξ ου και οι εκάστοτε πρωθυπουργοί της σπεύδουν στην Αγκυρα για να υποβάλουν τα σέβη τους και να πάρουν κατευθύνσεις. Είναι όμως εντελώς άγνωστος ο ρόλος της Τουρκίας στην υπόλοιπη Αφρική, η διείσδυση στην οποία τείνει να ανταγωνιστεί την από χρόνια εκεί εδραιωμένη οικονομική παρουσία και επιρροή της Κίνας.

Το ισχυρό ατού της Τουρκίας, το οποίο αξιοποιεί εκεί μεθοδικά, είναι το Ισλάμ. 

Ξεκίνησε από τη βαθιά ισλαμική Σομαλία, όπου βαθμιαία έχει κυριαρχήσει. Σύμφωνα με σχετικό άρθρο στην «Οικονομική Επιθεώρηση» του Ιουνίου, στο Μογκαντίσου, πρωτεύουσα της Σομαλίας, το μεγαλύτερο εκεί νοσοκομείο φέρει το όνομα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προς τιμήν του τούρκου προέδρου. Τουρκική εταιρεία έχει αναλάβει τη διαχείριση του λιμανιού και του διεθνούς αερολιμένα της πρωτεύουσας. Η Turkish Airlines έχει καθημερινές πτήσεις με την Κωνσταντινούπολη. Τουρκικές επιχειρήσεις έχουν επισκευάσει τους κυριότερους δρόμους του Μογκαντίσου καθώς και το κτίριο του κοινοβουλίου με χρηματοδότηση από την Αναπτυξιακή Εταιρεία της Τουρκίας. Επιπλέον, τούρκοι αξιωματικοί εκπαιδεύουν τους σομαλούς στρατιώτες.

Η Σομαλία είναι ένα εντυπωσιακό παράδειγμα της συνεχώς επεκτεινόμενης παρουσίας της Τουρκίας στην Αφρική σε αναζήτηση αγορών, φυσικών πόρων και διπλωματικής επιρροής. Η εκκίνηση έγινε το 2011 στη Σομαλία από τον πρόεδρο Ερντογάν, για να επεκταθεί σε όλη την αφρικανική ήπειρο. Ηδη η Τουρκία έχει διπλωματική παρουσία σε 43 αφρικανικές χώρες και οι τουρκικές αερογραμμές πραγματοποιούν τακτικές πτήσεις σε 40 χώρες.

Οι εμπορικές συναλλαγές της Τουρκίας με αφρικανικές χώρες έφθασαν το 2021 τα 29 δισεκατομμύρια δολάρια. Οι τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες επεκτείνονται με ραγδαίους ρυθμούς υπονομεύοντας την κυριαρχία των κινεζικών. Υπολογίζεται ότι τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες έχουν ολοκληρώσει έργα αξίας 79 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Αφρική, από αεροδρόμια μέχρι αθλητικά στάδια και τζαμιά. Μέσω της θρησκείας η διείσδυση της Τουρκίας στις μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής γίνεται ευκολότερη. Σημειωτέον ότι τουρκικές σημαίες καλύπτουν τα δέματα τροφίμων που μοιράζονται στα αφρικανικά σχολεία.

Ας προστεθεί ότι με πολλές αφρικανικές χώρες (πιο πρόσφατα με τη Νιγηρία, τη Σενεγάλη και το Τόγκο) η Τουρκία έχει συνάψει στρατιωτικές συμφωνίες. Είναι γνωστή άλλωστε η έντονη στρατιωτική παρουσία της στη Λιβύη.

Περιζήτητο τουρκικό προϊόν τα περίφημα drones bayraktar, τα οποία συναντά κανείς στην Αιθιοπία, στη Λιβύη, στο Μαρόκο και στην Τυνησία.

Με δεδομένα τα ανωτέρω...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Σαχέλ: Ο λησμονημένος πόλεμος. Mουσουλμάνοι πρόσφυγες και «κρυμμένα» πλούτη!

 

Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Ανάμεσα στα σημεία συγκρουσιακής ανάφλεξης του πλανήτη κρίσιμο ρόλο έχει η Υποσαχάρια Αφρική. Η περιοχή του Σαχέλ, όπως είναι περισσότερο γνωστή. 

Εκεί για χρόνια μαίνονται εχθροπραξίες, κυρίως ανάμεσα σε ντόπιους ή εισαγόμενους ισλαμιστές που αποσταθεροποιούν τα εκεί εύθραυστα καθεστώτα και προκαλούν τις περισσότερες μεταναστεύσεις αφρικανών μουσουλμάνων προς την Ευρώπη. Νότια από τις τελευταίες απολήξεις της ερήμου Σαχάρας και βόρεια από τις ζούγκλες της κεντρικότερης Αφρικής, οι χώρες του Σαχέλ περιλαμβάνουν πολλές αφρικανικές μουσουλμανικές χώρες. Ανάμεσά τους η Μαυριτανία, ο Νίγηρας, το Μάλι, το Τσαντ, η Ερυθραία και η Μπουργκίνα Φάσο. Η Σενεγάλη, επίσης, η Γκάμπια και το Σουδάν σε ένα μεγάλο μέρος ανήκουν στο Σαχέλ, υφιστάμενες πολλά από τα προβλήματα και τις συγκρούσεις που σπαράσσουν τις χώρες αυτές.

Το Σαχέλ είναι η φτωχότερη περιοχή του κόσμου. Εκτός από τα προβλήματα εμφύλιων συρράξεων και θρησκευτικού φανατισμού, οι περιβαλλοντικές μεταβολές και οι συνακόλουθες καταστροφές αποτελούν τρομακτικές απειλές. 

Η ξηρασία προκαλεί εξάπλωση της ερήμου Σαχάρας, συρρίκνωση των όποιων λιμνών υπάρχουν (λ.χ. λίμνη Τσαντ) κι αποδεκατισμό ποταμών (όπως λ.χ. ο Τσάρι σε Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, Τσαντ, Καμερούν). Η πείνα γίνεται εφιάλτης για τους πληθυσμούς και όλα τα σχετικά μέτρα του ΟΗΕ ξεπερνιούνται από τις κλιματικές συνθήκες, τη δυσκολία επιβολής πειθαρχίας στους λαούς κι από την ταχύτατη αύξηση των πληθυσμών. Στον Νίγηρα μόνο λ.χ. εκτιμάται πως οι γεννήσεις αυξάνονται με τέτοια ταχύτητα ώστε μέχρι το 2050 οι κάτοικοι από 23,3 θα φτάσουν στα 65,6 εκατ.! Αυτές οι εξελίξεις – ξηρασία, υπερπληθυσμός, εμφύλιες συγκρούσεις, τρομοκρατία – ενθαρρύνουν μεγάλες πληθυσμιακές μετακινήσεις προς το Μαγκρέμπ (Βόρεια Αφρική) και την Ευρώπη. Χώρες όπως η Ισπανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ελλάδα έχουν λόγους να ανησυχούν και να παρακολουθούν με προσοχή τις εξελίξεις στην περιοχή.

Ενας άλλος παράγοντας εξαιρετικής σημασίας είναι τα διάφορα γεωπολιτικά παιχνίδια ευρύτερου στρατηγικού ενδιαφέροντος που αναπτύσσονται στην περιοχή του Σαχέλ. Η περιοχή είναι πλουσιότατη σε πρώτες ύλες και πολύτιμα μέταλλα. Ολη η περιοχή είναι πλούσια σε ουράνιο, πετρέλαιο (Νίγηρας, Τσαντ), χαλκό, σιδηρομετάλλευμα (Μαυριτανία), χρυσό (Μάλι, Μπουργκίνα Φάσο) κ.ά. Με έλλειψη όμως οργάνωσης, με ληστρικές επιδρομές, με την εκτός ελέγχου εκμετάλλευση από ξένες εταιρείες και με τη διαφθορά. Το κρίσιμο σημείο βρίσκεται στην ύπαρξη και παραγωγή του εξαιρετικά περιζήτητου μετάλλου «σπάνιες γαίες». Αυτό χρειάζεται για τις σύγχρονες υψηλές τεχνολογίες (υπολογιστές, κινητά, drones, chips κ.λπ.) και για τα πιο ευαίσθητα οπλικά συστήματα. Σήμερα παράγεται κυρίως στην Κίνα κι αποτελούσε μέχρι πρόσφατα σχεδόν αποκλειστικό περιουσιακό της στοιχείο. Το ότι δεν παράγεται στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ υποδηλώνει τις διαστάσεις του ζητήματος.  

Ολοι τα χρειάζονται τα μέταλλα αυτά και η Κίνα δεν θα ήθελε να χάσει την αποκλειστικότητά της. Οι ανταγωνισμοί για την εξασφάλισή τους ανοίγουν μέτωπα και δημιουργούν πρόσθετα προβλήματα στην περιοχή.

Για πολλά χρόνια τα πλούτη της Αφρικής έμεναν «κρυμμένα» για άλλες πιο δύσκολες εποχές. Η στιγμή για την αξιοποίησή τους φαίνεται πως έφτασε. Και είναι φανερό πως...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γιατί οι εξτρεμιστές ισλαμιστές πολιτοφυλακές είναι σε άνοδο στο Δυτικό Αφρικανικό Σαχέλ

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι ακριβώς συμβαίνει με τη γαλλική στρατιωτική παρουσία στο Σαχέλ

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΩΤΗΡΗ

Όταν αναφερόμαστε στο Σαχέλ, αναφερόμαστε σε μια ολόκληρη ζώνη στην αφρικανική ήπειρο που βρίσκεται νοτιότερα της Ερήμου Σαχάρας και απλώνεται ανάμεσα στον Ατλαντικό Ωκεανό και την Ερυθρά Θάλασσα. Έχει έκταση πάνω από 3 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα.

Γεωπολιτικά το ενδιαφέρον επικεντρώνεται σε 5 χώρες, τη Μπουρκίνα Φάσο, το Τσαντ, το Μάλι , τη Μαυριτανία και τον Νίγηρα, που αντιμετωπίζουν κοινές προκλήσεις, τόσο αυτές που αφορούν την κλιματική αλλαγή και τα δημογραφικά ζητήματα, όσο και ζητήματα οργανωμένου εγκλήματος και ενόπλων κινημάτων.

Στην περιοχή αυτή δραστηριοποιούνται τα τελευταία χρόνια ένα σύνολο ένοπλων οργανώσεων, ισλαμικού προσανατολισμού. Παρότι υπάρχουν σαφή στοιχεία επιρροής από τα ισλαμικά ένοπλα ρεύματα που διεκδίκησαν να εκπροσωπήσουν την διεθνή «τζιχάντ», όπως την Αλ Κάιντα και το Ισλαμικό Κράτος, κάτι που φαίνεται και στις ονομασίες των οργανώσεων (π.χ. Ισλαμικό Κράτος στην Ευρύτερη Σαχάρα), εντούτοις σε μεγάλο βαθμό η ανάπτυξή τους τροφοδοτήθηκε από τοπικά προβλήματα και συγκρούσεις, δεσμούς ανάμεσα σε φυλές, όπως και τα ενδημικά προβλήματα λειτουργίας των τοπικών κρατών, που ούτως ή άλλως είχαν εξαρχής στη διαδρομή τους να αντιμετωπίσουν  τις επιπτώσεις της αποικιοκρατίας, τα προβλήματα διαφθοράς, αλλά και την αδυναμία να διαμορφώσουν τις ανάλογες υποδομές.

Παρότι έχουν υιοθετήσει πρακτικές όπως οι επιθέσεις αυτοκτονίας και συχνά είναι ιδιαίτερα βίαια, εντούτοις σε αντίθεση με ένοπλες οργανώσεις όπως η Αλ Κάιντα ή το Ισλαμικό Κράτος δεν έχουν επιλέξει στόχους εκτός των χωρών ή των περιοχών όπου δραστηριοποιούνται, ούτε έχουν στοχοποιήσει ανοιχτά τη Δύση.

Παράλληλα, η δράση τους στην περιοχή ενισχύθηκε είτε από προηγούμενες ενεργές αντιπαραθέσεις, όπως είναι η δράση ισλαμιστικών οργανώσεων στην Αλγερία, αλλά και από τον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη που εκτός των άλλων έκανε και εύκολη την πρόσβαση σε οπλισμό.

Το Μάλι είναι μια χώρα που είχε την όχι και τόσο ευχάριστη εμπειρία της γαλλικής αποικιοκρατίας πριν ανακτήσει την ανεξαρτησία της. Είχε μια σχετικά ταραγμένη πολιτική ιστορία μέχρι τη σχετική αποκατάσταση δημοκρατικών λειτουργιών το 1991, παρότι τα τελευταία χρόνια ξαναμπήκε σε μια φάση αστάθειας με αποκορύφωμα τα πραξικοπήματα το 2012, το 2020 και το 2021.

Το Μάλι από την αρχή είχε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τις ένοπλες εξεγέρσεις των νομάδων Τουαρέγκ, που υποστήριζαν ότι αντιμετώπιζαν τόσο στο Μάλι όσο και στον Νίγηρα περιθωριοποίηση και φτωχοποίηση. Στο Μάλι υπήρχε ένα ένοπλο κίνημα Τουαρέγκ που διεκδικούσε ανεξαρτησία. Οι εξελίξεις στη Λιβύη και ο εμφύλιος πόλεμος σήμαινε και ευκολότερη πρόσβαση σε οπλισμό. Παράλληλα προς τη βασική οργάνωση, το Εθνικό Κίνημα για την Απελευθέρωση του Αζαγουάντ (MNLA), εμφανίστηκαν και ισλαμικές οργανώσεις, με συμμετοχή κυρίως Τουαρέγκ και που σκοπό δεν είχαν την εδαφική απελευθέρωση αλλά τη διαμόρφωση ισλαμικού καθεστώτος, με σχέση και με οργανώσεις όπως η Αλ Κάιντα στο Ισλαμικό Μαγκρέμπ. Η κλιμάκωση αυτών των μορφών ένοπλης δράσης, με το MNLA να αποκτά τον έλεγχο σημαντικών περιοχών, ιδίως μέσα στην αβεβαιότητα που δημιούργησε το πραξικόπημα της 21ης Μαρτίου 2012 (που τελικά θα οδηγήσει σε μια πολιτική λύση), διαμόρφωσε και το έδαφος για τη Γαλλική παρέμβαση.

Διάφοροι λόγοι συνετέλεσαν στην επιλογή της Γαλλίας να στείλει στρατεύματα σε μια σύγκρουση που είχε αρκετά τοπικό χαρακτήρα.

Ο πολιτικός που κατεξοχήν συνέβαλε στο να ξεκινήσει η γαλλική στρατιωτική επέμβαση στο Μάλι και συνολικά στο Σαχέλ ήταν...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι συμβαίνει στις χώρες της ζώνης του Σαχέλ

Σαχέλ και Γαλλία: Ανάλυση της κατάστασης στις χώρες της ζώνης του Σαχέλ και του ρόλου της Γαλλίας.

 Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Η ζώνη του Σαχέλ, το βορειότερο τμήμα της υποσαχάριας Αφρικής, διασχίζει την αφρικανική ήπειρο από τη βόρεια Σενεγάλη στα δυτικά μέχρι τα παράλια της Ερυθράς Θάλασσας στα ανατολικά. 

Παρότι περιλαμβάνει το εσωτερικό Δέλτα του Νίγηρα, μια εύφορη περιοχή, το κλίμα και το έδαφος στο μεγαλύτερο μέρος του Σαχέλ δεν είναι ευνοϊκά· ήδη, από τον 8ο αιώνα, οι διαφορετικές φυλές που δημιουργούσαν μικρές αυτοκρατορίες πολεμούσαν μεταξύ τους γύρω από το εμπόριο του χρυσού, του αλατιού και των σκλάβων. Κατά καιρούς, η ξηρασία και οι ακρίδες προκάλεσαν λιμούς: στον 18ο αιώνα ο μισός πληθυσμός του Τιμπουκτού –σήμερα πόλη του Μάλι– αφανίστηκε από την πείνα. Στη συνέχεια, γύρω στο 1880, η Γαλλία κατέκτησε το δυτικό κομμάτι της ζώνης ονομάζοντάς το Γαλλικό Σουδάν: τα σύνορα των διαφόρων περιοχών ήταν ασαφή και κινούμενα· το 1959 το Γαλλικό Σουδάν μετονομάστηκε σε Δημοκρατία του Σουδάν και ενώθηκε με τη Σενεγάλη σχηματίζοντας την Ομοσπονδία του Μάλι η οποία ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Γαλλία το 1960.

Όπως συνέβη σε πολλές αποικίες και υπερπόντια εδάφη των ευρωπαϊκών δυνάμεων, ο πρώτος πρόεδρος του Μάλι, ο Μοντίμπο Κεϊτά, εφάρμοσε μονοκομματική πολιτική με σοσιαλιστικό προσανατολισμό και προχώρησε σε εθνικοποιήσεις. Αλλά η ενότητα της χώρας απεδείχθη πολύ δύσκολη, σχεδόν αδύνατη: ιδιαίτερα η φυλή Τουαρέγκ, ένας πληθυσμός περίπου 1.200.000 σε ολόκληρο το Σαχέλ, ζητούσε ανεξαρτησία, ενώ παραλλήλως σημειώνονταν στάσεις στον μονίμως ξεχαρβαλωμένο κυβερνητικό στρατό από τον οποίον έλειπαν η εκπαίδευση και η δεοντολογία.

Στις 22 Μαρτίου 2012 στο Μάλι εκδηλώθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα. Μετά από πολύωρες μάχες, συνελήφθησαν η προεδρική φρουρά και μερικοί υπουργοί μεταξύ των οποίων ο υπουργός Εξωτερικών Σουμεϊλού Μπουμπέγε Μάιγκα. Την εξουσία ανέλαβε ο αρχηγός των πραξικοπηματιών, ο λοχαγός Αμαντού Σανόγκο· η χώρα βυθίστηκε στο χάος. 

Οι αντάρτες Τουαρέγκ (μουσουλμάνοι σουνίτες, κάποτε σχετικά χαλαροί, σήμερα φανατικοί) και άλλες ομάδες ισλαμιστών κατέλαβαν τρεις πόλεις στο βόρειο Μάλι, στο όνομα του «Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος του Αζαγουάντ», το οποίο συνθέτουν ισλαμιστές της οργάνωσης Άνσαρ Ντιν, της Αλ Κάιντα και των Τουαρέγκ. Με λίγα λόγια, το Μάλι κινδυνεύει να κοπεί στα δύο, με το βόρειο τμήμα της χώρας να περνά στα χέρια των φανατικών ισλαμιστών. 

Όλα αυτά τα χρόνια οι ταραχές και η αστάθεια συνεχίστηκαν με αποτέλεσμα ανθρωπιστική κρίση και διαδοχικά πραξικοπήματα, το τελευταίο των οποίων έγινε τον περασμένο Μάιο. Όσο για την ισχνή οικονομία της χώρας, βασίζεται ακόμα στην παραγωγή βαμβακιού αν και υπάρχουν κάποιες δυνατότητες για πιο συστηματική εξόρυξη χρυσού στις περιοχές Κάγιο και Σικάσσο – ωστόσο, η παρουσία της Γαλλίας στο Μάλι, και στο Σαχέλ γενικότερα, δεν σχετίζεται με τα χρυσωρυχεία· τέτοιες εκτιμήσεις είναι αναχρονιστικές· δεν ζούμε πια στην εποχή της αποικιοκρατίας.

Η Γαλλία έχει υπογράψει συμφωνίες με τις οποίες δεσμεύεται έναντι των εκλεγμένων κυβερνήσεων των χωρών του Σαχέλ. Η παρουσία της, περιορισμένη και ελαφρώς διακοσμητική, έχει στόχο την αντιμετώπιση των ισλαμιστικών πιέσεων, των συγκρούσεων μεταξύ των φυλών και της πείνας. Το πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι ότι η δράση των ένοπλων ομάδων επεκτείνεται από το Μάλι στη βόρεια Μπουρκίνα Φάσο και στον Νίγηρα, μπλοκάροντας τις οδούς τροφοδοσίας και παρενοχλώντας τον επίσημο στρατό του Μάλι τον οποίον συνδράμουν οι Γάλλοι, η ΕΕ και ο ΟΗΕ μέσω ενός προγράμματος εκπαίδευσης το οποίο προβλέπει τη στρατιωτική ένωση πέντε κρατών του Σαχέλ (Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Νίγηρα, Μαυριτανίας και Τσαντ). 

 Στην πραγματικότητα αυτή η ένωση έχει αποδειχθεί χιμαιρική: τα αφρικανικά στρατεύματα δεν ένωσαν τις δυνάμεις τους, ένωσαν τις αδυναμίες τους. Και τώρα κατηγορούνται για διαφθορά και εγκλήματα πολέμου, πράγμα που ωθεί τους χωρικούς στην αγκαλιά των ισλαμιστικών συμμοριών.

Παρ’ όλ’ αυτά, το σχέδιο παραμένει και συνεπάγεται συντονισμένες επιχειρήσεις πέντε κρατών με σκοπό τη σταθεροποίηση των συνόρων, τον εδαφικό έλεγχο εκ μέρους των επίσημων κεντρικών κυβερνήσεων, τον τερματισμό των σφαγών και την υποταγή τρομοκρατικών οργανώσεων όπως η Μπόκο Χάραμ σε μια μορφή πολιτικής κοινωνίας.  

Με λίγα λόγια, η Γαλλία προσπαθεί να τετραγωνίσει τον κύκλο: έχει εμπλακεί, με λιγοστές στρατιωτικές δυνάμεις, σε μια επιχείρηση τεράστιας εμβέλειας εναντίον των τζιχαντιστικών συμμοριών επιλέγοντας τη μέθοδο του πολέμου φθοράς.  

Για πολλούς αναλυτές, αυτή η μέθοδος είναι καταδικασμένη: χρειάζεται καλύτερη γνώση των αδυναμιών των ισλαμιστών ανταρτών και απόκριση σε ανταρτοπόλεμο, ιδιαίτερα τώρα που ο λαός του Μάλι έχει στραφεί εναντίον των Γάλλων.  

Η τζιχαντιστική προπαγάνδα τούς παρουσιάζει ως λαφυραγωγούς, ενώ η αντίθετη πλευρά διαδίδει φήμες ότι «οι Γάλλοι εξοπλίζουν τους τζιχαντιστές με μοτοσικλέτες». 

Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια: η Γαλλία εισάγει φυσικό αέριο από την Αλγερία, ουράνιο από τον Νίγηρα (η εκμετάλλευσή του έχει γίνει ασύμφορη και μάλλον θα σταματήσει), υδρογονάνθρακες και ορυκτά από τη Νιγηρία και την Αγκόλα – με λίγα λόγια, δεν έχει άμεσα οικονομικά συμφέροντα στο Σαχέλ. 

 Το επαναλαμβάνω: συχνά, ο άμεσος συσχετισμός στρατιωτικής παρουσίας και οικονομικών συμφερόντων έχει αξία συνωμοσιολογικής θεωρίας.

Η Γαλλία δαπανά ένα δισ. ευρώ ετησίως στο Σαχέλ όπου διατηρεί δύναμη 17.000 στρατιωτών, αλλά η Επιχείρηση Barkhane που ξεκίνησε το 2014 πρέπει να θεωρηθεί φιάσκο. Η γαλλική παρουσία, παρότι αν γινόταν «σωστά» θα μπορούσε να σταθεροποιήσει την περιοχή, φαίνεται σήμερα στα μάτια πολλών –περισσότερων Ευρωπαίων παρά Αφρικανών– «νεο-αποικιακή», άρα αναμοχλεύει πάθη που δεν θα έπρεπε να αναμοχλεύει. Οι ισλαμιστικές ομάδες Τζαμάατ νυσράτ αλ-ισλάμ γουάλ-Μουσλιμίν και η Αλ-Κάιντα την εκμεταλλεύονται για να νομιμοποιήσουν τις τρομοκρατικές τους βλέψεις στην Ευρώπη. 

Το θεμελιώδες σφάλμα των Ευρωπαίων στην Αφρική είναι, νομίζω, το ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ωρολογιακή βόμβα της υποσαχάριας Αφρικής

Αντιμέτωπη με νέα προσφυγικά κύματα θα βρεθεί η Ευρώπη, καθώς στην υποσαχάρια Αφρική πραγματοποιούνται μεγάλες δημογραφικές μεταβολές που μετασχηματίζουν την περιοχή και κατ' επέκταση τις μεταναστευτικές τάσεις.

Όσο κι αν γίνονται προσπάθειες από τα αφρικανικά κράτη και την Ευρωπαϊκή Ένωση να κρύψουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, τα στοιχεία δείχνουν πως ο πληθυσμός της υποσαχάριας Αφρικής αυξάνεται και οι μεταναστευτικές ροές κινούνται ανοδικά. 


Τα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων έχουν αποδείξει ότι αποτελούν μια πρόσκαιρη λύση που λειτουργεί εις βάρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ενώ το ...χαρτζιλίκι της ΕΕ (8 δισ. μέσα στα επόμενα 5 χρόνια) στα αφρικανικά κράτη δεν λύνει το πρόβλημα που δημιουργούν οι πολεμικές συγκρούσεις και η οικονομική ανισότητα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για τη μετανάστευση από την υποσαχάρια Αφρική, δεν υπάρχει περιθώριο για παρερμηνείες: Ο πληθυσμός της εξεταζόμενης περιοχής έχει σχεδόν διπλασιαστεί από τη δεκαετία του 1990, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση παγκοσμίως, από περίπου 480 εκατομμύρια το 1990 σε περίπου 900 εκατομμύρια το 2015. Έτσι και ο συνολικός αριθμός των μεταναστών έχει διπλασιαστεί.  


Σημειώνεται πως στους παράγοντες μιας δημογραφικής αλλαγής βρίσκονται οι γεννήσεις, οι θάνατοι και η μετανάστευση. Το 2013, περίπου 20 εκατ. Αφρικανοί από την υποσαχάρια περιοχή ζούσαν μακριά από τη χώρα προέλευσής τους. Παρότι το ποσοστό των ανθρώπων που μεταναστεύουν είναι χαμηλό σε σχέση με άλλες περιοχές (περίπου στο 2% έναντι 3%), για να κατανοήσουμε πλήρως τη μεταβαλλόμενη δυναμική, χρειάζεται να εξετάσουμε τις συνέπειες της ραγδαίας αύξησης του πληθυσμού.

Ο πληθυσμός της περιοχής, όχι μόνο θα συνεχίσει να αυξάνεται ραγδαία αγγίζοντας, σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα 2 δισεκατομμύρια το 2050, αλλά και το μέγεθος του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας αναμένεται να αυξηθεί ακόμα πιο γρήγορα, από περίπου τα 480 εκατ. το 2013 στα 1,3 δισ. το 2050. Το παραπάνω στοιχείο έχει σημασία ακριβώς επειδή η αύξηση αυτού του ποσοστού του πληθυσμού αποτελεί πηγή μεταναστευτικών κυμάτων.

Οικονομική ανισότητα, πολιτική αστάθεια, πολεμικές συγκρούσεις

Πέντε χώρες πλήττονται από ένοπλες συγκρούσεις και αποτελούν τις βασικές πηγές της ενδο-αφρικανικής μετανάστευσης. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η Σομαλία, το Σουδάν και το Νότιο Σουδάν ήταν οι χώρες με τις μεγαλύτερες προσφυγικές εκροές. Αυτή τη στιγμή, η περιοχή της υποσαχάριας Αφρικής φιλοξενεί τα μεγαλύτερα στρατόπεδα προσφύγων στον κόσμο. Γι' αυτόν το λόγο, η Κένυα αποφάσισε να κλείσει τον καταυλισμό Dadaab ώστε οι πρόσφυγες που διέμεναν εκεί να επιστρέψουν στη Σομαλία. Στόχος της Κένυας είναι ο επαναπατρισμός των προσφύγων στη Σομαλία και γενικότερα στις χώρες καταγωγής τους.

Στον αντίποδα, όπως τονίζει η Διεθνής Αμνηστία, οι πιο εύπορες χώρες παγκοσμίως έχουν αφήσει μόνο 10 χώρες, που αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 2,5% του παγκόσμιου ΑΕΠ, να λάβουν το 56% των προσφύγων παγκοσμίως. Ουσιαστικά, οι χώρες που γειτνιάζουν με τα πεδία των συγκρούσεων αφήνονται  να επωμιστούν τη συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων σε παγκόσμιο επίπεδο. Ανάμεσα στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής βρίσκεται και η Αιθιοπία, η οποία ταλανίζεται από εθνοτικές συγκρούσεις και τη χειρότερη ξηρασία των τελευταίων δεκαετιών.

Και τι σχέση έχει η Ευρώπη;

ΜΠΑΝΑΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ποιος θυμάται την Αφρική;

Toυ ΣΠΥΡΟΥ Ν. ΛΙΤΣΑ

Κάποτε νεαρός μεταπτυχιακός φοιτητής είχα ρωτήσει έναν καθηγητή μου τον λόγο που η διεθνής κοινή γνώμη δεν ενδιαφέρεται για τις διαδοχικές τραγωδίες που βιώνει η Αφρική. 

Μου είπε ότι συνηθίσαμε όλοι να τη θεωρούμε το κολαστήριο του πλανήτη και πλέον τίποτα δεν μας κάνει εντύπωση. 

Τότε θεώρησα την απάντηση «εύκολη και γρήγορη». Σήμερα όμως, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, αντιλαμβάνομαι την ουσία.
   

Διεφθαρμένες κυβερνήσεις, ανίκανοι φύλαρχοι-πολιτικοί, άκρατος νεποτισμός, συνολική απουσία του κράτους δικαίου, ανυπαρξία θεσμών, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, κράτη που δημιουργήθηκαν με παρέμβαση των αποικιακών δυνάμεων και με σκοπό τη διαιώνιση των προβλημάτων και όχι την επίλυση αυτών. Αυτές είναι οι κεντρικές ψηφίδες που διαμορφώνουν το αφρικανικό ζήτημα.
   

Από τις 15 Δεκεμβρίου του 2013 το Νότιο Σουδάν βιώνει τη δεύτερη φάση ενός αιματηρού εμφυλίου μεταξύ των φυλών Ντίνκα και Νουέρ. Περίπου 10.000 άνθρωποι έχουν ήδη σκοτωθεί μέσα σε τρεις μήνες, 750.000 έχουν εγκαταλείψει βίαια τις εστίες τους, ενώ οι διεθνείς παρατηρητές των Ηνωμένων Εθνών και άλλων ανθρωπιστικών οργανώσεων καταγράφουν διαρκή εγκλήματα εναντίον άμαχων πληθυσμών εκατέρωθεν. Υπάρχει άμεσος κίνδυνος μετατροπής του εμφυλίου σε διακρατικό πόλεμο, αφού ήδη η Ουγκάντα επιδιώκει να «βάλει πόδι» στα πετρελαϊκά κοιτάσματα του Νότιου Σουδάν με την αποστολή στρατού υπέρ της φυλής Ντίνκα, ενώ το Σουδάν, αν και έως σήμερα παρακολουθεί τις εξελίξεις, είναι σίγουρο ότι θα επέμβει κι αυτό για να διασφαλίσει τα δικά του συμφέροντα.
   

Η Νιγηρία βιώνει μια διαρκή εσωτερική αναταραχή, ενώ από πολλούς θεωρείται το πλέον διεφθαρμένο κράτος σήμερα στη Γη. Για παράδειγμα, εκεί δραστηριοποιούνται κορυφαίοι IT hackers σε υποθέσεις μαζικών εξαπατήσεων καταναλωτών, ενώ υπάρχουν καταγγελίες στα Ηνωμένα Εθνη ότι σε σημεία όπου στέλνονται Νιγηριανοί κυανόκρανοι παρατηρείται αύξηση στις λεηλασίες και τις κλοπές. Ολη αυτή η κατάσταση ασφαλώς αδικεί κατάφωρα τους πολίτες της Νιγηρίας και αφορά εγχώριες θλιβερές μειονότητες, προσφέροντας ηθικολογικά επιχειρήματα στους τζιχαντιστές της Μπόκο Χαράμ (τρομοκρατική οργάνωση που είναι συνδεδεμένη με την Αλ Κάιντα και η οποία ελέγχει 12 περιφέρειες στο εσωτερικό του κράτους, επιβάλλοντας τη σαρία) να προσελκύουν διαρκώς νέα μέλη. Η μετατροπή ενός κομβικού κράτους για τις εξελίξεις στην αφρικανική ήπειρο σε προνομιακό πεδίο εφαρμογής σχεδίων διεθνούς διαφθοράς αλλά και σε βάση των τζιχαντιστών παράγει σωρεία αρνητικών παρεπομένων που αφορούν την ασφάλεια της Νιγηρίας αλλά και των όμορων κρατών.
   

Στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία και παρά την αποστολή γαλλικών δυνάμεων για να βοηθήσουν στην ομαλοποίηση της κατάστασης ο εμφύλιος συνεχίζει να μαίνεται μεταξύ της χριστιανικής πλειονότητα και της μουσουλμανικής μειονότητας. Η σφοδρότητα της αντιπαλότητας είναι τέτοια, που και οι δύο πλευρές έχουν δημιουργήσει πολυάριθμες ένοπλες ομάδες που στοχοποιούν αμάχους της άλλης πλευράς, με αποτέλεσμα το ρήγμα να βαθαίνει καθημερινά. Ο κίνδυνος δε τα όμορα κράτη με μουσουλμανικές πλειονότητες να θελήσουν να βοηθήσουν τους ομοθρήσκους τους στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία και ο εμφύλιος να μετατραπεί σε μια διαθρησκευτική σύγκρουση απροσμέτρητου βάθους και έντασης είναι πολύ μεγάλος.
   

Οι συγκρουσιακές κατευθύνσεις στο εσωτερικό της αφρικανικής ηπείρου προοιωνίζονται την αλληλουχία αρνητικών εξελίξεων για όλη την περιοχή. Το ιδιαιτέρως επικίνδυνο στοιχείο σε όλη αυτή τη διαδικασία είναι ότι δεν καραδοκούν μόνο οι γνωστοί φύλαρχοι-πολέμαρχοι που υπόσχονται περισσότερο πόνο, δυστυχία και θάνατο με σκοπό να εξυπηρετήσουν τις διεφθαρμένες ορέξεις τους. Στην επόμενη στροφή των εξελίξεων καραδοκεί το τζιχαντιστικό Ισλάμ, που από το 2001 και μετά επιδιώκει να μεταφέρει τη δράση του και στο εσωτερικό της Αφρικής, οικοδομώντας έναν νέο πόλο από όπου θα δρα. 

ΚΟΣΜΟΣ - ΚΕΝΤΡΟΑΦΡΙΚΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Fast Track στρατιωτική επέμβαση της Ε.Ε. μέσω... Λάρισας

Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Την «ενεργή εμπλοκή» της Ευρωπαϊκής Ενωσης στην εμφύλια διαμάχη που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, με την αποστολή έως και 600 Ευρωπαίων στρατιωτών, αποφάσισαν στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Εξωτερικών της Ε.Ε., υποχωρώντας στις πιέσεις της Γαλλίας.

  

Επέλεξαν παράλληλα τη Λάρισα ως «επιχειρησιακό στρατηγείο» για το συντονισμό του όλου εγχειρήματος.

«Το Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε. καλείται να επιταχύνει τη διαδικασία του επιχειρησιακού σχεδιασμού και υπογραμμίζει τη σημασία της στενής συνεργασίας μεταξύ των εταίρων, των αρχών της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, του ΟΗΕ, της Αφρικανικής Ενωσης και της Γαλλίας, προκειμένου να αποκατασταθεί η σταθερότητα στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία», υπογραμμίζεται στα συμπεράσματα της χθεσινής συνάντησης.

«Θα προχωρήσουμε με τον επιχειρησιακό σχεδιασμό υπό ταχείες (fast track) διαδικασίες», δήλωσε η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάθριν Αστον.

Στόχος, σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο, είναι οι πρώτοι στρατιώτες από τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. να μεταβούν στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία στα τέλη Φεβρουαρίου ή τις αρχές Μαρτίου, με σκοπό να παραμείνουν από «τέσσερις έως έξι μήνες».

Οπως επισημαίνεται, η κινητοποίηση αυτή της Ε.Ε. είναι πρωτοφανής, καθώς μέχρι σήμερα, με εξαίρεση τη στρατιωτική επιχείρηση στο Τσαντ το 2008, οι χώρες-μέλη εμφανίζονταν επιφυλακτικές ως προς την ενεργό συμμετοχή τους και την αποστολή επιχειρησιακών μονάδων σε περιοχές εκτός Ευρώπης.

Επί του παρόντος, μόνο η Εσθονία έχει δεσμευθεί για την αποστολή 55 στρατιωτών.

Σύμφωνα πάντως με το πρακτορείο Reuters, ο αριθμός των στρατιωτών θα φθάσει τους 1.000.

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ένα εκατομμύριο εκτοπισμένοι στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία

Σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι -μεταξύ των οποίων και οι μισοί κάτοικοι της πρωτεύουσας Μπαγκουί- έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους αντάρτες Σελεκά, στα τέλη Μαρτίου 2013, και τις πρόσφατες συγκρούσεις μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων.
«Η κατάσταση σε ανθρωπιστικό επίπεδο παραμένει καταστροφική. Η ανασφάλεια που βασιλεύει στη χώρα καθιστά ολοένα και πιο δύσκολη την μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας και ο αριθμός των εκτοπισμένων έχει ξεπεράσει τους 935.000 ανθρώπους» δήλωσε ο Μπάμπαρ Μπάλοκ, εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες.
Εκτιμάται ότι το 60% των εκτοπισμένων είναι παιδιά.
Ορισμένοι από τους εκτοπισμένους έφυγαν από τα σπίτια τους αναζητώντας ασφαλέστερο καταφύγιο σε άλλες περιοχές μετά την ανατροπή του πρώην προέδρου Φρανσουά Μποζιζέ από τους Σελεκά, στις 24 Μαρτίου 2013, ενώ άλλοι εγκατέλειψαν τις εστίες τους εξαιτίας των συνεχιζόμενων διαθρησκευτικών συγκρούσεων.
Ο Μπάλοκ είπε στους δημοσιογράφους ότι οι επιθέσεις εναντίον αμάχων, οι λεηλασίες και η παρουσία ένοπλων ομάδων στις περιοχές όπου έχουν καταφύγει οι κάτοικοι δυσκολεύουν αφάνταστα την πρόσβαση των ανθρωπιστικών οργανώσεων.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Το «οικονομικό θαύμα» της Αφρικής ωφελεί μόνο την ελίτ της

Το λεγόμενο οικονομικό θαύμα της Αφρικής δεν ωφελεί την πλειοψηφία του πληθυσμού αλλά την ελίτ της, αποκαλύπτει μεγάλη έρευνα του Afrobarometer (Αφροβαρόμετρο), ενός ανεξάρτητου πρότζεκτ που καταγράφει τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές τάσεις στην ήπειρο. 

Το μεγαλύτερο ποσοστό των Αφρικανών αισθάνεται ότι η πολυ - εκθειασμένη οικονομική ανάπτυξη δεν έχει φθάσει στην καθημερινή ζωή του, με αποτέλεσμα οι φτωχοί και οι άνεργοι να μένουν πίσω, τη στιγμή που οι πλούσιοι επωφελούνται από αυτή τη τάση.

Στην έρευνα συμμετείχαν 51.605 άνθρωποι σε 34 χώρες της Αφρικής, από τον Οκτώβριο του 2011 μέχρι τον Ιούνιο του 2013. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έρευνα του είδους της. Η σχετική έκθεση φέρει τον τίτλο «Έπειτα από μία δεκαετία ανάπτυξης στην Αφρική, μικρή αλλαγή στη φτώχεια των απλών πολιτών». Περίπου ένας στους πέντε Αφρικανούς είπε στους ερευνητές ότι δεν έχει πρόσβαση σε τρόφιμα, καθαρό νερό και ιατρική περίθαλψη, ενώ περίπου οι μισοί βιώνουν τουλάχιστον περιστασιακές ελλείψεις. Περισσότεροι από δύο στους πέντε δεν διαθέτουν το εισόδημα για να εκπληρώσουν βασικές ανάγκες τους και τα τρίτα τέταρτα ανέφεραν ότι δεν είχαν χρήματα τουλάχιστον μία φορά το περασμένο έτος.

Σε 16 χώρες για τις οποίες υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία για τη τελευταία δεκαετία, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ο αριθμός των πολιτών που ζούσε σε συνθήκες φτώχειας παραμένει σχεδόν αμετάβλητος.

Η έκθεση αναφέρει:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΑΦΡΙΚΗ: Μαύρα σύννεφα στην... κινεζοποίηση της Μαυρης Ηπείρου

Του Παναγιώτη Παπαϊωάννου

Μόνο τυχαία δεν ήταν η επιλογή της Αφρικής για το πρώτο ταξίδι στο εξωτερικό του νέου προέδρου της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, με αφορμή τη Σύνοδο Κορυφής των BRICS στη Νότια Αφρική. Και τούτο διότι η «Μαύρη Ηπειρος» είναι την τελευταία δεκαετία ένα από τα σημαντικότερα «εφαλτήρια» της ραγδαίας οικονομικής ανάπτυξης της Κίνας. Τόσο ως εμπορικός εταίρος, όσο και ως προμηθευτής των απαραίτητων πρώτων υλών που απαιτούνται για να συνεχίσει να κινείται με φρενήρεις ρυθμούς η κινεζική οικονομία.  

Μία σχέση που ωστόσο, παρομοιάζεται όλο και πιο συχνά με έναν... μήνα του μέλιτος πάνω από τον οποίο αρχίζουν να συγκεντρώνονται τα πρώτα «μαύρα σύννεφα». Διότι στην πολύπαθη Αφρική, όλο και περισσότερα κράτη, όπως η Αγκόλα, αρχίζουν να μη βλέπουν με καλό μάτι αυτή τη σχέση που χαρακτηρίζουν ανοιχτά ως... «νέο-αποικιακή».

Το γεγονός είναι ότι η Αφρική συνεχίζει να αποτελεί προτεραιότητα για το Πεκίνο. Και αν στα χρόνια του Μάο οι λόγοι ήταν κυρίως ιδεολογικοί, την τελευταία δεκαετία είναι κυρίως οικονομικοί, καθώς η Αφρική είναι ένας παράγοντας ζωτικής σημασίας για την κινεζική ανάπτυξη. Κάτι που η Κίνα δεν έχει κρύψει, εγκαινιάζοντας από το 2006 τη διεξαγωγή μιας διμερούς Συνόδου Κορυφής. Αποτέλεσμα ήταν η ραγδαία αύξηση των κινεζικών επενδύσεων στην Αφρική και η χρηματοδότηση και υλοποίηση σημαντικών υποδομών που στερούνταν εδώ και χρόνια τα αφρικανικά κράτη.

Παράλληλα, το Πεκίνο όχι μόνο δεν παραμέλησε, αλλά ενίσχυσε όλα αυτά τα χρόνια τις διπλωματικές του σχέσεις με τα αφρικανικά κράτη. Όπως άλλωστε αναγνωρίζεται στη «Λευκή Βίβλο για την αφρικανική πολιτική της Κίνας», που καταρτίστηκε το 2006, «Η Κίνα πρέπει να εγκαθιδρύσει και αναπτύξει μία νέα μορφή στρατηγικής συνεργασίας, η οποία θα διέπεται από τις αρχές της ισότητας και της αμοιβαίας εμπιστοσύνης σε πολιτικό επίπεδο, μέσα από την οποία θα υπάρχει κέρδος και για τις δύο πλευρές».

Τα τελευταία χρόνια, η Κίνα αποτελεί πλέον το βασικό εμπορικό εταίρο της Αφρικής. Οι αριθμοί «μιλούν» από μόνοι τους: 

ΓΑΛΛΙΑ - ΜΑΛΙ: Οι επτά «χρυσές» πληγές που μετέτρεψαν τον Ολάντ σε... Ράμπο !

 ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Του ΝΑΣΙΜ ΑΛΑΤΡΑΣ

 Είναι γνωστό ότι η γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία αντιμετωπίζει πρόβλημα μιας πλεονάζουσας παραγωγής σε μια ευρωπαϊκή αγορά με φθίνουσα ζήτηση, γεγονός που οδήγησε τις Peugeot-Citroen και Renault να απειλήσουν με κλείσιμο εργοστασίων. 

Πολλοί οικονομολόγοι έγραψαν ότι η λύση για τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία δεν βρίσκεται στις κορεσμένες αγορές της Γαλλίας και της Ευρώπης. Και εκτίμησαν -βάσει εγγράφων των εταιρειών- ότι ένα εργοστάσιο της Peugeot θα κλείσει εντός του 2014 και θα απολυθούν 8.000 Γάλλοι εργαζόμενοι. Ακόμα, 8.000 Γάλλοι εργάτες θα οδηγηθούν στο ταμείο ανεργίας και 8.000 άνεργοι στην Αλγερία θα πάρουν τις θέσεις τους. Στο κενό χώρου και χρόνου, πολλούς πολίτες στην Αφρική και ίσως και αλλού θα τους πάρει ο Χάρος του ιμπεριαλισμού.

Τον Δεκέμβρη του 2012, ο Γάλλος πρόεδρος επισκέφτηκε την Αλγερία, επικεφαλής πρωτοφανούς, για τον αριθμό της, αντιπροσωπείας -200 άτομα, εκ των οποίων 9 ήταν υπουργοί, πολλοί δημοσιογράφοι και καλλιτέχνες, αλλά και πολλοί εκπρόσωποι εταιρειών, όπως της Renault- οι οποίοι υπέγραψαν στην Αλγερία συμφωνία για κατασκευή εργοστασίου δυναμικότητας 75.000 αυτοκινήτων ετησίως. Ο Ολάντ πρότεινε επίσης στους Αλγερινούς την αγορά μετοχών της Peugeot. Η Γαλλία υποσχέθηκε την παροχή τεχνολογικής υποστήριξης στο αλγερινό τραπεζικό σύστημα και σε βιομηχανίες της χώρας, που υπολειτουργούν. Σύμφωνα με επίσημες εκθέσεις, το 48% των βιομηχανιών της Αλγερίας είναι αδρανείς. Η Γαλλία και οι ΗΠΑ γνώριζαν τα τεράστια προβλήματα της Αλγερίας, οικονομικά και κοινωνικά, παρ' ότι στο ταμείο της έχει εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια από την εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου. Τα προβλήματα αυτά εκμεταλλεύτηκαν οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί για να πάρουν το πράσινο φως για την επέμβαση στο Μάλι. Γιατί αν δεν ηττηθεί η Αλ-Κάιντα εκεί, μπορεί να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, πρώτον για την ίδια την Αλγερία, δηλαδή θα επιδεινωθούν περισσότερο τα προβλήματα και ενδεχομένως να οδηγήσουν σε κοινωνικές ταραχές και εξέγερση, και δεύτερον για τα γαλλικά συμφέροντα και την επιρροή τους σε όλη την Αφρική, ειδικά στον Νίγηρα.

 Η χώρα αυτή είναι η δεύτερη στον κόσμο σε παραγωγή ουρανίου, που ως «καύσιμο» χρησιμοποιείται σε πυρηνικούς αντιδραστήρες και ως σχάσιμο υλικό σε πυρηνικά όπλα. Στον Νίγηρα, και συγκεκριμένα στην περιοχή Arlit, μια γαλλική εταιρεία κατέχει δύο ορυχεία -Somair και Cominak- εξόρυξης ουρανίου. Τα έσοδα του Νίγηρα από το μέταλλο αυτό αποτελούν το 72% του συνόλου των εσόδων της χώρας.

Ουράνιο διαθέτει και το Μάλι. Αυτή τη στιγμή η εξόρυξη διεξάγεται από διάφορες δυτικές εταιρείες στην περιοχή Falea, έκτασης 150 τ.χλμ., που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, στη Λεκάνη της Γουινέας. Πιστεύεται ότι το κοίτασμα έχει 5.000 τόνους ουρανίου. Επίσης στην περιοχή Kidal, που βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα του Μάλι, με έκταση 19.930 τ.χλμ., εκτιμάται ότι υπάρχουν 200 τόνοι ουρανίου.

Το Μάλι έχει σήμερα επτά ορυχεία χρυσού στις περιοχές: Kalana, Morila στο νότιο Μάλι, Yatela, Sadiola, Loulo στο δυτικό Μάλι, Syama Tabakoto, Kofi, Kodieran, Gounkoto, Komana, Banankoro, Kobada και Nampala.

Οι Τουαρέγκ, οι άντρες με τα μπλε, δεν ζουν και αγωνίζονται μόνο στο βόρειο Μάλι, αλλά και στον βόρειο Νίγηρα και έχουν δώσει πολύχρονες και σκληρές μάχες εναντίον κυβερνητικών δυνάμεων. Εκεί διεκδικούν από την κεντρική κυβέρνηση να επενδύσει στις γεμάτες ουράνιο περιοχές τους. Στο βόρειο Μάλι οι Τουαρέγκ αγωνίζονται για την ανεξαρτησία τους, και γι' αυτήν έχουν εξεγερθεί από το 1963 πολλές φορές. Οι Τουαρέγκ ίδρυσαν πριν από χρόνια το Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα του Αζαγουάντ. Τον Ιανουάριο του 2011 ξεκίνησαν την πέμπτη εξέγερσή τους. Εκμεταλλεύτηκαν το πολιτικό χάος στο Μάλι και ανακοίνωσαν την ίδρυση του «Κράτους του Αζαγουάντ». Η Γαλλία αρνήθηκε να το αναγνωρίσει και ξεκίνησε το σχεδιασμό της επέμβασης. 

Ισλαμιστές Τουαρέγκ, που πολέμησαν στις τάξεις της Αλ-Κάιντα στις μάχες ανατροπής του Καντάφι, τον Οκτώβριο του 2011, μετά ξεκίνησαν την «επιστροφή» τους στο Μάλι, καλά οπλισμένοι. Μαζί τους έφεραν και μαχητές της αφρικανικής Αλ-Κάιντα. Τότε άρχισαν να πέφτουν οι πόλεις στο Μάλι η μία μετά την άλλη, Tanezrouft, Tessalit, Kidal, Tombouctou, Aguelhok... Και άρχισαν να ανεβαίνουν προς Βορράν και να κατεβαίνουν προς το Νότο. Η επέλαση της Αλ-Κάιντα ανησύχησε το Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα του Αζαγουάντ, που ανεπιτυχώς προσπαθούσε να εμποδίσει την επιρροή του στο νεοσύστατο κράτος στο βόρειο Μάλι.

Με όπλα του Καντάφι

ΓΑΛΛΙΑ - ΜΑΛΙ: Πόλεμος για την Αλ Κάιντα και το ουράνιο

AKΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Της ΕΙΡΗΝΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Οσο πέφτει στις δημοσκοπήσεις, τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο πειρασμός για τον πρόεδρο. Ο Σαρκοζί βομβάρδισε τη Λιβύη, ο Ολάντ στέλνει στρατό στο Τιμπουκτού. Είτε με τη Δεξιά είτε με την Αριστερά, η Γαλλία έχει συμφέροντα στις πρώην αποικίες της Αφρικής. 

Γιατί να μην κάνει έναν πόλεμο λίγων εβδομάδων σε μια χώρα όπου το κράτος έχει καταρρεύσει και ο λαός υποφέρει από την πείνα και τη φτώχεια; Γιατί να μην επέμβει εκεί όπου ισλαμιστές και αυτονομιστές έχουν πάρει τα όπλα και ένα σπάνιο πείραμα εκδημοκρατισμού στη Μαύρη Ηπειρο έχει αποτύχει; Πόσω μάλλον που το Μάλι έχει έναν τεράστιο ορυκτό πλούτο. 

Κάτω από την άμμο της ερήμου κρύβονται πετρέλαιο, φυσικό αέριο, χρυσός και κυρίως ουράνιο, πυρηνικό καύσιμο απολύτως απαραίτητο για τη Γαλλία, όπου το 78,8% της ηλεκτρικής ενέργειας προέρχεται από πυρηνικά εργοστάσια – το υψηλότερο ποσοστό στον κόσμο.

«Αυτός ο πόλεμος είναι δίκοπο μαχαίρι για τη Γαλλία, γιατί δίνει την εντύπωση ότι εξυπηρετεί κάποιους νεο-αποικιοκρατικούς σκοπούς. Με δεδομένη τη μακρά, και καθόλου ωραία, ιστορία των προσχημάτων που χρησιμοποιεί για να εξυπηρετεί τα στρατιωτικά και τα οικονομικά συμφέροντά της στις πρώην αποικίες της Αφρικής, δεν είναι περίεργο που πολλοί την υποψιάζονται σήμερα» λέει  ο Τζέιμς Σνάιντερ, διευθυντής του ιστότοπου ThinkAfricaPress.com.

Νεο-αποικιοκρατία για μια χούφτα ουράνιο . Επισήμως, ο πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ είπε ότι επενέβη ξαφνικά και γρήγορα για να σταματήσει η προέλαση των ισλαμιστών ανταρτών προς την πρωτεύουσα Μπαμάκο - ύστερα από έκκληση της κυβέρνησης και με τις ευλογίες του ΟΗΕ. Επιμένει ότι δεν είναι δυνατόν να επιτρέψει τη δημιουργία ενός τρομοκρατικού κράτους ισλαμιστών στα σύνορα της Αλγερίας, στις πύλες της Ευρώπης.

Αλλοι λένε με νόημα ότι ο Ολάντ στέλνει βομβαρδιστικά στο εξωτερικό σε μια στιγμή που έχει τα χαμηλότερα ποσοστά αποδοχής στις δημοσκοπήσεις απ' οποιονδήποτε άλλον πρόεδρο σε αυτή τη στιγμή της θητείας του στην ιστορία της Πέμπτης Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, μακροπρόθεσμα, η Γαλλία έχει στρατηγικό συμφέρον να εξασφαλίσει τους πόρους στο Σαχέλ, όπως αποκαλείται η ευρύτερη περιοχή, ιδίως το πετρέλαιο και το ουράνιο που ο γαλλικός ενεργειακός κολοσσός Arreva εξορύσσει εδώ και δεκαετίες στον γειτονικό Νίγηρα.

Αν χαθεί ο έλεγχος στην τεράστια έρημο ανάμεσα στο Μάλι και στον Νίγηρα, ισλαμιστές θα επηρεάσουν μοιραία τον ανεφοδιασμό της Γαλλίας με το ουράνιο που εξορύσσεται εκε ί. 

Το πόσο πολύτιμο είναι φαίνεται από τους αριθμούς: το 78,8% της ηλεκτρικής ενέργειας της Γαλλίας σήμερα παράγεται από πυρηνικά εργοστάσια, έναντι 25% που είναι ο μέσος όρος για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Πολλοί πιστεύουν ότι αυτός είναι ο πραγματικός λόγος της επέμβασης : για να μην καταρρεύσει η μεταφορά του ουρανίου από τη Δυτική Αφρική. Γνωστά και μεγάλα αποθέματα πετρελαίου, αλλά και ουρανίου, έχει και το Βόρειο Μάλι. Αλλά για να αρχίσει η εκμετάλλευση, από τις γαλλικές εταιρείες, χρειάζεται επίσης ηρεμία, τάξη και ασφάλεια, σε μια περιοχή από τον Κόλπο της Σύρτης, στη Λιβύη, ως τις εκβολές του Νίγηρα. Δημιουργία, εκεί, ενός τόξου αστάθειας, με διάφορα αποτυχημένα κράτη να μετατρέπονται σε μικρές ή μεγάλες Σομαλίες, με αναζωπύρωση εθνοτικών, φυλετικών και θρησκευτικών συγκρούσεων; Θα ήταν ο απόλυτος εφιάλτης για το Παρίσι.

Το μεγάλο δράμα το ζουν, όπως πάντα, οι άμαχοι στο Βόρειο Μάλι. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν αναγκαστεί να φύγουν από τα σπίτια τους για να σωθούν. Τουλάχιστον 150.000 έχουν καταφύγει σε γειτονικά κράτη. Σε πόλεις, όπως η Κόνα, που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του πυρός, οι κάτοικοι δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Οι δρόμοι ήταν στρωμένοι με πτώματα δύο ημέρες προτού κάνουν επίθεση οι Γάλλοι.

Προς το παρόν τα δύο τρίτα των Γάλλων στηρίζουν την επιχείρηση στο Μάλι. «Την παρουσιάζουν ως μια ανθρωπιστική αποστολή, που είναι αναγκαία και από στρατηγική άποψη, για την ασφάλεια της χώρας από τρομοκρατικές επιθέσεις. Μπορεί όμως να γίνει ωρολογιακή βόμβα, με μεγάλους κινδύνους αποσταθεροποίησης για την Ευρώπη, λόγω των κυμάτων των προσφύγων, της επισιτιστικής κρίσης και της εξαγωγής πολιτικής βίας» λέει  η δρ Μαρί Ροντέ, της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.

Αλ Κάιντα Αφρικής
«Τζιχάντ» από Ατλαντικό και Μεσόγειο ως Ινδικό

ΑΦΡΙΚΗ: «Μαύρη» και στη Δημοκρατία

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Η μία χειρότερη από την άλλη είναι οι ειδήσεις που έρχονται από τις χώρες της Μαύρης Ηπείρου και αφορούν στην πολιτική κατάσταση που επικρατεί σε αυτές. 

Πραξικόπημα και εμφύλιος πόλεμος στο Μάλι, με στόχο την απόσχιση του αραιοκατοικημένου βόρειου τμήματος της χώρας από τον πυκνοκατοικημένο Νότο. Κλιμάκωση του εμφυλίου πολέμου στο Κονγκό με ανάμειξη της μικροσκοπικής Ρουάντας. Σποραδικές συγκρούσεις που πυκνώνουν στα μη οριοθετημένα, ουσιαστικά ακαθόριστα σύνορα του Σουδάν με το Νότιο Σουδάν - κάτι που προοιωνίζεται γενίκευση της σύγκρουσης στο μέλλον.

Όσο για τις εκλογές που γίνονται σε διάφορες αφρικανικές χώρες, δύσκολα κανείς μπορεί να τις χαρακτηρίσει ως.. απαύγασμα της δημοκρατίας. 

Στην Ισημερινή Γουινέα, για παράδειγμα ο πρόεδρος Τεοντόρο Ομπιάνγκ "εξελέγη" με το..95% των ψήφων ενώ το κόμμα του κατέλαβε το..99% των εδρών στο Κοινοβούλιο! Στη Ζάμπια, η οποία θεωρείται υπόδειγμα δημοκρατίας για τα αφρικανικά κράτη, η κυβέρνηση προσπάθησε να πετάξει έξω από το Κοινοβούλιο την αντιπολίτευση, γιατί δεν είχε πληρώσει ένα... κομματικό τέλος! Σε άλλη μια αφρικανική χώρα, την Γκάμπια, τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν πήραν μέρος φέτος στις εκλογές που έγιναν στις 29 Μαρτίου, καταγγέλοντας εκ των προτέρων τη νοθεία που όντως έγινε. Και εκεί που γίνονται όμως εκλογές, με ανεκτό για τα αφρικανικά δεδομένα τρόπο, οι συγκρούσεις κάθε άλλο παρά τερματίζονται δυστυχώς. Στο Κονγκό, στη Νιγηρία, στην Κένυα, στη Ζιμπάμπουε, στην Ακτή Ελεφαντοστού σοβαρές ένοπλες ταραχές έλαβαν χώρα μετά τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις στα κράτη αυτά, καθώς σοβούν μακροχρόνιες εθνοτικές, φυλετικές και κάθε είδους αντιθέσεις-συνήθως κληρονομιά των συνόρων που αυθαίρετα καθόρισαν οι αποικιοκράτες Ευρωπαίοι, όταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις αφρικανικές αποικίες τους.

Η Μονάδα Πληροφοριών του βρετανικού περιοδικού "Εκόνομιστ", η οποία χρησιμοποιεί αυστηρά κριτήρια, στην ετήσια έκθεσή της χαρακτήρισε φέτος "πλήρη δημοκρατία" μόνο μια υποσαχάρια αφρικανική χώρα-κι αυτή δεν είναι άλλη από το μικρό νησί Μαυρίκιος που βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό!

Το αμερικανικό συντηρητικό Ίδρυμα Φρίνταμ Χάους, που χρησιμοποιεί σαφώς πιο ελαστικές μεθόδους αξιολόγησης, διαπίστωσε ότι από τις συνολικά 49 υποσαχάριες χώρες της Μαύρης Αφρικής, ενώ το 2005 χαρακτήριζε "εκλογικές δημοκρατίες" τις 24 από αυτές, σήμερα ο αριθμός τους έχει μειωθεί στις 19. Οι υπόλοιπες 30 δεν μπορούν καν να χαρακτηριστούν "εκλογικές δημοκρατίες". Παρ'όλα αυτά η κατάσταση είναι σαφώς καλύτερη από το 1990, όταν το ίδιο αμερικανικό ίδρυμα χαρακτήριζε μόλις 3 χώρες ικανές να διεξάγουν εκλογές με πολλά κόμματα, καθολικό δικαίωμα ψήφου, μυστική ψηφοφορία και χωρίς νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος.

Η αλήθεια είναι ότι ένας Ευρωπαιος παθαίνει σοκ μόλις αντιληφθεί πόσο πιο δύσκολο είναι να γίνουν πραγματικά τίμιες εκλογές στις αφρικανικές χώρες. Τα θεμελιώδη προβλήματα που πρέπει να υπερνικηθούν ξεπερνούν συχνά τη φαντασία οποιουδήποτε προέρχεται από μια προηγμένη χώρα.

Οι περισσότεροι Αφρικανοί, για παράδειγμα, δεν έχουν ταυτότητα ή οποιοδήποτε ντοκουμέντο που να πιστοποιεί την ταυτότητά τους!Ευνόητο είναι ότι ως συνέπεια της έλλειψης εγγράφων ταυτότητας δεν υπάρχουν πουθενά...εκλογικοί κατάλογοι! Επομένως, ποιός έχει διακίωμα ψήφου; Σε μια ήπειρο με εκρηκτικούς ρυθμούς γονιμότητας πως γνωρίζει κανείς αν τα εκατοντάδες εκατομμύρια νέοι έχουν όντως την ηλικία που δικαιούνται να ψηφίσουν;

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση οι εκλογικοί κατάλογοι καταρτίζονται εκ του μηδενός, κυριολεκτικά εξ'αρχής. Το κόστος οργάνωσης εκλογών καθίσταται έτσι αστρονομικό για τα πάμπτωχα αφρικανικά κράτη, ειδικά αν είναι μεγάλα. Για να κάνει κανείς εκλογές π.χ. το Κονγκό πέρυσι ξόδεψε το σύλληπτο ποσό του..μισού δισεκατομμυρίου δολαρίων! Πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ!Πρόκειται για τις ακριβότερες εκλογές του κόσμου!

Χωρίς εκλογικούς καταλόγους και με τις φυλές που κατοικούν στις παραμεθόριες περιοχές πολλών αφρικανικών χωρών να βρίσκονται διαμοιρασμένες σε διάφορα γειτονικά κράτη, συχνά δεν είναι εύκολο να διαπιστωθεί ούτε καν αν κάποιος που θέλει να ψηφίσει είναι..πολίτης της χώρας που γίνονται εκλογές!

Ψηφοφόροι λόγω... προφοράς!!!

ΑΦΡΙΚΗ: «Γερνάει» με μεγάλη ταχύτητα

Η «μητέρα Αφρική» γίνεται πλέον... γιαγιά, αφού, όπως προκύπτει από την πρόσφατη έρευνα του Εθνικού Ινστιτούτου Δημογραφικών Μελετών (Ined) της Γαλλίας, παρότι το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού της αφρικανικής ηπείρου είναι νεαρής ηλικίας, ο πληθυσμός της γερνάει με ταχύτερους ρυθμούς από κάθε άλλη περιοχή του πλανήτη.

Οπως καταδεικνύουν τα στοιχεία του ινστιτούτου Ined, το 40% του αφρικανικού πληθυσμού είναι κάτω των 15 ετών (έναντι 27% που είναι το αντίστοιχο ποσοστό παγκοσμίως), όμως μέσα στην επόμενη 40ετία το ποσοστό των ατόμων ηλικίας άνω των 60 ετών θα διπλασιαστεί σε πολλές αφρικανικές χώρες, την ώρα που οι γεννήσεις στην αφρικανική ήπειρο μειώνονται συνεχώς.

ΑΦΡΙΚΗ: O άγνωστος "Παγκόσμιος Πόλεμος" της μαυρης ηπείρου

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Ανάστατοι ήταν τον περασμένο μήνα στην έδρα του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη. 

Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, στην καρδιά της Αφρικής, οι αντάρτες του αυτοαποκαλούμενου κινήματος Μ23 με επικεφαλής τον 39χρονο στρατηγό του κονγκολέζικου στρατού Μπόσκο Νταγκάντα, τον αποκαλούμενο «Εξολοθρευτή», καταλάμβαναν τη μια μετά την άλλη τις πόλεις στο ανατολικό τμήμα της χώρας, κοντά στα σύνορα με τη Ρουάντα και την Ουγκάντα. 

Αυτό δεν θα είχε και τόσο μεγάλη σημασία, αν οι αντάρτες δεν έφταναν σε απόσταση μικρότερη των 40 χιλιομέτρων από την πόλη Γκόμα, ακριβώς στα σύνορα με τη Ρουάντα (μια χώρα με έκταση... εκατό φορές (!) μικρότερη από το Κονγκό).

Η Γκόμα, πρωτεύουσα της επαρχίας βόρειας Κίβου της ΛΔ Κονγκό, έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: εκεί έχει την έδρα της η μεγαλύτερη δύναμη «κυανόκρανων» ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ που βρίσκεται σε αποστολή οπουδήποτε στον κόσμο αυτή τη στιγμή - κάπου 18.000 άνδρες. Θα συνιστούσε διασυρμό του ΟΗΕ ενδεχόμενη κατάληψη της Γκόμα επομένως από τους αντάρτες του Μ23, κάτι που οι ειδικοί λένε ότι μπορεί να γίνει πολύ εύκολα, αν το αποφασίσει ο στρατηγός Νταγκάντα.

Τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίπλοκα. Από το 2006, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έχει εκδώσει ένταλμα εναντίον του «Εξολοθρευτή» Νταγκάντα. Οι ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ έχουν λάβει ειδική εντολή να χρησιμοποιήσουν ένοπλη βία εναντίον του. Εχουν αποσταλεί μάλιστα ειδικές στρατιωτικές δυνάμεις από τον ΟΗΕ στο ανατολικό Κονγκό, δυνάμεις εκπαιδευμένων καταδρομέων σε δολοφονίες, για να τον σκοτώσουν ή να τον συλλάβουν! Αν όμως 18.000 στρατιώτες του ΟΗΕ και ειδικοί εκτελεστές κυνηγούν να εξοντώσουν τον «Εξολοθρευτή» και τελικά το αποτέλεσμα είναι να... συλλάβει αυτός τους 18.000 «κυανόκρανους», θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι ανά την υφήλιο με τον ΟΗΕ και τα στρατεύματά του!

Η πικρή αλήθεια είναι βέβαια ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα που να προκαλεί το γέλιο σε αυτή την ιστορία. Αντιθέτως, η φρίκη περισσεύει. Ποτάμια το αίμα που κυλάει στο σημείο αυτό του πλανήτη από το 1994:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΚΙΝΑ: O "κόκκινος δράκος" κυρίαρχος του παιχνιδιού στην υποσαχάρια Αφρική

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Tα παιδιά του Μάο, πάμπλουτα και χωρίς συμπλέγματα, αγοράζουν σε όλο τον κόσμο. Επιχειρήσεις, εδαφικές εκτάσεις, λιμάνια, χρέη - η βουλιμία τους δεν έχει όρια. Η Κίνα βρίσκεται στον δρόμο για να γίνει μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια η πρώτη παγκόσμια δύναμη. Και η Αφρική βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του ενδιαφέροντός της.

 

Το 2008, η Κίνα ξεπέρασε τις ΗΠΑ ως ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Αφρικής, με εισαγωγές-ρεκόρ ύψους 107 δισ. δολαρίων. Και ετοιμάζεται να γράψει την ιστορία της Μαύρης Ηπείρου στον 21ο αιώνα.  

 

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, πάνω από 750.000 Κινέζοι ζουν και εργάζονται σήμερα στην Αφρική. Αφρικανικές αεροπορικές εταιρείες - Ethiopian, South African και Kenyan Airways - συνδέουν με τακτικά δρομολόγια το Πεκίνο, το Γκουανγκζού και τη Σαγκάη με την Αντίς Αμπέμπα, το Γιοχάνεσμπουργκ και το Ναϊρόμπι. Από το 2000, το μερίδιο της Κίνας στο εμπόριο με την Αφρική αυξήθηκε σχεδόν 300%, ενώ τα μερίδια των ΗΠΑ και της Ευρώπης μειώθηκαν κατά 19% και 17% αντιστοίχως, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ. Το ΔΝΤ προβλέπει για ολόκληρη την Αφρική ανάπτυξη 5% σε μια περίοδο που πολλές οικονομίες στον κόσμο πασχίζουν να βγάλουν τη χρονιά. Η αφρικανική ανάπτυξη και οι κινεζικές επενδύσεις είναι πλέον άρρηκτα δεμένες. «Η κινεζική ζήτηση για εμπορεύματα τροφοδοτεί την ανάπτυξη του αφρικανικού ΑΕΠ», λέει ο δρ Μάρτιν Ντέιβις, διευθυντής της εταιρείας συμβούλων του Γιοχάνεσμπουργκ Frontier Advisory.

Η Κίνα έχει επιδοθεί με βήμα ταχύ σε μια πολιτική αγοράς γεωργικών εδαφών και ορυχείων παντού στον κόσμο. Φέρεται ότι διαθέτει περισσότερα από 300 εκατομμύρια στρέμματα αρόσιμης γης εκτός των συνόρων της, κυρίως στην Αφρική. Ο στόχος είναι να εξασφαλίσει αυτάρκεια στην προμήθεια τροφίμων. Εχοντας μόλις το 10% των παγκόσμιων αγροτικών εκτάσεων, πώς θα μπορούσε να θρέψει 1,4 δισ. κατοίκους, δηλαδή το 22% του παγκόσμιου πληθυσμού; 

 

«Το εγχείρημα είναι κεφαλαιώδες για τη σταθερότητα της χώρας, επειδή οι λιμοί προκαλούν εξεγέρσεις που απειλούν την εξουσία», υπογραμμίζει μιλώντας στη γαλλική «Λε Φιγκαρό» ο σύμβουλος επί αγροτικών θεμάτων Αξέλ ντε Μαρτέν. Οι κινεζικές επενδύσεις στην Αφρική έχουν πάρει τέτοια έκταση, που μιλάμε πλέον για... Κιναφρική.

 

ΣΟΥΔΑΝ: Πόσο αντικειμενικός είναι και πόσο καλό του κανει ο Κλούνι ?

Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Ακούστε αυτό: «Οι Αραβες διαπράττουν γενοκτονία σφάζοντας μαύρους στα βουνά Νούμπα του Σουδάν».

Ακούστε κι αυτό: «Οι κάτοικοι των βουνών Νούμπα συμμάχησαν με το Λαϊκό Απελευθερωτικό Κίνημα του Νότου στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ βορείου και νοτίου Σουδάν που κράτησε δεκαετίες. Μετά την περυσινή απόσχιση του Νότου, ένας δυσαρεστημένος υποψήφιος του ΛΑΚΝ για τη θέση του κυβερνήτη που έχασε τις νοθευμένες (όπως κατήγγειλε) εκλογές πήρε τα όπλα εναντίον της κυβέρνησης του Χαρτούμ σε συνεργασία με τον πυρήνα των ανταρτών που είχε μείνει στη Νούμπα και που οι απαιτήσεις τους δεν είχαν εκπληρωθεί».

Προφανώς προτιμάτε την πρώτη διατύπωση. Είναι απλούστερη, πιο εύπεπτη και επιτρέπει σε κάποιον που δεν έχει μεγάλη σχέση με το Σουδάν να πάρει θέση. Είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο ο Τζορτζ Κλούνι βρέθηκε την περασμένη Παρασκευή για λίγες ώρες στη φυλακή: ο δημοφιλής ηθοποιός, ο πατέρας του και μερικές ακόμη προσωπικότητες συνελήφθησαν επειδή διαδήλωσαν σε απόσταση μικρότερη των 50 μέτρων από τη σουδανική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον. Οι φωτογραφίες τους με δεμένα τα χέρια έκαναν τον γύρο του κόσμου και ενίσχυσαν, αν όχι την αλληλεγγύη προς τον δοκιμαζόμενο λαό του Σουδάν, σίγουρα πάντως την αλληλεγγύη προς τον δοκιμαζόμενο ηθοποιό.  

Πόσο ακριβής όμως είναι ο ισχυρισμός του τελευταίου ότι η κυβέρνηση θέλει να διώξει τους κατοίκους από τα βουνά Νούμπα για να τους πάρει το πετρέλαιο;

ΟΥΓΚΑΝΤΑ - Τζόζεφ Κόνι: Μακελάρης εις το όνοµα του Κυρίου

Εδώ και 24 χρόνια ο αιµοσταγής αφρικανός πολέµαρχος Τζόζεφ Κόνι και ο Αντιστασιακός Στρατός του Κυρίου (LRA) σφάζουν και δολοφονούν, βιάζουν γυναίκες και πυρπολούν ολόκληρα χωριά χωρίς έλεος στη Βόρεια Ουγκάντα. Από το 2006 έχουν µεταφέρει τη δράση τους στο Κονγκό, στην Κεντροαφρικανική ∆ηµοκρατία και στο Νότιο Σουδάν. Ο Κόνι δηλώνει πιστός καθολικός που δρα εις το όνοµα του Κυρίου.

Στόχος του, όπως λέει, είναι η επικράτηση της «θεοκρατίας».

Στην πράξη οι άνδρες του τροµοκρατούν, ακρωτηριάζουν, ληστεύουν, απάγουν χιλιάδες παιδιά, αναγκάζοντας τα µεν αγόρια να γίνουν «στρατιώτες», τα δε κορίτσια σκλάβες του σεξ.

Είναι µία από τις πιο κτηνώδεις, µακροχρόνιες και ξεχασµένες από τη διεθνή κοινότητα συγκρούσεις στην Αφρική η δράση του Τζόζεφ Κόνι και του LRA. Τώρα, σε µια µάλλον ασυνήθιστη κίνηση δεδοµένων των δύο ανοικτών µετώπων σε Ιράκ και Αφγανιστάν - Πακιστάν, οι ΗΠΑ αποφάσισαν να µπουν στη µάχη εναντίον του αρχισφαγέα µε την τρικυµιώδη (εν κρανίω...) χριστιανο-ανιµιστική ιδεοληψία.  

Ο πρόεδρος Μπαράκ Οµπάµα ανακοίνωσε ότι στέλνει επί τόπου 100 αµερικανούς κοµάντος. Αποστολή τους να πιαστεί ο Κόνι «νεκρός ή ζωντανός».