ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Μ@λ@κίες συμβαίνουν !

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Σας αρέσει saignant, rare που λέμε στα ελληνικά;  

Εγώ τρελαίνομαι. Γι’ αυτό εκτίμησα τον τρόπο με τον οποίο μάς το σέρβιρε ο Μάκης Μπαλαούρας του ΣΥΡΙΖΑ: Δώσαμε μια μεγάλη μάχη και χάσαμε. Συμβαίνουν αυτά. Εβίβα! Το «εβίβα» ήταν δικό μου, όλα τα προηγούμενα δικά του. 

Είδατε, όμως, πώς ταιριάζει; 

Γι’ αυτό απέφυγα τα εισαγωγικά.

Η αξία της ομολογίας του Μπαλαούρα έγκειται σε όσα υπονοεί, όχι σε όσα παραδέχεται. 

Υπονοεί ένα «και τι έγινε;». 

Υπονοεί, επίσης, ότι η αυταπάτη και το τεράστιο κόστος της (σε χρήμα και, κυρίως, σε χρόνο) είναι ασημαντότητες, γι’ αυτό και το απότομο ύφος, σημασία τώρα έχει η παραμονή στην εξουσία.  

Είναι η λογική του Εμφυλίου, αλλά στα μέτρα του δημοκρατικού συστήματος. Είναι η λογική του παλιού κομμουνιστή, με το μόνιμο κουσούρι στο μυαλό.

Επομένως... 

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ο μετεωρίτης πλησιάζει

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Επειδή φαίνεται ότι η υποστήριξη που παρέσχε στον Σόιμπλε ο Π. Καμμένος, την περασμένη εβδομάδα, δεν έγινε όσο θα έπρεπε αντιληπτή, ανέλαβε χθες να σαλπίσει το μήνυμα ο λυρικός Νίκος Ξυδάκης, που ως διανοούμενος της Αριστεράς έχει συνηθίσει να εκφράζει τον λαό και τη συνείδηση του Ελληνισμού διαχρονικά. «Εχουμε φτάσει σε ένα σημείο που δεν υπάρχουν άλλες φυσικές αντοχές ενός πληθυσμού», είπε και συνέχισε: «Εγώ νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει μια συζήτηση επί της ουσίας, πολιτική και εθνική, που δεν έχει γίνει τα τελευταία 7 χρόνια. Και φυσικά πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση από τη Βουλή. Τα περασμένα χρόνια, δαιμονοποιήθηκε μια κουβέντα, εγώ είχα πει ότι και επί δραχμής η Ελλάδα μεγαλούργησε. Το 1910, το 1912, το 1930, το 1960 κάτι έκανε μια χώρα, κάπως ζούσαμε, ζούσαμε και σε άλλες περιόδους. Εγώ τη βάζω ιστορικά τη συζήτηση αυτή. Δεν υπάρχουν ταμπού όταν κουβεντιάζουμε για τη μοίρα του λαού». Ελπίζω όταν τα έλεγε αυτά να φορούσε τουλάχιστον περικεφαλαία και φουστανέλα και όχι τα φράγκικα (γραβάτες, μαντιλάκια κ.λπ.).

Και δεν είναι το μόνο. Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση, μέσω του Ξυδάκη, δοκιμάζει την αποδοχή της ρήξης από την κοινή γνώμη, βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Χρ. Σιμορέλης των Τρικάλων, ρίχνουν στη συζήτηση την ιδέα του δημοψηφίσματος, αν δεν ξεπερασθεί το αδιέξοδο με την Ευρώπη. Ακόμη σοβαρότερο είναι ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, από την Πορτογαλία, βάλλει κι εκείνος κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αμφισβητώντας ευθέως τη νομιμοποίηση του Eurogroup και την οικονομική πολιτική της Ευρώπης. «Οι χώρες μας και οι λαοί μας», είπε ο Πρ. Παυλόπουλος προς τον Πορτογάλο ομόλογό του, «έχουν υποστεί και συνεχίζουν δυστυχώς να υφίστανται τις συνέπειες μιας συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής λιτότητας, που είναι όχι μόνον αδιέξοδη αλλά και αντίθετη προς τις αρχές και τις αξίες, πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα». Η κριτική του Προέδρου διατυπώνεται πάντα στο όνομα της Ευρώπης· όμως, δεν παύει να συνιστά ευθεία αμφισβήτηση της σημερινής πραγματικότητας στην Ευρώπη, προερχόμενη μάλιστα από αυτόν τον αρχηγό του κράτους μας. Συμπληρώνει, με τον τρόπο της, την άρνηση να ληφθούν νέα μέτρα που διατυμπανίζει η κυβέρνηση.  

Στο μεταξύ, έχει τη σημασία του ότι αναλόγως κινούνται και άλλοι. Η παρουσίαση βιβλίου, προχθές, που αποδίδει ευθύνες στην κυβέρνηση Σημίτη για την οικονομική κατάσταση της περιόδου 2004-2009, παρόντων του ίδιου του Κώστα Καραμανλή και των επιφανέστερων εκπροσώπων του «γαλάζιου ΠΑΣΟΚ (Κακλαμάνης, Βλάχος, Μεϊμαράκης κ.ά.), ήταν ουσιαστικά μια πράξη αμφισβήτησης της μεθόδευσης με την οποία εντάχθηκε η χώρα στο ευρώ.

Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο η κυβέρνηση στέλνει αντιφατικά μηνύματα, τα οποία κινούνται εκτός πραγματικότητας («ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα», λέει στη μία συνέντευξη ο πρωθυπουργός· «η εκκρεμότητα θα διευθετηθεί», λέει στην επομένη κ.ο.κ.). Την ίδια ώρα, αποκαλύπτεται η επιστολή Τσαλακώτου στο Eurogroup, στην οποία παραδέχεται ότι μόνον το ένα τρίτο των ανειλημμένων υποχρεώσεων της χώρας έχει εκπληρωθεί. Ομως υπόσχεται (!) ότι τα υπόλοιπα δύο τρίτα θα πραγματοποιηθούν σχεδόν αμέσως μόλις κλείσει η αξιολόγηση και πέσει το παραδάκι. 

Οτι ο Τσαλακώτος δεν ντρέπεται να προσπαθεί να πείσει τους εταίρους με παρόμοια, παιδαριώδη, επιχειρήματα προς τους ομολόγους του δεν ξενίζει (τους λόγους τούς ανέπτυξα –νομίζω, επαρκώς– στο κυριακάτικο σημείωμα). Υπό το φως της συγκεκριμένης αποκάλυψης, όμως, πώς ακούγεται πλέον το βασικό επιχείρημα που εξέπεμπε σταθερά επί τόσους μήνες η κυβέρνηση, ενώ συγχρόνως έμενε άπρακτη; Εμείς εκπληρώσαμε το δικό μας μέρος της συμφωνίας, να εκπληρώσει το δικό της και η Ευρώπη – αυτό ήταν που έλεγε ξανά και ξανά ο πρωθυπουργός με τη χαρακτηριστική αυταρέσκειά του, επαναλαμβάνοντας μάλιστα με κάθε ευκαιρία τη λατινική φράση «pacta sunt servanda», που είχε μόλις μάθει από τον Σόιμπλε.  

Πώς ακούγεται τώρα, όταν οι ίδιοι παραδέχονται ότι τα δύο τρίτα των υποχρεώσεων της χώρας δεν έχουν πραγματοποιηθεί; 

Ποιον κοροϊδεύουν; 

Ολους, υποθέτω· ξεκίνησαν με σκοπό να κοροϊδέψουν την Ευρώπη, κατέληξαν να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους.

Από την πλευρά των Γερμανών, το μόνο που υπάρχει είναι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Τελευταίες προθανάτιες εκλάμψεις

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Κάτι τέτοιες εμφανίσεις δίνουν ένα προαίσθημα του τέλους, καθώς αντανακλούν την αρχή της ιστορίας με τρόπο ειρωνικό.  

Εννοώ τον Αλέκο τον Φλαμπουράρη, τον καραβοτσακισμένο παππού της κυβέρνησης, ο οποίος πραγματοποίησε μια ξεκούδουνη επανεμφάνιση, θαρρείς για να αποδείξει σε όσους δεν ήθελαν να το πιστέψουν ότι τόσο καιρό κοιμόταν και, τώρα, ξύπνησε και νομίζει ο καημένος ότι είμαστε στην άνοιξη του 2015.  

Δεν εξηγείται λογικά αυτή η επανεμφάνιση, παρά μόνον αισθητικά: ας τη δούμε σαν μια προθανάτια έκλαμψη του ασθενούς, δηλαδή της κυβέρνησης.

Ο Αλέκος Φλαμπουράρης ήταν σαρξ εκ σαρκός της κατάστασης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και «μέντορας» του Τσίπρα. Από την αρχή ανταποκρίθηκε ασμένως στις προσκλήσεις για δημοσιότητα και, λόγω της θέσης του κοντά στον πρωθυπουργό, θεωρήθηκε ότι αυτός εξέφραζε αυθεντικά την κυβέρνηση. Ισως κιόλας να πίστεψαν στην κυβέρνηση ότι ο Φλαμπουράρης, άνθρωπος ευχάριστος στην παρέα και γενικώς χαβαλές, με την ηπιότητα του ύφους του θα δημιουργούσε θετική ανταπόκριση. Πάνω στους δύο πρώτους μήνες, η εικόνα του σοφού παππού είχε πλήρως διαλυθεί και στη θέση της υπήρχε η εικόνα ενός, συχνά κωμικού, καφενόβιου ηλικιωμένου, που γινόταν ρεζίλι ο ίδιος και, το χειρότερο, ρεζίλευε και την κυβέρνηση.  

Ο διασυρμός τον έφερε και στο στόχαστρο των αναρχικών, που άρχισαν να επιτίθενται στην κατοικία του στη Νεάπολη Εξαρχείων, με αποτέλεσμα να ζει έκτοτε υπό αστυνομική προστασία. Ηταν επόμενο, μετά την ιστορική κωλοτούμπα και τις αναπροσαρμογές, ο Τσίπρας να εξαφανίσει το φιάσκο Φλαμπουράρη από το προσκήνιο. Παρέμεινε, βέβαια, στον στενό κύκλο του Μαξίμου, αλλά στην αφάνεια.

Είναι αλήθεια ότι η συνέντευξη με την οποία έκανε την επιστροφή ο Φλαμπουράρης είχε κάτι, ως προς τον οραματικό τόνο του λόγου, από τον περίφημο επιθανάτιο μονόλογο του σαιξπηρικού Ιωάννη της Γάνδης. Υπό την έννοια ότι όπως ο θνήσκων σαιξπηρικός ήρως αίρεται, κατά κάποιο τρόπο, υπεράνω των εγκοσμίων και από το ύψος αυτό βλέπει και υμνεί ό,τι αφήνει πίσω, παρομοίως και ο Φλαμπουράρης διατυπώνει ένα λόγο που μοιάζει με απελπισμένο αποχαιρετισμό της κυβέρνησης στην εξουσία. Αν η παρομοίωση δεν βοηθά να σχηματίσετε εικόνα, φαντασθείτε τον σαν τη Βιολέτα, στην «Παραστρατημένη» (La traviata) του Βέρντι, να τραγουδά: Addio del passato bei sogni ridenti...

«Ο κόσμος να είναι ήσυχος [...] η πολιτική μας έχει πετύχει θαύματα [...] θα έχουμε ανάπτυξη που θα τρίβουμε τα μάτια μας». Τέτοιου επιπέδου καφενειακές ανοησίες είπε, όπως παλιά, με τη διαφορά ότι ...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Μια θεατρική παράσταση

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Τ​​ο σχήμα του τέρατος εμφανίζεται πια καθαρά: πρόσω ολοταχώς (ή «Φρόσω, ολοταχώς», όπως θα μπορούσε κάλλιστα να πει ο πρωθυπουργός μας) σε μέρες Ιουλίου 2015. Το ίδιο πράγμα πάλι, αυτή τη φορά με σοβαρότητα.


Τώρα ξέρουμε ότι, μετά τις περίφημες δεκαεπτά ώρες που κατέληξαν στην ιστορική κωλοτούμπα, ο Αλέξης Τσίπρας δεν κατάλαβε ότι είχε βρει μπροστά του έναν τοίχο ανυπέρβλητο.  


Κατάλαβε μόνον ότι είχε χρησιμοποιήσει τα λάθος μέσα για να τον υπερβεί. 


Ο στόχος, όμως, παρέμεινε. Γι’ αυτό και δεν ήταν, εν τέλει, αναστροφή πολιτικής ο συμβιβασμός του Ιουλίου 2015, όπως πολλοί νόμισαν τότε· ήταν ένας τακτικός ελιγμός, μια υποχώρηση, για να ανασυντάξει δυνάμεις και να επανέλθει.


Το λάθος μέσο που είχε χρησιμοποιήσει ήταν, βεβαίως, ο επικεφαλής της διαπραγμάτευσης. Εκεί ο Τσίπρας την πάτησε λόγω απειρίας και άγνοιας. 


Φυσικά, του αρέσει πολύ να ταξιδεύει στο εξωτερικό. (Σημειωτέον ότι, τις καλές εποχές του 3,5% και της πλήρους ανευθυνότητας, δεν έχανε ποτέ ευκαιρία για ένα ωραίο long weekend σε κάποια από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.) Λόγω παιδείας, όμως, ανήκει στο είδος εκείνο που ταξιδεύει για χάζι και ψώνια και κουβαλάει μαζί του πάντα μια μικρή Ελλαδάρα, η οποία απλώνεται γύρω του σε ακτίνα πέντε μέτρων και εξουδετερώνει κάθε ευεργετική επίδραση του περιβάλλοντος. Πολλών δ’ ανθρώπων ίδεν άστεα, νόον ουκ έγνω ―για να το πω ποιητικά. Η αυτάρκης και καλομαθημένη ελληνική Αριστερά δεν είχε ανάγκη τον κόσμο. (Το απέδειξε, εξάλλου, με την αγαστή συνεργασία που ανέπτυξε με τους ΑΝΕΛ του Π. Καμμένου…) Ο Τσίπρας, λοιπόν, ήταν ιδεώδης περίπτωση θύματος για έναν showman με τις φιλοδοξίες και το ναρκισσισμό του Βαρουφάκη· αλλά και ο Βαρουφάκης ήταν το ιδεώδες παράθυρο για να παρακολουθεί από εκεί τον κόσμο ένας πρωθυπουργός, ο οποίος τότε δεν μπορούσε καν να γυρίσει την τηλεόραση στο CNN και να καταλάβει τι λέει. Ηταν σαν τους έρωτες που ξεκινούν με ένα τρελό μεθύσι σ’ ένα μπαρ. Σπανίως επιβιώνουν του hangover.


Ο Βαρουφάκης, με το που πάτησε τη διεθνή σκηνή, αποτρελάθηκε. Πίστεψε ότι αυτό ήταν, τα είχε καταφέρει, ήταν εκεί για να μείνει· και το τερμάτισε. Η προκλητική αδιαφορία του για οτιδήποτε άλλο πέραν της φιγούρας, οι παρδαλές τσιριμόνιες του και τα νευράκια του, η αλαζονεία και οι κόνξες του, τα χορευτικά του και, βεβαίως, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση (π. χ., ο υπαινιγμός περί ηχογράφησης εκ μέρους του της συνεδρίας του Eurogroup), όλα αυτά προσέθεσαν ένα τεράστιο και τελείως περιττό βάρος στη διαπραγμάτευση. Το μέσον, δηλαδή η προσωπικότητα του Βαρουφάκη, είχε γίνει ισχυρότερο από το μήνυμα, σε σημείο ώστε να το επισκιάζει. Ο κλόουν είχε κλέψει την παράσταση.


Η ιστορική κωλοτούμπα, στην πραγματικότητα, δεν άφησε στον Τσίπρα άλλη επιλογή παρά να επανέλθει στην επιδίωξη «πολιτικής διαπραγμάτευσης», δηλαδή στη διεκδίκηση ιδιαίτερης μεταχείρισης από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Να γίνει Σοσιαλδημοκράτης ούτε το μπορούσε ούτε ήξερε πώς γίνεται. (Εδώ δεν ξέρουν οι κάθε είδους πασόκοι, που μάλιστα αυτοπροσδιορίζονται ως Σοσιαλδημοκράτες! Πώς να ξέρει ο Τσίπρας, που το μυαλό του δούλεψε μόνο μέσα στο σύμπαν της Αριστεράς;) Εξάλλου, η ήττα, στη μυθολογία της Αριστεράς, δεν είναι λόγος για αναθεώρηση της πολιτικής, αλλά απλώς μια αφορμή για να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή τον ίδιο κύκλο. Αυτή τη φορά, όμως, με τα κατάλληλα μέσα.


Δεν είναι τυχαίο ότι, από όλες τις φυσιογνωμίες της κυβέρνησης, για δύο μόνο λες αμέσως ότι δείχνουν καλά παιδιά: τον Τσαλακώτο και τον Χουλιαράκη. Είναι φανερό ότι έχουν τρόπους από το σπίτι τους και, βεβαίως, λόγω παιδείας, μπορούν να συνεννοηθούν και να συνεργασθούν με τον κόσμο των ξένων, πράγμα σημαντικό για το σχέδιο του Τσίπρα. Εκείνο που τους κάνει, όμως, τέλεια εργαλεία για το σχέδιο του Τσίπρα είναι ένα είδος ανιδιοτέλειας, που χαρακτήριζε άλλοτε μια ειδική κατηγορία αριστερών: τους αστικής προελεύσεως.


Αυτοί οι δύο, για να το πω ωμά, είναι ικανοί να υποστούν τα πάντα αδιαμαρτύρητα. Είναι μεγάλη η συζήτηση γύρω από το τι κάνει έναν άνθρωπο να γίνει αριστερός. Ο Λορεντζάτος, π. χ., το αποδίδει στον μαρξισμό («αφήνει απάνω τους ένα κουσούρι», έχει γράψει), ενώ ο Ράμφος το αποδίδει στις συνθήκες ζωής του ατόμου ή σε ένα «αίσθημα αυτοϋποτιμήσεως». Εν πάση περιπτώσει, αυτοί οι δύο υπουργοί, τολμώ την υπόθεση, ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που τους κάνει αριστερούς ένα βαθύ αίσθημα ενοχής και η ανάγκη της τιμωρίας που γεννά μέσα τους. Το βλέπεις στα πρόσωπα τους: στη μόνιμη κατήφεια του Χουλιαράκη και στην εμφανή εσωτερική αγωνία του Τσαλακώτου. Υπομένουν στωικά, λοιπόν, παρότι η κυβέρνηση τους εκθέτει συστηματικά, είτε με την πολιτική της είτε με δηλώσεις του πρωθυπουργού.


Αυτή η επανάληψη, όμως, συνεπάγεται τεράστιο κίνδυνο για τη χώρα· και ο μόνος λόγος για τον οποίον ο Τσίπρας μάς τον φορτώνει είναι επειδή ο ίδιος δεν μπορεί να αναλάβει το κόστος ενός αληθινού συμβιβασμού και ψάχνει τρόπο για να μας τον πουλήσει. 


Λειτουργεί έτσι, επειδή...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΗ ΑΜΥΝΑ: Μια ωραία πεταλούδα

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για την ΚΑΤΑΝΤΙΑ του Ελληνικού Στρατού... 

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Πλήρως παραδομένος στο πνεύμα της πολιτικής ορθότητας, που μας επιβάλλει τη λατρεία του παιδιού και της παιδικότητας, παραδέχομαι ότι, μόλις είδα τη φωτογραφία των νεοσυλλέκτων που σχημάτιζαν με τα χέρια τους τον αλβανικό αετό, νόμισα ότι επρόκειτο για μια αυθόρμητη χορωδία στρατευμένων, οι οποίοι σε στιγμές εθνικής έξαρσης έψελναν τον πατριωτικό ύμνο «Μια ωραία πεταλούδα»(1)...

Οχι, δεν πάω να διακωμωδήσω το θέμα· είναι πράγματι σοβαρό. Θέλω, όμως, να το εξετάσω μέσα στο ευρύτερο πλαίσιό του. Ας σκεφθούμε, λ.χ., πόσο σοβαρός είναι ο Ελληνικός Στρατός, ο οποίος φρίττει διαπιστώνοντας ότι οι νεοσύλλεκτοι φέρνουν μαζί τους και κινητά τηλέφωνα;  

Μα τα social media βρίθουν από παρόμοιες φωτογραφίες (αθώες στο περιεχόμενό τους, μην παρεξηγηθώ), τις οποίες οι ίδιοι οι στρατιώτες «ανεβάζουν». Τώρα το παίρνει είδηση το υπουργείο;  

Η αντίδρασή του ήταν η κλασική περίπτωση της υποκρισίας, που επειδή αποκαλύπτεται και εξευτελίζεται, προσπαθεί να αναπληρώσει την απώλεια κύρους με ένα ξέσπασμα οργής. Είναι επόμενο, συνεπώς, να φταίει ο αλβανικός εθνικισμός και προσωπικώς ο Ράμα που τον υποδαυλίζει. Χρειαζόμαστε τώρα έναν εχθρό πραγματικό, με σάρκα και οστά, γιατί πρέπει να κρύψουμε κάποιες δικές μας ευθύνες...

Ασφαλώς ευθύνονται οι νεοσύλλεκτοι για τον αλβανικό αετό και πρέπει να τιμωρηθούν, δεν χωρεί αμφιβολία. Ο Στρατός δεν είναι κατασκήνωση που πας με τους κολλητούς σου από το σχολείο. Είναι εθνικός στρατός, έχει δηλαδή συγκεκριμένα εθνικά χαρακτηριστικά η λογική και η ιδεολογία του, τα οποία αυτά είναι και δεν αλλάζουν. Δεν είναι πολυπολιτισμικός, παρδαλός, μούλτι-κούλτι στρατός και δεν μπορεί να είναι.

Δεν νομίζετε, όμως, ότι εν μέρει ευθύνεται αντιστοίχως και ο Στρατός, δηλαδή όλο το σύστημα που υποδέχεται και εκπαιδεύει τους νεοσυλλέκτους, για τη συμπεριφορά των συγκεκριμένων επτά; 

Είναι προφανές, θέλω να πω, ότι το περιβάλλον μέσα στο οποίο μια ωραία ημέρα οι επτά έκαναν την ωραία πεταλούδα ή αλβανικό αετό δεν τους έπεισε και πάρα πολύ για τη σοβαρότητά του, ώστε να κρίνουν ότι άξιζε να διακινδυνεύσουν το παράπτωμα. Εχω την εντύπωση (και κυριολεκτώ, δεν είναι βεβαιότητα) ότι και οι πιο ηλίθιοι στρατιώτες, ακόμη και αυτοί οι περίφημοι «πολεμιστές του Μακναμάρα»2, δεν θα έκαναν ποτέ κάτι τέτοιο, αν ήξεραν τις επιπτώσεις· αν ήξεραν, για να το πω στη γλώσσα του στρατεύματος, ότι ο Στρατός «θα τους πάει πηδώντας» ώσπου να απολυθούν. Το έκαναν, επειδή ένιωσαν την άνεση· και την άνεση αυτή την επέτρεψε το περιβάλλον.

Ο Στρατός, εκ της φύσεώς του, δεν μπορεί να λειτουργεί σαν Δημόσιο, θα μπορούσε να πει κάποιος μεταφορικά. Ομως αυτό ακριβώς συμβαίνει, διότι βεβαίως είναι Δημόσιο και έχει διαβρωθεί αναλόγως από τις παθογένειες του Δημοσίου, με πρώτη την ακινησία.  

Ο θεσμός του Στρατού, από τη φύση και την ιστορία του, είναι συνυφασμένος με την ιδέα του έθνους. Το πρόβλημα του Ελληνικού Στρατού είναι ότι το έθνος αλλάζει τα τελευταία χρόνια, ενώ εκ των πραγμάτων –δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά– η ιδέα του Στρατού για το έθνος παραμένει η ίδια όπως πάντα. Εν τέλει, το πρόβλημα είναι ευρύτερο και αφορά το κράτος· διότι οι επτά είναι Ελληνες πολίτες κανονικοί, εξ ου και η υποχρέωσή τους να υπηρετήσουν στον Στρατό. Μολονότι για τον Στρατό είναι κάτι σαν «Αλβανοέλληνες αλβανικής καταγωγής», για να παραφράσω το υπέροχο «Ελληνοαμερικανοί ελληνικής καταγωγής» του υπουργού· είναι κάτι σαν «Αλβανόψυχοι», με μία λέξη.

Το πρόβλημα για τον Στρατό έχει και μία ακόμη διάσταση που το περιπλέκει: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΑΝΑΡΧΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ζωντανοί στόχοι

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Ξύπνησε πολύ νωρίς· ίσως ήταν η πρώτη φορά στη ζωή του που είχε χρησιμοποιήσει αυτό το απάνθρωπο εργαλείο βασανισμού που το λένε «ξυπνητήρι» – για το οποίο μέχρι τότε νόμιζε, όπως όλοι οι πραγματικά ελεύθεροι και αγωνιζόμενοι άνθρωποι, ότι ήταν χρήσιμο μόνο για την κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών. Πλύθηκε, ντύθηκε καλά γιατί έξω έκανε κρύο και ήπιε το γάλα του. Eπειτα πήρε το καλάσνικοφ που του είχε ετοιμάσει αποβραδίς η μαμά του και βγήκε έξω.


Προχώρησε άνετα στον προορισμό του. Ανέβηκε ανενόχλητος την Αραχώβης, σταμάτησε σε καλή θέση από την κλούβα με τους αστυνομικούς έξω από τα γραφεία της ΠΑΣΟΚάρας στη Χαρ. Τρικούπη, στόχευσε και πυροβόλησε τρεις φορές. 


Eνας αστυνομικός τραυματίστηκε στο στήθος, όχι σοβαρά. Eφυγε όπως είχε έλθει, περπατώντας – πολύ προσεκτικά, είμαι σίγουρος, γιατί ο δρόμος γλιστρούσε. Οι αστυνομικοί που είχαν δεχθεί την επίθεση... ειδοποίησαν την αστυνομία. 


Τι άλλο να έκαναν, αφού οι εντολές τους είναι να μην αντιδρούν; 


Ο ρόλος τους εκεί είναι να υπάρχουν ως στόχοι για την εκτόνωση των «παιδιών».  


Και η κυβέρνηση το έχει δείξει ότι δεν θέλει με τίποτα να τα ενοχλήσει. Eναν τέτοιο εμφύλιο η Αριστερά δεν τον αντέχει· είναι ζήτημα ευαισθησιών και, φυσικά, συμφερόντων...
 
Δεχθήκαμε;
Φοβάμαι μήπως φανώ και πάλι περίεργος, αλλά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Φάρος αξιών - Η ηλιθιότητα ως πανίσχυρη αξία του Υπαρκτού Ελληνισμού

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Από την Αλεξανδρούπολη, όπου ο πρωθυπουργός βρέθηκε «μη τυχαία», όπως ο ίδιος επεσήμανε με τα θαυμάσια ελληνικά του, χαρακτήρισε την Ελλάδα «φάρο αξιών και πυλώνα σταθερότητας».  

Ωραία αφορμή, λοιπόν, για να ασχοληθούμε με ένα θέμα της επικαιρότητας, το οποίο αναδεικνύει μία από τις –αλίμονο– ισχυρές αξίες στον Υπαρκτό Ελληνισμό: την ηλιθιότητα.

Εκδικάζεται, διαβάζω, αγωγή κατά του Γιώργου Παπανδρέου, βάσει της οποίας ο ενάγων ζητεί χρηματική ικανοποίηση 260.000 ευρώ για «την ηθική βλάβη που του προκάλεσε ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και για την παράνομη προσβολή της προσωπικότητάς του, λόγω των προεκλογικών εξαγγελιών του, οι οποίες ουδέποτε τηρήθηκαν». Χωρίς –υποθέτω– να έχει την πρόθεση να διασκεδάσει τον αναγνώστη της αγωγής ή να αυτοσαρκαστεί, ο ενάγων υποστηρίζει ότι εξαπατήθηκε «καθότι, αν και ψηφοφόρος της Ν.Δ., παρασύρθηκε από τις προεκλογικές υποσχέσεις του κ. Παπανδρέου για μια αξιοπρεπή διαβίωση έναντι του κ. Κώστα Καραμανλή που πάγωσε τους μισθούς και τις συντάξεις».

Κατ’ αρχάς, ας μου επιτραπεί μια τεχνικού χαρακτήρα απορία: με τόσους παλαβούς και δικομανείς να κατακλύζουν τον τόπο, δεν υπάρχει ένας στοιχειώδης μηχανισμός στη Δικαιοσύνη, ώστε οι αγωγές που καθημερινά κατατίθενται να ξεσκαρτάρονται και κάποιες να απορρίπτονται ως ηλίθιες;  

Είναι δυνατόν κάθε παλαβομάρα με τη μορφή της αγωγής να παίρνει την άγουσα και να γίνεται μια περιττή επιβάρυνση στη λειτουργία της Δικαιοσύνης;
 

Πάμε, όμως, στο ουσιώδες ερώτημα που τίθεται από την υπόθεση αυτή: μπορεί ο ΓΑΠ να ευθύνεται και για την προσωπική ανοησία του και για την ανοησία του καθενός ο οποίος πίστεψε στις προεκλογικές εξαγγελίες του και τον ψήφισε; 

Συμβαίνει στη ζωή, κατά κόρον – είναι αλήθεια. Ολοι μας γνωρίζουμε ή συναντούμε ανθρώπους που κακίζουν τους πολιτικούς για τις ευθύνες τους, ενώ οι ίδιοι για τις δικές τους ούτε καν αναρωτιούνται. Αυτή η εκχώρηση της ατομικής ευθύνης, στη συνείδηση του ψηφοφόρου, είναι η μεγαλύτερη ζημιά που έχει προκαλέσει ο λαϊκισμός στην πολιτική ζωή. Είναι η αιτία που κάνει μια κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων να τρέχει πάντα προς τον εκάστοτε πλειοδότη στις υποσχέσεις. Είναι αυτό που μας κρατάει, περισσότερο από έξι χρόνια τώρα, εγκλωβισμένους στον ίδιο φαύλο κύκλο. Είναι, σε τελευταία ανάλυση, αυτό που κάνει κάποιους (συχνά με τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του κανονικού ανθρώπου) να παραδίδονται στον Σώρρα.

Η εκχώρηση της ατομικής ευθύνης στο πλαίσιο της δημοκρατικής διαδικασίας είναι αντίθετη προς την ουσία της δημοκρατίας. Καλώς ή κακώς, η δημοκρατία προϋποθέτει ευθύνη και από τις δύο πλευρές: και του εκλεγόμενου και του ψηφοφόρου. 

Ενέχει, επίσης, το στοιχείο της διακινδύνευσης, που ο ψηφοφόρος μπορεί να το αντιμετωπίσει μόνον με την ατομική κρίση και γνώση, όχι παραχωρώντας την σε όποιον άμυαλο ή απατεώνα προσφέρεται να αναλάβει το βάρος.

Με την τάση που μας διακρίνει τα τελευταία χρόνια να χαμηλώνουμε  ολοένα τα αξιακά κριτήρια, τα μέτρα και τα σταθμά, κινδυνεύουμε να αναγνωρίσουμε τη βλακεία  ως  αξία,  εδώ  στον  «φάρο των αξιών», με επικύρωση ενδεχομένως  και από τη Δικαιοσύνη. 

 Αν  είναι έτσι, τότε πρέπει να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το βυθόμετρο της βλακείας μας

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

(...) Ιδού, λοιπόν, ένας καλός ορισμός του Υπαρκτού Ελληνισμού: ο τόπος στον οποίο δαιμονοποιείται ο Σόρος και λατρεύεται ο Σώρρας. Οχι, βέβαια, από όλους. Από αρκετούς, όμως, ώστε να δημιουργείται η κρίσιμη μάζα που κάνει τη διαφορά και ρεζιλεύει ένα έθνος.

Τι είναι ο Σώρρας; 

Με επτά λέξεις: το βυθόμετρο της βλακείας του ελληνικού λαού. 

Ο Αρτέμης Σώρρας είναι ένας μονίμως αγριωπός τύπος από την Πάτρα, με σωματοδομή πορτιέρη σε μπαρ, αλλά περίπου στο μισό μέγεθος. Μιλάει, πάντα σε υψηλή ένταση και σε τόνο επιθετικό, μια γελοία μειξοκαθαρεύουσα γεμάτη από λάθη, του είδους εκείνου που προσέφερε υλικό στους σεναριογράφους του ελληνικού κινηματογράφου μεταπολεμικά. Εκτός Πάτρας, δεν νομίζω να γνώριζε κανείς τον Αρτέμη Σώρρα, ώσπου εμφανίστηκε αυτόκλητος σωτήρας της πατρίδας με τα δισεκατομμύριά του και, αμέσως, βρήκε βήμα για να απευθυνθεί στον εξυπνότερο λαό του κόσμου, μέσω των γνωστών τηλεοπτικών εκπομπών που καλλιέργησαν συστηματικά την ηλιθιότητα τα τελευταία χρόνια. Αφότου εμφανίστηκε, η μόνη είδηση που θυμάμαι να τον αφορά είναι όταν του την έστησαν κοντά στο σπίτι του στην πλατεία Βικτωρίας και τον έδειραν. Εδειχνε «ξεκαθάρισμα λογαριασμών», διέρρευσε τότε από αστυνομικές πηγές. Περίεργο, αλήθεια, για δισεκατομμυριούχο να μένει στα στενά γύρω από τη Βικτωρίας και να τρώει ξύλο από μπράβους! Αυτός ξεπερνά και τον Γουόρεν Μπάφετ σε απλότητα...

Με όλα αυτά, θέλω να πω ότι αρκούν και μόνο τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της περίπτωσης Σώρρα (και όσα αυτά μας επιτρέπουν να καταλαβαίνουμε αμέσως για το ποιόν του), ώστε να γελάς με τους ισχυρισμούς του.  

Είναι ποτέ δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να έχει πουλήσει στους Αμερικανούς –στον Ομπάμα μάλιστα, προσωπικώς– την «αντιβαρυντική τεχνολογία του Απόλλωνα» έναντι τριών τρισεκατομμυρίων; (Δολάρια ή ευρώ δεν έχει σημασία, όταν πρόκειται για 3 τρισ.) 

Εδώ είναι το πρόβλημα· κρυμμένο στη διατύπωση των παραπάνω: εμείς γελάμε και κοροϊδεύουμε, κάποιοι άλλοι όμως –πολλοί– τον πιστεύουν. Συμπτωματικά, ένα από τα βράδια των γιορτών, σε ένα τραπέζι, βουλευτής της Ν.Δ. (ανερχόμενος), ο οποίος είχε την ευκαιρία εκ της θέσε;vς του να περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα, έλεγε στη συντροφιά πως, σε κάθε πόλη που επισκεπτόταν, οι τοπικοί κομματικοί παράγοντες του επεσήμαιναν το πρόβλημα Σώρρα και πως ο ίδιος δυσκολευόταν, τότε, να το πάρει σοβαρά. Συμπάσχω· ούτε εγώ θα πίστευα ποτέ ότι έχει παρακάτω από τη Χρυσή Αυγή, τον Πολάκη, τον Λεβέντη, τον Χαϊκάλη κ.ά.

Δυστυχώς, όμως, έχει παρακάτω. Βάζεις στο μίξερ Μιχαλολιάκο, Λεβέντη, Λιακόπουλο και βγάζεις τον Σώρρα. 

Με κάτι από ανισόρροπο ευαγγελιστή πάστορα στο ύφος και κάτι από Γεώργιο Παπαδόπουλο, ο Σώρρας έχει στήσει μια οργάνωση με εκατοντάδες γραφεία ανά την Ελλάδα. Υποθέτω ότι η δουλειά είναι στα εικοσάρικα που εισπράττονται από τους αφελείς, με τα οποία ο καθένας του προμηθεύεται το λεγόμενο σωρόχαρτο ή, ακριβέστερα, ψωρόχαρτο, διότι με αυτό ο Σώρρας αναλαμβάνει τα χρέη και τις οφειλές του αγοραστή. Ο τελευταίος απλώς γνωστοποιεί στους χρεώστες του ότι οι απαιτήσεις τους έχουν μεταβιβαστεί στον Σώρρα.  

Σας θυμίζει μήπως το συγχωροχάρτι του Πάπα, την εποχή πριν από τη Μεταρρύθμιση; 

Η μόνη διαφορά είναι ότι τον Θεό αντικατέστησαν τα 600 δισ. που διαθέτει ο Σώρρας για την εξαγορά του ελληνικού χρέους, δημοσίου και ιδιωτικού. Αναρωτιέμαι αν οι αρμόδιες φορολογικές αρχές έχουν ελέγξει την οικονομική δραστηριότητα της οργάνωσης του Σώρρα· θα έπρεπε...

Το πρόβλημα για τη χώρα που αποκαλύπτει η περίπτωση Σώρρα είναι πολιτισμικό· φαίνεται, όμως, ότι ορισμένοι θα ήθελαν να πάρει και πολιτικές διαστάσεις. Δεν είναι ο Σώρρας και η οργάνωσή του κίνημα (με την έννοια των συριζαίων) του μεγάλου αντιμνημονιακού ρεύματος; Γνωρίζαμε ότι υπάρχει η τάση της ανεξάρτητης ελληνικής Δικαιοσύνης (για συντομία ΑΝΕΛ) και ότι είναι ισχυρή· ότι θα υπάρχει, όμως, δικαστική απόφαση του 2013, με την οποία ουσιαστικά αναγνωρίζεται η εγκυρότητα του σωρόχαρτου και ότι, βάσει αυτής ασκείται δίωξη σε πρώην διοικητή ταμείου, είναι αδιανόητο αίσχος.  

Μετά τη φαντασία που επέδειξε η κυβέρνηση στο ξεδιάντροπο φλερτάρισμα της Χρυσής Αυγής και του Λεβέντη, δικαιούται ο καθένας μας να υποψιάζεται ότι η ανοχή του κράτους προς το φαινόμενο Σώρρα μπορεί να έχει πολιτικά αίτια. Ευνοεί την κυβέρνηση η διασπορά ψήφων σε τρελούς και απατεώνες κάθε είδους και αυτό δεν μπορούμε να το παραβλέπουμε όταν η ίδια συντηρεί κλίμα που υποβάλλει την ιδέα των εκλογών.

 

 

Και αυτό όμως αν δεν ισχύει –αν, δηλαδή, η ανοχή έναντι του Σώρρα δεν είναι σκόπιμη, αλλά μία ακόμη παράλειψη της κυβέρνησης λόγω ανικανότητας– και πάλι το φαινόμενο, πολιτικά, είναι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Αριστερών τσαρλατάνων ΠΑΣΟΚοποίηση

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Με τον νέο χρόνο και τα θέματα που έφερε στην ειδησεογραφία, παρατηρώ μια μικρή, πλην αισθητή, αλλαγή νοοτροπίας στους κυβερνώντες.  

Προσέξατε πόσο τους έθιξε το δημοσίευμα του Guardian για την αθλία κατάσταση των νοσοκομείων του Δημοσίου και πόσο επιθετική ήταν η αντίδρασή τους; 

Ως τώρα αυτοί δεν μας είχαν συνηθίσει σε παρόμοια ευθιξία. Hσαν αυτάρκεις, ο καθένας στον κόσμο του – ο ένας, λ.χ., στη σπηλιά του κάπου στα βουνά της λεβεντογέννας, μαζί με άλλους αρκούδους· ο άλλος στο καφενείο, ώρες ατελείωτες με πρέφα, ρακές, χωρατά και θυμόσοφες σκέψεις για το μέλλον της Αριστεράς…

Ξαφνικά, όλοι αυτοί ανακαλύπτουν τώρα ότι η γνώμη του μεγάλου κόσμου, έξω από την Ελλάδα, τους αφορά και επηρεάζει τις τύχες τους. Oμως, με την αντίδρασή τους, δεν ανταποκρίνονται στην πρόκληση· επιχειρούν απλώς να την αποφύγουν. Διότι πέρα βρέχει, όταν ο θόρυβος για την κατάσταση στο δημόσιο σύστημα Υγείας προέρχεται από το εσωτερικό· τους θίγει, όμως, τη χορδή της εθνικής ευαισθησίας, όταν οι καταγγελίες έρχονται από το εξωτερικό και μάλιστα από τον γενικά φιλικό Guardian.  

Αυτή η μορφή υποκρισίας λέγεται πασοκοποίηση και δεν έχει άμεση σχέση με την παγκοσμιοποίηση. Είναι μια εσωτερική μετάλλαξη, που συμβαίνει στον αριστερό άνθρωπο όταν γίνεται μέσα του ΠΑΣΟΚ. Είναι πλέον και χαρακτηριστικό της κυβέρνησης, η οποία όσο μένει στα πράγματα αναπτύσσει νοοτροπία βαθέος ΠΑΣΟΚ.

Τι άλλο είναι, αν όχι βαθύ ΠΑΣΟΚ, η περίπτωση της κ. Γεροβασίλη; 

Εφόσον ισχύουν οι κατηγορίες ότι, ως βουλευτίνα, συμμετείχε επί τρία χρόνια σε εταιρεία η οποία πωλούσε υπηρεσίες στο Δημόσιο, τότε μπορούμε άφοβα να υποστηρίξουμε ότι η κ. Γεροβασίλη, με τη στάση και τη συμπεριφορά της στο συγκεκριμένο ζήτημα, καταφέρνει να αναπαράγει στη ζωή της το κατ’ εξοχήν πασοκικό υπόδειγμα οικονομικής ανάπτυξης: τεράστιο κράτος για να μοιράζει ευημερία στους πολλούς, αλλά και για να δημιουργεί και να εκτρέφει μια κρατικοδίαιτη τάξη επιχειρηματιών, η οποία με τη σειρά της συντηρεί οικονομικά το κόμμα. 

Η κ. Γεροβασίλη, με την πολιτική δραστηριότητά της, αγωνίζεται για την επέκταση, όχι μόνον τη συντήρηση, του κράτους και, ως επιχειρηματίας, κάνει δουλειές μαζί του. Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο τον σοσιαλισμό.  

Πόσο περισσότερο ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να είναι η κ. Γεροβασίλη; 

«Σύντροφοι, ο σοσιαλισμός είναι πρώτα τρόπος ζωής», όπως έλεγε κάποτε (μάλλον σε συνέδριο του ΠΑΣΟΚ) ο αγέρωχος έγκλειστος του Κορυδαλλού…

Η πασοκοποίηση αυτού του είδους είναι το μέγιστο που μπορούν να πετύχουν ως προσαρμογή στην πραγματικότητα. Δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει όμως· ήταν προβλεπτό ήδη από την επομένη της «κωλοτούμπας» τον Ιούλιο του 2015. Παρά τις εντυπώσεις της διάσπασης και την ηχηρή αποχώρηση των ακραίων, αυτό που είχε συμφωνήσει ο Τσίπρας ήταν αδύνατο να το εφαρμόσει: δεν ήταν ποτέ δυνατόν ο ΣΥΡΙΖΑ να μεταμορφωθεί σε ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Επομένως...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Προτιμήστε αστυνομικούς, όχι τρόλεϊ

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Ετσι όπως έχει γίνει η ζωή για τους περισσότερους, ο καθένας πρέπει να προστατεύει –όσο μπορεί– τα νεύρα του. Προσωπικώς, λ.χ., αφότου ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, έχω μάθει να αγνοώ το άτυπο κρατίδιο των Εξαρχείων και την απαίσια δράση του. Oχι βέβαια επειδή είναι σωστό να αγνοείς τη συστηματική ανομία και τη βία, αλλά επειδή είναι απαραίτητο: μου το υπαγορεύει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.  


Γιατί να θυμώνω με τους αναρχικούς και να νιώθω ότι με πνίγει το άδικο, όταν έχουν την κυβέρνηση; (Εντάξει, όχι οι ίδιοι προσωπικώς, αλλά οι διαχρονικοί προστάτες τους και, κατά καιρούς, συναγωνιστές τους...)


Καταλαβαίνω πολύ καλά ότι κάποιοι ενοχλούνται ιδιαιτέρως, επειδή η δράση του κρατιδίου προσβάλλει τον χαρακτήρα της Αθήνας ως «ευρωπαϊκής πρωτεύουσας». 


Ως προς τους τύπους, ναι. Θα συμφωνήσω. 


Επί της ουσίας, όμως, ας μην αυταπατώμεθα. Η Ελλάδα ολόκληρη δεν είναι ευρωπαϊκή χώρα – θέλω να πω, κανονική ευρωπαϊκή. Δεν θα κουραστώ να το υπενθυμίζω: ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα εξέλεξε δύο φορές κυβέρνηση άσχετων κομμουνιστών και μάλιστα με δεκανίκι λαϊκής Δεξιάς; 


Επομένως, ας μη μας εκπλήσσει ότι η Αθήνα δεν ανταποκρίνεται στις ευρωπαϊκές προσδοκίες μας. Δεν μπορεί να είναι ευρωπαϊκή, διότι, για να ήταν, θα έπρεπε να κατοικείται κατά το πλείστον από Ευρωπαίους Ελληνες.


Από την άλλη πλευρά, καταλαβαίνω, επίσης, ότι η πρόσφατη πυρπόληση των τριών τρόλεϊ μπροστά από το Πολυτεχνείο ενόχλησε πάρα πολύ τον κόσμο και προκάλεσε ασυνήθιστο κύμα αγανάκτησης. Το λέω διότι ώς και ο δήμαρχος Γιώργος Καμίνης εξέφρασε την οργή του! (Για τα μέτρα του, ασφαλώς...) Ζήτησε μάλιστα –και σωστά– την παραίτηση του Ν. Τόσκα. Μακάρι να είχε λάβει πολύ νωρίτερα αυτήν τη θαρραλέα στάση απέναντι στο αίσχος των Εξαρχείων· τώρα πια δεν βοηθά σε τίποτα. Ολα αυτά τα χρόνια, δεν βρέθηκε ένας πολιτικός στην αυτοδιοίκηση να κάνει σημαία του το ζήτημα των Εξαρχείων και να συγκρουσθεί με τη βλακεία της πολιτικής ορθότητας, που ακόμη προστατεύει αυτό το αίσχος. Δεν υπήρξε, δηλαδή, ένας πολιτικός πόλος, ώστε να συσπειρωθεί γύρω του ο κόσμος που υποφέρει από αυτή την κατάσταση και θέλει να αντιδράσει. Ο Γ. Καμίνης θα ήταν ιδεώδης, λόγω του πολιτικού προφίλ του, αν μπορούσε να το είχε κάνει. Μια «σκληρή δήλωση», όπως λένε οι δημοσιογράφοι με τη γλώσσα της ευκολίας, δεν προσφέρει τίποτε τώρα. Ισως, βέβαια, βοηθά την υποψηφιότητά του για «World Mayor 2016»...


Δεν ξέρω· λέτε να είναι τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν; Η γιορτή της αγάπης, που λένε; (Αν και νομίζω ότι έτσι λέγεται και το Πάσχα, δεν είμαι σίγουρος. Εν πάση περιπτώσει, για να μην μπερδεύομαι: χειμωνιάτικη γιορτή της αγάπης και ανοιξιάτικη γιορτή της αγάπης...) Πάντως, κάποια επίδραση ασυνήθιστη με κάνει να σκέπτομαι το πράγμα από την πλευρά της κυβέρνησης. Ναι, φταίνε τα μνημόνια για τα Εξάρχεια. Φταίνε οι κακοί που «κρατούν τα φτερά» του Τσίπρα, όπως είπε χθες από την Κρήτη, και δεν τον αφήνουν να απογειωθεί.


Δεν εννοώ, όμως, τα τετριμμένα για τα «παιδιά» που είναι ευαίσθητα με την κοινωνική αδικία που προκαλούν τα μνημόνια κ.λπ. Εννοώ την ένδεια του κράτους μας, διότι είναι αυτή, καθώς και οι προσωπικές δυσκολίες του καθενός, που μας κάνουν να αγανακτούμε για τα σχεδόν 2.000.000 ευρώ που κόστισε ο εμπρησμός των τριών τρόλεϊ.  

Ειδάλλως, αν ήμασταν στις παλιές καλές εποχές;  


Σιγά μη γινόμασταν «μίζεροι σαν τους Γερμανούς»! (Με άλλα λόγια, λογικοί, με συνείδηση του κόστους και συναίσθηση της ευθύνης, σαν τους Γερμανούς...) Σιγά μην καθόμασταν τώρα να ασχοληθούμε με τρία τρόλεϊ περισσότερο από όσο χρειάζεται για να δεις το ρεπορτάζ στην τηλεόραση! Εξάλλου –θυμάστε;– τότε οι συγκοινωνίες ήταν για Φιλιππινέζες, Πακιστανούς, για το υπηρετικό προσωπικό εν γένει. Ολοι οι άλλοι είχαμε αυτοκίνητα.


Και κάτι ακόμη: αν μας άφηναν να ανοίξουμε τα φτερά μας (τρελαίνομαι όταν ο Τσίπρας γίνεται γλυκερός – από την αηδία...), μια δημοκρατική κυβέρνηση θα είχε τους πόρους, ώστε να δώσει ένα γενναίο «επίδομα Πολυτεχνείου» στους οδηγούς. Προσοχή, όχι σε εκείνους μόνο που θα το δικαιούντο, βάσει της λογικής του μέτρου, διότι μια τέτοια διάκριση θα ήταν αντιδημοκρατική. Θα το έπαιρναν όλοι οι οδηγοί ανεξαιρέτως· ακόμη και οι αποσπασμένοι σε πολιτικά γραφεία. Οπότε όλοι θα έμεναν ικανοποιημένοι. Ισως μάλιστα αναπτύσσονταν σχέσεις κατανόησης μεταξύ οδηγών και αναρχικών, καθώς οι πρώτοι θα όφειλαν στους δεύτερους το επίδομά τους.


Γενικώς, όλα λύνονται με τα χρήματα, εφόσον υπάρχουν. Φταίνε εκείνοι που κάποια στιγμή έπαψαν να μας τα δανείζουν (εκείνοι σταμάτησαν, εμείς δεν φταίξαμε σε τίποτα...) και, βέβαια, τα μνημόνια που ακολούθησαν. 


Ετσι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το παιδί της Γένοβας

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Στην περίπτωση αυτή, ο Τσίπρας είχε δίκιο. Οι δημοσιογράφοι και οι κάμερες έπρεπε να βγουν έξω, για να γίνει η σύσκεψη με τους εκπροσώπους των αγροτών. Δεν είναι θέμα δημοκρατίας, αλλά κοινής λογικής: σύσκεψη υπό τηλεοπτική μετάδοση δεν έχει νόημα, διότι τότε οι δύο πλευρές αντί να συνομιλούν μεταξύ τους απευθύνονται σε ένα τρίτο ακροατήριο έξω από το φυσικό περιβάλλον της συζήτησης. Μετά τη σύσκεψη, δεν νομίζω ότι μπορεί ο οποιοσδήποτε να εμποδίσει τους εκπροσώπους των αγροτών να αφηγηθούν τα πάντα στους δημοσιογράφους χαρτί και καλαμάρι. Τι να κάνουμε; Αυτός είναι ο πρωθυπουργός και η σύσκεψη ήταν, υποτίθεται, μέρος της δουλειάς του. Είχε δίκιο.

Πώς το έχασε ,όμως, με τον τρόπο του! «Οταν εγώ καλώ» και «αν δεν θέλετε, έξω». Είδαμε ξανά τη γνωστή οίηση, την οποία συχνά έχουμε ξαναδεί και ιδίως σε συζητήσεις στη Βουλή. Πρώτη φορά, όμως, τον βλέπουμε να την εκδηλώνει ενώ την ίδια ώρα προετοιμάζει μεθοδικά προεκλογικό κλίμα.

  Δεν ήθελε να τον καταγράψουν οι κάμερες να ψεύδεται στους αγρότες, προτίμησε να καταγράψουν την αλαζονεία του. Λάθος τεράστιο, πλην κατανοητό· διότι είναι φανερό ότι η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία για την κυβέρνηση και το παιγνίδι της.


Το παιγνίδι αυτό είναι η εφαρμογή του πολιτικού σχεδίου που παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται τις τελευταίες εβδομάδες και ιδίως αφότου ο Τσίπρας επέστρεψε από την κηδεία στην Κούβα. Είναι ένα σχέδιο ανοικτό, με διττό στόχο: να εξάψουν τα πάθη φτιάχνοντας κλίμα εκλογών και, συγχρόνως, να πλήξουν όσο πιο αποτελεσματικά μπορούν τη Ν.Δ., η οποία προηγείται κατά πολύ στις δημοσκοπήσεις. Σε αυτό το εσωτερικό παιγνίδι, ο Τσίπρας, με τη χαρακτηριστική του ανεπάρκεια και αμάθεια, έχει καταφέρει να μπλέξει και την Ευρώπη και τους δανειστές γενικότερα· και μάλιστα, όταν ο κόσμος γύρω μας έχει αλλάξει τόσο απότομα και βρισκόμαστε πια σε εποχή αβεβαιότητας και αστάθειας του διεθνούς συστήματος.
 
Να το πω απλά: ο Τσίπρας ανέβασε ξανά το έργο «Το ηρωικό 2015», αλλά σε ακόμη χειρότερες συνθήκες για την ανταπόκριση του φιλοθεάμονος ευρωπαϊκού κοινού και, επίσης, με ένα καστ χωρίς αστέρια και φανταχτερά «girly boys» – για να θυμηθούμε έναν χρήσιμο όρο τον οποίο εισήγαγε στη γλώσσα της πολιτικής ο Σβαρτσενέγκερ ως κυβερνήτης της Καλιφόρνιας. 


Το αποτέλεσμα αυτών των ερασιτεχνισμών είναι να βρίσκεται και πάλι μετέωρη η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας και, επομένως, να επανέρχεται στον ορίζοντα –τον όχι πολύ μακρινό– το φάσμα της χρεοκοπίας. 


Μπράβο, Αλέξη! Μόνος σου το κατάφερες;


Οπωσδήποτε κάποιο βαθμό επίγνωσης του κινδύνου πρέπει να έχει ο ίδιος – θα τον βοήθησαν και οι πρόσφατες συναντήσεις που είχε με τους Ευρωπαίους. Οσο για τις εξελίξεις, αυτές έρχονται πια τόσο γρήγορα! Μόλις την προηγουμένη της συνάντησης με τους αγρότες, ο Τσίπρας είχε δεχθεί δύο πλήγματα, ένα άμεσο και ένα έμμεσο. 


Το πρώτο ήταν η προειδοποίηση της Moody’s για το ενδεχόμενο ελληνικής χρεοκοπίας την άνοιξη· 


Το δεύτερο, η τρομοκρατική επίθεση με το φορτηγό στο Βερολίνο, ένα γεγονός που ενόψει εκλογών θα κάνει το Βερολίνο ακόμη περισσότερο απαιτητικό από την Ελλάδα ως προς τις υποχρεώσεις της στο Μεταναστευτικό. (Θυμίζω ότι το θέμα του νεαρού μετανάστη που βίασε και σκότωσε τη Γερμανίδα φοιτήτρια ετέθη από τη Μέρκελ αυτοπροσώπως στη συνάντηση με τον Τσίπρα.) Επόμενο είναι, λοιπόν, να χάνει την ψυχραιμία του ο Αλέξης, να καταρρέει η κουρελού (patchwork) εικόνα που έχει φτιάξει ως πρωθυπουργός και να του βγαίνει το φυσικό του: το παιδί του κινήματος της Γένοβας...


YΓ. Ακούω από σοβαρούς ανθρώπους μια...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΙΣΤΑΝ: Μια εισήγηση που..."ισως βοηθήσει"

Εισηγείται ο "ΦΑΛΗΡΕΥΣ"

Οχι δηλαδή ότι είμαι 100% σίγουρος, παρ’ όλα αυτά το εισηγούμαι: 

Να πληρώσει το ελληνικό Δημόσιο τα έξοδα στους γονείς της φοιτήτριας από τη Γερμανία, την οποία βίασε και σκότωσε ο Αφγανός μετανάστης, για να επισκεφθούν τον τέως υπουργό Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλο και αυτός να τους εξηγήσει γιατί πρέπει να σεβόμαστε τα δικαιώματα των φυλακισμένων...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟ ΞΩΛΟΧΑΝΕΙΟ:Η ΔΕΗ του Σκουρλέτη

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Η ΔΕΗ δεν παρίσταται ως πολιτική αγωγή στη δίκη των συνδικαλιστών της ΔΕΗ (με κορυφαίο του χορού τον εμβληματικό Φωτόπουλο), επειδή, όπως διευκρινίζει με ανακοίνωσή της, «δεν θεωρεί ότι...». 

Από την απότομη σύγχυση που μου προκάλεσε η επιλογή του ρήματος, δεν συγκράτησα ακριβώς τις λέξεις που ακολούθησαν. Το πνεύμα τους, πάντως, ήταν ότι η ΔΕΗ δεν επλήγη από τις πράξεις για τις οποίες δικάζονται οι συνδικαλιστές.

Είναι πραγματικά ντροπιαστικό για τη διοίκηση της ΔΕΗ να προτάσσει τι «θεωρεί», όταν η Δικαιοσύνη, ο μόνος αρμόδιος θεσμός σε μια δημοκρατία για να κρίνει εγκύρως εάν κάποιοι έχουν διαπράξει αξιόποινες πράξεις ή όχι, έχει παραπέμψει σε δίκη τους συνδικαλιστές με κατηγορίες μέχρι και σε βαθμό κακουργήματος. 

Δεν έχει σημασία αν τελικά η ευμενής ουδετερότητα της ΔΕΗ στη δίκη δεν επηρεάζει τη βαρύτητα των κατηγοριών.  

Είναι απλώς ανοίκειο ότι η ΔΕΗ αρνείται να υπερασπιστεί και το άμεσο συμφέρον της ως εταιρείας και το δημόσιο συμφέρον. Τέτοιος αμοραλισμός σε βάζει στον πειρασμό να τον χαρακτηρίσεις γαϊδουρινό. 

Προφανώς, αυτή είναι η ΔΕΗ του Σκουρλέτη και του περίφημου ηθικού πλεονεκτήματος της παρέας του. Αυτή είναι η ΔΕΗ για την οποία διάβαζα, τις προάλλες, ότι χάνει 500 πελάτες την ημέρα εξαιτίας του ανταγωνισμού – και της αξίζει να τους χάνει.

Με αυτό το ηθικό υπόδειγμα της ΔΕΗ, πόσο αστείο ακούγεται να βρίσκεται στις ΗΠΑ ο υπουργός Δ. Παπαδημητρίου και να καλεί τους επενδυτές να μας προτιμήσουν. Σκοπίμως χρησιμοποιώ ένα ρήμα λίγο girly και καθωσπρέπει, διότι ταιριάζει με το ντροπαλό, ήπιο ύφος του κ. καθηγητή· ταιριάζει με τη διστακτική φωνή του, με την ελαφρώς ξενική προφορά του, λόγω της οποίας, αν δεν ήξερες ότι επρόκειτο για υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ, θα τον έλεγες ώς και καλλιεργημένο εφοπλιστή παλαιάς οικογενείας που ασχολείται μόνο με τη συλλογή πινάκων και αποφεύγει «των συναναστροφών την καθημερινήν ανοησία». Ακόμη πιο αστείος –όχι όμως ότι ήταν και ιδιαιτέρως δύσκολο– ο υπουργός....

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Οι «neocons» του ΣΥΡΙΖΑ

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ακόμη και τώρα ο Νίκος Παρασκευόπουλος, ο τ. υπουργός Δικαιοσύνης, παλεύει να καταλάβει γιατί ενόχλησαν τόσο πολύ οι απόψεις που παρουσίασε σε συνέντευξη του την Κυριακή. Τιμά την ελληνική σημαία, δηλώνει, πιστεύει όμως ότι καλό είναι να αποποινικοποιηθεί το κάψιμό της· άλλωστε, πιστεύει ότι «η ηθικοκοινωνική αποδοκιμασία των προσβολών της θα είναι πολύ πιο αποτελεσματική». Επίσης συμφωνεί με την ήπια αντιμετώπιση των αναρχικών: «Αν ήταν σκληρότερη θα ήταν σκληρότερα και τα επεισόδια», λέει, υπονοώντας ότι όσο ηπιότερη είναι η Αστυνομία τόσο ηπιότεροι θα γίνονται και οι βάνδαλοι, ώσπου κάποια στιγμή, χωρίς στολές οι αστυνομικοί, χωρίς κουκούλες και μολότοφ οι αναρχικοί, ντυμένοι με πέπλα στολισμένα με ανοιξιάτικους ανθούς, θα χορεύουν αγκαλιασμένοι, με υπόκρουση «Let the sun shine» από το «Hair». Τέλος, σχολιάζοντας την πρόσφατη εκδρομή στο Καστελλόριζο, που έγινε για τη σύσφιγξη σχέσεων μεταξύ βετεράνων της πλατείας Συντάγματος, ο τέως υπουργός κρίνει ότι, αν η Χρυσή Αυγή κάνει βήματα για εκδημοκρατισμό, πρέπει να στηριχθεί από το πολιτικό σύστημα.

Το εξοργιστικό με την περίπτωση Παρασκευόπουλου δεν είναι η παντελής απουσία πραγματισμού, αλλά ότι πηγαίνει και ένα βήμα παρακάτω· δηλαδή εξιδανικεύει τον ιδεαλισμό, με την κοινή έννοια του όρου. Οπως συμβαίνει και με πολλούς άλλους ομοϊδεάτες του, ο τ. υπουργός Δικαιοσύνης συγχέει το κάλλος των αξιών που ενστερνίζεται με τη δύναμή τους. Πιστεύει ότι αρκεί να λάμψουν αυτές οι αξίες· το φως τους θα καταυγάσει τα σκότη στις ψυχές των ανθρώπων και ο κόσμος θα γίνει καλύτερος. (Για τον λόγο αυτό, φαντάζομαι ότι έβγαλε από τη φυλακή τον περιβόητο Στεφανάκο...) 

 Τέτοια αφέλεια, όμως, δεν περιορίζεται στην καθ’ ημάς Αριστερά. Χαρακτήριζε τους λεγόμενους νεοσυντηρητικούς ή «neocons» που επικρατούσαν στην κυβέρνηση του Μπους του νεότερου. Ολους εκείνους σαν τον Γούλφοβιτς και τον Μπρέμερ, που νόμιζαν ότι η δημοκρατία και ο κοινοβουλευτισμός μεταφυτεύονται σε χώρες και πολιτισμούς χωρίς καμία σχετική παράδοση. Τις επιπτώσεις της βλακείας τους –την οποία εκμεταλλεύθηκαν οι πονηροί σαν τον αντιπρόεδρο Τσένι για να προωθήσουν φιλικές εταιρείες στην ανοικοδόμηση του Ιρακ– ακόμη τις υφίσταται ο κόσμος.

 

 

Δεν γνωρίζω προσωπικώς τον Ν. Παρασκευόπουλο και, ούτως ή άλλως, δεν είμαι άνθρωπος που κάνει τέτοια πράγματα. Το λέω μόνο για τους οικείους του, ότι...