ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΗΜΙΠΙΤΣΙΡΙΚΑΔΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ευθύνη στην υπεράσπιση της βίας

Τσικουλατα τσικιταμ τσικουλατα τσικιταμ. Αντί Μάλε τσικουλατα τσικιταμ τσικουλατα τσικιταμ αιντι μαλε. Μαγκαβαντου μαγκαβαντου. Ναις μπαλαμο ναις μπαλαμο pic.twitter.com/kQuVgzkFSu

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) September 9, 2025

Το κάθε κακομαθημένο μπασταρδάκι νομίζει πως είναι υπεράνω των νόμων επειδή νομίζει ότι ο μπαμπάς του είναι κάτι. Το ΞΑΝΑΛΕΩ: Να γίνει ιδιώνυμο με αυστηρές ποινές όταν κάποιος επιτίθεται σε λειτουργό του κράτους. Μόνο έτσι καταλαβαίνουν κάτι τέτοιοι. https://t.co/dIMBK4AvxA

— ΑΙΤΩΛΟΣ (@AITWLOS) September 14, 2025

Ναυάγιο κι ο γιος του Μάλαμα. Δεν το περιμέναμε https://t.co/03SglVqDfu

— aggelosview (@aggelosview) September 14, 2025

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

οικογενειακή ευθύνη (η) η απόδοση ευθυνών σε όλη την οικογένεια για τα αδικήματα ενός μέλους της «το πρόβλημα είναι ότι στις περιπτώσεις παραβατικών παιδιών και η οικογενειακή ευθύνη είναι άδικη αλλά και το γεγονός ότι ένας γονιός έχει μια κάποια ευθύνη για τα μυαλά των παιδιών του αναμφισβήτητο».
.
Ευθύνη τα παιδιά για τους γονείς τους δεν έχουν καμία. Οποιοσδήποτε κατηγορεί παιδιά για πράγματα που έκαναν ή κάνουν οι γονείς τους είναι το λιγότερο γελοίος. 

Για τους γονείς όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, αφού έχουν νομική ευθύνη για όσα κάνουν τα ανήλικα παιδιά τους (ακόμα κι αν δεν εγκρίνουν τις πράξεις τους). 

Όταν τα παιδιά ενηλικιωθούν, η νομική ευθύνη φεύγει, αλλά δύσκολα κανείς θα πει ότι αποκλείεται οι γονείς να φταίνε για την πορεία των παιδιών.  

Έτσι, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, που τα παιδιά του συνελήφθησαν με κλομπ, μπορεί να μην έχει νομική ευθύνη, αλλά μήπως έχει μια τόσο δα ηθική; 

Ειδικά από τη στιγμή που το κόμμα του (άρα και ο ίδιος) πρωτοστατούν ακόμα και σήμερα στην υπεράσπιση βίαιων συμπεριφορών.  

Υπό αυτή την έννοια, ο βουλευτής έχει σίγουρα ευθύνη για όλα τα παιδιά που...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Καλές οι αποβολές, αλλά δεν φτάνουν

 

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Τα μέτρα κατά του σχολικού εκφοβισμού είναι σωστά.

Απλώς είναι αστυνομικά. Αρχίζουν και τελειώνουν μέσα και έξω από την πόρτα του σχολείου.

Απαραίτητα. Αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα στην πλατεία και στη γειτονιά.

Δεν παρεμβαίνουν στον πυρήνα του προβλήματος, αντιμετωπίζουν κάποιες από τις συνέπειες εκεί που η οργανωμένη πολιτεία μπορεί να έχει άμεσο έλεγχο.

Τα καθημερινά περιστατικά δείχνουν αύξηση της νεανική παραβατικότητας και ένταση της βίαιης συμπεριφοράς. Τα τελευταία χρόνια καταγράφονται περίπου 5.000 περιστατικά ετησίως.

Παλαιότερα η νεανική παραβατικότητα είχε να κάνει κυρίως με τροχαία. Επαιρναν το αυτοκίνητο του πατέρα τους, προκαλώντας δυστυχήματα ή η Αστυνομία τους «τσίμπαγε» επειδή οδηγούσαν χωρίς άδεια.

Τα πρόσφατα στοιχεία προσθέτουν σοβαρές παραβάσεις. Βιαιοπραγία, επιθέσεις σεξουαλικού χαρακτήρα, ναρκωτικά, κατοχή όπλων. Επίσης, ειδικά στις λαϊκές γειτονιές, η σύσταση «συμμοριών» περιλαμβάνεται στις τάσεις της εποχής που ενισχύονται σε μεγάλο βαθμό από την κουλτούρα μουσικών ρευμάτων με βίαια χαρακτηριστικά.

Ωστόσο παρά την έκρηξη των κρουσμάτων βίας, η νεανική παραβατικότητα στην Ελλάδα παραμένει σε χαμηλά επίπεδα σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Υπάρχουν χώρες, όπως η Βρετανία, που η εγκληματικότητα στους νέους κάτω των 29 ετών παρουσιάζει αύξηση πάνω από 10% τον χρόνο. Αντίστοιχα και χώρες της Ανατολικής Ευρώπης εμφανίζουν πολύ δυσμενή εξέλιξη στα στατιστικά τους. Και ναι, η εικόνα είναι διαφορετική πριν και μετά την πανδημία. Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία από το Μονομελές Δικαστήριο Θεσσαλονίκης. Πριν την πανδημία δίκαζε περίπου 700 περιπτώσεις ετησίως. Μετά την πανδημία ο αριθμός των υποθέσεων διπλασιάστηκε.

Ποιες είναι οι αιτίες;

Εδώ υπάρχει πρόβλημα προσδιορισμού και κατά συνέπεια αντιμετώπισης.

Η μία μελέτη αναφέρεται στην πολιτισμική ανομοιογένεια που έφερε η μετανάστευση, η άλλη εστιάζει στα οικονομικά προβλήματα, η τρίτη στο άγχος του «ανήκειν» που αντιμετωπίζεται με την ένταξη σε κάποια ομάδα.

 Ωστόσο όλες οι μελέτες έχουν έναν κοινό τόπο: το σπίτι των παιδιών. Και δεν έχουν άδικο.

Ακόμα και οι οικογένειες που δείχνουν, προς τα έξω, λειτουργικές, συντηρούν και θρέφουν παθογένειες που αντανακλούν σε μεγάλο βαθμό στη συμπεριφορά των παιδιών. Αλλωστε δεν είναι απαραίτητη η διάλυση μίας οικογένειας για να επιβαρυνθεί ο ψυχισμός και η συμπεριφορά ενός παιδιού. Καμιά φορά τα πράγματα παίρνουν πολύ χειρότερη τροπή επειδή ακριβώς η οικογένεια επιμένει να στέκει «ζωντανή». Κάπως έτσι, ενδοοικογενειακές «νευρώσεις» και βίαιες συμπεριφορές εντός σπιτιού, μεταφέρονται, σαν ιός, από το παιδί και στις συναναστροφές του. Είναι αυτή η απλή, διαχρονική αλήθεια. Τα πάντα ξεκινούν από την οικογένεια. Και αν θέλετε να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο, τα πάντα έχουν τη βάση τους σε θέματα ψυχικής υγείας που υπάρχουν στην οικογένεια ή, έστω, στο παιδί.

Μπορείς, λοιπόν, να διώξεις ένα παιδί από το σχολείο λόγω παραβατικής ή βίαιης συμπεριφοράς. Θα το τιμωρήσεις, αλλά δεν πρόκειται να λύσεις το πρόβλημα που, απλώς, θα εκδηλωθεί σε διαφορετικό πεδίο.

Αν, λοιπόν, δεν υπάρξει…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΑΛΗΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η εκκολαπτόμενη αγριότητα

 

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Πρώτον: Η λεγόμενη εφηβική βία δεν έχει όριο ηλικίας όπως σε παλαιότερους καιρούς. Τα 13χρονα έχουν αναβαθμισθεί σε 17χρονα.

Δεύτερον: Η λεγόμενη εφηβική βία δεν περιορίζεται στον χώρο του σχολείου. Μπορεί να εκδηλωθεί στον δρόμο ή ακόμη και στο σπίτι του θύματος.

Τρίτον: Η λεγόμενη εφηβική βία έχει κοινωνική υπεραξία. Αν σε άλλες εποχές περιοριζόταν στη μικρή κοινότητα των αυτοπτών, τώρα αναπαράγεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν φτάνει να κακοποιήσεις κάποιον συμμαθητή σου ή κάποιον αδύναμο συνομήλικό σου. Για να επιτύχει το εγχείρημα πρέπει να το κοινοποιήσεις στο Διαδίκτυο, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται τον εντοπισμό σου και την ενδεχόμενη τιμωρία σου.

Πρόσφατα ανακοινώθηκαν διάφορες ποινές, που έχουν στόχο να περιορίσουν τη βία των ανηλίκων στο σχολικό περιβάλλον.

Η επαναφορά της πενθήμερης αποβολής – με κίνδυνο να αποκαλύψω την ηλικία μου, ομολογώ ότι δεν ήξερα πως έχει καταργηθεί.

Η αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος όχι μόνο για τα θύματα, αλλά και για τους θύτες. Είναι μια μέθοδος που έχει αποδειχθεί αποτελεσματική στην αστυνομία, όπου μάθαμε ότι οι ανίκανοι του τμήματος των Αγίων Αναργύρων μετατέθηκαν σε άλλα τμήματα.

Ας δεχθώ ότι όλ’ αυτά είναι όχι μόνον απαραίτητα αλλά και αποτελεσματικά. «Ο γιος ή η κόρη σας έσπασε στο ξύλο τον συμμαθητή του ή τη συμμαθήτριά του και ως εκ τούτου του επιβάλλεται πενθήμερη αποβολή και αλλαγή περιβάλλοντος». Να πάει αλλού να σπάει στο ξύλο, όχι όμως σ’ εμάς.

Ως εδώ όλα καλά. Απλώς από τη σκηνή λείπουν οι σεκιουριτάδες. Αυτοί που θα προστατεύσουν τον καθηγητή ή τον διευθυντή ο οποίος θα ανακοινώσει στους γονείς ότι το παιδί αποβάλλεται από το σχολείο και θα πρέπει να αναζητήσουν άλλο, προσφορότερο για τις ορμόνες του.

Θα ακολουθήσουν σκηνές βίας;    

Οχι απαραιτήτως. Το βέβαιο είναι ότι οι γονείς δεν θα μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια. Ξεσηκώθηκαν όταν στον έλεγχο του έβαλαν κάτω απ’ τη βάση στα μαθηματικά ή στα αρχαία. Και τι τα χρειάζεται το παιδί τα αρχαία;

Λυπάμαι, φίλε αναγνώστη, που θα σε στενοχωρήσω, απλώς προσπαθώ με τον τρόπο μου να εξηγήσω ότι το πρόβλημα της εφηβικής βίας ξεκινάει από την οικογένεια. Και το πρόβλημα του σχολείου είναι ότι έχει υποταχθεί στην παιδεία της οικογένειας.

Αλήθεια, τι απέγιναν οι συμμορίτες της Αγίας Παρασκευής που κακοποίησαν συνομήλικό τους και τους βοήθησαν να διαφύγουν το αυτόφωρο οι γονείς τους;

Η εφηβική βία δεν είναι πολιτικό πρόβλημα.

Είναι κοινωνικό πρόβλημα, το οποίο δεν αφορά μόνον την Ελλάδα. Αφορά τον δυτικό κόσμο στο σύνολό του και έχει να κάνει με τη θέση των εφήβων στις δυτικές κοινωνίες. Κυρίως με την υποτίμηση του ρόλου της εκπαίδευσης και κατά συνέπεια των λειτουργών της.

Δεν φτάνουν διοικητικά μέτρα για να την αντιμετωπίσουμε.

Χρειάζεται…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@ και "ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΟΡΘΗ" ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Τίμα τον Γονέα 1 σου και τον Γονέα 2 σου ( Λάθος εποχή γεννήθηκε ο κακομοίρης κυρ εισαγγελέας που ερωτεύτηκε παράφορα τον/την/το Τζένη τον/την/το ωραία. )

Ο εκλεκτός των ελίτ Μακρόν, που τον ενοχλούν οι έννοιες «μητέρα» και «πατέρας», και η στάση Σαλβίνι για προστασία της οικογένειας

Από τον Ραφήλ Καλυβιώτη

rkaliviotis@gmail.com

 

Κατά τη διάρκεια κάποιας ομιλίας του το 2018 ο νεο-Βοναπάρτης πρόεδρος Μακρόν δήλωσε ότι ένα από τα ζωτικά ζητήματα που αφορούν το δημογραφικό της Αφρικής είναι ότι η γονιμότητα δεν γίνεται κατ’ επιλογήν. «Πάντα λέω: Παρουσιάστε μου τις γυναίκες εκείνες που αποφάσισαν, ούσες απόλυτα μορφωμένες, να αποκτήσουν επτά, οκτώ ή εννιά παιδιά» προσθεσε.

 

Στο twitter είχε λάβει πληρωμένη απάντηση από την Κάρεν Σαντόρουμ, σύζυγο του σχολιαστή του CNN και πρώην υποψήφιου προέδρου Ρικ Σαντόρουμ: «Προσευχήσου για τον πρόεδρο Μακρόν. Δεν έχει ιδέα για τι μιλάει. Τον λυπάμαι. Του λείπει τόσο μεγάλη χαρά στη ζωή! Είμαι η Κάρεν Σαντόρουμ, μπεστ σέλερ συγγραφέας των “New York Times”, αλλά ο σημαντικότερος τίτλος μου είναι ΜΗΤΕΡΑ! Εύχομαι να ΑΠΟΚΤΗΣΩ περισσότερα παιδιά!»

 

Απ’ ό,τι φαίνεται, πάντως, τον εκλεκτό των ελίτ, την «ελπίδα της Ευρώπης», δεν τον ενοχλεί μόνο η έννοια «μητέρα», αλλά και η έννοια «πατέρας». Στη γαλλική Βουλή ήρθε σχετική τροπολογία, όπου «για την αποφυγή διακρίσεων οι σχολικές εγγραφές, οι σχολικοί κατάλογοι, οι γονικές εξουσιοδοτήσεις και κάθε άλλο επίσημο έγγραφο που αφορά τα παιδιά θα περιλαμβάνει αποκλειστικά τις λέξεις “γονέας 1” και “γονέας 2”». 

Νομική ισότητα μεταξύ ετερόφυλων και ομόφυλων ζευγαριών, σου λέει. Για να αισθάνεται δηλαδή μία μικρή μειονότητα άνετα με τον εαυτό της, αφού αποφασίσαμε ότι η υιοθεσία από τα ομόφυλα ζευγάρια δεν είναι πείραμα στην πλάτη της κοινωνίας και αφού αφαιρέσαμε την ελεύθερη επιλογή από έναν ανήλικο να επιλέξει την κανονικότητα, επειδή σχετικοποιήσαμε την έννοια «κανονικότητα», αφαιρέσαμε από όλα τα επίσημα έγγραφα το φύλο.

 

Οταν η ατζέντα των ελίτ είναι τέτοια, είναι φυσιολογικό πολιτικοί όπως ο Σαλβίνι να τους φαίνονται φασίστες. Είναι γνωστό άλλωστε ότι η φυσική τάξη πραγμάτων είναι κι αυτή φασιστική. Ο Ιταλός υπουργός Εσωτερικών, στο πλαίσιο υπεράσπισης της παραδοσιακής οικογένειας, δήλωσε ότι τα μελλοντικά έντυπα αναγνώρισης θα επαναφέρουν τη «μητέρα» και τον «πατέρα» αντί για τον «γονέα 1» και τον «γονέα 2». «Θα υπερασπιστούμε τη φυσική οικογένεια που βασίζεται στην ένωση μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας» πρόσθεσε. Σαν δεν ντρέπεται ο φασίστας.
 

Τολμάει μάλιστα ο ανεκδιήγητος να προτείνει φορολογικές ελαφρύνσεις για τις οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων και άλλων κινήτρων, για να γεννιούνται περισσότερα παιδιά στην Ιταλία.  

Οταν δε η ομοφοβία συνδυάζεται με την ξενοφοβία, τα πράγματα είναι άσχημα. Ανακοίνωσε ο Σαλβίνι ότι θα εφαρμόσει έναν φόρο ύψους 3% για τα χρήματα που αποστέλλονται στο εξωτερικό από μετανάστες στην Ιταλία για να υποβοηθηθεί η αποπληρωμή αυτών των προγραμμάτων. Και πραγματικά αναρωτιέμαι πόσο μπορεί να αντέξει κανείς τέτοιο ρατσισμό...

 

Λάθος εποχή γεννήθηκε ο κακομοίρης κυρ εισαγγελέας που ερωτεύτηκε παράφορα τον/την/το Τζένη Χειλουδάκη τον/την/το ωραία.  

Πού να ’ξερε ο καημένος ότι...

ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΣ ΣΥΡΙΖΑίικος ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο πόλεμος στην παραδοσιακή ελληνική οικογένεια

Από τον Ναπολέων Λιναρδάτο

 

Παρακολουθώντας τον Τύπο γίνεται αμέσως κατανοητό ότι η προώθηση της λεγόμενης «μονογονεϊκής οικογένειας» είναι μια από τις σημαντικότερες κοινωνικές πολιτικές του ελληνικού κράτους. Η προώθηση της «μονογονεϊκής» οικογένειας, σχεδόν από όλους τους κρατικούς φορείς, έχει ξεπεράσει πλέον το στάδιο της πολιτικής προτεραιότητας και έχει γίνει μια ασίγαστη εμμονή του προοδευτικού κατεστημένου, το οποίο κυριαρχεί στους μηχανισμούς του μεταπολιτευτικού κράτους.

 

Προτεραιότητα στις μονογονεϊκές οικογένειες δίνεται στους παιδικούς σταθμούς, στις μετεγγραφές στα ΑΕΙ και στους διορισμούς στο Δημόσιο, ενώ απολαμβάνουν έκπτωση στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ και της ΔΕΗ, άδειες για θέσεις στις λαϊκές κ.λπ. Τα προνόμια είναι πολλαπλά και ξεκινούν από μηνιαία επιδόματα μέχρι ειδικές φοροελαφρύνσεις στον ΕΝΦΙΑ. Το μήνυμα του ελληνικού κράτους σε κάθε νέο και νέα είναι ξεκάθαρο: «Μη δημιουργήσετε παραδοσιακού τύπου οικογένεια».
 

Στις ΗΠΑ, όπου οι μονογονεϊκές οικογένειες είναι πιο διαδεδομένες, τα στοιχεία δείχνουν την κοινωνική καταστροφή που έχει συντελεστεί με αυτόν τον νέο θεσμό οικογένειας. Εκεί, η μονογονεϊκή οικογένεια είναι η πιο σταθερή πηγή φτώχειας και εγκληματικότητας. Αντίθετα, ο παραδοσιακός τύπος οικογένειας, και δη ο συζυγικός, έχει αποδειχθεί ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες κοινωνικής και οικονομικής ευημερίας. Είναι ένας θεσμός που δημιουργεί τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για τη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς και τη μεταφορά σε αυτήν κοινωνικού και υλικού κεφαλαίου. Χωρίς τη συζυγική οικογένεια δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Βιομηχανική Επανάσταση και η ραγδαία άνοδος του βιοτικού επιπέδου του δυτικού κόσμου.

 

Η διαφορά που κάνουν οι ισχυροί οικογενειακοί θεσμοί σε ένα συντηρητικό περιβάλλον φαίνεται συγκρίνοντας κάποιος, για παράδειγμα, την Ελλάδα της δεκαετίας του '50 με τις χώρες τις Νότιας και Λατινικής Αμερικής τού σήμερα. Η Ελλάδα του '50 ήταν όσο φτωχή ή ακόμα φτωχότερη από όλες αυτές τις χώρες. Ομως, ενώ εκεί σήμερα η εγκληματικότητα και η φτώχεια καλπάζουν, στην Ελλάδα του '50 κυριαρχούσαν μια τάξη και μια ασφάλεια που δεν ήταν αποτέλεσμα του τότε αυταρχικού καθεστώτος, αλλά οφειλόταν στο γεγονός ότι τα άτομα είχαν κοινωνικοποιηθεί από την οικογένειά τους με έναν κώδικα ηθικής που είχε ως αποτέλεσμα μια κοινωνία όπου η εγκληματικότητα και η παραβατικότητα ήταν ιδιαίτερα χαμηλές. Ο συζυγικός τύπος οικογένειας έχει καταφέρει να δαμάσει τις προσωπικές αξιώσεις του ατόμου, χωρίς να καταργεί την προσωπικότητα και το «εγώ» του.

 

Πουθενά αλλού στην κοινωνία των ανθρώπων δεν παρατηρούμε το ίδιο φαινόμενο, όπου τα άτομα του συνόλου έχουν τόσο υψηλό και ξεκάθαρο βαθμό αλληλεγγύης και συντροφικότητας. Θα περίμενε κανείς ότι το προοδευτικό κατεστημένο, λόγω των παραπάνω, θα είχε απλά μια άνευ όρων εύνοια για τον παραδοσιακό τύπο οικογένειας. Πώς εξηγείται η εχθρότητα; Γιατί το κράτος προωθεί τους άλλους τύπους οικογένειας;

 

Η απάντηση βρίσκεται...

ΝΕΑ ΤΑΞΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Στόχος η Οικογένεια. Ο πολιτιστικός μαρξισμός μέσα από τη διαφήμιση των Goody’s

Tου Παναγιώτη Χ. Δούμα

Ανάρπαστη έγινε η τελευταία διαφήμιση των Goody’s. 

Η κοινή γνώμη διχάστηκε και η διαφήμιση, αν μη τι άλλο, ακούστηκε.  

Oσο όμως κι αν οι συντελεστές της ήθελαν και να σοκάρουν, σε καμιά περίπτωση ο βασικός σκοπός τους δεν φαίνεται ότι ήταν αυτός, ούτε φυσικά να προωθήσουν το προϊόν τους. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί μόνο εάν το προϊόν αυτό ήταν η λευκή σαρξ σε διάφορες παραλλαγές - σίγουρα όχι τα χάμπουργκερ...

 

«Eμπαινες;» ρωτά επανειλημμένως ο αφηγητής. Ερώτημα που, κατά τη νεανική αργκό, έχει καθαρά σεξουαλικό, αν όχι σεξιστικό -ειδικά γι’ αυτούς που υπερασπίζονται τις προβαλλόμενες στη διαφήμιση αυτήν «αξίες»- περιεχόμενο. Συγχρόνως παρεμβάλλονται διαδοχικά άτομα αμφιλεγόμενου σεξουαλικού προσανατολισμού ή, τουλάχιστον, εξεζητημένου στιλιστικού γούστου - τι άλλο να πω;

 

Ερωτάται, δηλαδή, ο τηλεθεατής αν… ορέγεται κάτι που μοιάζει με ξενυχτισμένο τραβεστί, σε κάτι αγριεμένους τύπους με μάσκαρα και μπλουζάκια με το μικρό μου πόνι σε χρώματα του ουράνιου τόξου, σε κάτι απειλητικές «φεμιναζί» ή λεσβίες, σε ένα ανήμπορο παιδάκι που υφίσταται «bullying» (να και το κοινωνικό μήνυμα - εύγε!) και, στο τέλος, μετά την παρεμβολή και μιας -ό,τι πιο κοντά στο φυσιολογικό- ποπ τρελοκοπέλας ερωτάται αν θα έμπαινε στο… χάμπουργκερ.

 

Θα γελούσα, όμως όλο αυτό το αλλοπρόσαλλο και χαοτικό πανσεξουαλικό καρναβαλάκι σίγουρα δεν απευθύνεται σ’ εμένα.  

Στοχεύει στο παιδί μου και σε όλη την πιτσιρικαρία. Και, ναι, τα παιδιά στις μέρες μας ξέρουν και, ενδεχομένως, κάνουν πράγματα που εμείς δεν διανοηθήκαμε ούτε ως ενήλικες. 

Θέλουμε, όμως, αλήθεια, να τα παροτρύνουμε να ακολουθήσουν μια πορεία υπό το δόγμα τού «όλα είναι φυσιολογικά και όλα επιτρέπονται»;

Δεν είναι η πρώτη φορά που μια εταιρία, μέσω διαφημίσεως, προβάλλει προκλητικά, στα όρια της χυδαιότητας, πρότυπα. Για κάποιον περίεργο λόγο, κρυμμένο στα ψιλά γράμματα της λεγομένης «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης», τα μεγαλύτερα επιχειρηματικά σχήματα πλασάρουν την ατζέντα του πολιτιστικού μαρξισμού. Ισως να «είναι πολλά τα λεφτά». Ποιος ξέρει; Το μάθαμε, άλλωστε, πια ότι η οικογένεια ως κύτταρο των εθνικών κοινωνιών είναι στο στόχαστρο.

 

Εκεί, στο παράρτημα «εταιρική κοινωνική ευθύνη» της ιστοσελίδας των Goody’s, διαβάζουμε: 

ΝΕΟΤΑΞΙΚΟ ΞΕΦΩΝΗΜΕΝΟ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η Ελλάδα του φωτός και το σκότος της Φωτίου

Το άρμα του ΣΥΡΙΖΑ κατευθύνεται ολοταχώς προς την ενσάρκωση όλων των νεοταξικών εφιαλτών που ταλαιπωρούν τις δυτικές κοινωνίες και οδηγούν τα έθνη στον ατιμωτικό θάνατό τους. 

Ο Αλέξης Τσίπρας και οι ομοϊδεάτες του εκτελούν μία προς μία τις υποσχέσεις τους στις σκοτεινές θεότητες της αποδόμησης, που θέλουν να καταφέρουν το συθέμελο γκρέμισμα του πολιτισμού μας.

Η πατρίδα αλώνεται από τους ισλαμιστές εποίκους, η θρησκεία βρίσκεται υπό έναν σιωπηλό, αλλά σταθερά κλιμακούμενο διωγμό, και τώρα οι παγκοσμιοποιητές της συγκυβέρνησης πραγματοποιούν την τελική έφοδό τους εναντίον του τελευταίου οχυρού: της οικογένειας.

Καλύπτονται πίσω από λέξεις, σχήματα και συναισθηματικούς φερετζέδες, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα αποπειραθούν με νόμο να επιτρέψουν την υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια ομοφυλοφίλων. Από Ελλάδα του φωτός του Χριστού, στη Βαβυλώνα της Φωτίου, όπου τα ζευγάρια των ομοφυλοφίλων θα έχουν πλέον δικαιώματα στα απροστάτευτα παιδιά.

Η Θεανώ Φωτίου, αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης, στο περιθώριο της συνέντευξης Τύπου για τους Ρομά χαρακτήρισε πράξη «αγάπης και γενναιοδωρίας» το να δοθεί το δικαίωμα σε ζευγάρια ομοφυλοφίλων να γίνονται ανάδοχοι γονείς και ταυτόχρονα ειρωνεύτηκε τους Ελληνες λέγοντας: «Οταν η ελληνική κοινωνία καταλάβει, τότε δεν θα μπορεί να αποκλείσει το σύμφωνο συμβίωσης από αυτή τη γενναιόδωρη πράξη».

Για την «πεφωτισμένη» κυρία Φωτίου, οι Ελληνες υστερούν σε αντιληπτική ικανότητα σε σχέση με εκείνη και τους συντρόφους της στον ΣΥΡΙΖΑ, και πρέπει πρώτα «να καταλάβουν» κι ύστερα να πανηγυρίσουν που θα παίρνουν παιδιά οι ομοφυλόφιλοι οι οποίοι έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης.

Η αλήθεια και το εθνικό συμφέρον βρίσκονται ακριβώς στην αντίπερα όχθη απ' όπου στέκονται η κυρία Φωτίου και οι ομοϊδεάτες της.  

Οι Ελληνες...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ (ΑΦ)ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οικογένεια: Η θρησκεία του Ελληνα

Με αφορμή την ομιλία του Στέλιου Ράμφου στο Φόρουμ των Δελφών, όπου καταχειροκροτήθηκε από αδιάφορους, αδαείς, ξενοκρουσμένους και λοιπούς

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

«Eίναι σοβαρό ελληνικό πρόβλημα η αυτάρκειά μας... Σε μια προηγμένη χώρα, οτιδήποτε λέγεται συζητιέται, εδώ οτιδήποτε λέγεται έχει εχθρούς και φίλους και τελειώνει. Η αυτάρκεια, ως πανάρχαιο ελληνικό μειονέκτημα, γεννιέται μέσα στις θωπείες και στα αγκαλιάσματα της οικογενείας, μας ανατρέφει σε κλειστό κύκλο συναισθημάτων ως μοναδικότητες και δημιουργεί ανθρώπους που είναι ανίκανοι να συνεργαστούν».

Στέλιος Ράμφος, ομιλία στο Φόρουμ των Δελφών, 3/3/2018

Οι άγγελοι της παρακμής έχουν εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις. Γι’ αυτό και ο κόσμος περιμένει με ανοιχτό το στόμα την επόμενη δόση ασυνάρτητου αντικοινωνικού δηλητηρίου. Ο Στέλιος Ράμφος από το Φόρουμ των Δελφών επιτέθηκε στη φύση της ελληνικής οικογένειας, χαρακτήρισε την αυτάρκεια «πρόβλημα» της Ελλάδας και καταχειροκροτήθηκε από αδιάφορους, αδαείς, ξενοκρουσμένους και λοιπούς.

 

Στον Ράμφο δεν χρειάζεται απάντηση. Εχει δοθεί ήδη από το 1903 στο περιοδικό «Ὁ Νουμᾶς» (αρ. 4, 12/1/1903). Σε άρθρο* που υπογράφει ο υπέροχος Ελλην Περικλής Γιαννόπουλος, με τίτλο «Τὸ καθῆκον μας», ορίζει την οικογένεια όχι ως πρόβλημα αλλά ως θρησκεία του Ελληνα.
 

«Ἡ οἰκογένεια εἶνε ἡ θρησκεία τοῦ Ἕλληνος. […] Ὁ Ἕλλην δὲν ἔχει τίποτε ἱερότερον εἰς τὸν κόσμον ἀπὸ τὴν οἰκογένειάν του. Τίποτε δὲν τηρεῖ ὑψηλότερα, ἁγνότερα. Ὁ πατὴρ δουλεύει εἰς ὅλην του τὴν ζωὴν διὰ τὸ σπίτι του. Ἡ μητέρα -ὤ ἡ ἑλληνὶς μητέρα! ἡ ὡραιοτάτη Παναγία- πονεῖ δι᾿ ὅλους εἰς ὅλην της τὴν ζωήν. Ὁ ἀδελφός, ἔχει τὴν ἀδελφήν του σὰν τὰ μάτια του. Δὲν ὑπανδρεύεται πρὶν τὴν ὑπανδρεύσῃ. Ὁ υἱὸς μόλις μάθει ὅτι ἡ μητέρα του εἶνε ἀσθενής, τρέχει ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Αἰγύπτου, τῶν Ἰνδιῶν, τῆς Ἀγγλίας, ἀπὸ τὰ πέρατα τοῦ κόσμου, νὰ εὐρεθῇ κοντά της καὶ ὅσον ἂν ἄσπρισαν τὰ μαλλιά του, ὅσον καὶ ἂν τὸν ἀγρίευσαν αἱ καταιγίδες, κλαίει σὰν μικρὸ παιδὶ μόλις τὴν ἰδεῖ. Εἴτε εἰς τὴν Μάνην, εἴτε εἰς τὴν Σύφνον, εἴτε εἰς τὰ Πάτρας, εἴτε εἰς τὸν Βόλον, εἴτε εἰς τὴν Κρήτην, εἴτε εἰς τὰς Ἀθήνας, εἴτε εἰς τὴν Πόλιν, εἴτε εἰς τὴν Ὁδησσόν, εἴτε εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν, εἴτε πρὸ χιλίων, εἴτε πρὸ ἑκατόν, εἴτε πρὸ πέντε ἐτῶν, εἴτε τώρα, αὐτὴ εἶνε ἡ μία ἑλληνικὴ οἰκογένεια. Ἡμεῖς οἱ ἰδεολόγοι, οἱ ἰδεογράφοι, ἔχομεν τὴν δύναμιν, ἂν θέλωμεν, νὰ καταστρέψωμεν τὸ θαυμάσιον αὐτὸν πρᾶγμα, νὰ θραύσωμεν τοὺς ἱεροὺς καὶ στενοτάτους αὐτοὺς δεσμούς, νὰ ξεριζώσομεν τὰ αἰσθήματα αὐτά, νὰ πετάξωμεν τὴν οἰκογένειαν εἰς τοὺς δρόμους, νὰ τὴν διαλύσωμεν εἰς τοὺς τέσσαρας ἀνέμους. Δὲν ἔχομεν παρὰ νὰ πάρωμεν τὴν οἰκογένειαν τοῦ ἄγγλου, τοῦ γάλλου, τοῦ γερμανοῦ, τοῦ ἰταλοῦ καὶ νὰ εἰποῦμεν εἰς τὴν ἰδικήν μας νὰ γίνῃ τὸ ἴδιον. Καὶ ὁ ἄγγλος ἀδελφὸς ἀφήνει τὴν ἀδελφὴν του νὰ πεθάνῃ ἀπὸ τὴν πεῖναν, τὴν παραδίδει δεμένην ἐπάνω εἰς τὰ σίδερα τοῦ κρεββατιοῦ διὰ νὰ πάρῃ ὁλίγα σελήνια καὶ μεθύσῃ. Ὁ ἰταλὸς σὲ πηγαίνει εἰς τὴν μητέρα του καὶ τρέφεται ἀπὸ τὴν διαφθοράν της. Ὁ Γερμανὸς μὲ ὁλίγα μάρκα σοῦ πουλεῖ τὴν γυναῖκά του, τὴν ἀδελφήν του, τὴν μητέρα του, τὴν νόννα του. Ὁ Ἕλλην πατήρ, υἱός, ἀδελφός, σκοτώνει.

[…] Καὶ κανένα ἀπολύτως σκοπὸν ἄλλον, δὲν εἶνε δυνατὸν νὰ ἔχωμεν τώρα, πιάνοντες τὴν πένα, παρὰ πῶς νὰ θέσωμεν τὰς ἰδέας εἰς τὴν θέσιν των, διὰ νὰ θέσωμεν ἔπειτα καὶ τὰ πράγματα. Κανέναν ἄλλον σκοπὸν παρὰ νὰ δημιουργήσωμεν τὴν Ζωὴν Ἑλληνικήν.
 

Καὶ διὰ νὰ τὴν δημιουργήσωμεν καὶ τὴν βοηθήσωμεν νὰ ἀνθίσῃ πρέπει νὰ μελετήσωμεν αὐτὴν ποὺ ἔχει, καὶ ἔχει καὶ εἶνε θαυμασία καὶ εἶνε ἀνωτέρα κάθε Εὐρωπαϊκῆς (μὴν ἀκοῦτε τοὺς ξιππασμένους), νὰ τοῦ συστήσωμεν νὰ κρατήσῃ μὲ τὰ δόντια ὅ,τι ἔχει ἰδικόν του, νὰ τοῦ δείξωμεν ὅτι εἶνε ὡραῖον ὅ,τι ἔχει, νὰ τοῦ τὸ ἀποδείξωμεν, νὰ τὸ ἐπαναφέρωμεν, νὰ τὸ κάμωμεν πρῶτοι ἡμεῖς, νὰ εἴμεθα ἡμεῖς ὑπερήφανοι δι᾿ ὅ,τι ἔχομεν ἰδικόν μας, νὰ τοῦ συστήσωμεν καὶ αυτοῦ νὰ εἶνε ὑπερήφανος ὅπως ἦτο πάντοτε καὶ θὰ ἦτο καὶ τώρα ἐὰν δὲν τὸν ἀλλάζαμεν ἡμεῖς.  


Καὶ πρὶν στραφῶμεν πρὸς τὴν Ἑλλ. ζωήν, τὸ πρώτιστον πρᾶγμα ποὺ ἔχομεν νὰ κάμωμεν...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Αγαπητή Αντζελίνα, μην το παίρνεις κατάκαρδα…- Μια ανοιχτή επιστολή με δυο λόγια παρηγοριάς στην μεγάλη σταρ που αυτές τις ημέρες περνάει δύσκολες ώρες

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Χάλοου ντίαρ Αντζελίνα,

Σου γράφω με το θάρρος που μου δίνει η γνωριμία μας. Δεν πιστεύω να με θυμάσαι, ε; Είχαμε γνωριστεί εκείνο το καλοκαίρι του 2012 όταν έκανες διακοπές στη Χαλκιδική (θυμίσου το εδώ). Είμαι εκείνος που κοίταζε προς το σκάφος σας όταν έκανε μπάνιο στην παραλία. Που κατουρούσε στη θάλασσα ένα μίλι μακριά σας. Που κάθισε μια μέρα μετά κοντά στο τραπέζι της της ταβέρνας που έφαγες. Ριμέμπερ;

Τι συνέβη βρε κορίτσι μου; Γιου χαβ πουτ ας του ραν εντ νοτ ριτς, που σου έλεγε κι εκείνο το μεσημέρι στο Μαξίμου ο Αλέξης. Μας έχεις βάλει να τρέχουμε και να μη φτάνουμε δηλαδή. Κι εδώ στην Ελλάδα είναι όλοι πολύ αναστατωμένοι με τα νέα σας.

Κατ’ αρχάς, οφείλω να σε προετοιμάσω. Οι περισσότεροι έχουμε χωριστεί σε δύο στρατόπεδα. Τους «Αντζελινοτζολικούς» και τους «Τζενιφερανιστονικούς». Μη μας παρεξηγήσεις όμως. Ετσι το συνηθίζουμε εδώ. Και η αλήθεια είναι ότι πολλές εδώ πέρα έχουν ανασύρει – άκου τώρα τι θυμήθηκαν – εκείνη την παλιά ιστορία με την συμπατριώτισσά μας την Τζένιφερ Ανιστον. Ισως λόγω αλληλεγγύης οι περισσότερες χαίρονται που κάποια άλλη σε πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα. Αλλες μιλάνε για «κάρμα». Αλλες το θέτουν πιο πεζά: ότι «καλά να πάθεις που πήρες τον άντρα της αλληνής».

Με έχει προβληματίσει λίγο αυτό το «πήρες τον άντρα της αλληνής». Κατ’ αρχάς ως άντρας χαίρομαι που οι γυναίκες το βλέπουν έτσι. Σαν μια μάχη ιδιοκτησίας μεταξύ τους. Οτι δηλαδή είτε μιλάμε για «τον άντρα της αλληνής» είτε για την «τσάντα της αλληνής» είναι το ένα και το αυτό.

Είναι ωραία ως άντρας να νιώθεις αντικείμενο ιδιοκτησίας. Χωρίς βούληση βρε παιδί μου! Ο,τι και να έχει συμβεί κάποια άλλη φταίει που ήρθε και σε πήρε! Δεν είναι υπέροχο; Είναι δηλαδή μια ιστορία μεταξύ γυναικών όπου εσύ ως άντρας δεν έχεις δικαίωμα επιλογής. Συνεπώς δεν έχεις και ευθύνη. Αρα αθώος!

Αλήθεια, γιατί το κάνετε αυτό;  

Θέλετε να απαλλάξετε τον άπιστο από τις ευθύνες των πράξεών του με την ελπίδα πως όταν στο μέλλον δηλώσει μετανιωμένος θα μπορείτε να τον συγχωρήσετε; 

Ή επειδή είναι λιγότερο επώδυνο να παραδεχτείτε μέσα σας ότι αιτία της απιστίας είναι κάποια άλλη που τον «παρέσυρε» (δηλαδή κάποια ισάξια αντίπαλος), γιατί στην αντίθετη περίπτωση θα είναι σα να παραδέχεστε ότι δεν σας ήθελε πια;  

Άβυσσος η ψυχή της γυναίκας…

Ενιγουέι. Παρασύρθηκα. Σου έλεγα για τον χαμό που γίνεται με το θέμα σου εδώ στην Ελλάδα. Δεν φαντάζεσαι.  

Η κοπέλα που με λούζει στο κομμωτήριο ας πούμε, λέει ότι φταίει που έχεις γίνει τόσο κοκαλιάρα. Και ότι οι άντρες δεν θέλουν γυναίκες χωρίς πιασίματα. Τις «χτικιάρες» όπως τις αποκαλεί. Βέβαια η κοπέλα που με λούζει στο κομμωτήριο τα έχει τα κιλάκια της – για να το πω κομψά. Οπότε, θεωρώ ότι το λέει με κάποια υστεροβουλία.

Αλλη πάλι κάνει χιούμορ με το δράμα σου. Γράφει στο facebook ότι είσαι η μόνη γυναίκα στον πλανήτη που δεν μπορεί να παρηγορηθεί λέγοντας στον εαυτό της «εντάξει, δεν χώρισα και τον Μπραντ Πιτ!»… 

Μην εκνευρίζεσαι. Μεταξύ μας, έτσι είναι. Πολλές γυναίκες έχουν παρηγορηθεί με αυτή τη φράση, όταν η σχέση τους με αυτόν-που-δεν-είναι-και-ο-Μπραντ-Πιτ λήγει άδοξα.

Να μην ξεχάσω και αυτούς που πήραν το θέμα ιδιαίτερα σοβαρά. Και γράφουν ότι «διαλύσατε το σπιτικό σας». Ναι, είναι αυτοί που πιστεύουν στην οικογένεια. Που υπομένουν καρτερικά τη δοκιμασία που λέγεται «γάμος». Και που ο χωρισμός σου τους στέρησε ένα σημαντικό επιχείρημα. Και μια από τις βασικές παρηγοριές που έλεγαν στον εαυτό τους. Δηλαδή τους στέρησες την ελπίδα.

Τέλος, είναι κι αυτές που τα χώνουν στον πρώην σύζυγό σου. Οτι οι άντρες φοβούνται τις ανεξάρτητες και χειραφετημένες γυναίκες που είναι κοινωνικά ευαισθητοποιημένες. Κάτι θα ξέρουν μάλλον. Μάλλον είναι ομοιοπαθείς, αν με ρωτάς. Και η περίπτωσή σου τους αποδεικνύει ότι δεν φταίνε αυτές αλλά οι άντρες που είναι ανώριμοι. Και γουρούνια εννοείται.

Με τους άντρες πάλι, τα πράγματα είναι πιο απλά. Οι περισσότεροι δηλώνουν διαθέσιμοι να σε παρηγορήσουν. Βλέπεις εμείς είμαστε πιο πρωτόγονοι οργανισμοί. Βλέπουμε γυναίκα μόνη και ευάλωτη και αντανακλαστικά δηλώνουμε διαθέσιμοι. Εστω και για πλάκα. Χωρίς άγχος και ανασφάλειες για την εμφάνισή μας. Χωρίς τον φόβο της συντριπτικής σύγκρισης με τον Μπραντ Πιτ. Δεν δείχνει αυτοπεποίθηση αυτό;  

Πάντως τα γυναικεία περιοδικά γράφουν ότι η αυτοπεποίθηση είναι από τα πιο σέξι στοιχεία ενός άντρα, μαζί με το χιούμορ. Και εσύ είσαι μια θαυμάσια ευκαιρία να τα επιδείξουμε και τα δύο. Ή να θυμηθούμε ότι τα έχουμε.

Μόνο αυτό με τα έξι παιδιά μας προβληματίζει λίγο, η αλήθεια είναι. Μη φανταστείς ότι βλέπουμε τα πιθανά προβλήματα που θα φέρει αυτό σε βάθος χρόνου στη σχέση. Απλώς ξέρουμε ότι η μαμά μας δεν θα εγκρίνει ποτέ μια σύντροφο με παιδιά. Γιατί θέλει εγγόνια από τον γιο της. Ε, κι εμείς ξέρεις τώρα πώς είμαστε με τις μαμάδες μας…

Και βέβαια είναι και το θέμα των χρημάτων. Εσείς έχετε μια περιουσία γύρω στα 450 εκατομμύρια δολάρια! Για να σου το πω αλλιώς και να το καταλάβεις, υπάρχουν άνθρωποι που όταν κάθονται σε ένα εστιατόριο κοιτάζουν δίπλα από κάθε πιάτο και τις τιμές! Ναι, μην εκπλήσσεσαι. Συμβαίνει. Και όταν συμβαίνει γίνεσαι λίγο πικρόχολος με τους ανθρώπους που δεν έχουν αυτό το προβληματάκι.

Οπως καταλαβαίνεις ο καθένας μας προβάλλει επάνω σας τους δικούς του εφιάλτες και τους δικούς του φόβους. Δεν πιστεύω να το παρεξηγείς όμως εσύ. Στο κάτω-κάτω ...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Μαζί - Η μαγική δύναμη του στρωμένου τραπεζιού

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ

«Θέλετε να καθίσετε στο τραπέζι μας;». 

Η πρότασή τους με έκανε να νιώσω αμήχανα. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου πολυαρέσει να τρώω μόνος στις ταβέρνες. Όμως από την άλλη, να πάρω τα πιάτα και τη μπύρα μου και να καθίσω με τρεις αγνώστους…

«Για να μην τρώτε μόνος. Κρίμα είναι» είπε η γυναίκα της παρέας. «Και ο καθένας πληρώνει τα δικά του, κανονικά».

Η φιλύποπτη πλευρά μου με συμβούλευε να αρνηθώ. Αν βρισκόμουν στην Αθήνα, μάλλον θα το είχα κάνει. Όμως, εκτός έδρας συχνά ο εαυτός μας γίνεται μέρος του τοπίου και τον παρατηρούμε από διαφορετική γωνία. Σαν να τραβάμε σέλφι.

Καθίσαμε λοιπόν μαζί. Δοκίμασα μία από τις ψητές σαρδέλες της γυναίκας («έτσι κι αλλιώς είναι πολλές, αποκλείεται να τις καταφέρω») και οι δύο άντρες μοιράστηκαν έναν από τους χορτοκεφτέδες μου. Εκείνοι έπιναν κρασί και κόκα κόλα. Εγώ συνέχισα με την μπύρα μου.

Ήταν οικογένεια. Πατέρας, γιος και κόρη. Μόνιμοι κάτοικοι Ηνωμένων Πολιτειών. Ο πατέρας είχε κλείσει τα ογδόντα αλλά δεν του φαινόταν. Φορούσε κοντομάνικο πουκάμισο κουμπωμένο μέχρι πάνω. Στο τσεπάκι είχε τα τσιγάρα του. Μαλακό πακέτο, με το αναπτηράκι μέσα, για να μη χαθεί. Ο τρόπος που τα έβγαζε, έφερε στη μνήμη μου κάτι το πολύ οικείο.

Είχαν έρθει στο χωριό για να ανοίξουν λίγο το σπίτι και να κάνουν ένα μνημόσυνο για τη μητέρα. «Κάθε Κυριακή καλούσε για φαγητό γνωστούς και αγνώστους. Μας έχει μείνει, λοιπόν, και δεν μας πάει να τρώμε μόνοι».

Όταν κάθεσαι στο τραπέζι συζητάς. Είπαμε για το χωριό, για τον καιρό και για τις αμερικανικές εκλογές. Οι περισσότεροι ομογενείς θα ψηφίσουν Ρεπουμπλικάνους. Ο γιος θεωρεί τον Τραμπ καραγκιόζη, «αλλά τουλάχιστον αυτός δεν είναι του συστήματος». Ο πατέρας και η αδελφή είναι της παλιάς σχολής, δεν ανακοινώνουν ποτέ τι ψηφίζουν για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Του πρώτου, πάντως, του αρέσει πολύ το καρπούζι. Αυτό το είπε δυνατά για να το ακούσει ο σερβιτόρος, ο οποίος μας το έφερε χωρίς καθυστέρηση μαζί με τους δύο ξεχωριστούς λογαριασμούς.

Συζητήσαμε λίγο ακόμη, καθώς καθαρίζαμε αργά τα κομμάτια μας από τα κουκούτσια. Σύντομες κουβέντες για την Τουρκία, για το ντόπιο τυρί, για ένα χωράφι εκεί πιο πάνω που ανήκε σε έναν γνωστό τους και μέσα βρήκανε αρχαία, για τους Ολυμπιακούς και για τον Ολυμπιακό.

Κάναμε φιλότιμες προσπάθειες για να βρούμε κοινούς τόπους και σε μεγάλο βαθμό τα καταφέραμε. Είναι αυτή η παράξενη δύναμη του στρωμένου τραπεζιού που επιβάλλει αμβλύνσεις, συμβιβασμούς και ανοχή. Ένας αρχαίος μηχανισμός, φτιαγμένος για να συντηρεί αόρατους δεσμούς. Για να μας αναγκάζει να βρούμε την κατάλληλη απόσταση, όμοια με τους σκαντζόχοιρους στην παραβολή του Σοπενχάουερ:  

ΚΟΣΜΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Η οικογένεια μόνον κατόπιν ραντεβού!»

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΩΚΟΥ

Εδώ στην Αμερική, κάποιοι φίλοι με προσκάλεσαν τις ημέρες του Αυγούστου στο εξοχικό τους και φτάνοντας στην εξώπορτα με υποδέχθηκε μια χαριτωμένη ξύλινη πινακίδα: «Οι φίλοι καλοδεχούμενοι οποιαδήποτε στιγμή, η οικογένεια μόνον κατόπιν ραντεβού». 

Σκέφτηκα πόσο ξένη με την ελληνική πραγματικότητα είναι αυτή η «εξυπνάδα», κάτι που μου επιβεβαίωσε και το άρθρο, λίγες ημέρες αργότερα, του Θοδωρή Γεωργακόπουλου  με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Στις διπλανές ξαπλώστρες χωρίς χάσμα γενεών”.  

Σε αυτό παρατηρεί την αξιοθαύμαστη κατάσταση ειρηνικής και ομαλής συμβίωσης πολλών γενεών που είδε φέτος το καλοκαίρι στις παραλίες. Οπως υποστηρίζει, όμως, «το νόμισμα της κοινωνικής σύμβασης που υπάρχει στον πυρήνα της ελληνικής οικογένειας είναι το χρήμα. Το “δούναι” είναι υλικά ανταλλάγματα, το “λαβείν” η παραμονή των παιδιών στη σφαίρα επιρροής των γονιών, η αέναη αναστολή της αναχώρησης, της ανεξαρτησίας τους. Αυτό το αλισβερίσι έχει χτίσει τον μόνο αληθινά ισχυρό και ακλόνητο θεσμό της ελληνικής κοινωνίας, αυτόν που, καθώς όλοι οι υπόλοιποι καταρρέουν, κρατά την τοξική μας συνύπαρξη απ’ το να καταρρεύσει». 

Πράγματι, κατά τη διάρκεια της κρίσης, όσο οι εξωτερικές συνθήκες αγρίευαν, είδα και τη δική μου διευρυμένη (σε γενιές, προσωπικότητες, ιδεολογίες…) οικογένεια να έρχεται πιο κοντά, να αφήνει μακριά από το τραπέζι δύσκολες συζητήσεις και διαμάχες, να γίνεται πιο αρμονική και αγαπημένη.

Ο αρθρογράφος εκτιμά ότι η οικονομική εξάρτηση πυροδοτεί την υπερτροφία της οικογένειας, εντός της οποίας «δεν αναπτύσσεται καμία σύγκρουση, κανένα χάσμα ανάμεσα στις γενεές. Αρα καμία εξέλιξη των ιδεών, καμία πρόοδος». Επιπλέον, αυτό έχει κόστος την ατροφία άλλων, μαζικών κοινωνικών θεσμών που πυροδοτούν την εξέλιξη, όπως η παιδεία και οι διάφορες οργανώσεις και δομές.  

Αναρωτήθηκα τι σκέπτονταν γι’ αυτό οι αναγνώστες, και μου έκανε εντύπωση το πλήθος των σχολίων, θετικών και αρνητικών. Το ζήτημα σίγουρα προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον!

Ποιο όμως είναι το αίτιο και ποιο το αιτιατό; 

Μήπως η οικογένεια ενισχύεται λόγω των δυσμενών εξωτερικών συνθηκών, οικονομικών και κοινωνικών; 

 Ακόμη και στις Ηνωμένες Πολιτείες των χαλαρών οικογενειακών δεσμών και μιας προτεσταντικής ηθικής που στέλνει τη δεκαπεντάχρονη κόρη του προέδρου των ΗΠΑ να εργασθεί ως σερβιτόρα στις διακοπές της, η χρηματοπιστωτική κρίση ήταν αρκετή για να επιστρέψουν πολλοί εικοσάρηδες και τριαντάρηδες στην οικογενειακή εστία.  

Ως ο πυρήνας της οργάνωσης κάθε κοινωνίας, η οικογένεια έχει σίγουρα μια σημαντική οικονομική διάσταση. Από μόνο του αυτό το χαρακτηριστικό δεν είναι αντιαναπτυξιακό, ούτε βέβαια αποκλειστικά ελληνικό.  

Αυτό που εντοπίζει ως ιδιαιτερότητα ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος είναι... 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ (ΥΠΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ) ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η σιωπηλή μας άνοιξη

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...
Toυ Γιώργου Καλπαδάκη 

Επισκέπτη ερευνητής στο Κέντρο Αναπτυξιακών Μελετών του Πανεπιστημίου Cambridge.

«Γ​​​​εγονός βαρυσήμαντο», με δυνητικά μείζονες επιπτώσεις για την ίδια την «πορεία της εθνικής μας ζωής», είχε χαρακτηρίσει ο Γιώργος Θεοτοκάς το δημογραφικό πρόβλημα κατά τη δεκαετία του 1950. Αναφερόταν στην αρτιφανή τότε κάμψη του πληθυσμού, απότοκη της εγκατάλειψης των γεωργικών επαγγελμάτων και της ογκούμενης μετοίκισης στην ηπειρωτική Ευρώπη. Δύσκολα θα μπορούσε να προβλέψει ότι, μερικές δεκαετίες αργότερα κι εν καιρώ ειρήνης, οι γεννήσεις στη χώρα μας θα υστερούσαν για πρώτη φορά έναντι των θανάτων – τη στιγμή που ακόμα και στη «σκοτεινή» δεκαετία του 1940 υπερείχαν οι γεννήσεις.

Το δημογραφικό τείνει να απεικονίζεται με όρους «έκρηξης», μια «βόμβα» που χρήζει εξουδετέρωσης ή μια «φωτιά» που απαιτεί πυροσβεστικά μέτρα· στην πραγματικότητα είναι μια διαδικασία υπόκωφη και μακρόσυρτη, που διαβρώνει αδιάκοπα τον κοινωνικό ιστό. Μια επικείμενη «σιωπηλή άνοιξη» για την ελληνική κοινωνία, εφάμιλλη με την οικολογική ερήμωση στην οποία η περιβαλλοντολόγος Ρέιτσελ Κάρσον είχε προειδοποιήσει ήδη τη δεκαετία του 1960 ότι κινδυνεύουν να οδηγηθούν τα δηλητηριασμένα από τοξικά εντομοκτόνα οικοσυστήματα. Την εικόνα αυτή προοιωνίζονται, εξάλλου, και οι αναλογιστικές μελέτες των δανειστών, οι οποίες παρουσιάζουν την Ελλάδα το 2060 με πληθυσμό που δεν θα ξεπερνά τους 8,6 εκατ. κατοίκους.

Πώς μπορεί όμως να αντιμετωπιστεί ένα αμιγώς πολιτικό πρόβλημα όταν δεν λογίζεται ως τέτοιο;  


Προβάλλοντας με όρους φυσικού φαινομένου –και όχι ακολουθούμενης πολιτικής– την αυξανόμενη αδυναμία της κοινωνίας να αναπαραχθεί, μοιραία υπαγορεύονται μέτρα τέτοια ώστε να «βγαίνουν» οι αριθμοί, όπως είναι η επιμήκυνση της ηλικίας συνταξιοδότησης και η μείωση των συντάξεων. Συχνά δε η επωδός περί «φυσικής» συρρίκνωσης της δημογραφικής βάσης του κοινωνικού κράτους συνοδεύεται από μια ιδεοληπτική δυσανεξία απέναντι στην ίδια την ιδέα του κρατικού σχεδιασμού· από έναν επιδερμικό φιλογεννητισμό που συνυπάρχει με έναν ανεπεξέργαστο νεομαλθουσιανισμό. Η συζήτηση καταλήγει σε μια αριθμητική διαχείριση των επιπτώσεων του δημογραφικού, με τα γενεσιουργά του αίτια να αφήνονται, ωστόσο, ανερμήνευτα.

Ανασταλτικοί παράγοντες

Οι γερασμένες πληθυσμιακές δομές και η υπογεννητικότητα, η «διαρροή εγκεφάλων», η μη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος και η αδυναμία αναπλήρωσης των συνταξιοδοτικών δαπανών, καθώς και η αύξηση της θνησιμότητας από ιάσιμες ασθένειες λόγω μειωμένης πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας, αποτελούν τις επιμέρους εκφάνσεις ενός πρισματικού προβλήματος· πιο συγκεκριμένα: τα παράπλευρα προϊόντα ενός συντελεσθέντος μετασχηματισμού.  


Το δημογραφικό δεν επιδεινώνεται ούτε εξαιτίας των δήθεν «νέων ηθών» ή συμπεριφορών της νεολαίας ούτε λόγω κάποιας μειωμένης επιθυμίας αναπαραγωγής.

Αυτό πιστοποιούν και οι εκτεταμένες έρευνες μεταξύ των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας στη χώρα μας που έχουν δείξει ότι ο επιθυμητός αριθμός παιδιών ξεπερνά το όριο αναπλήρωσης των γενεών (2,1 παιδιά), τη στιγμή που την πενταετία 2010-2015 ο πραγματικός δείκτης γονιμότητας δεν υπερέβη το 1,3.  


Το αυξανόμενο χάσμα ανάμεσα σε επιθυμία και πραγματικότητα οφείλεται στην πραγματιστική επίγνωση ότι απλούστατα...

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Μαστίγιο και καρότο

Του Χρήστου Χωμενίδη 

"Βλέπεις τον ξάδελφό μου τον Ισίδωρο πόσο χάλια είναι;" 

"Ε πώς να είναι; Καρκίνο έχει ο άνθρωπος. Δεν λες που μπόρεσε να’ρθει στη ρεβεγιόν;"  

"Δεν φταίει ο καρκίνος. Αυτές οι δύο φταίνε, που του’χουν βγάλει τον καρκίνο πάνω στον καρκίνο. Η Άντα, η πρώην γυναίκα του. Και η Μαιρούλα, η νυν. Τον έχουν εξαρχής ξεγράψει και τρώγονται για να εξασφαλίσουν τα παιδιά. Τα παιδιά της η καθεμία. Δύο από τον πρώτο γάμο, φοιτητές ήδη, και δύο από τον δεύτερο, παιδάκια του Δημοτικού..."  

"Η περιουσία άρα θα μοιραστεί στα τέσσερα. Ηλίου φαεινότερον!" 

 "Αμ δε! Εκτός από τα ακίνητα υπάρχουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί –που ο συνδικαιούχος μπορεί να τους σηκώσει μέχρι φράγκο προτού κρυώσει ο μακαρίτης–, τα οικογενειακά χρυσαφικά στη θυρίδα, τα δικαιώματα από πεντέξι λαϊκά τραγούδια που είχε γράψει ο Ισίδωρος στα νιάτα του, την δεκαετία του ’70, και είχαν γίνει επιτυχίες κι ακόμα παίζονται στα μπουζουξίδικα και στα ραδιόφωνα…"

 "Δεν είχα ιδέα!" 

"Έγραφε στίχους με ψευδώνυμο. Ύστερα στέρεψε καλλιτεχνικά και αφοσιώθηκε στην εμπορία ειδών υγιεινής. Η Άντα διεκδικεί τη μερίδα του λέοντος ως μούσα –ισχυρίζεται– του τότε συζύγου της." 

"Προβλέπει ο νόμος ποσοστό για την μούσα;" 

"Όχι. Ποτέ όμως δεν ξέρεις τι θα κρίνει ο Έλλην δικαστής. Οι δικηγόροι, εν πάση περιπτώσει, παραμυθιάζουν τους πελάτες τους πως όλα γίνονται." 

"Είναι δηλαδή πλούσιος ο Ισίδωρος!" 

"Ας μην υπερβάλλουμε. Εύπορο θα τον έλεγες, τις καλές ημέρες. Καλοστεκούμενο μέλος της μεσαίας τάξης. Τώρα όμως, με την κρίση, και χίλια ευρώ κληρονομιά –που λέει ο λόγος– βαραίνουν… Το μόνο στο οποίο συμμαχούν οι δύο γυναίκες δεν το φαντάζεσαι. Να μην ξοδέψει υπερβολικά ο Ισίδωρος σε νοσοκομεία και σε γιατρούς. Έπεσαν πάνω του και τον έπεισαν πως δεν συνέτρεχε λόγος να πάει στο εξωτερικό. Ότι έπρεπε, αντιθέτως, να εμπιστευτεί τη ζωή του στο ΕΣΥ!" 

"Μισογύνη σε βρίσκω. Για να μην πω μισάνθρωπο." 

"Σου αναφέρω απλώς τα γεγονότα." 

"Μα δεν τον αγαπάνε μια στάλα;" 

"Κάποτε σίγουρα τον αγάπησαν. Μα η αγάπη πάει μπροστά: Στα παιδιά τους."

Κοίταζα με συμπόνια τον κάποτε λεβέντη εξηντάρη να έχει καταντήσει σκιά του εαυτού του και να τσιμπάει σαν πουλάκι –τόση όρεξη του είχε απομείνει– τη γέμιση της γαλοπούλας. Κι έπειτα συνειδητοποίησα πόσοι άνθρωποι περιέρχονται λόγω ασθένειας ή ηλικίας σε παρόμοια κατάσταση. Γέροντες με κομπόδεμα στην άκρη, που οι κατιόντες τους τούς κοιτάζουν στις τσέπες. Άτεκνοι θείοι που πονηρά ανίψια (έμπνευση για τους διαφημιστές του Τζόκερ) τους ζαχαρώνουν για τα θυμηθούν στη διαθήκη τους. Ομοφυλόφιλοι θείοι που οι επίδοξοι κληρονόμοι –εξ αίματος συγγενείς τους– έφριξαν με την νομοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης...

Αναλογίστηκα έπειτα πόσα ζευγάρια –ερωτικά αποξενωμένα εδώ και χρόνια– μένουν κάτω από τον ζυγό του γάμου για να μην κόψει η σούπα του κοινού προϋπολογισμού. Πόσοι παντρεύονται ακόμα –ή ιδίως– στις μέρες μας από λόγους συμφέροντος. Πόσοι τεκνοποιούν για να συνάψουν άρρηκτους, βιολογικούς, δεσμούς με το κατά σύμβασιν ταίρι τους...

"Κάτι μάς είπες τώρα!" σκέφτεστε. "Αυτή είναι η ανθρώπινη φύση μετά την έξωση των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο. Ο Λουκιανός, ο πατέρας της σάτιρας, τα έχει περιγράψει χαρτί και καλαμάρι στους Νεκρικούς του Διαλόγους. Στο μιούζικαλ Cabaret, η σκληρή αλήθεια έχει αποδοθεί με έναν στίχο: Money makes the world go round...".

Επιτρέψτε μου όχι να διαφωνήσω, να εγείρω εντούτοις μία ένσταση. Εάν είναι τέτοιο το γονιδίωμά μας, υπάρχουν κοινωνίες που ευνοοούν την παρόξυνσή του. Κι άλλες που το αποθαρρύνουν. 

Στον ευρωπαϊκό νότο, στη Μεσόγειο, ιδίως δε στην Ελλάδα, η μόνη ουσιαστική ομπρέλα προστασίας για τον πολίτη παραμένει η οικογένεια. Καθένας ξέρει ότι για την εκπαίδευση, το επαγγελματικό ξεκίνημά του, την περίθαλψή του δεν βασίζεται ουσιαστικά παρά στους γονείς του. Εκείνοι θα πληρώσουν το ιδιωτικό σχολείο ή τα ιδιαίτερα μαθήματα εάν τον στείλουν στο δημόσιο. Εκείνοι θα νοικιάσουν την γκαρσονιέρα στην πόλη όπου θα σπουδάσει, εφόσον τα δωμάτια στις φοιτητικές εστίες είναι ευάριθμα και υποβαθμισμένα. Εκείνοι θα του ανοίξουν το δικηγορικό γραφείο, το φαρμακείο, το ψιλικατζίδικο διά του οποίου θα βιοπορίζεται. Ή θα μιλήσουν στον "οικογενειακό" βουλευτή, να μεριμνήσει για την τακτοποίηση του παιδιού. Εκείνοι τέλος, πεθαίνοντας, θα μεταβιβάσουν το βιός, με την ευχή (και την κατάρα) το παιδί να το αυγατίσει. Ή να το παραδώσει έστω άθικτο στα εγγόνια... Όσοι ΕΝΦΙΑ και αν επιβάλλονται, όσα μασούρια κι αν αποσύρονται από τις τράπεζες για να παραχωθούν κάτω απ’τα στρώματα, η οικογένεια παραμένει το μαστίγιο. Και το καρότο.

Στον βορρά αντιθέτως...