ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θεέ μου, από ποιους γλιτώσαμε!

Ελλας Ελληνων Αλβανων ,Αφγανων ,Πακιστανων,Ιρανων,Σομαλων ,Σουδανων,Μαροκινων,τ'αρχιδια μου κουνιουνται και ληστοσυμμοριτων. pic.twitter.com/CDEaT7j00l

— Thomas Shelby (@07mUR1H13jDpmMD) October 20, 2025

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΔΡΥΜΙΩΤΗ 

 «Η αγάπη, η φιλία και ο θαυμασμός δεν ενώνουν τους ανθρώπους τόσο, όσο το κοινό μίσος για κάτι». – Anton Chekhov

«Θέλω να βλέπω δεξιούς και φιλελέδες να καίγονται με αργό και βασανιστικό θάνατο, να μου ζητήσει συγγνώμη ο σιχαμένος Παπαδήμος που δεν ψόφησε από την μπόμπα των συντρόφων και να πάω με την Μποφίλιου για μουσκεμένα ψαλίδια στα βουνά και να καίμε ελληνικές σημαίες με 10 Αφγανοπακιστανούς ερωτικούς σκλάβους των οποίων τα δικαιώματα ως ηθικά ανώτερες Αριστερές θα προστατεύσουμε…» – Μυρσίνη Λοΐζου.

Προς πληροφορία σας, η Μυρσίνη Λοΐζου ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής το 2024 με τον Σύριζα. Ευτυχώς δεν εξελέγη ώστε να γίνουμε ρεζίλι και στην Ευρώπη με τις προοδευτικές και σεξουαλικές απόψεις της.

Αλήθεια, πόσο μίσος αποπνέουν αυτές οι 59 λέξεις. Ειδικά η αναφορά και το ρήμα που χρησιμοποιεί για τον Λουκά Παπαδήμο δείχνει το επίπεδο του «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς.  

Αυτά σαν εισαγωγή για το μίσος και πώς το εκδηλώνουν οι αριστεροί.

Η αφορμή για το σημερινό κείμενο ήταν η διαδήλωση υπέρ της Παλαιστίνης που έγινε στις 7 Οκτωβρίου 2025 στην Αθήνα. Ποιος διεστραμμένος ανεγκέφαλος είχε τη φαεινή ιδέα να οργανώσει πορεία υπέρ της Παλαιστίνης προς την πρεσβεία του Ισραήλ στην επέτειο του μεγαλύτερο πένθους ενός λαού; 

Επιβεβαιώνει πλήρως τον Anton Chekhov.  

Στο Δίστομο εκτελέστηκαν 229 άμαχοι το 1944 και τιμούμε την ημέρα πένθους κάθε χρόνο. Στο Ισραήλ εκτελέστηκαν πάνω από 1.000 άνθρωποι, οι περισσότεροι νέοι, βιάστηκαν γυναίκες και εκατοντάδες μεταφέρθηκαν και κρατήθηκαν σαν όμηροι της Χαμάς. Και εμείς πήγαμε να διαδηλώσουμε υπέρ της Παλαιστίνης αυτή την ημέρα. Εχω εντυπωσιαστεί γιατί είδα τα της διαδήλωσης και τις συλλήψεις στα ΜΜΕ, αλλά δεν είδα να τονίζεται το μέγεθος της βλακείας και η προσβολή των νεκρών που υποτίθεται τη σεβόμαστε. 

Είναι βέβαιο ότι κάτι έχουμε πάθει σαν λαός. 

Εμείς οι Αριστεροί που «είμαστε με τον άνθρωπο» μισούμε τους Εβραίους. Εμείς οι Αριστεροί που «είμαστε με τον άνθρωπο» πάμε όμως στον Αγνωστο Στρατιώτη όπου υποτίθεται ότι πενθούμε τους δικούς μας 57 νέους που χάθηκαν σε ένα δυστύχημα και ανεμίζουμε τη σημαία της Παλαιστίνης. Κάποιος πρέπει να μας έχει καταραστεί. Δεν εξηγείται αλλιώτικα η συμπεριφορά μας.

Δεν φτάνουν αυτά. Στις 16/10, πρώτη επέτειο του θανάτου του αρχηγού της Χαμάς, που σχεδίασε τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, και επέφερε την καταστροφή στην Παλαιστίνη, εμείς θέλαμε να τιμήσουμε τη μνήμη του, με συγκέντρωση στην Πλατεία Συντάγματος. Ευτυχώς η αστυνομία δεν έδωσε άδεια, αλλά η πρόθεση πρέπει να μας προβληματίσει. Δεν πάμε καλά.

Αυτοί όλοι οι υποκριτές που κόπτονται για την Παλαιστίνη γιατί δεν έχουν κάνει καμία διαδήλωση υπέρ της Ουκρανίας; 

Το Ισραήλ ξεκίνησε τον πόλεμο μετά από τη σφαγή των αμάχων. Δέχομαι ότι η απάντησή του δεν ήταν ακριβώς «οδόντα αντί οδόντος», όπως λέει ο Μωσαϊκός Νόμος, αλλά «μασέλα αντί οδόντος». Αυτό όμως είναι το τίμημα του πολέμου: η ασυμμετρία. 

Ο «λαοφίλητος» Πούτιν, όμως, μπήκε στα καλά καθούμενα στην Ουκρανία και την έκανε καλοκαιρινή, αλλά εμείς που «είμαστε με τον άνθρωπο» δεν βρίσκουμε τον λόγο να διαμαρτυρηθούμε. Ενώ για τους Παλαιστίνιους βεβηλώσαμε την Ακρόπολη, το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη και υψώσαμε τη σημαία τους στο Ηρώδειο και αλλού.

Τον Ιούνιο 2025 είχαμε ένα διεθνές happening για τη Γάζα, στο οποίο φυσικά συμμετείχε και η Ελλάδα. Θυμίζω το περίφημο «March to Gaza» όπου οι ακτιβιστές προσπάθησαν να φτάσουν στη Γάζα οδικώς, μέσω Αιγύπτου. Φυσικά το εγχείρημα κατέληξε σε φιάσκο. Η περιγραφή που ακολουθεί είναι απόσπασμα από την επίσημη ιστοσελίδα March to Gaza Greece: «Χτες η Πορεία προς τη Γάζα επιχείρησε να φτάσει στην Ισμαηλίγια, πόλη στη διώρυγα του Σουέζ, στα όρια της χερσονήσου Σινά. Λίγα χιλιόμετρα πριν, στα διόδια, οι διαδηλωτές ανακοπήκαμε από την αστυνομία. Εκατοντάδες από πολλές χώρες συγκεντρωθήκαμε επί ώρες ζητώντας ειρηνικά να περάσουμε. Η αστυνομία δεν το επέτρεψε. Αποφασίσαμε να επιμείνουμε, ειρηνικά. Η επίσημη και η μυστική αστυνομία επιτέθηκαν, σε άλλες αποστολές πιο βίαια με ξύλο, στη δική μας με “αρπαγές” στο σωρό. Είχα την τύχη να είμαι ένας απ’ το σωρό. Μας έβαλαν σε μικρά (πολιτικά) βανάκια και μας απομάκρυναν. Καμία εξήγηση καμία επικοινωνία με αξιωματικό […]». Σε ανεπίσημη μετάφραση: Οι Αιγύπτιοι τους πέταγαν παπούτσια αντί για λουλούδια!

Δεν τους έφτανε όμως το φιάσκο της πορείας. Συνεννοήθηκαν οι πονόψυχοι και αποφάσισαν να πάνε στη Γάζα διά θαλάσσης με άλλο πομπώδες όνομα: «Global Sumud Flotilla» Πριν δούμε τι απέγινε ο στόλος, ελάτε να δούμε τα βασικά. Μπήκα στο site που έχουν δημιουργήσει: https://globalsumudflotilla.org. Η ιστοσελίδα είναι καλοφτιαγμένη από επαγγελματία και υποστηρίζει τρεις γλώσσες: Αγγλικά, Ισπανικά και Αραβικά. Από τις 3/8 μέχρι τις 4/10 έχουν εκδώσει 19 press release. Από το site αντιγράφω: «[…] Με παγκόσμιο συντονισμό, νομική προετοιμασία και εκπαιδευμένα πληρώματα, στοχεύουμε στην αύξηση του πολιτικού κόστους οποιασδήποτε επιθετικότητας. Οι συμμετέχοντες θα υποβληθούν σε έλεγχο ταυτότητας, εκπαίδευση για μη βία και προετοιμασία ασφαλείας […]» Υπάρχουν video των συμμετεχόντων τα οποία είναι πανομοιότυπα και αρχίζουν όλα με τη φράση «Είμαι ο τάδε και είμαι Ελληνας πολίτης. Αν βλέπετε αυτό το video σημαίνει ότι έχω απαχθεί…» και τελειώνουν με έκκληση σε φίλους και συγγενείς να ασκήσουν πίεση στην ελληνική κυβέρνηση για την απελευθέρωσή τους. Παρόμοια έχουν αναρτήσει πολίτες άλλων χωρών.

Ολα τα παραπάνω απαιτούν χρήματα, πολλά χρήματα. Εύλογα διερωτήθηκα πού βρήκαν τα χρήματα. 

Στην ιστοσελίδα τους υπάρχει ένα κουμπάκι «DONATE». Το πάτησα και να τι βρήκα. Εχουν μαζέψει 3.209.190 ευρώ από δωρεές 68.433 υποστηρικτών. Να σας πω την αμαρτία μου. Αμέσως σκέφτηκα να γίνω οργανωτής ακτιβιστών. Καλό ταμείο κάνανε μέσα σε 3 μήνες.

Και φυσικά ύστερα από όλα αυτά είναι εύλογο το ερώτημα. Αφού όλοι αυτοί οι ενήλικοι πήγαν με τον στολίσκο τους σε μια εμπόλεμη περιοχή, έχοντας πλήρη γνώση για το τι μπορεί να τους συμβεί, γιατί έπρεπε η κυβέρνησή μας να πληρώσει τα έξοδα για την επιστροφή τους;  

Η Ιταλία και η Πορτογαλία αρνούνται να πληρώσουν για την επιστροφή τους. Λυπάμαι, αλλά αυτά που λέει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν στέκουν. Οτι δηλαδή δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο για να καταλογιστούν τα έξοδα στους «διασωθέντες». Να χρεωθούν στο ΑΦΜ τους και να πάνε στα δικαστήρια να τα διεκδικήσουν ώστε να πληρώσουν κάτι για να πονέσουν. Μέχρι πότε θα αντιμετωπίζουμε με φοβία την Αριστερά;

Αυτό όμως που με εξόργισε περισσότερο είναι ότι στην πτήση, εκτός από τα 27 μέλη της ελληνικής αποστολής επέβαιναν και 134 πολίτες άλλων 15 ευρωπαϊκών χωρών, ανάμεσά τους και η Γκρέτα Τούνμπεργκ. Τι δουλειά έχουμε εμείς με πολίτες άλλων χωρών; 

Εθελοντικά πήγαν, έχοντας πλήρη επίγνωση για τις συνέπειες των πράξεών τους. Η υπερβολική επιείκεια συνήθως εκλαμβάνεται σαν αδυναμία με καταστροφικές συνέπειες.

Στο αεροδρόμιο τους υποδέχτηκαν ομοϊδεάτες τους με λουλούδια και παλαιστινιακές σημαίες. Μεταξύ αυτών και ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης για να υποδεχτεί τον γιο του. Αλήθεια, πόσο εύκολη είναι η κατρακύλα. Αρχισε όταν το 2021 ο ναύαρχος αποδέχτηκε πρόσκληση του Κυριάκου Μητσοτάκη να αναλάβει το υπουργείο Πολιτικής Προστασίας. Μετά τις αντιρρήσεις των συντρόφων του υπαναχώρησε. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είχε αποδεχθεί την πρόταση, διότι είχε ενημερώσει την Προεδρία ότι στην ορκωμοσία του θα παρευρεθεί και η σύζυγός του. Δεν συμπεριφέρεται έτσι ένας επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ. Ακολούθησε η «απόβασή» του με τον Κασσελάκη στη Μακρόνησο. Εκεί όλη η σκηνοθεσία αναδείκνυε τον Κασσελάκη και υποβάθμιζε τον ναύαρχο, μέχρι που κάποιοι τον αποκάλεσαν «μούτσο». Κρίμα.

Και το κερασάκι στην τούρτα:  

Η μικρή και «αθώα» Γκρέτα διέπραξε ένα τοσοδούλικο λαθάκι. Ανάρτησε μια φωτογραφία ενός σκελετωμένου κρατούμενου, λέγοντας ότι είναι Παλαιστίνιος σε φυλακή του Ισραήλ. Απεδείχθη όμως ότι ήταν ακριβώς το αντίθετο. Ηταν Εβραίος κρατούμενος της Χαμάς. Ετσι δουλεύει η προπαγάνδα. Αν πιάσει, έπιασε.

Θα κλείσω το σημερινό σημείωμα με ένα απόφθεγμα του Στρατή Μυριβήλη: «Δεν υπάρχουν Ελληνες κομμουνιστές. Οταν κανείς γίνει συνειδητός κομμουνιστής παύει να είναι Ελληνας. Γι’ αυτό το κόμμα λέγεται Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας και όχι Ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα».

Ο Μυριβήλης πέθανε το 1969, όταν το μόνο κομμουνιστικό κόμμα που είχαμε στη Ελλάδα ήταν το ΚΚΕ.  

Σήμερα ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η δύναμη της λογικής

Του Ανδρέα Δρυμιώτη

Εχω γράψει αρκετές φορές για το δυστύχημα των Τεμπών. Χωρίς να έχω καμία πρόσθετη πληροφορία ή γνώση, από την πρώτη στιγμή υποστήριξα ότι η ιστορία με το παράνομο φορτίο της εμπορικής αμαξοστοιχίας δεν στέκει στη «βάσανο της λογικής», όπως λέγαμε εμείς οι παλαιοί.  

 

Δυστυχώς, με την υποστήριξη εκδοτών, δημοσιογράφων, πολιτικών, καθηγητών, εμπειρογνωμόνων σε εισαγωγικά ή μη, ψεκασμένων, αλλά και άσχετων, επικράτησε η εντύπωση ότι η εμπορική αμαξοστοιχία κουβαλούσε λαθραία εύφλεκτο φορτίο και για τον λόγο αυτό η κυβέρνηση έκανε ό,τι μπορούσε για να συγκαλύψει τον λαθρέμπορο, καταφεύγοντας στο μπάζωμα του χώρου.

Είναι ευνόητο ότι με τέτοια οργανωμένη και συνεχή προπαγάνδα, φτάσαμε στο σημείο η μεγάλη πλειοψηφία του λαού στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό να πιστεύει αυτή την εκδοχή, επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά το απόφθεγμα: «Είναι πραγματικά τρελό το γεγονός ότι τόσο πολλοί άνθρωποι δεν απαιτούν καμία απολύτως απόδειξη για να πιστέψουν ένα ψέμα, ενώ αντιθέτως ζητούν άπειρες αποδείξεις για να πιστέψουν την αλήθεια»!  

 

Σκεφτείτε ξανά. Ποια ήταν η απόδειξη ότι υπήρχε λαθραίο εύφλεκτο φορτίο στην εμπορική αμαξοστοιχία; 

 

Καμία. Από τη σύγκρουση δημιουργήθηκε μια πυρόσφαιρα, η οποία χωρίς περαιτέρω διερεύνηση θεωρήθηκε ότι προέρχεται από λαθραίο καύσιμο και δει 25 τόνους ξυλόλιο!  

 

Ελάτε να δούμε ξανά τα γεγονότα με νηφαλιότητα και λογική για να διαπιστώσετε πως για 30 ολόκληρους μήνες ζούσαμε μέσα στην πλάνη, και όποιος προσπαθούσε να την ανατρέψει ήταν καταραμένος. Μάλιστα, κάποιο ανώνυμο τρολ με καταράστηκε στο Facebook: «να βγάλω καρκίνο στο πάγκρεας». Αρχίζουμε από το ξυλόλιο.

– Ξυλόλιο

Σύμφωνα με την πλέον «έγκυρη» αντιπολιτευόμενη εφημερίδα, την «ΕφΣυν» (5/5/2024): «[…] Με ξυλόλιο νοθεύονται τα καύσιμα, γιατί είναι φτηνό – ένας τόνος ξυλολίου κοστίζει 200 ευρώ, ενώ το χιλιόλιτρο της βενζίνης κυμαίνεται γύρω στα 1.500. Συνεπώς, η Μαφία των Καυσίμων αποκομίζει τεράστια κέρδη από τη νόθευση των καυσίμων με ξυλόλιο, όταν μάλιστα αυτό δεν είναι ανιχνεύσιμο, ακόμα και αν αποτελεί το 30 ή και το 40% της βενζίνης που βάζουμε στο όχημά μας. […]»

Παρακαλώ την προσοχή σας. Εστω ότι η εμπορική αμαξοστοιχία κουβαλούσε 25 τόνους λαθραίο ξυλόλιο, μυθικής αξίας 25 x 200 = 5.000 ευρώ!!! Ακριβώς λόγω της μυθικής αξίας, θορυβήθηκε ο λαθρέμπορος, τηλεφώνησε στον Μητσοτάκη, ο οποίος διέταξε τον Τριαντόπουλο και τον Αγοραστό να πάνε αμέσως στον τόπο του «εγκλήματος» και να μπαζώσουν τον χώρο, ώστε να καλυφθούν όλα τα ίχνη. Αυτά έγραφα στις 2/3/2025 στη στήλη αυτή με τίτλο «Συγκάλυψη και Μπάζωμα». Τώρα, που μάθατε τη «μυθική» αξία του λαθραίου καυσίμου, πόσο λογική σας φαίνεται η θεωρία αυτή;

Πάμε όμως παρακάτω. 

 

Η αποθήκευση 25 τόνων ξυλολίου απαιτεί αποθηκευτικό χώρο τουλάχιστον 25 κυβικών μέτρων. Αν το ειδικό βάρος του ξυλολίου είναι περίπου όσο της βενζίνας 0,80 gr/ccm, τότε ο αποθηκευτικός χώρος θα έπρεπε να είναι 31,5 κυβ. μέτρα. Δηλαδή, ένα δoχείο (πλαστικό ή χαλύβδινο) διαστάσεων 2m x 5m x 3,15m ή οποιουδήποτε άλλου συνδυασμού διαστάσεων που δίνει τον ίδιο όγκο. Τέτοιο δοχείο ή δοχεία δεν βρέθηκαν πουθενά, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους συνωμοσιολόγους να επιμένουν, γιατί μόνο με την παρουσία μεγάλης ποσότητας εύφλεκτου υλικού αιτιολογείται η υποτιθέμενη «συγκάλυψη». Βλέπετε, αν φύγει από τη μέση το ξυλόλιο, καταρρέει αυτόματα και το παραμύθι της συγκάλυψης.

– Το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ

Εδώ, πράγματι, θέλω να ευλογήσω τα γένια μου. Στο κείμενό μου «Συγκάλυψη και Μπάζωμα» έγραφα: «[…] Φαίνεται ότι και εδώ υπήρξαν διαφωνίες και το Πόρισμα ήταν μάλλον προϊόν συμβιβασμών και απειλών, ώστε να υπάρξει ομοφωνία.[…]». Και το κείμενό μου κατέληγε ως εξής:

«Είναι ολοφάνερο ότι η Επιτροπή κράτησε ισορροπίες. Το ερώτημα όμως είναι το γιατί; Αν απορρίψουμε την εκδοχή ότι υπήρχε λαθραίο εύφλεκτο υλικό στην εμπορική αμαξοστοιχία, όπως όλα δείχνουν, τότε η μόνη δυνατή εξήγηση για την πυρόσφαιρα είναι ότι αυτή προήλθε από την εξαέρωση των λαδιών σιλικόνης που υπήρχε στους μετασχηματιστές της μηχανής της επιβατικής αμαξοστοιχίας! Αυτή η εκδοχή συμφωνεί απόλυτα με τα ευρήματα του Γενικού Χημείου του Κράτους, τα οποία αγνόησε η Επιτροπή και βασίστηκε σε αμφιβόλου ποιότητος συμπεράσματα του κ. Λακαφώση;

Μήπως και στην περίπτωση αυτή έχουμε άλλη μια συγκάλυψη; Ποια; Οτι δηλαδή οι μηχανές των τραίνων σε περίπτωση σύγκρουσης πέρα από τις απώλειες που θα προκαλέσει η σύγκρουση μπορεί, κάτω από ορισμένες συνθήκες, να προκαλέσει φωτιά και να δημιουργηθούν επιπλέον θύματα, όπως στην περίπτωση των Τεμπών; Ενα τέτοιο συμπέρασμα θα απαιτούσε πολυδάπανη θεραπεία. Αλήθεια, ποιος έχει συμφέρον να ΜΗΝ διαπιστωθεί κάτι τέτοιο;»

Ειλικρινά σας διαβεβαιώνω ότι δεν είχα απολύτως καμία εσωτερική πληροφόρηση. Απλά έχω μάθει να αναλύω με τη λογική τα κείμενα που διαβάζω. Να, όμως, που επιβεβαιώθηκα πλήρως. Πώς;  

 

Ο πρώην πρόεδρος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ Χρήστος Παπαδημητρίου, σε συνέντευξή του στο «Mανιφέστο» (4/9/2025) –αυτή η συνέντευξη με ώθησε να γράψω το σημερινό κείμενο– στην κατάθεσή του κατήγγειλε ότι δέχτηκε «Ασφυκτικό pressing και απειλές από τον επικεφαλής ασφαλείας του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Σιδηροδρόμων, Bart Accu και το στέλεχος του ERA, Fabrizio Carpinelli, προκειμένου να υπάρξει ευθεία αναφορά για μεγάλη ποσότητα υδρογονανθράκων».

Τόσο πολλοί άνθρωποι δεν απαιτούν καμία απολύτως απόδειξη για να πιστέψουν ένα ψέμα, ενώ αντιθέτως ζητούν άπειρες αποδείξεις για να πιστέψουν την αλήθεια.

Σε προηγούμενα κείμενά μου έχω αναδείξει ένα άλλο σημαντικό στοιχείο το οποίο αποσιωπήθηκε γιατί φαίνεται ότι χαλάει το αφήγημα πάνω στο οποίο χτίζονται νέες καριέρες. Στο Πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ περιγράφεται ένα γεγονός το οποίο έχει αποτυπωθεί σε video:

«148. Περίπου 2 δευτερόλεπτα μετά την αρχική ανάφλεξη, ξεκινά η δεύτερη φάση, κατά την οποία εμφανίζεται μια νέα στήλη φωτιάς, που κινείται βόρεια, απομακρυνόμενη από την αρχική πύρινη σφαίρα της πρώτης φάσης. Αυτή η νέα στήλη φωτιάς τροφοδοτεί την αρχική πύρινη σφαίρα, με αποτέλεσμα να διπλασιαστεί σχεδόν το μέγεθός της, φτάνοντας σε διάμετρο 80 μέτρων, περίπου 4 δευτερόλεπτα μετά την ανάφλεξη …»

Σύμφωνα με τους Νόμους της Φυσικής, αφού η πυρόσφαιρα ταξιδεύει βόρεια, σημαίνει ότι έχει την κατεύθυνση της επιβατικής αμαξοστοιχίας η οποία ταξίδευε προς Βορρά! Σε μια μετωπική σύγκρουση όλα τα κινητά αντικείμενα εκτοξεύονται (λόγω αδρανείας) προς τη φορά της κίνησης. Αρα και τα υγρά που προκάλεσαν τη φωτιά πρέπει να βρίσκονταν στην επιβατική αμαξοστοιχία.

Αυτά είναι στοιχειώδης Φυσική και τεκμηριώνουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι η φωτιά ξεκίνησε από το επιβατικό τραίνο.

Σήμερα με τα τελευταία πορίσματα της πυροσβεστικής κ.α., είναι απολύτως τεκμηριωμένο ότι η πυρόσφαιρα δεν προήλθε από την εμπορική αμαξοστοιχία αλλά από την επιβατική. Τελείωσαν τα παραμύθια. 

 

Μήπως τώρα πρέπει να αρχίσει ένας άλλος αγώνας; 

 

Ο αγώνας για τη δικαίωση των αδικημένων και την τιμωρία των ψεκασμένων. Ξέρετε, η ατιμωρησία είναι πολύ μεγάλο κίνητρο στην επανάληψη αδικημάτων.

Πολλές μανάδες έχασαν τα παιδιά τους στο δυστύχημα. Δύο όμως ξεχωρίζουν. Η μία είναι η μάνα του μηχανοδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας, που είμαι βέβαιος ότι ελάχιστοι γνωρίζουν τον όνομά της και η άλλη είναι η χαροκαμένη μάνα των Τεμπών που όλοι γνωρίζουμε, η οποία συνεχίζει τη δράση της ανεξάρτητα από τα πορίσματα.

Η μάνα του μηχανοδηγού από την πρώτη στιγμή προσπαθεί να σώσει την τιμή του παιδιού της, ισχυριζόμενη ότι το παιδί της δεν ήταν λαθρέμπορος.  

 

Με τα πορίσματα ουσιαστικά δικαιώθηκε και εκφράζει τον δικαιολογημένο πόνο της: «[…] Ολα τα στοιχεία είναι στη δικογραφία. Ολα τα πορίσματα, τα ευρήματα, οι αυτοψίες, οι μαρτυρικές καταθέσεις, οι φωτογραφίες, τα πάντα. Ολα μαζί συνθέτουν την εικόνα και δίνουν τις απαντήσεις. Εμένα το παιδί μου, […] βρέθηκε ακέραιο, άκαυτο, η σορός του ήταν αναγνωρίσιμη. Πώς μπορούσε να συμβεί αυτό αν μετέφεραν παράνομο φορτίο που οδήγησε στην πυρόσφαιρα; Από την αρχή η εμπορική αμαξοστοιχία ήταν εκτός κάδρου. Χάσαμε τα παιδιά μας και ακούμε διάφορα […]»

Μήπως αυτή η μάνα του μηχανοδηγού πρέπει να αρχίσει να μοιράζει μηνύσεις και αγωγές σε όλους αυτούς που κατηγορούσαν τον γιο της σαν λαθρέμπορο; 

 

Σε μια ευνομούμενη χώρα όλοι αυτοί θα πλήρωναν πολύ ακριβά τη συκοφαντία τους. Στην Ελλάδα ακόμα τα δικαστήρια δεν έχουν μάθει να επιβάλλουν τεράστιες αποζημιώσεις για συκοφαντική δυσφήμηση και κατά συνέπεια όλοι επιδίδονται ανέξοδα στο σπορ. Ούτε οι βουλευτές και εκδότες πρέπει να εξαιρεθούν από τη διαδικασία. Εξάλλου το σύνθημα που επικράτησε για τα Τέμπη είναι: «Δικαιοσύνη παντού»!

Δικαιοσύνη ζητά και η μάνα του οδηγού της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Δεν έχουμε, όμως, δει ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΥΛΟΛΙΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Συγκάλυψη» και «Μπάζωμα»

Ξεκινήσαμε με σενάρια για δεξαμενές 20 τόνων με ξυλολιο που το μετέφεραν για λογαριασμό του Βαρδινογιάννη και του Μελισσανίδη και καταλήξαμε σε σενάρια για μπιτονάκια με μεθανόλη για να φτιάχνουν μπόμπες τα κλαμπάκια στο Μπουρνάζι. pic.twitter.com/2VHPchEV6n

— Nothingman (@Nothing04305955) March 4, 2025

Κάπου εδώ υπήρχε ένα καφάσι με μπόμπα Johnny Walker κόκκινο από τη Βουλγαρία. pic.twitter.com/KeJVRlvaYS

— Nothingman (@Nothing04305955) March 4, 2025

 

Toυ Ανδρέα Δρυμιώτη

Στη θλιβερή επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών, είναι σκόπιμο να ξαναδούμε το θέμα με την απόσταση του χρόνου που έχει περάσει. Νέα γεγονότα και νέα πορίσματα μπορούν να συμβάλουν στην καλύτερη κατανόηση του τι πραγματικά συνέβη τη μοιραία εκείνη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023 (σημ. το κείμενο δόθηκε στην «Κ» για δημοσίευση στις 24/2).

Σαν εισαγωγή θέλω να σας δώσω ένα απόφθεγμα που βρήκα και μου φάνηκε πολύ σωστό: «Ενα γεγονός είναι η πληροφορία χωρίς το συναίσθημα. Η γνώμη είναι πληροφορία ενισχυμένη με την εμπειρία. Η άγνοια είναι μια άποψη που δεν έχει σχέση με τα γεγονότα. Και, η βλακεία είναι μια γνώμη που αγνοεί τα γεγονότα».

Βρήκα αυτή την αλληλουχία εξαιρετικά επίκαιρη στο θέμα μας και πριν πάω στο «μπάζωμα» και στη «συγκάλυψη» ελάτε να δούμε μια πρακτική εφαρμογή.

 

– Η άγνοια είναι μια άποψη που δεν έχει σχέση με τα γεγονότα

 

Εντονο σημείο πολιτικής (και όχι μόνο) αντιπαράθεσης ήταν η υπόθεση του υφυπουργού Τριαντόπουλου και η ανάμειξή του στο «μπάζωμα». Η κατηγορία ήταν ότι η δικογραφία, που κατονομάζει τον υφυπουργό σαν εμπλεκόμενο πρόσωπο, έφτασε «αμελλητί» (όπως προβλέπεται) στη Βουλή, αλλά εκεί δεν ανακοινώθηκε (όπως θα έπρεπε) στην ολομέλεια, αλλά «πέρασε στο ντούκου» έντεχνα από τον τότε πρόεδρο της Βουλής, Κωνσταντίνο Τασούλα ώστε να αποφευχθούν οι πολιτικές συνέπειες για το κυβερνών κόμμα.

Την άποψη αυτή υποστήριξε με πάθος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, αλλά και πολλοί άλλοι. Μεταξύ των οποίων και η χαροκαμένη μάνα Μαρία Καρυστιανού, η οποία μάλιστα ισχυρίστηκε ότι λόγω αυτού του «γεγονότος» ο Κωνσταντίνος Τασούλας είναι ακατάλληλος για Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Πολύ γρήγορα, όμως, αποδείχθηκε ότι η συμπληρωματική δικογραφία έφθασε κανονικά στη Βουλή, και αποκαλύφθηκε από την κυρία Ολγα Γεροβασίλη ότι στον Σύριζα την μελέτησαν και αποφάσισαν να περιμένουν.

Πού είναι λοιπόν η περίφημη απόκρυψη από τον κ. Τασούλα.

Βλέπετε, για να ενισχύσουμε την πιασάρικη «συγκάλυψη» πλασάρουμε και την «απόκρυψη» στοιχείων. Ακόμα μια φορά πάει «κουβά» ο κραταιός Νικόλαος. Το περιστατικό αναδεικνύει την επιπολαιότητά τους όταν προσπαθούν να εκμεταλλευθούν πολιτικά την τραγωδία, με ανακρίβειες, για να μην πω ψέματα. Δυστυχώς όμως οι πράξεις μας έχουν πάντα συνέπειες. Βάσει αυτών των ψεμάτων ο κ. Τασούλας έγινε στόχος των τραμπούκων του Ρουβίκωνα.

Από τη μοιραία στιγμή του δυστυχήματος, δύο λέξεις κυριαρχούν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στα κοινωνικά δίκτυα, στην πολιτική αντιπαράθεση αλλά και στις εκδηλώσεις του κόσμου: «Μπάζωμα» και «Συγκάλυψη».

Για το «μπάζωμα» δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πράγματι έγινε. Υπάρχουν όμως διαφορετικές απόψεις για το πώς και γιατί έγινε και θα προσπαθήσουμε να τις αναλύσουμε.

Για τη «συγκάλυψη» όμως υπάρχουν πολλές απόψεις χωρίς καμία απολύτως τεκμηρίωση.

Η άποψη για τη συγκάλυψη βασίζεται στην υπόθεση ότι η εμπορική αμαξοστοιχία κουβαλούσε παράνομα τόνους αγνώστου υλικού το οποίο ανεφλέγη κατά τη σύγκρουση και προκάλεσε και άλλους θανάτους επιβατών.

Η ιστορία της «συγκάλυψης» ξεκίνησε από τον γνωστό συνωμοσιολόγο, που είναι μεν φαλακρός αλλά πουλάει αλοιφές που θεραπεύουν τη… φαλάκρα. Πουλάει όμως και ιδιόχειρες επιστολές του Ιησού! Αυτός ισχυρίστηκε ότι το τραίνο κουβαλούσε τόνους λαθραίου ξυλόλιου το οποίο προκάλεσε τη φωτιά και το πύρινο μανιτάρι. Στην κακόμοιρη Ελλάδα, όπου οι περισσότεροι κάτοικοί της είναι έτοιμοι να πιστέψουν τα πλέον απίθανα σενάρια, δεν χρειάστηκαν δεύτερη σκέψη. Ολοι μιλάνε για συγκάλυψη. Το κλίμα είναι ήδη φορτισμένο από την απώλεια 57 νέων παιδιών και έτσι δεν μπορούμε να δούμε τα γεγονότα νηφάλια χωρίς συναίσθημα.

Ελάτε να δούμε το σενάριο της «συγκάλυψης» και αν μπορεί να σταθεί στη στοιχειώδη λογική (sanity check).

Το δυστύχημα έγινε λίγο μετά τις 23.00 της 28ης Φεβρουαρίου 2023.

Αμέσως κάποιος ειδοποίησε τον Μητσοτάκη ότι στο τραίνο σκοτώθηκαν πολλοί, ενώ υπήρχε λαθραίο φορτίο και πρέπει να γίνει προσπάθεια συγκάλυψης. Ο μόνος που μπορεί να ήξερε αυτό το γεγονός είναι φυσικά ο λαθρέμπορος και τυχόν συνεργάτες του.

Ο Μητσοτάκης σε κατάσταση πανικού γιατί θα αποκαλυφθεί το λαθραίο φορτίο, διατάζει τον Τριαντόπουλο και τον Αγοραστό να ενεργήσουν τάχιστα ώστε να μπαζωθεί ο χώρος για να γλιτώσει ο… λαθρέμπορος.

Ερώτηση κρίσεως την οποία κανένας δεν έχει απαντήσει. Γιατί να θέλει η κυβέρνηση να συγκαλύψει κάτι σχετικό με το φορτίο, για το οποίο δεν έχει καμία ευθύνη;

Παρακαλώ την προσοχή σας. Δεν μιλάμε για άλλου είδους ευθύνες, όπως η μη ολοκλήρωση της σύμβασης 717, αλλά για το φορτίο. Αν, λοιπόν, δεν υπάρχει κίνητρο γιατί να υπάρχει συγκάλυψη;

Οταν όμως φύγει από τη μέση η συγκάλυψη, φεύγει αυτομάτως και το μπάζωμα, διότι υποτίθεται ότι το μπάζωμα έγινε για τη συγκάλυψη. Αλλά και στην περίπτωση αυτή το σενάριο δεν στέκει στη λογική.

Φανταστείτε τη σκηνή: Τρομακτικό δυστύχημα με μετωπική σύγκρουση δύο τραίνων, με άγνωστο (στα πρώτα λεπτά) αριθμό νεκρών και τραυματιών. Καταφθάνει η ομάδα του Τριαντόπουλου και διατάζει: «περιφράξετε τον χώρο και να μην πειραχτεί τίποτα μέχρι που να φτάσει εισαγγελέας και να δώσει τη σχετική έγκριση».

Θα τον είχαμε κρεμάσει την άλλη μέρα, γιατί αντί να ψάξει με νύχια και με δόντια για επιζώντες και τραυματίες, ασχολήθηκε με την περίμετρο, όπως μας προτείνουν πολλοί σχολιαστές που επικαλούνται σκηνές από τον κινηματογράφο για τον «τόπο του εγκλήματος». Εκείνες τις δραματικές ώρες δεν είναι «τόπος εγκλήματος» αλλά «τόπος δυστυχήματος», που απαιτεί εντελώς διαφορετική μεταχείριση. Οποιος έχει διαχειριστεί κρίση, ιδιαίτερα με τραυματίες, γνωρίζει ότι ο χρόνος και η έγκαιρη μεταφορά τους σε νοσοκομείο, είναι ο κρισιμότερος παράγοντας στην επιβίωσή τους. Ολα τα άλλα είναι κουβέντες καφενείου.

Εξάλλου το μπάζωμα έγινε μόνο από την πλευρά της επιβατικής αμαξοστοιχίας. Αν έγινε για να καλύψει κάτι, αυτό το κάτι σκόρπισε μόνο στη μία πλευρά;

Χλωμό φαίνεται!

 

– «Μονταζιέρα για τα Τέμπη»

 

Με αυτόν τον ολοσέλιδο τίτλο η εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ στις 24/3/2024 υποτίθεται ότι αποκάλυπτε κοπτοραπτική στα ηχητικά ντοκουμέντα της μοιραίας νύκτας και απέδιδε στην κυβέρνηση άλλη μια προσπάθεια «συγκάλυψης». Το θέμα πήρε τεράστιες διαστάσεις και μάλιστα κατέληξε στην αποπομπή δύο στενών συνεργατών του πρωθυπουργού, από το επιτελείο του Μαξίμου. Πόσοι από εσάς μάθατε ότι το πόρισμα του ΕΜΠ που παραδόθηκε πρόσφατα τεκμηριώνει ότι όλα τα ηχητικά αρχεία που έχουν παραδοθεί στον ανακριτή είναι απολύτως ακέραια, δεν λείπει ούτε ένα δευτερόλεπτο και δεν έχουν υποστεί καμία επεξεργασία. Κουβά και αυτή η ιστορία, αλλά η δημοσιότητα ελάχιστη γιατί χαλάει το αφήγημα.

 

– Τα τρία νέα video

 

Τα τρία video που παραδόθηκαν στον ανακριτή αποδεικνύουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι τα τρία πρώτα βαγόνια της εμπορικής αμαξοστοιχίας περιείχαν μόνο λαμαρίνες όπως είχε δηλωθεί αρχικά. Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία ότι τα video είναι γνήσια, για δύο λόγους:

Κάπου διάβασα ότι τα video είναι αναλογικά και όχι ψηφιακά. Τα αναλογικά αρχεία είναι πρακτικά αδύνατο να τροποποιηθούν χωρίς να φαίνονται ίχνη. Ακόμα και τα ψηφιακά αρχεία που μπορούν σχετικά εύκολα να «παραχαραχθούν», στα χέρια ειδικών δεν υπάρχει περίπτωση να μην αποκαλυφθεί η αλλοίωση των pixel.

Ο κυριότερος όμως λόγος για τον οποίο πιστεύω στη γνησιότητα βασίζεται στη λογική. Μόνο ένας εντελώς ηλίθιος θα τολμούσε να παραδώσει πλαστά video σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση.

Τώρα, αυτοί που θέλουν να διατηρηθεί το αφήγημα της συγκάλυψης επικαλούνται την καθυστερημένη εμφάνιση των video σαν λόγο αναξιοπιστίας. Τι σημασία έχει πώς βρέθηκαν και πότε παραδόθηκαν αν είναι γνήσια; Καμία απολύτως!

 

– Τα 640.000 αρχεία

 

Η κυρία Καρυστιανού κατηγόρησε τον ανακριτή ότι παρέλειψε να βάλει στη δικογραφία (η οποία είναι ήδη 500.000 σελίδες) άλλα 640.000 αρχεία που υποτίθεται ότι αφορούν την υπόθεση. Εδώ και πάλι επικαλούμαι το sanity check:

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: H ατιμωρησία στο Δημόσιο

Αν αποδειχθεί ότι το τρένο μετέφερε παράνομο φορτίο θα πρέπει να αθωωθεί ο Σταθμάρχης
Να του δοθεί 1 εκ € για κάθε μήνα που έμεινε προφυλακισμένος
Το ανώτατο μετάλλιο τιμής της χώρας
Θέση Υπουργού Μεταφορών στην νέα Κυβέρνηση Ανδρουλάκη #Τεμπη pic.twitter.com/YHyRkRv4Sz

— P💙tty m⭕️uth 🆒 (@John_Fletcher70) January 30, 2025

 

Toυ Ανδρέα Δρυμιώτη

Αρχές Αυγούστου αποκαλύφθηκε η ιστορία με την υπάλληλο του ΕΦΚΑ που ζητούσε 4.000 ευρώ για να διευκολύνει την έκδοση πιστοποιητικού αναπηρίας. Το πόσο μυαλό πρέπει να διαθέτει η εν λόγω υπάλληλος φαίνεται από το γεγονός ότι αντάλλασσε… SMS για το θέμα με την… πελάτισσά της! Scripta manent. Στην υπόθεση φαίνεται ότι εμπλέκονται κι άλλοι, γιατί η υπάλληλος αυτή «έστηνε» τις σχετικές επιτροπές.

Το 2018 η αποφυλάκιση του Φλώρου με πλαστά πιστοποιητικά αναπηρίας κυριάρχησε στα ΜΜΕ και στην πολιτική σκηνή. Ολοι ανεξαιρέτως –πολιτικοί, δικαστές, δημοσιογράφοι, γιατροί– ξόρκιζαν την περίπτωση και κατηγορούσαν άλλους για την οφθαλμοφανή περίπτωση. Για άλλη μια φορά «πέφτουν από τα σύννεφα» όταν διαπιστώνουν ότι η περίπτωση του Φλώρου δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά μάλλον η συνήθης πρακτική, αποκαλύπτοντας την κατάχρηση και τη διαφθορά στο κύκλωμα πιστοποίησης της αναπηρίας.

Σύμφωνα με τον Μπαμπινιώτη, η διαφθορά (στην οικονομική δραστηριότητα) είναι «…η κατάσταση στην οποία χρησιμοποιούνται αθέμιτα μέσα για να παραβιάζονται οι νόμοι (με δωροδοκίες, εξυπηρετήσεις, προσφορές κ.λπ.) για ιδιωτικό όφελος: ή ~ των ανωτέρων αξιωματούχων ενός καθεστώτος || ή ~ στη δημόσια διοίκηση…». Με πιο απλά λόγια, η διαφθορά είναι στενά συνδεδεμένη με τη δημόσια διοίκηση και τους εκάστοτε αξιωματούχους.

Μια αυτονόητη συνέπεια των παραπάνω είναι ότι η διαφθορά μπορεί να περιοριστεί αν περιορίσουμε το κράτος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει διαφθορά στον ιδιωτικό τομέα.

Η ουσιώδης όμως διαφορά βρίσκεται στο γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές της διαφθοράς (αξιωματούχοι) διαχειρίζονται (και σπαταλούν) τα δικά μας χρήματα και όχι τα δικά τους. Αντίθετα, στον ιδιωτικό τομέα αν ένας επιχειρηματίας επιτρέπει (ή ανέχεται) στα στελέχη του να συναλλάσσονται κατά τρόπο ασύμφορο για την επιχείρησή του, ζημιώνεται ο ίδιος και χάνει τα δικά του χρήματα. Κακό του κεφαλιού του, αλλά όχι του δικού μας.

Παρόλη όμως την τεράστια δημοσιότητα που πήρε η υπόθεση της αποφυλάκισης του Φλώρου και της υπαλλήλου του ΕΦΚΑ, κανένας, μα κανένας δεν έθεσε θέμα στη διαδικασία, αλλά όλοι περιορίστηκαν στα πρόσωπα. Το τελικό πιστοποιητικό για τον Φλώρο δόθηκε από το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠ.Α).

Σύμφωνα με τον νόμο, «έργο των Υγειονομικών Επιτροπών (του ΚΕΠΑ) είναι:

α) Ο καθορισμός του ποσοστού αναπηρίας για σύνταξη αναπηρίας.

β) Ο χαρακτηρισμός ατόμων ως ΑμεΑ.

γ) Ο καθορισμός ποσοστού αναπηρίας για όλες τις κοινωνικές και οικονομικές παροχές ή διευκολύνσεις, για τις οποίες απαιτείται γνωμάτευση αναπηρίας και τις οποίες δικαιούνται από την πολιτεία τα άτομα με αναπηρία».

Εδώ λοιπόν τίθεται ένα καίριο ερώτημα: Γιατί το ΚΕΠΑ πρέπει οπωσδήποτε να είναι δημόσιος οργανισμός;

Πριν απαντήσουμε το ερώτημα αυτό, είναι χρήσιμο να δούμε την ιστορία του ΚΕΠΑ για να αντιληφθούμε ότι τίποτα στην Ελλάδα δεν είναι τυχαίο, αλλά τα πάντα γίνονται, όχι για να προοδεύουμε αλλά για να δημιουργούμε πιθανές πηγές πλουτισμού των εμπλεκομένων.

Η ιστορία με τις «μαϊμού» αναπηρίες για λόγους σύνταξης, επιδομάτων και πρόσφατα αποφυλακίσεων είναι πολύ παλαιά.

Το ΚΕΠΑ δημιουργήθηκε το 2010 όταν ξέσπασε ο σάλος με τις «μαϊμού» αναπηρίες τις οποίες χορηγούσαν απλόχερα για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους οι περιφέρειες και παλιότερα οι νομαρχίες. Για του λόγου το αληθές, μέσα στο ζενίθ της κρίσης το 2010, έτος δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, τα ποσά των αναπηρικών επιδομάτων διπλασιάστηκαν. Ετσι αποφασίστηκε, τότε, να γίνει απογραφή των αναπήρων και να δημιουργηθεί το ΚΕΠΑ. Δηλαδή, αντικαταστήσαμε μια ευάλωτη (σε διαφθορά) δημόσια υπηρεσία με μια άλλη εξίσου ευάλωτη σε διαφθορά δημόσια υπηρεσία, περιμένοντας να έχει διαφορετικό αποτέλεσμα. Ακριβώς αυτός είναι ο ορισμός της παραφροσύνης, ο οποίος αποδίδεται (χωρίς επιβεβαίωση) στον Albert Einstein: «Ο ορισμός της παραφροσύνης είναι να επαναλαμβάνεις τις ίδιες ενέργειες, περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα».

Η ιστορία με τις «μαϊμού» αναπηρίες για λόγους σύνταξης, επιδομάτων και πρόσφατα αποφυλακίσεων είναι πολύ παλαιά. Σας παραθέτω ορισμένα στοιχεία από ανάρτηση του κ. Δημήτρη Στεργίου (4 Σεπτεμβρίου 2018): «Το 1970, το σύνολο των συνταξιούχων αναπηρίας του ΙΚΑ στην Ελλάδα ανερχόταν στα 48.170 άτομα και αντιπροσώπευαν το 22,35% του συνόλου των συνταξιούχων (215.514 άτομα). Το 1986 (τελευταία στοιχεία για τότε) το σύνολο των συνταξιούχων αναπηρίας ανερχόταν στα 137.885 άτομα ή 27% του συνόλου των συνταξιούχων (510.059 άτομα). Τα μεγαλύτερα ποσοστά συνταξιούχων αναπηρίας είχαν το 1986 το Αλιβέρι (47,36%), η Ιεράπετρα (45,21%), η Λευκάδα (44,34%), η Λαμία (44,31%), η Αταλάντη (43,61%), το Ρέθυμνο (41,9%), η Αλεξάνδρεια και τα Οινόφυτα (40%), η Κάλυμνος, τα Νέα Μουδανιά, το Κιάτο και η Ρόδος (39%)». Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών Αναπήρων!

Γιατί συνεχίζεται αυτή η βιομηχανία;

Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή: γιατί κανένας δεν τιμωρείται παραδειγματικά. Αν κάποιος αποκαλυφθεί ότι δεν έκανε καλά τη δουλειά του, το πολύ να του γίνει (αν του γίνει) κάποια επίπληξη! Αν δεν απατώμαι, ο γιατρός που μοίραζε πλαστά πιστοποιητικά τυφλότητας εξακολουθεί να ασκεί το λειτούργημα του γιατρού. Οποιος μπορεί μοιράζει πιστοποιητικά, πιθανότατα με το αζημίωτο και αν αποκαλυφθεί, «ούτε γάτα ούτε ζημιά». Υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο στην παρανομία;

Ολες οι διαδικασίες στο ελληνικό Δημόσιο διαμορφώθηκαν κατά τέτοιον τρόπο ώστε να μην μπορεί να τιμωρηθεί κανένας, ακόμα και εξωτερικοί συνεργάτες. Οι ελάχιστοι που κατάφεραν να τιμωρηθούν πρέπει να είναι εξαιρετικά περιορισμένης αντίληψης, ώστε να ξεπεράσουν τα απίστευτα χαλαρά όρια. Για τον λόγο αυτό ισχυρίζομαι ότι όλες οι διαδικασίες πιστοποίησης που γίνονται από δημόσιους λειτουργούς είναι πάντοτε ευάλωτες σε κατάχρηση.

Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω μια παρένθεση για να δούμε τι μπορεί να πάθει μια ιδιωτική εταιρεία, αν πιστοποιήσει κάτι που δεν είναι σωστό.

Μία από τις μεγαλύτερες ελεγκτικές εταιρείες στον κόσμο ήταν η Arthur Andersen, η οποία ιδρύθηκε το 1913. Το 2001 είχε ετήσιο τζίρο 9,3 δισ. δολάρια και 85.000 υπαλλήλους σε όλο τον κόσμο. Ο ιδρυτής της, Arthur E. Andersen, ήταν επικεφαλής της εταιρείας μέχρι τον θάνατό του το 1947 και ισχυριζόταν ότι «δεν υπάρχουν αρκετά λεφτά στο Σικάγο για να τον δελεάσουν να υπογράψει έναν ανακριβή ισολογισμό».

Ε, λοιπόν, η εταιρεία αυτή έκλεισε το 2002 σε μια νύχτα, όταν αποκαλύφθηκε ότι υπέγραψε έναν ανακριβή ισολογισμό της Enron!

Αυτή είναι η τιμωρία του ιδιωτικού τομέα. Οταν κάνεις ένα θανάσιμο λάθος, πεθαίνεις. Αντίθετα, στο Δημόσιο όσα λάθη και να γίνουν, δεν κλείνει καμία υπηρεσία και δεν τιμωρείται κανένας.

Ξέρετε ποιο είναι το εντυπωσιακό στην ιστορία της πτώσης της Arthur Andersen;

Στις 31 Μαΐου 2005 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ακύρωσε την καταδίκη της ΑΑ για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης! Η εταιρεία όμως είχε ήδη κλείσει και η φήμη της είχε ολοκληρωτικά καταστραφεί. Για την ιστορία, την πτώχευση της Enron την πλήρωσαν με δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια πρόστιμα οι εμπλεκόμενες τράπεζες, αλλά και ο διευθύνων σύμβουλός της, ο οποίος είναι ακόμα στη φυλακή. Εκεί δεν υπάρχει ο νόμος Παρασκευόπουλου για να βγει έξω.

Γιατί, λοιπόν, να μην ανατεθεί η πιστοποίηση της αναπηρίας σε ιδιωτικές εξειδικευμένες εταιρείες, οι οποίες θα διαθέτουν όλες τις ασφαλιστικές δικλίδες, ώστε να μην πιστοποιούνται σαν ανάπηροι απόλυτα υγιείς άνθρωποι;

Μόνο έτσι θα σταματήσει η βιομηχανία των πλαστών ή έστω χαριστικών πιστοποιητικών. Στο κάτω κάτω από ιδιωτικές εταιρείες γίνονται οι πιστοποιήσεις για όλες τις κατηγορίες των ISO. Από ιδιωτικές εταιρείες πιστοποιούνται οι ισολογισμοί εισηγμένων και μη εταιρειών, οι οποίοι (ισολογισμοί) επηρεάζουν δισεκατομμύρια. Αν μάλιστα κάποιος δεν κάνει σωστά τη δουλειά του, είδαμε ότι οι συνέπειες είναι καταστροφικές.

Η πιστοποίηση μπορεί να συνοδεύεται από σημαντικές οικονομικές ρήτρες, ώστε αν δίνονται πιστοποιήσεις σε ακατάλληλα πρόσωπα, το Δημόσιο να επωφελείται οικονομικά. Τώρα που τα πλαστά πιστοποιητικά εκδίδονται από το ΚΕΠΑ, βάσει των γνωματεύσεων των γιατρών, τι αποζημίωση παίρνει το Δημόσιο; Καμία.

Σας αφήνω με ένα μεγάλο ερώτημα:

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι έντεκα του… Λαφαζάνη!

Διεγράφη ο Μάριο Σαλμάς απ την ΚΟ της ΝΔ. pic.twitter.com/YiZQtz3hhg

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) September 23, 2024

 

Του Ανδρέα Δρυμιώτη

Οπως είπε πριν από πολλά χρόνια ο Oscar Wilde: «I can resist everything except the temptation» – «Μπορώ να αντισταθώ σε όλα, εκτός από τον πειρασμό». Ομολογώ, ότι κι εγώ προσωπικά δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό. Οταν, λοιπόν, διάβασα για την επερώτηση των 11 βουλευτών της Ν.Δ., αμέσως μου ήλθε στο μυαλό –σε αντιδιαστολή– το περίφημο έργο «Ocean’s eleven» και έψαχνα να βρω τίτλο για το σημερινό σημείωμα.

Πιστεύω ότι ο τίτλος που διάλεξα είναι ο πλέον κατάλληλος, αφού το θέμα της επερώτησης αφορά τα κόκκινα δάνεια.

Ο Λαφαζάνης, γνωστός για την υπόκλιση στον Πούτιν, είναι ταυτόσημος με τα κόκκινα δάνεια, εξ ου και ο συνειρμός!

Για την ιστορία, υπάρχουν δύο εκδόσεις του «Ocean’s eleven». Γυρίστηκε το 1960 με πρωταγωνιστές τους Frank Sinatra, Dean Martin, Peter Lawford, Sammy Davies Jr. και Angie Dickinson (με τα ατελείωτα υπέροχα πόδια) και στη συνέχεια το 2001 με τους George Clooney, Matt Damon, Andy Garcia, Brand Pitt και Julia Roberts. Σκόπιμα αντέγραψα τα ονόματα των πρωταγωνιστών με τη σειρά που αναγράφονται σε αφίσες της εποχής. Η σημειολογία είναι εμφανής και χαρακτηριστική. Στην ταινία του 1960 η σειρά είναι κυριαρχική, ενώ στην ταινία του 2001 είναι αλφαβητική. Βλέπετε, στη ζωή όλα έχουν τη σημασία τους.

Πριν πάμε στην ουσία, αξίζει να σας παραθέσω τι έγραφα πριν από μερικές εβδομάδες (7/7/2024) για δύο από τους έντεκα υπογράφοντες:

[…] Ο πλέον επικριτικός στην κοινοβουλευτική ομάδα ήταν ο Μάριος Σαλμάς. Ομολογώ ότι η περίπτωσή του μου θύμισε ένα περιστατικό με τον Γέρο της Δημοκρατίας, Γεώργιο Παπανδρέου. Ο Γέρος μιλούσε στη Βουλή (1929) όταν τον διέκοψε ένας αντιπολιτευόμενος βουλευτής, με ειρωνικά σχόλια. «Ποιος το είπε αυτό;», ρώτησε ο ομιλητής για να εισπράξει ένα περήφανο «εγώ» από τη δεξιά πτέρυγα. «Α, σεις, δεν έχει καμία σημασία τότε», ήταν η αποστομωτική απάντηση του ρήτορα!

Κάπως έτσι θα μπορούσε να του απαντήσει ο Μητσοτάκης στην κριτική.

Ξέρετε, η κριτική είναι καλοδεχούμενη αν είναι ειλικρινής. Στην περίπτωσή μας, όμως, ο Σαλμάς διαμαρτύρεται για το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Καλόπιστα, αναζήτησα στο Google την προεκλογική δραστηριότητα του Σαλμά, δίνοντας «προεκλογική δραστηριότητα Σαλμάς». Βρήκα πολλές αναφορές. Τι κρίμα όμως. Ολες οι δραστηριότητες του Σαλμά αφορούσαν τις εκλογές του 2023 ή και παλαιότερες που ήταν υποψήφιος ο ίδιος. Αυτός, λοιπόν, που δεν φαίνεται να έκανε καμία προσπάθεια να ενισχύσει το κόμμα του, όπως και ορισμένοι άλλοι από την παράταξη, που περίμεναν και παρακαλούσαν για την αποτυχία του Μητσοτάκη, έχουν το θράσος να διαμαρτύρονται. Αφήστε που, όπως κατήγγειλε τη νύχτα των εκλογών στον Σκάι ο εκδότης του iefimerida.gr Χρήστος Ράπτης, ορισμένοι προέτρεπαν ψηφοφόρους τους να μην ψηφίσουν Ν.Δ. για να τη σπάσουν στον Μητσοτάκη! Το ενδεχόμενο αυτό κουβεντιάζεται πλέον ανοιχτά.

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μάριος Σαλμάς στις 7.30 π.μ. της 10ης Ιουνίου 2024 (Δευτέρα μετά τις εκλογές) ανάρτησε στον τοίχο του στο FΒ επιστολή που έστειλε στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ζητώντας την άμεση σύγκληση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας «[…] προκειμένου να αναλυθούν τα αίτια του δυσμενούς αποτελέσματος για την παράταξή μας. […]».

Βλέπετε την πρεμούρα που είχε ο άνθρωπος;

Ξύπνησε από τα χαράματα για να γράψει την επιστολή ή μήπως την είχε έτοιμη και απλά συμπλήρωσε την ημερομηνία της; Μην τον προλάβει κανένας άλλος. Ή μήπως εκτελούσε διατεταγμένη υπηρεσία;

Πού να ξέρω; Γεγονότα παραθέτω, αλλά η ώρα με προβληματίζει. «Πριν αλέκτορα φωνήσαι…»!

Αλλά δεν περιορίστηκε μόνο στη διαμαρτυρία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Το αντάρτικο συνεχίστηκε αμέσως μετά στη Βουλή, όταν ο ίδιος κατέθεσε ερώτηση στη Λίνα Μενδώνη για τους «αδιαφανείς φωτογραφικούς διαγωνισμούς για την εκμετάλλευση των κυλικείων και εστιατορίων των μουσείων και αρχαιολογικών χώρων». Αλήθεια, ο κόσμος καίγεται και αυτός ασχολείται με τα κυλικεία των αρχαιολογικών χώρων! Τα σχόλια περιττεύουν.

Πάμε τώρα και σε άλλον διαμαρτυρόμενο.

Νικήτας Κακλαμάνης. Αυτός κατέχει ένα μοναδικό ρεκόρ. Διαγράφτηκε δύο φορές από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. Το 1993 όταν ακολούθησε τον Αντώνη Σαμαρά στην Πολιτική Ανοιξη και τον Μάρτιο του 2014 από τον ίδιο τον Σαμαρά! Παρ’ όλα αυτά η παράταξη τον τίμησε και τον έκανε δήμαρχο Αθηναίων το 2006. Στις επόμενες εκλογές έχασε από τον Καμίνη. Αυτό όμως που λίγοι το θυμούνται είναι ότι το 2014 ήταν υποψήφιος δήμαρχος σαν ανεξάρτητος, αφού η Ν.Δ. στήριζε τον Αρη Σπηλιωτόπουλο. «Ecce homo»!

Για να βάζω τα πράγματα στη σωστή προοπτική, πρέπει να δηλώσω ότι είμαι προκατειλημμένος. Τον Σεπτέμβριο του 2017 ο Νικήτας Κακλαμάνης, αναφερόμενος στην υπόθεση του Ανδρέα Γεωργίου, έκανε την ακόλουθη δήλωση για το θέμα: «…Παρά τις αφόρητες πιέσεις και τις απαράδεκτες παρεμβάσεις των δανειστών υπέρ του Γεωργίου, οι Ελληνες δικαστές παρέμειναν όρθιοι και πιστοί στον όρκο και το καθήκον τους. Ο δρόμος ακόμη είναι μακρύς, αλλά η στιγμή που ο ελληνικός λαός θα μάθει “πώς και γιατί μπήκαμε στα μνημόνια” σίγουρα θα έρθει…». Αξίζει να ξαναδιαβάσετε την τελευταία πρόταση. Ούτε ο φανατικότερος Συριζαίος δεν θα ήταν τόσο απόλυτος.

Από τότε πέρασαν 7 χρόνια, αλλά ακόμα δεν μάθαμε τίποτα καινούργιο για το «πώς και γιατί μπήκαμε στα μνημόνια». Ισχύει αυτό που ήδη γνωρίζαμε. Μπήκαμε στα μνημόνια γιατί κατά τη διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, με τις αθρόες μονιμοποιήσεις συμβασιούχων του Δημοσίου και τον συνεχή δανεισμό για να καλύπτονται τα δημιουργούμενα ελλείμματα, απλά πτωχεύσαμε, κύριε Κακλαμάνη!

Από την ομιλία του, σας παραθέτω μια πρόταση που μου φάνηκε πολύ προκλητική από κάποιον που διαγράφηκε δύο φορές από την παράταξή του: «Ολοι έκαναν διεύρυνση, ουδείς έκανε μετάλλαξη. Μη στρουθοκαμηλίζουμε, μη φύγουμε από την ιδεολογική μας ταυτότητα». Το μόνο σχόλιο που ταιριάζει είναι: «Κοίτα ποιος μιλάει»![…].

 

Αυτά έγραφα τότε και μάλλον έμοιαζαν με «μερικές σκηνές του έργου». Πράγματι, και οι δύο περιλαμβάνονται στους «11 του Λαφαζάνη».

Ο ένας, ο πλέον επικριτικός, ήδη διαγράφηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ. Μπορεί να είναι πράξη για παραδειγματισμό, ώστε «να σφίξουν οι κ@@οι», που λέει και ο λαός. Μπορεί όμως να σημαίνει και κάτι άλλο.

Το καταγράφω σαν υπόθεση εργασίας. Ο Κυριάκος επανειλημμένα έχει δηλώσει και αποδείξει ότι είναι θεσμικός. Ακόμα και πρόσφατα στη ΔΕΘ, είπε ότι εκλογές θα έχουμε το 2027. Πιθανόν να είναι αυτή η πρόθεσή του. Να όμως, που με τα τερτίπια των διαμαρτυρομένων, είμαι βέβαιος ότι μπορεί να υποκύψει και αυτός στον πειρασμό, ώστε να διαγράψει μερικούς ακόμα, προκειμένου να χάσει τη δεδηλωμένη και να πάει σε εκλογές με λίστα και την αντιπολίτευση διαλυμένη.

Ετσι, θα ξεκαθαρίσει τους υποψηφίους και θα στείλει όλους αυτούς τους όψιμα αντιφρονούντες στα σπίτια τους για καλά και να γλιτώσει από την γκρίνια τους;

Μήπως με την επιπολαιότητα που τους διακρίνει δεν έχουν σκεφτεί και αυτό το ενδεχόμενο;

Μια απλοϊκή σκέψη έκανα. Ο Κυριάκος το έχει στον χαρακτήρα του. Είναι αποφασιστικός.

Επειδή όλα στη ζωή και ιδιαίτερα στην πολιτική έχουν σημασία, αξίζει να κάνω ακόμα μια επισήμανση. Συνήθως τις επερωτήσεις από κυβερνητικούς βουλευτές προς τους υπουργούς υπογράφουν πέντε βουλευτές. Αυτή τη φορά όμως έχουμε έντεκα. Το πλήθος δεν είναι τυχαίο. Σύμφωνα με τον κανονισμό της Βουλής, για να συγκροτηθεί Κοινοβουλευτική Ομάδα αναγνωρισμένη από τη Βουλή πρέπει να απαρτίζεται τουλάχιστον από 10 βουλευτές. Ετσι δημιουργήθηκε και η Νέα Αριστερά με την αποχώρηση 11 βουλευτών από τον Σύριζα.

Μήπως λοιπόν «Οι έντεκα του… Λαφαζάνη» θέλουν …

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο χαρακτήρας των Ελλήνων

 

Toυ Ανδρέα Δρυμιώτη

Ειλικρινά, ύστερα από τα πολλά χρόνια που έχω ζήσει στην Αθήνα και τα μικρά διαστήματα που έζησα στο εξωτερικό, μπορώ με σιγουριά να διατυπώσω την άποψη ότι η συμπεριφορά μας στην οδήγηση αντικατοπτρίζει πλήρως τον χαρακτήρα μας.

Η ιστορικός Μαρία Ευθυμίου, την οποία δεν γνωρίζω προσωπικά, αλλά θαυμάζω το έργο της, στο βιβλίο της «Μόνο λίγα χιλιόμετρα» περιγράφει με τα ακόλουθα λόγια τον χαρακτήρα των Ελλήνων: «Ο δικός μας χαρακτήρας είναι παρορμητικός, ευμετάβλητος, παθιασμένος, εφευρετικός, ανυπόμονος, παράτολμος, ευκολοκατήγορος, παιγνιώδης, κρυψίνους, αναβλητικός, εξωστρεφής, καχύποπτος, αμετροεπής, υπερβολικός, παράφορος, βιαστικός, επιπόλαιος, φιλόξενος, ενθουσιώδης, κουτοπόνηρος, ζεστός, στρεψόδικος, γενναιόδωρος, σπάταλος, διονυσιακός».

Είναι πράγματι περίεργο γιατί η Μαρία Ευθυμίου δεν περιλαμβάνει το χειρότερο χαρακτηριστικό του Ελληνα στον παραπάνω διεξοδικό κατάλογο: ατομιστής, όπως θα διαπιστώσετε από τις σκηνές που σας περιγράφω.

– Σκηνή πρώτη. Διασταύρωση δύο δρόμων όπου η κυκλοφορία ρυθμίζεται με φωτεινούς σηματοδότες. Ανάβει το πράσινο, αλλά είναι αδύνατο να προχωρήσεις γιατί η διασταύρωση είναι γεμάτη από αυτοκίνητα, τα οποία δεν πρόλαβαν να περάσουν τη διασταύρωση στη δική τους φάση. Καθημερινό φαινόμενο. Ούτε που το προσέχουμε πλέον. Το θεωρούμε εντελώς φυσικό.

Γιατί όμως;

Γιατί δεν έχουμε μάθει ότι αυτό απαγορεύεται και γιατί δεν γνωρίζω κανέναν ο οποίος να πλήρωσε πρόστιμο γιατί κακώς βρέθηκε ακινητοποιημένος στη διασταύρωση. Είναι πολύ πιθανόν ακόμα και οι αστυνομικοί της Τροχαίας να μη γνωρίζουν ότι πρόκειται για παράβαση. Εχω δει πολλές φορές τροχονόμους να ρυθμίζουν την κίνηση σε διασταυρώσεις και να «μπλοκάρουν» τη διασταύρωση, αντί να εμποδίζουν τα αυτοκίνητα να μπαίνουν στη διασταύρωση!

Στις πολιτισμένες χώρες (ζητώ συγγνώμη, αλλά στο θέμα της οδήγησης δεν περιλαμβάνω την Ελλάδα στις πολιτισμένες χώρες) το πρόστιμο για την περίπτωση αυτή είναι πολύ μεγάλο, γιατί θεωρείται πολύ σοβαρή παράβαση η οποία παρεμποδίζει την ομαλή κίνηση των οχημάτων. Αλίμονο αν βρεθείς ακινητοποιημένος μέσα στο «box», όπως το λένε οι Αγγλοσάξονες. Φυσικά, εκεί δουλεύουν οι κάμερες και είναι βέβαιο ότι το πρόστιμο θα έλθει… ηλεκτρονικά. Στη χώρα μας φυσικά δεν θέλουμε τις κάμερες γιατί υποτίθεται παραβιάζουν την προσωπική μας ζωή.

Ο δικός μας Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας περιγράφει την περίπτωση ξεκάθαρα: «Πλέγμα κίτρινων γραμμών, oι oπoίες σχηματίζoυν παραλληλόγραμμα, σε ισόπεδoυς oδικoύς κόμβoυς, τo oπoίo σημαίνει περιoχή μέσα στην oπoία δεν μπoρεί να εισέλθει όχημα και αν ακόμη oι φωτεινoί σηματoδότες επιτρέπoυν αυτό, όταν η πυκνότητα της κυκλoφoρίας είναι τέτoια ώστε, αν εισέλθει, να υπoχρεωθεί πιθανώς να παραμείνει στη διασταύρωση. Oι διατάξεις τoυ άρθρoυ 26 παράγραφος 2 εξακoλoυθoύν να ισχύoυν και αν ακόμη δεν υπάρχει η πιo πάνω διαγράμμιση». Φυσικά εγώ δεν έχω δει πουθενά αυτή την κίτρινη διαγράμμιση, αλλά η απαγόρευση ισχύει και χωρίς τη διαγράμμιση.

Προβληματιστήκατε ποτέ γιατί συμπεριφερόμαστε με αυτόν τον τρόπο;

Μου φαίνεται αυτονόητο και δεν θα χρειαζόταν να μας το απαγορεύσει ο ΚΟΚ, ότι δηλαδή δεν πρέπει να μπαίνουμε στη διασταύρωση αν η έξοδος δεν είναι εξασφαλισμένη. Και όμως, κάθε μέρα βλέπουμε ακόμα και τους επαγγελματίες οδηγούς λεωφορείων και ταξί, αλλά και συμπολίτες μας να κλείνουν τις διασταυρώσεις, αδιαφορώντας πλήρως για την ταλαιπωρία που προκαλούν σε άλλους οδηγούς. Μήπως είναι ένδειξη έλλειψης οδηγικής αγωγής;

Πιθανότατα. Πάντως, προσωπικά το αποδίδω στη γενικότερη έλλειψη ευγενικής συμπεριφοράς (courtesy) που μας διακρίνει. Μια χειρότερη εξήγηση είναι ο άκρατος ατομισμός, που αποδίδεται με το γνωστό ανέκδοτο «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Δηλαδή, αφού εγώ δεν μπορώ να περάσω, να μην περάσει κανένας. Με άλλα λόγια, «όχι μόνο να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα, αλλά και όλων των άλλων».

 

– Σκηνή δεύτερη. Ο οδηγός Α, από αδεξιότητα εμποδίζει για μερικά δευτερόλεπτα τον οδηγό Β να συνεχίσει την πορεία του. Ο οδηγός Β, ο οποίος πράγματι έχασε μερικά δευτερόλεπτα περιμένοντας τον Α να διορθώσει την κατάσταση, σταματά και αρχίζει να βρίζει και να «νουθετεί» τον Α, χάνοντας όχι μόνο μερικά επιπλέον δευτερόλεπτα, αλλά και ολόκληρα λεπτά. Πολλές φορές υπάρχει και εξέλιξη, ώστε δεν παραμένουν στο λεκτικό bullying, αλλά μπορεί και να κατέβουν από τα αυτοκίνητά τους και να έλθουν στα χέρια «για μια χούφτα δευτερόλεπτα». Είμαι βέβαιος ότι θα έχετε δει την παραπάνω σκηνή πολλές φορές. Εγώ τη βλέπω σχεδόν καθημερινά έξω από το σπίτι μου λόγω της ιδιομορφίας των δρόμων.

Και διερωτώμαι. Είναι λογική η συμπεριφορά του οδηγού Β; Βεβαίως όχι. Είναι σαν να ξοδεύει 100 ευρώ γιατί κάποιος του «έκλεψε» 5 ευρώ, τα οποία φυσικά δεν υπάρχει τρόπος να ανακτήσει. Τι όμως τεκμηριώνει αυτή η συμπεριφορά του οδηγού Β; Τον απόλυτο εγωισμό του στην οδήγηση. Εχει δίκαιο, αλλά θέλει να αναγνωριστεί από τον άλλον, να του δείξει του βλάκα, ή σωστότερα του μ….α, αλλά και των ακούσιων θεατών και ακροατών, ποιος είναι το αφεντικό στον δρόμο. Γι’ αυτό και τσακωνόμαστε για «ψύλλου πήδημα» και τα πρωτοδικεία κατακλύζονται από καταγγελίες και προσφυγές.

– Σκηνή τρίτη. Οποιος οδηγεί στην Αθήνα αντιμετωπίζει τη σκηνή αυτή πολλές φορές καθημερινά. Πιθανότατα το φαινόμενο να παρατηρείται και σε άλλες πόλεις. Αναφέρομαι φυσικά στην de facto κατάργηση των μονόδρομων από τα δίτροχα οχήματα. Στην Ελλάδα οι μονόδρομοι ισχύουν μόνο για τα τετράτροχα οχήματα. Τα δίτροχα, σύμφωνα με τους οδηγούς τους, δεν έχουν όγκο και κατά συνέπεια δεν καταλαμβάνουν χώρο. Ετσι λοιπόν μπορούν να παραβιάζουν τους μονόδρομους, έστω κι αν έτσι παρεμποδίζουν τα τετράτροχα οχήματα τα οποία κινούνται στη σωστή κατεύθυνση. Ακόμα χειρότερα, η παραβίαση των μονόδρομων εγκυμονεί κινδύνους, διότι απλούστατα οι οδηγοί των οχημάτων που κινούνται νόμιμα δεν περιμένουν να συναντήσουν κάποιον ο οποίος κινείται ανάποδα ή να βγαίνει από στενά που δεν τα περιμένεις. Ακόμη, οι οδηγοί των δίτροχων οχημάτων χρησιμοποιούν τους πεζόδρομους και τα πεζοδρόμια για τη μετακίνησή τους, χωρίς να τους εμποδίζει κανείς. Πριν από μερικές μέρες παρατήρησα δυο μοτοσικλέτες της Ελληνικής Αστυνομίας να τρέχουν στον πεζόδρομο της Τσακάλωφ χωρίς να κυνηγάνε κάποιον. Ετσι τους βόλευε.

 

– Σκηνή τέταρτη. Είσαι πρώτος στο φανάρι και ανάβει το πράσινο. Αν δεν έχεις τα αντανακλαστικά του Σουμάχερ (πριν από το ατύχημά του), μαύρο φίδι που σε έφαγε. Ολοι κορνάρουν δαιμονισμένα. Πριν από χρόνια που συναντούσα πολλούς ξένους επισκέπτες, όλοι μου επισήμαιναν αυτό το γεγονός.

– Σκηνή πέμπτη. Σταματάς για να κατέβει κάποιος και γίνεται ο κακός χαμός. Ακόμα και οι οδηγοί ταξί, που κάνουν συνεχώς την ίδια διαδικασία, κορνάρουν ώστε ο επιβάτης να κατέβει με εκτοξευόμενο κάθισμα!

-Σκηνή έκτη. Πριν από μερικούς μήνες (τέλος Οκτωβρίου) ταξίδεψα με αυτοκίνητο στη Νότιο Πελοπόννησο. Η διαδρομή καταπληκτική και η εθνική οδός ασφαλέστατη. Η ντροπή όμως είναι αλλού. Τα σκουπίδια που βλέπει κανείς στην άκρη των δρόμων. Ο καθένας πίνει τον καφέ του ή το αναψυκτικό του στο αυτοκίνητο και με τη μεγαλύτερη φυσικότητα πετάει το άδειο μπουκάλι ή κύπελλο στον δρόμο, εκπαιδεύοντας έτσι και τα μικρά παιδιά που τυχόν τον συνοδεύουν. Αν μάλιστα βρεθείς σε κάποιο σημείο που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, τότε πραγματικά σε πιάνει απελπισία. Επισκέφθηκα την πανέμορφη παραλία της Βοϊδοκοιλιάς και ειλικρινά απογοητεύτηκα. Παρά το γεγονός ότι το καλοκαίρι είχε τελειώσει, ο τόπος ήταν γεμάτος σκουπίδια. Με αυτοκίνητα πάνε οι επισκέπτες και ενώ μπορούν κάλλιστα να μαζέψουν τα υπολείμματα ώστε να τα πετάξουν σε κάποιον κάδο, τα αφήνουν εκεί αδιαφορώντας πλήρως για την τύχη τους!

Θα μπορούσα να γράψω πολλά για τη συμπεριφορά μας στην οδήγηση. Οι παραπάνω περιπτώσεις είναι ενδεικτικές και τεκμηριώνουν ένα πολύ νοσηρό φαινόμενο. Το ερώτημα πάντως παραμένει.

Ποιος φταίει γι’ αυτή την κατάντια μας;

Το σπίτι, το σχολείο, η τηλεόραση, οι πολιτικοί, οι θεσμοί, το ευρώ, η παγκοσμιοποίηση ή ο…