"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Κ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ Κ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΨΩΝΙΑ: Υβρις και Νέμεσις (Την ψώνισε και ο Δασκαλάκης πατριώτες και θέλει να γίνει...Θεός!)

"Θεούλης" το πατριωτάκι!!!


Από τον Δημήτρη Ριζούλη

 
Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Οταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του, συμπεριφερόταν με αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, διέπραττε «ύβριν», δηλαδή επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του.  


Κάποια στιγμή διέπραττε μια πολύ μεγάλη ανοησία που προκαλούσε τη «νέμεσιν», την οργή και την εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την καταστροφή του. Ο Μένανδρος το είχε εκφράσει ως εξής: «Θνητός γεγονώς, άνθρωπε, μη φρόνει μέγα».

 
Στην Παλαιά Διαθήκη η ύβρις αναφέρεται συχνά (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Πύργος της Βαβέλ) και αποτυπώνεται συνοπτικά στη φράση «Προ συντριβής ηγείται ύβρις, προ δε της πτώσεως υπερηφάνεια».

 
Είναι πολλές οι περιπτώσεις στην ανθρώπινη ιστορία που κάποιος ή κάποιοι επιχείρησαν να ξεπεράσουν ή να αντικαταστήσουν τον Θεό. Σπανίως το ομολογούσαν. 


 Βρέθηκε όμως ένας σύγχρονος Ελληνας, πολυδιαφημισμένος, που το ξεφούρνισε: «Θέλω να γίνω θεός» είπε και έδωσε έτσι νέο ορισμό στη λέξη «οίηση». Δίπλα της θα πρέπει να μπαίνει πλέον η φωτογραφία του!

 
Ο λόγος για τον κατά τα άλλα σπουδαίο επιστήμονα Κωνσταντίνο Δασκαλάκη, καθηγητή του ΜΙΤ, με αντικείμενο τη ρομποτική και τις νέες τεχνολογίες, που παραχώρησε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Δημήτρη Δανίκα και δημοσιεύτηκε στο «Πρώτο Θέμα».

 
Αυτός ο νεαρός Ελληνας, που μας κάνει περήφανους παγκοσμίως και θα μπορούσε να είναι ένα αληθινό πρότυπο αριστείας στην γκρίζα εποχή μας, δυστυχώς ξεγυμνώθηκε! Αυτός που τόσο καιρό θαυμάζαμε απέδειξε πως έχει πέσει στην παγίδα τού εγώ του και της επιστήμης.  


Την ψώνισε, κοινώς, και θεωρεί ότι οι μηχανές είναι το παν! Ακόμα και για τις ανθρώπινες σχέσεις.

 
Στο μυαλό του έχουν εξαφανιστεί ο παράγων άνθρωπος και κάθε έννοια ανθρωπισμού.  


Αυτός που θαυμάζαμε έχει πέσει θύμα της γνώσης που κατέκτησε και των πτυχίων του. Θεωρεί ότι αυτά είναι το παν, η αρχή και το τέλος του κόσμου. Και ομολογεί: «Θέλω να γίνω θεός».  


Ονειρό του είναι να δημιουργήσει τεχνητή ζωή, σκεπτόμενα ρομπότ δηλαδή, που θα αποτελέσουν τα τέλεια δημιουργήματα. «Ο ανθρώπινος εγκέφαλος θα καταλήγει στο Cloud και από εκεί κάθε χρόνο θα τοποθετείται σε νέο σώμα. Εσύ, ας πούμε, με τον ίδιο εγκέφαλο σε διαφορετικό σώμα. Κάθε φορά σε καλύτερο. Και ίσως ο ίδιος εγκέφαλος, ο δικός σου ας πούμε, να τοποθετείται σε πολλά σώματα, σε πολλές ρεπλίκες» αναφέρει σε μια από τις απαντήσεις του. Επομένως κάθε άνθρωπος θα έχει ένα σώμα κατά παραγγελία, που θα είναι απλά ένα... εργαλείο.

 

Και συνεχίζει: «Πιστεύω στη νομοτέλεια του σύμπαντος. Στα Μαθηματικά. Και στους νόμους της Φυσικής που εξελίσσονται αλλά έχουν και τους περιορισμούς τους. Το περιεχόμενο των Γραφών διατυπώθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια». Βέβαια και η σοφία των αρχαίων Ελλήνων σε μια σειρά από τομείς (γραμματεία, ιατρική, φιλοσοφία κ.λπ.) διατυπώθηκε πριν από χιλιάδες χρόνια, αλλά ισχύει ακόμα... Ομως αυτά είναι μάλλον ψιλά γράμματα για τον φουριόζο νεαρό καθηγητή των ρομπότ.

 
«Εμφυσώ σε μια μηχανή τη δυνατότητα να σκέφτεται και να μιμείται τη νοητική λειτουργία όπως εκείνη του ανθρώπου. Σε ανταγωνιστικό επίπεδο. Η μηχανή είναι δημιούργημα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Που θέλει να φτιάξει μια μηχανή με τη δική του λειτουργία. Αυτό σημαίνει αυτοαναφορικότητα. Τεχνητή νοημοσύνη είναι να φτιάξεις μια μηχανή που να κάνει αυτά που γίνονται στις ταινίες» αναφέρει. Και ο Δανίκας τού λέει προφανώς έκπληκτος: «Σαν να λέμε ο άνθρωπος γίνεται θεός…» Για να λάβει για δεύτερη φορά την ίδια απάντηση: «Προσπαθώ να γίνω. Θέλω να γίνω θεός».

 
Ο κ. Δασκαλάκης μεταξύ άλλων κατακεραυνώνει την Ελλάδα για τα στραβά της, αλλά...

ΕΠΙΦΑΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γόνιμο τζετ λαγκ




Τ​​α σχολεία εκτρέφουν παπαγάλους. Τα πανεπιστήμια εκκολάπτουν μπάχαλα. Πώς λοιπόν γίνεται τα προϊόντα αυτού του χρεοκοπημένου εκπαιδευτικού συστήματος να διαπρέπουν εκτός συνόρων;


Η αυτονόητη απάντηση σε αυτό το μπανάλ ερώτημα εστιάζει στο προσωπικό χάρισμα· στο έμφυτο ταλέντο, που νικάει τις αντιξοότητες.  


Δεν είναι όμως αυτή η απάντηση που δίνει ο Κωστής Δασκαλάκης. Ο 37χρονος καθηγητής του ΜΙΤ, ο οποίος ξεκίνησε από το Μετσόβιο για να φτάσει,  στην κατάκτηση του βραβείου Nevanlinna, κάθε φορά που ερωτάται «τι έμαθε στην Ελλάδα», απαντά αλληγορικά: «Street fighting». Εμαθε να επιβιώνει παίζοντας ξύλο στον δρόμο.



Η απάντηση υποδηλώνει ότι ο Δασκαλάκης δεν ξεπέρασε απλώς τις αντιξοότητες. Τις αφομοίωσε ως μέρος της εκπαίδευσής του. 


Είναι η θεωρία της ωφέλιμης ζούγκλας. Από την ελληνική ζούγκλα αποφοιτάς όχι μόνο σκληραγωγημένος, αλλά και προικισμένος με ένα είδος ψυχοδιανοητικής εκλέπτυνσης: Ζώντας στην Ελλάδα δεν μπορείς να επαναπαυτείς σε καμία ρουτίνα, σε καμία κανονικότητα. Πρέπει να είσαι διαρκώς επινοητικός «εκτός πλαισίου». Πρέπει να έχεις εμπνεύσεις. Με τον κίνδυνο της υπερβολής, θα έλεγε κανείς ότι το παιδευτικό παίδεμα της ελληνικής ζούγκλας εναρμονίζεται με το επιστημονικό αντικείμενο του Δασκαλάκη: Προτού αναθεωρήσει τη θεωρία των παιγνίων, είχε ενστικτωδώς καλλιεργήσει μια προσωπική στρατηγική επιβίωσης σε ένα «οικοσύστημα» όπου οι παίκτες είναι κάθε άλλο παρά προβλέψιμοι. Οπου –για να το πούμε στη γλώσσα του– δρουν «χωρίς υπολογιστικό φραγμό».



Η γείωση στην όντως ζωή ξεχωρίζει τον λόγο του Δασκαλάκη από το αυτιστικό ιδίωμα άλλων συναδέλφων του. Αυτό είναι το στοιχείο που ξεχωρίζει και τον ανθρωπιστή επιστήμονα από τον αρνησίκοσμο σχολαστικό. «Θέλω να χρησιμοποιήσω τα μαθηματικά για να καταλάβω τους ανθρώπους», λέει και θα δυσκολευόσουν να πιστέψεις την ιδεαλιστική διακήρυξη, αν δεν την έβλεπες ενσαρκωμένη ως χαμογελαστή επιστήμη, στεφανωμένη από έναν μαύρο θύσανο εφηβικής αμεριμνησίας.



Τους Ελληνες που «κάνουν καριέρα στο εξωτερικό» –τον Λάνθιμο, ας πούμε, ή τον Αντετοκούνμπο– τους διεκδικούμε. Προσπαθούμε εμείς να τους επανεντάξουμε στα εθνικά συμφραζόμενα. Δεν ισχύει τον ίδιο για τον μαθηματικό που μαθαίνει μπαγλαμά για να διατηρήσει τον λώρο με την πατρίδα. Γιατί; Σε τι του είναι χρήσιμη αυτή η σχέση; 


«Συνήθως έχω καλές ιδέες όταν...