ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Oι μισθοί του δημοσίου και οι συντάξεις να μην κοπούν και όλα τ άλλα να πάνε να...

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΣΤΡΟΓΕΩΡΓΙΟΥ

MIΣΘΟΙ - ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ - ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Σε αυτές τις 3 λέξεις συμπυκνώνεται η εξέλιξη όσων θα βιώσει το πολιτικό σύστημα της χώρας και κατ επέκταση η Οικονομία.

Η πολυπλοκότητα του προβλήματος μάς έχει προσαράξει, ύστερα από 5 χρόνια άπειρων εξισώσεων σε μία απλή εξίσωση της πραγματικότητας.

  Απασχολούμενοι παραγωγικού τομέα = περίπου 2.800.000, συνταξιούχοι και δημόσιοι υπάλληλοι = περίπου 3.400.000. Η εξίσωση δεν βγαίνει.

Η κοινωνία και η λογιστική οικονομία της καθημερινότητας, κρατείται σε μεγάλο βαθμό - κακώς - όρθια από όσα λαμβάνουν οι συνταξιούχοι που συντηρούν εγγόνια και άνεργα παιδιά και από το δημόσιο μισθό που μπαίνει στο σπίτι.

Όσα και να ακούει ο μισθωτός και ο συνταξιούχος για ΦΠΑ, για ΕΝΦΙΑ, για 100 δόσεις, για φόρο στα ξενοδοχεία, κλπ, τα ξεχνάει στο λεπτό, όσο και αν και ως λέξεις μόνο τον πονάνε. Οι μισθοί του δημοσίου και οι συντάξεις να μην κοπούν και όλα τ άλλα να πάνε να...
 

Άμα έχει μισθό και σύνταξη κανονικά και χωρίς ψαλίδι, θα τα παλέψει πιστεύει τα υπόλοιπα.

Αυτό είναι το μαρτύριο της σταγόνας και για το Σύριζα. Γνωρίζει ότι η ανακύκλωση των φόρων του ενός στο μισθό του άλλου δεν θα αντέξει για πολύ. Θα καθυστερήσει όσο γίνεται το αναπόφευκτο κόψιμο για να μην πέσει ακαριαία και θα το "ντύσει" με ημίμετρα αναπτυξιακής ώθησης που δύσκολα όμως, θα φέρουν αποτέλεσμα.

Μισθωτοί και συνταξιούχοι κλεισμένοι στο καβούκι τους - δίκαια βεβαία ύστερα από όσα υπέστησαν - έχουν μόνο ένα κριτήριο: Πόσα μπαίνουν κάθε μήνα στο λογαριασμό. Αυτό θα κρίνει πλέον την πολιτική τους απόφαση, την κοινωνική τους συμπεριφορά και προφανώς και τις πολιτικές εξελίξεις.

Αυτές, οι πολιτικές εξελίξεις δηλαδή, θα ήταν ίσως πιο κανονιστικά δρομολογημένες ΑΝ υπήρχε αξιόπιστη, αξιόλογη, αξιοπρόσεκτη στα αυτιά του πολίτη αντιπολίτευση.

Ο Α. Σαμαράς έχει μία δική του (παρ)αίσθηση της πραγματικότητας, ο Β. Βενιζέλος έχει αίσθηση μόνο της πραγματικότητας του "εγώ" του και ο Σ. Θεοδωράκης δεν έχει αίσθηση των απαιτήσεων της πραγματικότητας που χρειάζεται υπερβάσεις.

Με αυτούς για αντιπάλους ο Α. Τσίπρας θα κάνει για καιρό εύκολο περίπατο.

Και άρα;  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 100 μέρες για το 3ο

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΣΤΡΟΓΕΩΡΓΙΟΥ

Συνήθως, αυτό το πολιτικό ορόσημο αφορά όσα έγιναν εντός του χρονικού πλαισίου του. Τώρα όμως, για πρώτη φορά (Αριστερά), δεν είναι απολογισμός, αλλά πρελούδιο όσων ακολουθούν και πιο συγκεκριμένα το πρελούδιο του 3ου – πρώτη φορά Αριστερού – Μνημονίου.

Δεν χρειάζεται να είσαι μακροοικονομολόγος για να καταλάβεις ότι από τις 25 Ιανουρίου δεν κινείται τίποτε στην παραγωγική οικονομία της χώρας και για να υπολογίσεις ότι η χώρα ουσιαστικά δεν έχει προϋπολογισμό να εκτελέσει, καθώς όλα τα νούμερα της οικονομίας είναι στον αέρα…και της πολιτικής επίσης.

Μέσα σε 100 μέρες επιστρέψαμε στο Grexit, στην αδυναμία συνεννόησης με τους εταίρους μας, στο ενδεχόμενο πτώχευσης, στην αβεβαιότητα, στην απώλεια εμπιστοσύνης των επενδυτών, των επιχειρηματιών, των πολιτών και των καταναλωτών, επιστρέψαμε στην ύφεση. Ακόμα και στο τελευταίο εθνικό χαρτί, τον τουρισμό, σημειώνεται κάμψη. Από την αύξηση 23% που είχαμε πέρυσι στις αφίξεις, φέτος θα πρέπει να βολευτούμε με σαφώς μικρότερο αριθμό. Μέσα σε 100 μέρες κρατήσαμε τον ΕΝΦΙΑ, συζητάμε για αύξηση ΦΠΑ, για έκτακτη εισφορά  .

Η κυβέρνηση μπορεί να έχει όσα ελαφρυντικά θέλει. Μπορεί εύκολα να βαφτίσει το κρέας ψάρι γιατί παίζει μόνη της χωρίς αξιόλογη και φρέσκια αντιπολίτευση και με ΜΜΕ που αναμασούν non papers. Αυτό όμως, που δεν μπορεί να κάνει είναι: 

EΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η άμπωτη των ψευδαισθήσεων

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΣΤΡΟΓΕΩΡΓΙΟΥ

Η παλίρροια κορυφώθηκε στις 25 Ιανουαρίου. Από τότε και μετά το νερό υποχωρεί και παρασύρει και τη χώρα, μας ρουφά πάλι. Ζήσαμε την ανάσα αξιοπρέπειας για λίγο, αλλά μας κόβεται η ανάσα της ρευστότητας λίγο-λίγο. Ζητήσαμε να αλλάξει η Ευρώπη. Εκείνη αλλάζει, αλλά η Ελλάδα βουλιάζει.

Γράφαμε πριν από 2 μήνες ότι ο Σύριζα θα κοιταχθεί στον καθρέφτη της πραγματικότητας και όχι στον παραμορφωτικό της προεκλογικής πομφόλυγας. Μία δύσκολη και απαιτητική διαδικασία. Ευχόμασταν να ήταν σύντομη και να προσανατολιστική για την κυβέρνηση. Μάλλον δεν είναι.

Πλησιάζουμε στις 100 μέρες της νέας κυβέρνησης. Ένα χρονικό ορόσημο για την ίδια και για τη χώρα. Τότε κοντά είναι και το Eurogroup της 11ης Μαΐου. Το θέμα είναι πώς θα φτάσουμε ως εκεί…

Ρήξη μέσα ή ρήξη έξω;

Το ουσιαστικό είναι δεδομένο. Το διαζευκτικό μπαίνει γιατί ακόμα δεν ξέρουμε πού θα γύρει η πλάστιγγα. Το ότι ο πρωθυπουργός, εδώ που έφτασαν τα πράγματα, θα πρέπει να διαλέξει με ποιους θα συγκρουστεί είναι μονόδρομος για εκείνον. Θα προτιμήσει την εσωτερική ρήξη με θύλακες του Σύριζα και τους ΑΝΕΛ ή με τους Ευρωπαίους;

Αν διαβάζει δημοσκοπήσεις, προφανώς, θα προτιμήσει να δυσαρεστήσει τους «μέσα». 

Αν όμως η «μέσα» δημοσκόπηση, η εσωτερική δηλαδή ισορροπία στο κόμμα, κλίνει προς τη ρήξη με τους έξω, τότε ίσως κληθεί να κάνει το μεγάλο βήμα… στο κενό.

Οι εκλογές και το δημοψήφισμα δεν έχουν κανένα νόημα. Δεν θα δώσουν καμία λύση στα προβλήματα της χώρας. Εκλογές κάθε τρίμηνο είναι πολυέξοδες λογιστικά και ανέξοδες πολιτικά. Άλλωστε, το Σύνταγμα, ακριβώς επειδή αναγνωρίζει το ανώφελο των αλλεπάλληλων εκλογών, ορίζει συγκεκριμένο πλαίσιο για τις εκλογές εντός 1 έτους από τις προηγούμενες, που περιλαμβάνει παραίτηση κυβέρνησης, αδιέξοδες προσπάθειες για νέα, υπηρεσιακή και... χάσαμε το τρένο.

Οι φωνές όμως υπέρ των εκλογών ίσως έχουν αρχίσει να πληθαίνουν στο εσωτερικό του Σύριζα, αν κρίνει κανείς και από το πρωτοσέλιδο κείμενο της «Αυγής» της 26ης Απριλίου: «Η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και οι ακραίες δυνάμεις της ευρωδεξιάς καλούνται να σεβαστούν την εντολή του ελληνικού λαού, ο οποίος θα έχει και τον τελικό λόγο για τις εξελίξεις». Πρόφαση, πυροτέχνημα ή προπομπός για έξοδο διαφυγής; Ίδωμεν.

Η πιο σοβαρή συνέπεια

Ναι, είναι πρόβλημα η ρευστότητα. Ναι, είναι ζήτημα η μεγέθυνση του ανύσματος ανάμεσα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ναι, έχουμε χάσει χρόνο ανεπίστρεπτο. Όμως, το πιο μεγάλο κακό που έφερε αυτή η 3μηνη κυβερνητική αποτελμάτωση είναι: