ΕΠΟΣ ΤΟΥ '40 - ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ: Σε μιαν άλλη εποχή…

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940. Να ξεκαθαρίσουμε το θέμα για το ποιος είπε το ΟΧΙ στον Ιταλό Πρέσβη. Το ΟΧΙ (Alors c'est la guerre) το είπε ο Πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς στις 03.00 όταν ο Ελληνικός λαός κοιμόταν. Το ότι ο λαός συμφώνησε με την ενέργεια του Πρωθυπουργού του είναι γεγονός. pic.twitter.com/uw05irn8NI

— REVENGER (@revenger1860) October 30, 2019

Toυ ΚΩΣΤΑ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗ

Κάποια στιγμή, αιφνίδια, κάτι το θαυμαστό προκύπτει στην ιστορία των εθνών. 

Αυτό ακριβώς συνέβη στη χώρα μας σαν σήμερα το 1940.  

Τα όσα ακολουθούν είναι οι εντυπώσεις δύο εχθρών και ενός συμμάχου της Ελλάδος.  

Το πρόσωπο αναφοράς, ο Ιωάννης Μεταξάς.

Αίσθημα «ταπεινώσεως» διακατείχε τον Ιταλό πρέσβη στην Αθήνα Εμανουέλε Γκράτσι, μετά τη συνάντησή του με τον Μεταξά, που είχε απορρίψει το ιταμό τελεσίγραφο της Ρώμης. «Αυτός ο ηλικιωμένος άνδρας, που είχε αναλώσει τη ζωή του αγωνιζόμενος για τη χώρα του και τους βασιλείς του, εκείνη την υπέρτατη στιγμή προτίμησε να διαλέξει τον δρόμο της θυσίας και όχι της ατιμώσεως», θα γράψει έπειτα από χρόνια. Ακολούθησε το Αλβανικό Επος και έπειτα εξεδηλώθη η επίθεση των Γερμανών, οπότε ανεδείχθη η ενδελεχέστατη πολεμική προπαρασκευή του Μεταξά.

Από το 1936 έως το 1940, κατασκευάσθηκαν οι οχυρώσεις της «Γραμμής Μεταξά», δίχως ουδείς να αντιληφθεί οτιδήποτε. Την αντοχή των οχυρώσεων απεθαύμασε ο στρατηγός Σνάιντερ και, ύστερα από δίμηνη επιθεώρηση, ανέφερε ότι «η ελληνική οχύρωση αποτελούσε τον χρυσούν μέσον όρον μεταξύ του γαλλικού και του γερμανικού συστήματος». Για να διαπιστώσει στη συνέχεια ότι το μόνο αποτέλεσμα των σφοδρότατων βομβαρδισμών ήταν «κάποιες αποφλοιώσεις και ελαφρές ρωγμές, οι οποίες δεν επηρέασαν την εκτέλεση της αποστολής των».

Τέλος, ο Βρετανός συντονιστής επιχειρήσεων των αντιστασιακών οργανώσεων κατά την Κατοχή, ο Κρις Γουντχάουζ, θα επιχειρήσει μια κατάταξη του Μεταξά στην τότε ελληνική πολιτική σκηνή. «Ενας Ελληνας πολιτικός μπορούσε κάλλιστα να διαθέτει διάνοια ισχυρή, ακόμη μεγαλύτερη οξυδέρκεια και καταπληκτική διαίσθηση» εν σχέσει με τους Ευρωπαίους ομολόγους του. Αλλά «το κράτος που εμφανιζόταν ότι εκπροσωπεί δεν υπήρχε», θα γράψει ο Γουντχάουζ.

«Ο Μεταξάς διέγνωσε και επιχείρησε να διορθώσει ορισμένα βασικά ελαττώματα, αλλά ...

 

Το «όσο ζω» της Μέρκελ και ο Ζαρατούστρα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Γιάννης Δ. Μεταξάς 

Ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

«Οσο ζω συνδιαχείριση του χρέους δεν θα υπάρξει». Also sprach Ανγκελα Μέρκελ, χωρίς να έχει την παραμικρή σχέση με τον Ζαρατούστρα. Ωστόσο τέτοια ακλόνητα ή άλλα ηχηρά παρόμοια σε κάποιους προκαλούν θαυμασμό. Η φράση έχει εγγενή τεχνική ηθικότητα, την οποία αντλεί από την εικόνα της ανυποχώρητης θέσης στην οποία φαντασιακά παραπέμπει. 

Κάποιοι άλλοι ωστόσο, που πιστεύουμε στον διάλογο, στην άλλη γνώμη και που στο «ίσως» της ζωής ανθρώπινη αξία αποδίδουμε, διερωτώμεθα για όλα αυτά.

Ας δούμε όμως, πάντα υποθετικά, τι μπορεί να την έχει οδηγήσει σε μια τέτοια δημόσια ορκοδοσία, η οποία περιλαμβάνει και την υφέρπουσα επιθυμία για μια προσωπική βιολογική παράταση που θα εποπτεύει, στη διάρκεια που απαιτείται, την από τους άλλους τήρηση του όρκου της.

Να είναι άραγε η αιτία αυτής της διακήρυξης κάποιο υπέρτατο εθνικό δημόσιο συμφέρον που την ώθησε ή και την εξώθησε σε μια τόσο φιλογενετική διατύπωση;  

Μπορεί. Ελα όμως που το «υπέρτατο» εδώ δεν προβλέπεται να είναι εθνικό. Είναι ευρωπαϊκό, αν όχι παγκόσμιο. Και δεν μπορεί να έχει άλλο περιεχόμενο εκτός από την αλληλεγγύη, δηλαδή το ανάμεσα σε όλους μοίρασμα τόσο της κοινής ευτυχίας όσο και της κοινής δυστυχίας.

Να είναι άραγε η αιτία του όρκου της η επιδίωξη κάποιας πρωτιάς κατά παρέκταση ενός συνδρόμου, ενός Übertragung, όπου όλα αυτά διασφαλίζονταν κάποτε στο συμβολικό επίπεδο όταν σε προπολεμικά σχολεία οι πρώτοι μαθητές κάθονταν στα πρώτα θρανία και οι κακοί στα τελευταία;