ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το ταμπού των απολύσεων στο φαυλο πελατειακό Δημόσιο

Toυ Δ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗ

Αρνητική αίσθηση και αλγεινές εντυπώσεις αρχίζει να μου προκαλεί η κυριολεκτικά πεισματική στάση του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ., αλλά και της ΝΔ, όσον αφορά στο θέμα των απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων.

Δεν δέχονται με κανέναν τρόπο, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, τις απολύσεις και έχουν ρίξει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την τρόικα το θέμα της αύξησης του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης, ακόμη και κάτι περί πλήρης άρσης του αφορολογήτου ακούστηκε, που εύχομαι να μην είναι αλήθεια.

Το μόνο που συζητά η τρικομματική κυβέρνηση είναι να απολυθούν πιθανότατα οι επίορκοι και οι ακατάλληλοι υπάλληλοι. Γι' αυτό το τελευταίο προκύπτει αβίαστα το ερώτημα γιατί τόσα χρόνια δεν εκδιώχθηκαν οι επίορκοι υπάλληλοι; Και τελικά ποιος θα κρίνει στην Ελλάδα της διαφθοράς στο Δημόσιο, ποιοι είναι οι ακατάλληλοι;

Μέσα σ΄όλα και ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Α. Μανιτάκης απείλησε πως θα παραιτηθεί, εάν γίνουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.

Ολα τα παραπάνω τα παρέθεσα για να γίνει κατανοητό πως ούτε η οικονομική κρίση στο απόγειό της, ούτε η κατάντια της χώρας, έχουν βάλει μυαλό στους Ελληνες πολιτικούς.

Ανερυθρίαστα υπερασπίζονται την εκλογική πελατεία τους, τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά για τον ιδιωτικό τομέα κανείς δεν απειλεί να παραιτηθεί, κανείς δεν ομιλεί για τις πάνω από 1.000 απολύσεις κάθε ημέρα στη χώρα και για το αδιέξοδο της τεράστιας ανεργίας.

Για τα ψίχουλα-επίδομα ανεργίας, για την επικείμενη περικοπή όλων των φοροαπαλλαγών, καθώς και σχεδόν όλων των κοινωνικών επιδομάτων, τα οποία θα λαμβάνουν μόνο οι ευρισκόμενοι σε μεγάλη ένδεια, κανείς δεν αρθρώνει λέξη και κανείς δεν ορθώνει το ανάστημά του.

Οι πολιτικοί υποστηρίζουν πως δεν πρέπει να υποκινείται ο κοινωνικός αυτοματισμός, μόνο που οι ίδιοι, με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, τον εκτρέφουν, καθώς προσπαθούν να βρουν ισοδύναμα εις βάρος όλων των πολιτών για να μην απολυθεί κανείς δημόσιος υπάλληλος και προκαλούν με τη στάση τους.

Διάβασα ένα άρθρο συναδέλφου και συμφωνώ απόλυτα πως με την τακτική, που ακολουθείται στο Δημόσιο, όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι θα καταλήξουν κακοπληρωμένοι και έτσι οι καλύτεροι εξ αυτών θα αποχωρήσουν για τον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Προφανώς είναι προτιμητέο οι δημόσιοι υπάλληλοι να εισπράττουν όλοι «τρεις και εξήντα», παρά να είναι λιγότεροι και με καλύτερες αποδοχές. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Βάλτε μάνατζερς με συμβόλαια απόδοσης και πάψτε να βολεύετε ασχετους παρατρεχάμενους κηφήνες

Toυ Δημήτρη Διαμαντίδη

Σε «αγκάθι» πρώτου μεγέθους εξελίσσονται και αυτό θα φανεί ακόμη περισσότερο τις επόμενες εβδομάδες οι αποκρατικοποιήσεις, καθώς είναι σχεδόν βέβαιο πως οι αποτιμήσεις και η υπεραξία των κρατικών περιουσιακών στοιχείων έχουν υποχωρήσει σημαντικά.

Βέβαια, εδώ που φτάσαμε, η κυβέρνηση είναι σχεδόν αναγκασμένη να πωλήσει, τουλάχιστον ό,τι δεν μπορεί πλέον να κρατήσει ή ό,τι εξακολουθεί να έχει κάποια αξία, όπως λ.χ. ο ΟΠΑΠ.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί σε δεκάδες άλλες κρατικές επιχειρήσεις, τις οποίες δεν προτίθεται να βγάλει άμεσα στο «σφυρί», δεν τοποθετεί μάνατζερ με τετραετή συμβόλαια απόδοσης, δηλαδή ίσου χρονικού διαστήματος με τον κοινοβουλευτικό βίο μίας κυβέρνησης.

Η λιγότερο αναπτυγμένη θεωρητικά Ρουμανία, κατά τη διάρκεια της τελευταίας επίσκεψης της τρόικας εκεί, καθώς η χώρα έχει μία συμφωνία για προληπτικό δανεισμό, δεσμεύτηκε να εξετάσει την τοποθέτηση πάνω από 40 μάνατζερ από τον ιδιωτικό τομέα σε ισάριθμες κρατικές επιχειρήσεις για να αυξηθεί η αποδοτικότητα.

Γιατί το παραπάνω να μη συμβεί και στη χρεοκοπημένη Ελλάδα; 

Γιατί χρειάζεται να τοποθετούνται συνέχεια στα κρατικά «μαγαζιά» διοικήσεις και διοικητικά συμβούλια κομματικά ορισμένα; 

Γιατί συνέχεια θα πρέπει να βολεύονται 3.000-4.000 παρατρεχάμενοι της εκάστοτε κυβέρνησης, οι οποίοι είναι στην πλειονότητά τους παντελώς άσχετοι με τη λειτουργία επιχειρήσεων;

Προσοχή, δεν ομιλώ για τη διάτρητη διαδικασία επιλογής διοικήσεων, που εφάρμοσε η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, όπου τελικά πάλι κομματικοί φίλοι και ιδεολογικοί σύντροφοι επιλέγονταν. Αναφέρομαι σε ανάθεση της όλης διαδικασίας σε ιδιωτική εταιρεία, η οποία θα δημοσιεύει επί της ουσίας αγγελία και θα κάνει «κυνήγι κεφαλών», προσδοκώντας να προσελκύσει τους καταλληλότερους για τη συγκεκριμένη εργασία και λαμβάνοντας βέβαια σχετική αμοιβή.

Οι επιλεγόμενοι μάνατζερ θα υπογράφουν συμβόλαιο με προκαθορισμένα ποσοστά αύξησης τζίρου και κερδών, τα οποία εάν δεν καθίστανται πράξη, η σύμβαση εργασίας θα λήγει αυτοδικαίως και αζημίως για το Δημόσιο. Θα είναι υποχρεωμένοι να τηρούν την κείμενη νομοθεσία απαρέγκλιτα και θα είναι υπόλογοι μόνο στον μέτοχο και σε κανένα άλλο εποπτεύων υπουργείο ή φορέα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα αδιέξοδα παραμένουν

Του Δημήτρη Διαμαντίδη

Είναι να απορεί κανείς με όσους έχουν απορίες σ' αυτή τη χώρα και μ' όσους ξαφνικά ανακαλύπτουν τον τροχό και την Αμερική μαζί. Ακόμη και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης εκπλήσσονται από τις εξελίξεις γιατί είτε δεν έχουν ειδήσεις αυτή την περίοδο, είτε δυστυχώς επειδή το ρεπορτάζ τους πάσχει από έλλειψη κοινής λογικής.

Ξαφνικά, λοιπόν, έγινε αντιληπτό πως στις αποκρατικοποιήσεις δεν έγινε σχεδόν τίποτε και πως υφίστανται πολλά εμπόδια και κωλύματα, τα οποία απαιτείται να ξεπεραστούν για να προχωρήσουν οι σχετικές διαδικασίες.  

Λένε «φταίει η διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ που δεν έκανε αυτό που έπρεπε». 

Λέω «φταίει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που απέτυχε παταγωδώς στις αποκρατικοποιήσεις, δεν έδειξε πραγματική βούληση για να τις στηρίξει και καθυστέρησε τραγικά, με αποτέλεσμα σήμερα να κινδυνεύουν με ξεπούλημα τα ασημικά του κράτους».

Λένε «δεκάδες νόμοι και ρυθμίσεις εποπτικού-θεσμικού πλαισίου χρειάζεται να υλοποιηθούν για να εκτελεστούν οι αποκρατικοποιήσεις και το ΤΑΙΠΕΔ δεν τις έκανε». 

Υποστηρίζω «το ΤΑΙΠΕΔ μπορεί να κάνει πολλά, αλλά νόμους δεν φτιάχνει. Τα υπουργεία συντάσσουν σχέδια νόμου και τα φέρνουν στη Βουλή προς ψήφιση».

Τα όσα απίθανα ακούμε το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν και συνέχεια. 

Λένε «δεν θα επιβληθούν νέα μέτρα το 2012». 

Λέω «η εξίσωση των φόρων στο πετρέλαιο και οι προωθούμενες περικοπές στις φοροαπαλλαγές είναι μέτρα, την επίπτωση των οποίων πρώτη φορά θα βιώσει εντός ολίγου ο πολίτης στην τσέπη του. Νέα μέτρα τυπικά δεν θα υπάρξουν, αλλά ουσιαστικά ο φορολογούμενος θα υποστεί μεγάλη νέα επιπλέον αφαίμαξη, ακόμη πιο σκληρή, σε σχέση με το παρελθόν».

Εκτός από την πλάνη, στην οποία πολλοί επιχειρούν να ρίξουν την κοινή γνώμη, ακούγονται και προτάσεις για την οικονομική πολιτική, οι οποίες εξόφθαλμα δεν έχουν υποστεί καμία επεξεργασία. 

Λένε «θα μπει ανώτατο πλαφόν στις συντάξεις στα 2.400 ή στα 2.200 ευρώ». 

Ερωτώ «γιατί να μην μπει πλαφόν στα 1.800 ευρώ, να εξοικονομήσει περισσότερα το Δημόσιο και ένα μέρος απ' αυτούς τους πόρους να το δώσει ως ενίσχυση στους χαμηλοσυνταξιούχους των 300 ευρώ;»

Για το σύστημα καταβολής επιδόματος θέρμανσης υποστηρίζουν ότι θα έχει και φορολογικά κριτήρια. 

Ερωτώ «είναι δυνατόν να είναι κριτήριο το ύψος του δηλούμενου εισοδήματος, όταν αποδεδειγμένα λ.χ. οι ελεύθεροι επαγγελματίες κλέβουν την εφορία συστηματικά εδώ και δεκαετίες;» Αν συνυπολογίσουν το εισόδημα, τότε ξαφνικά οι γνωστοί-άγνωστοι, που ζουν πλουσιοπάροχα, αλλά φόρους δεν πληρώνουν και δηλώνουν 8.000-9.000 ευρώ, αποδίδοντας «ψίχουλα» στην εφορία, θα πάρουν και επίδομα θέρμανσης. Αυτό κανείς δεν το σκέφτεται;