ΣΥΡΙΖΑίικα REBRANDισμένα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: "Mπορεί κανίβαλος ποτέ να εκπροσωπήσει τάχα…"

Εξαιρετικός ο Αλέκος στο #Παλλας: λέει ότι η χώρα χρειάζεται μια νέα μεταπολίτευση, την οποία θα φέρει προφανώς εκείνος, σε μια συγκέντρωση όπου έχει μαζευτεί ο όλος ΣΥΡΙΖΑ και μερικοί ξέμπαρκοι βλαμμένοι.

Because, fuck logic.

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) December 3, 2025

 Του Πέτρου Τρουπιώτη

ptroupiotis@yahoo.gr 

"Mπορεί κανίβαλος ποτέ να εκπροσωπήσει τάχα όλους τους φίλους τους παλιούς (ωχ αμάν αμάν) που έχει στη στομάχα;"

Οι στίχοι αυτοί του Δ, Σαββόπουλου, από το μακρινό 1979, που έγιναν τραγούδι για να σχολιάσουν την πολιτική κατάσταση της εποχής, θα μπορούσαν πολύ ανετά να αποτελούν και ένα σχόλιο για την προσπάθεια "ανασχεδιασμού της εταιρικής ταυτότητας" του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. (*Rebranding, που λέει και ο πρώην πρωθυπουργός) τώρα που βλέπει πως τα κόμματα της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης "δεν τραβάνε", κατά το κοινώς λεγόμενο.

Ο κ Τσίπρας, κάνει το βιβλίο του όχημα για την δική του επανεμφάνιση στην πολιτική ζωή, ελπίζοντας πως μπορεί μέσα από τις 762 σελίδες του βιβλίου  από την μια να "ξαναγράψει" την ιστορία και από την άλλη "καρφώνοντας" όλους σχεδόν τους τότε συνεργάτες του, να δηλώσει "άμοιρος των ευθυνών".

Όμως όλος αυτός ο σχεδιασμός του κ Τσίπρα, εκτός του βασικού προβλήματος που έχει, το ότι δηλαδή ο μέσος ψηφοφόρος δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου και θυμάται "τα καραγκιοζιλίκια" της διακυβέρνησης του που οδήγησαν ένα βήμα πριν από την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την φτωχοποίηση της χωρας, έχει και τρία αλλά βασικά προβλήματα.

Τι επιδιώκει ο πρώην πρωθυπουργός με την προσπάθεια επανεμφάνισης του στο πολιτικό σκηνικό;

Ο βασικός στόχος του είναι να μπορέσει να αποτελέσει τον ενωτικό κρίκο κομμάτων της αντιπολίτευσης και να ηγηθεί ο ίδιος ενός "Αντι-Κυριακου" μετώπου.

Για να κάνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει ως πρώτο βήμα να μπορέσει να συσπειρώσει ένα μεγάλο μέρος των συντρόφων του στον Σύριζα. Να δημιουργήσει με αυτούς μια "μαγιά" που λένε.

Μόνον που ήδη, με τα όσα στο βιβλίο του λέει, αλήθειες ή ψέματα (όπως ορισμένοι από όσους αναφέρονται  στις σελίδες του λένε) έχει προκαλέσει ένα κύμα οργής, όχι μόνον σε όσους αναφέρονται με υποτιμητικό τρόπο σε αυτό, αλλά και από πολλούς ακόμα που όντας τότε "μέσα στα πράγματα", γνωρίζουν πως όσα λέει "δεν είναι ακριβώς έτσι".

Έχει λοιπόν ήδη απομακρύνει ένα μεγάλο μέρος του οργανωμένου Σύριζα (όσος και αν είναι πια αυτός) με την στάση του να δηλώνει περίπου ότι δεν φταίει για τίποτε (λες και κάποιος άλλος επίλεξε όλους όσους σήμερα εξευτελίζει..). Καμμιά αυτοκριτική, καμμιά αποδοχή ευθύνης, ούτε καν εκεινο το παλαιό ότι όταν ανέλαβαν την διακυβέρνηση είχαν  αυταπάτες….

Το ίδιο συμβαίνει και με αρκετά γνωστά ονόματα του κόμματος που εγκατέλειψε όταν το οδήγησε σε κατακόρυφη πτώση, που βλέπουν να "τους παίρνει η μπάλα των ευθυνών". Έτσι μένει μια σειρά βουλευτών , που ελπίζουν πως με ένα κόμμα Τσίπρα έχουν ελπίδα να ξανακαθίσουν στα έδρανα του Κοινοβουλίου. Πρόκειται δηλαδή για μια καθαρά "επαγγελματική επιλογή" τους….

Το δεύτερο σκαλοπάτι μια τέτοιας προσπάθειας, είναι να πείσει τις ηγεσίες κομμάτων του κεντροαριστερού χώρου να "αυτοχειριαστούν", δηλαδή να εγκαταλείψουν τα υπάρχοντα κόμματα τους και να μπουν κάτω από την ομπρέλα Τσίπρα.

Κάτω από την ομπρέλα ενός ανθρώπου που οι μεν έχουν καταγγείλει και αποχωρήσει (Ζ. Κωνσταντοπούλου, πλειοψηφία της Νέας Αριστεράς, Βαρουφάκης κλπ.) οι δε (ΠΑΣΟΚ και στελέχη κεντρώου χώρου) έχουν ακούσει τον Τσίπρα και τους συν αυτώ, τα χρονιά της "ακμής του" να τους καταγγέλλουν περίπου ως προδότες και να τους κυνηγούν στις ταβέρνες και στα καφενεία για να τους ρίξουν γιαούρτια και να τους καθυβρίσουν. Και βέβαια, κάποιους να θέλουν να τους οδηγήσουν στην φυλακή, με την γνωστή σκευωρία Νοβαρτις.

Το τρίτο και κυριότερο σκαλοπάτι αυτής της σκάλας την οποία ο πρώην πρωθυπουργός θέλει να ανεβεί για να πρωταγωνιστήσει και πάλι στο πολιτικό σκηνικό είναι η ψήφος των κεντρώων πολίτων,  της μεσαίας τάξης, μια και όπως φαίνεται εκεί έχει στοχεύσει.

Η ψήφος ποιων; 

Όλων αυτών που σε όλη την κυβερνητική του θητεία κατάφερε να καταστρέψει οικονομικά και κοινωνικά.

Αυτούς στους οποίους μείωσε τους μισθούς, έκλεισε τις επιχειρήσεις τους, κατέστρεψε το σύστημα συντάξεων, προκάλεσε κοινωνική κατακραυγή εναντίον τους, τους ανάγκασε να μεταναστεύσουν, τους χαρακτήρισε συλληβιν "απατεώνες". Του "κυρ Παντελήδες", όπως έλεγε υποτιμητικά και χλευαστικά τη  μεσαία τάξη.

Αυτούς που όπως φαίνεται, μαζί με την πλειοψηφία των πρώην συντρόφων του "έχει στην στομάχα".

Γίνεται λοιπόν , αυτός ο άνθρωπος, με αυτή την συμπεριφορά, ακόμα και τώρα, που δεν ζητά καν συγγνώμη, που προσπαθεί να κάνει το μαύρο άσπρο στην πρόσφατη ιστορία της χωράς, που όλοι έχουμε ζήσει, να εκπροσωπήσει τον μέσο Έλληνα πολίτη;

Γίνεται  αυτός που ...

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΛΑΓΝΕΙΑ: Κι όμως. Αυτή είναι η αριστερά

Του Πέτρου Τρουπιώτη

 

Το τελευταίο διάστημα, όλο και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί, που στα νεανικά τους χρόνια είχαν περάσει και αυτοί από κάποιου είδους «αριστερό», «προοδευτικό» ή «δημοκρατικό» κόμμα ή σχηματισμό, ακούω να μου λένε «δεν είναι αυτή η αριστερά» αναφερόμενοι στην πολιτική του Σύριζα και της κυβέρνησης της «πρώτης φοράς αριστεράς».

 

Ορισμένοι μάλιστα εξ' αυτών, με αφορμή την «επανάσταση Κοντονή» κατά της «αντικομουνιστικής Εσθονίας», βρήκαν μια ακόμα ευκαιρία για να επισημάνουν ότι δεν μπορεί να καταδικάζεται η αριστερά για όλα.

 

Αν και κατανοώ πως δεν είναι εύκολο να «φτύσεις» το ίδιο τον εαυτό σου, καταδικάζοντας το παρελθόν και τα όσα πίστεψες και για τα οποία αγνίσθηκες, ιδιαίτερα μάλιστα αν αυτό το «παρελθόν» το «χρησιμοποίησες» κατάλληλα για πολιτική η επαγγελματική ανέλιξη, δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι όπως θέλουν να τα βλέπουν οι φίλοι μου αυτοί.

Δυστυχώς -και το εννοώ αυτό το δυστυχώς- αυτή είναι η αριστερά.  

Αυτή, μια πολύ μικρή πλευρά της οποίας βλέπουμε εμείς τα τελευταία χρόνια.

 

Αυτή που για δεκαετίες είδαν (και πλήρωσαν ακόμα και με την ζωή τους) χιλιάδες άνθρωποι που είχαν την ατυχία να βρεθούν «στην ανατολική πλευρά» όταν μοιράστηκε η Ευρώπη, μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
 

Και για να εξηγούμαστε με λίγα και απλά λόγια. Όλες οι ιδέες και οι απόψεις, όλες οι κοσμοθεωρίες και τα κοινωνικά συστήματα, δοκιμάζονται και κρίνονται στην πράξη.

 

Όλα τα άλλα είναι απλά θεωρίες.

 

Γιατί θεωρητικά, μπορώ εγώ και ο οποιοσδήποτε άλλος να υποσχεθεί «λαγούς με πετραχήλια». Να υποσχεθεί τα πάντα. Παγκόσμια ειρήνη και ισότητα-αδελφότητα. Ίσες ευκαιρίες και ελευθερία δράσης και απόψεων. Ίσες δυνατότητες για όλους και άλλα παρόμοια.

 

Θεωρητικά όλα αυτά είναι πολύ καλά, τέλεια, υπέροχα. Και αυτά υποσχόταν όλες αυτές τις δεκαετίες η αριστερά σε δύση και ανατολή. Με αυτά «σημαία» κατέβαινε και κατεβαίνει σε εκλογές στον δυτικό κόσμο, όπου και υπάρχουν αυτές οι διαδικασίες. Με αυτά «κατέκτησε» την εξουσία σε δεκάδες χώρες του Ανατολικού μπλοκ.

 

Μόνον που οι θεωρίες κρίνονται στην πράξη. Και μετά την εφαρμογή τους μπορεί κάνεις να πει αν ήταν καλές ή κακές, σωστές η λάθος. Και κυρίως αν όλα τα θεωρητικά , ήταν και εφαρμόσιμα…

 

Ε λοιπόν, σε αυτό το ερώτημα η απάντηση είναι πολύ απλή και κατανοητή από την τεραστία πλειοψηφία των πολιτών ανά τον κόσμο, αλλά προφανώς όχι και στην χώρα μας.

 

Ο κομμουνισμός, που σε άλλες εποχές (μην το ξεχνάμε) ενεπνεύστησαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς, και ξεκίνησε να εφαρμόζει σε «μαζικό επίπεδο» ο Β.Ι. Λένιν, απεδείχθη ότι δεν μπορεί στην πράξη να εφαρμοστεί και να έχει τα θετικά αποτελέσματα που προέβλεπε. 

Το αντίθετο μάλιστα. Η εφαρμογή του έδειξε ότι πρόκειται για μια «αυταπάτη».  

Μια «αυταπάτη» που την πλήρωσαν δυστυχώς εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι με την ζωή τους και εκατομμύρια άλλοι που έζησαν «πέτρινα χρόνια» στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Και δυστυχώς ακόμα την πληρώνουν.

 

Και μην μου πει κάνεις ότι η επί Στάλιν εφαρμογή δεν ήταν σωστή. Γιατί δυστυχώς, τα όσα έκανε σε μαζικό επίπεδο ο Στάλιν, γινόταν και πριν από αυτόν, έγιναν και μετά από αυτόν. Και το καθεστώς ήταν ανελεύθερο. Και οι κάτοικοι των ανατολικών χώρων, βρισκόταν σε μια μιζέρια, σε ένα καθεστώς που ισοπέδωνε τους πάντες. Βρισκόταν συνεχώς υπό το άγρυπνο βλέμμα της κατά τόπους μυστικής υπηρεσίας. Δεν είχε δυνατότητα να επιλέξει τι θα κάνει, που θα ζήσει, αν θα ταξιδέψει μέσα και έξω από την χώρα του και όλα αυτά που είναι πια γνωστά στους πάντες.

 

Και όσοι δεν τα έμαθαν ή δεν θέλουν να τα πιστέψουν είναι πολύ απλό. Ας ρωτήσουν κάποιους από τους χιλιάδες κατοίκους Ανατολικών χωρών που έφυγαν τρέχοντας από τις χώρες τους μόλις άνοιξαν τα σύνορα. Ακόμα και αυτούς που είχαν κομματικές θέσεις. Μόνον να έχουν ανοιχτέ τα αυτιά τους.

 

Αλλά και σε μας για δεκαετίες η αριστερά καλλιέργησε τον δικό της μύθο:

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο Β.Ι. Λένιν, ο Ν. Φίλης και οι #παραιτηθείτε

Του Πέτρου Τρουπιώτη

ptroupiotis@yahoo.gr 
 


H κεντρική «λενινιστική» λογική που κυριάρχησε στον προηγούμενο αιώνα στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού», αλλά και στα κόμματα της δύσης που ακολουθουσών το Σοβιετικό μοντέλο ήταν απλή.

Το κόμμα, που αποτελείται από την πρωτοπορία του λαού, εκφράζει αυθεντικά τα συμφέροντα των εργατών και της εργατικής τάξης.

Άρα, κάθε αντίρρηση σε όσα το κόμμα αποφασίζει είναι apriori αντιλαϊκή ενέργεια. Και βεβαίως η λογική αυτή ακολουθείται και στο κράτος, όταν το κόμμα βρίσκεται στην εξουσία (Βέβαια, για να μην ξεχνάμε, στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού υπήρχε μόνον ένα κόμμα για τους ίδιους λόγους. Αφού εξέφραζε τα συμφέροντα του λαού, όλα τα αλλά δεν χρειαζόταν).

Η λογική αυτή, μια λογική που αντιπάλευε, τουλάχιστον στο επίπεδο της ιστορικής ηγεσίας του, το τότε ΚΚΕ εσωτερικού, μετέπειτα ΕΑΡ κλπ, φαίνεται ότι κυριαρχεί σε πολλά στελέχη της σημερινής κυβέρνησης, έστω και αν προέρχονται από τον πολιτικό χώρο της κάποτε «ευρωπαϊκής, δημοκρατικής αριστεράς».

Ένας εξ αυτών, ο και συνάδελφος μου στη δημοσιογραφία, υπουργός Παιδείας σήμερα, Νίκος Φίλης. Ο οποίος, αν και προέρχεται από αυτόν τον πολιτικό χώρο, αν και χρόνια ανδρώθηκε πολιτικά στον Ρ. Φεραίο, κατ εξοχήν χώρο «αντίστασης» στις «σταλινικές πρακτικές στην ΕΣΣΔ», όπως έλεγαν, φαίνεται ότι τελικά μάλλον δεν ενστερνίστηκε τις ιδέες του Λ. Κύρκου και του Μ. Παπαγιαννάκη, για να πω μόνον δυο από τα πιο γνωστά ονόματα του χώρου.

Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς το ότι, ενώ εδώ και χρόνια στηρίζει, και πολιτικά και δημοσιογραφικά, κάθε είδους διαδήλωση, κινητοποίηση κλπ, τώρα, όταν μια κινητοποίηση δεν του αρέσει, την χαρακτηρίζει «στα όρια του Συντάγματος».

Το ότι μια σειρά συμπολίτες μας, με διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές, θεωρούν ότι η κυβέρνηση κάνει κακό στη χώρα και θέλουν να παραιτηθεί για τον υπουργό παιδείας είναι «έγκλημα καθοσιώσεως».

Είναι δυστυχώς η ίδια λογική των σκληρών χωρών της πάλαι ποτέ ανατολικής Ευρώπης, όπου κάθε διαφορετική φωνή προς τις αποφάσεις του κόμματος - κράτους χαρακτηριζόταν «όργανο της αντίδρασης, του καπιταλισμού» κλπ και οδηγείτο στις μυστικές υπηρεσίες ή στα «γκουλάκ».

Δυστυχώς, η λογική αυτή κυριαρχεί στη σκέψη του Ν. Φίλη, που θεωρεί πως επειδή οι οργανωτές της συγκέντρωσης διαφωνούν με την κυβέρνηση, είναι «αντιδραστικοί» και άλλα παρόμοια, με τα οποία τους στολίζουν διάφοροι σύντροφοι του υπουργού Παιδείας.

Όποιος δηλαδή διαφωνεί με την κυβέρνηση, που, κατά την άποψη των μελών της, εκφράζει αυθεντικά τα συμφέροντα του λαού, «στο πυρ το εξώτερον».

Σύντροφοι, δυστυχώς, αργήσατε: