ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: O δρόμος για τους "σοσιαλιστικούς παράδεισους" σύντροφοι ,είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα! Καλά ξεκουμπίδια λοιπόν

  

Γράφει το Ελληνάκι

Υπάρχει μόνο ένα επιχείρημα σε οποιονδήποτε αντίλογο με κάποιον ιδεοληπτικό επαναστάτη που από το πρωί μέχρι το βράδυ οδύρεται για τη "χούντα", την αδικία και την καταπίεση που βιώνει καθημερινά στην Ελλάδα: Γιατί δεν μεταναστεύει σε έναν από τους λίγους "σοσιαλιστικούς παράδεισους" που έχουν απομείνει; 

Και αυτό δεν το λέω επειδή είναι το πιο κοινότυπο επιχείρημα, αλλά γιατί κάποια στιγμή το έθεσα και εγώ στον εαυτό μου όταν κάπου εκεί στα early 20s μου ασπαζόμουν 100% το εγχώριο αντιεξουσιαστικό αφήγημα. Και θέτοντας το επιχείρημα στον εαυτό μου, κατέληξα ότι πρώτον δεν είχα τα κότσια και ότι δεύτερον η ζωή σε έναν σημερινό σοσιαλιστικό "παράδεισο" δεν είναι ακριβώς αυτό που βιώνα εγώ και ο Έκτορας στις παραλίες τις Γαύδου με τσικουδιά, μπάφους, γυμνές κοπέλες, φωτιές, τουμπερλέκια και κυρίως αυτή την ψευδαίσθηση μη-ένταξης στη μονοτονία και το ratrace της σύγχρονης ζωής.

Και ας πούμε ότι ο Έκτωρ βίωσε σκηνικά στην παιδική του ηλικία που εμείς προφανώς δεν γνωρίζουμε, που ακόμα και αν πέρασε αρκετό καιρό στην ειδυλλιακή Γαύδο με γέλιο, χαρά και ξεγνοιασιά, είναι προφανές ότι υπήρξε και αποδέκτης της διαρκούς ιδεοληψίας του πατέρα του. Οι άλλοι, η συντριπτική πλειοψηφία των "αναρχικών" που ονειρεύονται κάποιες γενικές και αόριστες επαναστάσεις και προέρχονται κατά κανόνα, από τυπικές μικροαστικές ή μεγαλοαστικές οικογένειες και ανάγουν την αστική τους βαρεμάρα σε κάποιον εξιδανικευμένο υψηλό πολιτικό και διανοητικό στόχο, κοιτάζοντας αφ' υψηλού τους "κυρ Παντελήδες" και την συμβιβασμένη "πλέμπα", γιατί δεν το κάνουν;  

Γιατί δε φεύγουν από τη χώρα να πάνε σε άλλες που έχουν πολιτεύματα πολύ πιο κοντά σε αυτά που ονειρεύονται;

Η απάντηση είναι απλή και είναι αυτή που έδωσα πιο πάνω και στον εαυτό μου. Γιατί η ζωή σε μία δημοκρατική και ελεύθερη χώρα, ακόμα και σε μία μπανανία όπως η Ελλάδα (που κι εγώ από το πρωί μέχρι το βράδυ θάβω) σου δίνει καθημερινά ευκαιρίες και δικαιώματα που οι κάτοικοι των "παραδείσων" δεν μπορούν να δουν ούτε στα όνειρά τους. Μπορείς να βρεις πολύ καλύτερες χώρες να μεταναστεύσεις με πολύ καλύτερη ποιότητα δημοκρατίας, πολιτικής διαφάνειας, καθημερινότητας, και εκπαιδευτικών και επαγγελματικών ευκαιριών, αλλά δυστυχώς για το αφήγημα του Έκτωρα και των ομοϊδεατών του, αυτές δεν βρίσκονται σε κανένα σοσιαλιστικό ή αντικαπιταλιστικό τόξο. Και αυτό το ξέρουν πολύ καλά και ο Έκτορας και οι γκρούπις του.

Ο Έκτορας όμως ξέρει ότι μόνο στην Ελλάδα μπορεί να βρει...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Να αποφασίσουμε: Είμαστε «γίδια» ή πολίτες;

Γράφει το "ΕΛΛΗΝΑΚΙ"

Στην Ελλάδα έχουμε μία ιδιότυπη σχέση με την πολιτική ή καλύτερα με τους πολιτικούς και ιδιαίτερα με αυτούς που βρίσκονται στην εκάστοτε κυβέρνηση. 

Σε γενικές γραμμές, οι γηγενείς κάτοικοι αυτής της χώρας περιμένουν τα πάντα από αυτούς σε βαθμό που πολλές φορές αναρωτιέται κανείς πού σταματάει η ατομική ευθύνη και ξεκινάει η πολιτική ή, για να ακριβολογούμε, η κρατική. 

Αυτή η διαχρονική αναζήτηση του «Πατερούλη» που ρυθμίζει όχι μόνο τις υποχρεώσεις μας, αλλά και τις ανάγκες μας, τα δικαιώματά μας, ακόμα και τον τρόπο σκέψης μας.  

Ενδεχομένως να υπάρχουν ήδη ιστορικές ή κοινωνιολογικές μελέτες που ερμηνεύουν έως έναν βαθμό αυτό το φαινόμενο που αγγίζει σχεδόν τα όρια της ψυχοπαθολογίας, αλλά δυστυχώς εγώ προσωπικά δεν τις γνωρίζω. Μπορώ μόνο να εικάζω.

Πρέπει όμως κάποια στιγμή να αποφασίσουμε. Είμαστε άβουλα γίδια (όπως πολύ πετυχημένα αλληλοκατηγορούμαστε, ανάλογα τις πολιτικές πεποιθήσεις του καθενός), χωρίς κριτική σκέψη, που οφείλουμε να ζούμε και να σκεφτόμαστε σύμφωνα με τις επιταγές της εκάστοτε κυβέρνησης και τον τρόπο ζωής των δημοσίων προσώπων, ή είμαστε ανεξάρτητοι πολίτες που τηρούμε ένα ελάχιστο κοινωνικό συμβόλαιο που ονομάζεται «νόμοι», έχοντας όμως πλήρη ευθύνη της σκέψης και των πράξεών μας;

Το παράδοξο είναι ότι αυτοί που κατακρίνουν το σκεπτικό της πρώτης κατηγορίας, λειτουργούν οι ίδιοι ανάλογα. 

Βγήκε πριν λίγες μέρες ο Άδωνις, για παράδειγμα, μέσα σε ένα πλήθος αγκαζέ με 2-3 παπάδες κατακρεουργώντας κάθε μέτρο προστασίας κατά του κορωνοϊού, μία μέρα αφού είχε επιβληθεί πρόστιμο σε μπαρ της Μυκόνου για τη μη τήρηση των μέτρων προστασίας, και οι αντιδράσεις ήταν ποίκιλες. Υπήρξαν αυτές που ορθώς κατέκριναν και τα δύο περιστατικά, δίνοντας μάλιστα –και πολύ σωστά– περισσότερο βάρος στο επικίνδυνο πολιτικάντικο «PR» του Άδωνι. Υπήρξαν όμως και οι άλλες, οι «αγανακτισμένες», που εμμέσως πλην σαφώς μας λένε ότι εφόσον η πολιτική ηγεσία δεν σέβεται τα μέτρα προστασίας, γιατί θα πρέπει να τα σεβόμαστε εμείς; 

Να επαναδιατυπώσω το φοβερό αυτό επιχείρημα λίγο πιο ξεκάθαρα για όσους κοιτάτε απορημένα: Εφόσον η πολιτική ηγεσία δίνει το παράδειγμα διασποράς του ιού και δεν τηρεί τα μέτρα προστασίας, γιατί να μη διασπείρουμε κι εμείς τον ιό χωρίς να τηρούμε τα μέτρα προστασίας;

Τέτοια επιχειρήματα που «πετσοκόβουν» έτσι, είναι διάχυτα. Αυτή η ανώριμη αποποίηση ευθυνών, που στοχεύει στους «πολιτικούς» γενικά και αόριστα ως «Πατερούληδες», έχει την παραδοχή ότι ο καθένας μας ξεχωριστά δεν έχει τη νοητική ικανότητα να λειτουργεί υπεύθυνα ως άτομο μέσα σε μια κοινωνία. Ενδεχομένως κρύβει κάποια ψυχολογική παραδοχή ότι αρνούμαστε να αναλάβουμε αυτή την ευθύνη, οπότε ενδεχομένως ίσως και να μας αξίζει ο χαρακτηρισμός του «γιδιού».

Εγώ όμως τον απορρίπτω. Διότι αν θεωρούμε ότι μας αρμόζει, τότε αυτόματα παραδεχόμαστε ότι δεν μπορούμε να αντέξουμε τις ελευθερίες και τα δικαιώματα μίας Δημοκρατίας, οπότε αξίζουμε κάτι πιο ολοκληρωτικό, σαν αυτό στο οποίο βασιλεύουν οι «Πατερούληδες».

Όπως είχα γράψει και παλιότερα, το «μένουμε σπίτι» είναι πολύ πιο εύκολη συνθήκη από το «μένουμε ασφαλείς». 

Το πρώτο απαιτεί τυφλή υπακοή, την οποία επιδείξαμε κυρίως λόγω του λογικού φόβου απέναντι στην πανδημία. 

Το δεύτερο απαιτεί ατομική ευθύνη, την οποία δυσκολευόμαστε να επιδείξουμε, κυρίως επειδή κατακτήσαμε μία μικρή περίοδο ασφάλειας και θεωρούμε πως ξεμπερδέψαμε μια και καλή. 

Εάν πάλι περιμένουμε έναν Γεωργιάδη ή έναν Μπακογιάννη να αγνοεί τα μέτρα προστασίας για να το κάνουμε κι εμείς, ή έναν Πολάκη να καπνίζει σε κλειστό χώρο για να το κάνουμε κι εμείς, επειδή θεωρούμε πως καταπιέζουμε κάτι, τότε...