"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Οι λενινιστές και η δημοκρατία

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η αποτυχία της πρώτης φοράς Αριστερά να επιβάλει καθεστώς δείχνει σε έναν μεγάλο βαθμό και τα όρια των αυταρχικών λύσεων που μερικοί, στον μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν στο κεφάλι τους.  

Δεν είναι λίγοι οι λενινιστές (και οι αλτουσεριανοί) στο κόμμα που εκφράζονται από την υπόσχεση του Τσίπρα, ότι τη δεύτερη φορά Αριστερά, το κόμμα πρέπει «να αναλάβει την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας». 

Ο Νίκος Παππάς αλλά και ο Αριστείδης Μπαλτάς, ο Δραγασάκης και ο Δρίτσας, οι κουκουεδογενείς και οι ριζοσπάστες. Πλες και όλοι μια λενινιστική, αντιδημοκρατική σούπα έχουν στο μυαλό τους. Ενα μοντέλο επιβολής και ελέγχου.
Αυτό το μοντέλο επιχείρησαν να υλοποιήσουν διάφορα πρόσωπα, που στην αρχή είχαν κοινό όραμα: την κατάλυση του μοντέλου της ελευθερίας στην Ελλάδα, που κάποιοι έλπιζαν ότι θα διαχυθεί και στην Ευρώπη. Γι' αυτό το όραμα εργάζονταν μαζί ο Τσίπρας και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Καρανίκας και ο Βαρουφάκης, ο Θανάσης Καρτερός και ο Λαφαζάνης. Η συμμετοχή στην κυβέρνηση προσωπικοτήτων όπως ο Πάνος Καμμένος προϋπέθετε την αποδοχή του βασικού στόχου, που υποτίθεται ότι ήταν το Μνημόνιο - αλλά στην ουσία ήταν η Δύση. Ενοχλούσε όλους το περιεχόμενο της έννοιας του δυτικού κόσμου: η ελεύθερη αγορά και οι πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες, ενοχλούσε το θεσμικό πλαίσιο που διασφάλιζε τη δημοκρατία και τις ελευθερίες, ενοχλούσε η πολιτική ασπίδα της Ευρώπης. Ολα αυτά έγινε προσπάθεια να κατεδαφιστούν, προσπάθεια που σε έναν βαθμό ήταν συνειδητή.

Η προσπάθεια αυτή είχε ορισμένους βασικούς στόχους. 

Ενας στόχος ήταν η κατάλυση της ελευθερίας του Τύπου, η προσπάθεια ελέγχου του. 

Δεύτερος στόχος ήταν η Ευρώπη και, ιδίως, η ευρωζώνη: πίστευαν ότι με τις κινήσεις τους θα εξασφάλιζαν την, όσο το δυνατόν, μεγαλύτερη χρηματοδότηση από την Ευρώπη επιδιώκοντας παράλληλα και/ή την υπονόμευση της Ευρωπαϊκής Ενωσης, θεωρώντας ότι έτσι θα υπονομευτεί το καπιταλιστικό μοντέλο. 

Οι στόχοι αυτοί κατέρρευσαν μεν με το δημοψήφισμα, ωστόσο η επανεκλογή του Τσίπρα επέτρεψε την αναπροσαρμογή του αρχικού μοντέλου: η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, χωρίς Βαρουφάκη, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνη, επέλεξε τη χρηματοδότησή της από την καπιταλιστική Ευρώπη που δεν έγινε δυνατόν να ανατραπεί, ωστόσο συνεχίστηκε στην Ελλάδα η προσπάθεια ελέγχου του Τύπου και, μαζί, και άλλων θεσμικών πυλώνων, όπως η Δικαιοσύνη. 

Στο τέλος, βεβαίως, ήρθε μια ακόμα τυχοδιωκτική μεταστροφή: αυτό που ενδιέφερε ήταν η διατήρηση της κυβέρνησης και της εξουσίας, για την οποία ο Τσίπρας και η καμαρίλα της εξουσίας του στηρίζονταν πλέον στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ηταν η εποχή του κότερου, που σήμερα γίνεται προσπάθεια να ξεχαστεί.

Αυτή ήταν η πολιτική μεθόδευση του Τσίπρα, με όπλο την Αριστερά, να αναρρηθεί στην εξουσία και, στη συνέχεια, να την κρατήσει. Η μεθόδευση αυτή ήταν συστηματικά κυνική. Η δημοκρατία ήταν κι αυτή ένα πολιτικό εργαλείο στα χέρια της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ - πιο σωστά, οι δημοκρατικοί τύποι, πίσω από τους οποίους γινόταν συστηματική προσπάθεια ελέγχου και προσαρμογής της στο εξουσιαστικό σχέδιο του Τσίπρα. Ετσι παίχτηκε το παιχνίδι, αυτό το παιχνίδι χάθηκε.

Αυτό το παιχνίδι επιδιώκει ο Τσίπρας να αναβιώσει και τη δεύτερη φορά Αριστερά. Χρειάζεται ένα διευρυμένο κόμμα, υπό έναν δημοκρατικό τύπο, που ακόμα μια φορά θα λειτουργεί ως προσωπικός μηχανισμός του. Αυτό ξέρει, αυτό μεθοδεύει.

Η περίοδος της διακυβέρνησης Τσίπρα απέτυχε, και τη βούλα της αποτυχίας την έβαλε η βαριά σφραγίδα της λαϊκής βούλησης, σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις. Υπό κανονικές συνθήκες, η διακυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη θα ήταν αδιατάρακτη για πολύ καιρό, απέναντι σε ένα αποτυχημένο κόμμα που πολιτεύτηκε στο όνομα της Αριστεράς.

Μπορεί να διαταραχτεί αυτή η διακυβέρνηση από την προσδοκία μιας δεύτερη φορά Αριστεράς;  

Μόνο υπό μία προϋπόθεση, την οποία όμως έχει καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ και έχει αρχίσει να την εντάσσει στη μετεκλογική του προσαρμογή:  

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Δευτερότριτη φορά Αριστερά


Οι αρμοί της εξουσίας μπορεί να σκουριάζουν λόγω απολυταρχίας και να λαδώνονται από τη διαφθορά

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Σε ομιλία του στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ αναρωτήθηκε ο Τσίπρας: «Πρώτο ερώτημα: Πώς θα καταφέρει τη δεύτερη φορά η Αριστερά, κερδίζοντας τις εκλογές, να αναλάβει την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας;» 


Του άρεσε του τρέντι Αλέξη η «πρώτη φορά Αριστερά» και θέλει και δεύτερη μερίδα (λες και δεν την είχε από τον Σεπτέμβριο του 2015 μέχρι τον Ιούλιο του 2019). 


Έλα, όμως, που αυτό το πιάτο δεν άρεσε στους πελάτες-ψηφοφόρους και δεν θέλουν (για την ώρα) να το βλέπουν ούτε στο μενού…

Ωστόσο, στην Ελλάδα ζούμε, ας μην αποκλείουμε να γίνει ακόμα κι αυτό. Η δευτέρα πλάνη, που είναι χείρων της πρώτης, δεν αποκλείεται να ακολουθηθεί από τρίτη, η οποία έσται χείριστη όλων, και όλες οι πλάνες μαζί θα γίνουν αεροπλάνες που θα μας πετάξουν μέχρι το πύρινο μάτι της κολάσεως. Αφού έγινε μία φορά ο Τσίπρας πρωθυπουργός, γιατί να μην το ξαναπετύχει;  


Μπορεί και να το επιτύχει. Ο ανταγωνισμός στα υψηλά κλιμάκια της εξουσίας δεν είναι δα και τόσο σκληρός.

Πάντως, με τη φράση για τον «έλεγχο των κρίσιμων αρμών της εξουσίας» απέδειξε και τις αριστερές καταβολές του ο άνθρωπος. Το ‘χαν συνηθίσει και στην ΕΣΣΔ και στην Αλβανία και την Πολωνία και τη Ρουμανία, και το κάνουν ακόμα στην Κίνα και τη Βόρεια Κορέα. Στις εκλογές, οι ηγέτες έπαιρναν (και οι επιζήσαντες τυχεράκηδες παίρνουν ακόμα) 99,9%, το 0,01% αγνοείται ακόμα και στα κομμουνιστικά καθεστώτα το κόμμα δικάζει, το κόμμα κυβερνά, το κόμμα νομοθετεί, το κόμμα διορίζει και απολύει από το Δημόσιο, και το κόμμα αποφασίζει πόσοι είναι οι λίγοι που θα γλιτώνουν από την πείνα, από την οποία θα υποφέρουν οι πολλοί.

Είναι αφελής ο Τσίπρας, που λέει ευθέως τα αντιδημοκρατικά σχέδιά του.  


Οι άλλοι τα κάνουν – δεν τα λένε. Τη δημοκρατία την αγοράζουν – δεν την καταργούν.  


Το αποτέλεσμα είναι...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Αυτοί οι άτιμοι οι αρμοί

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ

Εγώ προτιμώ τους ανθρώπους που τα λένε τσεκουράτα. Κατά τούτο, ο Πολάκης που πρότεινε ευθέως να αλλάξει ο τρόπος εκλογής των Ανεξάρτητων Αρχών, στα μάτια μου είναι προτιμητέος από τον Τσίπρα που είπε αυτά τα συγκαλυμμένα περί «αρμών της εξουσίας» ενώ εννοούσε ακριβώς τα ίδια με τον Παύλο. Βέβαια, οι αρχιστράτηγοι χρησιμοποιούν άλλη γλώσσα από τους λοχαγούς. Οι μεν κάνουν πολιτική, ενώ οι δε εμψυχώνουν το στράτευμα και ενίοτε κάνουν την βρώμικη δουλειά στον πόλεμο.

Τελικά αυτό που έχει σημασία είναι αν ολόκληρο το στράτευμα έχει ενιαίο στόχο, ανεξαρτήτως πως τον ονομάζουν. Θα είναι οι λεγόμενοι «αρμοί της εξουσίας» σταθερός στόχος μιας δεύτερης κυβέρνησης του Σύριζα ή όχι;  

Προφανώς θα είναι, όπως ήταν σταθερός στόχος και της πρώτης του κυβερνητικής προσπάθειας που όμως απέτυχε. Απορώ δε ειλικρινά με όσους θριαμβολογούν ότι οι Συριζαίοι αποκαλύφθηκαν μόλις ο Τσίπρας, η Μπαζιάνα ή ο Πολάκης ξεστομίσουν κάτι τέτοιο.

Να με συμπαθάτε, αλλά οι «αρμοί» του Αλέξη, το «πήραμε την κυβέρνηση όχι την εξουσία» της Περιστέρας, το «να εκλέγουμε αλλιώς τις Ανεξάρτητες Αρχές» του Πολάκη και όλα τα παρόμοια, είναι πράγματα που πιστεύουν βαθιά. Το να κατηγορείς έναν κομμουνιστή ή έναν απλό αριστερό ότι πάει να καταλάβει προς όφελος του όλες τις δομές της εξουσίας, είναι σαν να κατηγορείς έναν σκύλο επειδή είναι σαρκοφάγος. Έχει κανέναν νόημα; Ούτε αντικειμενικά έχει νόημα, αλλά και στα αυτιά του σκύλου μια τέτοια κριτική ακούγεται ως πρόθεση να τον κάνουν με το ζόρι χορτοφάγο, δηλαδή να τον θανατώσουν.

Μην γελάτε, έτσι σκέφτονται.  


Αυτά που γράφουμε για διάκριση των εξουσιών στην δημοκρατία και για τους θεσμούς που δεν επιτρέπεται να καταλαμβάνονται από τους προσωρινούς ενοίκους της εκτελεστικής εξουσίας, στα αυτιά των Συριζαίων ακούγονται ως ανέκδοτο. Η επιχειρηματολογία αυτή, κατά την γνώμη τους δεν είναι τίποτα άλλο από τον ιδεολογικό φερετζέ των Δεξιών που ήδη έχουν καταλάβει τους αρμούς της εξουσίας και κάνουν την ταξική δουλειά τους μέσα απ’ αυτούς.

Όποιος λοιπόν πιστεύει ότι ξεμπροστιάζει έναν Συριζαίο όταν αποκαλύπτει το λενινιστικό και αυταρχικό υπόβαθρο των απόψεων του, στην πραγματικότητα  τον διασκεδάζει. Αν δεν είχαν την αντίληψη της κατάληψης των κοινωνικών θεσμών και των κρατικών μηχανισμών, δεν θα υπήρχαν ως κόμμα.  


Εγώ πιστεύω ότι είναι καλό να ξέρουμε τι πρεσβεύουν και ακόμα καλύτερο να τα λένε ευθέως. 


Ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε και εν πάσει περιπτώσει, η πολιτική σύγκρουση αποκτά και τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά που της αξίζουν. 


Αλλιώς...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Οι αρμοί και τ' αρμενάκια της εξουσίας!

Του Γιώργου Παπαδόπουλου- Τετράδη

Όσοι συμπολίτες έπεσαν από τα σύννεφα για τις δηλώσεις Τσίπρα περί ανάγκης ελέγχου τών “άλλων αρμών” της εξουσίας “πέρα από το κυβερνητικό έργο και το έργο των υπουργών” όταν ξανάρθει στήν εξουσία, μάλλον δεν ξέρουν τι θα πεί ΣΥΡΙΖΑ, τι πιστεύει η συντριπτική πλειονότητα των στελεχών του και τι συνέβη το καλοκαίρι του 2015.

Επιπλέον, δεν ξέρει ότι ο κ Τσίπρας είναι ο μεγαλύτερος πολιτικός απατεώνας στήν ιστορία του τόπου, μαζί με τον Δηλιγιάννη. Η διαφορά τους είναι ότι ο τελευταίος ήταν μορφωμένος.

Και το ότι είναι απατεώνας το μαρτυράει η προηγούμενη πολιτική του θητεία. Αλλά, για να μην αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης, φρόντισε να το επιβεβαιώσει και με τις σχετικές πρόσφατες δηλώσεις του περί “ελέγχου και των άλλων αρμών της εξουσίας”.

Το έργο του δημοσιογράφου είναι να ξεσκεπάζει την εξουσία και τις βρωμιές της. Κυρίως την κυβέρνηση, την ασκούσα την εξουσία. Αλλά, ακόμα κι αν θέλεις να αγιάσεις δεν σε αφήνει η συγκεκριμένη αντιπολίτευση. Και δεν σε αφήνει, γιατί η δήλωση Τσίπρα περί ελέγχου είναι επικίνδυνη για τη Δημοκρατία.  

Το χειρότερο: Την πιστεύουν στην πλειονότητά τους τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Που αποδεικνύονται αθεράπευτα αντιδημοκράτες.

Έχω επισημάνει τα τελευταία χρόνια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει στο λεγόμενο δημοκρατικό τόξο. Είναι ένα φασιστοειδές συνοθύλευμα οπαδών της δικτατορίας του προλεταριάτου και της ένοπλης επιβολής της μειοψηφίας επί της πλειοψηφίας. Στην καλύτερη περίπτωση, της πλειοψηφίας επί της μειοψηφίας. Δεν κάνει διαφορά. Και τα δύο φασισμός είναι, όταν δεν έχεις να αντιμετωπίσεις πραγματική δικτατορία και τους πρωταγωνιστές της. 

Λίγες οι δημοκρατικές εξαιρέσεις στο κόμμα.

Είναι αυτοί οι ίδιοι που το καλοκαίρι του 2015 είχαν ετοιμάσει σχέδιο “προσωρινής αναστολής άρθρων του Συντάγματος” και επιβολής της πολιτικής τους με “τον στρατό να εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών και την έννομη τάξη”, όπως είχε πει ο ακροδεξιός συνεταίρος και υπουργός Άμυνας κ Καμμένος! Για να αντιμετωπίσουν μια λαϊκή αντίδραση όταν θα συνελλάμβαναν τους αρμούς της εξουσίας, που θα αντιδρούσαν στη μετάβαση στη δραχμή και στήν ταυτόχρονη ρήξη με την ΕΕ.

Το σχέδιο απέτυχε όχι τόσο γιατί κατάλαβαν πόσο πρόχειρα στημένο ήταν και πόσο απροετοίμαστη ήταν η χώρα για κάτι τέτοιο, αλλά γιατί ειδοποιήθηκαν αμέσως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Παυλόπουλος και ο τέως πρωθυπουργός Καραμανλής, που είχε πολύ καλές σχέσεις μαζί τους, και απέτρεψαν την εκτέλεσή του. Οι ίδιοι δεν τό χαν σε τίποτε να το εφαρμόσουν! Τέτοιοι δημοκράτες.
Ο κ Τσίπρας, όμως, δεν ανήκει στον ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια δεν ανήκει σε καμιά πολιτική θέση. Είναι επαναστάτης για την κηδεία του Κάστρο, κομμουνιστής για το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, σοσιαλιστής για να βρεί στελέχη από το ΠΑΣΟΚ και να συμμετέχει στη μεγάλη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, συντηρητικός για να εκθειάζει τον Τράμπ, δεξιός για να είναι ο καλύτερος εφαρμοστής των μνημονίων της Μέρκελ, ακροδεξιός για να κυβερνήσει με τον Καμμένο και να απελευθερώνει τη Χρυσή Αυγή που φυλάκισε ο Σαμαράς και απολίτικος γκατζετάκιας όταν χρειάζεται μέλη στο κόμμα και τους εγγράφει αρκεί να κάνουν like στη φόρμα!!

Χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ ως όχημα για τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Όπως και ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ τον χρησιμοποιεί για να έχει επαφή με την εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Τσίπρα είναι 2,8- 3,1%.

Από το μπάχαλο των 15μελών ως την εξουσία της χώρας, αυτός είναι η συντομότερος δρόμος. Αυτόν και πήρε ο κ Τσίπρας. Και λέω ότι δεν είναι ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από πούρους ιδεολόγους κομμουνιστές και από λίγους αριστερούς ανανεωτικούς, που απέμειναν εκεί αφού δεν είχαν το θάρρος να αποχωρήσουν μόλις τα ορφανά της ΚΝΕ απέκτησαν τον έλεγχο της άλλοτε δημοκρατικής ανανεωτικής αριστεράς του Συνασπισμού και της ΕΑΡ. Ο κ Τσίπρας είναι απλός τυχοδιώκτης.

Και λέω ότι είναι πολιτικός απατεώνας και τσαρλατάνος γιατί μας το είπε ο ίδιος, προσπαθώντας να αλλάξει με ψέμματα τη δήλωσή του για τον έλεγχο των “αρμών” της εξουσίας. Ούτε το θάρρος να επιμείνει στήν άποψή του δεν είχε.

Αφού αναλώθηκε σε ενα υβρεολόγιο για αυτούς που εξανέστησαν για τη φασιστική του δήλωση, είπε ότι τον διαστρέβλωσαν και ότι εκείνος εννοούσε ότι όταν έρθει πάλι στήν κυβέρνηση θα ελέγξει όλη την κακοδιαχείριση και δυσλειτουργία από τη Δημόσια Διοίκηση που έγινε λάφυρο κομματικό και αξιοποιήθηκε προκειμένου να δημιουργηθούν κομματικοί μηχανισμοί ή κυκλώματα διαφθοράς. Και μέσα στο κράτος και μέσα στη Δημόσια Διοίκηση και σε ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Να μας συμπαθά ο κ Τσίπρας, αλλά οι δημοσιογράφοι στα χτεσινά ραδιόφωνα και στίς τηλεοράσεις δεν τον “ξυλοφόρτωσαν” δεόντως για τις δήθεν διορθωτικές του δηλώσεις και για το θράσος του να επιτίθεται κι όλας σε όσους είναι οπαδοί της Δημοκρατίας,πολίτευμα που απαιτεί καθόλου πανίσχυρες κυβερνήσεις.

Και δεν τον “ξυλοφόρτωσαν” δεόντως, γιατί η δημόσια διοίκηση, οι κομματικοί μηχανισμοί στο κράτος, η λειτουργία των ελεγκτικών μηχανισμών και η στελέχωσή τους, όπως και η στελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών, που τάχα είπε ότι εννοούσε ως “αρμούς της εξουσίας” είναι δουλειά των υπουργείων και της κυβέρνησης. Και κανενός άλλου.Την είχε την κυβέρνηση και μπορούσε να τους ελέγξει αυτούς τους αρμούς. Και τους ήλεγξε μέχρι κεραίας. Με τα ίδια και χειρότερα κομματικά κριτήρια που τα έλεγχαν και οι προηγούμενοι!

Αλλά, στήν πρώτη του δήλωση ο κ Τσίπρας, δεν εννοούσε αυτά. Γιατί είπε ξεκάθαρα “εκτός από όσα ελέγχουν τα υπουργεία και η κυβέρνηση να ελέγξουμε και τους άλλους αρμούς της εξουσίας”. Και στή Δημοκρατία αυτά που δεν ελέγχει η κυβέρνηση, ή μάλλον αυτά που ΟΦΕΙΛΕΙ να μην ελέγχει, είναι οι “άλλοι αρμοί της εξουσίας”, που θέλει να ελέγξει την επόμενη φορά ο κ Τσίπρας! Κι αυτοί είναι η Δικαιοσύνη, η Τράπεζα της Ελλάδος (που υπάγεται στην ΕΚΤ), οι Ανεξάρτητες Αρχές, η Προεδρία της Δημοκρατίας, τα συνδικάτα, οι επαγγελματικές οργανώσεις, τα ΜΜΕ.

Θέλει πολύ θράσος να στοχεύει ο κ Τσίπρας στόν έλεγχο των “άλλων αρμών” όταν η Δημοκρατία στηρίζεται ΑΚΡΙΒΩΣ στήν ανεξαρτησία των άλλων αρμών από την εκτελεστική εξουσία και ΑΚΡΙΒΩΣ στήν αποφυγή της παντοδυναμίας της εκτελεστικής εξουσίας. Δηλαδή της κυβέρνησης. Για να μην έχεις δικτατορία.

Και θέλει πολύ θράσος, γιατί...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Οπως ο Λένιν στους μπολσεβίκους

Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλεγε ότι στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται, αλλά και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται ποτέ. 


Τότε ο Αλέξης Τσίπρας θα ήταν μικρό παιδί και δεν θα συγκράτησε κάτι σχετικό. Οφειλε όμως να το μάθει αργότερα. Ακούγοντας τον να απευθύνεται προς τους συντρόφους στην Κεντρική Επιτροπή αναρωτήθηκα αν είναι αφελής, απαίδευτος ή επικίνδυνος. 


Πολλά μπορείς να του προσάψεις, αλλά ηλίθιο δεν θα τον πεις ποτέ. Ο Τσίπρας αναρωτήθηκε «πώς θα καταφέρει, τη δεύτερη φορά η Αριστερά, κερδίζοντας τις εκλογές, να αναλάβει την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας».  


Ήταν περίπου στο ίδιο πνεύμα με τον Παύλο Πολάκη που είπε ότι έπρεπε να αλλάξει ο τρόπος εκλογής Ανεξάρτητων Αρχών προκειμένου να ελέγχονται πλήρως από την κυβέρνηση. Θα φαίνονται ανεξάρτητες, αλλά δεν θα είναι.  


Τον Πολάκη επανέφερε στην τάξη ο Νίκος Βούτσης που προσπάθησε να του εξηγήσει ότι το Σύνταγμα είναι υπεράνω κομματικών επιδιώξεων. Αυτά δεν έχουν θέση στην πολιτική λογική του Πολάκη. Ενδεχομένως ο άνθρωπος να μην μπορεί και να τα κατανοήσει. Όμως ο Τσίπρας; Τι στο διάολο ήθελε να πει;  


Διότι είναι άλλο να εμφανίζεσαι ως Λένιν ενώπιον των μπολσεβίκων λίγο πριν την επίσκεψη στα χειμερινά ανάκτορα και άλλο ως ηγέτης μίας παράταξης που αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτική και κάνει άνοιγμα στο κεντρώο χώρο. 


Υποθέτω ο ίδιος θα μας εξηγούσε, αν πίναμε ένα χαλαρό ποτό, ότι όλες οι κυβερνήσεις προσπαθούν να ασκήσουν έλεγχο στις δομές εξουσίας, προωθώντας τους δικούς τους ανθρώπους. Καμία αντίρρηση, απλώς αυτό δεν περιγράφεται σε πολιτικό ή προγραμματικό λόγο -εμπίπτει στη ρήση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.  


Ούτε μπορείς να μιλάς για έλλειμμα δημοκρατίας και στην επόμενη φράση να περιγράφεις πώς σκοπεύεις να την υπονομεύσεις. 


Ομοίως, είναι αρκετά γελοίο να εγκαλείς τον αντίπαλό σου για το «επιτελικό κράτος» και εσύ να περιγράφεις πώς σκοπεύεις να βάψεις το κράτος με τα χρώματά σου


Ο Τσίπρας δεν περιορίστηκε σε αυτό. Είπε κάτι που προσδιορίζεται ως ο ορισμός της χυδαιότητας: 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Τη δεύτερη φορά αριστερά θα καταφέρουμε να καταλύσουμε το πολίτευμα!

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν είναι απαραίτητη η υπενθύμιση του προφανούς. Αναρωτιέμαι αν χρειάζεται να θυμίζει κανείς ότι όπως αποκλείεται να είναι δημοκράτης ένας θαυμαστής του Παπαδόπουλου, του Φράνκο, του Μουσολίνι και του Βιδέλα, έτσι αποκλείεται να είναι δημοκράτης κι ένας θαυμαστής του Λένιν, του Κάστρο, του Μάο ή οποιουδήποτε άλλου κομμουνιστή δικτάτορα. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει λόγος να εξηγούμε ότι όπως αποκλείεται να είναι δημοκράτης ένας θαυμαστής της φασιστικής Ιταλίας έτσι αποκλείεται να είναι δημοκράτης και ένας θαυμαστής της Σοβιετικής Ένωσης. Αναρωτιέμαι αν χρειάζεται να επισημαίνουμε ότι ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, μπορεί να είναι ένα διαμάντι, μπορεί να είναι πολλά πράγματα, αλλά δημοκράτης δεν είναι.

Και αφού αναρωτηθώ, απαντώ καταφατικά.

Γιατί δυστυχώς, παρότι λιγοστεύουν συνεχώς, υπάρχουν ακόμα συμπολίτες που αδυνατούν να αντιληφθούν το αυτονόητο ή να παραδεχτούν ότι 1+1 δεν μπορεί παρά να κάνει 2. Δυστυχώς υπάρχουν ακόμα ανυποψίαστοι συμπολίτες που κατατάσσουν τον ΣΥΡΙΖΑ στις δημοκρατικές δυνάμεις. Και αυτοί οι συμπολίτες είναι που δημιουργούν την ανάγκη της υπενθύμισης του προφανούς. Ή που τη δημιουργούσαν. Γιατί χάρη στον Αλέκση αυτή η ανάγκη ίσως πάψει να υπάρχει.

Γιατί ο Αλέκσης, φροντίζει να θυμίσει ο ίδιος την εχθρική σχέση που έχει και αυτός και το κόμμα του με τη δημοκρατία. Ο Αλέκσης ο οποίος, ως πραγματικός αριστερός, δεν μπορεί να περιοριστεί στη διακυβέρνηση, αλλά θέλει και τον έλεγχο κάθε εξουσίας προκειμένουν να επιβάλει το πολίτευμα το οποίο θαυμάζει με τον τρόπο που το έκαναν οι πολιτικοί που θαυμάζει. Ο Αλέκσης ο οποίος μιλώντας στους συντρόφους του αναρωτήθηκε: «... πώς θα καταφέρουμε, όταν ξανακερδίσουμε τις εκλογές, αυτή τη φορά να αναλάβουμε την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας;...».

Αυτή η φράση του ηγέτη της ελληνικής αριστεράς μπορεί να κάνει την υπενθύμιση των προθέσεων των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ περιττή. Όχι μόνο επειδή ξέρουμε πως όποιος θαυμάζει δικτάτορες και δικτατορίες δεν μπορεί παρά να θέλει να τους μιμηθεί, αλλά επειδή η φράση αυτή μας θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο, ως κυβερνήτης, αποπειράθηκε (και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε) να ελέγξει τα μέσα ενημέρωσης. Τον τρόπο με τον οποίο αποπειράθηκε (και σε μεγάλο βαθμό κατάφερε) να ελέγξει τη δικαιοσύνη. Επειδή μπορούμε να τη συνδυάσουμε με τις γελοίες και ταυτόχρονα τρομακτικές λεπτομέρειες της πρώτης του προσπάθειας να αναλάβει τον έλεγχο «κρίσιμων αρμών εξουσίας» (αναγνωρίζω ότι ο Αλέκσης δεν είναι πιθανό να γνωρίζει τι σημαίνει η λέξη «αρμός», αλλά νομίζω πως καταλαβαίνει το γενικό νόημα της φράσης που ξεστόμισε).

Χάρη σ΄αυτή του τη φράση θα λιγοστέψουν και άλλο οι συμπολίτες που δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι καθόλου παράξενο η κομμουνιστογενής αριστερά (και στην Ελλάδα δεν έχουμε άλλη όσο κι αν προσπαθεί η Φώφη να φτιάξει την χαζοχαρουμενογενή) να έχει σκοπό την κατάλυση του πολιτεύματος. 

Και θα αυξηθούν αυτοί που καταλαβαίνουν πόσο παράξενο είναι το ότι...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Θράσος χιλίων πιθήκων!

Γράφει ο Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος

Ομολογώ ότι «σπάω πλάκα» με όλους αυτούς τους αριστερούληδες που κυβερνούσαν το 2015 και σήμερα ο ένας μετά τον άλλον αρχίζουν και… συνεισφέρουν στην εξιχνίαση του εγκλήματος εις βάρος της χώρας,  που διαπράχθηκε το 2015. 
 
Μα δεν είναι για να σπάμε πλάκα.
 
Όσα ήδη έχουν αποκαλυφθεί, όσα αποκαλύπτονται και όσα θα αποκαλυφθούν, καταδεικνύουν το δράμα της Ελλάδας και όλων μας. 


Καταδεικνύουν και την πολιτική ανοησία εκείνων που με δογματισμό ήθελαν ή επιχείρησαν να εξοστρακίσουν τη χώρα από την μεγάλη (με όλες τις αδυναμίες της) ευρωπαϊκή οικογένεια. Ξέρετε τι είναι να βρίσκεται η χώρα «τεθωρακισμένη» μέσα στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης και κάποιοι να οραματίζονται … Σοβιετίες, Κίνες, Ρωσίες και διάφορες άλλες περιφερειακές δυνάμεις;
 
Όσοι το 2015 ήταν παρόντες στην διακυβέρνηση της χώρας, δηλαδή ο Τσίπρας, ο Παππάς, ο Βαρουφάκης, ο Τσακαλώτος, ο Λαφαζάνης, η Ζωή αλλά κι ο Καμμένος, ήταν τελικά θρασύτατοι τυχοδιώκτες κι έπληξαν την Ελλάδα. Κι έχουν το θράσος να κουνάνε το δάκτυλο και να χαρακτηρίζουν τον πρωθυπουργό ως … τον μέγιστο πολιτικό απατεώνα της ιστορίας! Ποιοι; 


 Οι ανερμάτιστοι! 


Οι τζογαδόροι της Ελλάδας, οι χωρίς προηγούμενο ψεύτες,  που οδήγησαν την Ελλάδα να έχει κλειστές τράπεζες, να υποστεί ένα χωρίς ερώτημα και διχαστικό δημοψήφισμα, να χρεωθεί το πιο βαρύ μνημόνιο και να ενεχυριαστεί για έναν αιώνα η δημόσια περιουσία! Κι όλα αυτά με τον Καμμένο και τον στρατό να … εγγυώνται την εσωτερική τάξη της χώρας! 


Τα ξέχασε κάποιος νοήμων;
 
Τώρα, ο Τσίπρας κι οι σύντροφοί του αναζητούν λήθη. Αναζητούν να τακτοποιήσουν τους λογαριασμούς τους με όσους εκ του εκλογικού σώματος έχουν αμνησία ή ελαστική συνείδηση. Κάνουν δήθεν αυτοκριτική, αλλά δεν λένε κουβέντα για το γεγονός ότι λεηλάτησαν μια ολόκληρη κοινωνία αφού πρώτα τη ρήμαξαν στα ψέματα και τα παραμύθια…
 
Ο Αλέξης Τσίπρας υποσχέθηκε χθες και προχθές στους συντρόφους του την επιστροφή στην εξουσία. Μάλιστα ανέφερε ότι μόλις συμβεί αυτό θα έχουν τον  πλήρη έλεγχο  «όλων των αρμών» του κράτους! Προφανώς με πρακτικές Ρασπούτιν και σε άλλους τομείς, πλην της Δικαιοσύνης. Λενινιστική πολιτική κουλτούρα! Η οποία ήταν η απαρχή της σταλινοποίησης στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού… 
Ξέρετε ποιο είναι το πιο γελοίο; 


Ότι ανασύρει τις πλάκες του Λένιν την ίδια ώρα που δήθεν μετασχηματίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ σε… κεντρώο κόμμα!!!
 
Εν τω μεταξύ, στην ίδια κομματική συγκέντρωση, μετά τον Τσίπρα και τους .. αρμούς της εξουσίας και του κράτους που είπε ότι θα κλείσει, βγήκε κι ο Πολάκης κι είπε άλλο τραγικό: Ότι πρέπει ν’ αλλάξει ο τρόπος εκλογής Ανεξάρτητων Αρχών προκειμένου να ελέγχονται πλήρως από την κυβέρνηση. Θα φαίνονται ανεξάρτητες, αλλά δεν θα είναι!!!
 
Είναι κι άλλο: Την ώρα που εγκαλεί τον αντίπαλό του για το «επιτελικό κράτος» (που σε τελική ανάλυση λειτουργεί θεωρητικά χωρίς κομματισμό) βγαίνουν και λένε ανερυθρίαστα ότι οι ίδιοι σκοπεύουν να βάψουν το κράτος με τα χρώματά τους!
 

Σκέφτομαι τελικά ότι ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ, η Αριστερά, η συνεργαζόμενη μαζί του ψεκασμένη Δεξιά αλλά και οι αναρχομπάχαλοι ΔΕΝ «πυροβόλησαν» την Ελλάδα μόνο σε σχέση με την Οικονομία, την περιουσία και τη Μακεδονία. Την «πυροβόλησαν» πολλάκις και τραυμάτισαν θανάσιμα το κράτος Δικαίου, τις αξίες, τους θεσμούς, ακόμη και τη λογική!
 
Σκέφτομαι ότι ίσως ήταν σοβαρό λάθος του Κυριάκου Μητσοτάκη που άφησε το 2015 χωρίς έλεγχο στη Βουλή. Χωρίς να μάθουμε ακριβώς τι συνέβη και πώς ο Τσίπρας έπαιξε κορώνα γράμματα τις ζωές μας. Μπορεί οι ποινικές ευθύνες να έχουν παραγραφεί αλλά νομίζω ότι η κοινωνία είχε ανάγκη –το έχει ακόμη- να μάθει.
 
Κι αντί αυτό ακούμε τον Τσίπρα να μας απειλεί ότι θα … ξανάρθει και θα κυβερνήσει… λενινιστικά!  


Ακούμε και βλέπουμε τον Βαρουφάκη να περιφέρει υποκλαπείσες συνομιλίες από το Eurogroup και να εμφανίζει πειστήρια ενοχής του Τσίπρα στη συμφωνία του με τους δανειστές.  


Ακούμε και βλέπουμε τη Ζωή να …θυσιάζεται να παρανομήσει (με το usb Βαρουφάκη) για να αποκαθηλώσει τον Αλέξη. 

Ακούμε και βλέπουμε ακόμη και τον Καμμένο (στο πολιτικό ξέπλυμα που του έκανε … μεγαλοδημοσιογράφος στην εκπομπή του) να δηλώνει ότι ο Βαρουφάκης έκλεινε deal με τον Σόιμπλε να μας δώσουν 50 δις ευρώ και να φύγουμε από την Ευρώπη…  


Μέσα σ’ όλα κι ο Λαφαζάνης που ετοιμάζει βιβλίο, όπως λέει, με … αποκαλύψεις που θα …τελειώσουν τον Τσίπρα και θα του βάλουν… φωτιές!
 
Μήπως, λοιπόν...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Κοιτάξτε εδώ φάτσα που ήθελε να ελέγξει «τους αρμούς της εξουσίας».

Γράφει ο Άλκης ο Αρμός


Κοιτάξτε εδώ φάτσα που ήθελε να ελέγξει «τους αρμούς της εξουσίας».
 
Το τραγικό για τη δημοκρατία μας είναι ότι αυτός ο γραφικός και το τσίρκο που τον περιέβαλλε παραλίγο να τα καταφέρει:
 
✔️Ο Λαφαζάνης παραλίγο να καταλάβει το Νομισματοκοπείο και να συλλάβει το Στουρνάρα.
 
✔️Ο Παπαγγελόπουλος παραλίγο να φυλακίσει το μισό υπουργικό συμβούλιο της προηγούμενης κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
 
✔️Ο Παππάς παραλίγο να κάνει τους γιδοβοσκούς καναλάρχες.
 
✔️Ο Βαρουφάκης παραλίγο να μας αποκόψει από την Ευρώπη και να μας πληρώνει με χαρτοπετσέτες ...
 
✔️Η Θάνου και η Δημητρίου παραλίγο να ξευτιλίσουν, να απαξιώσουν το δικαστικό σώμα και να καταστήσουν την τρίτη εξουσία υποχείριο των εντολέων τους.
 
Η αριστερά πάντα ήταν συνώνυμη του αυταρχισμού.
 
Στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, οι γελωτοποιοί της αριστεράς πρωταγωνίστησαν σε μια φάρσα κατάληψης των «αρμών» της εξουσίας.
 
Το ότι δεν τα καταφέραν δεν σημαίνει ότι απείχαν πολύ από την επίτευξη του στόχου τους.
 
Ούτε ότι...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Δεν ελέγχονται οι «αρμοί της εξουσίας» σύντροφε…

Του ΑΓΓΕΛΟΥ ΚΩΒΑΙΟΥ


Δεν θα έπρεπε να προξενεί έκπληξη η φράση του Αλέξη Τσίπρα για το πώς η δεύτερη φορά Αριστερά, όταν κερδίσει τις εκλογές, θα πρέπει να ελέγξει όλους τους «αρμούς της εξουσίας». 


Αυτό που προξενεί έκπληξη είναι ότι έπειτα από την κυβερνητική του θητεία, το μόνο που αντιλαμβάνεται ως αδυναμία είναι ότι δεν κατόρθωσε να διαλύσει ολοκληρωτικά όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς και να εξαφανίσει κάθε δικλίδα ασφαλείας του σύγχρονου δημοκρατικού πολιτεύματος.  


Αν κάποιος επιχειρήσει να ερμηνεύσει την πηγή της έμπνευσής του, θα οδηγούνταν σε έναν παραλληλισμό. Αφού επέλεξε την συγκεκριμένη φρασεολογία και μίλησε για «αρμούς», πιθανώς να ήθελε να παραπέμψει στην περιβόητη θεωρία των «σταγονιδίων», λίγο μετά την πτώση της χούντας. Ίσως αυτό και να δείχνει με ποιες αντιλήψεις και μανίες εξακολουθεί να προσεγγίζει την έννοια της διακυβέρνησης και της πολιτικής εν γένει ο κατά τα άλλα φορέας της ελπίδας…  


Αν αυτό το συμπέρασμα μπορεί να θεωρείται αυθαίρετο και τραβηγμένο, κάτι άλλο από τα όσα είπε και εννόησε ο κ. Τσίπρας, δείχνει ότι δεν αντιλαμβάνεται τι ακριβώς συμβαίνει. Δηλώνει ότι δεν κατόρθωσε να ελέγξει τους «αρμούς» την πρώτη φορά και ότι προφανώς θα πρέπει να λάβει μία ακόμη εντολή ώστε να τους ελέγξει την επόμενη.  


Πιστεύει στα αλήθεια ότι οι πολίτες έχουν τόσο μεγάλη κάψα για του δώσουν την ευκαιρία να ελέγξει τους «αρμούς»; 


Πιστεύει ότι αυτή είναι η προτεραιότητα σήμερα; 


Θεωρεί ότι με ένα τέτοιο σύνθημα θα πάει στις εκλογές όποτε γίνουν και θα λάβει μία εν λευκώ εντολή να δημιουργήσει ένα τσαβικό καθεστώς; 


Αν αυτά θεωρεί, ας δοκιμάσει την τύχη του. Ας πει στους πολίτες ότι θέλει να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς ανεξέλεγκτης διακυβέρνησης, κατά παρέκκλιση από κάθε δημοκρατικό κεκτημένο των τελευταίων δεκαετιών. Και ας δούμε τι θα πουν οι πολίτες. Πάντως, υπάρχει και μία άλλη παράμετρος.  


Αν δεχόταν κάποιος αυτήν την πολιτική επιδίωξη ως θεμιτή, μοιραία θα κατέληγε σε ένα άλλο συμπέρασμα, όχι και τόσο αυθαίρετο, αφού προκύπτει από την δήλωση του κ. Τσίπρα.  


Επιχείρησε να ελέγξει τους «αρμούς» την πρώτη φορά και δεν τα κατάφερε. Απέτυχε. Δεν μπόρεσε. Οι «αρμοί» (ή οι θεσμοί) αποδείχθηκαν πιο ισχυροί από εκείνον. Φάνηκε ότι είναι πολύ λίγος για να τα βάλει μαζί τους, όπως θα έλεγε και ο ίδιος.  


Αρα...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Αυτή είναι η "πραγματική εξουσία" που αισθάνονται ότι δεν είχαν.


Η συζήτηση περί "αρμών της εξουσίας" είναι αχρείαστη.
 
Οι άνθρωποι αυτοί έχουν καλλιεργήσει τις απόψεις τους για το κράτος και την εξουσία σε ιδεολογικό θερμοκήπιο ολοκληρωτισμού. Αυτά έχουν στο μυαλό τους και απορώ που απορείτε μερικοί.
 
Έκπληξη δεν είναι ότι τους ξεφεύγουν μία στις τόσες αυτά τα χουντικά. Έκπληξη είναι ότι δεν τους ξεφεύγουν πιο συχνά.
 
Το ποιοι είναι και τι θέλουν να κάνουν μας το έδειξαν το πρώτο εξάμηνο του 2015. Ξεκάθαρα.
 
Μετά τον Ιούλιο του 2015 απλώς αναδιπλώθηκαν, ρίχνοντας το φταίξιμο (κατά τις παραδοσιακές τους συνήθειες) σε αποδιοπομπαίους τράγους (Βαρουφάκης) και προσπαθούν να παραμείνουν στο παιχνίδι με την ελπίδα να πραγματώσουν σε επόμενη φάση την ολοκληρωτική κατάληψη της εξουσίας, όπως αυτοί την εννοούν.
 
Και αυτό που εννοούν είναι: Όταν λένε "αυτό", να γίνεται χωρίς καμία απολύτως δημοκρατική συζήτηση ή παρέμβαση θεσμικής διαδικασίας, ακριβώς "αυτό".
 
Οι αντίθετες απόψεις εξαφανίζονται. Δεν υπάρχουν.
 
Ο τρόπος εξαφάνισης δεν έχει σημασία.
 
Ούτε τα εξαφανισμένα υποκείμενα.
 
Κανείς δεν έχει δικαίωμα να σταθεί εμπόδιο στην διαδικασία ολοκλήρωσης του σοσιαλιστικού οράματος, όλα τα άλλα είναι μικρές λεπτομέρειες που ρυθμίζονται εύκολα.
 
Αυτή είναι η "πραγματική εξουσία" που αισθάνονται ότι δεν είχαν.
 
Θα...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Αλέξης διαβάζει Μπέτυ

Του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

Υπάρχουν στιγμές που ένα ζευγάρι περνάει κρίσεις, τσακωμούς, που η εσωτερική πυξίδα τού ενός σαν να αποσυντονίζεται και παύει να δείχνει στην κατεύθυνση που δείχνει του συντρόφου του.  


Οφείλουμε λοιπόν να υποκλιθούμε στο ζευγάρι του Αλέξη και της Μπέτυς. Υστερα από τόσα χρόνια κοινού βίου, ύστερα από παιδιά και απώλειες, θριάβους και απογοητεύσεις, αυτά τα δύο «high school sweethearts» σκέφτονται σαν ένας — αν είχαν ανεβεί και τα σκαλιά της εκκλησίας θα τους έκαναν ταινία στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο. Το δε ενδιαφέρον είναι ότι συχνά ο Αλέξης είναι αυτός που ακολουθεί την Μπέτυ και όχι το αντίστροφο που θα ανέμενε κανείς. Και δεν είναι το απαρχαιωμένο και σεξιστικό αξίωμα ότι πίσω από τον επιτυχημένο άνδρα κρύβεται μια μεγάλη γυναίκα —στην περίπτωσή μας είναι η γυναίκα που δημιουργεί το πλαίσιο, βάζει τις ράγες πάνω στις οποίες θα κινηθεί ο καλός της. 


 Αυτά σκεφτόμουν όταν διάβασα την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή του Σαββάτου. Εντάξει, πολλοί στάθηκαν σε αυτόν τον ποταπό υπαινιγμό για τον ρόλο της ΝΔ και της αστυνομίας στο Μάτι, που το μόνο που κάνει είναι να δείχνει το μέγεθος του ανδρός και να μαρτυρά ότι ο κ. Τσίπρας, μετά από εκείνη την αξιοθρήνητη για τον ίδιο και τραγική για ολόκληρη τη χώρα νύχτα της 23ης Ιουλίου 2018, βρίσκεται σε σύγχυση διαρκείας. Αλλά το πολιτικά ενδιαφέρον ήταν αλλού. Ο κ. Τσίπρας είπε ότι από το επικείμενο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να απαντηθεί το «πώς θα καταφέρει, τη δεύτερη φορά η Αριστερά, κερδίζοντας τις εκλογές, να αναλάβει την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας».  


Κρίσιμοι. Αρμοί. Της εξουσίας. Με μία λέξη, ολοκληρωτισμός.  


Κερδίζεις τις εκλογές, αλλά δεν θέλεις μόνο τις κυβερνητικές θέσεις, το είπε ξεκάθαρα ο άνθρωπος.  


Θέλεις να ελέγχεις τα πάντα.  


Θέλεις, για παράδειγμα, να ελέγχεις την Τράπεζα της Ελλάδος, που βέβαια υπάγεται στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αλλά εσένα δεν σε ενδιαφέρουν τέτοιες λεπτομέρειες — «τι κάνουμε με την ΤτΕ, όταν συστηματικά και με σχέδιο υπονομεύει την ίδια την κυβέρνηση;», ρώτησε τους κομματικούς του συντρόφους. Κάποτε είχε πει ότι θα διώξει τον Στουρνάρα με τις κλωτσιές από την ΤτΕ, δεν τα κατάφερε, αλλά δεν το ξέχασε. 


Θέλεις να ελέγχεις τα ΜΜΕ«τι κάνουμε με του ολιγάρχες που κατέχουν μονοπωλιακές θέσεις στα μέσα ενημέρωσης;», ρώτησε το ίδιο στρατευμένο ακροατήριο που μαζεύτηκε σαββατιάτικα στο «Caravel». Κάποτε ήθελε να βάλει κομματικό επίτροπο στον ΔΟΛ για να επιτρέψει την οικονομική διάσωσή του, δεν τα κατάφερε, αλλά δεν το ξέχασε


Θέλεις να ελέγχεις τη δημόσια διοίκηση«τι κάνουμε με τη δημόσια διοίκηση και τους θύλακες δολιοφθοράς του κυβερνητικού έργου;» ξαναρώτησε. Προ μηνών το είχε πει ο Νίκος Βούτσης, όταν αναλύοντας τα αίτια της ήττας είχε διαμαρτυρηθεί ότι «δεν υπήρχε σε κανένα υπουργείο, καμία οργάνωση βάσης ή οργάνωση μελών», δεν ήταν δυνατή δηλαδή η ιδεολογική καθετοποίηση, από το Μαξίμου ως τους θυρωρούς των υπουργείων, αλλά τώρα ξέρουν τι θα κάνουν


Θέλεις, με λίγα λόγια...

ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΟΥΡΓΕΛΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑ ΚΩΜΩΔΙΑ









Σαν σήμερα (18/2/ΧΧΧΧ)

842: Ληξη της Εικονομαχίας. Η Θεοδώρα (σύζυγος του τελευταίου εικονομάχου αυτοκράτορα Θεόφιλου) επιβάλει την αποκατάσταση της προσκύνησης των ιερών εικόνων.

1929: Ανακοινώνεται η θέσπιση των κινηματογραφικών βραβείων Όσκαρ.

1952: Η Ελληνική Βουλή επικυρώνει τη συμφωνία ένταξης της χώρας μας στο ΝΑΤΟ

1883: Γεννιέται ο Νίκος Καζαντζάκης

1898: Γεννιέται ο Έντζο Φεράρι, δημιουργός της ομώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας

1564: Πεθαίνει ο ιταλός ζωγράφος Μιχαήλ Άγγελος

1967: Πεθαίνει ο Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, κύριος κατασκευαστής της πρώτης ατομικής βόμβας





2016: Σκοτώνεται στα 31 του χρόνια  σε τροχαίο δυστύχημα  στην λεωφόρο Βουλιαγμένης ο γνωστός τραγουδιστής, Παντελής Παντελίδης








2018 Τραγικός θάνατος για τη δημοσιογράφο Καρολίνα Νουντλ Κάλφα σε ηλικία μόλις 50 ετών, έπειτα από πυρκαγιά που ξέσπασε στο σπίτι της στη Χαλκιδική.








2018 Πεθαίνει ο εξαιρετικός δημοσιογράφος της Καθημερινής, γνωστός από την στήλη ο «Φιλίστωρ» ,  Μιχάλης Κατσίγερας.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Ένας πολίτης δαιμονισμένος


Φιλοδοξία ζωής των διαχρονικά φιλόδοξων, απ’ τον καιρό του Ομήρου, είναι να γίνουν πρωταγωνιστές κάποιας αφήγησης: η καταγραφή στα Ιστορικά Κατάστιχα αντιστοιχεί με ανάληψη στους Ουρανούς και υπόσχεση αιωνιότητας.

Το διαδίκτυο “προσφέρει” την αιωνιότητα στο πιάτο. Και ακόρεστα διψασμένοι πλέον γι αυτήν είμαστε όλοι, με τους παρίες πρώτους και καλύτερους – σε εισαγωγικά ή όχι.

Η εν είδει “ανατροπής” διαφήμιση της, νόμιμης σήμερα, παραβατικής συμπεριφοράς του χτες [μια στάνταρ φόρμουλα των identity politics] η αναγόρευση της ανυπακοής σε αξία, η παρουσίαση του ευτελούς προϊόντος σε συσκευασία ένοχης απόλαυσης, η καλλιέργεια των πολεμικών ενστίκτων με κατασκευασμένα δίπολα, καθιερώνουν ως πολιτισμικό παράδειγμα μια αναβαθμισμένη βερσιόν “Δαιμονισμένου” [με την Ντοστογιεφσκική έννοια], ανθρώπου κυνικού, φιλήδονου, μόνου εναντίον όλων, που κανείς δεν είναι ικανός να εκτιμήσει ή να καταλάβει.

Στο μεταξύ, ο βίαια ενοποιημένος πλανήτης εισέρχεται σε μια εννοιολογική δίνη, όπου συνωμοσιολογία και virtual γίνονται ένα, αδιαχώριστα απ’ την πραγματικότητα. Αν ρόλος των μέσων ήταν μέχρι μια εποχή η προπαγάνδα και η χειραγώγηση, σήμερα είναι η σπορά του χάους. Δεχόμενος αλλεπάλληλα χαστούκια, με την επαγγελία του ενός ειδικού να αποτελεί την κόλαση του άλλου, ο “Δαιμονισμένος πολίτης” έχει μονίμως χαμένο το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια του.

Στην τηλεόραση, η διαχείριση των γεγονότων γίνεται με όρους θρίλερ, δια της μετατροπής του θεατή σε θύμα και ένοχο. Ο εθισμός στο φόβο γίνεται μέσω εθισμού στην αδρεναλίνη, που αποτελεί προϊόν του φόβου. 

A priori ηττοπάθεια, φόβος και ενοχή είναι τα δώρα της τηλεόρασης. Το concept “παθητικός θεατής της τιμωρίας του ενόχου στην οθόνη”, με ένοχο τον ίδιο τον εαυτό σου, γίνεται οδηγός συμπεριφοράς και θέασης του κόσμου.

Η τιμωρία αναμένεται δίκην αδήριτης, “καλλιτεχνικής” νομοτέλειας

Αποζητάμε αυτή την ολοκλήρωση, σαν το λουτρό αίματος που δίνει τη λύση σε κάθε αξιοπρεπές blockbuster.

Οι δημοσιογράφοι θα έμεναν άνεργοι χωρίς κακές ειδήσεις. Ο κόσμος, ως εκ τούτου, διαμεσολαβημένος από αυτούς στο πλαίσιο του θανάσιμου ανταγωνισμού τους, δεν μπορεί παρά να είναι ένας κόσμος Αποκάλυψης.

Το νέο στοιχείο με τη νέα χιλιετία, χάρη στα social media, είναι...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Ο Οιδίποδας στη Γουχάν


Ο Σοφοκλής εξηγεί τις αιτίες του κορωνοϊού στον «Οιδίποδα Τύραννο». «Ενσκήπτει ο δαίμονας του πυρετού στην πόλη, ελαύνει ο μισητός λοιμός. Οι οίκοι ερημώνουν, βρίθει στεναγμών και γόων ο μαύρος Αδης», λέει ο Ιερέας στον βασιλιά Οιδίποδα, στον πρόλογο της τραγωδίας (σε μετάφραση Γιάννη Λιγνάδη, εκδόσεις Κάπα Εκδοτική). Ο Ιερέας ενημερώνει τον άρχοντα της Θήβας για τη δεινή κατάσταση της πόλης. Ομως κανείς δεν ξέρει τι προκάλεσε την καταστροφή. 

 Το Μαντείο των Δελφών στέλνει χρησμό που ορίζει ότι το κακό οφείλεται στο μίασμα από την ανεξιχνίαστη δολοφονία του προηγούμενου άρχοντα, του Λάιου.

Οι αναλύσεις του μύθου του Οιδίποδα εστιάζουν στο γεγονός ότι ο ήρωας χωρίς να γνωρίζει τι κάνει, σκότωσε τον πατέρα του, τον Λάιο και απέκτησε παιδιά με τη μητέρα του, την Ιοκάστη.  

Ο Φρόιντ διέκρινε στον μύθο τους όρους της ψυχολογικής ανάπτυξης. Η προσπάθεια του δίχρονου αγοριού να κερδίσει μια θέση στον κόσμο την ώρα που απλώνονται μέσα του οι νευρώνες της σεξουαλικότητας και της αντίληψης ισοδυναμεί με μια υποσυνείδητη ορμή να κατακτήσει τη μητέρα του και να σκοτώσει τον πατέρα του (Οιδιπόδειο σύμπλεγμα). Ομως ο μύθος του Οιδίποδα μπορεί να ερμηνευτεί ως κάτι ακόμα πιο θεμελιώδες και προσδιοριστικό από μια παραβολή για την ψυχολογική ανάπτυξη και τη λίμπιντο. Είναι ίσως ο θεμελιώδης μύθος του ανθρώπινης κατάστασης, καθώς ορίζει τις απαράβατες σταθερές της.

Η ανθρώπινη συνθήκη σε όλες τις μορφές πίστης ορίζει τον Θεό ως πατέρα και τη Γη ως μητέρα. Και σήμερα λέμε «Πάτερ Ημών» για τον Θεό και «Μάνα Γη» για τον τόπο μας.  

Ο άνθρωπος αυτοπροσδιορίζεται ως ον μεταξύ ουρανού και γης

Στον απελπισμένο αγώνα για να κερδίσει τη θέση του στον κόσμο ο άνθρωπος προχωράει δύσκολα με πόδια τρυπημένα και δεμένα (ετυμολογία του ονόματος Οιδίποδας) χωρίς να γνωρίζει ποιος πραγματικά είναι. Σκοτώνει τον Θεό, γιατί νομίζει πως μοναδικός Θεός είναι ο ίδιος και γονιμοποιεί τη Γη. Καλλιεργεί γεωργικές εκτάσεις, βιάζει το υπέδαφος, χτίζει πόλεις και αυτοκρατορίες. Σύντομα παρασύρεται στην ύβρη απέναντι σε δυνάμεις υπέρτερες που φέρνουν την τιμωρία – τον υπερπληθυσμό, την κατάρρευση του οικοσυστήματος, τον λοιμό και τον πυρετό

Η βαθύτερη εξήγηση για τον κορωνοϊό που εκδηλώθηκε στη Γουχάν της Κίνας και απλώνεται στον κόσμο βρίσκεται...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Βοκάκιος στην Ουχάν

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΠΕΤΡΟΥ ΤΑΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Τζιοβάνι Μποκάτσιο (1313-1375), που εμείς τον εξελληνίσαμε σε Βοκάκιο, έβαλε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στα ιταλικά γράμματα, ιδίως στο πέρασμά της από τη λατινική στη νεότερη ιταλική γλώσσα. Είναι γνωστός κυρίως για το «Δεκαήμερο», γραμμένο στη Φλωρεντία την περίοδο 1350-1355. Ο ίδιος ο Βοκάκιος ήταν μια μυθιστορηματική φυσιογνωμία: νόθος γιος ενός εμπόρου, εγκατέλειψε τόσο το εμπόριο όσο και τις εκκλησιαστικές σπουδές προκειμένου να αφιερωθεί στη λογοτεχνία, στη σκιά του μεγάλου Πετράρχη. Μπορείτε να βρείτε το «Δεκαήμερο» σε ποικιλία εκδόσεων και μεταφράσεων, παρότι κατά κοινή ομολογία θεωρείται αξεπέραστη η μετάφραση του Κοσμά Πολίτη (εκδόσεις Γράμματα, 1993).

Η πλοκή του «Δεκαήμερου» είναι εξαιρετικά απλή, σχεδόν προσχηματική: επτά νέες γυναίκες και τρεις νέοι άνδρες μαζεύονται σ’ ένα εξοχικό σπίτι, στα περίχωρα της Φλωρεντίας και, παίρνοντας τη σκυτάλη εναλλάξ, αφηγούνται δέκα ιστορίες την ημέρα επί δέκα ημέρες. Αυτές οι ιστορίες, με μόνη ρητή σκοπιμότητα την ψυχαγωγία της παρέας, διαφέρουν ως προς το είδος: δραματικές, κωμικές, διδακτικές, βλάσφημες, λάγνες… – όλα τα διαθέτει ο μπαξές του συγγραφέα.

«Δεν είναι ο Βοκάκιος ένα πνεύμα ανώτερο», σημειώνει στην «Ιστορία της Ιταλικής Λογοτεχνίας» ο κριτικός Φρανσίσκο ντε Σάνκτις, «που βλέπει την κοινωνία από μια ψηλή σκοπιά και της βρίσκει τις αρετές και τα ψεγάδια με αυστηρότητα. Είναι ένας καλλιτέχνης: αισθάνεται τον εαυτό του να γίνεται ένα με την κοινωνία μέσα στην οποία ζει, και την περιγράφει μ’ εκείνη την επιείκεια των ανθρώπων που παραδέρνουν μέσα στις άστατες εντυπώσεις της ζωής, χωρίς να έχουν την έγνοια να τις μαζεύουν και να τις αναλύουν.

Προτέρημα που τον ξεχωρίζει βασικά από τον Δάντη και τον Πετράρχη, πνεύματα γεμάτα κατάνυξη και έκσταση. Ο Βοκάκιος ζει ολοκληρωτικά την εξωτερική ζωή ανάμεσα σε ανθρώπους αγαπητούς και νωθρούς, ζει τις μεταπτώσεις της ζωής, ασχολείται και ικανοποιείται με όλα αυτά, και δεν του έτυχε ποτέ να λυγίσει και να γείρει το κεφάλι βαρυμένο από σκέψη».


Εκείνο όμως που είναι λιγότερο γνωστό στην προσχηματική πλοκή του «Δεκαήμερου» είναι το ίδιο το πρόσχημα: γιατί καταφεύγει στο εξοχικό σπίτι η εύθυμη παρέα; 


 Για να ξεφύγει από τον «Μαύρο Θάνατο».

Ο «Μαύρος Θάνατος», η πανώλη που θέρισε το ένα τρίτο του ευρωπαϊκού πληθυσμού το 1348, δεν εξαίρεσε φυσικά τη Φλωρεντία.  


Ο Βοκάκιος ξεκινάει να γράφει το «Δεκαήμερο» μόλις δύο χρόνια αργότερα και, στο εισαγωγικό κεφάλαιο του βιβλίου του, αποτυπώνει τον «Μαύρο Θάνατο» με την ευσυνειδησία και τη ζωντάνια προδρομικού ρεπόρτερ του δέκατου τέταρτου αιώνα: ζωγραφίζει με αδρά χρώματα, όχι μονάχα τη συμπτωματολογία της πανώλης, αλλά και τις επιπτώσεις της αρρώστιας στη συμπεριφορά των ανθρώπων – κάτι που καθιστά το «Δεκαήμερο» ασυνήθιστα ανθεκτικό στη φθορά του χρόνου. Μπροστά στο «μεγάλο κακό» ο άνθρωπος, είτε το 1348 είτε το 2020, αντιδράει με σκανδαλιστικά παρόμοιο τρόπο.

«Είχε φτάσει κιόλας το σωτήριο έτος 1348 της καρποφόρας ενσάρκωσης του Υιού του Θεού», γράφει ο Βοκάκιος, «όταν, στη Φλωρεντία, ωραιότερη ανάμεσα στις περιφημότερες πόλεις της Ιταλίας, χίμηξε άγρια η θανατερή επιδημία.

Η πανούκλα,
είτε στάθηκε έργο της αστρικής επιρροής, είτε αποτέλεσμα των παρανομιών μας, οπότε ο Θεός, μέσα στον δίκαιο θυμό Του, την ξαπόλυσε πάνω στους ανθρώπους για να τιμωρήσει τα κρίματά μας, πάντως είχε εκδηλωθεί, μερικά χρόνια πρωτύτερα, στις χώρες της Ανατολής και είχε γίνει αιτία να χαθούν αμέτρητες ανθρώπινες ζωές. Υστερα, ασταμάτητα, πλησιάζοντας ολοένα, είχε απλωθεί, για την κακή μας τύχη, προς τη Δύση.

Κάθε προφύλαξη αποδείχτηκε ατελέσφορη»


Ο Βοκάκιος παρατηρεί πως, μολονότι κατά τη μετάδοση της πανώλης από την Ανατολή στη Δύση τα συμπτώματα μεταλλάσσονται – από την «αιμορραγία της μύτης» περνάμε στα «οιδήματα των βουβώνων» -, παραμένει σταθερή η μετάδοση από άνθρωπο σε άνθρωπο, όπως και από άνθρωπο σε ζώο, με αναπόφευκτο το «ίδιο αξιοθρήνητο αποτέλεσμα: να φεύγει ο κόσμος μακριά από τους αρρώστους και το περιβάλλον τους. Στη σκέψη όλων, αυτό ήταν το μόνο μέσον για να σωθούν».

Το επόμενο βήμα ήταν η ρήξη του συγγενικού ιστού: «Ο αδερφός παρατούσε τον αδερφό, ο θείος τον ανιψιό, η αδερφή τον αδερφό, συχνά, μάλιστα, η γυναίκα τον άντρα της. Ορίστε ακόμα κάτι φοβερό και σχεδόν απίστευτο: οι πατέρες και οι μητέρες, σαν να μην ήταν πια δικά τους τα ίδια τους τα παιδιά, απέφευγαν να πηγαίνουν να τα δουν και να τα βοηθήσουν»… Κοντά σου έμεναν μονάχα όσοι θα πλήρωνες· από το να σου φέρουν λίγο νερό μέχρι να σηκώσουν το φέρετρό σου.

Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο Βοκάκιος δεν είχε ακουστά καμία Ουχάν, όπως δεν την είχαμε ακουστά κι εμείς πριν από τα κρούσματα του κορωνοϊού – και ας είναι ο πληθυσμός της (9.785.392 κάτοικοι, σύμφωνα με την απογραφή του 2010) όσος σχεδόν και ο πληθυσμός της Ελλάδας… Ηδη τα κρούσματα προσεγγίζουν τις είκοσι πέντε χιλιάδες, ενώ οι νεκροί τους πεντακόσιους· όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, ίσως και να έχουν διπλασιαστεί, καθώς κρούσματα και νεκροί την τελευταία εβδομάδα ακολουθούν μάλλον γεωμετρική παρά αριθμητική πρόοδο. Ο κορωνοϊός διαρκώς μεταλλάσσεται και κανένας – ούτε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας – δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει ότι θα ολοκληρώσει τον θανάσιμο κύκλο του προτού η σημερινή επιδημία εξελιχθεί σε αυριανή πανδημία, οπότε θα αρχίσουμε πια να μιλάμε για εντελώς άλλα μακάβρια μεγέθη.

Εάν ζούσε σήμερα ο Βοκάκιος στην Ουχάν...