"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΨΥΧΟΠΟΝΙΑΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Είναι ρατσιστές οι Ζουλού; (Οι γηγενείς στη Νότιο Αφρική έχουν δικαίωμα να διαδηλώνουν κατά της λαθρομετανάστευσης. Εμείς όχι!!!)

 

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ 

Φίλος της στήλης είναι χομπίστας «αφρικανολόγος». Για λόγους που δεν έχει εξηγήσει (ακόμη) επαρκώς παρακολουθεί με έντονο ενδιαφέρον όσα συμβαίνουν στην πλούσια ήπειρο με το αφιλόξενα ζεστό κλίμα. Εχθές έστειλε μια σειρά από φωτογραφίες και βίντεο, οι οποίες δείχνουν πόσο πολύ ενοχλεί την καθημερινότητα των Ζουλού η «εισβολή» (έτσι την αποκαλούν) στη Νότιο Αφρική λαθρομεταναστών από άλλες αφρικανικές χώρες (αλλά και από το Πακιστάν).

Στο ηλεκτρονικό μήνυμα ο φίλος έγραφε: «Αυτοί που βλέπουμε στις φωτογραφίες είναι Ζουλού της περιοχής Κουά Ζουλού (κράτος των Ζουλού) στη Νότιο Αφρική. Τον τελευταίο καιρό προβαίνουν σε δυναμικές κινητοποιήσεις για την εκδίωξη από τη Νότιο Αφρική και ιδίως από την περιοχή τους Κουά Ζουλού στο Νατάλ, των λαθρομεταναστών από Νιγηρία, Σομαλία, Ζιμπάμπουε και Μαλάουι.

Οι Ζουλού είναι μια από τις 7 (ανήκουσες στην ομοεθνία Μπαντού) εθνότητες οι οποίες συναπαρτίζουν τη Νότιο Αφρική και μαζί με τις εθνότητες Κχόζα (του Μαντέλα) Ντέμπελε, Τσόνγκα και Βένδα κατοικούν κατά βάση στη Νότιο Αφρική, σε αντίθεση με τις εθνότητες Σότο, Σουάζι και Τσουάνα, των οποίων ο μεγαλύτερος πληθυσμός και τα περισσότερα φύλα (φυλές) κατοικούν σε όμορα της Νοτίου Αφρικής ανεξάρτητα κράτη, όπως το Εσουατίνι (παλιά Σουαζιλάνδη) Λεσότο και Μποτσουάνα.

Οι Ζουλού διατηρούν τον παραδοσιακό βασιλιά τους τον οποίο προσφωνούν ως ιγκουνιόμα (λιοντάρι) και του οποίου η δυναστεία θεωρείται ότι κρατά από τον Σάκα Ζουλού, ο οποίος είναι η κεντρική μορφή που ενοποίησε και ισχυροποίησε το βασίλειο των Ζουλού τον 19ο αιώνα. Ομως δεν ξεκινά όλη η γενεαλογία αποκλειστικά από τον Σάκα. Υπήρξαν προγενέστεροι αρχηγοί/πρόγονοι.

Η περιοχή τους (Κουά Ζουλού Νατάλ) είναι επαρχία της ενιαίας Δημοκρατίας της Νότιας Αφρικής, με περιφερειακή κυβέρνηση, όπως και οι άλλες επαρχίες. Δεν είναι ανεξάρτητο κράτος ούτε εθνοτικά αυτόνομο “κράτος των Ζουλού”. Η παλιά ονομασία/οντότητα Κουά Ζουλού ήταν “μητρική γη”, “πατρίδα” την εποχή του απαρτχάιντ και δεν ισχύει πια ως κράτος. Η σημερινή περιοχή τους (Κουά Ζουλού Νατάλ) έχει επαρχιακές αρμοδιότητες, προσδιορισμένες από το Σύνταγμα της Νότιας Αφρικής».

Είναι εντυπωσιακά και όσα δηλώνουν οι διαδηλωτές και όσα βλέπουμε στις εικόνες. Ζουλού με τις παραδοσιακές στολές τους να συμμετέχουν σε αντιμεταναστευτικές πορείες, βροντοφωνάζοντας συνθήματα για άμεσες, μαζικές απελάσεις και για τους παρανόμους μετανάστες που τους «καταστρέφουν την πατρίδα»!

Στην Ελλάδα, όποιος τολμήσει να ψελλίσει έστω και ένα μικρό… κλάσμα από την επιχειρηματολογία των Ζουλού θα χαρακτηριστεί τουλάχιστον φασίστας.

Τελικά, οι Αφρικανοί φίλοι μας έχουν...

 

ΔΥΤΙΚΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πολίτης Τιμωρός [Citizen Vigilante] Η Aπαγορευμένη Ταινία που προωθεί ο Elon Musk [VIDEO]

 


 Kαθώς ο κόσμος σπαράζει αναμένοντας το ΝΕΟ ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου, ο Elon Musk ενισχύει και διαφημίζει μια αιματηρά επίκαιρη και σπαρακτική ταινία η οποία έχει ήδη απαγορευθεί στη Γερμανία.

Ο Elon Musk λοιπόν ενίσχυσε την ταινία “Citizen Vigilante-Πολίτης Τιμωρός”, σε σκηνοθεσία Γερμανού σκηνοθέτη Uwe Boll και με πρωταγωνιστή τον Armie Hammer, κοινοποιώντας ένα video ολόκληρης της ταινίας και ενισχύοντας αναρτήσεις που επαινούν την ταινία, η οποία έχει απαγορευτεί στη Γερμανία για την απεικόνιση βίας κατά μεταναστών.

Το Citizen Vigilante, το οποίο κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα στους κινηματογράφους, είναι μια ταινία που διαδραματίζεται στην Ευρώπη και απεικονίζει τον πρωταγωνιστή της ως έναν τιμωρό που έχει αναλάβει να σκοτώσει εγκληματίες μετανάστες και διεφθαρμένους κυβερνητικούς αξιωματούχους.

Η ταινία δεν έλαβε πιστοποίηση ηλικίας στη Γερμανία, γεγονός που ουσιαστικά την απαγόρευσε από τους κινηματογράφους.

Ο Boll επιτέθηκε στην ουσιαστική απαγόρευση στη Γερμανία, αποκαλώντας την λογοκρισία και λέγοντας ότι του είπαν ότι η ταινία δεν έλαβε χαρακτηρισμό για «υποκίνηση βίας κατά μεταναστών».

Την Πέμπτη, ο Boll ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει ολόκληρη την ταινία στο X για 48 ώρες.

Ο Musk, ο οποίος έχει επιτεθεί στους Ευρωπαίους ηγέτες για τις μεταναστευτικές πολιτικές της ηπείρου και έχει ενισχύσει την αντίδραση της δεξιάς κατά των μεταναστευτικών ομάδων σε αυτές τις χώρες, μοιράστηκε ολόκληρη την ταινία διάρκειας 1 ώρας και 28 λεπτών από τον προσωπικό του λογαριασμό X.

Ο σχεδόν τρισεκατομμυριούχος μοιράστηκε αρκετές αναρτήσεις που επαινούν την ταινία, υπονοώντας ότι οι προσπάθειες απαγόρευσης της ταινίας προκαλούν ένα «Φαινόμενο Streisand» και ενισχύουν περαιτέρω την εμβέλειά της στο διαδίκτυο. Ο Musk αναδημοσίευσε επίσης αναρτήσεις από άτομα που αγόρασαν την ταινία στην ψηφιακή υπηρεσία βίντεο κατ’ απαίτηση του Amazon, επαινώντας τμήματα της ταινίας ή επισημαίνοντας το σκορ κοινού 95% στο Rotten Tomatoes.

Μία από τις λίγες κριτικές κριτικών κινηματογράφου για την ταινία «Πολίτης Επαγρύπνησης» δημοσιεύτηκε από το Variety νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, το οποίο σημειώνει ότι ο πρωταγωνιστής είναι
«ξενοφοβικός και χαρακτηρίζεται ως το ευρύτερο αμερικανικό στερεότυπο, τρίζοντας τα δόντια του πάνω από ξένους μπαμπούλας και κουνώντας το πιστόλι του με σιγαστήρα σε υποτιθέμενους παραβάτες».

Βασικό Ιστορικό

Η ταινία, που παρουσιάζεται ως μια σύγχρονη παραλλαγή του «Death Wish», κυκλοφορεί στις ΗΠΑ την Παρασκευή από την Quiver.

«Το σύστημα αξιολόγησης αρνήθηκε να μας δώσει αξιολόγηση [στη Γερμανία], οπότε τώρα μπορείτε να την παρακολουθήσετε μόνο αν φέρετε ένα Blu-ray από την Αυστρία ή την Ελβετία», δήλωσε ο Boll στην Daily Telegraph. «Και νομίζω ότι το έκαναν αυτό επίτηδες. Ήταν μια σκόπιμη απόφαση λογοκρισίας. Προσέλαβα έναν δικηγόρο για να παραπονεθεί, αλλά χάσαμε με έξι ψήφους έναντι δύο, καθώς μου είπαν ότι η ταινία υποκινούσε βία κατά των μεταναστών». Το Variety επικοινώνησε με τον γερμανικό οργανισμό αξιολόγησης αξιολόγησης FSK για σχόλια.

Η ταινία «Citizen Vigilante», η οποία ξεκινά με μια μητέρα που μαχαιρώνεται μέχρι θανάτου από μετανάστες εγκληματίες μπροστά στον γιο της, παρουσιάζει τον Hammer ως Sanders, έναν συνηθισμένο άνθρωπο που είναι εξοργισμένος από την κατάρρευση του νόμου και της τάξης και αποφασίζει να αποδώσει δικαιοσύνη αυτοδικαίως στους εγκληματίες και τους διεφθαρμένους αξιωματούχους που τους προστατεύουν. Οι στόχοι του είναι κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, μετανάστες.



Η ταινία «Citizen Vigilante» εμπνεύστηκε από μια διαβόητη υπόθεση στο Αμβούργο το 2016, όταν μια ομάδα εφήβων βίασε ομαδικά ένα 14χρονο κορίτσι και την άφησε νεκρή, μόνο και μόνο για να αφεθούν ελεύθεροι με ποινές αναστολής.

«Αν κοιτάξετε τι συνέβη στο Αμβούργο, όπου οι βιαστές αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς καμία ποινή, η κάλυψη στα μέσα ενημέρωσης ήταν σαν “Ω, οι καημένοι οι δράστες”», δήλωσε ο Boll στην Telegraph. «Είναι σαν να ζούμε σε ένα...
 

ΔΥΤΙΚΗ ΙΣΛΑΜΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ : Η ταινία-ξυπνητηρι "Citizen Vigilante" με τη βοήθεια του Elon Musk σπέρνει τον πανικό στα δυτικά πολιτικώς ορθά λοβοτομημένα ισαλμοκαθαρματολάγνα φασισταριά!

ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ: Έκανε δύσκολη ερώτηση σε συνεργάτιδα του Αλέξη και τον απέλυσαν

 Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Η είδηση ελάχιστα προβλήθηκε. Ο δημοσιογράφος Νίκος Παναγιωτόπουλος απολύθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό «Κontra» όπου εργαζόταν και είχε εκπομπή. Μέχρις εδώ τίποτα το πολιτικά ενδιαφέρον. Ένας εργαζόμενος έχασε τη δουλειά του. Η ιδιοκτησία έχει το διευθυντικό δικαίωμα να απολύει, να προσλαμβάνει, να αναδιαρθρώνει, μέσα στο πλαίσιο της κείμενης νομοθεσίας. 

Η υπόθεση θα έκλεινε εδώ αν ο Νίκος Κοτζιάς, με σχόλιο του στο Διαδίκτυο, δεν υποστήριζε πως πριν από την απόλυση του Ν. Παναγιωτόπουλου προηγήθηκε τηλεφώνημα με το οποίο ζητήθηκε η απομάκρυνση του δημοσιογράφου διότι
«έθεσε επίκαιρες ερωτήσεις σε μια κυρία που δεν ήταν σε θέση να απαντήσει επί της ουσίας. Τώρα δε θα πω ποιος πήρε τηλέφωνο και ζητούσε την παύση του δημοσιογράφου ούτε ποια είναι η κυρία».  

Αυτά και πολλά άλλα δια χειρός Ν. Κοτζιά, ο οποίος ήταν προγραμματισμένο την επομένη μέρα να δώσει συνέντευξη στον απολυθέντα δημοσιογράφο όπου θα μιλούσε για τα «αριστερά γιουσουφάκια». 

Τη σκυτάλη πήρε ο Στέφανος Κασσελάκης. Αν ο Ν. Κοτζιάς δεν αναφέρθηκε στο όνομα του Α. Τσίπρα, ο Στέφανος Κασσελάκης δεν είχε κανένα πρόβλημα. Τον κατονόμασε και προσδιόρισε και την ερώτηση που έφερε σε δύσκολη θέση την συνεργάτιδα του πρώην πρωθυπουργού. Αφορούσε τα «μαύρα ταμεία» του ΣΥΡΙΖΑ και τα εικονικά τιμολόγια, κατηγορίες για τις οποίες o N. Παναγιωτόπουλος ρώτησε την κυρία αν θα τοποθετηθεί ο Α. Τσίπρας.  

Η κυρία Θεώνη Κουφονικολάκου, αυτό είναι το όνομά της, προσπέρασε την ερώτηση, με εντελώς αμήχανο τρόπο. 

Ας δούμε το πολιτικό δια ταύτα αυτής της ξεδιάντροπης παρέμβασης που προκάλεσε και την αντίδραση του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης. 

Το rebranding επειδή κτίστηκε γύρω από ένα πρόσωπο, αυτό του Α. Τσίπρα και δεν αφορά ιδέες και πολιτικές, είναι υποχρεωμένο να μην ανέχεται οτιδήποτε λεκιάζει την εικόνα του. Το rebranding έχει τα όρια του και έτσι είναι δυσανεκτικό σε σχόλια που υπενθυμίζουν το παρελθόν του ηγέτη, το οποίο επιβάλλεται να το ξεχάσουμε. Και όσοι το υπενθυμίζουν φιμώνονται, αν είναι εφικτό, όπως ο Ν. Παναγιωτόπουλος. Ένα τηλεφώνημα αρκεί. 

Συγχρόνως φανερώνει την υποκρισία όλων αυτών που κόπτονται δήθεν για τους θεσμούς και την ελευθερία του λόγου την οποία τσαλαπατά η «χούντα Κούλη». Η προχθεσινή απόλυση ανακαλεί στη μνήμη την απόπειρα που έγινε επί των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να ελεγχθεί πλήρως το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο μέσω φιλικών προς την κυβέρνηση επιχειρηματιών, βλ. την ιστορία με τα βοσκοτόπια του Καλογρίτσα. Καλά λένε πως με παλιό δέρμα δε φτιάχνεις καινούργιο παπούτσι. 

Ο σκληρός πυρήνας της προσωπικότητας του Α. Τσίπρα, όσες ανακαινίσεις και να υποστεί, δεν αλλάζει. Απόλυση δημοσιογράφου με άνωθεν τηλεφώνημα τελευταία φορά έγινε πριν από 35 χρόνια, αν θυμάμαι καλά. 

Ο Α. Τσίπρας, μια ημέρα πριν από την ίδρυση του νέου κόμματός του, φρόντισε...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΝΕΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η κατάργηση της ανωνυμίας δεν χτυπά το έγκλημα. Εκπαιδεύει την κοινωνία στην υποταγή

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Αλέξανδρου Σκούρα

Η κατάργηση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο δεν είναι απλώς μια λανθασμένη απάντηση στην ηλεκτρονική παραβατικότητα.

Είναι κάτι βαρύτερο.

Είναι μια πρόβα απολυταρχίας.

Διότι κάθε απολυταρχική εξουσία ξεκινά από την ίδια αξίωση: να ξέρει ποιος μιλά, τι λέει, σε ποιον το λέει και να μπορεί, όταν το κρίνει χρήσιμο, να τον βρει.

Δεν ζητά πρώτα υπακοή. Ζητά ορατότητα.

Δεν απαιτεί εξαρχής σιωπή. Αρκείται αρχικά στην κατάργηση του προστατευτικού πέπλου που επιτρέπει στον πολίτη να μιλήσει ελεύθερα.

Αυτό ακριβώς είναι η ανωνυμία. Ένα πέπλο πολιτικής αυτοάμυνας.

Γι’ αυτό το επιχείρημα περί «καταπολέμησης εγκλημάτων» είναι τόσο ύποπτο. Αν το ζητούμενο ήταν πράγματι μόνο τα ποινικά αδικήματα, τα μέσα ήδη υπάρχουν. Απάτη, εκβίαση, απειλή, διακίνηση παράνομου υλικού, όλα αυτά διώκονται με συγκεκριμένες διαδικασίες, με εισαγγελική παρέμβαση, με ψηφιακή έρευνα, με στοχευμένη άρση απορρήτου. Το κράτος έχει ήδη το δικαίωμα να κινηθεί εναντίον του ενόχου.

Όταν λοιπόν, αντί για στοχευμένη δίωξη, ζητά γενικευμένη ταυτοποίηση όλων, δεν επιδιώκει δικαιοσύνη.

Επιδιώκει προληπτικό έλεγχο.

Δεν θέλει να βρει μερικούς εγκληματίες.

Θέλει να έχει στο χέρι ολόκληρη την κοινωνία.

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του προβλήματος.

Σε ένα φιλελεύθερο καθεστώς η εξουσία ερευνά τον ύποπτο όταν έχει λόγο.

Σε ένα αυταρχικό καθεστώς ο πολίτης λογίζεται εν δυνάμει ύποπτος εκ των προτέρων. Η πρόταση για κατάργηση της ανωνυμίας πατά ακριβώς πάνω σε αυτή τη μετάβαση. Από την εξαίρεση στον κανόνα.

Από την κατ’ εξαίρεση αποκάλυψη στοιχείων στη μόνιμη ταυτοποίηση όλων.

Από το «ερευνούμε όποιον παρανομεί» στο «ξέρουμε εξαρχής ποιοι είναι όλοι».

Αυτή δεν είναι τεχνική μεταρρύθμιση. Είναι αλλαγή πολιτεύματος σε μικρή δόση.

Και όπως πάντα, το μέτρο θα πλήξει πρώτα τον ακίνδυνο και όχι τον επικίνδυνο. Ο επαγγελματίας εγκληματίας θα χρησιμοποιήσει ψεύτικες ταυτότητες, κλεμμένα στοιχεία, ξένες υποδομές, ενδιάμεσους λογαριασμούς. Δεν θα τον σταματήσει μια διοικητική απαίτηση. Εκείνος που θα εκτεθεί είναι ο απλός πολίτης. Ο εργαζόμενος που θέλει να καταγγείλει αυθαιρεσία. Ο δημόσιος υπάλληλος που ξέρει κάτι βρώμικο. Ο πολίτης που δεν θέλει το κόμμα, τον εργοδότη, τον τοπικό παράγοντα ή τον διαδικτυακό όχλο πάνω από το κεφάλι του κάθε φορά που μιλά.

Η ανωνυμία δεν είναι καταφύγιο μόνο για τον κακό. Είναι ασπίδα για τον αδύναμο. Και γι’ αυτό ακριβώς ενοχλεί τόσο την εξουσία.

Ας μιλήσουμε καθαρά.

Η πολιτική ελίτ δεν ενοχλείται κυρίως από τους εγκληματίες του διαδικτύου.

Ενοχλείται από το απρόβλεπτο. Από την αδέσποτη κριτική. Από τον λόγο που δεν περνά από φίλτρα, μηχανισμούς, διαμεσολαβητές και γραφεία Τύπου. Θέλει ένα διαδίκτυο πειθαρχημένο, όπου ο πολίτης θα θυμάται πριν γράψει ότι είναι καταγεγραμμένος.

Αυτό είναι το πραγματικό αποτέλεσμα της κατάργησης της ανωνυμίας: η αυτολογοκρισία. Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να συλληφθεί για να φοβηθεί. Αρκεί να ξέρει ότι μπορεί εύκολα να εντοπιστεί.

Κάθε εξουσία που ονειρεύεται περισσότερη επιτήρηση χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα. «Δεν έχουμε τίποτε με τους νομοταγείς».

Ακριβώς εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Διότι ο νομοταγής πολίτης δεν οφείλει να ζει σαν καταγεγραμμένος υπήκοος για να αποδείξει ότι είναι αθώος. Αυτή είναι η ηθική του δεσμοφύλακα, όχι του φιλελεύθερου κράτους.

Η κατάργηση της ανωνυμίας δεν είναι εργαλείο ευνομίας. Είναι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΝΕΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ανωνυμία στο Ίντερνετ: Ο μύθος του ελέγχου

 

Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ

Η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης, όπως και πολλών άλλων κρατών το τελευταίο διάστημα, να οριοθετήσει ένα ψηφιακό "φρένο" στην πρόσβαση των ανηλίκων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μοιάζει στα αυτιά κάθε γονιού ως η απόλυτη λύτρωση. Όλοι αναγνωρίζουμε την αγωνία για την ψυχική υγεία των παιδιών μας και τους κινδύνους που κρύβει η ανεξέλεγκτη έκθεση σε έναν κόσμο φτιαγμένο για να παραπλανά, να εξαπατά και να εθίζει. Όμως, όταν μεταφέρουμε αυτή την απολύτως λογική κοινωνική απαίτηση στο τραπέζι της τεχνολογίας, ερχόμαστε αντιμέτωποι με έναν τοίχο που δεν γκρεμίζεται με κανέναν νόμο.

Η αλήθεια, όσο άβολη κι αν ακούγεται, είναι πως η πλήρης κατάργηση της ανωνυμίας και το κλείδωμα της πρόσβασης με βάση την ηλικία, αποτελούν μια τεχνική ψευδαίσθηση. Για να καταλάβουμε το γιατί, πρέπει να ξεχάσουμε για λίγο τις οθόνες και να δούμε πώς ακριβώς χτίστηκε το οικοδόμημα που ονομάζουμε διαδίκτυο.

Όταν οι πρωτοπόροι της πληροφορικής σχεδίαζαν το Ίντερνετ πριν από δεκαετίες, δεν είχαν στο μυαλό τους ανθρώπους που θα ανεβάζουν φωτογραφίες ή θα ανταλλάσσουν μηνύματα, αλλά μηχανήματα που έπρεπε να επικοινωνήσουν μεταξύ τους ακόμα και αν κοβόταν ένα καλώδιο. Φανταστείτε το ίντερνετ σαν ένα τεράστιο, παγκόσμιο οδικό δίκτυο, το οποίο όμως δεν έχει διόδια, δεν έχει τροχονόμους να ελέγχουν διπλώματα και διαθέτει πάντα εναλλακτικές διαδρομές. Όταν εσείς πατάτε ένα κλικ στο κινητό σας για να ανοίξετε μια σελίδα, η συσκευή σας φτιάχνει ένα ψηφιακό "πακέτο" και το στέλνει στον προορισμό του. Το δίκτυο είναι απολύτως τυφλό απέναντι σε αυτόν που έστειλε το πακέτο. Δεν ξέρει ούτε το όνομά του, ούτε την ηλικία του, ούτε το φύλο του. Το μόνο που ενδιαφέρει τα καλώδια και τους υπολογιστές είναι να φτάσει η πληροφορία από το σημείο Α στο σημείο Β. Αυτό προβλέπει το βασικό πρωτόκολλο TCP/IP, που σχεδίασαν ο Vinton Cerf και o Bob Kahn και διέπει ουσιαστικά όλη την λειτουργία δικτύων σήμερα. Η ανωνυμία, λοιπόν, δεν είναι κάποιο τεχνικό σφάλμα που ξέχασαν να διορθώσουν οι προγραμματιστές. Είναι το ίδιο το DNA του Διαδικτύου.

Αυτή η "τυφλότητα" μάλιστα, υπήρξε και η μεγαλύτερη ευλογία του. Χάρη σε αυτό, ένας δημοσιογράφος μπορεί να αποκαλύψει ένα σκάνδαλο χωρίς να φοβάται για τη ζωή του, ένας πολίτης σε ένα αυταρχικό καθεστώς μπορεί να μάθει τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, και ένας έφηβος μπορεί να αναζητήσει πληροφορίες για ένα ιατρικό του πρόβλημα χωρίς να στιγματιστεί.

Όταν, λοιπόν, εταιρείες όπως το Facebook ή το TikTok προσπαθούν να μας βάλουν να δηλώσουμε την ταυτότητά μας, ουσιαστικά προσπαθούν να χτίσουν μια κλειστή, ελεγχόμενη λέσχη πάνω σε έναν δρόμο που είναι εντελώς ελεύθερος.

Και όπως είναι φυσικό, οι επισκέπτες μπορούν και πάντα βρίσκουν τρόπο να φτάσουν στην πόρτα της λέσχης, εντελώς "αλλαγμένοι".

Εδώ ακριβώς μπαίνουν στο παιχνίδι τα εργαλεία της ψηφιακής μεταμφίεσης, τα οποία τα σημερινά παιδιά παίζουν στα δάχτυλα. Ας πούμε ότι η Ελλάδα νομοθετεί τον πλήρη αποκλεισμό του TikTok για τους κάτω των δεκαπέντε ετών. Τι θα κάνει ένας δεκατριάχρονος;

Θα κατεβάσει εντελώς δωρεάν μια εφαρμογή VPN (Εικονικό Ιδιωτικό Δίκτυο) και θα πάρει πρόσβαση μέσα από αυτό. Φανταστείτε το VPN σαν ένα αόρατο, υπόγειο τούνελ. Το παιδί μπαίνει στο τούνελ από το δωμάτιό του π.χ. στην Πάτρα, αλλά η έξοδος του τούνελ βρίσκεται στο Άμστερνταμ. Όταν το παιδί χτυπήσει την ψηφιακή πόρτα του TikTok, η πλατφόρμα βλέπει έναν χρήστη από την Ολλανδία. Ο ελληνικός νόμος μόλις παρακάμφθηκε μέσα σε τρία δευτερόλεπτα, χωρίς να παραβιαστεί ούτε μια γραμμή κώδικα.

Ακόμα κι αν η πλατφόρμα γίνει πιο αυστηρή και ζητήσει έναν αριθμό κινητού τηλεφώνου για να στείλει κωδικό επιβεβαίωσης, η ανωνυμία πάλι δεν σπάει.

Το διαδίκτυο είναι γεμάτο από σελίδες που λειτουργούν σαν αποθήκες με τηλέφωνα "μιας χρήσης". Μπαίνεις, δανείζεσαι έναν αριθμό από τη Σουηδία ή τον Καναδά για δέκα λεπτά, λαμβάνεις το μήνυμα επιβεβαίωσης, ανοίγεις τον λογαριασμό σου και μετά ο αριθμός αυτός σβήνεται για πάντα. Υπάρχουν κίνδυνοι βέβαια, αλλά και προφυλάξεις. Η ουσία είναι πως ο χρήστης μετατρέπεται σε ένα ψηφιακό φάντασμα, απολύτως αδύνατον να ταυτοποιηθεί ή να συνδεθεί με ένα πραγματικό πρόσωπο.

Η μόνη θεωρητική λύση που προτείνουν οι πιο σκληροπυρηνικοί, είναι να καταργηθεί η ανωνυμία γενικά, για όλους. Να υποχρεωθούμε να συνδέουμε τα κοινωνικά μας δίκτυα με τα διαβατήριά μας, τις αστυνομικές μας ταυτότητες ή τους κωδικούς της εφορίας.

Εδώ όμως η θεραπεία γίνεται πολύ πιο επικίνδυνη από την ασθένεια.

Σκεφτείτε τι σημαίνει να υποχρεώσεις εκατομμύρια ενήλικους πολίτες να παραδώσουν τα πιο ευαίσθητα κρατικά τους έγγραφα σε ιδιωτικές, πολυεθνικές εταιρείες. Εταιρείες που ζουν από το να πουλάνε δεδομένα και που συχνά πέφτουν θύματα κυβερνοεπιθέσεων.

Το να γκρεμίσουμε την ιδιωτικότητα ολόκληρης της κοινωνίας, με ανυπολόγιστους κινδύνους για τη δημοκρατία και την ασφάλειά μας, μόνο και μόνο για να κρατήσουμε τα παιδιά μακριά από μια εφαρμογή, είναι μια επιλογή παράλογη. Για να μην αναφερθούμε στο γεγονός ότι και αυτή η μέθοδος, έχει τις αδυναμίες της…

Αφού λοιπόν το παιχνίδι ανάμεσα σε αυτούς που βάζουν κλειδαριές και σε αυτούς που φτιάχνουν αντικλείδια το κερδίζουν ιστορικά πάντα οι δεύτεροι, τι μένει να κάνουμε;

Όσο τα παιδιά μας έχουν στην τσέπη τους μια συσκευή που τα ενώνει με όλο τον πλανήτη, η λύση δεν κρύβεται σε τεχνολογικές περιφράξεις, αλλά…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΝΕΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι κρύβεται πίσω από την κατάργηση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο

 Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Το όνειρο της εξουσίας είναι να απαγορευτεί πλήρως η ανωνυμία στα social media. Έτσι θα γνωρίζει ανά πάσα ώρα τι σκέπτεται ο κάθε ένας από εμάς και τι ψηφίζει.

Σε χώρες όπως η Κίνα, το Ιράν και η Ρωσία, είναι ευκολάκι. Με ένα νόμο και ένα άρθρο.

Στην Δύση αντιστεκόμαστε ακόμη.

Η συζήτηση ξεκίνησε με την προστασία των ανηλίκων και επεκτείνεται σε πιο extreme καταστάσεις, όπως η πλήρης ταυτοποίηση των χρηστών.

Πρόβλεψη: Αυτό με τους ανήλικους θα περάσει. Σειρά μετά έχουμε οι ενήλικες.

Ότι υπάρχει πρόβλημα στο διαδίκτυο είναι γνωστό. Έχοντας πέσει ο ίδιος προσωπικά θέμα αρκετών fake news και δυσφημιστικών σχολίων, θα ήταν εύκολο να ζητάω το κεφάλι των αμαρτωλών επί πίνακι. Και ανθρώπινο σε ένα μεγάλο βαθμό. Όταν γίνεσαι ο αποδέκτης κακοποιητικών συμπεριφορών, σκέφτεσαι τα παιδιά σου στο σχολείο, την σύζυγό σου στο χώρο εργασίας της. Ξέρεις ότι αυτό που γίνεται έχει αυτόν τον σκοπό, την ηθική σου εξόντωση. Λογικό και ανθρώπινο, λοιπόν, είναι να θέλεις εκείνη την ώρα να σκοτώσεις τους μακελάρηδες που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία του πληκτρολογίου.

Ας σκεφτούμε, όμως, τις επιπτώσεις της κατάργησης της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Στην πραγματικότητα θα έχει καταργηθεί η  ιδιωτικότητα. Το κράτος θα ξέρει με σιγουριά τι σκεπτόμαστε και τι κάνουμε. Και σήμερα ξέρει, αλλά η ταυτοποίηση απαιτεί χρόνο και διαδικασίες που θα πρέπει να γίνουν για έναν - έναν ξεχωριστά. Και τόσος χρόνος και τόσοι πόροι που απαιτούνται δεν υπάρχουν. Αν καταργηθεί η ανωνυμία τα πάντα θα είναι στο πιάτο τους με το πάτημα ενός κουμπιού. Τι σκέφτεται κάποιος σήμερα, τι σκεφτότανε για το ίδιο θέμα πριν ένα ή πέντε χρόνια, τι θα ψηφίσει αύριο.

Αν το σκεφτούμε καλά είναι εφιαλτικό. Με τα σύγχρονα εργαλεία που υπάρχουν με την τεχνητή νοημοσύνη, όταν μπαίνουν στο μυαλό μας θα είναι σε θέση και να το κατευθύνουν.

Και οι ανήλικοι;

Πιστεύουμε ότι αυτό είναι ένα καλό επιχείρημα από την πλευρά του κράτους. Ποιος μπορεί να αρνηθεί την προστασία των ανηλίκων;

Από την άλλη πλευρά, οι ανήλικοι είναι δουλειά των γονέων τους και όχι του κράτους. Το κράτος αναλαμβάνει μόνο όταν οι γονείς βρίσκονται σε προφανή αδυναμία να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό εκθέτει τους ίδιους τους γονείς που το δέχονται αδιαμαρτύρητα. Και επιπλέον, αν θέλει κάποιος να παρακάμψει μια απαγόρευση, θα το κάνει.

Αλλά είπαμε. Ποιος μπορεί να πει όχι σε αυτό το μέτρο;

Ενώ αν έμενε στην ευθύνη των γονέων για τις πράξεις των ανήλικων τέκνων τους, το οποίο και ισχύει έτσι ή αλλιώς, εκεί να βλέπατε αντιδράσεις. Στην εφαρμογή του νόμου δηλαδή. Οπότε, αν ήθελαν θα έβαζαν τάξη. Όπως συμβαίνει και με τις παράνομες δράσεις χρηστών. Όταν απευθυνθεί κάποιος στην αστυνομία για να βρει τον υβριστή του, θα τον βρει…

Η συζήτηση που γίνεται για το διαδίκτυο δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Γίνεται και στη Γαλλία και παλιότερα στη Γερμανία.

Δεν έχω αμφιβολία ότι στο τέλος θα κερδίσει το κράτος, όπως και στο θέμα της κατάργησης των μετρητών.

Η Ελευθερία θα είναι σε λίγο καιρό το ζητούμενο.

Και το αστείο είναι ότι …

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ: Η ελευθερία του λόγου δεν είναι για τους κεντροδεξιούς

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Tο ότι η μαρξιστική αριστερά δεν έχει καμιά τρελή αγάπη στη δημοκρατία και την ελευθερία του λόγου είναι μάλλον κοινός τόπος. Γι’ αυτό άλλωστε οι σύντροφοι νιώθουν την ανάγκη να αναφέρονται στους εαυτούς τους με όρους όπως «δημοκρατική παράταξη» ή «προοδευτικός κόσμος». Οι άνθρωποι ακόμα και τον στρατό, που σκοπό είχε να επιβάλει σοβιετικοκινούμενη δικτατορία, τον είχαν βαφτίσει «Δημοκρατικό» με τον ίδιο τρόπο που ένας πολιτικός αμφισβητούμενης εντιμότητας διαφημίζει το πόσο έντιμος έχει υπάρξει σε όλη του τη ζωή. Αν κάτι δεν προκύπτει από πουθενά, πρέπει να το δηλώνεις συνέχεια μπας και από το πολύ το λέγε-λέγε βρεθεί κανείς να το πιστέψει.

Επίσης θυμόμαστε τι τράβηξε ο αντιπολιτευόμενος τύπος τα χρόνια της Πρώτης Φοράς Αριστεράς και ποια ήταν η αντίληψη για την ελευθερία του λόγου που είχαν τα στελέχη της κυβέρνησης του Αλέκση και του Καμμένου Πάνου.

Όλα αυτά τα θεωρούμε δεδομένα και δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία και ίσως γι’ αυτό δεν έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η απαίτηση του συντρόφου Ζαχαριάδη, ο οποίος ζήτησε να κλείσει η Ομάδα Αλήθειας προκειμένου να αντιμετωπιστεί η τοξικότητα στον δημόσιο λόγο.

 

 

Σε περίπτωση που δεν ξέρετε - ή ξέρετε στο περίπου - να σας πω ότι η Ομάδα Αλήθειας είναι η ομάδα στην οποία επικεφαλής είναι δυο νεοδημοκράτες (γνωστοί με το ονοματεπώνυμο τους), η οποία κυρίως αναρτά μπούρδες των πολιτικών αντιπάλων της Νέας Δημοκρατίας στα Μέσα Κοινωνικής Εκτόνωσης και διαφημίζει το κυβερνητικό έργο.

Δεν βρίζουν και δεν αλλοιώνουν. Απλώς εκμεταλλεύονται τις δηλώσεις των αντιπάλων του κόμματος που υποστηρίζουν. Και το κάνουν με μεγάλη επιτυχία. Τόσο μεγάλη ώστε να έχουν ήδη δημιουργηθεί μια (μάλλον συριζαϊκής τοποθέτησης) «Ομάδα Μνήμης» και μια (υποστηρικτική του ΠΑΣΟΚ) «Ομάδα Αλλαγής». Με λίγα λόγια είναι νεοδημοκράτες που με επιτυχία (και με τα πρόσωπα και τα ονοματεπώνυμα τους) κάνουν αναρτήσεις για το καλό του κόμματος τους, εκμεταλλευόμενοι δηλώσεις συριζαίων, πασόκων και λοιπών συγγενών. Και όπως είναι λογικό οι συριζαίοι και οι πασόκοι εκνευρίζονται.

Τώρα πώς από τον (λογικό για όποιον τον εκθέτουν οι αντίπαλοί του) εκνευρισμό φτάνουμε στην απαίτηση να εξαφανιστεί ένα μέσο, αυτό μόνο ένας πραγματικός αριστερός σαν το σύντροφο Ζαχαριάδη μπορεί να το καταλάβει.

Και φυσικά εμείς. Που ξέρουμε ότι οι μόνοι που έχουν δικαίωμα να προπαγανδίζουν υπέρ των κομμάτων και της ιδεολογίας τους είναι οι αριστεροί σύντροφοι και οι ακροδεξιοί μπαντριώτες. Και μάλιστα εκείνοι μπορούν και να κάνουν κοπτοραπτικές που να αλλοιώνουν το περιεχόμενο.

Στο κάτω-κάτω λίγη συκοφαντία και μερικά ψέματα δεν είναι τίποτα όταν αγωνίζεσαι «για το καλό του λαού».

Οι υπόλοιποι είναι όλοι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μαθήματα "δημοκρατίας" μετα διδασκάλου

 Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

----Να είσαι λέει επιτυχημένος πολιτικός.

Και όχι μόνο.

----Να είσαι και πρώην Υφυπουργός….

----Να είναι λέει χρονιάρες μέρες.

----Να σου εύχονται, να εύχεσαι και να περιοδεύεις για να είσαι κοντά στον λαό σου που έχεις ταχθεί να υπηρετείς.

----Να κάνεις ανακοινώνεις αυτές τις περιοδείες με εορταστικές και θριαμβικές αναρτήσεις στο fb

Και από κάτω οι πιστοί να λιβανίζουν σχολιάζοντας…

Αλλά δυστυχώς αυτό το κλίμα ανάτασης Θρησκευτικής, Εθνικής και Κομματικής κάποιοι περίεργοι εγκάθετοι δεν το συμμερίστηκαν …..

Φαίνεται ότι ζαλισμένοι από το ντουμάνι έκαναν σε μια από αυτές τις αναρτήσεις κάποια σχόλια που δεν θα έπρεπε…..

Όμως ένας καλός πολιτικός και μάλιστα πρώην Υφυπουργός τίποτα μα τίποτα δεν αφήνει στην τύχη του.

Έχουν την γνώση οι φύλακες.

Παραμονή λοιπόν Πρωτοχρονιάς όταν ο απλός κόσμος χαλαρώνει και περιμένει να πάει κάπου να δει φίλους και να διασκεδάσει κάποιοι είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία.

Παραφυλάνε στις οθόνες μη και περάσει κάτι που να αντίκειται στο πνεύμα της Δημοκρατία όπως αυτοί και μόνο αυτοί αντιλαμβάνονται.

Αυτοί λοιπόν «τσίμπησαν» σε χρόνο dt τα βέβηλα σχόλια και αμέσως επιλήφθηκαν ….

Τα έσβησαν αλλά δεν έμειναν εκεί.

Προχώρησαν και ...

 

ΠΑΣΟΚικό ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Του ζητήθηκε διορθωτική δήλωση γιατί εγκωμίασε τον Άδωνι !!! Η ΠΑΣΟΚική "δημοκρατία" στα καλύτερά της!

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Εκεί στο ΠΑΣΟΚ έχουν χάσει το μυαλό τους. Ζήτησαν από τον βουλευτή τους Πέτρο Παππά, γιατρό πρώτης γραμμής, να κάνει διορθωτική δήλωση, διότι η προηγούμενη κρίθηκε ως… φιλοκυβερνητική.

Είπε μεταξύ άλλων ο Π. Παππάς: «Δε θα ισχυριστώ ότι η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα, γιατί έκανε πράγματα. Δεν θα ισχυριστώ ότι ο υπουργός Υγείας δεν εργάζεται γιατί αν όχι ο πιο εργατικός, είναι από τους πιο εργατικούς. Στα μέτρα της στρατηγικής και των πόρων που είχε έκανε ό,τι μπορούσε».

Τα έμαθαν αυτά εκεί μέσα οι σύντροφοι του προέδρου και τρελάθηκαν. Είναι δυνατόν να λέει ένας δικός μας πώς η κυβέρνηση έκανε κάτι στην Υγεία; Και μάλιστα να εκθειάζει, ποιον; Τον Άδωνι Γεωργιάδη!

Με κάτι τέτοια είμαστε κολλημένοι στο 13% και το 25% των Πασόκων θέλει για πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη! Τον γιό του αποστάτη.

Για να είμαι ειλικρινής η δήλωση του Πέτρου Παππά, βρήκε το ΠΑΣΟΚ σε κατάσταση σοκ μετά τη δημοσκόπηση που έδειχνε τη διείσδυση που είχε ο πρωθυπουργός μέσα στο Κίνημα. Η δήλωση ήρθε σε άσχημη στιγμή και οι φίλοι του προέδρου, παλιά θα τους λέγαμε «πρασινοφρουρούς» -τώρα και αυτή η λέξη έχει χάσει την αξία της - ξέσπασαν στον νέο και άπειρο Πέτρο.

Παρεμπιπτόντως, τον γιατρό Πέτρο Παππά, τον γνωρίζω από παλιά, τότε που ήταν υπεύθυνος στο Κέντρο Υγείας Κασσανδρείας. Δηλαδή γνωρίζει από πρώτο χέρι τα προβλήματα της δημόσιας Υγείας. Δεν είναι κανένας άκαπνος συνδικαλιστής που αναμασά τη γνωστή κασέτα. Και για αυτό τα όσα είπε για τον κυβερνητικό έργο στην Υγεία και τις προσωπικές προσπάθειες του Αδώνιδος Γεωργιάδη έχουν ξεχωριστή αξία.

Αυτό δεν το ανέχθηκαν εκεί μέσα στο ΠΑΣΟΚ και υποχρέωσαν τον βουλευτή - γιατρό σε διορθωτική δήλωση.

Κάπως έτσι φαντάζονται πως θα έρθουν πρώτοι στις εκλογές και θα ξανακυβερνήσουν την Ελλάδα.

Θα μιλούσα για ομαδική παράκρουση, αλλά μέσα στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν και φωνές που βλέπουν κάποια πράγματα με πιο καθαρή ματιά, υπάρχουν και αρκετοί σοβαροί άνθρωποι οι οποίοι αντιλαμβάνονται την αδιέξοδη πορεία της ηγετικής ομάδας και προσπαθούν να ισορροπήσουν καταστάσεις που δεν εξισορροπούνται. Είναι λογικό αυτό το 25% που προτιμά για πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη να έχει την έκφρασή του και μέσα στο στελεχικό δυναμικό.

Και να μη μου πει κάποιος πως αυτή η πολιτική της πλήρους άρνησης δικαιολογείται από την επανεμφάνιση του Α. Τσίπρα. Προϋπήρχε και έχει την αφετηρία της στην εκλογή του Ν. Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Το συγκεκριμένο θέμα έχει αναλυθεί διεξοδικά.

Τώρα ο Πέτρος Παππάς πήρε το μάθημά του. Από εδώ και εμπρός θα πρέπει …

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΦΑΣΙΣΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μπανάνες της μπαναλιτέ

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗ

Αταμάν, Αταμάν, τα λαχανικά χαλάν, στα ψυγεία δεν βαστάν. Φίλε Τούρκο, ξέχνα τους Γερμανούς – το χειρότερο είναι πως μια ζωή θα  λέμε τις ίδιες μπαναλιτέ που λέγαμε πριν από σαράντα χρόνια στα μπαρ.  

Ναι. Δεν γλιτώνουμε. Θα ανακυκλωνόμαστε βαρετά, αφού κάθε τόσο επαναλαμβάνονται τα ίδια και επανέρχεται αενάως η ευλογιά των αιγοπροβάτων. Οπότε σέρνεσαι κι εσύ στην ίδια καθήλωση, στα παλιά ξινά σταφύλια. Δεν υπάρχει εξέλιξη, δεν υπάρχει θέληση για ανέλιξη, νέα αντίληψη πραγμάτων. Κλινέξ μάθαμε το ’80 και κλινέξ ακόμα αγοράζουμε και κάθε μέρα θα βγαίνει ένα νέο ψώνιο να γυρίζει τα πράγματα πίσω και να ξανα-αρπαζόματσε και φτου κι απ’ την αρχή. Σίσυφοι της κλισέ νηπιακής πολιτικής σκέψης που αρνείται να ενηλικιωθεί, να αυτοξεπεραστεί, να πρωτοτυπήσει. Δεν καταλαβαίνουμε πως ένας προοδευτικός (καημένε μου) που κόλλησε στο ’80 είναι, πια, εξ αντικειμένου συντήρα και φορμόλη κι όποιος παντρεύτηκε μιαν εποχή χάνει όλες τις επόμενες;

Θα πεις: Ναι, ισχύει. Διότι δεν παράγεται πια σκέψη και έχουν ατονήσει οι προφήται και οι διανοούμενοι έχουν κάπου αποσυρθεί, οπότε θα ακούς συνοικιακά κλισέ και παπάντζες από δω και πέρα – όλα εκείνα που λέγαμε κάποτε με πάθος και προδόθηκαν πολλαπλώς, χλώμιασαν, και δεν εκπροσωπούνται από κανέναν. Οπως συνέβη σχεδόν σε κάθε γενιά που πίστεψε πως είναι Λαμποργκίνι και αποδείχτηκε Ζάσταβα. Πάλι καλά, δηλαδή, που επιβιώσαμε, από καθαρή τύχη, ή επειδή θυσιάστηκαν κάποιοι άνθρωποι για χάρη μας και δεν θα τους το αναγνωρίσουμε ποτέ.  

Αγνωμοσύνη, ή έλλειψη αγωγής απ’ το σπίτι, που δεν μας δίδαξε αυτογνωσία, παρά μόνο το ότι για όλα φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι, ακόμα και για το ότι δεν μπορείς να κόψεις το φαΐ, είναι νωχελής, ή δεν έχεις τις γάμπες της Νικόλ Κίντμαν. Και θες εκδίκηση.

Πολλοί άνθρωποι θέλουν εκδίκηση. Για ποιο λόγο; Από ποιον; Από ποιους; 

Δεν έχει σημασία, διότι κάποιος φταίει που δεν τα κατάφεραν στον βαθμό που δικαιούνταν βάσει της αυτοεικόνας που είχαν δημιουργήσει. Συχνά, δηλαδή, εκκινούν από μια σχετική, ή ανάλογη αφετηρία που μπλέκεται και με κάποια ιδεολογία κι εκεί αρχίζει το κακό το μπέρδεμα. Η φλου σκέψη, τα κλισέ, οι χαμηλές πτήσεις – δηλαδή δεν μπορεί τώρα ένας καλός συζητητής του ‘80, να σου λέει πως έχουνε δίκιο οι Ρώσοι που εισέβαλαν, ή, αφού υπεράσπισε στη ζωή του τον Λαμπράκη, τον Κένεντι, τον Κινγκ, να σου λέει τώρα, αίφνης, πως έφταιγε και ο συντηρητικός Κερκ που δολοφονήθηκε με μια σφαίρα στον λαιμό. Να σχετικοποιεί τόσο ανάλγητα και επιλεκτικά το έγκλημα.

Εντάξει, ρε μεγάλε. Συμφωνούμε. Ο Κερκ έλεγε ανοησίες, συντηρητικούρες, υπερβολές, για διάφορα θέματα. Είχε διαφορετικές απόψεις από μας – έ, και; 

Αυτό τι σημαίνει; 

Και η οικογένεια Κένεντι δεν αποτελούνταν από καθόλου καλά κουμάσια (γράφει αναλυτικά ο Τζέιμς Ελρόι) πολύ περισσότερο, δε, ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ που υπήρξε βαθύτατα ανήθικο μούτρο και είχε πολύ ύποπτες σχέσεις με τους Σοβιετικούς της εποχήςναι, αλλά αυτό τι σημαίνει; Πως έπρεπε να τους σουβλίσουν; 

Πάλι τα ίδια και ίδια, θα πεις φίλε. Πάλι γυρίζουμε στην αλφαβήτα. Πάλι μας ρωτούν για τα απαντημένα εδώ και δεκαετίες, και πάλι πρέπει να ξαναγινόμαστε έξαλλοι με εξαντλημένα θέματα, τελειωμένα. Σαν να ακούμε παλιά, απλοϊκά ανέκδοτα με τον Μπόμπο να σερβίρονται ως σύγχρονη σκέψη.

Να, όμως, που βγαίνει πάλι ο άλλος και σου ξαναλέει πως υπάρχουνε καλές και κακές δολοφονίες και μπορεί το κάθε εικοσάχρονο τσόλι να απονείμει δικαιοσύνη αγοράζοντας ένα τουφέκι με διόπτρα απ’ το Ιντερνετ λες και αγοράζει χορτοκοπτικό κήπου. Μπορεί να δολοφονεί εν ψυχρώ ο κάθε ημιπιτσιρικάς και να κρίνεται ή να επαινείται, ανάλογα από το αν μας αρέσει εκείνος τον οποίο σκότωσε. Και να γυρνούμε σε απαντημένα ερωτήματα και να θέλουμε πάλι να λούσουμε την αρκούδα χωρίς να βραχεί η γούνα της κάτι που δοκιμασμένα έχει αποτύχει.

Ακατανόητο. 

Είχε, λέει, ο (εκάστοτε) Κερκ διχαστικό λόγο. Μα κάθε λόγος είναι κατά βάθος διχαστικός, ακόμα και ο πιο ήπιος, κάθε λόγος είναι διαφορετική αξίωση εξουσίας και ακόμα και ο πιο ενωτικός εξυπονοεί ενότητα υπό την κυριαρχία κάποιου. Ετσι παίζεται πάντα το δημοκρατικό παίγνιο και δεν γίνεται αλλιώς.  

Αυτό σημαίνει πως πρέπει να πάρουμε τα αλυσοπρίονα και να σκοτωθούμε;  

Και να βγαίνει το κάθε τσουτσέκι και να δικάζει και να πυροβολεί και να εξοντώνει παριστάνοντας τον δήθεν επαναστάτη της Γιούτας – ίσα, ρε, φλώρε των γκέιμς και του φυστικοβούτυρου που αίφνης έγινες κι εσύ κατσαπλιάς του φαντασιακού και ήρωας της αμερικάνικης παράνοιας με τα όπλα και με τις κωλοδιόπτρες. Περισσότερο από όλα, δε, όλα αυτά κιτς γιατί ο σκατόφλωρος μπέρδεψε το εκλεπτυσμένο κι αξιοσέβαστο «Μπέλα τσιάο» με τα χονδροειδή γουέστερν της γενιάς του.

Πάλι τα ίδια – δεν γλιτώνουμε, Αταμάν. Φτάνει που, στις ΗΠΑ και σε άλλες μπανανίες κυνηγούν αποτελεσματικά το κάπνισμα,  αλλά καταπίνουν αμασητί την κάμηλο των όπλων.  

Είναι λαοί με προτεραιότητες – δεν μπορείς να πεις. Σε λίγο θα...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΦΑΣΙΣΤΟΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι Ηθικοί Αυτουργοί της δολοφονίας του Τσάρλι Κερκ

Γράφει ο Ραφαήλ Καλυβιώτης

Ο Τσάρλι Κέρκ ήταν ο ήρωας της γενιάς μας
. Μιας γενιάς που σιχάθηκε τα συστημικά μέσα μαζικής προπαγάνδας και αναζητούσε στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διψασμένη την αλήθεια. Ή καλύτερα αναζητούσε διαφορετικές διαδρομές, μέσα από την ιδεολογική ποικιλομορφία να φτάσει μόνη της, ακαθοδήγητη από τις επιχειρηματικές ελίτ στην αλήθεια.  

Οποιοσδήποτε πυροβολισμός διακόπτει μία συζήτηση εξορισμού στρέφεται ενάντια στην ελευθερία. Τελεία και παύλα. Αυτό είναι η απόλυτη αλήθεια. Δεν υπόκειται σε ντιμπέιτ. Και ο Τσάρλι Κέρκ το υποστήριζε αυτό ενθέρμως.

Η ελευθερία λοιπόν του λόγου δολοφονήθηκε μέρα μεσημέρι μέσω μίας υπολογισμένης πράξης φίμωσης εναντίον ενός ανθρώπου με μικρόφωνο. Η στιγμή που ο Τσάρλι πέφτει με το μικρόφωνο στο χέρι είναι συγκλονιστική καθώς σταγόνες αίματος βάφουν με κόκκινο την λευκή μπλούζα που φορούσε. Το συγκλονιστικότερο όλων είναι ότι η μπλούζα αυτή ανέγραφε «ελευθερία». Για αυτήν την ελευθερία αγωνιζόταν ο Τσάρλι και έδωσε την ζωή του για εκείνη.

Υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί που οδήγησαν σε αυτό το τερατώδες έγκλημα;  

Δυστυχώς υπάρχουν.

Είναι όλοι εκείνοι που υποδαύλισαν την κουλτούρα της ακύρωσης. Μία κουλτούρα που φίμωνε και εξακολουθεί να φιμώνει όποιες απόψεις δεν συμμορφώνονται στο ορθοπολιτικό κατεστημένο. Οι άνθρωποι και οι οργανισμοί που την εξασκούν έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι το πράττουν για να προστατεύσουν την δημοκρατία. Πόσο αλαζόνες και πόσο ανήθικοι μπορεί να είναι!  

Η προσπάθεια εκ μέρους των συστημικών ΜΜΕ να απανθρωποποιήσουν οιονδήποτε δεν προσκυνά το κυρίαρχο αφήγημα χαρακτηρίζοντάς τον ως ρατσιστή συνετέλεσε καταλυτικά σε αυτού του είδους την βία. Μία ματιά στα συστημικά ελληνικά ΜΜΕ που υπό τον τίτλο «πυροβόλησαν ακροδεξιό ακτιβιστή» κάνει και τον πιο απλό σκεπτόμενο άνθρωπο να αντιληφθεί ότι ακόμα και τώρα δεν καταλαβαίνουν τίποτα.

Με την δολοφονία του Τσάρλι συγκρούονται δύο κοσμογονικά αντίθετες αντιλήψεις. Από την μία εκείνη που στηρίζει την ελεύθερη πλατεία διαβούλευσης και από την άλλη εκείνη που θέλει οι ακαδημαϊκοί χώροι να παραμείνουν «safe spaces». Όμως, τα safe spaces λειτουργούν ως θάλαμοι αντήχησης (echo chambers) μόνον των δικών μας ιδεών και αυτό είναι κάτι τρομακτικό για την ελεύθερη σκέψη.  

Πληρώνουμε το κόστος της επανεκπαίδευσης μίας ολόκληρης γενιάς η οποία τρομοκρατείται όταν κάποιος διαφωνεί με τις απόψεις της. Μίας γενιάς που προτιμά να αισθάνεται ασφαλής από το να είναι πραγματικά, ουσιαστικά, ελεύθερη. 

Αυτό επεχείρησε να σπάσει ο Τσάρλι Κερκ. Διεξάγοντας ελεύθερο διάλογο κινδύνευε να προσβάλλει κάποιον αλλά πάντοτε αφήνοντάς τον να μιλήσει ώστε να ακουστεί το επιχείρημά του. Στην πορεία ανακάλυψης της αλήθειας ελλοχεύει αυτός ο κίνδυνος, το να αισθανθεί ο άλλος προσβεβλημένος από το επιχείρημά σου. Δεν υπάρχει όμως άλλος δρόμος, αυτό είναι ο δρόμος της αρετής και είναι δύσκολος. Ο Τσάρλι Κερκ υιοθέτησε αυτό που δίδαξαν οι παππούδες μας οι αρχαίοι Έλληνες σε όλο τον κόσμο: την διαλεκτική! Και είναι ντροπή τόσα πολλά συστημικά ΜΜΕ να τον χαρακτηρίζουν ακροδεξιό για αυτό.

Εάν ισχύει αυτό που όλο το ορθοπολιτικό κατεστημένο ισχυρίζεται αυτές τις ώρες για τον Τσάρλι Κερκ, ότι δηλαδή «τα λόγια είναι βία», τότε σύμφωνα με αυτήν την διαδρομή σκέψης δικαιολογείται και η δολοφονία του. 

Όχι! Τα λόγια δεν είναι βία.  

Η βία είναι βία. Οτιδήποτε διαφορετικό δεν αντανακλά τον δυτικό πολιτισμό αλλά ολοκληρωτικά καθεστώτα οι υποστηρικτές των οποίων δεν θα άντεχαν να ζήσουν ούτε μερικές ώρες εκεί.

Να μνημονεύετε τον Τσάρλι Κερκ. Πέθανε φορώντας μπλούζα που έγραφε «ελευθερία».  

Πέθανε για ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΤΟ-ΣΚΑΤΟΨΥΧΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τσάρλι Κερκ: Η δολοφονία ενός «φασίστα»

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Ομολογώ ότι δεν γνώριζα τον Τσάρλι Κερκ και ότι τον έμαθα μετά τη δολοφονία του. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν έμαθα πολλά, αλλά από όλα όσα διαβάζω
και τα βίντεο που βλέπω (τα δικά του, όχι τα ποστ με αυτά που λένε άλλοι γι’ αυτόν) δεν μπορώ να καταλάβω τον χαρακτηρισμό «ακροδεξιός».  

Όχι γιατί συμφωνώ με τις απόψεις του. Με τις περισσότερες διαφωνώ και κάποιες τις βρίσκω σκέτες ανοησίες. Αλλά δεν πάσχω από παρατεταμένη εφηβεία και καταλαβαίνω ότι δεν μπορώ να χαρακτηρίζω «ακραίο» κάποιον ο οποίος έχει τις ίδιες απόψεις με τους μισούς συμπατριώτες του και του οποίου η «ακτιβιστική δράση» μοιάζει να συμπυκνωνόταν - μέχρι και που δολοφονήθηκε – στην επιδίωξη να συζητά με ανθρώπους που έχουν διαφορετικές απόψεις από τη δική του.  

Δεν ξέρω πολλούς ακραίους που επιδιώκουν να κουβεντιάζουν.

Ο χαρακτηρισμός «ακραίος» για κάποιον του οποίου οι απόψεις είναι μάλλον mainstream στη χώρα του (υπέρ της οπλοκατοχής, κατά των εκτρώσεων, κατά του αυτοπροσδιορισμού) είναι άλλη μια απόδειξη του πόσο αποκομμένος είναι από την πραγματικότητα ο αυτοαποκαλούμενος «προοδευτικός κόσμος». Είναι άλλη μια απόδειξη της θρησκευτικής αντίληψης για την πολιτική, μιας αντίληψης η οποία αυτομάτως χωρίζει τους ανθρώπους σε πιστούς και απίστους, με τους πιστούς να κατέχουν την αναμφισβήτητη αλήθεια και τους απίστους να είναι από παραστρατημένοι έως επικίνδυνοι. Είναι άλλη μια απόδειξη ενός δογματισμού που τα έχει όλα τόσο χωρισμένα και τόσο τακτοποιημένα, που η παραμικρή διαφορά αντιμετωπίζεται ως ακρότητα.

Οφείλω βέβαια να παραδεχτώ ότι ο όρος «ακροδεξιός» πρέπει να ήταν μια υποχώρηση από την πλευρά όσων τον χρησιμοποιήσαν, γιατί στην πραγματικότητα ήθελαν να πουν «φασίστας» και «ναζί». 

«Μα πώς θα έλεγαν φασίστα και ναζί κάποιον που επιδίωκε τον διάλογο;», θα αναρωτηθεί κάποιος αφελής αναγνώστης που έλειπε για χρόνια στο διάστημα και δεν έχει παρακολουθήσει τις εξελίξεις στον «προοδευτικό» κόσμο του πλανήτη. 

Οι υπόλοιποι ξέρουμε ότι οι όροι «φασίστας» και «ναζί» δεν περιγράφουν πια συγκεκριμένη ιδεολογία, αλλά απλώς την απροθυμία συμπόρευσης με όσους έχουν αυτοανακηρυχθεί εκπρόσωποι της προόδου (παρότι πάντα είναι συνοδοιπόροι των πιο συντηρητικών και αυταρχικών καθεστώτων).

Και επειδή ο δολοφονημένος ήταν «φασίστας» πολλοί υπέρμαχοι των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» πανηγύρισαν ή έκαναν πλάκα με τη δολοφονία του. Καμία έκπληξη φυσικά αφού – αναφέρομαι στους Έλληνες «προοδευτικούς» – μιλάμε για ανθρώπους που πανηγύρισαν ή έκαναν πλάκα μέχρι και με την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους (η επέτειος ήταν προχτες).  

Τουλάχιστον αυτοί είναι έντιμοι, σε αντίθεση με όσους προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να πουν ότι...

 

Υπαρκτού αριστερο-σκατοψυχο-φασιστο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία


ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΦΑΣΙΣΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ελευθερία λόγου και ιδεών μόνο για τραμπούκους

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

 γλυκερία (η) 1. καλλιτέχνις που δεν υποκρίνεται για να ικανοποιήσει την πελατεία της και δεν υποκύπτει στις επιθυμίες κομμάτων και ιδεοληπτικών ομάδων «αφού επέλεξε να είναι γλυκερία, θα της κάνουμε τη ζωή δύσκολη» 2. αυτή στην οποία επιτρέπονται οι απειλές και η απαγόρευση καλλιτεχνικής έκφρασης «βεβαίως και είμαι κατά των τραμπουκισμών και της λογοκρισίας, αλλά αυτή έχει άλλες απόψεις από τις δικές μου και άρα είναι γλυκερία»

Το χειρότερο δεν είναι ότι η Γλυκερία δέχθηκε απειλές επειδή αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τις υποδείξεις της καλλιτεχνικής ιεραρχίας και των κομμάτων που την καθορίζουν. Φανατικοί και βλαμμένοι υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν και χάρη στα μέσα κοινωνικής εκτόνωσης θα κάνουν όλο και πιο έντονη την παρουσία τους.  

Το χειρότερο είναι ότι η πολιτεία δεν εξασφαλίζει στη Γλυκερία και την κάθε Γλυκερία τη δυνατότητα να συνεχίσει να κάνει κανονικά τη δουλειά της περιορίζοντας τους βλαμμένους φανατικούς, με αποτέλεσμα η συναυλία της στο Sani Festival να ματαιωθεί εξαιτίας των απειλών. 

Δυστυχώς στη χώρα μας όταν εξαπολύονται απειλές δημοσίως ο μόνος που φοβάται είναι ο απειλούμενος ενώ αυτός που απειλεί ξέρει ότι κανείς δεν θα τον ενοχλήσει και για κανέναν λόγο. 

Η ελευθερία του λόγου και των ιδεών είναι ...