ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Η ατρόμητη έλλειψη σεβασμού μας

 

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Το παρισινό δικαστήριο που δίκασε, σε πρώτο βαθμό, την υπόθεση της δολοφονίας από ισλαμιστές εξτρεμιστές 10 συνεργατών του σατιρικού «Charlie Hebdo» και δύο αστυνομικών φρουρών και, κατόπιν, την επίθεση σε εβραϊκό σουπερμάρκετ με τέσσερις νεκρούς, τον Ιανουάριο του 2015, ανακοίνωσε την Τετάρτη 15/12/2020, την απόφασή του. 

Και οι δεκατέσσερις κατηγορούμενοι για ηθική αυτουργία καταδικάστηκαν σε ποινές από τέσσερα χρόνια έως ισόβια. Μερικοί δικάστηκαν ερήμην, ενώ ο βασικός κατηγορούμενος Αλί Ριζά Πολάτ, ο άνθρωπος που θεωρείται ότι σχεδίασε και καθοδήγησε τις επιθέσεις, καταδικάστηκε σε τριάντα χρόνια κάθειρξη.

Η δίκη τελείωσε λίγες εβδομάδες μετά τη δολοφονία του εκπαιδευτικού Σαμουέλ Πατί, επειδή έδειξε στους μαθητές του τα σκίτσα του Μωάμεθ και, εκ των πραγμάτων, τροφοδότησε τη δημόσια συζήτηση, σε μια ιδιαίτερη στιγμή, κατά την οποία η πολιτικά ορθή προσέγγιση του ισλαμιστικού εξτρεμισμού και της νέας εβραιοφοβίας παύει να αντιμετωπίζεται αμυντικά από το γαλλικό κράτος. Αλλά στη δημόσια συζήτηση, με αφορμή τη δίκη, δεν υπήρξε προθυμία σύσσωμης της λαλίστατης κατά τα άλλα γαλλικής διανόησης στην υπεράσπιση του κοσμικού κράτους και της καταδίκης των πρακτικών ανελευθερίας στο όνομα της ταυτότητας. Το επισήμανε ο συνήγορος του Charlie Hebdo στη δίκη, το επισήμανε και ο διευθυντής του σατιρικού φύλλου, ο Laurent Sourisseau (γνωστός ως Ρις), ο οποίος δημοσίευσε μια πολύ αναλυτική τοποθέτηση για τη δίκη. Σημειώνει, μεταξύ άλλων, εισάγοντάς μας στο πρόβλημα:

«Εάν το έγκλημα εκείνο είναι τόσο ακατανόητο, οφείλεται στο ότι διαπράχθηκε στο όνομα μιας φασιστικής ιδεολογίας που τράφηκε μέσα στα σπλάχνα μιας θρησκείας. Ακόμα σπανίζουν όσοι, πέντε χρόνια μετά, τολμούν να αντιτάσσονται σήμερα στις ολοένα και πιο πιεστικές απαιτήσεις των θρησκειών, και ιδιαιτέρως κάποιων απ' αυτές. Γι' αυτό είναι χρήσιμες οι δίκες. Οχι μόνο μία, αλλά δέκα, είκοσι, εκατό. Δίκες (...) κατά της δειλίας, του κυνισμού, του δασκαλίστικου ύφους, της απαιδευσίας, της προδοσίας, της ανανδρίας, της πνευματικής νωχέλειας, του οπορτουνισμού, της εθελοτυφλίας, της έπαρσης, της επιπολαιότητας, των πολιτικάντικων υπολογισμών, της ασυνειδησίας, της ελαφρότητας, της αναποφασιστικότητας, της απρονοησίας και χιλίων άλλων, καθένα από τα οποία φαντάζει ανώδυνο, σωρευόμενα όμως όλα μαζί επέτρεψαν την εξόντωση μιας εφημερίδας».

Στην Ελλάδα δεν ασχολούμαστε με το ζήτημα επειδή πιστεύουμε ότι δεν μας αφορά, ότι εμείς δεν έχουμε δώσει στο ριζοσπαστικό Ισλάμ τη δυνατότητα να αμφισβητήσει ούτε την ισότητα απέναντι στο κράτος ούτε τις βασικές δημοκρατικές αρχές. 

Είναι λάθος. Η Ευρώπη είναι πιο ενιαία από ποτέ. Ο,τι απασχολεί το Παρίσι σήμερα αύριο μπορεί άνετα να απασχολεί την Αθήνα. 

Οι δυτικές δημοκρατίες οφείλουν από κοινού να υπερασπίσουν τη δημοκρατική τάξη. Την ενσωμάτωση κάθε διαφορετικότητας κάτω από το γράμμα του νόμου: όπου ο νόμος θα είναι ανώτερος από την επίκληση της ταυτότητας, από την εξαίρεση για λόγους ταυτοτικούς.  

Το είπε έξοχα, αγορεύοντας στη δίκη, ο δικηγόρος του «Charlie Hebdo», Ρισάρ Μαλκά:

«Ο αγώνας μας είναι και αγώνας για την αστικοποίηση του Ισλάμ. Είναι αγώνας για να αντιμετωπίζεται κι αυτή η θρησκεία όπως οι άλλες. (...) Δεν μπορούμε να εξαιρέσουμε μια θρησκεία από την ισονομία. Οι θρησκείες πρέπει να αποτελούν αντικείμενα σάτιρας, και, για να θυμηθούμε τα λόγια του Σαλμάν Ρούσντι, "της ατρόμητης έλλειψης σεβασμού μας"».

Μπορεί να υπάρξει ένα νέο Ισλάμ, ένα ρεπουμπλικανικό Ισλάμ, που να μην είναι υποχείριο των μουλάδων και εργαλείο του ισλαμοφασισμού στο όνομα ενός οργισμένου και εύθικτου θεού; 

Στο ερώτημα αυτό απάντησε υποδειγματικά, αγορεύοντας, ο δικηγόρος του «Charlie Hebdo», Ρισάρ Μαλκά – το μεγαλύτερο μέρος της αγόρευσής του δημοσιεύτηκε στη «Μοντ», 4/12/2020:

ΠΡΟΣΩΠΑ: «Θα φτύσω στους τάφους σας» και ο Μαραντόνα ως περσόνα του Βιάν

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ

Δεν ξέρω γιατί αλλά ο θάνατος του σπουδαίου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα μου θύμισε ένα βιβλίο των παιδικών μου χρόνων. Ένα βιβλίο που ενδεχομένως διαμόρφωσε την άποψή μου για τους ανθρώπους, για τον ρατσισμό, για τη διαφορετικότητα, αλλά και για τη σκληρότητα του κόσμου.

«Θα φτύσω στους τάφους σας» του σπουδαίου Μπορίς Βιάν ο οποίος με την οργή της συγγραφικής του δεινότητας έδωσε γροθιά στο στομάχι του ρατσισμού της εποχής. Ενα βιβλίο που θα μπορούσε να είναι «σημαία» του αντιρατσιστικού κινήματος και σήμερα.

Όχι, ότι ο «Ντιεγκίτο» είχε κάποια σχέση με τον φυλετικό ρατσισμό με τον οποίο κατά κύριο λόγο καταπιάνεται ο Βιάν. Αλλά γιατί το ίνδαλμα των παιδικών μας χρόνων, αυτός που όλα τα αγόρια θέλαμε να μοιάσουμε στο γήπεδο, κατάφερε να είναι κάτι παραπάνω από ένας ποδοσφαιριστής – θρύλος.

Κατάφερε να διαμορφώσει μια περσόνα που ξεπερνά τις γραμμές του γηπέδου ή των αποδυτηρίων.

Το φτωχόπαιδο από την Αργεντινή, με το αστείρευτο ταλέντο, που κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο και να είναι για πολλούς ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής, είχε κι άλλα στοιχεία. Πέραν των αυτοκαταστροφικών του τάσεων ο Μαραντόνα κατάφερε να «φτύσει στους τάφους» πολλών παραδοσιακών, συντηρητικών και αντιλαϊκών ή και λαϊφταλίστικων κλισέ.

Δεν ήταν ο σωματαράς Κριστιάνο Ρονάλντο, ούτε ο Μέσι που «μιλάει» στη μπάλα, αλλά ζει και με το life style της εποχής μας. Ο Μαραντόνα ήταν ένας κοντός, χοντούλης και ίσως αδέξιος ποδοσφαιριστής που είχε την τύχη να έχει ένα ταλέντο μοναδικό.

Ένα ταλέντο που όμως το χρησιμοποίησε και για άλλους σκοπούς. Και η μεγαλύτερη προσφορά του ίσως ήταν ότι έκανε ξανά περήφανο έναν ολόκληρο λαό.

Η Αργεντινή, ταπεινωμένη από την βρετανική αυτοκρατορία στο πόλεμο των Φόκλαντ, βρήκε στο πρόσωπο του Ντιεγκίτο τον ήρωά της. Βρήκε τον άνθρωπο που «έφυσε» κατάμουτρα τη Θάτσερ και την πολεμική μηχανή της Βρετανίας.

Με εκείνο το μοναδικό γκολ σε σύλληψη, όπου πέρασε όλους τους ποδοσφαιριστές της Αγγλίας, αλλά και με το «χέρι του θεού», που ήταν σα να έβγαζε τη γλώσσα του και να κορόιδευε τους… εχθρούς, έκανε την Αργεντική να ξανασταθεί στα πόδια της.

Να απαντήσει για τον άδικο πόλεμο, να ξαναβρεί την περηφάνεια της.

Ο Μαραντόνα, σαν άλλος ήρωας του Βιάν ήταν πάντα με το πλευρό των φτωχών και των αδικημένων. Ηταν πάντα με τους δικούς του ανθρώπους στα σκονισμένα σοκάκια του Μπουένος Αιρες που έπαιζε μπάλα.

Ηταν ο ήρωας του φτωχού νότου της Ιταλίας απέναντι στον πλούσιο βορρά, ήταν ο φίλος του Κάστρο, όταν η Δύση δεν του μιλούσε.

Ο Μαραντόνα μίλησε στη μπάλα, μίλησε και στις καρδιές των απόκληρων, των παραγκωνισμένων. Και ίσως γι’ αυτό να ταυτίζεται στο μυαλό μου με τον Μπορίς Βιάν.

Ισως να είναι απλά...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λαός του χαβαλέ, ένα «χύμα» κράτος και ο κοροναϊός που προκαλεί τρόμο

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

«Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα», που θα έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος.

Με τα περίπτερα και τις κάβες μας να βάζουν λουκέτο μετά τις 12 τα μεσάνυχτα.

Με τα εστιατόρια και τα μπαρ μας να κατεβάζουν ρολά την ίδια ώρα.

Με τους εκατοντάδες νέους, κι όχι μόνο, να συνωστίζονται στις πλατείες και να πίνουν χωρίς μέτρα προστασίας.

Με την κυβέρνηση να βρίσκεται σε αμηχανία και να αδυνατεί να διαχειριστεί την πανδημία καθώς κινείται μεταξύ lockdown και καταστροφής της οικονομίας από τη μια και χιλιάδων κρουσμάτων από την άλλη.

Η κατά Μάο «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση» είναι τόσο επώδυνη, αλλά και τόσο κωμικοτραγική σε μια χώρα που δεν «μαζεύεται» από πουθενά.

Από τη μια έχεις απείθαρχους πολίτες που ζουν σα να μην υπάρχει αύριο. Που αντιδρούν λες και είναι κάτοικοι της… Λαπωνίας και δεν έχουν βγει ποτέ να πιούν ένα ποτό.

Που τους λες «φόρα μάσκα μερικές εβδομάδες για να γλιτώσουμε τα χειρότερα» και πιστεύουν ότι τους βάζεις φίμωτρο, χαλινάρι και σαμάρι. Κι ως γνωστόν… του Ελληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει και κουραφέξαλα.

Εχεις τους καταστηματάρχες στην εστίαση που κατά μεγάλη πλειοψηφία δεν φορούν μάσκες και δεν τηρούν κανέναν κανόνα.

Εχεις έναν λαό που άγεται και φέρεται από τις ψεκασμένες θεωρίες του… αντικοροναίϊκου κινήματος.

Κι από την άλλη έχεις ένα κράτος που ενώ είχε χρόνο να πράξει τα στοιχειώδη αναλώθηκε στα επικοινωνιακά παιχνίδια και πόνταρε μόνο στο άστρο, την ευγένεια και την επιστημοσύνη του Τσιόδρα και στη σκληρή δουλειά του Χαρδαλιά.

Είχε το χρόνο να βρει λεωφορεία και κόσμο για να μη συνωστίζεται κόσμος στα ΜΜΜ.

Είχε χρόνο να λύσει –έστω και προσωρινά- το πρόβλημα με τις υπεράριθμες αίθουσες στα σχολεία.

Είχε το χρόνο να βρει άλλες λύσεις προκειμένου να πείσει τους πολίτες, και ιδίως τους νέους, ότι ο ιός είναι εδώ και σκοτώνει.

Είχε το χρόνο να πάρει μέτρα για τις δομές που φιλοξενούνται ηλικιωμένοι αλλά και για τους χώρους που συγκεντρώνονται πρόσφυγες και μετανάστες.

Πολλά δεν έγιναν, αλλά έγιναν και πολλά σωστά. Κανείς δεν αμφιβάλλει επί τούτου.

Όμως, το πρόβλημα είναι ότι η χώρα εμφανίζεται ανέτοιμη ενόψει ενός δύσκολου χειμώνα.

Εμφανίζεται και διχασμένη ως προς το τι να κάνει.

Να κλείσουν τα πάντα όπως τον Μάρτιο και να έχουμε στρατιές νεόπτωχων;

Να παίρνει ημίμετρα και να περιμένει από τους πολίτες να τα εφαρμόσουν; Τώρα σκέφτεται να κλείσει μέσα τους 65άρηδες γιατί… δεν πειθαρχούν οι 20άρηδες. Τι να πεις…

Να ελπίζει, όπως όλος ο κόσμος, στην εύρεση του εμβολίου;

Όλα αυτά είναι προβλήματα που αντιμετωπίζουν κι άλλες χώρες. Όμως, έπειτα από τις εικόνες συνωστισμού και… χαβαλέ που είδαμε ξανά στις πλατείες θα πρέπει να εστιάσουμε στον απείθαρχο λαό μας.

Που από τη μια ξορκίζει –και καλά κάνει- την επιβολή νόμου και τάξης με τα ρόπαλα των ΜΑΤ.

Κι από την άλλη δεν μπορεί να πειθαρχήσει έστω και στα βασικά. Μάσκα, αποστάσεις, απολύμανση, προσοχή στους ηλικιωμένους και τις ευπαθείς ομάδες.

Επιτέλους, ας ρίξουμε όλοι μια ματιά...

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πείτε μας τι… πίνετε και μετά στοχοποιείτε τις πλατείες και τους πιτσιρικάδες

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

«Το αλκοόλ φέρνει χαλάρωση και τους ανθρώπους πιο κοντά, κι αυτό είναι επικίνδυνο».

Πρόκειται για δήλωση του καθηγητή Νίκου Σύψα ο οποίος θέλησε με τον τρόπο αυτό να δικαιολογήσει την απόφαση για το λουκέτο σε περίπτερα, κάβες κ.λπ. μετά τις 12.

Είναι ο ίδιος επιστήμονας που είχε πει «να μην αγκαλιάζουμε και να μη φιλάμε τα παιδιά στο σπίτι».

Πρόκειται για μια απόδειξη ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι «ειδικοί» και οι υπεύθυνοι της κρατικής μηχανής απλώς κινούνται… βλέποντας και κάνοντας.

Ή όπως θα έλεγε ο Πιραντέλλο «απόψε αυτοσχεδιάζουμε».

 

 Διότι όταν ένα μέλος της επιτροπής που εισηγείται μέτρα, και από τους καθηγητές που έχουν πιάσει στασίδι στα τηλεπαράθυρα, λέει τέτοια πράγματα τότε υπάρχει πρόβλημα.

Τι θα πει «το αλκοόλ μας φέρνει πιο κοντά κι αν το κόψουμε θα τηρούμε τις αποστάσεις;» Κι αν είναι έτσι γιατί δεν απαγορεύουμε γενικά το αλκοόλ; Να επιστρέψουμε στην εποχή της ποταπαγόρευσης για να σκοτώσουμε τον κοροναϊό.

Διότι προφανώς μέχρι τις 12 παρά πέντε όποιοι πίνουν το τσιπουράκι τους ή το κοκτέιλ ή τη μπύρα τους, κι έρχονται πιο κοντά δεν κολλάνε. Όμως, αν πάνε 12 και 1 και πάρουν ποτά από την κάβα μέσα στη διάρκεια της νύχτας θα… έρθουν πιο κοντά.

Πρόκειται περί αστειοτήτων. 

 

Όπως αστείο είναι και το μέτρο του λουκέτου στα περίπτερα. Λες και μπορεί αυτό να κόψει την επέλαση του κοροναϊού.

Λες και αν θέλουν οι νέοι να βρουν ποτό δεν θα βρουν. Δεν θα πάρουν από το σπίτι, δεν θα παραγγείλουν και θα έρθει με ντελίβερι όπου βρίσκονται.

Όμως, ακόμη και αυτό το μέτρο «μπάζει» γιατί έχει έναν και μόνο σκοπό. Να στοχοποιήσει την πλατεία, τους νέους, τις μαζώξεις του κόσμου.

Από ποια επιδημιολογικά στοιχεία προκύπτει ότι ο κοροναϊός επελαύνει επειδή μαζεύονται τα πιτσιρίκια στις πλατείες και πίνουν μπύρες.

Δηλαδή τους πείραξαν οι πλατείες και δεν τους πείραξαν τα σχολεία;

Γιατί ο γιος και η κόρη κάθε οικογένειας να βρίσκεται με 28 άλλα παιδιά σε μια μικρή τάξη (έστω και με μάσκα) και να μην βρίσκεται με 2-3 φίλους του σε εξωτερικό χώρο;

Γιατί να μπαίνει λουκέτο στα θέατρα, τους κινηματογράφους ή τις συναυλίες (όπου τηρούνταν τα μέτρα στις περισσότερες περιπτώσεις) και να αφήνεται ο χαμός στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς;

Πώς δεν θα κολλήσει ο εργαζόμενος ή το παιδί μέσα σε ένα λεωφορείο αλλά θα κολλήσει αν έρθει πιο… κοντά με τον φίλο του γιατί θα πιεί ένα ποτό παραπάνω;

Σταματήστε -αν τολμάτε- τις θείες λειτουργίες και τους γάμους και τα βαφτίσια και μετά μιλάμε και για επιπλέον μέτρα.

Κάποιοι δεν βάζουν μυαλό. Πριν από μερικούς μήνες η Αστυνομία μπούκαρε στις πλατείες και πλακωνόταν με τους πιτσιρικάδες. Το ίδιο σκηνικό θα έχουμε και από σήμερα το βράδυ;

Γιατί είναι σίγουρο ότι το να κλείσεις τα περίπτερα δεν περιορίσεις τις συγκεντρώσεις. Ειδικά από τη στιγμή που όλα τα καταστήματα κλείνουν στις 12 το βράδυ κι εκείνη την ώρα γίνεται χαμός στους δρόμους.

Μην στοχοποιείτε, επομένους τους νέους, τις πλατείες, το αλκοόλ ή τους περιπτεράδες. Και κυρίως οι επιστήμονες και οι ειδικοί μην προκαλείτε με δηλώσεις που...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αλαζονεία της εξουσίας, οι γκρίνιες και το «τσεκούρι» του ανασχηματισμού

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η βασική «αρρώστια» των κομμάτων εξουσίας είναι η αλαζονεία.

Είναι η αίσθηση ότι η εξουσία δίνει τέτοια δύναμη που δεν είναι υποχρεωμένος κανείς να υπολογίζει κανέναν.

Οι ίδιοι πολιτικοί όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση είναι ταπεινοί, συνομιλούν με τους πάντες, είναι πρόθυμοι να ακούσουν και κυρίως μπορούν να αφουγκραστούν την κοινωνία και τα προβλήματά της.

Και μόλις αναλαμβάνουν την εξουσία μεταμορφώνονται. Ο… Χάρι Πότερ της αλαζονείας του μετατρέπει σε απρόσιτους, σκληρούς και κυρίως αδιάφορους για την κοινωνία πολιτικούς.

Είναι αυτή η γνωστή «γυάλα της εξουσίας» στην οποία μπαίνουν μέσα και δεν μπορούν να δουν τι γίνεται έξω.

Ο Αλέξης Τσίπρας π.χ. έχασε μεγάλο μέρος της δημοφιλίας του όταν ο κόσμος κατάλαβε ότι είχε κλειστεί στα τείχη του Μαξίμου. Ή όταν έκανε διακοπές στο κότερο την ώρα που η χώρα θρηνούσε τους νεκρούς στο Μάτι.

Ομοίως κι άλλοι συμπαθείς υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ απαξιώθηκαν και καταδικάστηκαν από την κοινή γνώμη επειδή μεταμορφώθηκαν σε αλαζόνες που δεν άκουγαν κανέναν.

Το ίδιο πάει να συμβεί και με την παρούσα κυβέρνηση η οποία καταγράφει εντυπωσιακά ποσοστά δημοφιλίας, που όμως, είναι απλά η χρυσόσκονη η οποία αποπροσανατολίζει από τη δουλειά που πρέπει να γίνει.

Τρανό παράδειγμα η προ ολίγων εβδομάδων παρέμβαση κορυφαίου υπουργού σε δημοσιογράφο μεγάλης εφημερίδας με ύβρεις και απειλές του τύπου «γιατί το έγραψες αυτό ρε».

Άλλο παράδειγμα η περίπτωση υπουργού ο οποίος παρουσιάζεται στο υπουργείο του ως… Καίσαρας. Απαξιώνει τους πάντες, τους «κόβει» από κάθε προσπάθεια να κάνουν τη δουλειά τους. Και αυτό παρά το γεγονός ότι ορισμένοι τον χαρακτηρίζουν «γενίτσαρο».

Από την άλλη αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η αντίδραση του Νίκου Χαρδαλιά στην κριτική που του ασκήθηκε γιατί έσκυψε να φιλήσει το χέρι του παπά στην Καρδίτσα.

Είτε το έκανε είτε όχι, η κίνησή του ήταν ένα τεράστιο φάουλ για το οποίο έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη.

Και μάλιστα έπρεπε να το κάνει διότι λίγες ημέρες πριν δημοσίως είχε «διαλύσει» τον Κουμουτσάκο και το πώς εξέφρασε τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις.

Η λογική «μην πυροβολείτε τον Χαρδαλιά γιατί είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης», δεν είναι καθόλου γόνιμη. Δεν κρίνει κανείς τη δουλειά του υφυπουργού, κρίνει τη συμπεριφορά του, την καταπάτηση των κανόνων που ο ίδιος ζητά να τηρούμε.

Στο ίδιο μήκος κύματος και η κ. Μενδώνη για την οποία σηκώθηκε ντόρος επειδή απαξίωσε τους καλλιτέχνες με τέτοιο τρόπο που δεν τους αρμόζει. Ειδικά σε ανθρώπους τους οποίους η κρίση του κοροναϊού έχει τσακίσει.

Άλλος υπουργός διαμαρτύρεται καθημερινά γιατί του αφαιρούν αρμοδιότητες, άλλο μέλος της κυβέρνησης έχει παντελή έλλειψη της κατάστασης που επικρατεί τον τομέα αρμοδιότητάς του.

Και πολλοί επίσης δεν έχουν (ή έχουν χάσει) την συναισθηματική νοημοσύνη να αντιληφθούν ότι η κοινωνία έχει σοβαρά προβλήματα, κι έρχονται και χειρότερα.

Αναπαυμένοι στις δάφνες των δημοσκοπήσεων ορισμένοι (ευτυχώς όχι πολλοί) έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της χώρας, έπειτα από μια δεκαετή κρίση, από τα λάθη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και από τα νέα προβλήματα που προκάλεσε ο κοροναϊός.

Ετσι, όμως, δεν πάει μπροστά η χώρα. Οι λίγοι που έχουν γίνει «βαρίδια» δεν μπορούν να κρατάνε πίσω την μεγάλη προσπάθεια που γίνεται.

Γι’ αυτό και...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΡΟ ΚΗΦΗΝΟΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Καμιά μάσκα, όσο μεγάλη κι αν είναι, δεν καλύπτει τα προβλήματα στα σχολεία

Toυ ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΗ

Τρομερή η πλάκα με τις μάσκες – τεντόπανα. Από χθες ένα ακόμη φιάσκο καταγράφηκε, με πρωταγωνιστή το υπουργείο Παιδείας αλλά και την ΚΕΔΕ.

Ισως θα έπρεπε να κάνουν κανένα ευχέλαιο οι υπουργοί γιατί με τόσες γκάφες διεκδικούν Οσκαρ.  

Και δεν είναι δικαιολογία ότι οι δήμαρχοι είχαν αναλάβει τη δουλειά αυτή.
 
Θυμίζουμε απλά ότι κάποιοι έλεγαν ότι τις μάσκες θα τις πληρώνουν οι γονείς και δύο μέρες μετά ο υπουργός Εσωτερικών είπε ότι το κόστος θα επιβαρύνει το κράτος.

Θυμίζουμε επίσης τη δημιουργική λογιστική της κυρίας Κεραμέως με τους 15 ή 17 μαθητές σε κάθε τάξη, όταν αυτή η εικόνα είναι απλά μια αστεία υπενθύμιση ότι κάποιοι δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία.
 
Μια χαρά, λοιπόν, το χιούμορ με τις υπερμεγέθεις μάσκες και τα μίνι παγουρίνα. Κάναμε καινούργιο… συκώτι με τα αστεία που από χθες έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο.

Γελάμε και με τις αστείες δικαιολογίες για το λάθος μέτρημα του υφάσματος της μάσκας και ότι «είμαστε εδώ για να διορθώνουμε τα λάθη».

Αραγε τις νέες μάσκες, στο σωστό μέγεθος ποιος θα τις πληρώσει; Αυτός που έκανε το λάθος; Ή όλοι εμείς που ως κορόϊδα πληρώνουμε κανονικά τους φόρους για να κάνουν… λάθη οι υπεύθυνοι;

Αρκετά, όμως, με τις μάσκες. Ολη αυτή η φασαρία, όλο αυτό το κωμικοτραγικό γεγονός απλά αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά προβλήματα.

Τα διαχρονικά προβλήματα της Παιδείας που δεν κρύβονται πίσω από καμιά υπεμεγέθη μάσκα.

Το ζήτημα είναι αν ακόμη μια χρονιά η εκπαιδευτική διαδικασία θα κυλήσει ομαλά.

Το ερώτημα είναι γιατί στις 14 Σεπτεμβρίου δεν υπάρχουν ακόμη πολλοί καθηγητές στα σχολεία.

Το ζήτημα είναι γιατί ενώ υπήρχε χρόνος προετοιμασίας δεν πήγαν οι αναπληρωτές να καλύψουν τα κενά. Οπου αυτά υπάρχουν.
 
Γιατί μας λέει η υπουργός ότι τις επόμενες ημέρες θα καλυφθούν τα κενά; Να μην υπήρχαν κενά, να υπήρχαν μόνιμοι εκπαιδευτικοί, να μην τρέχουμε την τελευταία στιγμή.

Το ερώτημα είναι αν λειτουργεί το Ολοήμερο σχολείο από την πρώτη ημέρα. Κι αν δεν είναι απλά πάρκινγκ παιδιών, αλλά μια δημιουργική και ευχάριστη περίοδος για όσους μαθητές δεν μπορούν να πάνε σπίτι τους νωρίς επειδή εργάζονται οι γονείς.

Είναι όλα καλά με την Ειδική Αγωγή; 

Είναι όλα καλά με τις ειδικότητες στα σχολεία;

Το ερώτημα, μείζον, και για το οποίο καμιά απάντηση δεν έχει δοθεί, είναι γιατί να υπάρχουν εκατοντάδες τάξεις σε όλη την Ελλάδα με 27 και 28, ίσως και περισσότερα παιδιά.
 
Το ερώτημα είναι τι έκανε το υπουργείο Παιδείας για να μην υπάρχουν τέτοια φαινόμενα και μάλιστα εν μέσω κοροναϊού.

Γιατί τα παιδιά μας να πρέπει υποστούν μια σχολική χρονιά όπου το ένα θα είναι πάνω στο άλλο; Αλλά θα… φοράνε τις μάσκες τους μήπως και κολλήσουν κοροναϊό.

Το ερώτημα είναι γιατί επιτρέπει το υπουργείο Παιδείας να είναι 28 παιδιά σε μια τάξη, και μαζί με τον καθηγητή 29, αλλά δεν επιτρέπει να τρώνε πάνω από 4 στο ίδιο τραπέζι.
 

Το ερώτημα είναι γιατί διαμαρτύρονται οι εκπαιδευτικοί και κάνουν πορείες με την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

Είναι απλά γκρινιάρηδες; Είναι υπερβολικοί; Κάνουν επαναστατική γυμναστική;

Ή απλά ξέρουν καλύτερα οι δάσκαλοι των παιδιών μας ότι στα σχολεία δεν είναι όλα ρόδινα; Κι ότι υπάρχουν προβλήματα που δεν μπορούν να καλυφθούν από τις αστειότητες με τις μάσκες.

Να δώσουμε μεγάλο μπράβο στα παιδιά που έκαναν μια πρεμιέρα δύσκολη να φαντάζει με ένα πανηγύρι. Και που προσαρμόστηκαν στις οδηγίες για τον κοροναϊό.
Όμως, το ξαναλέμε: Το φιάσκο με τις μάσκες, αν τα παγουρίνα είναι μικρά, αν υπάρχει αντισηπτικό ή όχι, δεν είναι μείζονα προβλήματα στην Παιδεία.

Στο κάτω – κάτω και μάσκες είχαν δώσει οι γονείς στα παιδιά τους, και παγουράκια για το νερό τους είχαν.

Αυτό που δεν μπορούν να δώσουν οι γονείς (αλλά μπορούν να απαιτήσουν) είναι ...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποιοι είναι τελικά όλοι αυτοί οι ηλίθιοι του κοροναϊού;

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Είναι πάντα εξαιρετικά άσχημο και πολύ δύσκολο να κουνάς το δάκτυλο σε κάποιον και να του υποδεικνύεις τι πρέπει να κάνει.

Άλλωστε ουδείς έχει την απόλυτη γνώση, κανένας δεν έχει το αλάθητο του Πάπα και κυρίως κανείς δεν μπορεί σε μια Δημοκρατία να επιβάλει με το έτσι θέλω τη γνώμη του.

Και με αφορμή το άρθρο μου για τους πανηλίθιους του κοροναϊού, τους μπετόβλακες της πανδημίας και τις ύβρεις και κατάρες που εισέπραξα γιατί τους… κούνησα το δάκτυλο, ίσως πρέπει να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους.

Όταν κινδυνεύει η δημόσια υγεία δεν μπορείς να απαιτείς από βλάκες με περικεφαλαία να ακούσουν τους ειδικούς και να προσαρμοστούν με τις νέες συνθήκες.

Τους πανίβλακες που ψηφίζουν δυστυχώς μαζί με όλους τους άλλους δεν μπορείς να τους προσαρμόσεις στα δεδομένα που γίνονται τραγικά για τη χώρα μας.

Δεν μπορείς αυτό το κομμάτι του λαού να το εντάξεις σε ένα υποχρεωτικό πλαίσιο το οποίο επιβάλλεται όχι γιατί μας αρέσει αλλά γιατί έτσι μπορούν να σωθούν ζωές.

Για το τμήμα αυτό του κόσμου, δυστυχώς πολυπληθές, θα είσαι ο πράκτορας του Σόρος.

Θα είσαι το τσιράκι της κυβέρνησης ή αυτός που παίρνει μίζα για να γράφει αυτά που γράφει.

Θα είσαι πάντα ο εχθρός τους γιατί πρέπει πάντα να έχουν κάποιον απέναντί τους για να επιβεβαιώνουν την ανοησία τους.

Ποιοι είναι αυτοί για τους οποίους δεν έχουμε ελπίδα ότι θα ακούσουν, ακόμη κι αν ανακοινωθούν 1.000 κρούσματα και 100 θάνατοι;

Ποιοι είναι αυτοί που θα επιμένουν στην παγκόσμια συνωμοσία, στους πληρωμένους δημοσιογράφους, στην ξεπουλημένη κυβέρνηση που τα κάνει όλα αυτά για ένα ανύπαρκτο θέμα προκειμένου να φτωχύνει ο κόσμος;

Όλοι αυτοί είναι γνωστοί μας, διπλανοί μας, ίσως και συγγενείς μας.

Είναι ο τύπος στην Πάτρα που πάει να ζητήσει βεβαίωση από το γιατρό ότι δεν μπορεί να φοράει μάσκα γιατί δήθεν έχει αναπνευστικά προβλήματα.

Είναι ο τυπάρας που επειδή είχε κανονίσει να παντρευτεί Ιούλιο με 300 άτομα καλεσμένους, τώρα δεν μπορεί να αναβάλει το πανηγύρι. Πότε θα ξαναβρεί ευκαιρία για όρκους αιώνιας πίστης και για τη ζεϊμπεκιά του γαμπρού που θα τον καμαρώσει όλο το σόι;

Είναι ο ίδιος ψεκασμένος συμπολίτης μας ο οποίος πιστεύει ότι τα αεροπλάνα αφήνουν πίσω τους ένα μυστικό αέριο που μας κάνει όλους να μην αντιδρούμε, που μας μεταμορφώνει σε πρόβατα.

Είναι ο Ελληνάρας που με την πρώτη ευκαιρία θα κλείσει τη Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης γιατί έχει το Ι.Χ. με τα 200 άλογα και που να δείξει ότι είναι οδηγάρα; Ακόμη κι αν κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές αυτός εκεί. Κλαρινογαμπρός στη ΛΕΑ.

Είναι ο οδηγός στην Αθήνα που θα κάνει «σφήνες» και μαγκιές και μετά θα σου ρίξει και μια μούντζα γιατί έτσι τον έμαθαν από μικρό να αντιδρά.

Ο ίδιος που αρνείται να εφαρμόσει τους κανόνες για τον κοροναϊό είναι ο ημιμαθής ξερόλας που του λες ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο και σου λέει «είναι ψέματα, εγώ έχω καθαρά πνευμόνια».

Είναι αυτός που αδιαφορεί για τους παθητικούς καπνιστές, που θα σου ρίξει στα μούτρα τον καπνό από την πουράκλα του γιατί δεν γουστάρει κανόνες και ζορίζεται τώρα που απαγορεύεται το κάπνισμα.

Είναι ο Νεοέλληνας μάγκας που θα τα… σπάσει στα μπαράκια και θα κάνει τσαμπουκά ακόμη και για ένα τυχαίο σπρώξιμο.

Και ξέρετε και κάτι:  

Είναι ο ίδιος που την Κυριακή θα πάει στην εκκλησία με τα παιδιά του και θα κάνει χίλιες γονυκλισίες αλλά θα γυρίσει σπίτι και θα μαυρίσει το μάτι της γυναίκας του.

Είναι κι αυτός που δεν έχει κανένα σεβασμό για τους ανθρώπους αλλά και κανένα για τα ζώα. Και δεν έχει κανένα πρόβλημα να βάλει φόλα στο σκυλί της γειτονιάς απλά και μόνο για να το δει να σφαδάζει μέχρι να ξεψυχήσει.

Είναι γενικώς ο… «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε» που θα σου πετάξει στα μούτρα όταν του κάνεις παρατήρηση γιατί συμπεριφέρεται σκ@@@χα.

Εν πάση περιπτώσει υπάρχουν άπειροι τύποι Νεοέλληνα κάφρου που αυτήν την κρίσιμη στιγμή, σ΄ αυτήν την απίστευτη υγειονομική (και ταυτόχρονα οικονομική) κρίση, θα πάνε κόντρα στο ρεύμα, θα αρνηθούν τις μάσκες, θα μαζευτούν κατά δεκάδες σε γάμους και πανηγύρια, θα φτύσουν στο έδαφος ή θα φτερνιστούν μπροστά σου, δεν θα βάλουν ποτέ αντισηπτικό, δεν θα κάνουν οτιδήποτε λένε οι επιδημιολόγοι.

Αυτούς λοιπόν δεν μπορεί κανείς να περιμένει ότι θα τους πείσει να πειθαρχήσουν για τον κοροναϊό.

Η ζωή έχει δείξει ότι πάντα θα υπάρχουν τέτοιοι, άλλοτε περισσότεροι, άλλοτε λιγότεροι. Και πάντα θα κάνουν κακό. Όχι μόνο τώρα με τον κοροναϊό αλλά και πάντα.

Γι’ αυτό ...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Μια συγγνώμη και μια παραίτηση για την Ελλάδα του μπάχαλου πότε θα ακούσουμε;

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Οκτώ νεκροί, ζημιές σε χιλιάδες σπίτια, μια ολόκληρη περιοχή διαλυμένη από τη μανία της φύσης.

Η φύση εκδικείται, η κλιματική αλλαγή είναι εδώ και θα βλέπουμε όλο και πιο συχνά τέτοιες καταστροφές, τέτοιες τραγωδίες όπως στην Εύβοια.

Όπως στην Μάνδρα, στο Μάτι, στην Χαλκιδική, όπως σε κάθε περιοχή που χτυπιέται από έντονα καιρικά φαινόμενα και από φυσικές καταστροφές.

Ωραίες οι παραπάνω διαπιστώσεις, αλλά φτάνουν; Κάθε φορά που πεθαίνουν άνθρωποι θα λέμε «φταίει η κλιματική αλλαγή» και θα έχουμε… καθαρίσει;
Τις δικές μας ευθύνες θα τις σπρώξουμε ξανά κάτω από το χαλάκι; 

Τις ευθύνες που σχετίζονται με το κράτος θα τις ξεχάσουμε μέχρι την επόμενη τραγωδία;

Όταν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινες ζωές περισσότερο και με περιουσίες λιγότερο οφείλουμε να είμαστε αντικειμενικοί.

Ούτε κομματικές ταμπέλες χωράνε, ούτε φταίει η μία κυβέρνηση αλλά δεν φταίει η άλλη. Οι ευθύνες γιατί μια περιοχή πλημμυρίζει ή καίγεται και γιατί άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, είναι διαχρονικές. Και οι ευθύνες «κληρονομούνται» μαζί με την ανάληψη της εξουσίας από ένα κόμμα.

Δεν μπορεί ένα κόμμα που ανέλαβε την εξουσία να λέει «φταίνε οι άλλοι» προτού κάνει τη δική του αυτοκριτική.
Και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να ρίχνει όλο το βάρος της άμυνάς της στις επικρίσεις που δέχεται, στη φύση, στα έντονα καιρικά φαινόμενα ή στο γεγονός ότι η καταιγίδα τους έπιασε στον ύπνο.

Οποιος δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά οφείλει να πάει σπίτι του. 

Οποιος δεν μπορεί να προβλέπει ότι θα γίνουν καταστροφές με την πρώτη βροχή, και δεν έχει κάνει ενέργειες για να τις αποτρέψει πρέπει να πάει σπίτι του.
Η Πολιτική Προστασία είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο σε όλες τις χώρες. Και από εδώ και στο εξής θα πρέπει να είναι στην πρώτη γραμμή του αγώνα για να αλλάξει η χώρα.

Σε συνεργασία με το υπουργείο Υποδομών οφείλει οποιαδήποτε κυβέρνηση να αποτρέψει άλλες Μάνδρες και άλλες Εύβοιες.

Αυτό, όμως, είναι το επιθυμητό και σίγουρα θα χρειαστεί χρόνος για να απασφαλιστούν όλες οι «βόμβες» που είναι ενεργές στην Ελλάδα. Εκεί όπου η αβελτηρία του κράτους και πολλές φορές εγκληματικές αποφάσεις επέτρεψαν σε εργολάβους ή σε απλούς πολίτες να κτίζουν σε ρέματα και να μπαζώνουν τις εξόδους του νερού προς τη θάλασσα.

Εκείνο που χρειάζεται άμεσα η Ελλάδα είναι οργάνωση. Και ταυτόχρονα είναι ευθιξία από τους πολιτικούς ταγούς της χώρας. Οποιοι κι αν είναι, όπου κι αν ανήκουν.

Αυτά που είδαμε και ακούσαμε μετά την τραγωδία στην Εύβοια, δείχνουν ότι η χώρα δεν αλλάζει. Είναι ένα μπάχαλο για το οποίο κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη που του αναλογεί.

Ο ένας λέει ότι δεν τέθηκε σε εφαρμογή το πολυδιαφημισμένο 112 γιατί μπορεί να είχαμε περισσότερους νεκρούς λόγω του πανικού. Ενδεχομένως να έχει δίκιο σ’ αυτό.

Όταν του λες ότι η προειδοποίηση των πολιτών μπορούσε να είχε γίνει 24 ή και 48 ώρες πριν σου λέει ότι δεν είχε τα δεδομένα που έπρεπε για να πάρει αυτή την απόφαση.

Με απλά λόγια και χωρίς να κρυβόμαστε: Ο Χαρδαλιάς έριξε την ευθύνη στην Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία γιατί δεν ειδοποίησε για τα έντονα καιρικά φαινόμενα.

Και αμέσως οι υπεύθυνοι της ΕΜΥ έδειξαν στοιχεία που έλεγαν ότι ειδοποίησαν για τον όγκο του νερού που θα πέσει και ποιες περιοχές θα πληγούν.

Δηλαδή, ξανά ένα πιγκ πογκ ευθυνών μέχρι να ξεχαστεί κι αυτή η τραγωδία.  

Το μαχαίρι για τους 8 νεκρούς δεν θα φτάσει και πάλι στο κόκαλο. Και θα περιμένουμε τα επόμενα θύματα.

Εσένα, εμένα, τους συγγενείς μας, τους φίλους μας. Γιατί πάντα οι ευθύνες είναι απρόσωπες και κανείς δεν τιμωρείται.

Δεν μπορεί, όμως, να ρίχνεις το ανάθεμα σε συγκεκριμένα πρόσωπα προηγούμενων κυβερνήσεων γιατί δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους κι εσύ να κρύβεσαι.

Δεν μπορεί όταν είσαι εκτός της εξουσίας να απαιτείς συγγνώμες και παραιτήσεις κι εσύ ο ίδιος να μη γίνεσαι παράδειγμα προς μίμηση.

Δεν μπορείς...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η Ελλάδα αναστενάζει στις «ουρές» των δημόσιων υπηρεσιών που σιτίζουν στρατούς "βασιλάκηδων"...

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Οι πολίτες ανησυχούν. Για την οικονομία, για την τσέπη τους, για τα εθνικά θέματα, για τον κοροναϊό.

Κι εύλογα ανησυχούν, όλα είναι θέματα καυτά, θέματα τα οποία έχουν αντιμετωπίσει και άλλες κυβερνήσεις, εκτός από την πανδημία.

Μια κυβέρνηση κρίνεται και από το πώς διαχειρίζεται τους εξωτερικούς κινδύνους, και πώς βοηθάει τους πολίτες να αντιμετωπίσουν τα οικονομικά τους προβλήματα, την ανεργία, το φόβο της επόμενης ημέρας.

Όμως, και με αφορμή το άρθρο μου σχετικά με τις τριτοκοσμικές καταστάσεις που βιώνει ο κόσμος στις δημόσιες υπηρεσίες, εκείνο που βγαίνει είναι ότι νούμερο 1 πρόβλημα παραμένει η καθημερινότητα.

Ητοι, η διαχείριση του χρόνου που έχει ο καθένας για να πραγματοποιήσει τις καθημερινές του συναλλαγές.

Συναλλαγές απαραίτητες για τη ζωή του, για την επιβίωσή του, για να προχωρήσει μπροστά η δουλειά του.

Όταν χάνονται χιλιάδες εργατοώρες μέσα σε μια ουρά.

Όταν κινδυνεύει η ψυχολογική κατάσταση του καθενός που έρχεται σε επαφή με τις δημόσιες υπηρεσίες.

Όταν χάνονται πολίτες και δημόσιοι υπάλληλοι σε έναν κυκεώνα νόμων, διατάξεων, κανονιστικών ρυθμίσεων, τότε κάτι πάει στραβά σ’ αυτή τη χώρα.

Η Ελλάδα έχει κάνει σπουδαία βήματα στον τομέα της ψηφιοποίησης του κράτους.
 
Από την ηλεκτρονική εφορία, όπου πολλές φορολογικές εργασίες γίνονται με ένα κλικ.

Μέχρι την έκδοση πιστοποιητικών που μέχρι πρότινος έπρεπε να περιμένεις ημέρες για να τα πάρεις, αφού πρώτα έπρεπε να επισκεφτείς ένα ΚΕΠ.

Πρόσφατα ανακοινώθηκε η ψηφιακή σύνταξη και το e-ΚΕΠ.

Το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής έχει κάνει σπουδαία δουλειά σε πιεστικές συνθήκες και είναι άξιο συγχαρητηρίων.

Αλλά και η ΑΑΔΕ έχει προχωρήσει με πολύ μεγάλα βήμα, άλματα θα έλεγα, στην ψηφιοποίηση βασικών καθημερινών οικονομικών συναλλαγών.

Όλα αυτά είναι καλά, αλλά μέχρι εκεί. Η Ελλάδα συνεχίζει να αναστενάζει στις ουρές.
 
Ουρές στις εφορίες, ουρές στα ασφαλιστικά ταμεία, στους δήμους για τα αδήλωτα τετραγωνικά, στις Πολεοδομίες για οποιαδήποτε εργασία. Στις τράπεζες, στη ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ.

Ουρές ατέλειωτες στο υπουργείο Μεταφορών για έκδοση αδειών οδήγησης. Ταλαιπωρία στις ουρές των νοσοκομείων για ένα εισιτήριο στα εξωτερικά ιατρεία, για μια εισαγωγή σε κάποια κλινική.

Ταλαιπωρία, χαμένος χρόνος και χρήμα σε μια δημόσια διοίκηση που δεν μπορεί να προσαρμοστεί στα σύγχρονα δεδομένα.
 
Με υπαλλήλους που πολλές φορές αγνοούν τι είναι υπολογιστής. Με υπηρεσίες που δεν συνδέονται ηλεκτρονικά μεταξύ τους. Με ορόφους που δεν «μιλάνε» μεταξύ τους και οι πολίτες γίνονται μπαλάκι από το ένα γραφείο στο άλλο.

Αδυναμία στη διαχείριση βασικών εργασιών, αδυναμία στο να τηρηθούν οι κανόνες.  

Τα ηλεκτρονικά ραντεβού είναι για γέλια, η πρόσβαση σε άτομα με ειδικές ανάγκες πολλές φορές καταστρατηγείται.

Το «μέσον» ακόμη και για μια απλή συναλλαγή είναι κύριο στοιχείο της δημόσιας διοίκησης.

Ελαβα άπειρα μηνύματα για υπηρεσίες που δεν λειτουργούν κανονικά, που εξευτελίζουν τους πολίτες, που τους φέρονται σαν σκλάβους και χωρίς κανένα σεβασμό.

Η τάδε εφορία, ο δείνα ΕΦΚΑ, η πολεοδομία της ντροπής, ο δήμος της αρπαχτής, το ταμείο της υπομονής, το υπουργείο του «μπάρμπα από την Κορώνη».

Πλήθος ιστορίες ταλαιπωρίας, αγωνίας, αγανάκτησης, ακόμη και φόβου στα χρόνια του κοροναϊού.

Γι’ αυτό λοιπόν οι υπουργοί, όλοι οι υπουργοί όλων των κυβερνήσεων οφείλουν να ξέρουν τι γίνεται στη δημόσια διοίκηση.

Να ξέρουν ότι ο κόσμος που πληρώνει φόρους και εισφορές, που χάνει τη δουλειά του και την προσωπική του ηρεμία για να διεκπεραιώσει μια υπόθεσή του, απαιτεί σεβασμό.

Οι υπουργοί πρέπει να βγαίνουν από τη γυάλα της εξουσίας και να μπαίνουν στις ουρές. Ή να στέλνουν συμβούλους τους να ακούνε τι λένε οι πολίτες.

Να ακούνε και τα παράπονα, και την οργή, και τις ύβρεις, και τις παρατηρήσεις.

Μόνο έτσι μπορούν να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες στους πολίτες που τους ψηφίζουν αλλά και σε όσους δεν τους ψηφίζουν.

Οι Ελληνες αξίζουν καλύτερης αντιμετώπισης και κάποια στιγμή πρέπει...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ψηφιακό κράτος για γέλια. Στον ΕΦΚΑ και στις εφορίες έχετε πάει;

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ

 
Με μεγάλη χαρά η κυβέρνηση, παρουσία του πρωθυπουργού και του αρμόδιου υπουργού, Γιάννη Βρούτση, μας ανακοίνωσαν τη δημιουργία της «ψηφιακής σύνταξης».

Την ψηφιακή πλατφόρμα ΑΤΛΑΣ που θα «σηκώνει» πλέον το βάρος της γρήγορης και χωρίς κόπο σύνταξης για τους απόμαχους της εργασίας.

Ετσι, με το… πάτημα ενός κουμπιού (όπως οι επικοινωνιολόγοι, λένε) θα μπορεί κάποιος να πάρει τη σύνταξή του.

Ωραίο και το σόου που στήθηκε, πέρασε και στον κόσμο ότι η Ελλάδα… εκσυγχρονίζεται, έχουμε και το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής που τα κάνει πλέον όλα ηλεκτρονικά, είναι και οι… ηλεκτρονικές εφορίες που δεν χρειάζεται να πηγαίνεις να περιμένεις στην ουρά, και μια χαρά το φτιάξαμε το «παραμυθάκι».

Στην πραγματικότητα όμως τι ισχύει; Στην πραγματική ζωή, στην καθημερινότητα τι ισχύει;

Θα σας διηγηθώ δύο ιστορίες για να καταλάβετε πώς αυτός ο κόσμος, αυτή η χώρα δεν θα αλλάξει ποτέ, όσο η επικοινωνία κυριαρχεί της ουσίας και της αλήθειας.
 
Πηγαίνει κάποιος στον ΕΦΚΑ Καλλιθέας για να κάνει μια απλή εργασία. Π.χ. για να ζητήσει τη διαγραφή συνταξιούχου λόγω θανάτου, να καταθέσει χαρτιά για έξοδα κηδείας κ.λπ.

Η πρώτη ψυχρολουσία είναι η ουρά που έχει σχηματιστεί μέσα στον ήλιο και σε 35 βαθμούς θερμοκρασία. Δύο ταλαίπωροι υπάλληλοι προσπαθούν να βάλουν τάξη, μέσα στο κτίριο δεν μπαίνεις αν δεν έχεις ραντεβού κι εκεί αρχίζουν όλα.

Σου λένε «κλείσε ηλεκτρονικά ραντεβού να μην περιμένεις και ταλαιπωρείσαι».
 
Κλείνεις το ραντεβού στις 10 Ιουνίου και περιμένεις την απάντηση. Είναι τέλη Ιουλίου και το ραντεβού δεν γίνεται. Και περιμένεις να ενεργοποιηθεί το… ψηφιακό κράτος, ειδικά τώρα που όλα λειτουργούν με το πάτημα ενός κουμπιού.

Και περιμένεις πότε το πρώην ΙΚΑ Καλλιθέας, πότε ο ΕΦΚΑ θα σε καλέσει για να καταθέσεις δύο χαρτιά.

Να σηκώσουν το τηλέφωνο οι υπάλληλοι; Ούτε λόγος… Και περιμένεις.

Κατά τα άλλα μας φτάνει και μας περισσεύει το σόου με τον «Ατλαντα» να σηκώνει τα βάρη της γραφειοκρατίας.

Ιστορία δεύτερη: Πληρώνεις κανονικά στην εφορία τις δόσεις του φόρου που χρωστάς. Είσαι εντάξει στις υποχρεώσεις σου, όμως το… ηλεκτρονικό σύστημα σου βγάζει ότι έχεις οφειλές και σου ρίχνει και προσαυξήσεις ενώ δεν χρωστάς.
 
Πας στην εφορία της περιοχής σου χωρίς ραντεβού, μια ουρά 15 ατόμων σε περιμένει, περιμένεις κι εσύ 1,5 ώρα χάνοντας τη δουλειά σου για να ρωτήσεις γιατί εμφανίζονται χρέη που δεν έχεις.

Αφού τρως όλη την ταλαιπωρία που υπάρχει ο υπάλληλος σου λέει «δεν μπορώ να δω γιατί συμβαίνει αυτό. Περίμενε να γίνει εκκαθάριση και θα εξαφανιστούν τα χρέη, αν έχεις πληρώσει».

Και περιμένεις πότε στην ουρά, και πότε στο ηλεκτρονικό σύστημα για να δεις ποιος ανόητος το έστησε έτσι ώστε να σε ταλαιπωρεί.

Τέτοιες ιστορίες έχουν όλοι οι Ελληνες. Είχε που είχε το μαύρο του το χάλι το Δημόσιο και οι υπηρεσίες του, ειδικά εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία, ήρθε και η κρίση του κοροναϊού να τα διαλύσει όλα.

Όμως, είναι τουλάχιστον υποκριτικό και προκλητικό να στήνεις φιέστες και να πανηγυρίζεις γιατί η Ελλάδα έγινε… ψηφιακή την ίδια στιγμή που γίνεται χαμός στις ουρές.
 
Την ίδια στιγμή που χάνονται χιλιάδες εργατοώρες. 

Την ίδια στιγμή που ο πολίτης πληρώνει απίστευτους φόρους προκειμένου να έχει ικανοποιητικές υπηρεσίες.
Την ίδια στιγμή που...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Θέλει και η Ψωροκώσταινα… White House, White Porscha και παρακράτος

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ
 

Η Ελλάδα ζει κατά περιόδους μεγάλες στιγμές. Σκάνδαλα και σκανδαλολογία, κυνήγι μαγισσών, παραπολιτικά, διαδρομιστές, φήμες και γεγονότα που προκαλούν πολλές φορές γέλιο, κλάμα ή οργή.

Όμως, ακόμη και τα… σκάνδαλα, ακόμη και οι υποθέσεις που είναι εξαιρετικά σοβαρές και χρήζουν ιδιαίτερης μεταχείρισης από τη Δικαιοσύνη και το πολιτικό σύστημα, στην Ελλάδα καταντούν γελοίες.

Ετσι και τώρα, που ζούμε την… «Παππαπιάδα», τα έργα και τις ημέρες του Νίκου Παππά, εν γνώσει του Αλέξη Τσίπρα, όλα μοιάζουν να είναι σκηνές από κωμική ταινία.

Και προκαλεί γέλιο όταν κάποιος χαρακτηρίζει το Μέγαρο Μαξίμου… White House που γνώριζε και έστησε μια πλεκτάνη που ίσως όμοιά της να μην έχει ξαναγίνει.

Προσοχή, δεν είναι γελοίες οι καταγγελίες, εφόσον δε αποδειχθούν κάποιοι οφείλουν να λογοδοτήσουν. Ακόμη και αν είναι πρώην πρωθυπουργοί…

Γελοίο είναι το γεγονός ότι κάποιοι πεινασμένοι με την εξουσία, που έπαιξαν με τους θεσμούς, εξευτέλισαν τη Δικαιοσύνη και πάτησαν κάθε λέξη του Συντάγματος (που είχαν ορκιστεί να υπηρετούν), έστησαν τόσο πρόχειρα ένα παραδικαστικό κύκλωμα ή χειρότερα, ένα παρακράτος.

Γελοιότητα είναι το γεγονός ότι ένας κορυφαίος υπουργός εμφανίζεται σαν μπαγαπόντης νταραβεριτζής που κάνει δουλειές στα υπόγεια.

Γελοίο είναι ότι ο ίδιος υπουργός εμφανίζεται να θέλει να στήσει το SYRIZA Channel και κάνει απίστευτα πράγματα.
 
Στήνει διαγωνισμούς που προκαλούν την κοινή γνώμη, καταπατούν κάθε έννοια διαφάνειας και δημοκρατικής διαδικασίας.

Φέρνει πορίσματα από τη Φλωρεντία, κάνει τα πάντα για να περάσουν τα… βοσκοτόπια ως εγγύηση για κανάλι.

Κλείνει ραντεβού και ικετεύει να δοθούν από άλλον επιχειρηματία 25 εκατ. στον δικό του επιχειρηματία που δεν έχει τα λεφτά για να πάρει άδεια.

Συνομιλεί με αλαζονικό και πολλές φορές ανοίκειο τρόπο. Όπως το ίδιο κάνει κι έτερος υπουργός επιφορτισμένος να διαφυλάττει τη Δικαιοσύνη και τη διαφάνεια στη χώρα.

Κορυφαίος υπουργός και κυβερνητικός εταίρος μετά τη συζύγου του διατάσσουν αστυνομικούς και δικαστές να συλλάβουν δημοσιογράφους.
 
Και το αποκορύφωμα της γελοιότητας; Δεν ήξερε ο πρώην πρωθυπουργός τι έκαναν οι στενοί του συνεργάτες.

Ας τελειώνουμε με το παραμύθι. Ολοι οι πρωθυπουργοί γνωρίζουν τι γίνεται, ειδικά αν πρόκειται για επιχειρήσεις που σχετίζονται με τη διαχείριση της εξουσίας, με επιχειρηματίες, με την ΕΥΠ, με «δουλειές» και… «δουλειές».
Όμως, όλα αυτά που βγαίνουν στο φως δείχνουν απλά ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «ΟΚ Boomer: Είμαι εδώ και σου… γ@@ω τα Λύκεια» – Ομως, θα αλλάξει κάτι;

Toυ ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΟΚ Boomer». Πολλοί έχουν ακούσει αυτή τη φράση από τους νέους της εποχής, από τη γενιά που βρίσκεται στην ηλικία των 15 – 35 ετών, το «δυναμικό κοινό» που λένε και οι διαφημιστές οι οποίοι θέλουν να πουλήσουν τα προϊόντα τους.

Είναι μια φράση που «σάρωσε» κατά τη διάρκεια του 2019 και που συνεχίζει να είναι από τις πλέον γνωστές σε όλες τις χώρες.

Χρησιμοποιείται υποτιμητικά από τους νέους, είναι η απάντηση των νέων πολιτών στις γενιές που κυριαρχούν σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο και που παραδίδουν έναν κόσμο χειρότερο απ’ ότι τον παρέλαβαν.

Είναι η υποτιμητική απάντηση που απορρίπτει όλες εκείνες τις ξεπερασμένες και προκατειλημμένες θεωρίες που κυριαρχούν.

Όπως για παράδειγμα η αντιμετώπιση της κοινωνίας, των εργαζόμενων, των ευάλωτων ομάδων σε μια οικονομική κρίση.
Ή ακόμη η περιθωριοποίηση των μειονοτήτων, η αποξένωση, η αντίσταση απέναντι στα ιδανικά των νεότερων γενιών.

Η φράση αυτή απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε όσους γεννήθηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη γενιά των baby boomers που κληροδότησαν ή ετοιμάζονται να κληροδοτήσουν έναν κόσμο ο οποίος δεν ταιριάζει στα ιδανικά των νεότερων.

Θα έλεγε κανείς ότι μοιάζει με τη φράση που χρησιμοποιούσαν πριν από μερικά χρόνια αυτοί που τώρα είναι καθεστηκυία τάξη.

«Είμαι 16άρης, σας γ…ω τα λύκεια».

Αυτή, λοιπόν, η υποτιμητική φράση θέλει να δείξει τη δυσαρέσκεια των νέων για την κατάσταση που επικρατεί.

Για όλα αυτά που ήθελαν να έχουν και δεν βρίσκουν. 

Για όλα εκείνα τα ιδανικά που κάλλιστα οι baby boomers θα μπορούσαν να εκπληρώσουν αλλά δεν το έκαναν.

Ισως το πιο σπουδαίο επίτευγμα των περασμένων γενεών είναι ότι παραδίδουν έναν κόσμο που δεν έζησε πόλεμο. Κι αυτό είναι σημαντικό για την ευημερία των λαών σε πολλές περιόδους από το 1945 και μετά.

Όμως, ας αφουγκραστούμε τους νέους στη χώρα μας, ειδικά εκείνους που έζησαν στο πετσί τους τη δεκαετή οικονομική κρίση και τώρα καλούνται να ζήσουν μια ακόμη κρίση, ίσως πιο σοβαρή.

Οι πιτσιρικάδες των λυκείων, οι φοιτητές, οι νέοι εργαζόμενοι ή και οι 30άρηδες που καλούνται τώρα κι αυτοί να βάλουν το λιθαράκι τους για έναν καλύτερο κόσμο, βρίσκονται αντιμέτωποι με πρωτόγνωρες καταστάσεις.
 
Οικονομικές κρίσεις που αφήνουν πίσω τους συντρίμμια.

Εργασιακές σχέσεις διαλυμένες. Ενας κανονικό εργασιακός μεσαίωνας που καλούνται να επιβιώσουν. Και μάλιστα σε ένα ανθρωποφαγικό περιβάλλον όπου επικρατεί ο νόμος του πιο ισχυρού, του πιο αδίστακτου.

Ή εκείνου που κάνει τις καλύτερες «δημόσιες σχέσεις», που «θέλει να τα έχει καλά με όλους γιατί μπορεί να τους χρειαστεί».

Κατακτήσεις δεκαετιών και κοινωνικοί αγώνες που δόθηκαν με αίμα στους δρόμους, δεν υπάρχουν πια.

Θεωρούμε κανονικότητα τις αναστολές συμβάσεων, τη μερική απασχόληση, τους μισθούς πείνας, την υπερεργασία, την αδυναμία ή ακόμη και την έμμεση απαγόρευση της αντίδρασης.

Θεωρούμε κανονικό ότι η τηλεργασία αντικατέστησε την εταιρική κουλτούρα και την κοινωνική συναναστροφή στο χώρο εργασίας.

Θεωρούμε φυσιολογικό και αναπόδραστο γεγονός την αποξένωση, ειδικά αυτούς τους μήνες της καραντίνας.

Και παρ’ όλο που η ανάγκη προστασίας της δημόσιας υγείας υπερτερεί, κανείς δεν σκέφτηκε τις ψυχολογικές επιπτώσεις του εγκλεισμού, ειδικά των νέων ανθρώπων και των πολύ ηλικιωμένων.

Παραδίδουμε στους νέους έναν κόσμο που δεν του προσφέρει ευκαιρίες να κερδίσει τη ζωή. Που έχει εκπληκτικές σπουδές, πτυχία, ταλέντα, γνώσεις, παραστάσεις αλλά που δεν μπορεί να βρει τη δουλειά που του αξίζει.

Ελληνόπουλα που έφυγαν κακήν κακώς από την πατρίδα τους και που θα φύγουν ακόμη περισσότερα τους επόμενους μήνες. Μια χώρα που τρώει τα παιδιά της… και που αυτό κρίνεται φυσιολογικό.

Ενας κόσμος όπου ο κυνισμός κυριαρχεί. 

Αποθεώσαμε το πρωτοσέλιδο των New York Times που είναι αφιερωμένο στους 100.000 νεκρούς στις ΗΠΑ.

Και το κάναμε λες και είναι κάτι φυσιολογικό, σαν μια νεκρολογία και τίποτε άλλο.

Για σκεφτείτε: Στο Βιετνάμ οι Αμερικανοί που έχασαν τη ζωή τους ήταν κάτω από 60.000. Σήμερα έχουμε σχεδόν τους διπλάσιους, όμως, κανείς δεν αντιδρά.

Δεν δημιουργήθηκε κανένα κίνημα κατά της κυβέρνησης των ΗΠΑ, δεν βγήκε κανείς στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί.

Κοροϊδεύουμε τον Τραμπ αλλά σπεύδουμε να τον ψηφίσουμε. Όχι μόνον αυτόν, αλλά και τους όμοιούς του σε όλο τον κόσμο.

Αυτό είναι κυνισμός, είναι έλλειψη ενσυναίσθησης, είναι ένας κόσμος που δεν αξίζει να παραδώσουμε στους νέους.

Παραδίδουμε έναν κόσμο όπου η κλιματική αλλαγή είναι γεγονός, αλλά που ελάχιστα ενδιαφερόμαστε για τις επερχόμενες καταστροφές.

Η Ελλάδα έζησε το Μάτι και την Μάνδρα, αλλά δείχνει να μην έχει πάρει μαθήματα.

Σκεφτείτε τη χώρα που παραδίδουμε στους 16άρηδες ή τους 25άρηδες. Γεμάτη μίσος, fake news, αλληλοσπαραγμούς στο διαδίκτυο, φανατισμό και φασισμό.

Φυσιολογικός ο μισογυνισμός, η κακοποίηση γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων. Μας ταρακουνά μια δολοφονία όπως της Τοπαλούδη, αλλά την ξεχνάμε και συνεχίζουμε σα να μη συνέβη κάτι.

Συνηθίσαμε στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, μιθριδατίζουμε τις εικόνες ντροπής από τη Μόρια και τα άλλα κέντρα κράτησης.

Οι άθλιες συνθήκες που ζουν πρόσφυγες και μετανάστες δεν μας κάνουν εντύπωση.

Αλλά και οι άθλιες συνθήκες που ζουν Ελληνες κάτω από τα όρια της φτώχειας. Παιδιά που δεν έχουν καθημερινή πρόσβαση στο φαγητό ή σε αγαθά όπως η εκπαίδευση, η δωρεάν δημόσια υγεία, το ίντερνετ.
 

Ερχονται χειρότερα

Και τα χειρότερα έρχονται, κι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΧΑΒΑΛΕΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα πάρτι στις πλατείες δεν είναι χαβαλές, ούτε γίνεται επανάσταση με το ποτό στο χέρι

Του Βασίλη Σ. Κανέλλη

Όταν πριν από πολλά χρόνια ο Στέλιος Παπαθεμελής έβγαλε εκείνον τον ανεκδιήγητο νόμο που έκλεινε υποχρεωτικά τα μπαρ σε συγκεκριμένη ώρα, ο κόσμος είχε ξεσηκωθεί.
Ηταν Φεβρουάριος του 1994 και ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης είχε προκαλέσει λαϊκή οργή για την απαγόρευση λειτουργίας των καταστημάτων μετά τις 2 τα ξημερώματα.

Αλησμόνητες οι συγκεντρώσεις, τα ποτά και οι χοροί στο Σύνταγμα και το μνημειώδες σύνθημα του Λαζόπουλου: «Παπαθεμελή – Παπαθεμελή, απόψε στο κορμί μου ένας ναύτης αμελεί».

Ηταν, όμως, μια αυθόρμητη «εξέγερση» σε έναν παράλογο νόμο… και δεν υπήρχε κοροναϊός.

Δεν υπήρχε μια παγκόσμια πανδημία που έχει σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους κι έχει βάλει όλο τον πλανήτη σε καραντίνα.

Τότε ήταν ένας όμορφος χαβαλές ως μέσο πίεσης στην κυβέρνηση, η οποία βεβαίως έκανε πίσω.

Τώρα όμως; Τι έχουμε από όλα αυτά; Και τι πραγματικά συμβαίνει με τα υπαίθρια πάρτι που στήθηκαν μόλις χαλάρωσαν τα μέτρα;

Εχουμε κανέναν υπουργό που μας λέει να μην συγκεντρωνόμαστε όλοι μαζί και πίνουμε ποτάρες επειδή έτσι θέλει;

Εχουμε καμιά κυβέρνηση που επιβάλλει ένα μέτρο χωρίς κανένα λόγο;
 

Ο ιός δεν έχει φύγει και σκοτώνει

Όχι φυσικά. Εχουμε μια αρρώστια που σκοτώνει. Εχουμε έναν ιό που «θρέφεται» από τον συγχρωτισμό και από την… ανοησία.
Γιατί η βλακεία είναι ανόητη και από αυτήν εμείς οι Ελληνες έχουμε μπόλικη.
Ειδικά σε περιπτώσεις όπως αυτή της πανδημίας όπου υπάρχουν ακόμη ψεκασμένοι που πιστεύουν ότι δεν υπάρχει τίποτε, ότι είναι σχέδιο της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, ότι είναι πολιτικό κόλπο, ότι ήρθαν οι Νεφελίμ και τα Ελοχίμ ή ότι ετοιμάζεται το παγκόσμιο… τσιπάκι που θα μας ελέγχει.

Καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος εδώ κι 1,5 μήνα πιέστηκε τρομερά. Δεν είναι και λίγο να περιορίζεται η ελευθερία μετακινήσεων.

Δε χωνεύεται εύκολα να μην μπορείς να δεις τους συγγενείς σου, τους αγαπημένους σου, τους φίλους.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από μια ζωντανή χώρα, με απίστευτο κλίμα και να μην μπορεί να απολαύσει τον ήλιο, τα ανοικτά μαγαζιά, τη διασκέδαση.
Όλα είναι στο αίμα μας. Και η χαρά, και η διασκέδαση, και ο χορός και οι παρέες όπου όλοι μαζί, φωναχτά και με τα ποτά στο χέρι λέμε τα πάντα.

Λέμε για τα προβλήματά μας, για τη ζωή μας, σχεδιάζουμε ταξίδια και διακοπές, ερωτευόμαστε, περνάμε καλά γενικώς. Κι αυτό μας είχε λείψει τις εβδομάδες της καραντίνας.

Όμως, ο κοροναϊός δεν τέλειωσε, η ασθένεια είναι εδώ, οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι μπορεί να υπάρξει ολέθριο πισωγύρισμα.

Κάποιοι νομίζουν ότι η Ελλάδα «καθάρισε» από την ασθένεια και μπορεί να συνεχίσει τη ζωή της όπως και πριν. Με πάρτι, ποτά, εκατοντάδες πολίτες μαζί να χορεύουν λες και δεν έχουμε 150 και πλέον νεκρούς.

Λες και είναι «βαλτοί» ή βλάκες οι επιστήμονες που μας λένε ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος έξαρσης του κοροναϊού κι ότι η μετάβαση πρέπει να γίνει βήμα – βήμα.
Ξαφνικά, ξυπνήσαμε τη Δευτέρα και ο εφιάλτης τέλειωσε. Και μπορούμε πλέον να καλούμε τον κόσμο στις πλατείες, να ανοίγουμε στη… ζούλα τα μπαρ και να δίνουμε ποτά… δήθεν take away.

Δυστυχώς στην Ελλάδα...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΠΛΗΚΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Κομμένα τα νυχτοπερπατήματα: Ο κοροναϊός (και η ανοησία) καραδοκεί - Τι σόι οδηγία είναι αυτή που λέει ότι πρέπει να περιορίσουμε τις μετακινήσεις μας μετά τα μεσάνυχτα;

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ
Ολες αυτές τις εβδομάδες της πανδημίας, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού έβαλε πλάτη. 

Πλην ορισμένων ανοήτων, οι πολίτες κατάλαβαν τους κινδύνους της πανδημίας, σεβάστηκαν τις ευπαθείς ομάδες και τους ηλικιωμένους, υπάκουσαν σχεδόν αγόγγυστα στις οδηγίες των επιστημόνων και της κυβέρνησης.

Η συλλογική αλλά και η ατομική ευθύνη δεν αμφισβητείται και μακάρι σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας να λειτουργούσαμε με τόσο υποδειγματικό τρόπο.

Δεχθήκαμε ορισμένες φορές και παραλογισμούς, ακούσαμε τον Σωτήρη Τσιόδρα και την ομάδα του να μας εξηγεί το καλό μας, ακόμη κι αν δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τις οδηγίες τους.

Ακόμη κι όταν κάποιες αποφάσεις αλληλοαναιρούνταν εμείς είπαμε: «Πάμε όλοι μαζί, θα υπακούσουμε, θα μείνουμε σπίτι, δεν θα κάνουμε άσκοπες μετακινήσεις, δεν θα πάμε εκκλησία, δεν θα αγκαλιάσουμε τον παππού και τη γιαγιά, δεν θα πάμε στα χωριά μας.

Η επιστήμη μπήκε πάνω από την πολιτική κι αυτό είχε αποτέλεσμα. Η Ελλάδα είναι παράδειγμα προς μίμηση ως προς τη διαχείριση της κρίσης.

Αλλά… μπάστα που λένε και οι γείτονές μας. Υπάρχουν και κάποια όρια, υπάρχουν και ορισμένες αποφάσεις που φαντάζουν ακατανόητες. Και κάποιος θα πρέπει να μας εξηγήσει αν είμαστε πειραματόζωα ή αν απλά κάποιοι λειτουργούν σπασμωδικά, χωρίς σχέδιο.

Βγάζει η κυβέρνηση το σχέδιο της επόμενης ημέρας και αναφέρει: «Αυστηρή σύσταση για περιορισμένη κυκλοφορία σε ανοικτούς δημόσιους χώρους από τις 12 π.μ. έως τις 6 π.μ.»

Οπερ έστι μεθερμηνευόμενον: «Ξεχάστε τις μεταμεσονύχτιες τσάρκες γιατί μπορεί να έρθει ένας αστυνομικός να σας κάνει… σύσταση.

Με λίγα λόγια θα κυκλοφορούμε ελεύθεροι όλη την ημέρα, θα πηγαίνουμε σχεδόν παντού, έστω και με μάσκα και με κανόνες υγιεινής.Θα στείλουμε τα παιδιά μας στα σχολεία και θα μπορούμε να ψωνίζουμε στα μαγαζιά, κάποια στιγμή θα μπορούμε να φάμε και στο αγαπημένο μας ταβερνάκι ή να πιούμε το ποτό μας αλλά… μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα.

Μετά σπίτι κι άμα μας αρέσει; Γιατί; Βγαίνουν τα φαντάσματα του κοροναϊού;

Μήπως ο ιός επωάζεται περισσότερο τις βραδινές ώρες;  

Μήπως ο κοροναϊός είναι… νυχτόβιος και μπορεί να κολλήσουμε επειδή θα πάμε μια βόλτα σε… δημόσιο χώρο;

Δηλαδή απαγόρευση κυκλοφορίας από το παράθυρο; Μπορούμε να καθόμαστε μέχρι τις 12 παρά ένα στην πλατεία και στο πάρκο αλλά δεν μπορούμε 12 κι ένα γιατί μπορεί να έρθει ο Χαρδαλιάς και να μας τραβήξει το αυτί;

Τι σόι οδηγία είναι αυτή; Πόσο ακατανόητη είναι και ποια είναι η χρησιμότητα της απαγόρευσης που σε κάθε περίπτωση θυμίζει σκοτεινές εποχές;

Να καταλάβουμε ότι αναφορικά με τη χρήση των μασκών μπορεί να μην ήταν σε θέση να μας πουν αν πρέπει να τη φοράμε ή όχι. Κι εκεί που έλεγαν ότι δεν βοηθάει τους πολίτες τώρα την καθιστούν υποχρεωτική.

Και κάποιοι θα θησαυρίσουν από την πώλησή τους, λέω εγώ.

Αλλά γιατί πρέπει να καταλάβουμε ότι τώρα τα σχολεία δεν είναι υγειονομική βόμβα; Γιατί δεν εγκυμονεί κινδύνους η παρουσία των παιδιών μας εκεί, όταν γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για ασφαλή μαθήματα;
 

Και γιατί πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι για το… καλό μας να μην νυχτοπερπατάμε γιατί μπορεί να παραφυλάει ο κοροναϊός σε κάποια γωνία επειδή είναι… μπερμπάντης και τη νύχτα κάνει περισσότερη δουλειά από τη μέρα;

Είπαμε, βάλαμε πλάτη, αντέξαμε, αποθεώσαμε την οργάνωση του κράτους για πρώτη φορά, αλλά...

ΚΟΡΩΝΟΪΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟΔΕΞΙΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Πρωτοψάλτη, η στρατευμένη Τέχνη και τα πολιτικά «όρνεα»

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ.ΚΑΝΕΛΛΗ

Ακόμη μια φορά τρώμε τις σάρκες μας. «Είμεθα έθνος ανάδελφον» που έλεγε κάποτε ο σπουδαίος Χάρρυ Κλυνν.

Σπουδαίος για όλους, μέχρι που έγινε… αριστερός και του την έπεσαν οι δεξιοί.

Γιατί πρέπει να βρίσκουμε πάντα το κακό μέσα στο καλό. Πρέπει να σκοτωνόμαστε στο διαδίκτυο, εκεί όπου είναι τζάμπα η μαγκιά.
Εκεί όπου ο καθένας έχει και μια άποψη, όπως έχει και κάτι άλλο που δεν είναι της παρούσης.

Δεν είχαμε άλλο θέμα να ασχοληθούμε και είπαμε να ρίξουμε τόνους χολής για την Πρωτοψάλτη.

Γιατί τώρα η Αλκηστις, η φίλη των παιδικών μας χρόνων, έγινε… δεξιά και της την έπεσαν οι αριστεροί.

 

Κακοστημένο το σόου; 

Να το δεχθώ. 

Επικοινωνία πάνω απ’ όλα την ώρα που η χώρα είναι ακόμα σε κώμα; 

Κι αυτό.

Τι τις θέλουν τις συναυλίες στα φορτηγά, τα σκηνοθετημένα πλάνα και τις φωτογραφίες από τους δρόμους της Αθήνας, και φυσικά από τον ακριβότερο δρόμο της πρωτεύουσας, εκεί που ζει ο πρωθυπουργός;
Να τα δεχθούμε όλα αυτά, και την κριτική για τον πολιτικό συμβολισμό της κίνησης.

Αλλά να βρούμε θέμα για νέο εθνικό διχασμό; Ελεος.

Την ώρα που όλοι μιλούν για μια νέα κανονικότητα, για μια νέα καθημερινότητα και για μια ζωή που δεν θα είναι ποτέ όπως πριν, εμείς θα γινόμαστε πιόνια κάποιων που βολεύονται με τον εθνικό διχασμό;
 
Τώρα που η πατρίδα έχει ανάγκη από την άρση των διαχωριστικών γραμμών και την ακύρωση κάθε ταμπέλας «αριστερού», «δεξιού», «πατριώτη» ή «άπατρι», εμείς βρήκαμε καινούργιο κοσκινάκι;

Το διθέσιο της Πρωτοψάλτη έγινε νταλίκα και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο επίσημος και τα troll της την έπεσαν με σφοδρότητα.

 

Το ίδιο θα έκαναν βεβαίως και οι «άλλοι», αν ήταν ο Τσίπρας αυτός που θα έβγαινε από το Μαξίμου για να χαιρετήσει τον Σταμάτη Κραουνάκη που θα τραγουδούσε «Αυτή η νύχτα μένει».

Γιατί έτσι έχουμε μάθει να κάνουμε. Να διχάζουμε τον κόσμο με ό,τι κι αν γίνεται. Και να θυμόμαστε κατά πώς μας συμφέρει ότι η Τέχνη είναι στρατευμένη.

 

Κάποτε μας έφταιγε η Χαρούλα Αλεξίου που ύψωσε τη γροθιά με το γάντι της καθαρίστριας.
Μας έφταιξε και ο Παπακωνσταντίνου ή και ο Κραουνάκης γιατί χόρεψε βαριά ζεμπεκιά ο Πολάκης.  

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι «δεξιοί» την έπεφταν στους καλλιτέχνες που στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ.
 
Τώρα ήρθε η σειρά των… άλλων. Οι «αριστεροί» την πέφτουν στον Νιόνιο γιατί έστριψε δεξιά. Την πέφτουν και την Αλκηστη γιατί ανέβηκε στο φορτηγό.

 

Την έπεσαν μέχρι και στον μέγιστο Μίκη Θεοδωράκη γιατί πήγε στο συλλαλητήριο για τη Μακεδονία ή γιατί ομολόγησε το λάθος του με τον Τσίπρα.

Μέχρι και την Αρβελέρ σιχαίνονται γιατί είπε ότι ο Μητσοτάκης είναι καλός πρωθυπουργός.

Τα ίδια και τα ίδια, λες και η χώρα δεν πρέπει να προχωρά μπροστά, ό,τι κακό ή καλό την βρίσκει.

Τα ίδια δεν έλεγαν και για το Ζίζεκ, τον φιλόσοφο που συμπάθησε τον Τσίπρα; 

Τα ίδια και για κάθε ποιητή, συγγραφέα, τραγουδιστή, άνθρωπο των γραμμάτων και των τεχνών γενικά που… τολμά να έχει πολιτική άποψη.

Λες και πρόκειται για ανθρώπους που βρίσκονται σε μια γυάλα και δεν έχουν πολιτική άποψη.

Λες και δεν έχουν το προνόμιο να συμπαθήσουν τον Μητσοτάκη, τον Τσίπρα, τον Κουτσούμπα ή τον Βαρουφάκη.

Δεν τους επιτρέπεται μάλιστα να αλλάξουν και γνώμη. Οι απλοί πολίτες, οι ψηφοφόροι έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν το 2015 φουλ ΣΥΡΙΖΑ και τέσσερα χρόνια μετά να αποθεώνουν τη Νέα Δημοκρατία, αλλά δεν δικαιούνται οι καλλιτέχνες να μισούν ή να συμπαθούν έναν πολιτικό.

Τους μετράμε με το δικό μας μπόι, λες και είμαστε εθνικοί δικαστές που δικάζουμε όποιον δεν βρίσκεται στη δική μας γραμμή.

Δεξιός ο Νιόνιος και η Άλκηστις, αριστερός ο Κραουνάκης και η Χαρούλα.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που φυλακίζαμε και στέλναμε στην εξορία τον μέγιστο Ρίτσο και τον Μίκη.

Από τότε που κοιτάζαμε με καχυποψία τον Δημήτρη Χορν γιατί συνομιλούσε με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Ή από τότε που οι αριστεροί αηδίαζαν με τον τεράστιο Οδυσσέα Ελύτη ή με το εθνικό κεφάλαιο που ακούει στο όνομα Μάνος Χατζηδάκις. Γιατί; Μα φυσικά γιατί δεν ήταν «δικοί τους».

Αυτό μας καταστρέφει ως χώρα. Που βάζουμε ταμπέλες και που στοχοποιούμε όποιον δεν είναι με τη δική μας πλευρά.

Και γιατί σας πείραξαν άραγε αυτοί οι καλλιτέχνες σε όποια παράταξη κι αν ανήκουν, σ’ όποιο φορτηγό κι αν ανέβουν ή όποιο χέρι κι αν σηκώσουν ψηλά;

Τους είδατε να τα «παίρνουν»; Απ’ ότι γνωρίζουμε όλοι οι παραπάνω εργάζονται σκληρά για να ζήσουν.

Δεν είναι δα και τίποτε σελέμπριτι της πλάκας που βγαίνουν από τα 500 τετραγωνικά τους για να μας πουν πόσο σκληρή είναι η καραντίνα.

Αν εξαργύρωσαν τη στήριξή τους με πολιτικά οφίτσια και με ακριβοπληρωμένες θέσεις στο Δημόσιο τότε ναι, να τους κρίνουμε και να τους κατακρίνουμε.

Όταν, όμως, μιλάτε για ανθρώπους που έχουν την αξιοπρέπεια να είναι αυτοί που είναι και να το δείχνουν τότε μάλλον κάποιο λάθος έχετε κάνει.

Σταματήστε, λοιπόν, να είστε χολερικοί. Σταματήστε να χρησιμοποιείτε τα πληκτρολόγια σαν «φονικά όπλα» εναντίον ανθρώπων που έχουν προσφέρει και στην Ελλάδα και στην Τέχνη περισσότερο από χιλιάδες άλλους κλακαδόρους κάθε κόμματος.
 

Τι να πουν όλοι αυτοί που βρίζουν τον Μίκη ή το Νιόνιο;  

Ούτε στο πιο μικρό τους δακτυλάκι δεν τους φτάνουν για όσα πέρασαν στη Χούντα. Ή για όσα μας πρόσφεραν με τη μουσική και τα τραγούδια τους.

Αφήστε τους καλλιτέχνες να σκέφτονται όπως θέλουν, να συμπαθούν όποιον θέλουν, να ψηφίζουν ό,τι θέλουν και να κάνουν παρέα με όποιο πρωθυπουργό, υπουργό ή πολιτικό γουστάρουν.

Και λάθη θα κάνουν, και κακίες θα προκαλέσουν, και θα αλλάξουν γνώμη.

Αλλά...