Του Τασου Kαλανδρακη
Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και Οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Rochester.
Η συμμετοχή της Ελλάδας στη νομισματική ένωση της Ευρώπης αποτέλεσε σχεδόν ομόφωνη επιδίωξη της ελληνικής δημόσιας πολιτικής. Οι εξελίξεις των τελευταίων δύο ετών έχουν θέσει σε αμφισβήτηση αυτήν την επιλογή. Με αυτό το άρθρο θα επιχειρήσω να αντικρούσω αυτήν την επιχειρηματολογία.
Πρώτα, η αλλαγή νομισματικής ισοτιμίας δεν θα φέρει από μόνη της μακροχρόνια ανταγωνιστικότητα στην ελληνική οικονομία. Η Ελλάδα ήταν για δεκαετίες πρωταθλήτρια στις υποτιμήσεις με μηδαμινό κέρδος. Η ανταγωνιστικότητα είναι δομικό χαρακτηριστικό της οικονομίας και στην περίπτωση της Ελλάδας απαιτεί αλλαγές, πολλές αντιδημοφιλείς, είτε έχουμε ευρώ είτε έχουμε δραχμή. Με δεδομένη την επικρατούσα τάση στην ελληνική δημόσια πολιτική, η επιστροφή στη δραχμή θα πρότεινε την «ευκολία» της υποτίμησης έναντι των δομικών μεταρρυθμίσεων που οδηγούν στην ανταγωνιστικότητα.
Επιπλέον, η νομισματική αστάθεια που συνεπάγεται η υιοθέτηση της δραχμής μειώνει την ανταγωνιστικότητα. Οι επιχειρήσεις θα πρέπει να πληρώνουν ασφάλιστρα ενάντια στον κίνδυνο αλλαγής ισοτιμίας και η χώρα θα είναι έρμαιο των απότομων αλλαγών στους όρους εμπορίου (π.χ., πετρελαϊκές κρίσεις). Η νέα δραχμή θα αντιμετώπιζε μεγαλύτερο κίνδυνο υποτιμητικής κερδοσκοπίας από την παλαιά δραχμή, καθώς τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια έχουν τώρα πολλαπλασιαστεί σε σχέση με το μέγεθος της οικονομίας μας. Τέλος, είναι λάθος να βεβαιώνουμε ότι η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να μεγεθύνεται μέσα στη Ζώνη του Ευρώ. Οταν αρθεί η αβεβαιότητα στις αγορές και εμπεδωθούν οι αναγκαίες δομικές αλλαγές, η ανάπτυξη θα επιστρέψει στην Ελλάδα ταχύτερη απ’ ό, τι πριν την κρίση.
