ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Οι δήθεν «ανεξάρτητες» Αρχές, και το μεγάλο παραμύθι…

Κουλη έχεις γαμηθει με τις ‘’ανεξάρτητες αρχές’’

Έχετε μπουκώσει τόσο χρήμα τρώνε πλέον άλλες 25 γενιές. Αι στο διάολο pic.twitter.com/XLxhvBEocS

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) May 28, 2025

 Του Strange Attractor

Στην Ελλάδα του «υπαρκτού μητσοτακισμού», δηλαδή της αριστείας και των επιτελικών αντικρατιστών νοικοκυραίων που μας κυβερνούν, έχουμε μερικά παράδοξα, πέραν του παρασιτικού κρατικοδίαιτου καπιταλισμού που κυριαρχεί.

Ένα είναι η «μείωση» του αριθμού των παράτυπων «προσφύγων»!

Πώς έγινε αυτό;

Απλά νομιμοποιήθηκαν οι περισσότεροι… με χαρτιά.

Ένα άλλο είναι η «μείωση» του κράτους!

Αυτό έγινε με την ίδρυση και σύσταση πάμπολλων (δήθεν) ανεξάρτητων Αρχών…

Όταν μια κυβέρνηση θέλει να δείξει ότι εκσυγχρονίζεται, δεν λύνει το πρόβλημα. Ιδρύει μια νέα «ανεξάρτητη αρχή».

Και όταν μια αρμοδιότητα γίνεται πολιτικά επικίνδυνη, την παραδίδει σε κάποιον «ανεξάρτητο», ώστε να μπορεί αύριο να δηλώσει ότι «η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει»…

Μόνο που το παραμύθι αυτό έχει αρχίσει να κουράζει.

Σήμερα λειτουργούν δεκάδες ανεξάρτητες αρχές, εκ των οποίων συνταγματικά προβλεπόμενες και κατοχυρωμένες είναι μόνο πέντε.

Από κει και πέρα το χάος, ή αλλιώς η χαρά του ρουσφετιού…

Με προέδρους, αντιπροέδρους, μέλη διοικητικών συμβουλίων, γενικούς διευθυντές, ειδικούς συμβούλους, και χιλιάδες υπαλλήλους.

Όλοι ανεξαιρέτως αμείβονται, άμεσα ή έμμεσα, από δημόσιους πόρους, ή αλλιώς από τους φόρους μας… έτσι μειώνεται το «κακό» δημόσιο (στα χαρτιά).

Όμως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσες είναι, ούτε πόσο κοστίζουν.

Είναι το πόσο ανεξάρτητες είναι πραγματικά;

Οι διοικήσεις τους, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν προκύπτουν από κάποια κοινωνική διαδικασία, ούτε από άμεση λαϊκή νομιμοποίηση. Ορίζονται μέσα από μηχανισμούς στους οποίους η εκάστοτε κυβέρνηση διαθέτει καθοριστικό ή τον πλέον σημαντικό ρόλο. Δηλαδή τις διορίζει!

 

Κι έπειτα ζητείται από τον αφελή πολίτη να πιστέψει ότι οι άνθρωποι αυτοί λειτουργούν σαν να μην οφείλουν τίποτε σε κανέναν, και να χειροκροτεί τους «άριστους» διότι μείωσαν το αναποτελεσματικό δημόσιο!

Θεωρητικά, αυτό μπορεί να συμβεί… θεωρητικά λέμε.

Πρακτικά, όμως, η κάθε κυβέρνηση δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ποιος θα διοικήσει αυτές τις αρχές. Και κάθε αντιπολίτευση, μόλις χάσει τις εκλογές, ανακαλύπτει ότι οι ίδιες αρχές δεν είναι τελικά τόσο… ανεξάρτητες.

Το πιο ειρωνικό είναι ότι οι ανεξάρτητες αρχές δημιουργήθηκαν για να περιορίσουν την… κομματική επιρροή, και το κομματικό ρουσφέτι.

Αντί γι’ αυτό, απλά αποτελούν έναν ακόμη κρίκο της κρατικής αλυσίδας εξουσίας, στελεχωμένες με αποσπασμένους δημοσίους υπαλλήλους, και φίλα προσκείμενους στο Μαξίμου (αντικρατιστές) αφισοκολλητές, που κάνουν αμάν να διοριστούν… μετακλητοί, και να σιτίζονται και αυτοί από τον δημόσιο κορβανά.

Όταν όμως ένας «θεσμός» (ταρατατζούμ) παύει να πείθει για την ανεξαρτησία του, το πρόβλημα καθίσταται θεσμικό και όχι μόνο επικοινωνιακό.

Δυστυχώς, το μητσοτακιστάν έχει μετατρέψει τις ανεξάρτητες αρχές σε μια ατελείωτη βιομηχανία.

Για κάθε νέο ζήτημα, ιδρύεται και μια νέα αρχή. Για κάθε νέα ευρωπαϊκή οδηγία, άλλη μία. Για κάθε κυβερνητική δυσκολία, ένας ακόμη φορέας. Έτσι, αντί να έχουμε ένα κράτος που αναλαμβάνει την ευθύνη των αποφάσεών του, αποκτούμε ένα κράτος που τη διαχέει σε επιτροπές, συμβούλια, και… δήθεν ανεξάρτητες διοικήσεις.

Και φυσικά, όλα αυτά έχουν κόστος.

Χιλιάδες εργαζόμενοι, άπειρες διοικήσεις και Δ.Σ., κτίρια, λειτουργικά έξοδα, αποζημιώσεις, υπερωρίες, μπόνους, αυτοκίνητα, σοφέρ, και βαρβάτοι προϋπολογισμοί.

Σαν τις ΜΚΟ ένα πράγμα, που αν και μη κυβερνητικές (χα, χα) χρηματοδοτούνται από το… κράτος.

Ένα σαθρό διοικητικό οικοδόμημα δηλαδή, που διαρκώς μεγαλώνει, χωρίς κανείς να αποδεικνύει πειστικά ότι κάθε νέα αρχή προσφέρει πραγματική προστιθέμενη αξία, ή έστω οτιδήποτε, εκτός από «αξιώματα», προνόμια, και αργομισθίες…

 

Θυμόσαστε τη ΡΑΣ; Την Αρχή επίβλεψης των σιδηροδρόμων;

Που δεν είχε ιδέα για τίποτα, και που μετά τα Τέμπη δήλωνε άγνοια, και αναρμοδιότητα;

Η επικεφαλής της διώκεται ποινικά για τους πενήντα τόσους θανάτους (αν βέβαια ολοκληρωθεί ποτέ η δίκη).

Αυτές είναι οι «ανεξάρτητες» αρχές.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι το οικονομικό. Έτσι κι αλλιώς τόσους άεργους παρατρεχάμενους κομματόσκυλους πληρώνουμε…

Το πρόβλημα είναι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο KΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Ο Θανασάκης, η Πόπη, οι μπάμιες και τα… γελάδια!

Για να μην υπάρχουν απορίες γιατί το αγράμματο αυτό στέλεχος της ΝΟΔΟΥΛΑΣ απουσίαζε από την δεξίωση του "Προεδρου της Μπανανίας"απλά ο λόγος ήταν ότι η FERRARI έμεινε από λάστιχο! pic.twitter.com/8mOE3ibM9I

— emmanouil52 (@emmanouil52) July 26, 2026

 

Του Strange Attractor

Ο Θανασάκης είναι αγρότης… από μικρό παιδί.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό του…

Άλλοι έπαιζαν με πλαστελίνες και βλέπανε στρουμφάκια, κι εκείνος έπαιζε με τις λάσπες.

Άλλοι φοβόντουσαν τα φίδια στα βιβλία της Βιολογίας, εκείνος τα χαιρετούσε (και μερικά τα έπνιγε με τα χέρια) στο χωράφι.

Η ζωή του δεν ήταν ποτέ εύκολη. Το πρωί στα χωράφια, το μεσημέρι στον καύσωνα, το απόγευμα να υπολογίζει αν τα έξοδα είναι περισσότερα από τα έσοδα (πράγμα που συνήθως δεν χρειαζόταν καν υπολογισμό) και το βράδυ να κοιμάται σαν… νεκρός από την κούραση.

Η μόνη περίοδος χαλάρωσης που έζησε ήταν όταν πήγε φαντάρος για 18 μήνες… ακόμη αναπολεί εκείνες τις μέρες «ξεκούρασης».

Δικό του τρακτέρ δεν είχε ποτέ. Κάθε εποχή νοίκιαζε ένα, πληρώνοντας όσο όσο, λες και έκλεινε σουίτα σε πεντάστερο ξενοδοχείο. Και κάθε φορά που χαλούσε, ο ιδιοκτήτης τού έλεγε το κλασικό: «Εσύ μάλλον κάτι του έκανες».

Λες και το τρακτέρ είχε ψυχή, και του κρατούσε κακία επειδή το ζόριζε μέσα στις λάσπες.

Το βράδυ, όμως, μετά από δώδεκα ώρες μάχης με χώματα, πέτρες, φίδια, ζιζάνια, κουνούπια, και κυρίως λογαριασμούς, ο Θανασάκης είχε το δικό του καταφύγιο….

Το φέσιμπουκ. Με το οποίο χαλάρωνε.

Έφτιαχνε έναν ελληνικό καφέ, καθόταν στον καναπέ, και άρχιζε το ατελείωτο σκρολάρισμα. Εκεί δεν υπήρχαν χωράφια. Δεν υπήρχαν εφορίες. Δεν υπήρχαν γεωπόνοι…

Υπήρχε μόνο η Πόπη, η Ποπάρα!

Η Πόπη ήταν ξανθιά. Εκτυφλωτικά ξανθιά.

Από αυτές που ακόμα και ο ήλιος φοράει γυαλιά ηλίου όταν ανεβάζουν selfie.

Κάθε μέρα και μια νέα ανάρτηση…

 

«Καλημέρα γατάκια»!

Δέκα χιλιάδες τα likes…

«Σήμερα για καφέ στο Ντουμπάι».

Είκοσι χιλιάδες καρδούλες…

«Λίγη ξεκούραση στις Μαλδίβες».

Τριάντα χιλιάδες σχόλια από ανθρώπους που τη θαύμαζαν, κι από άλλους (ελάχιστους) που αναρωτιούνταν πώς γίνεται κάποιος να είναι διαρκώς σε διακοπές.

Τη μία φωτογραφιζόταν πάνω σε μια Lamborghini. Την άλλη οδηγούσε κάμπριο Ferrari…

Μετά έκανε ηλιοθεραπεία πάνω σε γιοτ. Ύστερα πόζαρε δίπλα σε ιδιωτικό τζετ… κ.ο.κ

Ο Θανασάκης την κοιτούσε με δέος.

«Να, υπάρχουν και άνθρωποι που τα κατάφεραν», σκεφτόταν.

Και ξαναγύριζε στην πραγματικότητα, όπου το μεγαλύτερο όχημα που είχε οδηγήσει τελευταία ήταν το αγροτικό του γείτονα, γιατί το δικό του το σαραβαλάκι ήταν στο συνεργείο, και δεν μπορούσε να το πάρει διότι δεν είχε λεφτά. Ακόμη περίμενε μια αποζημίωση για χαλάζι που ρήμαξε τις καλλιέργειές του προ… τριετίας.

Ώσπου μια μέρα…

Εκεί που η εφορία τον κυνηγούσε, η τράπεζα του τηλεφωνούσε ανά μία ώρα, και οι πιστωτές είχαν αρχίσει να μετράνε στρέμματα αντί για ευρώ, έσκασε η είδηση! Σε όλα τα σάιτς… ακόμη και στο φέσιμπουκ.

Η διάσημη Πόπη ερευνάται!

Γιατί;

Για παράτυπες αγροτικές επιδοτήσεις!!!

Ο Θανασάκης διάβασε τον τίτλο…

Τον ξαναδιάβασε.

Έβγαλε τα γυαλιά.

Τα ξαναφόρεσε.

Άνοιξε άλλο ειδησεογραφικό site.

 

Ίδια είδηση…

«Η γνωστή influencer μπλα μπλα που δραστηριοποιείται ως αγρότισσα και κτηνοτρόφος… μπλα μπλα μπλα»…

«Άκου να δεις… WTF»!!!

Κόντεψε να πνιγεί με τον καφέ.

Ποια αγρότισσα;

Η Πόπη; Η Ποπάρα;

Αυτή που ανέβαζε φωτογραφίες με ροζ σαμπάνιες στις Σεϋχέλλες;

Αυτή που δήλωνε μόνιμος κάτοικος Μαϊάμι;

Η ίδια…

Μάλιστα, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, διατηρούσε και… κτηνοτροφική μονάδα, με γελάδια!

«Πού;» αναρωτιόταν ο Θανασάκης.

Μάλλον κάπου ανάμεσα στο γιοτ της και στο αγαπημένο της beach bar στη Χονολουλού…

Και δεν σταμάτησαν εκεί οι αποκαλύψεις.

Λέγεται ότι διέθετε και Lamborghini… τρακτέρ! Τρία μάλιστα.

Όχι για τις βόλτες, όπως η κίτρινη με την οποία φωτογραφίζονταν, αλλά για να πηγαίνει, λέει, στα γελάδια.

Ο Θανασάκης κοίταξε το νοικιασμένο τρακτέρ, που μόλις είχε επιστρέψει από το βουλκανιζατέρ.

Το χάιδεψε σχεδόν συγκινημένος.

«Εσύ ούτε ραδιόφωνο δεν έχεις…»

Οι φήμες συνέχιζαν… νυχθημερόν.

Η Πόπη, λέει, είχε και ελικόπτερο!

Όχι για πολυτέλεια, ούτε για φιγούρα…

Για να επιθεωρεί, είπε, τις μπανανοφυτείες της στις… απάτητες κορυφές του Ολύμπου!

Εκεί ο Θανασάκης σταμάτησε να διαβάζει. Τον έπιασε ένα τρέμουλο…

«Μπανανιές στον Όλυμπο;»

 

Κιτρίνισε… ήπιε 2 λίτρα νερό για να συνέλθει.

«Και εγώ παλεύω να φυτρώσει το καλαμπόκι… και να βγουν οι… μπάμιες;»

Η πραγματικότητα είχε πλέον ξεπεράσει κάθε φαντασία.

Ο άνθρωπος που δεν μπορούσε να αγοράσει ούτε ένα μεταχειρισμένο Fiat, μάθαινε ότι κάποιοι «συνάδελφοί» του πήγαιναν για άρμεγμα με… Lamborghini.

Και όχι μόνο αυτό.

Τους έψαχναν, λέει, για μαϊμού επιδοτήσεις εκατομμυρίων.

Ο Θανασάκης έμεινε σιωπηλός.

Έκλεισε το κινητό.

Κοίταξε το ταβάνι.

Κοίταξε τα χέρια του, γεμάτα ρόζους.

Κοίταξε τις λασπωμένες γαλότσες του.

Και κάπου εκεί… κάτι έσπασε μέσα του.

Την επόμενη μέρα εξαφανίστηκε.

Ούτε στο καφενείο.

Ούτε στα χωράφια.

Ούτε στον συνεταιρισμό.

Ούτε καν  στο φέσιμπουκ.

Άλλοι έλεγαν πως πήγε μετανάστης στο εξωτερικό. Βοηθός σερβιτόρου σε γκρικ ρεστοράν στο Λεβερκούζεν.

Άλλοι πως έγινε… μοναχός.

Άλλοι πως τον απήγαγαν εξωγήινοι για να κάνουν πειράματα γονιμότητας στο σμιλεμένο κορμί του!

Μέχρι που άρχισαν να κυκλοφορούν νέες πληροφορίες, από κάποιους που τον είδαν να πίνει φραπουτσίνο στο Κολωνάκι.

Ο Θανασάκης, λένε, εργάζεται πλέον ως μετακλητός σύμβουλος αγροτικής παραγωγής σε υφυπουργό Γεωργίας, χάρη σε ένα κονέ… ο νονός του ήταν παλιός αφισοκολλητής του μπαμπά του νυν πρωθυπουργού!

 

Άκου να δεις…

Δεν καλλιεργεί πια χωράφια.

Δεν κυνηγάει φίδια.

Δεν νοικιάζει τρακτέρ.

Κλείνει δουλειές…

Και το σημαντικότερο;

Δεν αγχώνεται αν θα βρέξει, ή αν θα ρίξει χαλάζι..

Αγχώνεται μόνο αν θα πέσει η κυβέρνηση… και χάσει την ξάπλα.

Η δε Ποπάρα;

Εκείνη συνεχίζει απτόητη.

Η υπόθεσή της μπήκε στο αρχείο… κλασικά, με την ίδια να δηλώνει θύμα… πολιτικής δίωξης!

Από το Μπαλί αυτή τη φορά…

Και ξανά μανά… φωτογραφία με μπικίνι.

Στο ένα χέρι τεκίλα, στο άλλο πούρο!

Με ένα χαμόγελο που σαν να γράφει «η ζωή είναι μικρή»…

Λεζάντα: «Να κυνηγάτε τα όνειρά σας, γατάκια!»

Πενήντα χιλιάδες likes.

Και από κάτω εκατοντάδες σχόλια…

«Πρότυπο!»

«Βασίλισσα!»

«Θεά λέμε!»

«Τι ωραία που τα λες!»

«Δώσε πόνο…!»

Κανείς δεν ρώτησε ποτέ αν το μυστικό ήταν η σκληρή δουλειά, οι αγελάδες που δεν είδε κανείς, ή οι μπανανοφυτείες στις πλαγιές του… Ολύμπου.

Γιατί …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Ομορφιές!!! (Να μην μαλώνετε. Να είστε αγαπημένοι!!!)

Ομορφιες
pic.twitter.com/uVOtsNl7hg

— Τρίαινα (@Pagratiotiki) July 22, 2026

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Οποιος βιάζεται…

Εσείς είστε από αυτούς τους ταλαίπωρους που περιμένουν την προκήρυξη ή από τους εκλεκτούς που παίρνουν απόσπαση στις Βρυξέλλες και επίδομα αλλοδαπής 245.700€ πριν καν εκδοθεί; pic.twitter.com/77SxT9xbDf

— Ακήρατος🇪🇺🇺🇦 (@Akiratos_) July 5, 2026

Οι πασοκοζαίοι πάντα βρίσκουν μια τρύπα να τρυπώνουν και μια αγελάδα να αρμέγουν.#Φαραντουρης pic.twitter.com/MfYTrhZc9w

— Bullshit (@BullshitDrone) July 4, 2026

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Είτε μας αρέσει είτε όχι, τη διάκριση μεταξύ του νόμιμου και του ηθικού τη γνωρίζουμε από την υπόθεση του Γιώργου Βουλγαράκη το 2008, στο απόγειο της ένδοξης Εποχής της Αστακομακαρονάδας.

Αν είναι σωστό ή όχι να υφίσταται η συγκεκριμένη διάκριση στη συνείδηση του πολίτη, αυτό είναι ένα ζήτημα που το αφήνουμε για τους φιλοσόφους.

Στην πρακτική πολιτική όμως, η διάκριση είναι υπαρκτή και αυτό αρκεί. Για να το πω μεταφορικά, δεν ενδιαφέρει αν η νάρκη κατά προσωπικού είναι ένα φρικτό και ύπουλο όπλο, ούτε ποιος παλιάνθρωπος την τοποθέτησε· αυτό που αρκεί είναι να μην την πατήσεις. Αυτός είναι ο κανόνας.

Και ο Νικόλας Φαραντούρης, κινούμενος όπως πάντα με φόρα και ενθουσιασμό, με το βλέμμα μονίμως στραμμένο ψηλά στους στόχους του, πάτησε τη νάρκη και μάλιστα του πήρε και μερικές μέρες, ώσπου να το συνειδητοποιήσει.

Είναι προφανές ότι η σύζυγος του κ. Φαραντούρη έχει τα τυπικά προσόντα για την επίζηλη απόσπαση στις Βρυξέλλες. Να δεχτώ, επίσης, ότι ο σύζυγός της ουδεμία εμπλοκή είχε στην επιλογή της. Ομως τα καθέκαστα της υπόθεσης δεν μετράνε, από την ώρα που η απόσπαση κρίνεται δημοσίως, ως μία πράξη εκτός των ορίων της ηθικής. Το πρόβλημα, βλέπετε, είναι ότι κανείς δεν μπορεί να πείσει τους καχύποπτους ότι ο Φαραντούρης (που έχει παντού μόνο φίλους) δεν ψιθύρισε μια κουβέντα στο κατάλληλο αφτί. Κι ας μην την έχει πει ποτέ αυτή την κουβέντα – η υποψία αρκεί.

Και τότε τι θα ήταν ηθικό, αναρωτιέμαι. Μήπως η γυναίκα του Φαραντούρη θα έπρεπε να θέσει σε εκκρεμότητα τις επαγγελματικές φιλοδοξίες της, επειδή ο σύζυγος είναι ευρωβουλευτής;

Το βρίσκετε ηλίθιο;

Κι εγώ το ίδιο! Δυστυχώς όμως έτσι είναι στο πολίτευμα που ονομάζουμε Δημοκρατία: ό,τι προκαλεί το πλήθος (plebs, plebis κ.λπ.) θεωρείται ανήθικο. Από την αρχαιότητα, την Αθήνα και τη Ρώμη, μέχρι σήμερα. Αυτό είναι και δεν αλλάζει, εφόσον οι πολλοί έχουν την εξουσία.

Η έννοια του ηθικού είναι, λοιπόν, ρευστή και μεταβαλλόμενη, καθώς εξαρτάται πάντα από τις διαθέσεις του κόσμου και την ατζέντα των καιρών.

Ενας πολιτευόμενος δεν μπορεί να την αγνοεί, ιδίως δε κάποιος που πολιτεύεται καταβάλλοντας τόσο μεγάλη προσπάθεια, για να αρέσει.

Για τον λόγο αυτόν προκαλεί εντύπωση πως πάτησε τη νάρκη ο κ. Φαραντούρης, και μάλιστα όταν ακόμη δεν έχει στεγνώσει η μελάνη της μεταγραφής του. Γιατί οπωσδήποτε συμβάλλει και αυτό στην καχυποψία περί το πρόσωπό του.

Από τον τρόπο με τον οποίο τον είδαμε να αιωρείται σαν μελισσούλα πάνω από το ένα λουλουδάκι μετά το άλλο, μέχρι να βυθιστεί στο νέκταρ του ΠΑΣΟΚ, έγινε αντιληπτό ότι ο κ. Φαραντούρης υπολογίζει καλά το συμφέρον του και το επιδιώκει αδίστακτα. Δεν προκάλεσε κατάπληξη επομένως, ότι ανάμεσα στην οικογένειά του και το κόμμα του αυτός προτίμησε την οικογένειά του.

Αυτό ακριβώς υπαινίχθηκε ο Μιχάλης Κατρίνης με τη διακριτικά επικριτική δήλωσή του για το θέμα. Αν ήμουν στη θέση του, την οικογένειά μου θα διάλεγα κι εγώ, αλλά δεν είμαι πολιτικός.

Ο κ. Φαραντούρης έχει μπει με φόρα στην πολιτική αρένα, πρέπει όμως να ελέγξει την ιλιγγιώδη ταχύτητα με την οποία κινείται, γιατί …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΓΟΚΕΦΑΛΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι λαγοκέφαλοι ως… μοχλός ανάπτυξης για κάποιους!

Ανακοινώθηκαν τα πρώτα αποτελέσματα της επιδότησης λαγοκέφαλου 2026

Κρήτη 2.372 kg
Καρπενήσι 1.836 kg
Όλυμπος 1.648 kg
Λάρισα 1.531 kg
Κοζάνη 1.369 kg

Λόγω μεγάλης ζήτησης, από το 2027 επιδοτούνται και οι καρχαρίες Πίνδου. pic.twitter.com/mR42YN4gVR

— Cav🅰️lariS🎸☮️ (@Cavalaris21) June 29, 2026

 

Του Strange Attractor

Επί επτά ολόκληρα χρόνια η κυβέρνηση των «αρίστων» δουλεύει νυχθημερόν μεθοδικά και συστηματικά. Για την προκοπή του τόπου. Να τα λέμε όλα…

Άλλοι λαοί χτίζουν νοσοκομεία, άλλοι φτιάχνουν δρόμους, άλλοι επενδύουν στην παιδεία.

Εμείς επιλέξαμε έναν πιο δημιουργικό δρόμο: φόροι, σκάνδαλα, μίζες, απευθείας αναθέσεις, επιδόματα, επιδοτήσεις, και ένα ατελείωτο πανηγύρι γαλάζιων ημετέρων.

Και ενώ όλοι αναρωτιούνταν τι άλλο μπορεί να πάει στραβά στη μπανανία μας, εμφανίστηκε η νέα μεγάλη απειλή για τη χώρα, οι δολοφόνοι λαγοκέφαλοι!

Με τους παρουσιαστές και πανελίστες των καναλιών, που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν, να γίνονται τώρα ειδικοί «ιχθυολόγοι»!

Λαγοκέφαλοι λοιπόν…

Όχι, δεν πρόκειται για νέο κόμμα, που ιδρύει ο Καιρίδης (όπως διαδίδουν κάποιοι κακοπροαίρετοι) ούτε για κάποιο νέο έντεχνο συγκρότημα που ετοιμάζει συναυλία με συμμετοχή του Νταλάρα, όπως λένε οι πιο υποψιασμένοι…

Πρόκειται όμως για τα γνωστά τοξικά ψάρια που έχουν κατακλύσει τις ελληνικές θάλασσες, και απειλούν την αλιεία, το οικοσύστημα και, όπως πληροφορούμαστε τελευταία, ακόμη και τον τουρισμό! Τη βασική πηγή εισοδήματος της χώρας, που κατά τα άλλα δεν παράγει ούτε… φελλούς, αλλά πρέπει να διατηρεί και να συντηρεί δεκάδες υπουργεία, με εκατοντάδες υπουργούς, υφυπουργούς, γενικούς γραμματείς, μετακλητούς, και λοιπούς παρατρεχάμενους… 

Γιατί, λένε τα κανάλια (που ξεχάσανε την Πισπιρίγκου, τη Μουρτζούκου, τον Μίχο, κ.ά), ποιος ξένος θα έρθει να κολυμπήσει, και να πληρώσει 40 ευρώ για μια χωριάτικη (χωρίς λάδι) όταν υπάρχει ο φόβος να συναντήσει έναν λαγοκέφαλο, και να χάσει κανένα δάκτυλο;

Βέβαια, αν άντεξε ο τουρίστας τις (ρεζερβέ) ξαπλώστρες των εκατό ευρώ, τα διόδια, τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια, και την τιμή της χωριάτικης που λέγαμε, χώρια την αστακομακαρονάδα των 500 ευρώ, δύσκολα θα τρομάξει από ένα ψάρι. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας…

 

Το θέμα είναι ότι στην Ελλάδα κάθε πρόβλημα αποτελεί ταυτόχρονα και μια επιχειρηματική ευκαιρία. Είμαστε καπάτσος λαός, τι να λέμε;

Έτσι, μόλις ανακοινώθηκε ότι θα δοθούν επιδοτήσεις για κάθε λαγοκέφαλο που αλιεύεται, άρχισαν τα θαύματα.

Ξαφνικά, άνθρωποι που μέχρι χθες δήλωναν αγρότες, κτηνοτρόφοι, ή επαγγελματίες ταβλαδόροι, και αφισοκολλητές, ανακάλυψαν μια βαθιά σχέση με τη… θάλασσα, που είχαν παιδιόθεν.

Π.χ. ο φίλος μου ο  Μήτσος από τα ορεινά Γρεβενά, που δεν ξεχώριζε τον γαύρο από το σκουμπρί, και μια δυο φορές τον χρόνο κάνει μπάνιο σε πισίνα, με μπρατσάκια, δήλωσε αλιέας τρίτης γενιάς!

Ο ξάδελφός του, που έχει δει βάρκα μόνο σε καρτ ποστάλ, απέκτησε αλιευτική συνείδηση μέσα σε μία νύχτα, και ψάχνει για δίχτυα και αγκίστρια στο… Μέτσοβο!

Άλλος, που μέχρι χθες κυνηγούσε επιδοτήσεις για ελιές (και μπανάνες) που δεν υπήρχαν, τώρα ορκίζεται ότι από παιδί είχε όνειρο να γίνει ψαράς, και μάλιστα ανοικτής θαλάσσης. «Θέλω να ψαρεύω τόνους ανοιχτά της Λιβύης», λέει στους έκθαμβους συγχωριανούς του σε καφενείο της ορεινής Γορτυνίας!

Οι γνωστές γαλάζιες ακρίδες λοιπόν, δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Αν χρειαστεί, θα δηλώσουν μούτσοι αλιευτικού, δύτες, ωκεανογράφοι, θαλάσσιοι βιολόγοι, ακόμη και εκπαιδευτές δελφινιών, αρκεί να υπάρχει πρόγραμμα, επιδότηση, κονδύλι, και… η κατάλληλη σφραγίδα.

Οι λαγοκέφαλοι, άλλωστε, έχουν ένα σοβαρό μειονέκτημα: δεν ψηφίζουν.

Οι επιδοτούμενοι, αντιθέτως, ψηφίζουν κανονικά, και οι Φερράρι τους πληρώνουν και τέλη κυκλοφορίας συμβάλλοντας στην οικονομία.

Και κάπως έτσι, το ψάρι μετατρέπεται σε… αναπτυξιακό εργαλείο, και η «απειλή» σε… μασαμπούκα!

Ήδη, σε κάποιες περιοχές κυκλοφορεί η φήμη ότι σύντομα θα υπάρχουν περισσότεροι (δηλωμένοι και επιδοτούμενοι) ψαράδες από λαγοκέφαλους. Θα βλέπεις στη μαρίνα εκατοντάδες ανθρώπους με ναυτικές τραγιάσκες, γαλότσες, νιτσεράδες, και καλάμια, έτοιμους να σώσουν το έθνος από την εισβολή του τοξικού ψαριού, φυσικά με το αζημίωτο.

Η χώρα έχει μια μοναδική ικανότητα να μετατρέπει κάθε κρίση σε μηχανισμό επιδοτήσεων, και σε ευκαιρία για επιτήδειους.

 

Ας μην ξεχνάμε πως οι πιο παλιοί  πλούσιοι της Ελλάδος πλούτισαν επί… κατοχής! Τυχαίο;

Είχαμε επιδοτήσεις για χωράφια, για μπανάνες, για κάνναβη, για γίδια, για αναδασώσεις, για ανεμογεννήτριες, για ενεργειακές αναβαθμίσεις, για ψηφιακούς μετασχηματισμούς, για άγονες γραμμές, για τους Γερμανούς ιδιοκτήτες των αεροδρομίων που «επλήγησαν» από τον κόβιντ, για αδέσποτα, για ΜΚΟ, και για ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους…

Γιατί λοιπόν να λείψουν οι λαγοκέφαλοι;

Αν συνεχιστεί έτσι η κατάσταση, δεν αποκλείεται να δούμε και νέες ειδικότητες.

Πιστοποιημένος κυνηγός λαγοκέφαλων, σύμβουλος διαχείρισης λαγοκέφαλων, ειδικός στρατηγικής αντιμετώπισης λαγοκέφαλων, ψυχολόγος λαγοκέφαλων, παρατασιούχος συμβασιούχος κυνηγός λαγοκέφαλων, ενεργειακός θεραπευτής θυμάτων λαγοκέφαλου, κ.ο.κ

Και, φυσικά, θα συσταθεί και κάποια «τριμελής» επιτροπή (από καμιά εικοσαριά κομματικούς «ειδήμονες») παρακολούθησης του φαινομένου με ημερήσια αποζημίωση, και μπόλικα υπηρεσιακά ταξίδια στα νησιά μας (μόνο καλοκαίρι) με εκτός έδρας αποζημιώσεις…

Το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι η χώρα επί «αρίστων» μοιάζει να…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Από «ατυχία» σε «ατυχία»…

pic.twitter.com/nSSlKZBEVS

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) June 26, 2026

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ 

Δεν ξέρουμε αν ισχύουν όλα αυτά για τα οποία κατηγορείται ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. 

Ο ίδιος χαρακτήρισε το κατηγορητήριο «μπούρδα» (ΣKAΪ, 24.6.2026). 

Συνηγόρησε προς αυτήν την κατεύθυνση και ο Αδωνις Γεωργιάδης –ο οποίος μάλλον είναι μόνιμος τηλεθεατής της εκπομπής «Σήμερα» και παρεμβαίνει καθημερινώς με sms– χαρακτηρίζοντας την υπόθεση «διασκεδαστική».

Αγνοούμε επίσης αν οι όλες αρχές της Γηραιάς Ηπείρου –από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία μέχρι τη βελγική Δικαιοσύνη– έχουν κάνει σκοπό της ζωής τους να ψυχαγωγήσουν τον υπουργό Υγείας, ο οποίος έλεγε για τα κατηγορητήρια του ΟΠΕΚΕΠΕ ότι «προκαλούν γέλιο». Παρένθεση: το «όλες» αναφέρεται καθ’ υπερβολήν. Η ελληνική Δικαιοσύνη δεν κάνει τέτοια.

Πάντως, αν όλα αυτά δεν γίνονται για να διασκεδάσει ο κ. Γεωργιάδης, τότε η κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε δραστικά μέτρα. Να κάνει π.χ. ένα ευχέλαιο στο Μαξίμου, διότι τα στελέχη της παράταξης διαρκώς μπλέκουν σε γελοίες παλιοϊστορίες.  

Ζητήθηκε η άρση ασυλίας υπουργών και βουλευτών διότι «προώθησαν ένα mail στον ΟΠΕΚΕΠΕ» και όχι γιατί παρενέβησαν για την ικανοποίηση αιτημάτων των ψηφοφόρων. Για «ένα mail» καταδικάστηκαν στελέχη της Ν.Δ. και όχι γιατί έγιναν κτήμα του κόμματος τα προσωπικά στοιχεία 25.000 ψηφοφόρων.  

Ο Μακάριος Λαζαρίδης ταλαιπωρείται και ταλαιπωρεί το κόμμα για «ένα διοικητικό λάθος» που τον αναβάθμισε σε μετακλητό «Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης» (Βουλή, 24.6.2026).

Eκατσαν και οι συμπτώσεις. Την ώρα που έσκασε το σκάνδαλο των πολεοδομιών, παραιτήθηκαν «για προσωπικούς λόγους» οι γενικοί γραμματείς των αρμόδιων για τα πολεοδομικά υπουργείων, συν η τεράστια σύμπτωση να παρακολουθούνται υπουργοί, στρατηγοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι κ.λπ. από «τέσσερις ιδιώτες». Η ατυχία εν προκειμένω ήταν ότι η ηγεσία του Αρείου Πάγου δεν είδε νέα στοιχεία για να ερευνήσει την υπόθεση, ώστε να μην υπάρχει καμία σκιά για την κυβέρνηση.

Την ίδια ατυχία αντιμετώπισε πέρυσι όταν απορρίφθηκαν στη Βουλή οι προτάσεις για τη σύσταση Προανακριτικής για τους πρώην υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης, Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη, σχετικώς με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Δεν είναι μόνον ότι έμειναν σκιές αφού δεν εξετάστηκε ποιος ήταν ο διαβόητος «Μάκης», για το οποίο κατεγράφη σε ηχητικό το «εφόσον στέκει το Μαξίμου και στέκει ο Μάκης, είσαι βράχος. Λοιπόν, πάτα εκεί να τα γ@… όλα» (δικογραφία, 27.6.2025).

Η μεγάλη ατυχία ήταν ότι σε αυτήν την κρίσιμη ψηφοφορία έλαχε...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μνημεία μιας σπάνιας σταδιοδρομίας του αξιότιμου κυρίου ΤΙΠΟΤΑ....

pic.twitter.com/LEcyO7WVLg

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) June 25, 2026

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

 Αν διαβάσει κανείς τα λόγια του, θα πει πως ήταν ταραγμένος. 

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, όμως, είναι πολύ έμπειρος για να αφήσει το συναίσθημα να υποσκάψει το πολιτικό του παράστημα.  

Ακόμη και οι κροτίδες αγανάκτησης –πως η υπόθεση για την οποία ελέγχεται «είναι μια μπούρδα», πως ο ίδιος δεν προτίθεται να απολογηθεί «σε κανένα κερατά»– δεν φαίνεται να προέκυψαν εκτός σκηνοθετικού πλάνου. Εμοιαζαν εναρμονισμένες με την υπερασπιστική γραμμή του statesman που εμφανίζεται για να πει ότι τα είχε όλα δηλωμένα, ότι είχε πάρει τυπικά την άδεια της Κομισιόν για να συνάψει σχέση έμμισθης εργασίας με τη ΜΚΟ του Παντσέρι – χωρίς, ωστόσο, να μπει στον κόπο να περιγράψει για ποιες ακριβώς υπηρεσίες αποζημιωνόταν. 

Η εξήγηση ίσως ήταν περιττή. Οι προσωπικότητες ευρωπαϊκής εμβέλειας δεν χρειάζεται να παράσχουν έργο για να πληρωθούν. Εξαργυρώσιμη είναι η ίδια η ακτινοβολία τους. Το όνομά τους.

Πώς χτίζεται τέτοιο όνομα – κεφάλαιο, ικανό να αποφέρει πρόσοδο; 

Εκεί μπορεί και να του ξέφυγε του αβροδίαιτου ευρωπαράγοντα. Ηταν αζύγιστη η ομολογία του ότι «εκλέγεται εκατό χρόνια». 

Υπερέβαλε. Αλλά όχι πολύ. Από το 1993, που μπήκε στην πολιτική, επί ένα τρίτο του αιώνα, ο πρώην δήμαρχος, πρώην υπουργός πολλών χαρτοφυλακίων, πρώην επίτροπος και νυν (τρίτος κατά σειράν εκλογής) βουλευτής Ηλείας, έχει αν μη τι άλλο επιδείξει ασυναγώνιστο επιβιωτικό χάρισμα. Μπορεί, εκτός από τα παροιμιώδη κιγκλιδώματα των Αθηνών, να μην έχει κανείς πολλά να σημειώσει στο ενεργητικό της μακράς σταδιοδρομίας του. Αλλά είναι αδύνατο να μην του αναγνωρίσει το ταλέντο στους τακτικισμούς..

Να του αναγνωρίσει όχι ότι τόλμησε να ιδρύσει, αλλά πόσο φρόνιμα έκλεισε το νεοϊδρυθέν κόμμα του, μέσα σε 15 μήνες, προτού ρισκάρει να σπαταληθεί σε αβέβαιους εκλογικούς αγώνες.  

Πως διεκδίκησε την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, για να διαπραγματευθεί εγκαίρως την απόσυρσή του, έπειτα όμως από έναν ελιγμό που έστειλε τη σίγουρη μέχρι τότε διάδοχο στον κουβά.  

Πως ανταμείφθηκε με το ευρωπαϊκό χαρτοφυλάκιο, χωρίς να επαναπαυθεί σε αυτό – χωρίς να τον εμποδίσουν οι κομματικές γραμμές της χρεοκοπικής πόλωσης να παζαρέψει με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τη μεταπήδησή του στην Προεδρία της Δημοκρατίας (μέχρι που ο Παππάς αθέτησε την ύστατη στιγμή τη συμφωνία). 

Πως αντιστάθηκε στην αποστράτευσή του, χωρίς να διστάσει να δοκιμάσει τις σόλες του στα καφενεία της Ηλείας, προκειμένου να μείνει στα πράγματα.

Ναι, από την πολιτεία του μπορεί να μένουν οι κουτσουλισμένες επιγραφές, που ενημερώνουν τους Αθηναίους ότι αυτό ή το άλλο γλυπτό ανηγέρθη επί των ημερών του. Ομως, τα άυλα μνημεία του είναι αυτά τα επιδέξια αλματάκια με τα οποία ανελισσόταν από πόστο σε πόστο.

Αριθμητικά, τα παραλέει· στην ουσία, όμως...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Αβραμόπουλος και… κόρη ναυάρχου

 

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Θυμάστε, σε εκείνη την ασπρόμαυρη ταινία ενός «κάποτε», εκείνη την καψοεπηρμένη μαντάμ που διαμαρτύρονταν στον αξιωματικό υπηρεσίας «Θα με υποχρεώσετε, μιλήστε μου στον πληθυντικό, είμαι κόρη ναυάρχου»;

Ε, αυτό δεν είναι τίποτα. Επί Αβραμόπουλου ανεβήκαμε level. Οπως, πιθανολογώ, ενημερωθήκατε, αστυνομικό τμήμα Βελγίου εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, τον πολιτικό άνδρα που κατέληξε βουλευτής Ηλείας.

Εννοείται, δεν μπορώ να γνωρίζω τι συνέβη, ούτε να κατηγορήσω, ούτε και να συμπονέσω. Ενημερώνομαι, όπως όλοι, προσπαθώντας να καταλάβω.

Επί τούτω ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, και ίνα μας βοηθήσει να καταλάβουμε, έδωσε προχθες μια συνέντευξη στο τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ και συγκεκριμένα στους δημοσιογράφους Οικονόμου και Παυλόπουλο, την οποία στάθηκα με ειλικρινές ενδιαφέρον να παρακολουθήσω.

Ομολογώ ότι κατέληξα αγωνιούσα για εγκεφαλικό, είμαι και σε ζόρικη ηλικία, μελετώντας πίσω από τις λέξεις τον χαρακτήρα του ανδρός, όπως διαφαίνεται στον τρόπο διαχείρισης.

 «Δεν θα απολογηθώ σε κανέναν κερατά!».

Ωπα! Οπου, να υποθέσω, «κερατάς» ένα Αστυνομικό Τμήμα του Βελγίου. Ητοι μια Αρχή;

Μπορείτε να φανταστείτε οποιονδήποτε πολίτη, ευσυνείδητο ή μη, που να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο σε αντίστοιχο ένταλμα;

Είναι αυτή κατεύθυνση παραδειγματισμού από πολιτικό που υπηρετεί το κράτος; Τις αρχές; Οντας Αρχή.

Αξίζει να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη ως μνημείο έπαρσης.

Αξίζει να ακούσετε προσεκτικά τον τόνο της φωνής όταν λέει «Ελαβα 5.000 ευρώ»… Κάπως ως ψίχουλα για την υψηλότητά μου… Και να διευκρινίζει «5.000 ευρώ μεικτά» με τονισμό και να συνεχίζει: «Ητοι 3.500 ευρώ», ως λίγα. Είναι να γελάς με τον υπολογισμό των «Μεικτά-καθαρά», ακριβώς με τον τρόπο που δικαιούται να τα μετράει ένας εργάτης ή ένας νέος/νέα. Ενας του μόχθου.

Ο κύριος Αβραμόπουλος, εκ του είδους της αποστολής του, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του αμειβόταν από κρατικό κορβανά. Μια φορά απέκτησε εργοδότη, εις ηλικίαν μπόλικη, και αίφνης μετράει τα «Μεικτά καθαρά»;

Δεν γνωρίζει ότι από την τσέπη του εργοδότη βγαίνει όλο το ποσόν;

Και κυρίως ότι το ποσόν που κρατείται διευκολύνει-χρηματοδοτεί την κοινωνία όλη, πέραν της ασφάλειας του εργαζομένου;

Αυτό τσιγκουνεύτηκε;

Σκαρφαλώνοντας, δε, στο ύψιστο σκαλοπάτι τύφλωσης από έπαρση, «το τερμάτισε» με το αριστουργηματικό: «Δηλαδή το κράτος έβγαλε και από μένα».

Ε, εκεί σπας τηλεόραση! Του χρωστάμε και από πάνω!

Είπε κι αυτός να εργαστεί, καθώς «η δουλειά κάνει τους άνδρες, το γιαπί, το πιλοφόρι, το μυστρί», σε έναν Παντσέρι, και μας το «χτύπησε»!

Είναι ώρα, βρε χριστιανέ μου, να κάνουμε λογαριασμό;

Είναι ώρα να δούμε ποιος χρωστάει σε ποιόν;

Είναι να πηγαίνεις τόσο γυρεύοντας;

Για παράδειγμα, τα εμβόλια που είχες παραγγείλει σε τεμάχια περισσότερα του πληθυσμού της χώρας και τελικά δεν χρειάστηκαν πού να τα χρεώσουμε; Ποια Λιόλιου να μας τραγουδήσει «Μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό και έναν υπεύθυνο που θέλω να ρωτήσω…».

Από το 1980 έως τις μέρες μας, υπηρετών τον ελληνικό λαό… Μετά οδηγού, ασφαλείας και ό,τι συνεπάγεται…

Αχ! Κύριε Αβραμόπουλε! Τι να μας λέει εκείνη η καψοεπηρμένη της μαυρόασπρης ελληνικής ταινίας «Σας παρακαλώ, μιλήστε μου στον πληθυντικό, είμαι κόρη ναυάρχου»… Εμείς το ξετινάξαμε σε άλλο level!

Μου είναι παγερά αδιάφορο το δίκαιο ή το άδικο του εντάλματος σύλληψης του κυρίου Αβραμόπουλου. Μου αρκεί ο τρόπος της διαχείρισης του θέματός του.

Θα ευχόμουν «Περαστικά», εκλαμβάνοντας την αλαζονεία ως…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Υπάρχει σχέδιο κατά του Υπαρκτού Ελληνισμού;

Όταν λέει "κερατά" εννοεί τις Βελγικές αρχές;;;;
Γιατί δεν πάει μια βόλτα από εκεί να τους το πει από κοντά;;; #Αβραμόπουλος pic.twitter.com/nC1vnLqNsQ

— Τηλε-Κανίβαλος (@Tilekanivalos) June 24, 2026

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Αρχίζω να υποψιάζομαι μήπως όλο αυτό είναι ένα οργανωμένο σχέδιο κατά του Υπαρκτού Ελληνισμού. Το λέω διότι είναι τουλάχιστον περίεργο ότι, την ίδια ώρα που ο Νόλαν απλώνει τις βρωμοχερούκλες του στην Οδύσσειά μας, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία βάζει στο στόχαστρο έναν άλλο  ελληνικό μύθο: 

Τον βουλευτή Ηλείας Δημήτριο Λουδοβίκο Ραϋμόνδο Ουμβέρτο Ερνέστο Αβραμόπουλο!  

Εις βάρος του, όπως γνωρίζετε, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης για την υπόθεση της απατεωνίστικης ΜΚΟ του Παντσέρι (Κατάργκεϊτ).

Ομως, γιατί στρέφονται κατά του Δημητρίου Λουδοβίκου; 

Εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, δεν προκύπτει ότι ευθύνεται για κάτι επιλήψιμο. Ναι, η ΜΚΟ ήταν εγκληματική οργάνωση, εφόσον διακινούσε μαύρο χρήμα, χάρη στο οποίο κάποιοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι ανακάλυπταν ξαφνικά ότι το Κατάρ έχει πάντα δίκιο. Οταν όμως ο Αβραμόπουλος μετείχε στο ΔΣ, αυτό δεν ήταν γνωστό σε κανέναν. Επιπλέον, είχε ζητήσει την απαιτούμενη για πρώην επιτρόπους άδεια από την Κομισιόν και του είχε δοθεί με υπογραφή της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Τέλος, τα έσοδα από τον μηνιαίο μισθό των 5.000 ευρώ τα είχε δηλώσει και φορολογήθηκαν. 

Ολα αυτά ήταν γνωστά, δεν τα μάθαμε χθες. Συνεπώς, αν ο Αβραμόπουλος δεν κατηγορείται και για κάτι επιπλέον, το οποίο δεν γνωρίζουμε και ίσως έχει προκύψει από μαρτυρίες άλλων, εμείς οι τρίτοι μένουμε με την απορία, γιατί εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης.

Διαβάζουμε ότι πριν από έναν χρόνο είχε κληθεί και μάλιστα δύο φορές, για να δώσει κατάθεση στις αρμόδιες ευρωπαϊκές Αρχές.  

Εκείνος όμως αγνόησε την κλήση – ποιοι νομίζουν ότι είναι, για να καλούν κοτζάμ Αβραμόπουλο, χωρίς μάλιστα να του πληρώνουν το ταξίδι; 

Δεν αποκλείεται, λοιπόν, αυτή η στάση του να είναι η αιτία του εντάλματος, με σκοπό τον παραδειγματισμό, ώστε να μάθουν οι επηρμένοι ότι οφείλουν τον δέοντα σεβασμό στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, που ως θεσμός είναι ακόμη στην αρχή και δεν τον πολυπαίρνουν στα σοβαρά.  

Αλλά και ο Αβραμόπουλος γιατί αγνόησε την κλήση;  

Αφού, στο κάτω κάτω, ήταν τόσο τυπικός σε όλα, γιατί όχι και σε τούτο το απλό, ώστε μετά να αποδοθεί πάλλευκος στην Ιστορία, όπου και ανήκει;

Απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά θα πάρουμε, ελπίζω, στην πορεία της υπόθεσης. Οπωσδήποτε, όμως, πρέπει να εμπλέκεται και το στοιχείο του...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ανθέλληνες εναντίον Αβραμόπουλου

Μιλάμε για τον τύπο που είχε χαρακτηρίσει τον Ερντογάν "ισλαμοδημοκράτη".
Κατά ένα περίεργο τρόπο, όσοι υπερασπίζονται οτιδήποτε σχετίζεται με το Ισλάμ, κάποια στιγμή κατηγορούνται για δωροδοκία. pic.twitter.com/DTlR6n1108

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) June 23, 2026

 

 

 

 Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Λοιπόν, στα σημαντικά θέματα δεν κρατάμε αποστάσεις. Παίρνουμε θέση. Ντόμπρα και σταράτα. Μαζί με τις δασικές πυρκαγιές εψές ανάψανε και ειδησεογραφικές. Η εξής μία. Εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης από τη βελγική Δικαιοσύνη κατά του Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Κατηγορείται ότι πήρε χρήματα από «εγκληματικό δίκτυο». Για το καταραμένο «Κατάρ γκέιτ» κατηγορείται, δηλαδή.  

Οπως η αποφυλακισθείσα και πανθομολογουμένως αθώα και άσπιλος Εύα Καϊλή. 

Είναι προφανές ότι στο Βέλγιο θάλλει ο ανθελληνισμός και βάζουν στο σημάδι ό,τι καλύτερο διαθέτομεν από πολιτικής απόψεως. Να, κι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος είναι μέγα πολιτικό κεφάλαιο για την Ελλάδα, την Ευρώπη, τον πλανήτη και το ηλιακό μας σύστημα.

Οταν ήτο επίτροπος μετανάστευσης, πλημμύρισε η γηραιά ήπειρος από Πακιστανούς, Σομαλούς, Αφγανούς, τουρκοσύριους και λοιπούς επενδυτές. Λίγο το ’χεις; 

 Δήλωσε αθώος ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. 

Είναι αυτονόητο ότι τον πιστεύουμε. 

Επίσης, ξεκαθάρισε ότι «το ζήτημα που επιχειρήθηκε να συνδεθεί με το όνομά μου έχει κλείσει εδώ και τρία χρόνια».  

Κι αυτό το πιστεύουμε με διπλή χαρά διότι κάτι μας θυμίζει, που μας συγκινεί, μας ενθουσιάζει, προκαλεί σκιρτήματα οπαδικής εκστάσεως στις τρυφερές καρδιές μας.

«Το ζήτημα έχει κλείσει εδώ και τρία χρόνια» μας θυμίζει τον ανεπανάληπτο Αργύρη Σαλιαρέλη, τον πάλαι ποτέ πρόεδρο του Ολυμπιακού, στην επική συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον αείμνηστο συνάδελφο Φίλιππο Συρίγο.  

Σε κάθε ερώτημα του Συρίγου προς τον Σαλιαρέλη περί φεσιών που είχε φορέσει σε διάφορους επιχειρηματίες, ο Σαλιαρέλης δήλωνε «δεν χρωστάω, κύριε»! και διέγραφε με μια μονοκονδυλιά την οφειλή που του εμφάνιζε ο Συρίγος.

Κάπως έτσι μας έπεισε κι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος από την Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010 δεν έχει πάψει ούτε δευτερόλεπτο να μας κινεί το ενδιαφέρον. 

Τι έγινε στις 25 Ιουνίου 2010; 

Αναρτήθηκε στο θρυλικό ιστολόγιο «βαψομαλλιάδες» ένα κείμενο για Νόμπελ: η μίνι βιογραφία του Δημήτρη Αβραμόπουλου, η οποία τιτλοφορούνταν «Δημητράκης ο Πολιτευόμενος: Η μικρή ιστορία ενός κατά φαντασίαν Μεγάλου»**.

Ιδού πώς ξεκινά το κείμενο:

«Η Αρκαδία δεν θα είχε, διαχρονικά, τη φήμη που την ακολουθεί (et in Arcadia ego κ.λπ.) εάν, εκτός από την ειδυλλιακή ομορφιά, δεν γεννούσε και κάμποσους μεγάλους. Ο Δημήτρης Λάμπρου Αβραμόπουλος είναι, αναμφίβολα, ένας από δαύτους […] Ο Δημήτρης είναι κατά το ήμισυ βέβαια Αρκάς, αφού το άλλο του πόδι, απ’ την πλευρά του πατέρα του, πατάει στην ένδοξη Ηλεία, και πιο συγκεκριμένα στη Ζαχάρω (άλλος πλούτος εκεί). Παιδί φτωχής οικογένειας ο Δημήτρης. […] Δεν έμενε άλλη επιλογή από την αναζήτηση καλύτερης τύχης στην πρωτεύουσα. Θαμπώθηκε ο μικρός Δημήτρης από τα φώτα και τη λάμψη «της πόλεως των Αθηνών» (όπως θα αναφερόταν στην πρωτεύουσα, πολλά χρόνια αργότερα). Αποφάσισε να την κατακτήσει.

Ταπεινής προέλευσης, όμως, και ο στόχος φαινομενικά δύσκολος. Στο σχολείο της Πλάκας (όχι αναγκαστικά και της πλάκας – παρά την παρουσία του Δημήτρη), στο οποίο μαθήτευσε, ο νεαρός Αρκάς έδωσε τα διαπιστευτήριά του […]. Οι συμμαθητές της εποχής, πάντως, δεν έχουν έντονες αναμνήσεις από τον μικρό Δημήτρη. Δεν είχε διακριθεί πουθενά […] Περισσότερο -θυμούνται και αποκαλύπτουν κάποιοι συμμαθητές του, όσοι τέλος πάντων τον θυμούνται έστω και αμυδρά- την προσοχή του κέρδιζε το περιεχόμενο του κυλικείου και περί αυτού συζητούσε (αν ήταν φρέσκο το ατομικό τσουρεκάκι και το σάμαλι, αν ήταν ακριβές ή τραγανές οι τυρόπιτες κ.λπ.)». 

Σύσσωμος ο Ελληνισμός εύχεται στον Δημήτρη Αβραμόπουλο...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Ο βήχας και το χρήμα δεν κρύβονται - Ποιοι πληρώνουν τον λογαριασμό του Τζοκόντου???

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, πάντως εμένα η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα δεν μου θυμίζει παρέα φίλων που μαζεύονται τα βράδια μετά τη δουλειά τους για να αλλάξουν τον κόσμο. Ισα ίσα, μοιάζει με καλολαδωμένο και γκλαμουράτο μηχανισμό, που δεν κατατρύχεται από πεζές αγωνίες χρηματοδότησης, μήτε μπλοκάρεται από μίζερους ταμειακούς περιορισμούς. 

Δεν είναι απαραιτήτως κακό αυτό, το ξεκαθαρίζω. Διότι έτσι το νέο κόμμα μπορεί να επιδοθεί απερίσπαστο στο θεάρεστο έργο της ανοικοδόμησης της Κεντροαριστεράς (αρχικά) και της χώρας (στη συνέχεια).  Πλην, τα κόμματα έχουν ένα κακό. Είναι όπως τα αυτοκίνητα. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνεις αν ένα αμάξι είναι super car ή σαραβαλάκι. Ισως δεν ξέρεις πόσο ακριβώς κόστισε μήτε ποιος πλήρωσε τις δόσεις του, αλλά η κατηγορία του δεν κρύβεται.

Στα κόμματα αντιστοίχως, μπορεί να μην έχεις πρόσβαση στα λογιστικά βιβλία τους, αλλά αντιλαμβάνεσαι πότε υπάρχει η άνεση του χρήματος.

Και στην περίπτωση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, το χρήμα δεν φαίνεται απλώς, καμπανίζει. Πριν ακόμη ολοκληρωθεί η οργανωτική του συγκρότηση, πριν ανοίξουν γραφεία σε όλη τη χώρα, πριν αποκτήσει κρατική επιχορήγηση και βουλευτική εκπροσώπηση, το νέο εγχείρημα εμφανίζεται με επαγγελματική επικοινωνιακή παρουσία, άρτιο ψηφιακό μηχανισμό, εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου και ολοφάνερου κόστους, με στελέχη πλήρους απασχόλησης και με ένα δίκτυο υποστήριξης που δύσκολα θα πετύχαινε τόσο στοχευμένα αποτελέσματα στηριγμένο μόνο στον ερασιτεχνικό εθελοντισμό.

Εδώ που τα λέμε, και το rebranding του Τσίπρα, μαζί με την καμπάνια της «Ιθάκης» του, ήταν εξόφθαλμα πανάκριβα, αλλά αυτά ας πούμε ότι ο Αλέξης τα πλήρωσε από την τσέπη του. Τι διάολο, πρώην πρωθυπουργός είναι, πέντε δραχμές στην άκρη λογικό είναι να τις έχει.

Τα κόμματα προφανώς χρειάζονται χρήματα. Η πολιτική χωρίς οικονομικούς πόρους είναι σαν ποδοσφαιρική ομάδα χωρίς μπάλες.

Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν χρήματα, αλλά από πού προέρχονται. Διότι εδώ και χρόνια, ο ίδιος ο πολιτικός κόσμος έχει επιβάλει έναν κανόνα στον εαυτό του, θεωρητικό τουλάχιστον. Οταν ζητάς χρήματα από τους φορολογούμενους για να χρηματοδοτήσουν τις ιδέες σου, οφείλεις να εξηγείς πώς χρηματοδοτείς τη λειτουργία σου.

Οταν προτείνεις παροχές, σε ρωτούν «πού θα βρεις τα λεφτά». Οταν ζητάς αυξήσεις μισθών, σε ρωτούν «πόσο κοστίζει».  Οπερ, και όταν ιδρύεις κόμμα που εμφανώς διαθέτει σημαντικούς πόρους, εύλογα ακούγεται η ερώτηση, «μα ποιος πληρώνει τους λογαριασμούς του;». Ειδικά όταν τα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. δεν παραλείπουν να μεμφθούν δημοσίως τη ΝΔ για τα (ρυθμισμένα) παλαιότερα χρέη της προς τις τράπεζες. 

Η απορία για τα οικονομικά της ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι προϊόν καχυποψίας, αλλά πικρής εμπειρίας. Η ελληνική πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από επιχειρηματίες που επένδυσαν σε κόμματα, από οικονομικά κέντρα που αναζητούσαν πολιτική επιρροή, από χορηγούς που αργότερα ζητούσαν ανταλλάγματα. Γι’ αυτό και η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση αξιοπιστίας.

Μέχρι στιγμής δεν έχει παρουσιαστεί κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει αθέμιτη χρηματοδότηση στην ΕΛ.Α.Σ. Ούτε πρέπει να υπονοείται κάτι τέτοιο χωρίς αποδείξεις. Πλην, φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού μια κομματική ευμάρεια, ανεξήγητη για καινούργιο σχήμα στο κουρμπέτι.

Οπότε αυτομάτως αναδεικνύεται ένα πολιτικό ερώτημα. Αν το νέο κόμμα διαθέτει ήδη πόρους που του επιτρέπουν να κινηθεί με άνεση, να στελεχωθεί και να επικοινωνήσει με επαγγελματισμό, ποιοι είναι αυτοί που το στηρίζουν οικονομικά;

Μπορεί η απάντηση να είναι απολύτως αθώα. Ισως υπάρχουν πολλοί μικροί δωρητές. Ισως υπάρχουν φίλοι και υποστηρικτές που βάζουν το χέρι στην τσέπη. Ισως όλα να είναι απολύτως νόμιμα και καταγεγραμμένα.  Ακριβώς γι’ αυτό, η καλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει ο ίδιος ο Τσίπρας στο νέο εγχείρημά του είναι η πλήρης διαφάνεια. Αν μη τι άλλο, για να βουλώσει κακόβουλα στόματα που βλέπουν ισχυρούς οικονομικούς κύκλους και εκδοτικο-επικοινωνιακά συμφέροντα να τον «πηγαίνουν» με τα χίλια. Και εφόσον αυτοί τον σπρώχνουν, περιορίζονται στην πολιτική και μιντιακή στήριξη ή πάνε και παρακάτω;  

Προφανώς ο Αλέξης ξέρει πως όταν κάτι φαίνεται, αργά ή γρήγορα κάποιος θα ρωτήσει πόσο κόστισε.

Και κυρίως…