ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΟΥΣΦΕΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ: Από τα βοσκοτόπια στη χρεοκοπία

''Ολα τα κιλα ολα τα λεφτα'' Τον θυμαστε τον κυριο επανω στο τρακτερ; Σωτηρης Χατζηγακης βουλευτης και υπουργος της ΝΔ!! https://t.co/imAu7JXVcj pic.twitter.com/nYbNHik12f

— Νικος αλεξιου (@ItL2UCPiFVMSdsg) June 29, 2025

pic.twitter.com/mFY8An0Fzr

— Ανδρέας Πετρουλάκης (@anpetroulakis) April 5, 2026

 

 

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Είναι χειμώνας του 2009. Η κυβέρνηση, μετά από τις κινητοποιήσεις των αγροτών έχει δεσμευθεί ότι θα τους στηρίξει με πρόσθετους πόρους. Έχει προηγηθεί και η απόβαση των Κρητικών με τις μαγκούρες που άναψε τα αίματα. Τους είχε υποδεχθεί ο Γιώργος Παπανδρέου, αρχηγός της αντιπολίτευσης τότε, ο οποίος δέχθηκε κι αυτός τον καταιγισμό των δακρυγόνων που έριξε η αστυνομία.

Η υπόσχεση του υπουργού εκτονώνει την κατάσταση, υπάρχει ωστόσο ένα πρόβλημα: οι επιδοτήσεις που σχεδιάζει είναι παράνομες!

Στις Βρυξέλλες τα πράγματα ήταν ήδη άσχημα για την Ελλάδα. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, η Επιτροπή είχε πει ότι η χώρα είχε πληρώσει 1 δισεκατομμύριο σε πρόστιμα. Παράλληλα είχε υποστηρίξει ότι η Ελλάδα ερχόταν πρώτη στην κατά κεφαλή επιβάρυνση ανά φορολογούμενο και ότι «οι αιτίες απώλειες κοινοτικών πόρων ήταν συγκεκριμένες και διαχρονικές, σχετιζόμενες άμεσα με καθυστερημένους και αναξιόπιστους ελέγχους, την απουσία ελαιοκομικού μητρώου και την αναξιόπιστη λειτουργία του συστήματος καταγραφής ζώων».

Για να διορθώσει τα πράγματα ο υπουργός γεωργίας, συνοδευόμενος από τον πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ πηγαίνει ο ίδιος στην έδρα της Επιτροπής.

Επικεφαλής της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας (ΜΕΑ) είναι ο πρέσβης Βασίλης Κασκαρέλης. Όπως γράφει στο βιβλίο του «Η ελληνική τέλεια καταιγίδα», τον προσκαλεί σε γεύμα εργασίας για να τον ενημερώσει «με ηρεμία» για τα ανοικτά ζητήματα που θα του θέσει η Επιτροπή.

Ο υπουργός απαντά ότι θα τον συνοδεύουν δύο σύμβουλοί του. Τελικά έρχεται με την ανιψιά του «χωρίς καμία επαγγελματική εμπειρία» και μια κυρία με «πλούσια εμπειρία στα ευρωπαϊκά», η οποία αποδεικνύεται ότι πρόκειται απλώς για μια «πεντάμηνη πρακτική άσκηση» στις Βρυξέλλες. Όπως είναι φυσικό το γεύμα εξελίσσεται σε μια απλή κοινωνική συνάντηση.

Τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα την επόμενη ημέρα σε έκτακτη σύσκεψη που έγινε στην έδρα της ΜΕΑ. «Μάταια προσπάθησα να τους εξηγήσω πώς λειτουργούσαν τα πράγματα στις Βρυξέλλες, ότι υπήρχαν κόκκινες γραμμές τις οποίες δεν μπορούσες να περάσεις χωρίς βαριά πρόστιμα». Από την πλευρά τους, συνεχίζει ο Κασκαρέλης, «μιλούσαν και επιχειρηματολογούσαν με λογική προεκλογικής συγκέντρωσης στην πλατεία του χωριού».

Η συνέχεια είναι γνωστή. Η Ελλάδα αναγκάστηκε να επιστρέψει τα χρήματα με το λογαριασμό, μαζί με τα πρόστιμα τα οποία αφορούσαν και δύο άλλα πακέτα για την κτηνοτροφία και τους συνεταιρισμούς, να φτάνει σχεδόν τα 3 δισεκατομμύρια!

Πληρώθηκαν μέσα στην κρίση την ώρα που κόβονταν οι μισθοί και οι συντάξεις. Κι αυτό παρά τη δήλωση του Βαγγέλη Αποστόλου, υπουργού γεωργίας επί Σύριζα, ότι «όσο είμαι εγώ υπουργός δεν θα εισπραχθούν αυτές οι ανακτήσεις».

Για το ανεκδοτολογικό του πράγματος έχει ενδιαφέρον η αντίδραση του τότε πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, όταν ο πρέσβης τον ενημέρωσε για τα κατορθώματα του υπουργού του στις Βρυξέλλες. «Καλά έκανες και του τα είπες… να του τα ξαναπείς πριν φύγει», ήταν η αντίδραση του λες κι αυτό δεν ήταν δική του ευθύνη.

Προφανώς αγνοούσε πάντως ότι ο υπουργός του Μιχάλης Χατζηγάκης είχε ήδη υπογράψει την απόφαση για την καταβολή των παράνομων ενισχύσεων πριν πάει στις Βρυξέλλες!

Ο Βασίλης Κασκαρέλης υπηρέτησε στις Βρυξέλλες την περίοδο 2004-2009. Μεταφέρει την εμπειρία στο βιβλίο του. Μεγάλο μέρος αφιερώνεται στην προσπάθεια να αποφύγει η Ελλάδα και η Κύπρος τις επιπτώσεις από την απόρριψη του σχεδίου Ανάν. Είναι ιδιαίτερα επικριτικός για την πολιτική του προέδρου Παπαδόπουλου και την «κρυφή ατζέντα» την οποία είχε. Ωστόσο σε σχέση με την τρέχουσα εσωτερική μας επικαιρότητα μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι παρατηρήσεις του για το πώς η Ελλάδα κατάφερνε (και συνεχίζει) να κατασπαταλά του κοινοτικούς πόρους. Με αυτή την έννοια, το βιβλίο του συνεισφέρει άμεσα στην κατανόηση των λόγων που μας οδήγησαν στην χρεοκοπία αλλά και αποτελεί μια προειδοποίηση για το πόσο εύκολα μπορεί να οδηγηθούμε ξανά αν δεν αλλάξουμε.

Γράφει χαρακτηριστικά: «Επί δεκαετίες, με εμπλοκή των αγροτικών συνεταιρισμών, αγρότες και παραγωγοί βαμβακιού και εκτάσεων με ελαιόδεντρα εισέπρατταν παράνομα επιδοτήσεις από τον ΟΠΕΚΕΠΕ». Η απάτη, συνεχίζει, βασιζόταν σε «ανύπαρκτα χωράφια» που προέκυπταν μέσα από ιδιωτικά συμφωνητικά «στα οποία δεν συμπλήρωναν την πραγματική θέση των γεωτεμαχίων». Η ίδια πρακτική δηλαδή που ακολουθούσαν πιο πρόσφατα οι επιτήδειοι με τα πρόβατα και τα βοσκοτόπια. Αυτά γίνονταν κυρίως στη Θεσσαλία και την Κρήτη με «τακτικές Κολομβιανού Καρτέλ». Όσο για τις κυβερνήσεις, την στάση τους την υπαγόρευε ο φόβος των αντιδράσεων των συνδικαλιστών και ο αντίκτυπος στους ψηφοφόρους.

Το εξωφρενικό είναι ότι …

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το ψάρι βρομάει απ’ τις Βρυξέλλες!

 

Καινούριο μοντέλο ανακοίνωσε η Ferrari αποκλειστικά για την Ελλάδα μετά την αύξηση των πωλήσεων σε αγρότες. pic.twitter.com/gPZmUCvzK5

— DV (@divre) August 3, 2025

Σοκαρισμένος από το σκάνδαλο με τις παράνομες επιδοτήσεις δηλώνει Έλληνας αγρότης μπροστά στο Porsche Cayenne τρακτέρ του pic.twitter.com/FoK0j3gPr0

— Το Βατράχι (@to_vatraxi) May 28, 2025

 

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

ΑΡΘΡΑΡΑ 

Του Θάνου Τζήμερου

Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με αγαθές προθέσεις. Κι ο δρόμος για την απαξίωση του πρωτογενούς τομέα στην Ευρώπη είναι στρωμένος με ΚΑΠ.

Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) κυοφορήθηκε τη δεκαετία του 1950, ενώ η Ευρώπη προσπαθούσε να βγει από τα ερείπια του πολέμου. Οι υποδομές της ήταν κατεστραμμένες και οι πολίτες της πεινούσαν. Η βασική αγωνία της τότε ΕΟΚ ήταν "να μη βρεθούμε ποτέ ξανά χωρίς τρόφιμα." Ταυτόχρονα, έπρεπε να συγκρατηθεί ο πληθυσμός της υπαίθρου στις εστίες του και να αναχαιτιστεί το μεταπολεμικό κύμα αστυφιλίας.

Έτσι, το 1957, στη Συνθήκη της Ρώμης, αποτυπώθηκε η πρόθεση της ΕΟΚ για κοινή αγροτική πολιτική και κοινό γεωργικό ταμείο. Το 1962 ξεκίνησε η εφαρμογή τους.

Οι στρεβλώσεις άρχισαν "με το καλημέρα".

Πρώτη και… χειρότερη: οι εγγυημένες τιμές. Η ΕΟΚ όρισε μια χουβαρδάδικη τιμή πώλησης για βασικά επισιτιστικά αγαθά και είπε στον παραγωγό: αν η αγορά δεν απορροφήσει την παραγωγή σου ή προσφέρει χαμηλότερες τιμές, τα προϊόντα σου θα τα αγοράσω εγώ! Η "προστασία" αφορούσε στην αρχή τα σιτηρά και τα γαλακτοκομικά, αλλά στη συνέχεια (1964-1968) επεκτάθηκε στο κρέας, το ρύζι, τη ζάχαρη, το κρασί και σε άλλα προϊόντα (ζωοτροφές, πατάτες, ελαιόλαδο, μαγειρικά έλαια, ενεργειακές καλλιέργειες, μέλι, σταφύλια, ξύδι κ.λπ.). Η ΕΟΚ, μέσω του μηχανισμού παρέμβασης (intervention buying), απορροφούσε τα πλεονάσματα, αγοράζοντάς τα σε εγγυημένη τιμή, όταν οι τιμές της αγοράς έπεφταν κάτω από συγκεκριμένο όριο, και στη συνέχεια τα συσσώρευε σε ψυγεία ή αποθήκες, με πρόσθετο κόστος για ψύξη, συντήρηση και logistics. Όσοι ήταν εκτός "προστασίας" πίεζαν να μπουν σ’ αυτή προβάλλοντας τα "δίκαια" αιτήματά τους: γιατί οι άλλοι κι όχι κι εμείς; Και η ΚΑΠ δεν τους χάλαγε χατίρι.

Γρήγορα φάνηκαν οι εγκληματικές παρενέργειες αυτής της πολιτικής, στις λίμνες γάλακτος και στα βουνά βουτύρου που δημιουργήθηκαν. Για να έχουμε μια αίσθηση των μεγεθών: το 1986, η ΕΟΚ είχε "ντανιάσει" 1.283.000 τόνους βουτύρου και άλλο τόσο γάλα σε σκόνη! Μια γαλακτοπαραγωγός αγελάδα έπαιρνε επιδότηση 2 δολάρια τη μέρα! (Πάνω από ένα δισ. άνθρωποι στον Τρίτο Κόσμο ζούσαν με λιγότερα.) Κι όπως γίνεται πάντα με το κρατικό χρήμα, αυτό το όργιο ανορθολογισμού συνοδεύτηκε από απάτες: νερωμένο γάλα, σιτηρά κακής ποιότητας, υποβαθμισμένα προϊόντα γενικώς.

Αφού η ΕΟΚ αγόραζε ό,τι και να έβγαζες, γιατί να νοιαστείς για την ποιότητα;

Ούτε ήταν δυνατόν να στηθούν μηχανισμοί ελέγχου, που να μετράν τα λιπαρά στο γάλα κάθε παραγωγού. 

Ενός κακού, μύρια έπονται.

Για να απαλλαγεί από αυτά τα τερατώδη αποθέματα, η ΕΟΚ άρχισε να επιδοτεί τη χρήση τους! Δηλαδή, ένα προϊόν που θα πουλιόταν στην αγορά, βάσει της προσφοράς και της ζήτησης, 100, ας πούμε, δραχμές, η ΕΟΚ το αγόραζε για 150, το μεταποιούσε και το αποθήκευε ανεβάζοντας το κόστος του στις 200, και, για να μην το πετάξει, το πουλούσε στην αγορά, 50! Τρέλα!

Και για όσα προϊόντα δεν ήταν δυνατόν να αποθηκευτούν (φρούτα, κηπευτικά) επινόησε την "απόσυρση". Αν η παραγωγή π.χ. πορτοκαλιών ήταν μεγαλύτερη από το κοινοτικό όριο, το περίσσευμα το πετούσαμε στις χωματερές και ο παραγωγός πληρωνόταν την τιμή τους από το κρατικό ταμείο.

Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κάποιος το πώς αυτή η "φιλόστοργη" πολιτική κατέστρεφε την αγορά στο σύνολό της και παράλληλα υπονόμευε την ίδια την ύπαρξη της ΕΟΚ: το 1985 η ΚΑΠ απορροφούσε το 73% του προϋπολογισμού της ΕΟΚ! Δηλαδή τα ¾ περίπου των χρημάτων που πλήρωναν οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι για όλες τις λειτουργίες της ΕΟΚ πήγαιναν στη διατήρηση ενός ξεπερασμένου συστήματος, που παρήγαγε περιττά προϊόντα!

Δεν το έβλεπαν αυτό οι υπεύθυνοι της ΕΟΚ;

Το έβλεπαν, αλλά η αλλαγή είχε πολιτικό κόστος.

Ως κρατιστές, προσπάθησαν να διορθώσουν το λάθος με περισσότερες κρατικές παρεμβάσεις, όπως οι ποσοστώσεις: δεν θα σου πληρώνουμε όλη την παραγωγή, αλλά ένα μέρος της, που θα καθορίζεται ως ποσοστό του συνόλου.

Και πώς βγαίνει αυτό;

Πώς το κράτος αποφασίζει αν ο Μήτσος από την Άνω Ραχούλα θα "κλειδώσει" εγγυημένη τιμή για 100 τόνους γάλα και όχι για 120 ή για 80;

Ξανά μανά κρατικές υπηρεσίες που θα σταθμίζουν προϋποθέσεις, θα μετράν, θα ελέγχουν και θα εγκρίνουν, ξανά μανά συντεχνιακές πιέσεις, διαδηλώσεις, τρακτέρ στους δρόμους, πολιτικά ρουσφέτια, κολλητιλίκια, λαδώματα.

Έναν Τζήμερο εκείνης της εποχής, τον Δανό Επίτροπο Γεωργίας της ΕΟΚ, Sicco Mansholt, που έλεγε "μ’ αυτό που κάνουμε, καταφέρνουμε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουμε" τον έφαγε η μαρμάγκα.

Το 1968, πολύ πριν τα πλεονάσματα γίνουν βουνά, όντας και ο ίδιος αγρότης, είχε προβλέψει πού θα οδηγούσε αυτή η ΚΑΠ και έκανε μια πρόταση μεταρρύθμισης (Mansholt Plan) με στόχο τη ριζική αναδιάρθρωση και τον εκσυγχρονισμό του αγροτικού τομέα, αλλά αντιμετώπισε ισχυρές αντιδράσεις από αγροτικούς φορείς και πολιτικούς, κυρίως Γάλλους.

Μάλιστα, τότε ήταν η πρώτη φορά που βγήκαν τα τρακτέρ στους ευρωπαϊκούς δρόμους. Μολονότι τα έκτροπα και οι υλικές ζημιές στις Βρυξέλλες, που προκάλεσαν οι "αγανακτισμένοι" αγρότες, αντιμετωπίσθηκαν δυναμικά από την αστυνομία (1 νεκρός και 150 περίπου τραυματίες, διαδηλωτές & αστυνομικοί), και τα μπλόκα κράτησαν μερικές μόνον ώρες, το σχέδιο του Μάνσχολτ δεν πέρασε. Η έννοια του αγρότη που είναι εν μέρει επιχειρηματίας και εν μέρει δημόσιος υπάλληλος είχε εγκαθιδρυθεί για τα καλά στη συνείδηση των Ευρωπαίων: αξιωματούχων, αγροτών και πολιτών.

Γι΄ αυτό, όταν το 1992 η ΕΟΚ κατάλαβε επιτέλους το λάθος της, αντικατέστησε την παλιά στρέβλωση με μια καινούργια: οι ενισχύσεις να καταβάλλονται κατευθείαν στους παραγωγούς (direct payments). Αποσυνδέθηκαν από το τι παράγεις και συνδέθηκαν με τα στρέμματα που έχεις και τα ζώα που εκτρέφεις. Το αποτέλεσμα ήταν να εκτοξευθούν οι τιμές της γης, εμποδίζοντας νέους να μπουν στο επάγγελμα, και να δημιουργηθεί στάδιον δόξης λαμπρόν για πανευρωπαϊκές απάτες, που γινόντουσαν συνήθως με συμπαιγνία πολιτών και πολιτικών. ΟΠΕΚΕΠΕδες υπήρξαν σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ε.Ε., απλώς εμείς είμαστε πρωταθλητές και σε χρηματικό ύψος απάτης αλλά και σε φαντασία, διότι είναι αλήθεια ότι υπεράκτια βοσκοτόπια δεν επισημάνθηκαν αλλού. Υπήρξαν αγρότες "μαϊμού", πλαστά μισθωτήρια, πλαστές μεταβιβάσεις, κατσάβραχα για αναρρίχηση που δηλώθηκαν καλλιεργούμενα, αλλά κοπάδια που να ζουν στην Occitanie και να βόσκουν στην Κορσική δεν μπόρεσαν να εμπνευστούν οι "κουτόφραγκοι".

Σκέφτηκαν όμως κάτι άλλο, που μόνο να το ακούσεις σου πέφτει το σαγόνι: τα "ιστορικά δικαιώματα". Η πιο τοξική επινόηση του βρυξελλιώτικου κρατισμού, είναι το "δικαίωμα" του αγρότη να εισπράττει χρήματα με καλλιέργειες ασύμφορες οικονομικά και επιβλαβείς περιβαλλοντικά ή ακόμα και χωρίς καθόλου καλλιέργειες, επειδή αυτό έκανε πριν από 20 χρόνια!

Ο προφανής παραλογισμός έχει μια λογική, πολιτικάντικη εξήγηση. Όταν οι Βρυξέλλες, μεταρρυθμίζοντας το 1992 την ΚΑΠ, μείωσαν, ως πρώτο βήμα, κατά 30% τις εγγυημένες τιμές σε όλα τα αγροτικά προϊόντα, οι πολιτικοί έκλεισαν πονηρά το μάτι στους παραγωγούς, λέγοντάς τους πως το νέο καθεστώς είναι ακόμα καλύτερο, διότι ό,τι έχαναν θα το έπαιρναν πίσω με τη μορφή άμεσων ενισχύσεων. Κι επειδή στον κρατισμό ό,τι δίνεται δεν ξεδίνεται, αυτού του είδους οι ενισχύεις, το 2003 πήραν θεσμικό χαρακτήρα, ονομάστηκαν "Ενιαία Αποδεσμευμένη Ενίσχυση" και καθιέρωσαν την παρανοϊκή πατέντα "σε πληρώνω επειδή υπάρχεις και για ό,τι καλλιεργούσες κάποτε"! Η μεταρρύθμιση της ΚΑΠ του 2003 εφάρμοσε αυτό το απίστευτο σύστημα με σταδιακή εισαγωγή σε όλα τα κράτη-μέλη από το 2006 έως το 2013. Έτσι, για κάθε αγρότη, υπολογιζόταν η μέση πληρωμή άμεσων ενισχύσεων τα έτη 2000-2002, που ορίσθηκαν ως περίοδος αναφοράς,  κι αυτή ήταν η αξία του "ιστορικού δικαιώματος" το οποίο, βρέξει - χιονίσει, πληρώνεται μέχρι σήμερα, ακόμα και χωρίς παραγωγή! Οι νέοι αγρότες δεν παίρνουν δεκάρα τσακιστή, όταν υποτίθεται ότι "καιγόμαστε" για να μπουν νέοι και μορφωμένοι στην πρωτογενή παραγωγή. 

Τις παρενέργειες αυτής της ουρανομήκους διαστροφής έκαναν είκοσι χρόνια να τις αντιληφθούν οι σοσιαλιστές γραφειοκράτες των Βρυξελλών. Όμως, και η νέα μεταρρύθμιση της ΚΑΠ που σχεδίασαν, μολονότι προβλέπει κατάργηση, το 2026, των "ιστορικών δικαιωμάτων", δρομολογήθηκε πάνω στις ίδιες κρατικιστικές ράγες. Άλλαξε ο "πατερούλης" Μανωλιός και θα δίνει την επιδότηση αλλιώς. Πώς;

Βάσει επιλέξιμης έκτασης και με άλλα, δήθεν αντικειμενικά, δήθεν "πράσινα" κριτήρια, που θα δημιουργήσουν καινούργιες στρεβλώσεις, καινούργιες απάτες, καινούργιες διεκδικήσεις, καινούργια μπλόκα, πάντα με ζητούμενο να μεταφέρονται πόροι από τον ιδρώτα των άλλων φορολογούμενων στις τσέπες των αγροτών.

Και τι πόροι! Τερατώδη ποσά! Την περίοδο 2018-2020, οι άμεσες πληρωμές της ΚΑΠ ήταν κατά μέσο όρο 38,5 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Σ’ αυτές θα πρέπει να προστεθούν τα μέτρα για την αγορά και οι δαπάνες για τις αγροτικές υποδομές: 2,7 και 13,1 δισεκατομμύρια ευρώ, αντίστοιχα. Σύνολο, σχεδόν 55 δισεκατομμύρια ευρώ, κάθε χρόνο!

Από το 2014 έως το 2021, η Ελλάδα έλαβε 21,36 δισεκατομμύρια ευρώ σε αγροτικές επιδοτήσεις, 2,67 δισ. ευρώ ετησίως κατά μέσο όρο. Το σύνολο των επιδοτήσεων της Ε.Ε. για την περίοδο 2021–2027 είναι 386,6 δισ. ευρώ! 

Γιατί λοιπόν οι αγρότες σχεδόν παντού είναι δυσαρεστημένοι; 

Διότι, παρά τον πακτωλό επιδοτήσεων, το καθαρό εισόδημα συμπιέζεται, το κόστος συμμόρφωσης με τα "πράσινα άλογα" αυξάνει, οι τιμές παραγωγού παραμένουν χαμηλές και οι ενδιάμεσοι κρίκοι (εμπόριο & μεταποίηση) απορροφούν αξία ανεβάζοντας τις τιμές στο ράφι, χωρίς παραπάνω εισόδημα στο χωράφι.

Η Ε.Ε. επιβάλλει απαγορεύσεις φυτοφαρμάκων και καλλιέργειας μεταλλαγμένων, κανόνες ευζωίας στην κτηνοτροφία, περιβαλλοντικές δεσμεύσεις, όριο στο πέρδεσθαι και στο ερεύγεσθαι των αγελάδων, αλλά επιτρέπει εισαγωγές από Ασία, Λατινική Αμερική και Αφρική όπου τίποτε από αυτά δεν τηρείται.

Τι πρέπει να γίνει;

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να απαντήσουμε με ευθύτητα σε μερικά θεμελιώδη ερωτήματα:

 

Γιατί πρέπει να υπάρχει η κρατική επιδότηση, ως μηχανισμός αρπαγής εισοδήματος από τον έναν και απόδοσής του σε κάποιον άλλον;

(Δεν χρησιμοποιώ τον διαδεδομένο όρο "αναδιανομή του πλούτου" διότι είναι διπλά αδόκιμος. Το αρχικό εισόδημα δεν διανέμεται από κάποια πηγή για να αναδιανεμηθεί από το κράτος. Το κερδίζει ο καθένας με κόπο. Επίσης, δεν πρόκειται περί πλούτου. Τα χρήματα των επιδοτήσεων προέρχονται από φόρους που πληρώνουν - τουλάχιστον ως ΦΠΑ - ακόμα και όσοι δυσκολεύονται να αγοράσουν γάλα για το παιδί τους.)

Γιατί θεωρείται "δίκαιο" ή "αναγκαίο" το να χρηματοδοτείται από τον φορολογούμενο μια συγκεκριμένη επαγγελματική ή κοινωνική κατηγορία, απλώς επειδή αυτή επελέγη, με ιστορικά, πολιτικά ή ψηφοθηρικά κριτήρια, ως "ευάλωτη" ή "παραγωγικά κρίσιμη";

Αν κάποιος θέλει να είναι αγρότης, κτηνοτρόφος, επιπλοποιός ή καθηγητής χορού, κάνει μια επαγγελματική επιλογή. Το κράτος μπορεί - και οφείλει - να τον βοηθήσει με δίκτυα υποδομών, με σταθερό και σαφές νομοθετικό πλαίσιο, με μειωμένη γραφειοκρατία με λογική, μη ληστρική, φορολογία. Όχι όμως με επιδότηση, δηλαδή με χρήματα που αφαιρούνται διά της (φορολογικής) βίας από την τσέπη κάποιου άλλου πολίτη.

Οι επιδοτήσεις διαστρεβλώνουν τα κίνητρα. Δημιουργούν μια οικονομία εξαρτήσεων, όπου η επιβίωση ενός επαγγελματικού κλάδου δεν εξαρτάται από την ποιότητα ή την αποδοτικότητα της παραγωγής, αλλά από την ικανότητά του να αποσπά προνομιακή μεταχείριση από το κράτος. Η καινοτομία, η ανταγωνιστικότητα, η εξωστρέφεια, όλα υπονομεύονται όταν η βασική επιδίωξη είναι η "ένταξη στο πρόγραμμα".

Το κόστος αυτής της νοοτροπίας δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι πολιτικό και ηθικό. Διότι, κάθε φορά που το κράτος μοιράζει λεφτά, εκτός του ότι εγκαθιδρύει συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού δημιουργεί ζήτηση για "μεσάζοντες", για "γνωστούς", για παρασκηνιακές συνεννοήσεις. Ενισχύεται η πελατειακή αντίληψη της πολιτικής: οι πολίτες δεν αντιμετωπίζουν το κράτος ως κοινό θεσμό όλων, αλλά ως πηγή ευνοϊκής μεταχείρισης για κάποιους, αν έχουν τις "άκρες" ή αν μπορούν να πιέζουν, ακόμα και παρανομώντας ατιμωρητί, όπως με τα "μπλόκα".

Είναι το αγροτικό επάγγελμα "όπως όλα τα άλλα";

Όχι, αλλά ούτε και τόσο "ιδιαίτερο" όσο θέλει να το παρουσιάζει η Ε.Ε. διαφημίζοντας την αενάως μεταρρυθμιζόμενη, αλλά μόνιμα αποτυχημένη ΚΑΠ της. Ναι, η γεωργία εξαρτάται από τον καιρό και το κλίμα, όμως από τους ίδιους παράγοντες εξαρτώνται και άλλοι τομείς της οικονομίας (π.χ. τουρισμός) χωρίς να απαιτούν κρατική στήριξη. Φαντάζεστε τα χιονοδρομικά κέντρα να ζητούν επιδότηση γιατί φέτος τα Χριστούγεννα δεν έριξε χιόνι; Και να στέλνουν τα Ratrac να μπλοκάρουν τους δρόμους;

Ναι, υπάρχει χρονικό κενό μεταξύ ζήτησης και παραγωγής, αλλά αυτό ισχύει για πλήθος τομέων, από τα ναυπηγεία μέχρι την οικοδομή.

Το μόνο επιχείρημα που στέκει είναι ότι η γεωργία επηρεάζει το περιβάλλον περισσότερο από κάθε άλλη δραστηριότητα. Πράγματι η γεωργία επηρεάζει τα εδάφη, τα νερά και τη βιοποικιλότητα. Φυσικά, και την υγεία μας. Όμως, αυτό το επιχείρημα χρησιμοποιείται ως "πράσινο άλλοθι" για επιδοματική πολιτική. Διότι είναι άλλο πράγμα να πληρώνει η κοινωνία το αυξημένο κόστος μιας συγκεκριμένης, περιβαλλοντικά και κοινωνικά υπεύθυνης, συμπεριφοράς και άλλο να πληρώνει γενικά εισόδημα ανά στρέμμα τοις πάσι. Οι άμεσες ενισχύσεις, όταν δεν συνδέονται με παραγωγικότητα, ποιότητα και καινοτομία, είναι στην καλύτερη περίπτωση κοινωνική πρόνοια και στη χειρότερη ψηφοθηρία, μεταμφιεσμένη σε αγροτική πολιτική.

Και επιτέλους πρέπει να αποφασίσουμε τι συμφέρει να καλλιεργούμε στην Ευρώπη και τι όχι. Η Ελλάδα δεν μπορεί να καλλιεργεί βαμβάκι, να το πούμε έξω από τα δόντια. Το βαμβάκι είναι εξαιρετικά υδροβόρο, η Ελλάδα ποτίζει κυρίως με υπόγεια νερά (χωρίς ουσιαστική τιμολόγηση του υδατικού κόστους) με αποτέλεσμα την εξάντληση και υφαλμύρωση του υδροφόρου ορίζοντα (οι γεωτρήσεις φτάνουν τα 300 μέτρα βάθος), την αύξηση του κόστους παραγωγής και την ενεργειακή εξάρτηση από ρεύμα και πετρέλαιο. Δεν υπάρχει καμμία περίπτωση ο Έλληνας βαμβακοπαραγωγός να ανταγωνιστεί τον Αιγύπτιο, ο οποίος έχει ιδανικές κλιματικές συνθήκες, τζάμπα νερό από τον Νείλο, χαμηλό εργατικό κόστος και παράγει μακρόινο βαμβάκι, κορυφαίας ποιότητας.

Γιατί τότε το προτιμάμε;

Διότι είναι τεμπέλικη καλλιέργεια. Και διότι βρέχεται στο ζύγι για να εισπραχθούν από την Ε.Ε. όλα τα λεφτά για όλα τα κιλά.

Κανένα κόμμα δεν τόλμησε ποτέ να πει το εξής απλό: δεν μπορείς να καλλιεργείς υδροβόρα προϊόντα σε υδατικά ελλειμματική χώρα και μάλιστα με επιδότηση! Βλέπετε, το πολιτικό κόστος είναι άμεσο, ενώ η περιβαλλοντική καταστροφή είναι αργή και σιωπηλή. Και ο πολιτικός δεν ενδιαφέρεται ούτε για τον παραγωγό ούτε για το περιβάλλον. Ενδιαφέρεται να επανεκλεγεί.

Η αλλαγή καλλιεργητικού προσανατολισμού δεν είναι τεχνικά δύσκολη. Αλλά δεν συμφέρει κανέναν πολιτικά και βολεύει πολλούς οικονομικά. Και όσο τα υπόγεια ύδατα θεωρούνται "δωρεάν", η επιδότηση δεδομένη και η εργασία είναι ελάχιστη, το βαμβάκι θα επιλέγεται ως καλλιέργεια, μέχρι η Θεσσαλία να γίνει Σαχάρα.

Η Ε.Ε. θα πρέπει να αλλάξει λογική: όχι να "ενισχύει" επιλεκτικά, αλλά να προστατεύει ισότιμα. Να φροντίζει να μην υπάρχουν εμπόδια, αντί να επιδοτεί τους λίγους που τα προσπερνούν. Ένα κράτος που δεν υπερφορολογεί και δεν τιμωρεί το επιχειρείν είναι πολύ πιο χρήσιμο από ένα κράτος που μοιράζει λεφτά. Η οικονομική υγεία μιας κοινωνίας δεν μετριέται με τον αριθμό των επιδοτούμενων. Μετριέται με τον αριθμό εκείνων που δεν χρειάζονται επιδότηση για να ζήσουν αξιοπρεπώς. (Σου θυμίζει κάτι αυτό, Κυριάκο;)

Η πραγματική στήριξη στους αγρότες δεν είναι τα λεφτά της ΚΑΠ.

Είναι η ελευθερία να παράγεις, να καινοτομείς και να ανταγωνίζεσαι με ίσους όρους, χωρίς να είσαι δεμένος στο άρμα, άρα και στο πολιτικό συμφέρον, κάποιου υπουργείου.

Όμως ταυτόχρονα θα πρέπει να εφαρμόσει δίκαιους κανόνες για εισαγωγές τροφίμων.

Τρόφιμα που έχουν παραχθεί με τρόπους επικίνδυνους για την υγεία να απαγορεύεται να εισαχθούν.

Τρόφιμα ασφαλή, αλλά που παρήχθησαν από χώρες χωρίς κανόνες περιβαλλοντικής προστασίας, να δασμολογούνται.

Επιπλέον, η Ε.Ε. θα πρέπει να επιδοτήσει την έξοδο από το επάγγελμα, ώστε οι κοινωνικές επιπτώσεις να είναι οι μικρότερες δυνατές, με εφάπαξ αποζημίωση και μεταβίβαση γης. Δεν υπάρχει μεταρρύθμιση, ούτε άνοδος της παραγωγικότητας, χωρίς έξοδο όσων είναι αντιπαραγωγικοί και δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αλλάξουν. Αυτό σημαίνει ότι ένα ποσοστό 20% τουλάχιστον των σημερινών "αγροτών" θα φύγουν από το επάγγελμα. Ναι, θα υπάρξουν βραχυπρόθεσμες αντιδράσεις, αλλά το όφελος από την μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συστήματος θα είναι μεγαλύτερο. Δεν θα ορίσει το κράτος ποιοι θα φύγουν. Θα το κάνει η αγορά. Αν μπορείς να είσαι ανταγωνιστικός, προχώρα. Αν όχι, το κράτος σε βοηθά να φύγεις, όχι να προσποιείσαι ότι παράγεις.

Και η ΚΑΠ θα έπρεπε να εστιάσει στους παρακάτω τομείς:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Mercosur: Γιατί η συμφωνία είναι το "οξυγόνο" της Ευρώπης και όχι η καταδίκη της;

ΝΑΙ στην συμφωνία MERCOSUR,
ΝΑΙ στο ελευθερο εμπόριο.

Μόλις έσπασα την τηλεόραση μου από τα νεύρα μου καθώς όλα τα δεξιά και αριστερά κομμούνια μιλάγανε κατά της συμφωνίας.#mercosur #μερκοσουρ pic.twitter.com/8VT65VA9MH

— ilias capital (@ancap_ilias) January 1, 2026

 Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ

Είκοσι πέντε χρόνια διαπραγματεύσεων είναι ένα διάστημα που στην πολιτική ισοδυναμεί με μια ολόκληρη ιστορική εποχή. Το γεγονός ότι ακόμα συζητάμε τα αυτονόητα για τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης και Mercosur (Mercado Común del Sur) δείχνει το μέγεθος της υποκρισίας που επικρατεί στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. 

Για να είμαστε όμως σοβαροί, πρέπει να δούμε συνολικά το ταμείο της υπόθεσης με τη ματιά εκείνου που καταλαβαίνει πού πάει ο κόσμος και όχι εκείνου που παρακολουθεί τις εξελίξεις ως αδιάφορος τρίτος.

Αν κοιτάξει κανείς τα πραγματικά δεδομένα, η συμφωνία είναι μια τεράστια νίκη για την ευρωπαϊκή βιομηχανία. Μιλάμε για την κατάργηση δασμών που σήμερα κοστίζουν στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις πάνω από 4 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Είναι να απορεί κανείς πώς ορισμένοι βαφτίζουν "απειλή" μια συμφωνία που μηδενίζει τον δασμό 35% στα αυτοκίνητα, το 14% έως 18% στα ανταλλακτικά, το 14% έως 20% στα μηχανήματα, αλλά και το 18% στα χημικά προϊόντα και το 20% στα φαρμακευτικά. Για μια Ευρώπη που βλέπει τη βιομηχανική της βάση να κλονίζεται, η πρόσβαση σε μια αγορά 270 εκατομμυρίων καταναλωτών με αυτούς τους όρους δεν είναι επιλογή, είναι οξυγόνο.

Το επιχείρημα περί "παραγωγικής αυτοκτονίας" λόγω των αγροτικών εισαγωγών  είναι το απόλυτο παραμύθι, που καταρρέει μπροστά στην αμείλικτη γλώσσα των αριθμών, καθώς οι 99.000 τόνοι βοείου κρέατος αντιστοιχούν μόλις στο 1,2% της ευρωπαϊκής κατανάλωσης. Ειδικά για την Ελλάδα, η συμφωνία αποτελεί ένα ανέλπιστο δώρο θωράκισης του εθνικού μας πλούτου, αφού με την κατοχύρωση 355 γεωγραφικών ενδείξεων ΠΟΠ —εκ των οποίων οι 21 είναι οι πλέον εμβληματικές ελληνικές— μπαίνει οριστικό τέλος στο νταραβέρι των Λατινοαμερικάνων που καπηλεύονταν τα ονόματα της Φέτας, της Ελιάς Καλαμάτας, και της Μαστίχας Χίου.  

Το κέρδος όμως στο ταμείο δεν σταματά εκεί· ο μηδενισμός των δασμών στο κρασί, που σήμερα αγγίζουν το 27%, και η μείωση στο ελαιόλαδο και τα κονσερβοποιημένα ροδάκινα, ανοίγουν διάπλατα μια αγορά 270 εκατομμυρίων καταναλωτών για τους Έλληνες παραγωγούς.  

Παράλληλα, ο έντονα εξαγωγικός φαρμακευτικός μας κλάδος απαλλάσσεται από δασμούς 20%, ενώ η ελληνική ναυτιλία, ως η μεγαλύτερη δύναμη του κόσμου, ετοιμάζεται να εισπράξει το "κρυφό χαρτί" των αυξημένων ναύλων από τη διευκόλυνση του εμπορίου μεταξύ των δύο ηπείρων.  

Είναι μια μάχη που κερδήθηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και εξασφαλίζει το μέλλον των εθνικών μας προϊόντων και υπηρεσιών, μακριά από ιδεοληπτικές εμμονές και ηττοπαθή σύνδρομα. 

Το πιο κρίσιμο στοιχείο όμως, ο πραγματικός στρατηγικός στόχος, είναι η πρόσβαση στις κρίσιμες πρώτες ύλες, εκεί όπου η Αργεντινή και η Βολιβία (πλήρες μέλος από τον Ιούλιο 2024, με μεταβατική περίοδο έως το 2028) κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Δεν είναι απλώς ένας εμπορικός εταίρος, είναι η πηγή του λιθίου που χρειάζεται η ευρωπαϊκή βιομηχανία τεχνολογίας  για να εξακολουθήσει να υπάρχει. Η Αργεντινή κατέχει 22 εκατομμύρια τόνους σε πόρους λιθίου, δηλαδή το δεύτερο μεγαλύτερο απόθεμα στον κόσμο και η Βολιβία 23 εκατομμύρια (Νο1 αλλά με σαφώς δυσκολότερες συνθήκες εξόρυξης, αποτελώντας μαζί με την Χιλή (συνδεδεμένο μέλος Mercosur) το περιβόητο "Τρίγωνο του Λιθίου" (U.S. Geological Survey, Mineral Commodity Summaries 2024, σελ. 109) στο οποίο υπάρχει πάνω από το 56% των παγκόσμιων αποθεμάτων. Η άρνηση στη συμφωνία με την Mercosur την ώρα που η παγκόσμια οικονομία στρέφεται στην ηλεκτροκίνηση και την αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας γενικότερα, είναι σαν να αρνείσαι να αγοράσεις το οικόπεδο που έχει πετρέλαιο επειδή σε ενοχλούν οι κότες του γείτονα.  

Αν η Ευρώπη δεν υπογράψει τώρα, παραδίδει οριστικά τα κλειδιά της περιοχής στην Κίνα, η οποία ήδη στήνει υποδομές και υπογράφει συμβόλαια χωρίς να ρωτάει κανέναν για τον Αμαζόνιο.

Για να καταλαβαίνουμε και την πραγματική αιτία που ορισμένοι φωνάζουν για αδικημένους αγρότες…

Συνεπώς, το ερώτημα δεν είναι αν η συμφωνία είναι επωφελής, γιατί οι αριθμοί αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι είναι. Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσουμε να περπατάμε στα σύννεφα, πιστεύοντας ότι ο κόσμος θα σταματήσει να γυρίζει επειδή εμείς φοβόμαστε να ανταγωνιστούμε ή αν θα κινηθούμε για να εξασφαλίσουμε τα συμφέροντά μας. Και σαν χώρα και σαν Ένωση.

Τα δεδομένα είναι εδώ και είναι αδιαμφισβήτητα: €4 δις δασμών λιγότερα για τις ευρωπαϊκές εξαγωγές, ευνοϊκή πρόσβαση στο 41% των παγκόσμιων πόρων λιθίου (αν όχι του 56% όλου του Τριγώνου) και πλήρη προστασία των ΠΟΠ. Τα υπόλοιπα είναι αέρας κοπανιστός για όσους αρκούνται στις θεωρίες και δεν μπαίνουν στον κόπο να διαβάσουν πίσω από τις γραμμές. 

Στο τέλος της ημέρας, ο λογαριασμός...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Υψώστε τα ταμπούρια, η Mercosur έρχεται

Επαγγελματίες που δεν θέλουν άνοιγμα σε αγορά 280 εκ ανθρώπων:
1. Ζούνε παρασιτικά εις βάρος σου με ψηλές τιμές
2. Δεν ζούνε από το επάγγελμα per se αλλά από επιδοτήσεις

— Veltsi the IX (@Veltsi_Legacy) January 13, 2026

 

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Ε όχι ρε φίλε.

Ούτε Mercosur θέλουμε, ούτε μεγάλες αγορές διακίνησης προϊόντων, ούτε πολυάνθρωπες εμπορικές συμφωνίες με 700 εκατομμύρια ανθρώπους, ούτε συμμετοχές σε οικονομικές περιοχές όπου διακινείται το 25% του Παγκόσμιου ΑΕΠ. Να λείπουν αυτά, είναι της διαβολικής παγκοσμιοποίησης. Εμείς θέλουμε την μικρή πλην τίμια Ελλαδίτσα μας των 10 εκατομμυρίων ανθρωπάκων, περίκλειστη και υπερηφάνως ταμπουρωμένη, να καταναλώνει μόνο αυτά που παράγει και όπως τα παράγει, δίχως τα σατανικά διεθνή εμπόρια.

Τι δουλειά έχουμε εμείς με τις Λατινικές Αμερικές και τα τοιαύτα;

Ούτε να τους πουλάμε προϊόντα θέλουμε, ούτε να μας πουλάνε.

Εμείς θέλουμε μοσχάρι ντόπιο κι ας το πληρώνουμε 50 ευρώ το κιλό, αυτά τα αργεντίνικα που τα βόσκουν κάτι Γκάουτσος καβαλαρέοι με καπελαδούρες, έχουνε σκληρό κρέας. Τι διάολο, φαντάροι είμαστε να τρώμε Γκοντζίλες; Κι αν τίποτα Παραγουάνοι διανοήθηκαν να φάνε ελληνική φέτα, να το ξεχάσουν. Δεν είναι για τους ουρανίσκους τους, σιγά μην χαραμίσουμε την φέτα μας για να την πουλήσουμε σε Βολιβιανούς και Ουρουγουανούς. Να λείπει το βύσσινο.

Εμείς θα βάλουμε γύρω - γύρω από την χώρα έναν φράχτη, θα χώσουμε τα καριοφίλια μας στις πολεμίστρες του, θα υψώσουμε την γαλανόλευκη και θα αποθάνουμε ηρωικά υπερασπιζόμενοι το φρούριο μας. Ας χοροπηδά όσο θέλει η παγκοσμιοποίηση και ο ανταγωνισμός απ’ έξω, εδώ στα ιερά μας χώματα δεν θα μπουν.

Ούτε ξένους ανθρώπους ή ξένα προϊόντα θέλουμε εδώ, ούτε θα αλλοιώσουμε εμείς την ελληνική ψυχή μας προσαρμοζόμενοι μ’ αυτά που ζητούν οι ξένες αγορές για να αγοράσουν τα λάδια και τα κρασιά που παράγουμε. Ποτέ τους να μην σώσουν.

Κι αυτά που έλεγε ο γέρο-Καραμανλής όταν μας έβαλε απροετοίμαστους στην ΕΟΚ, «σας πέταξα στην θάλασσα, κολυμπήστε», ήταν βλακείες.

Δεν είδατε πόση ζημιά πάθαμε με την συμμετοχή μας στην Ευρώπη, έτσι ανέτοιμοι που ήμασταν όταν μπήκαμε;

Καταστραφήκαμε. Αν ζούσαμε μόνοι μας όλες αυτές τις δεκαετίες, τώρα θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια. Οπότε, ούτε τις διεθνείς τους θάλασσες θέλουμε στα πόδια μας, ούτε να μάθουμε κολύμπι.

Μια χαρά είμαστε εδώ μέσα κλεισμένοι, θα τρώμε τις ελληνικές μας φασολάδες και τα εθνικά μας κοκκινογούλια, κι ας πάνε να κουρεύονται οι Παραγουανοί και οι Περουβιανοί. Δεν φτάνουν δηλαδή οι ποδοσφαιριστές, οι επαναστατικές ιδέες και οι αφίσες με τον Τσε που έχουμε εισάγει από την Λατινική Αμερική, τώρα θέλουμε να φέρνουμε και λεμόνια; Ε όχι του κερατά.

Εγώ θα τρώω λεμόνι μόνο από το λεμονοδάσος της Τροιζίνας κι ας το πληρώνω 6 ευρώ το κιλό. Κι αν θέλει το κράτος να πέσει η τιμή, να μας επιδοτήσει στο 100% για να ξανακαλλιεργήσουμε τις παρατημένες λεμονιές μας… μαζί με τσάμπα ρεύμα, πετρέλαιο αφορολόγητο στην αντλία και εγγυημένη τιμή… εννοούνται αυτά, μην επαναλαμβανόμαστε.

Έπειτα είναι και οι αρρώστιες. Τα φυτοφάρμακα, οι μολύνσεις, οι τερατογενέσεις.

Ξέρετε τι αρρώστιες κυκλοφορούν εκεί στους Αμαζόνιους;

Ρωτήστε και τον Κορτές όταν πρωτοπήγε, τι πανωλεθρία έπεσε στο τσούρμο των μαχαιροβγαλτών που κουβαλούσε. (Μυστήριο τραίνο είναι τελικά αυτή η ελληνική αριστερά. Αν της πεις ότι οι ξένοι μετανάστες κουβαλάνε αρρώστιες, σε παίρνει με τις πέτρες και δικαίως. Αλλά αν της πεις ότι τα εισαγόμενα προϊόντα δεν κουβαλάνε αρρώστιες διότι ελέγχονται, πάλι σε παίρνει στο κατόπι. Ο ρατσισμός για τους ανθρώπους είναι απαράδεκτος, ο ρατσισμός για τα προϊόντα απαραίτητος. Άντε βγάλε άκρη.)

Τέλος πάντων, εμείς τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε. Δεν γουστάρουμε ανοίγματα. Όλα τα ανοίγματα στον διεθνή χώρο, είναι αντικειμενικά εις βάρος μας. Η μικρά πλην τίμια Ελλάς θα μεγαλουργήσει μόνο μέσα στο καβούκι της, σαν σοφή χελώνα που μηρυκάζει τα προαιώνια χούγια της, δεν θα βγούμε στους παγκόσμιους δρόμους να καλπάζουμε σαν τους τρελούς διότι έτσι απαιτεί ο σύγχρονος ανταγωνιστικός κόσμος. Τέτοιο κόσμο, εμείς δεν τον εγκρίνουμε. Κι άπαξ και δεν τον εγκρίνομε, είναι σαν να μην υπάρχει.

Στο τέλος - τέλος, η Mercosur είναι καλή για τον Γερμανό που παράγει αυτοκίνητα και όχι για τον Έλληνα που παράγει επιδοτούμενο βαμβάκι. Ο Γερμανός θα κερδίσει από την Mercosur, ο Έλληνας όχι.

Βεβαίως, τον Γερμανό εργάτη που μας έρχεται ως τουρίστας το καλοκαιράκι τον θέλουμε. Εκεί μας βολεύει να έχει χρήμα στην τσέπη ο λουκανικοφάγος Γερμαναράς και ο κρεμανταλάς Σουηδός, που έχουν φαγωθεί να περάσει η Mercosur.

Αλλά όλα έχουν ένα όριο. Όχι, δεν θα γίνουμε εμείς πιο ανταγωνιστικοί, να βρουν αυτοί τρόπο να έχουν λεφτά για να μας φέρνουν, δίχως να χρειαστεί εμείς ν’ αλλάξουμε οτιδήποτε.

Αυτή είναι …

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αγροτική ταυτότητα αντί αγανάκτησης…

Θα μας καταστρέψει η #Mercosur
Δεν θα τρώμε πια τίποτα ελληνικό
🤡🤡 pic.twitter.com/nVZnMzNLfF

— Leξotanil ⛑️⚒️ (@Lexotanil__) January 11, 2026

 

Της Χαρίκλειας Ντερμανάκη

 

Ιστορία από το σούπερ μάρκετ, νούμερο, δε θυμάμαι..

Κουτουλιόμαστε στο διάδρομο.

Τα γνωστά, ευχές, καλή χρονιά κτλπ.

“Εντάξει, τα πράγματα με τον καιρό δεν είναι και τόσο τραγικά σήμερα όσο μας έλεγαν οι μετεωρολόγοι” της λέω.

” Έτσι μας παραμυθιάζουν, για να μη βλέπουμε τα τραγικά που συμβαίνουν“ μου απαντά.

” Τι τραγικό συμβαίνει καλέ” τη ρωτάω.

“Θα ψοφάμε σαν τα σκυλιά στο δρόμο με αυτά που θα μας ταίζουν, τα εισαγόμενα, αυτή η συμφωνία καλέ, η mercosur.”

Κοιτάω το καλάθι της

Μύρτιλα από το Περού.

Συμπυκνωμένος χυμός φρούτων από τη Βραζιλία.

Πατάτες Αιγύπτου.

Κονσέρβες καλαμπόκι από την Ουκρανία.

Μέλι με την ετικέτα του σούπερ μάρκετ, από τη Βουλγαρία.

Μπανάνες, οι γνωστές που αγοράζουμε όλοι, από το Εκουαδόρ.

Γάλα καρύδας, εισαγόμενο από την Ταϊλάνδη.

Βλέπετε, η …ντόπια παραγωγή καρύδας, δε φτάνει να καλύψει τη ζήτηση.

Έπεσαν οι περισσότερες πάνω στα κεφάλια μας κι ενίσχυσαν την ομαδική αφασία και την παράκρουση…

 

Της τα “σύστησα” όλα αυτά που είχε αγοράσει, ένα προς ένα.

Η απάντηση της;

“Εσύ είσαι και της κυβέρνησης, τι να πεις; “

Θα πω λοιπόν, ότι πάρα πάρα πολλά χρόνια, τρώμε προϊόντα που εισάγονται από όλα τα μέρη του κόσμου.

Και συχνά, ιδίως σε αγορές όπου δεν γίνονται έλεγχοι, πληρώνουμε τα εισαγόμενα, ως ντόπια, σε πολλαπλάσια τιμή.

Κι αυτό τώρα σταματά.

Κι επειδή σταματά, τσούζει ..

Να πω επίσης, ότι οι αγρότες, κτηνοτρόφοι και μελισσοκόμοι που έντιμα παράγουν τα καταπληκτικά ελληνικά προϊόντα, μόνο κερδισμένοι θα βγουν, αφού μπροστά τους ανοίγεται μια αγορά πολλών εκατομμυρίων καταναλωτών, που κάνουν κρα, προκειμένου να φάνε αυθεντικό,Π.Ο.Π , λαδάκι, φετούλα, σταφίδες, ελιές και μελάκι!

Δεν είναι όλα αντιπολίτευση ρε παιδιά!

Δεν είναι όλα, μίσος, γκρίνια, αδυναμία να ακολουθήσουμε μια παγκοσμιοποιημένη πλέον αγορά.

Την συμφωνία της ΕΕ με τις χώρες της Mercosur, την υπερψήφισαν όλες οι πολιτικές τάσεις στο Ευρωκοινοβούλιο.

Και οι Σοσιαλιστές και οι Φιλελεύθεροι και το Ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα και οι Πράσινοι.

Καταψήφισαν, οι Αριστεροί, οι “Πατριώτες” της Λεπέν και του Ορμπάν και οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Κλείνω, με τον επίλογο της φίλης Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου ,που τα είναι to the point.

“Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερη .. αγροτική αγανάκτηση.

Έχει ανάγκη από αγροτική παραγωγή με ταυτότητα, ποιότητα κι εξαγωγικό προσανατολισμό.

Η Mercosur δεν απειλεί αυτό το μοντέλο, το ΕΥΝΟΕΙ!

Απειλεί μόνο ένα…

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ώρα να τελειώνουμε με τα παραμύθια

Με χαρά σας ανακοινώνω ότι σύντομα θα εγκαινιάσω το νέο μου μανάβικο,όπου θα διατίθενται προϊόντα αποκλειστικά απ'τις χώρες της Mercosur.
Προσβλέπω στη στήριξή σας!❤️ pic.twitter.com/hiG1cI8H5s

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) January 12, 2026

 Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Η δημόσια συζήτηση για τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τη Mercosur εξελίσσεται, για άλλη μια φορά, σε φεστιβάλ υπερβολής, φόβου και πολιτικής εκμετάλλευσης.

Δεν είναι κακό να διαφωνεί κανείς. Είναι όμως προβληματικό να χτίζεται ένα αφήγημα εθνικής καταστροφής πάνω σε μισές αλήθειες, συνθήματα και επιλεκτική άγνοια.

Το πρόβλημα της ελληνικής γεωργίας δεν είναι η Mercosur αλλά η χαμηλή παραγωγικότητα και η ακόμη χαμηλότερη ικανότητα αντίληψης της συγκυρίας. Όταν η ελληνική αγροτική παραγωγικότητα είναι στο 50% της παραγωγικότητας της ελληνικής οικονομίας και ένα κλάσμα της αγροτικής παραγωγικότητα της ΕΕ δεν σώζεται η κατάσταση με την έξοδο από τη Mercosur.

Όταν ένα μπουκάλι μέσης ποιότητας βγαίνει από το οινοποιείο της Νεμέας με κόστος 5 ευρώ και ένα Αργεντίνικο της ίδιας ποιότητας φτάνει στο λιμάνι του Πειραιά με συνολικό κόστος παραγωγής και μεταφοράς στα 3 ευρώ, η λύση δεν είναι η επιβολή ενός δασμού 100% γιατί κοστίζει 6 και να είναι ανταγωνιστικό το ελληνικό.

Η λύση ενδεχομένως είναι τα 40 οινοποιία της Νεμέας να συγχωνευτούν σε 3-4. Ετσι αντί για 40 τρακτέρ και εμφιαλωτήρια κ.λπ. θα αγοραστούν 4 με αποτέλεσμα το κόστος να γίνει ανταγωνιστικό.

Από συμφωνίες όπως αυτή της Mercosur θα ωφεληθούν οι καταναλωτές που θα μπορέσουν να βρουν φθηνότερα ποιοτικά προϊόντα για το καλάθι του.

Τα περί ανεξέλεγκτων φυτοφαρμάκων, ορμονών και γενετικά τροποποιημένων σπόρων είναι φληναφήματα. Για τα προϊόντα αυτά ισχύουν οι αυστηροί κανόνες της ΕΕ. Τίποτα που δεν πληρεί αυτούς του κανόνες δεν περνά τα σύνορα της ΕΕ.

Και σήμερα στο σούπερ μάρκετ θα βρείτε προϊόντα από χώρες της Λατινικής Αμερικής. Με την εφαρμογή της συμφωνίας θα αφαιρεθούν οι δασμοί από τα προϊόντα αυτά. Αυτό είναι που τρομάζει τους εγχώριους παραγωγούς.

Το σύνολο της κοινωνίας εχει να ωφεληθεί από τις χαμηλότερες τιμές.

Να ωφεληθούν έχουν και οι αγρότες που παράγουν ποιοτικά και ανταγωνιστικά προϊόντα. Μπροστά τους ανοίγεται μια αγορά 270 εκατ. ανθρώπων με ανερχόμενη μεσαία τάξη που επιθυμεί να καταναλώνει ποιοτικά εισαγόμενα προϊόντα. Ο αγρότης που εξάγει στην ΕΕ εύκολα θα μπορέσει να μπει και στις αγορές της Λατινικής Αμερικής οι οικονομίες των οποίων αναπτύσσονται με πολλαπλάσιους ρυθμούς…

Στο πολιτικό πεδίο, οι ισορροπίες είναι ξεκάθαρες.

Η Γερμανία και η Ισπανία πιέζουν για βιομηχανικές εξαγωγές, η Γαλλία αντιδρά για λόγους εσωτερικής αγροτικής πολιτικής.

Η Ελλάδα, χωρίς τον όγκο για να μπλοκάρει συνολικά τη συμφωνία, επέλεξε τον ρεαλισμό: διαπραγματεύτηκε σκληρά εκεί που είχε πραγματικό συμφέρον. Το αποτέλεσμα είναι η νομική κατοχύρωση 21 ελληνικών προϊόντων ΠΟΠ και ΠΓΕ σε μια αγορά άνω των 270 εκατομμυρίων καταναλωτών. Αυτό δεν είναι ξεπούλημα· είναι άσκηση οικονομικής διπλωματίας.

Στο οικονομικό πεδίο, η εικόνα είναι ακόμη πιο αποκαλυπτική.

Η Mercosur είναι ήδη σημαντικός εμπορικός εταίρος της Ελλάδας, με πλεονασματικό ισοζύγιο υπέρ μας. Εκατοντάδες ελληνικές επιχειρήσεις - κυρίως μικρομεσαίες - δραστηριοποιούνται ήδη εκεί. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η ζήτηση, αλλά οι υψηλοί δασμοί που κρατούσαν τα ελληνικά προϊόντα εκτός ραφιού ή εκτός τιμολογιακού ανταγωνισμού.

Η ουσία βρίσκεται στη στρατηγική διάσταση.

Η Mercosur αντιπροσωπεύει μια τεράστια, αναδυόμενη μεσαία τάξη που αναζητά ποιοτικά, επώνυμα, «ευρωπαϊκά» προϊόντα.

Εκεί ακριβώς ταιριάζει το ελληνικό μοντέλο: όχι μαζική παραγωγή χαμηλού κόστους, αλλά πιστοποιημένη ποιότητα, ταυτότητα και προέλευση. Φέτα, ελαιόλαδο, κρασί, μαστίχα δεν είναι απλώς αγροτικά προϊόντα· είναι φορείς υπεραξίας και εξαγώγιμου brand.

Η πραγματική απειλή, λοιπόν, δεν είναι η συμφωνία.

Είναι …

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΓΡΟΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από το όχι στην ΕΟΚ, στο όχι στην Mercosur

Ο Ανδρέας το '81 απαγόρευσε την εισαγωγή μπανανών,με πρόσχημα την προστασία της εγχώριας παραγωγής.
Αποτέλεσμα,ελάχιστες κ πανάκριβες μπανάνες στην αγορά.
Κανονικές μπανάνες ήρθαν μετά το '93,όταν καταργήθηκαν κ οι τελευταίοι περιορισμοί.
Το ελεύθερο εμπόριο μόνο οφέλη έχει.

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) January 11, 2026

 

Γράφει ο ΚωνσταντίνοςΧαροκόπος

Τα ίδια καταστροφολογικά και συνωμοσιολογικά επιχειρήματα που ακούγαμε μετά την αίτηση για την είσοδο της Ελλάδα στην ΕΟΚ πριν από 50 χρόνια, ακούμε και σήμερα για τη συμφωνία ΕΕ – Mercosur.

Με την αντιπολίτευση να ανακαλύπτει ένα νέο εχθρό που επιβουλεύεται την Ελλάδα. Σε αυτό τον νέο εχθρό, σύμφωνα με τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης, όχι μόνο δεν αντιτάχθηκε η κυβέρνηση, αλλά σιωπηρά αποδέχθηκε με απώτερο στόχο την ολοκληρωτική καταστροφή της αγροτικής οικονομίας της χώρας. Διότι σύμφωνα με τους αγρότες των μπλόκων, τους αρχηγούς των κομμάτων, αλλά και τους αρχηγούς που στερούνται κομμάτων, η κυβέρνηση εξυφαίνει σκοτεινά σχέδια για την καταστροφή του πρωτογενούς τομέα.

Οπότε η ανακάλυψη του εχθρού που φέρει την μυστηριώδη ονομασία Mercosur, συμπληρώνει το συνωμοσιολογικό παζλ που αναπτύσσεται το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Έτσι μάθαμε ότι η Mercosur θα γεμίσει την Ελλάδα με καφέ, με κακάο, με μπανάνες, με μάνγκο και με μοσχαρίσιο κρέας, καταστρέφοντας και αφανίζοντας την αντίστοιχη εγχώρια παραγωγή. Επιχειρήματα για γέλια και για κλάματα.

Επιχειρήματα που πιστοποιούν ότι ο λειτουργικός αναλφαβητισμός στην χώρα μας καλά κρατεί, υπονομεύοντας με επιμονή και υπομονή το ίδιο μας το μέλλον.

Ας δούμε με ψυχραιμία τι έχει γίνει.

Tην περασμένη Παρασκευή, το Συμβούλιο της ΕΕ με ειδική πλειοψηφία, έδωσε το πράσινο φως για την υπογραφή της συμφωνίας EΕ - Mercosur.

Ποια είναι η Mercosur;

Η Mercosur είναι η βασική τελωνειακή και εμπορική ένωση της Νότιας Αμερικής, της οποίας πλήρη μέλη είναι η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Παραγουάη, η Ουρουγουάη και η Βολιβία, και συνδεδεμένα μέλη η Χιλή, η Κολομβία, το Εκουαδόρ, το Περού, ο Παναμάς, η Γουιάνα και το Σουρινάμ.

Ο τελικός στόχος της Mercosur, που συμπληρώνει φέτος 35 χρόνια ζωής είναι η δημιουργία μιας κοινής αγοράς παρόμοιας με την ΕΕ, με κύρια χαρακτηριστικά την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων, αλλά και ανθρώπων.

 

Ο στόχος της συμφωνίας ΕΕ - Mercosur, είναι η δημιουργία μιας νέας ζώνης ελεύθερου εμπορίου, η οποία θα καλύπτει χιλιάδες επιχειρήσεις, χιλιάδες προϊόντα και υπηρεσίες και σχεδόν 800 εκατ. καταναλωτές. Ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο τις οικονομικές, εμπορικές και πολιτικές σχέσεις μεταξύ των δύο ενώσεων.

Σήμερα όσον αφορά την χώρα μας, η εμπορική δραστηριότητα με τις χώρες της Mercosur, ανέρχεται περίπου στα 435 εκατ. ευρώ. Οι εισαγωγές ανέρχονται στα 400 εκατ. ευρώ και οι εξαγωγές στα 35 εκατ. ευρώ. Εάν συνυπολογιστούν και οι ναυτιλιακές υπηρεσίες και οι μεταφορές, οι εξαγωγές μας ξεπερνούν τα 1,2 δισ. ευρώ.

Οι εισαγωγές αφορούν κυρίως πρώτες ύλες, κρέας και ζωοτροφές.

Και οι εξαγωγές ελαιόλαδο, ελιές, φρούτα, μηχανήματα, χημικά, φαρμακευτικά κ.α. Με περισσότερες από 300 επιχειρήσεις να εξάγουν προϊόντα τους προς τις χώρες αυτές.

Με την υπογραφή της συμφωνίας ανοίγει διάπλατα για τα ελληνικά προϊόντα και τις υπηρεσίες, μια νέα αγορά περίπου 300 εκατ. καταναλωτών.

Μέχρι χθες, οι χώρες της Mercosur αποτελούσαν τον 22ο μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της Ελλάδας, εκτός ΕΕ.

Σήμερα, τα πράγματα αλλάζουν.

Ειδικά μετά την πρόβλεψη της συμφωνίας για την πλήρη προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας και των γεωγραφικών ενδείξεων 21 ελληνικών προϊόντων ΠΟΠ/ΠΓΕ (Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης / Γεωγραφικής Ένδειξης). Έτσι πολλά προϊόντα θα προστατεύονται από απομιμήσεις και θα έχουν υψηλότερες τιμές, όπως Ελιά Καλαμάτας, Ελαιόλαδο Καλαμάτας, Ελαιόλαδο Κολυμβάρι Χανίων, Κεφαλογραβιέρα, Κορινθιακή Σταφίδα, Κρόκος Κοζάνης, Μανούρι, Μαστίχα Χίου, Φέτα και μια σειρά από κρασιά όπως Αμύνταιο, Μαντινεία, Νάουσα, Νεμέα κ.α.

Το άνοιγμα σε μια νέα αγορά 300 εκατ. καταναλωτών αποτελεί ευκαιρία και όχι απειλή. Καθώς στις οικονομίες της Λατινικής Αμερικής υπάρχουν αγοραστές για τα καλά και ποιοτικά ελληνικά προϊόντα. Για προϊόντα που δεν υπάρχουν εκεί και που αποτελούν μια πρόκληση από μόνα τους. Φυσικά, η ελληνική παραγωγή χάνεται μπροστά στο καταναλωτικό μέγεθος της Mercosur. Ωστόσο, τα υψηλά ποιοτικά χαρακτηριστικά της, αν συνοδευτούν από τις κατάλληλες μεθόδους μάρκετινγκ και πωλήσεων, θα βρουν το δικό τους κοινό.

 

Η συμφωνία ΕΕ - Mercosur αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία για την ανάδειξη του «ελληνικού brand name» και του «made in Greece». Αυτό όμως απαιτεί δουλειά. Σταθερή ποιότητα, και σταθερές ικανοποιητικές ποσότητες, ανταγωνιστικές πρακτικές, ισχυρή μεταποίηση και προσαρμογή στα νέα δεδομένα.

Ναι, για όσους επιμένουν να παραμένουν στο περιθώριο της αγροτικής παραγωγής, βασισμένοι στις επιδοτήσεις, τις ενισχύσεις και στις εξασφαλίσεις από μη παραγωγικές επιλογές, η Mercosur είναι ένας ακόμα εχθρός στα μάτια τους.

Όμως για όσους νοιώθουν ότι δεν είναι μόνο καλλιεργητές, αλλά επιχειρηματίες γης, η ευκαιρία είναι μοναδική. Χιλιάδες εμπορικές επιχειρήσεις, supermarkets, εταιρείες εστίασης και απλά νοικοκυριά, αποτελούν δυνητικούς πελάτες για τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα. Μάλιστα αν το δούμε σε αριθμούς, είναι σαν να ανοίγει για τη χώρα μας, μια αγορά του μεγέθους των ΗΠΑ ή του μισού μεγέθους της ΕΕ. Με εύπορους πολίτες, έτοιμους να προτιμήσουν την ποιότητα και το «story» της ευζωίας και της μακροζωίας, που συνοδεύει τη υγιεινή διατροφή που βασίζεται στα ελληνικά προϊόντα.

Όσον αφορά την «παραμυθία» για τους κινδύνους από τις μαζικές εισαγωγές επικίνδυνων τροφίμων που θα οδηγήσουν στον αφανισμό του ελληνικού πληθυσμού, θα πρέπει να γνωρίζουν οι αντιδρώντες στη συμφωνία ΕΕ – Mercosur, ότι οι αυστηροί έλεγχοι που εφαρμόζονται σήμερα σε όλα τα προϊόντα που ήδη εισάγονται από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως στον καφέ, στο κακάο, στο κρέας και στα φρούτα θα συνεχίσουν να ισχύουν. Με σκοπό την διατήρηση των αυστηρών προδιαγραφών που απαιτούνται για κάθε προϊόν που εισάγεται στην ΕΕ.

Δεν είναι τα πάντα απειλές.

Τα περισσότερα είναι ευκαιρίες.

Ευκαιρίες που πολλές φορές απαιτούν…