ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Η ατρόμητη έλλειψη σεβασμού μας

 

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Το παρισινό δικαστήριο που δίκασε, σε πρώτο βαθμό, την υπόθεση της δολοφονίας από ισλαμιστές εξτρεμιστές 10 συνεργατών του σατιρικού «Charlie Hebdo» και δύο αστυνομικών φρουρών και, κατόπιν, την επίθεση σε εβραϊκό σουπερμάρκετ με τέσσερις νεκρούς, τον Ιανουάριο του 2015, ανακοίνωσε την Τετάρτη 15/12/2020, την απόφασή του. 

Και οι δεκατέσσερις κατηγορούμενοι για ηθική αυτουργία καταδικάστηκαν σε ποινές από τέσσερα χρόνια έως ισόβια. Μερικοί δικάστηκαν ερήμην, ενώ ο βασικός κατηγορούμενος Αλί Ριζά Πολάτ, ο άνθρωπος που θεωρείται ότι σχεδίασε και καθοδήγησε τις επιθέσεις, καταδικάστηκε σε τριάντα χρόνια κάθειρξη.

Η δίκη τελείωσε λίγες εβδομάδες μετά τη δολοφονία του εκπαιδευτικού Σαμουέλ Πατί, επειδή έδειξε στους μαθητές του τα σκίτσα του Μωάμεθ και, εκ των πραγμάτων, τροφοδότησε τη δημόσια συζήτηση, σε μια ιδιαίτερη στιγμή, κατά την οποία η πολιτικά ορθή προσέγγιση του ισλαμιστικού εξτρεμισμού και της νέας εβραιοφοβίας παύει να αντιμετωπίζεται αμυντικά από το γαλλικό κράτος. Αλλά στη δημόσια συζήτηση, με αφορμή τη δίκη, δεν υπήρξε προθυμία σύσσωμης της λαλίστατης κατά τα άλλα γαλλικής διανόησης στην υπεράσπιση του κοσμικού κράτους και της καταδίκης των πρακτικών ανελευθερίας στο όνομα της ταυτότητας. Το επισήμανε ο συνήγορος του Charlie Hebdo στη δίκη, το επισήμανε και ο διευθυντής του σατιρικού φύλλου, ο Laurent Sourisseau (γνωστός ως Ρις), ο οποίος δημοσίευσε μια πολύ αναλυτική τοποθέτηση για τη δίκη. Σημειώνει, μεταξύ άλλων, εισάγοντάς μας στο πρόβλημα:

«Εάν το έγκλημα εκείνο είναι τόσο ακατανόητο, οφείλεται στο ότι διαπράχθηκε στο όνομα μιας φασιστικής ιδεολογίας που τράφηκε μέσα στα σπλάχνα μιας θρησκείας. Ακόμα σπανίζουν όσοι, πέντε χρόνια μετά, τολμούν να αντιτάσσονται σήμερα στις ολοένα και πιο πιεστικές απαιτήσεις των θρησκειών, και ιδιαιτέρως κάποιων απ' αυτές. Γι' αυτό είναι χρήσιμες οι δίκες. Οχι μόνο μία, αλλά δέκα, είκοσι, εκατό. Δίκες (...) κατά της δειλίας, του κυνισμού, του δασκαλίστικου ύφους, της απαιδευσίας, της προδοσίας, της ανανδρίας, της πνευματικής νωχέλειας, του οπορτουνισμού, της εθελοτυφλίας, της έπαρσης, της επιπολαιότητας, των πολιτικάντικων υπολογισμών, της ασυνειδησίας, της ελαφρότητας, της αναποφασιστικότητας, της απρονοησίας και χιλίων άλλων, καθένα από τα οποία φαντάζει ανώδυνο, σωρευόμενα όμως όλα μαζί επέτρεψαν την εξόντωση μιας εφημερίδας».

Στην Ελλάδα δεν ασχολούμαστε με το ζήτημα επειδή πιστεύουμε ότι δεν μας αφορά, ότι εμείς δεν έχουμε δώσει στο ριζοσπαστικό Ισλάμ τη δυνατότητα να αμφισβητήσει ούτε την ισότητα απέναντι στο κράτος ούτε τις βασικές δημοκρατικές αρχές. 

Είναι λάθος. Η Ευρώπη είναι πιο ενιαία από ποτέ. Ο,τι απασχολεί το Παρίσι σήμερα αύριο μπορεί άνετα να απασχολεί την Αθήνα. 

Οι δυτικές δημοκρατίες οφείλουν από κοινού να υπερασπίσουν τη δημοκρατική τάξη. Την ενσωμάτωση κάθε διαφορετικότητας κάτω από το γράμμα του νόμου: όπου ο νόμος θα είναι ανώτερος από την επίκληση της ταυτότητας, από την εξαίρεση για λόγους ταυτοτικούς.  

Το είπε έξοχα, αγορεύοντας στη δίκη, ο δικηγόρος του «Charlie Hebdo», Ρισάρ Μαλκά:

«Ο αγώνας μας είναι και αγώνας για την αστικοποίηση του Ισλάμ. Είναι αγώνας για να αντιμετωπίζεται κι αυτή η θρησκεία όπως οι άλλες. (...) Δεν μπορούμε να εξαιρέσουμε μια θρησκεία από την ισονομία. Οι θρησκείες πρέπει να αποτελούν αντικείμενα σάτιρας, και, για να θυμηθούμε τα λόγια του Σαλμάν Ρούσντι, "της ατρόμητης έλλειψης σεβασμού μας"».

Μπορεί να υπάρξει ένα νέο Ισλάμ, ένα ρεπουμπλικανικό Ισλάμ, που να μην είναι υποχείριο των μουλάδων και εργαλείο του ισλαμοφασισμού στο όνομα ενός οργισμένου και εύθικτου θεού; 

Στο ερώτημα αυτό απάντησε υποδειγματικά, αγορεύοντας, ο δικηγόρος του «Charlie Hebdo», Ρισάρ Μαλκά – το μεγαλύτερο μέρος της αγόρευσής του δημοσιεύτηκε στη «Μοντ», 4/12/2020:

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ψεύτικη και αληθινή ζωή ή πώς η καραντίνα έκλεψε την τρυφερότητα των ανθρώπων

 

Toυ ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ

Εδώ και μερικές ημέρες κυκλοφορεί και τα… σπάει το πρωτοσέλιδο του περιοδικού New Yorker, το οποίο μας μας συνηθίσει σε πολύ ενδιαφέροντα και εντυπωσιακά θέματα και εικονογραφήσεις.

«Μια εικόνα, χίλιες λέξεις», και στην περίπτωση αυτή το πρωτοσέλιδο είναι τόσο αληθινό και τόσο επιδραστικό που έχει προκαλέσει «σεισμό» στα social media.

Ένα απλό σκίτσο. Μια νέα, όμορφη, σύγχρονη γυναίκα, φοράει σικ λευκή μπλούζα, έχει σκουλαρίκια και βραχιόλια και κρατά στο χέρι της ένα ποτήρι με κάποιο κοκτέιλ. Κάθεται μπροστά από μια οθόνη υπολογιστή κρατώντας και το κινητό της και προφανώς συνομιλεί με τους διαδικτυακούς φίλους της, εμφανίζοντας την όμορφη πλευρά της ζωής της.

Είναι η εποχή του κοροναϊού και της καραντίνας όπου τα πάντα έχουν γκρεμιστεί, η καθημερινότητα έχει αλλάξει, οι τέσσερις τοίχοι του σπιτιού έχουν μετατραπεί σε γραφείο, σε μπαρ, σε χώρο «συνάντησης» φίλων, στην ίδια τη ζωή.

Η όμορφη, σχεδόν γκλάμουρ κοπέλα της φωτογραφίας κρύβει καλά το… μυστικό της. Πίσω από την στυλιζαρισμένη εικόνα που δείχνει την «εικονική» της ζωή κρύβεται το δράμα κάθε γυναίκας (πιθανότατα και κάθε άνδρα) εν μέσω της πανδημίας.

Ένα σπίτι ακατάστατο, πεταμένα γάντια και μάσκες, ρούχα από εδώ κι από εκεί, κούτες γεμάτες και πολλά βιβλία, ανοικτά ντουλάπια και μπουκάλια με κρασί.

Η πραγματική ζωή αντιπαραβάλλεται με αυτήν που θέλει να δείξει η γυναίκα στους διαδικτυακούς φίλους.

Ένα εκπληκτικό πρωτοσέλιδο, η αποτύπωση της ζωής όλους αυτούς τους μήνες.

Σίγουρα ένα μέρος της ζωής μας βλέπουμε όλοι στο New Yorker. Κάτι από την καθημερινότητά μας, τη ζωή των δικών μας, των συγγενών και των φίλων μας.

Μιλώντας με ανθρώπους από όλη την Ελλάδα σε ένα διαδικτυακό σεμινάριο, κατάλαβα πόσο σπουδαίο είναι αυτό το πρωτοσέλιδο και τι εκπροσωπεί. Νέα παιδιά ή και μεγαλύτερα, κορίτσια και αγόρια, ανύπαντροι ή με οικογένεια, περιέγραφαν τη ζωή τους στην καραντίνα.

Ο ένας έλεγε για το δράμα της τηλεκπαίδευσης με τα παιδιά να αδυνατούν να παρακολουθήσουν. Η άλλη μιλούσε για τις τάσεις κατάθλιψης, μοναξιάς, θλίψης, στέρησης ουσιαστικών, καθημερινών επαφών και δράσεων. Ο τρίτος αγωνιούσε για τη ζωή του, τα οικονομικά του, το μέλλον του.

Ένα σκίτσο… τόσα πολλά και παγκόσμιου ενδιαφέροντος θέματα.

Η μοναξιά της καραντίνας. Η εγκατάλειψη μιας νορμάλ(;), με τάξη και ηρεμία, ζωής.

Ενας κόσμος ανακατωμένος, όπως το σπίτι της γυναίκας.

Μόνη συντροφιά, οι δύο γάτες, το ποτό, ο υπολογιστής με τις άπειρες εφαρμογές και τις πλατφόρμες.

Αλλά χωρίς το ανθρώπινο άγγιγμα.

Και μοναδική «άμυνα» η δημιουργία μιας επίπλαστης ευφορίας. Ενας ψεύτικος κόσμος, μόνο για τα μάτια του κοινού στο διαδίκτυο. Ο κόσμος του facebook, του Instagram, του Tinder, του Skype ή του Zoom.

Μόνο η εικόνα παίζει ρόλο, μόνο εκείνο το «ματάκι» της κάμερας που σε κοιτάει και το κοιτάς. Που σε δείχνει από τη μέση και πάνω. Ομορφη, στυλάτη, με ωραίο βάψιμο, ένα ευτυχισμένο χαμόγελο ένα… ντακ φέις.

Μόνο αυτό έχει σημασία και τίποτε άλλο. Το φόντο ενός παραβάν που κρύβει την πραγματικότητα.

Μια γυναίκα μόνη σε μια χρονιά πρωτόγνωρη για την ανθρωπότητα.

Ο κόσμος που αγαπήσαμε, τα στέκια, οι φίλοι, οι συγγενείς, έχουν αντικατασταθεί από το… Black Mirror της κάμερας.

Εκεί όπου όλα πρέπει να είναι τέλεια. Εκεί όπου σημασία έχει μόνο η εικόνα κι όχι η ουσία.

7 Δεκεμβρίου 2020, λέει το εξώφυλλο του New Yorker. Σαν μια υπενθύμιση ότι η ζωή πολλών από εμάς είναι έτσι.

Μια κοινωνία που έτσι κι αλλιώς είχε σπρωχθεί προς την απομόνωση του ανθρώπου, τη μοναχικότητα ως τρόπου ζωής.

Αλλά και μιας ζωής απόλυτα εξαρτώμενης από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου η ζωή, η μοναξιά, το κενό, η απογοήτευση και κυρίως η ανασφάλεια, μπορούν να καλύπτονται από τις όμορφες φωτογραφίες. Εστω κι αν αυτές είναι ψεύτικες…

Ωραίες, λοιπόν, οι selfies και τα stories. Ποιος λέει ότι το όνειρο δεν είναι καλύτερο από την πραγματικότητα; Αρκεί να μην εγκλωβίζεσαι στην εικόνα.

Ωραία και η διαδικτυακή ζωή για όσους την επιλέγουν. Όμως, το στοίχημα είναι να ξαναπάρουμε τη ζωή μας πίσω. Ολοι μας.

Οι γέροι στα χωριά να συνεχίσουν χωρίς φόβο να πίνουν παρεούλα το καφεδάκι τους.

Οι συνταξιούχοι να ξαναπάνε στα καφενεία. Οι νέοι να ξανατρέξουν στα μπαράκια και να αγκαλιάσουν τους γονείς και τους παππούδες.

Να ξανανθίσει ο έρωτας, το φλερτ, η αγκαλιά, μια ζεστή κουβέντα. Γιατί αυτή είναι η ζωή.

Οσο κι αν κάποιοι ήδη την έχουν αντικαταστήσει με τον ψεύτικο κόσμο των social media. Αλλοι εξ ανάγκης, άλλοι επειδή έχουν παγιδευτεί στο κενό τους και στην απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας τους.

Μην ξεχνάμε: «Επανάσταση σήμερα είναι η διατήρηση της τρυφερότητας», έλεγε ο Χρόνης Μίσσιος.

Ή όπως λέει ένα σπουδαίο τραγούδι:

ΠΡΟΣΩΠΑ: «Θα φτύσω στους τάφους σας» και ο Μαραντόνα ως περσόνα του Βιάν

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ

Δεν ξέρω γιατί αλλά ο θάνατος του σπουδαίου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα μου θύμισε ένα βιβλίο των παιδικών μου χρόνων. Ένα βιβλίο που ενδεχομένως διαμόρφωσε την άποψή μου για τους ανθρώπους, για τον ρατσισμό, για τη διαφορετικότητα, αλλά και για τη σκληρότητα του κόσμου.

«Θα φτύσω στους τάφους σας» του σπουδαίου Μπορίς Βιάν ο οποίος με την οργή της συγγραφικής του δεινότητας έδωσε γροθιά στο στομάχι του ρατσισμού της εποχής. Ενα βιβλίο που θα μπορούσε να είναι «σημαία» του αντιρατσιστικού κινήματος και σήμερα.

Όχι, ότι ο «Ντιεγκίτο» είχε κάποια σχέση με τον φυλετικό ρατσισμό με τον οποίο κατά κύριο λόγο καταπιάνεται ο Βιάν. Αλλά γιατί το ίνδαλμα των παιδικών μας χρόνων, αυτός που όλα τα αγόρια θέλαμε να μοιάσουμε στο γήπεδο, κατάφερε να είναι κάτι παραπάνω από ένας ποδοσφαιριστής – θρύλος.

Κατάφερε να διαμορφώσει μια περσόνα που ξεπερνά τις γραμμές του γηπέδου ή των αποδυτηρίων.

Το φτωχόπαιδο από την Αργεντινή, με το αστείρευτο ταλέντο, που κατάφερε να κατακτήσει τον κόσμο και να είναι για πολλούς ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής, είχε κι άλλα στοιχεία. Πέραν των αυτοκαταστροφικών του τάσεων ο Μαραντόνα κατάφερε να «φτύσει στους τάφους» πολλών παραδοσιακών, συντηρητικών και αντιλαϊκών ή και λαϊφταλίστικων κλισέ.

Δεν ήταν ο σωματαράς Κριστιάνο Ρονάλντο, ούτε ο Μέσι που «μιλάει» στη μπάλα, αλλά ζει και με το life style της εποχής μας. Ο Μαραντόνα ήταν ένας κοντός, χοντούλης και ίσως αδέξιος ποδοσφαιριστής που είχε την τύχη να έχει ένα ταλέντο μοναδικό.

Ένα ταλέντο που όμως το χρησιμοποίησε και για άλλους σκοπούς. Και η μεγαλύτερη προσφορά του ίσως ήταν ότι έκανε ξανά περήφανο έναν ολόκληρο λαό.

Η Αργεντινή, ταπεινωμένη από την βρετανική αυτοκρατορία στο πόλεμο των Φόκλαντ, βρήκε στο πρόσωπο του Ντιεγκίτο τον ήρωά της. Βρήκε τον άνθρωπο που «έφυσε» κατάμουτρα τη Θάτσερ και την πολεμική μηχανή της Βρετανίας.

Με εκείνο το μοναδικό γκολ σε σύλληψη, όπου πέρασε όλους τους ποδοσφαιριστές της Αγγλίας, αλλά και με το «χέρι του θεού», που ήταν σα να έβγαζε τη γλώσσα του και να κορόιδευε τους… εχθρούς, έκανε την Αργεντική να ξανασταθεί στα πόδια της.

Να απαντήσει για τον άδικο πόλεμο, να ξαναβρεί την περηφάνεια της.

Ο Μαραντόνα, σαν άλλος ήρωας του Βιάν ήταν πάντα με το πλευρό των φτωχών και των αδικημένων. Ηταν πάντα με τους δικούς του ανθρώπους στα σκονισμένα σοκάκια του Μπουένος Αιρες που έπαιζε μπάλα.

Ηταν ο ήρωας του φτωχού νότου της Ιταλίας απέναντι στον πλούσιο βορρά, ήταν ο φίλος του Κάστρο, όταν η Δύση δεν του μιλούσε.

Ο Μαραντόνα μίλησε στη μπάλα, μίλησε και στις καρδιές των απόκληρων, των παραγκωνισμένων. Και ίσως γι’ αυτό να ταυτίζεται στο μυαλό μου με τον Μπορίς Βιάν.

Ισως να είναι απλά...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: «Μαζέψτε» τους τηλεμαϊντανούς του κοροναϊού. Φέρτε πίσω τον Τσιόδρα

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Επικρατεί μια τρέλα με τον κοροναϊό και την ενημέρωση του κόσμου. Ένα γενικευμένο μπάχαλο που κάποια στιγμή θα πρέπει να σταματήσει.

Θα πρέπει να μπει μια τάξη σε όλο αυτό το χάος με τις αλληλοσυγκρουόμενες θεωρίες, τις προτάσεις για μέτρα που το ένα αναιρεί το άλλο, τους «πεφωτισμένους» επιστήμονες που δεν τολμάς να αμφισβητήσεις την αυθεντία τους, τους πολιτικούς τσαμπουκάδες που κουνάνε το δάκτυλο, κι ένα «μαγαζί» που έχει στηθεί γύρω από την πανδημία.

Και κάνει πολύ μεγάλο κακό. Κατ’ αρχάς ακυρώνει την όποια καλή προσπάθεια έχουν γίνει από την κυβέρνηση και την επιστημονική κοινότητα.

Ακυρώνει την υπομονή, την καρτερικότητα, την άοκνη προσπάθεια της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση.

Και αυξάνει τον αριθμό των «ψεκασμένων», των «αρνητών» και των πάσης λογής αμφισβητιών που τελικά κάνουν τεράστιο κακό.

Τι συμβαίνει κατά το δεύτερο κύμα της πανδημίας, σε σύγκριση με το πρώτο;

1.    Εχουμε τη δημιουργία μιας ομάδας επιστημόνων, πλην ελαχίστων, πολύ σοβαρών και συγκροτημένων γιατρών, που έχουν γίνει τηλεμαϊντανοί. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που αναρωτιέται κανείς πότε προλαβαίνουν να αναλύσουν τα επιδημιολογικά στοιχεία, πότε προλαβαίνουν να φτιάξουν μοντέλα, πότε να ενημερώσουν την πολιτική ηγεσία και πότε να προτείνουν μέτρα, αφού πρώτα εξετάσουν τι συμβαίνει σε παγκόσμιο επίπεδο.

2.    Παρατηρούμε έναν απίστευτο, καθημερινό μαραθώνιο… ενημέρωσης σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες που καταλήγει σε φιάσκο. Και ο λόγος είναι ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί, έχει κουραστεί να ακούει συνεχώς πράγματα που πολλές φορές και δεν καταλαβαίνει, και αδυνατεί να διαχειριστεί.

3.    Ο ένας επιστήμονας λέει lockdown, ο άλλος απαγόρευση κυκλοφορίας, ο τρίτος καθολική χρήση μάσκας, ο τέταρτος να κλείσουμε τα γεροντάκια σπίτι. Και τελικά αποφασίζονται μέτρα που είναι… ημίμετρα και απλά κλείνουν το μάτι στο… πολιτικό κόστος.

4.    Αυτή η χαοτική κατάσταση ενισχύεται ακόμη και από την ενημέρωση που γίνεται κάθε Τρίτη και Παρασκευή. Οι ίδιες νουθεσίες να μείνουμε σπίτι, να τηρούμε τα μέτρα, να, να, να. Αλλά τελικά οι πολίτες μένουν με το ερώτημα τι πρέπει να κάνουν ενώ ενισχύεται και η πεποίθηση ότι το κράτος δεν έχει συγκεκριμένο σχέδιο διαχείρισης της κρίσης.

Συμπερασματικά, έχει χαθεί το «συμμάζεμα» της πρώτης περιόδου, έχει χαθεί μια ουσιαστική, σοβαρή και χωρίς αμφισβητήσεις φωνή που θα μπορεί ο κόσμος να ακολουθεί, να καταλαβαίνει και να πείθεται ότι πρέπει να εφαρμοστούν ορισμένοι κανόνες.

Θα έλεγε κανείς ότι λείπει ο Σωτήρης Τσιόδρας.

Μακριά από εμένα η προσωπολατρεία.

Αλλωστε και ο αγαπητός σε πολλούς καθηγητής έχει κάνει λάθη. Και θα κριθεί γι’ αυτά, όπως θα κριθούν και όλοι. Μακριά και από τους «αυθεντίες» που δεν έχουν το αλάθητο του Πάπα.

Είναι όμως διαφορετικό να ακούς τον κάθε αυτάρεσκο επιστήμονα που βρήκε στασίδι στα κανάλια να σου λέει τι να κάνεις και διαφορετικό έναν άνθρωπο που δεν διεκδικεί την προβολή και δείχνει να ξέρει τι λέει.

Χωρίς να αναφέρω ονόματα, οι περισσότεροι από αυτούς που βγαίνουν και μιλούν για τον κοροναϊό αυτή την εποχή...

 

ΝουΔοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Νίκος Χαρδαλιάς οφείλει να ζητήσει τουλάχιστον συγγνώμη

Toυ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η χώρα βρίσκεται ένα βήμα από το λοκντάουν και την καταστροφή της οικονομίας.

Ο κοροναϊός σαρώνει, η Αττική βρίσκεται στο κόκκινο, οι θάνατοι αυξάνονται και το δημόσιο σύστημα υγείας δοκιμάζεται.

Δεν είναι η ώρα του απολογισμού και του καταλογισμού των ευθυνών. Αν έγιναν λάθη, αν η κυβέρνηση έκανε καλά τη δουλειά της, αν πρέπει να γίνουν πολλά προκειμένου να είναι θωρακισμένη η ελληνική κοινωνία.

Στην ώρα της λοιπόν η κριτική για τις παραλείψεις που μπορεί να ευθύνονται για τη νέα δοκιμασία που περνάμε.

Όμως, η εικόνα του Νίκου Χαρδαλιά να φιλάει το ράσο (ή το χέρι) ενός ιερωμένου και μάλιστα χωρίς μάσκα, έχει προκαλέσει αλγεινή εντύπωση.

Πρόκειται για σοβαρό επικοινωνιακό φάουλ από τον υφυπουργό, ο οποίος βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης όλους αυτούς τους μήνες.

Του έχουμε πει μπράβο για την αποτελεσματικότητά του. Ακόμη και για το «ψαρωτικό» ύφος του, που χρειάζεται ορισμένες φορές για να μαζεύονται οι «αφασίες» που δεν καταλαβαίνουν σε τι κατάσταση βρισκόμαστε.

Επειδή είναι στην πρώτη γραμμή, επειδή σε κάθε ενημέρωση μας λέει να μείνουμε ασφαλείς και να τηρούμε τους κανόνες, αυτό που έκανε είναι ντροπή.

Και μάλιστα λίγες ημέρες μετά τα «καρφιά» που ο ίδιος έριξε κατά του Γιώργου Κουμουτσάκου που πήγε να κοινωνήσει στην Εκκλησία κρατώντας στο χέρι τη μάσκα.

Ο Νίκος Χαρδαλιάς έκανε ένα πολύ σοβαρό λάθος και οφείλει να απολογηθεί και να ζητήσει συγγνώμη στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου.

Όχι σε εμάς συγγνώμη, αλλά σε όλους εκείνους που κρέμονται από τα χείλη του για να ακούσουν τα δύσκολα μέτρα που κάθε φορά ανακοινώνει.

Απέναντι σε εκείνους που τον βλέπουν να κουνάει το δάκτυλο και να επικρίνει όλους τους αρνητές της μάσκας ή όλους εκείνους που δεν συμμορφώνονται με τις υποδείξεις των ειδικών και της κυβέρνησης.

Δεν μπορεί ο «στρατηγός» να μην τηρεί τους κανόνες την ώρα της μάχης. Διότι το παράδειγμα που δίνει είναι κακό.

Και δεν μπορεί να περιμένει μετά τους πιτσιρικάδες στην πλατεία να σταματήσουν να κάνουν παρέα.

Δεν μπορεί να αποτρέψει τους πιστούς από το να πηγαίνουν στην Εκκλησία και χωρίς κανόνες να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.

Δεν μπορεί να πείσει τους ηλικιωμένους να μην καθίσουν στο  παγκάκι με το φίλο τους.

Δεν μπορεί ο κ. Χαρδαλιάς να δίνει μια εικόνα που διαλύει όλο το οικοδόμημα του «μένουμε ασφαλείς» γιατί προσέχουμε.

Επειδή η εικόνα είναι δυνατή, κι επειδή μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις, η περίπτωση του κ. Χαρδαλιά να φιλάει χωρίς μάσκα το χέρι και το ράσο του παπά, είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο… Big Brother βρίσκεται έξω, η υποκρισία είναι βαθιά χωμένη στην κοινωνία

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η τελευταία σκηνή από την εξαιρετική ταινία με τίτλο «The Truman Show» (ο Big Brother στα καλύτερά του) είναι επική.

Εκεί ο σπουδαίος Τζιμ Κάρεϊ, απαλλαγμένος από την κάμερα που παρακολουθούσε τη ζωή του, αποχαιρετά τον φανταστικό κόσμο του «Μεγάλου Αδελφού» με μια βαθιά υπόκλιση και λέει: «You never had a camera in my head».

«Δεν είχες ποτέ μια κάμερα στο μυαλό μου», είπε μπαίνοντας στην πραγματική ζωή.

Μου το θύμισε όλο αυτό το σκηνικό που έχει στηθεί από προχθές με τον Big Brother, τα τηλεσκουπίδια που βλέπουμε, την υποκρισία της κοινωνίας της κλειδαρότρυπας, την «οργή» του κόσμου που οδήγησε στην γενικευμένη αντίδραση κατά του ριάλιτι.

Και γενικώς όλο αυτό το διαδικτυακό «κίνημα» που υποτίθεται ότι συνέβαλε στην απομάκρυνση του… μάτσο άνδρα που θεωρεί ότι ο βιασμός είναι παιχνίδι και κουτσομπολιό αρσενικών.

Το ερώτημα είναι ένα: Εχουμε μια κάμερα στο μυαλό μας εμείς;

Είμαστε αυθύπαρκτες προσωπικότητες που έχουν στέρεες ιδέες για θέματα όπως ο σεξισμός, η κουλτούρα του βιασμού, η βία σε βάρος γυναικών (και ανδρών), ο ρατσισμός, η ομοφοβία, η ξενοφοβία;

Ή απλά μια μεγάλη πλειοψηφία, που κατά κύριο λόγο εκφράζεται μέσα από τα social media, ετεροπροσδιορίζεται και ακολουθεί απλά την… μόδα;

Μήπως δηλαδή υποκρινόμαστε ότι εξοργιζόμαστε, ότι αντιδρούμε, ότι είμαστε κάθετα αντίθετα σε φαινόμενα τύπου Big Brother και του γνωστού πλέον «Κρητίκαρου» που απειλούσε τις γυναίκες με βιασμό εν είδει παιχνιδιού;

Μήπως απλά περνά η mainstream άποψη, αυτή που κυριαρχεί στα social media από τους… influencers, γίνεται ντόρος για το θεαθήναι μία – δύο ημέρες ή λίγες εβδομάδες και στη συνέχεια το ξεχνάμε;

Και εξηγούμαι γιατί το πιστεύω αυτό:

Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι το Big Brother σαρώνει σε τηλεθέαση. Σάρωνε και πριν από 20 χρόνια, το ίδιο και τώρα. Μάλιστα 1 στους 3 που παρακολουθεί είναι νέος και με υψηλό μορφωτικό επίπεδο.

Δηλαδή την «κλειδαρότρυπα» δεν την επιλέγουν μόνον οι μεσήλικες ή οι συνταξιούχοι, αλλά και νέα παιδιά.

Τι περίμεναν άραγε από ένα τηλεσκουπίδι; Ποιότητα; Να μιλάνε για τον Μάρξ, τον Βαν Γκονγκ και τον Καντ;

Επομένως, η συνυπευθυνότητα στην αθλιότητα είναι δεδομένη. Οποιος επιλέγει την κλειδαρότρυπα είναι ένοχος διότι επιλέγει να στηρίζει ανοησίες. Και γιατί επιλέγει να έχει στην αυλή του τα σκουπίδια.

Ένα το κρατούμενο της υποκρισίας γιατί υπάρχουν και άλλα.

Δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού σιχαίνεται οτιδήποτε τουρκικό.

Κι όμως, τα τουρκικά σήριαλ είναι πρώτα σε τηλεθέαση. Δεν μπορεί, επομένως, να είσαι «τουρκοφάγος» του διαδικτύου αλλά στο σπίτι σου, αγκαλιά με τη γυναίκα σου ή τη… γάτα σου να βλέπεις σαν τρελός τουρκικές σαπουνόπερες.

Άλλη υποκρισία;  

Είναι και η πιο επικίνδυνη. Κι έχει να κάνει με την Παιδεία των Ελλήνων, με το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά, με το ποιες αρχές τους δίνει το σχολείο και η οικογένεια.

Δεν μπορεί π.χ. να γίνεσαι ο… Τσε Γκεβάρα του twitter κατά του «Κρητίκαρου», και λίγη ώρα μετά να βρίζεις τη γυναίκα σου, τη σύντροφό σου, τον ομοφυλόφιλο του διπλανού γραφείου ή την εύσωμη γειτόνισσα.

Δεν μπορεί στα λόγια να καταδικάζεις τον σεξισμό ή τη βία κατά των γυναικών και ταυτόχρονα να ζεις με όλα τα στερεότυπα που σου έμαθε ο μικρόκοσμός σου.

Είμαι απόλυτο πεπεισμένος ότι χιλιάδες από τους νέους που εξοργίστηκαν (και μπράβο τους) με το Big Brother έχουν «παραδοθεί» στα ήθη και έθιμα που έμαθαν στη ζωή τους.
 
Εμαθαν ότι η γυναίκα είναι «γκόμενα» που… πάντα θα τα θέλει και ο άνδρας πάντα πρέπει να της τα δίνει.

Εμαθαν ότι η γυναίκα είναι για το σπίτι, για να μεγαλώσει τα παιδιά, να υπομένει το κέρατο, να συγχωρεί, να μαραζώνει περιμένοντας το αρσενικό – κυνηγό.

Εμαθαν ότι άμα φοράει λίγα ρούχα ένα κορίτσι στο δρόμο είναι, αν όχι πόρνη, στην καλύτερη περίπτωση… ελαφρών ηθών.
 
Διδάχθηκαν ότι μπορεί να σηκώσει το χέρι του και ρίξει και κανένα χαστούκι, γιατί έτσι πρέπει.
 
Είδαν τον πατέρα του να δέρνει ή να βρίζει τη μητέρα του. Είδε τον γείτονα να διώχνει από το διαμέρισμα την «αδερφή», άκουσε τον «κυρ Παντελή», τον γνωστό έλληνα νοικοκύρη να λέει «καλά του έκαναν του κάθε Ζακ Κωστόπουλου», γιατί τα… ήθελε.

Δυστυχώς υπάρχουν άπειρα παραδείγματα που αναδεικνύουν την κυριαρχία της πατριαρχικής κοινωνίας, της ομοφοβικής κοινωνίας, της ρατσιστικής κοινωνίας που ακόμη και σήμερα δεν έχει πρόβλημα να βουλιάξουν μερικά πλοία με μετανάστες.

Συμπερασματικά: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα «τηλεσκουπίδια», η μηχανή του κιμά και η υποκρισία του… φιλοθεάμονος κοινού

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ

Κάθε τηλεοπτική εκπομπή είναι «προϊόν». Δηλαδή βγαίνει στους δέκτες μας για να το δούμε, να γράψει υψηλά νούμερα τηλεθέασης, να «πουλήσει» κατά το κοινώς λεγόμενον.

Και να έρθει η διαφήμιση, τα λεφτά δηλαδή, για να κριθεί και η επιτυχία της.
Κάθε εκπομπή, σοβαρή, ενημερωτική, ψυχαγωγική ή «τηλεσκουπίδι», βγαίνει προκειμένου να την δει ο τηλεθεατής και να πουλήσει διαφήμιση, τα έσοδα που χρειάζεται κάθε κανάλι.

Αυτά είναι γνωστά, όπως γνωστό τοις πάσι είναι και το γεγονός ότι η λεγόμενη trash TV «πουλάει» περισσότερο σε όλο τον κόσμο. Ο,τι πιο εύπεπτο, ό,τι πιο «βρόμικο» ή ευτελές, ό,τι πιο υποκριτικό που απευθύνεται στα πιο ταπεινά ένστικτα τραβάει και το… φιλοθεάμον κοινό.

Ως εκ τούτου δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ένα ακόμη τηλεσκουπίδι, που έχει μακρά, παγκόσμια τηλεοπτική ιστορία, κι έχει κάνει θραύση και στην Ελλάδα, ήρθε και… κατέκτησε το κοινό.

Ούτε θα πρέπει να μας «ενοχλούν» όλες αυτές οι αθλιότητες που ακούστηκαν από την πρώτη ημέρα της… εθελοντικής καραντίνας και μιας σκηνοθετημένης ζωής που γίνεται βορά στα μάτια του κόσμου.

Η παραγωγή των συγκεκριμένων τηλεσκουπιδιών ξέρει τι πουλάει. Βάζεις στη μηχανή του κιμά λίγο απ’ όλα και είναι σίγουρη η συνταγή της επιτυχίας.

Όλα είναι τόσο αριστοτεχνικά στημένα ώστε ο τηλεθεατής θα «τσιμπήσει».

Ειδικά τώρα που υπάρχει και ένα εργαλείο που λέγεται «social media» με το οποίο, ακόμη κι αν αποφεύγεις να καταναλώσεις τα σκουπίδια, σου έρχονται στο πιάτο σου από εκεί που δεν το περιμένεις.

Ετσι, λοιπόν, στην κρεατομηχανή θα μπουν όλοι.

Και οι ανθυποσελέμπριτι που θέλουν να κάνουν καριέρα με τα «προσόντα» τους.

Και κάποιοι άγνωστοι και άγνωστες που θέλουν να κερδίσουν 15 ή και περισσότερα λεπτά διασημότητας για να τα εξαργυρώσουν μετά σε κάποιο συνοικιακό μπαρ. Ή ως παρουσιαστές σε κάποια τοπικά καλλιστεία ή σε κάποια γιορτή της προβατίνας.

Και οι… ματσό νεαροί με τα τατουάζ παντού και οι μικρούλες με τα μικροσκοπικά μπικίνι.

Και οι γκέι, αλλά και οι στρέιτ, που δεν «καταλαβαίνουν» πώς…γίνεται κάποιος ομοφυλόφιλος και θέλουν να τον νουθετήσουν για να έρθει στον σωστό δρόμο.

Και αυτοί που δεν έχουν πρόβλημα να τους δει ένα εκατομμύριο κόσμος να κάνουν μαζί μπάνιο, να αφήνουν χυδαία σεξιστικά υπονοούμενα ή να στέλνουν σεξουαλικά μηνύματα.

Είπαμε από την αρχή. Τηλεοπτικό προϊόν, καλά σκηνοθετημένο, με επιλεγμένους σε οντισιόν «παίκτες» που ο καθένας παίζει το ρόλο που του ανατέθηκε.

Και όλοι μαζί μια «ωραία παρέα» που μας θυμίζει ότι η τηλεόραση μπορεί να μοιάζει με χωματερή.

Αυτό, όμως, που δεν αντέχω με τίποτε είναι η υποκρισία όλων αυτών που κουνάνε το δάκτυλο σε όσους προβάλλουν κάθε σκουπίδι.

Και σε όσους εμφανίζονται υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων, των ατομικών ελευθεριών ή της ανάγκης για την προστασία της ατομικότητας, της προσωπικότητας, της σεξουαλικής επιλογής, της ελευθερίας του ανθρώπου γενικότερα να επιλέγει ό,τι γουστάρει στη ζωή του.

Οποιος επιλέγει να γίνει κομμάτι της μηχανής του κιμά είναι άξιος της μοίρας του. Διότι δίνει τη συγκατάθεσή του να τον «εκμεταλλευτεί» η τηλεόραση και να τον στύψει σαν λεμόνι. Να τον εξευτελίσει, να τον προσβάλλει, να του δημιουργήσει ενοχές ή να τον κάνει να κλάψει.

Όλα τα υπόλοιπα είναι υποκρισία μας κοινωνίας που δήθεν «σοκάρεται» με όσα βλέπει, αλλά σπεύδει να τα δει γιατί αλλιώς δεν μπορεί να είναι trendy.

Σπεύδει να βάλει το μάτι στην κλειδαρότρυπα και να «σοκαριστεί» από τον γκέι, την «πεταχτούλα» ή τον «περίεργο».

Γιατί πώς θα σταθεί την άλλη ημέρα στο γραφείο όταν όλοι θα συζητούν για τα σκουπίδια;

Γιατί πώς θα «ποστάρει» την αποψάρα του, αν δεν έχει δει έστω και λίγο από την ξεφτίλα και δεν έχει γίνει και ο ίδιος το στήριγμα όσων πουλάνε την αθλιότητα ως τηλεοπτικό προϊόν;

Όταν, σύμφωνα με τα στατιστικά, 3 στους 10 τηλεθεατές των σκουπιδιών της τηλεόρασης έχει υψηλή μόρφωση, κι όταν μεγάλη πλειοψηφία των νέων 18 έως 40 ετών (το λεγόμενο δυναμικό κοινό) μένει καρφωμένο επί ώρες στην «αποθήκη με τα λύματα» ε, τότε δεν υπάρχει ελπίδα.

Δεν θέλετε να μετατρέπεται η τηλεόραση σε χωματερή ζωών και οι άνθρωποι να γίνονται «κομμάτια κρέας»;

Απλά κλείστε την τηλεόραση.  

Η TV είναι το πιο δημοκρατικό μέσο διότι.

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν παλεύεται η ανο(η)σία – Φέρτε πίσω Τσιόδρα, Χαρδαλιά

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ
 

Τους αγαπήσαμε, τους μισήσαμε, ακόμη και τώρα λατρεύουμε να τους μισούμε.

Δεν θέλουμε να τους ξαναδούμε στα μάτια μας, κι όμως, όταν τους βλέπαμε είχαμε μια αίσθηση ασφάλειας.
 
Και τώρα; Σχεδόν ικετεύουμε να τους φέρουν πίσω;

Ο λόγος για τον Σωτήρη Τσιόδρα και τον Νίκο Χαρδαλιά οι οποίοι μας συντρόφευσαν στις δύσκολες μέρες του εγκλεισμού. Με την καθημερινή τους ενημέρωση, άλλοτε ηρεμούσαμε με την εξέλιξη της πανδημίας και των θανάτων, άλλοτε νευριάζαμε με τις ασάφειες των ειδικών – μιας και ούτε κι αυτοί γνώριζαν πώς θα εξελιχθεί η νόσος-

Αλλοτε εξοργιζόμασταν με το ρόλο του καλού και του κακού μπάτσου, όπου ο δεύτερος ταίριαζε γάντι στον Νίκο Χαρδαλιά.

Κι όταν έφυγαν από την καθημερινότητά μας, λέγοντας ότι αν ξαναχρειαστεί να επανέλθουν θα είναι για το… κακό μας, ανακουφιστήκαμε.

Ποιος άλλωστε περίμενε ότι θα επέστρεφαν πραγματικά; Όταν εκεί μέσα στον Μάιο μας ανακοίνωσαν ότι υποχωρεί η πανδημία, όταν το ένα μέτρο μετά το άλλο άρχισαν να αίρονται, όλοι πιστέψαμε ότι ξεμπερδέψαμε μια και καλή.

Παρά τις εκκλήσεις για την τήρηση συγκεκριμένων κανόνων. 

Παρά την απέλπιδα προσπάθεια των ειδικών να ξυπνήσουν την έννοια της «ατομικής ευθύνης».

Παρά το γεγονός ότι στο εξωτερικό όλοι βλέπαμε ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά, εμείς όλοι πιστέψαμε ότι «καθαρίσαμε» με τον κοροναϊό.

Λες και θέλαμε να ξορκίσουμε το κακό. Λες και ήταν ένα κακό όνειρο που ξυπνήσαμε και πάει, χάθηκε.

Εμοιαζε με το 2010 όταν ο Γ. Παπανδρέου μας ανακοίνωνε την  προσφυγή στο ΔΝΤ κι εμείς νομίζαμε ότι πάμε βόλτα στο πάρκο, ε, θα πιάσει και μια βροχή, αλλά αμέσως θα βγει ο ήλιος.

Και το σκοτάδι κράτησε 10 χρόνια.

Κάπως έτσι πάει να συμβεί και τώρα. Παραβλέποντας τους «ψεκασμένους» που ακόμη και σήμερα μιλάνε για «ψεύτικο ιό», για «συνωμοσία» και για «την παγκόσμια τάξη πραγμάτων», έχουμε νέα δεδομένα.

Πιστέψαμε ότι το καλοκαίρι και η ζέστη θα εξοντώσουν τον ιό, και τώρα βρισκόμαστε ενώπιοι μιας νέας πανδημίας.

Κάποιοι λένε ότι το πρώτο κύμα δεν τέλειωσε και τώρα είναι η έξαρσή του.

Κάποιοι άλλοι ότι είναι το δεύτερο κύμα που ήρθε νωρίτερα και πυροδοτήθηκε από το άνοιγμα το συνόρων.

Ο,τι κι αν συμβαίνει η ουσία είναι μία. Ο κοροναϊός δεν έφυγε, είναι εδώ, θα μας βασανίζει, θα σκοτώνει ανθρώπους, θα διαλύει την οικονομία μας.
 
Μέχρι να βρεθεί το φάρμακο ο εφιάλτης θα είναι εδώ.
 
Όμως, εμείς τι κάναμε και τι κάνουμε για να το αποφύγουμε;
 
Πετάξαμε στα σκουπίδια τις μάσκες και τα αντισηπτικά.

Φιλιόμαστε όπου βρεθούμε και όπου σταθούμε επειδή είμαστε… θερμός λαός.

Συνωστιζόμαστε στα λεωφορεία για να πάμε στην παραλία όπου κι εκεί ο ένας είναι πάνω στον άλλον.

Κάνουμε πανηγύρια με 1.000 και 2.000 άτομα για να ρίξουμε το τσάμικό μας και το ζεϊμπέκικο της καψούρας, αδιαφορώντας για τις εκκλήσεις των ειδικών.
 
Και μόλις μπαίνει απαγορευτικό, εξεγείρονται οι Ελληνάρες που έχουν μάθει να μην… ζουν χωρίς τα πανηγύρια με την προβατίνα στη λαδόκολλα και τη μπύρα να ρέει straight through στο στομάχι μας.

Στα μαγαζιά και σε όλους τους κλειστούς χώρους δεν τηρούμε κανέναν κανόνα υγιεινής.

 

Αλλά να πούμε του στραβού το δίκιο, εκτός από την ατομική μας ευθύνη, χάθηκε και η ευθύνη της πολιτείας.
Εξαφανίστηκε ο Τσιόδρας και ο Χαρδαλιάς και… χάθηκε και το κράτος.

Οι έλεγχοι λειψοί, οι μηχανισμοί χαλάρωσαν στο όνομα του… ανοίγματος της οικονομίας, η επικοινωνιακή καμπάνια εξαντλήθηκε στα 20 εκατ. της λίστας Πέτσα.
 
Η Ελλάδα ζει τις τελευταίες εβδομάδες σαν να μην… έζησε ένα εφιάλτη.  

Λες και δεν έχουν πεθάνει σχεδόν 200 Ελληνες και πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.

Λες και δεν γίνεται ακόμη και τώρα χαμός σε πολλές χώρες.

Λες και η καταστροφή της οικονομίας, οι αναστολές συμβάσεων, οι απολύσεις, τα λουκέτα δεν ήταν απότοκος αυτής της λαίλαπας του κοροναϊού.

Ας σοβαρευτούμε. Αν δεν θέλουμε να βάλει λουκέτο ξανά η χώρα.

Αν δεν θέλουμε να διαλυθεί για τα καλά η οικονομία και να μην ξανασηκώσουμε κεφάλι.

Αν δεν θέλουμε να δούμε γεμάτες τις εντατικές και το ΕΣΥ να δοκιμάζεται ξανά.

Αν δεν θέλουμε να μετράμε νεκρούς στα νοσοκομεία, είναι καιρός να ξανασοβαρευτούμε.
 
Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας ξαναβάζοντας την ατομική ευθύνη ως κύρια προτεραιότητά μας.

Να απομονώσουμε όσους επιμένουν σε βλακώδεις θεωρίες που μόνο κακό κάνουν.

Κι ας απαιτήσουμε από το κράτος να ξανασοβαρευτεί και να βάλει τάξη όπου χρειάζεται.
 
Ας ξαναγυρίσει ο Τσιόδρας και ο Χαρδαλιάς, αν χρειαστεί με μαστίγιο.

Ας μη χύσουμε τώρα την καρδάρα με το γάλα.
 
Γιατί...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η λάσπη των «Γκαίμπελς» του ΣΥΡΙΖΑ και το bullying δεν θα περάσουν έτσι εύκολα

Του ΒΑΣΙΛΗ Σ ΚΑΝΕΛΛΗ

Σε μια χρονική στιγμή που στον ΣΥΡΙΖΑ τρώγονταν για την «Παπαδημούπολη» και ο Τσίπρας… έσφαζε με το βαμβάκι τον αντιπρόεδρο της Κομισιόν και με «συνεπή αριστερή πορεία», όπως μάθαμε, κ. Δημήτρη Παπαδημούλη, βγήκε το βίντεο της ντροπής.

Το βίντεο που δήθεν ήθελε να στηλιτεύσει την, πραγματικά, παντελώς λανθασμένη προσπάθεια της κυβέρνησης να μοιράσει 20 εκατ. για το κοινωνικό μήνυμα που αφορούσε τον κοροναϊό.

Οι γνωστοί «Γκαίμπελς» της Κουμουνδούρου, που έκαναν καριέρα στα υπόγεια του Μαξίμου, εξαργυρώνοντας το όποιο αριστερό, σταλινικό, παρελθόν τους, απλώς έκαναν τη δουλειά που ξέρουν.
 
Εριξαν στα λιοντάρια συλλήβδην τους δημοσιογράφους, πλην προφανώς εκείνων που σιτίζονται από «αριστερό χρήμα», με στόχο να ξεχαστεί το σκάνδαλο Παπαδημούλη.

Και να ξεχαστεί και ο χαμός που επικρατεί στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ για μια σειρά από θέματα ουσίας. Κυρίως για τη φυσιογνωμία του κόμματος, για το πώς θα επανέλθει στην εξουσία και πώς θα ξαναβρεί το βηματισμό του.

Η δημοσιοποίηση του βίντεο είχε πολλές ακόμη σκοπιμότητες, πλην του αποπροσανατολισμού.

Η αναζήτηση εχθρών προκειμένου να δικαιολογηθεί η αντιπολιτευτική ένδεια του ΣΥΡΙΖΑ ή η αδυναμία του να παράξει πολιτική, δεν είναι τωρινό φαινόμενο.

Ακόμη και όταν ήταν στην κυβέρνηση για όλα έφταιγαν οι άλλοι. Οι εκδότες, οι επιχειρηματίες, οι καναλάρχες, ο νεοφιλελευθερισμός, η Μέρκελ, η παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Πάντα υπήρχε ο βολικός εχθρός. Ακόμη και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε τον περασμένο Ιούλιο η δικαιολογία ήταν ότι «δεν κατάλαβε ο κόσμος το σπουδαίο έργο τους» γιατί δεν περνούσε το μήνυμα του κόμματος από τα συστημικά ΜΜΕ.
 
Και κάπως έτσι πορεύεται ένα κόμμα του 32%. Ένα κόμμα που έχει γεννήσει πολλές ελπίδες στο λαό, που έχει δυναμική και ικανά στελέχη, που μπορεί να διαμορφώσει ξανά πρόταση εξουσίας.

Αλλά και που έχει και ανθρώπους οι οποίοι χύνουν την καρδάρα με το γάλα. Και που ακόμη και στα λάθη της κυβέρνησης της ΝΔ έρχονται να κάνουν μια μεγάλη γκάφα(;).
 
Να μιλήσουμε για την πολυφωνία και για τον πλουραλισμό στα ελληνικά ΜΜΕ; Να το κάνουμε.

Να μιλήσουμε για το πώς μοιράστηκαν τα 20 εκατ. από την παρούσα κυβέρνηση; Να το κάνουμε.

Οχι όμως υπό τη μορφή του ιδιότυπου bullying που αρέσκεται να κάνει συχνά πυκνά ο ΣΥΡΙΖΑ.

 
Κοίτα ποιοι μιλάνε

Η στοχοποίηση των δημοσιογράφων συνολικά και η δημιουργία ενός κλίματος «εχθροπάθειας» απέναντι στα ΜΜΕ είναι ένα ακόμη επεισόδιο στη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με αυτά.

Ενός κόμματος που ωστόσο, συμβιβάστηκε όσο λίγα με αυτό που η ίδια ονομάζει «διαπλοκή». Επιχειρηματική, εκδοτική ή όπως αλλιώς λέγεται.

Είναι το κόμμα που με εντολή του κομαντάτε του… ινστιτούτου της Φλωρεντίας, έκλεισε επί της ουσίας το Mega. Γνωρίζουμε καλά για τις μυστικές συναντήσεις και τα deals που έγιναν προκειμένου να κλείσει το «ενοχλητικό» κανάλι.

Είναι το κόμμα που μοίρασε πολλά εκατομμύρια μέσω της ΕΡΤ στο γνωστό σκάνδαλο των ποδοσφαιρικών αγώνων.

Είναι το κόμμα που στήριξε τη δημιουργία εκδοτικών ομίλων τα οποία είχαν ως μοναδικό σκοπό τη διατήρηση στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Με κάθε τρόπο και κάθε κόστος.

Είναι αυτοί που θέλησαν να κλείσουν εφημερίδες και να απολύσουν δημοσιογράφους, επειδή δεν ήταν αρεστοί στο σύστημά τους.

Και δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ουκ ολίγες επιθέσεις εναντίον επαγγελματιών δημοσιογράφων που χαρακτηρίζονταν μέχρι και «πόρνες» ή τις προσπάθειες να τοποθετηθούν κομματικοί κομισάριοι.

Ούτε τέλος πρέπει να ξεχνάμε ότι και επί ΣΥΡΙΖΑ μοιράστηκαν εκατομμύρια (κρυφά και φανερά) ακόμη και σε ανυπόληπτα μέσα ενημέρωσης.

Τουτέστιν...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο κοροναϊός, ο Αϊνστάιν, μια γενιά ηλιθίων και οι ανθρώπινες σχέσεις που χάνονται

Toυ ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ

«Φοβάμαι τη μέρα που η τεχνολογία θα ξεπεράσει την ανθρώπινη αλληλεπίδραση. Ο κόσμος θα έχει μία γενιά από ηλίθιους».

Ο Αϊνστάιν το είπε και μακάρι ο κόσμος μας να τον είχε διαψεύσει. 

Μακάρι να μην έφτανε η μέρα που θα έλεγε κάποιος ότι γεμίσαμε κρετίνους οι οποίοι πάνω από τις ανθρώπινες σχέσεις, πάνω από την προσωπική επαφή, βάζουν την τεχνολογία.

Δυστυχώς η πανδημία του κοροναϊού, και όσα θα ακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια, θέτουν ένα κρίσιμο όσο και ζωτικής σημασίας ερώτημα: Θα αντικατασταθεί πράγματι η ανθρώπινη αλληλεπίδραση από τα τεχνολογικά μέσα που μας δίνονται πλέον αφειδώς;

Ας δούμε τι έχει γίνει στην Ελλάδα τους τελευταίους δύο μήνες. Ας σκεφτούμε ορισμένες από τις δικές εμπειρίες αυτές τις ημέρες της λεγόμενης «κοινωνικής αποστασιοποίησης».

Για προφανείς λόγους υγειονομικής ασφάλειας, απομακρυνθήκαμε από τους συγγενείς, τους φίλους, τους αγαπημένους μας. Αλλά και από το χώρο εργασίας μας.

Και μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις το να μιλάς με κάποιος μέσω πλατφορμών (skype, zoom, webex κ.λπ.) είναι σωτήριο. Πολλοί παππούδες βλέπουν τα εγγόνια τους με αυτό τον τρόπο, και είναι βάλσαμο στην ψυχή τους.

Πόσο, όμως, θα συνεχιστεί αυτό;  

Θα γίνουμε αιχμάλωτοι της τεχνολογίας; 

Θα αντικαταστήσουμε τα συναισθήματα με τα μηχανήματα; Και η πανδημία είναι ο καταλύτης αυτής της μεγάλης ανατροπής;

Δεν πρόκειται για «τεχνολογική φοβία». Κάθε τι που καλυτερεύει τη ζωή μας είναι αποδεκτό. Όμως, σκεφτείτε:

Την εποχή των πανδημιών χάνεται η κοινωνική επαφή.

Η βόλτα στην πλατεία ποινικοποιείται κι έρχονται τα ΜΑΤ και ρίχνουν χημικά.

Το φλερτ με το κορίτσι στο δρόμο έχει αντικατασταθεί με μηνύματα στο facebook και sms ή με ένα… πεταχτό τηλεφώνημα και μια βιντεοκλήση.

Οι σχέσεις, ερωτικές, φιλικές, οικογενειακές έγιναν στην πλειοψηφία τους messenger.

Ακόμη και τα συναισθήματα έγιναν… emojis, αυτά τα… απρόσωπα προσωπάκια που είναι τόσο συμπαθητικά αλλά και τόσο απάνθρωπα;

Και η αποδοχή;  

Η αποδοκιμασία ή επιδοκιμασία έγιναν… like. Οσο περισσότερα, τόσο πιο επιτυχημένος…

Σκεφτείτε μόνο αυτό: Μέσα στην πανδημία, το νέο emoji στο facebook ήταν το «νοιάζομαι». Νοιάζομαι διαδικτυακά…

Η συνεννόηση με τους συναδέλφους στο γραφείο έχει πάρει τη μορφή… text. Όλα γραπτά. Και οι εντολές, οι καλές στιγμές, η χαρά, ο θυμός, η γκρίνια, η συνεργασία έγιναν ηλεκτρονικά συναισθήματα στο όνομα του κοροναϊού.

Αιχμάλωτοι της κάθε πλατφόρμας αφού χιλιάδες επιχειρήσεις  επέλεξαν (αναγκαστικά) την τηλεργασία που, ποιος ξέρει, αν θα γίνει μόνιμη κατάσταση.

Χάνεται έτσι ο εργασιακός συγχρωτισμός, η ανταλλαγή απόψεων, η πλάκα, ο τσακωμός και κάθε τι ανθρώπινο που νοστιμίζει τη ζωή μας στο γραφείο.

Εργασιακή απομόνωση στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού και σύνδεση με την… απομόνωση του άλλου μέσω ενός κινητού ή ενός laptop.

Το σχολικό «μπουλούκι»

Αλλά για σκεφτείτε και όλη τη συζήτηση που γίνεται για την τηλεκπαίδευση και τις κάμερες στα σχολεία. Και πόσο… χαρούμενα είναι τα παιδιά που κλείστηκαν τρεις μήνες στο σπίτι παίζοντας όλη μέρα παιχνίδια και κάνοντας «μάθημα» μπροστά σε μια απρόσωπη οθόνη ενός υπολογιστή;

Που είναι η χαρά της τάξης; Το φλερτ στο διάλειμμα; Οι φωνές του δασκάλου, το τρίξιμο της κιμωλίας, το χάραγμα στο θρανίο «σ’ αγαπώ Μαρία»;

Που είναι οι πλάκες, τα πειράγματα αλλά και οι συζητήσεις κατά τη διάρκεια του μαθήματος;

Όλα μετατράπηκαν σε διαδικτυακό «μπουλούκι», σε μια fake ιντερνετική τάξη όπου το κάθε παιδί κοιτάζει το «ματάκι» του υπολογιστή και γράφει στο τετράδιο.

Μπορεί όλα αυτά να μοιάζουν δυστοπικά. Μπορεί να είναι υπερβολή και η αντίθετη άποψη να λέει: «Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν μπορούν να υποκατασταθούν από καμιά τεχνολογία».

Ισως να είναι κι έτσι. Γιατί αν χαθεί η κοινωνική επαφή, αν το γέλιο, το χάδι, το φιλί, η γκρίνια, ο έρωτας, το… 

ΚΟΡΩΝΟΪΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Προλετάριοι όλων των χωρών, τρέξτε στα κομμωτήρια να κάνετε beaute

Toυ ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ

Πρώτη είδηση τη Δευτέρα 4 Μαΐου, ημέρα… απελευθέρωσης της Ελλάδας από την καραντίνα: «Χαμός στα κομμωτήρια και τα κέντρα αισθητικής. Αφηνιασμένες Ελληνίδες με άβαφη τη ρίζα και τα νύχια σε άθλια κατάσταση, και μαλλιάδες Ελληνες με φαβορίτα στυλ… Σταμάτη Κόκοτα, ξεχύθηκαν στους δρόμους.

Γέμισαν τα καταστήματα που προσφέρουν περιποίηση, ομορφιά, κοινώς… εικόνα. Το φαίνεσθαι που λέγανε και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, οι οποίοι καθόλου δεν υπολείπονταν από τους σημερινούς Νεοέλληνες στην κοκεταρία.

Μετά από 1,5 μήνα σε καραντίνα, με κλειστά τα κομμωτήρια, τα κουρεία, τα «νυχάδικα» και τα λοιπά κέντρα περιποίησης, η αλήθεια είναι ότι η ομορφιά έμεινε στα αζήτητα.

Και για αντικειμενικούς λόγους, μιας και οι «ειδικοί» απείχαν από την εργασία τους, αλλά και για υποκειμενικούς λόγους αφού οι περισσότεροι Ελληνες «έπεσαν» ψυχολογικά.

Κούραση, απαισιοδοξία, μαυρίλα, αγωνία για την υγεία, οδήγησαν αρκετό κόσμο στο να έχει συναισθήματα παραίτησης της εικόνας του.

Όμως, με το πρώτο «φως» στη χαραμάδα της ζωής, αμέσως η ανάγκη για αλλαγή σελίδας έγινε σχεδόν… κίνημα.

Και ποιος να κατηγορήσει όλον αυτόν τον κόσμο που έσπευσε σήμερα να κουρευτεί;

Ποιος να κατηγορήσει τις γυναίκες που έτρεξαν να βάψουν μαλλί, να χτενιστούν, να κάνουν μανικιούρ – πεντικιούρ, laser, να κάνουν το… beaute τους βρε αδερφέ;

Ποιος να τους κατηγορήσει γιατί θα περιμένουν σε λίστα αναμονής μέχρι κι ένα μήνα για να βάψουν το νύχι ή για να ακούσουν ξανά το… αγαπημένο πιστολάκι της προσωπικής τους κομμώτριας;  

Ούτε στον ΟΑΕΔ τέτοια ουρά…

Η αλήθεια είναι ότι μια ανάγκη είναι όλο αυτό. Αλλάζουμε την πραγματικότητα, αλλάζοντας τα μικρά και τετριμμένα.

Προσπαθούμε να φτιάξουμε το κέφι μας, να θυμηθούμε πώς ήμασταν προ κοροναϊού, να χαρούμε έστω και μ’ αυτές τις καθημερινές απολαύσεις που είναι τόσο μικρές μπροστά στα μεγάλα προβλήματα που έχουμε ή αυτά που έρχονται.

Σύμφωνα με έρευνες, όσο πιο αρνητική είναι η ψυχολογική διάσταση της σωματικής εικόνας τόσο χαμηλότερη αυτοεκτίμηση έχει το άτομο.
 
Μάλιστα, οι γυναίκες συνδέουν την αυτοεκτίμησή τους με το σώμα τους και επενδύουν στην εικόνα τους περισσότερο από τους άνδρες.
 
Όμως, δεν πρόκειται για γυναικεία υπόθεση. Είναι γενικό φαινόμενο η χαμηλή αυτοεκτίμηση σε συνδυασμό με εξωγενείς παράγοντες, όπως π.χ. η κρίση του κοροναϊού και ο εγκλεισμός, να οδηγούν στον παροξυσμό των κομμωτηρίων που ζούμε σήμερα.

Κι εκεί που όλη η Ελλάδα (και όλος ο κόσμος) συζητά για την επόμενη ημέρα, για την οικονομική κρίση, για τις στρατιές ανέργων που έρχονται, για τα χιλιάδες λουκέτα, βλέπουμε αυτή τη… χαρούμενη διάσταση της «απελευθέρωσης» να ελαφρύνει τα πάντα.

Είπαμε, κανείς δεν κατηγορεί όσους τρέχουν να φτιάξουν την εικόνα τους. Αρκεί να μη μείνουμε σ’ αυτήν και χάσουμε την ουσία.

Και η ουσία είναι ότι βρισκόμαστε σε ένα τέλος εποχής και στην αρχή μιας άλλης, άγνωστης και απρόβλεπτης.

Η ομορφιά των ανθρώπων δεν είναι απλά η εικόνα τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να αφήνονται οι άνθρωποι στη φθορά του χρόνου.

Ομορφιά είναι να μπορείς να αντιμετωπίζεις τα προβλήματα με αισιοδοξία, με πυγμή, με όραμα, με ιδέες και κυρίως με τους συνανθρώπους σου.

Με αυτούς που θες να είσαι μαζί και να παλεύεις για ένα καλύτερο αύριο, ατομικό και συλλογικό.

Επτά φορές να πέφτεις και οκτώ να σηκώνεσαι, λένε οι σοφοί.

Η κρίση του κοροναϊού, η πανδημία που δεν πέρασε και οι συνέπειες που θα ακολουθήσουν, χρειάζονται ισχυρή θέληση για να νικηθούν.

Κι αν κάποτε φωνάζαμε «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε» και τώρα φωνάζουμε «προλετάριοι τρέξτε στα κομμωτήρια», αυτό δεν αλλάζει τον στόχο:

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οσοι νομίζουν ότι η επόμενη ημέρα θα είναι… πάρτι, πλανώνται πλάνην οικτράν

Toυ ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ

Στις τραγωδίες ή τις μεγάλες περιπέτειες ο κόσμος χρειάζεται αισιοδοξία, ελπίδα, καλές ειδήσεις που θα του αναπτερώσουν το ηθικό.

Τις ημέρες αυτές όλος ο κόσμος, και φυσικά οι Ελληνες, περιμένουν με αγωνία τα καλά νέα. Το μόνο που ρωτούν όλοι είναι: Πότε θα βγούμε από την καραντίνα. Πότε θα πάρουμε τις ζωές μας πίσω.

Εύλογο και ανθρώπινο είναι το συναίσθημα των πολιτών να θέλουν να κερδίσουν την ελευθερία τους έπειτα από τόσες εβδομάδες αναγκαστικού εγκλεισμού.

Σ’ αυτή τη φάση βρισκόμαστε τώρα. Κάθε συζήτηση να περιστρέφεται γύρω από τις αποφάσεις που θα ανακοινώσει τη Δευτέρα ο πρωθυπουργός.

Ολοι ψάχνουν την ημερομηνία που θα χαλαρώσουν τα μέτρα, όλοι προετοιμάζονται για να κάνουν την «Ανάσταση» που δεν έκαναν πριν από μερικές ημέρες.

Ολοι πιστεύουν ότι ο «Γολγοθάς» πλησιάζει στο τέλος και πράγματι θα ξανακερδίσουμε τις ζωές μας.

Άλλος κάνει σχέδια για τα μπαράκια που θα πάει να πιεί μέχρι λιποθυμίας προκειμένου να βγάλει τα σπασμένα του προηγούμενου μήνα.

Οι γυναίκες έχουν κλείσει ραντεβού στα κομμωτήρια μέχρι… τα Χριστούγεννα κι ετοιμάζονται να ξεχυθούν στα κέντρα αισθητικής. Κατανοητό, μετά από τόσες ημέρες εγκλεισμού η ομορφιά, η εμφάνιση θα είναι το νούμερο ένα… πρόβλημα για όλους.

Υπάρχουν κι εκείνοι που προετοιμάζονται για το καλοκαίρι, για τις διακοπές τους σε κάποιο νησί ή που επαναπρογραμματίζουν ταξίδια στο εξωτερικό που τους έκοψε ο κοροναϊός.

Αυτά είναι κανονικότητα, κανείς δεν αμφιβάλλει και κανείς δεν μπορεί να κατακρίνει όσους ονειρεύονται κάτι διαφορετικό από αυτό που ζουν αυτές τις εβδομάδες.

Όμως, δυστυχώς η επόμενη ημέρα δεν θα είναι τόσο εύκολη.  

Τα μέτρα δεν θα αρθούν όλα αμέσως και σίγουρα δεν θα γίνει η Ελλάδα ξανά ο παράδεισος που όλοι ξέρουμε.

Μην περιμένουν οι πολίτες να ξεχυθούν στις παραλίες και τα πάρκα και να φωνάζουν «Σαν με κοιτάς ηλιοβασίλεμα» ή να παίζουν κυνηγητό φωνάζοντας «Στάσου μύγδαλα».
 
Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να νομίσουμε ότι από τις 4 Μαίου όλα θα γίνουν όπως παλιά και θα αγκαλιαζόμαστε και θα φιλιόμαστε με την πρώτη ευκαιρία με τους δικούς μας.

Δεν θα γεμίσουν τα μπαρ και τα εστιατόρια ή τα καταστήματα και τα εμπορικά κέντρα με κόσμο που αμέριμνος και χωρίς προφυλάξεις θα διασκεδάζει, θα κάνει τα ψώνια του, θα συναντιέται με τις παρέες του και όλοι μαζί θα γιορτάζουν την «Ανάσταση».

Ούτε θα δούμε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο τις παραλίες και τα μπιτς μπαρ στα ελληνικά νησιά να είναι γεμάτα και να χορεύουν όλοι σα να μην υπάρχει αύριο.

Όχι, θα πρέπει από τώρα να το καταλάβουμε. Η επόμενη ημέρα του κοροναϊού δεν θα είναι σα να μη συνέβη τίποτε. Θα έχει περιορισμούς στον συγχρωτισμό των ανθρώπων. Θα έχει εμπόδια στην έκφραση των συναισθημάτων.

Θα πάρει πολύς χρόνος προκειμένου να αγκαλιάσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα χωρίς φόβο. Ειδικά αν από το φθινόπωρο έρθει νέο κύμα κοροναϊού.

Δεν θα πρέπει να φανταζόμαστε ότι ένα μαγικό ραβδάκι θα έρθει και θα αλλάξει τα πάντα, θα διώξει τη σκοτεινιά της αρρώστιας και θα φέρει πίσω την ανεμελιά που είχαμε πριν από τον Μάρτιο.

Ο φόβος έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και μέχρι να βρεθούν εμβόλια και φάρμακα για να αντιμετωπιστεί ο κοροναϊός πάντα θα βρίσκεται φωλιασμένος στην ψυχή μας. Και θα στοιχειώνει τα όνειρά μας για μια… κανονική κανονικότητα.

Δυστυχώς αυτή τη λέξη θα πρέπει να την ξεχάσουμε, ειδικά τις πρώτες εβδομάδες. Και κυρίως θα πρέπει να αποδεχθούμε τη νέα πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα η οποία...

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι τον θέλετε τον Σωτήρη Τσιόδρα; Εξαφανίστε τον τώρα

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

Toυ ΒΑΣΙΛΗ Σ. ΚΑΝΕΛΛΗ
 

Μάθαμε να είμαστε μη κανονικός λαός με μη κανονικούς πολιτικούς, αξιωματούχους, επιστήμονες, επαγγελματίες. Κι έρχεται ο κάθε Τσιόδρας να μας χαλάσει αυτό που χτίσαμε τόσα χρόνια.
 

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αποθεώνεται με τέτοιο τρόπο ο Σωτήρης Τσιόδρας. Τέτοιες αγιογραφίες δεν έχουμε ξαναδεί τα τελευταία 50 χρόνια στην Ελλάδα.

Αν αύριο αποφάσιζε να βάλει για πρωθυπουργός, μέχρι και 80% ποσοστό θα έπαιρνε. Όχι ότι θα έκανε κάτι τέτοιο, είναι σοβαρός άνθρωπος για να μπλέξει.

Δεν καταλαβαίνω γιατί ένας κανονικός πολίτης, ένας κανονικός επιστήμονας, με γνώση του αντικειμένου του, με σοβαρότητα, με χρήση των λέξεων με λακωνικό τρόπο, συνεσταλμένος και απόλυτα σταθερός στο τρόπο που μας ηρεμεί ή ανάλογα μαν κινητοποιεί, να γίνεται ήρωας.

Και το λέω αυτό γιατί μια χώρα που έχει μάθει να είναι χύμα, ένας λαός που έχει εκπαιδευτεί να είναι «ό,τι να ’ναι», μια κοινωνία εθισμένη στον ωχαδερφισμό, την ψευτομαγκιά και τη λαμογιά ξαφνικά ανακαλύπτει ότι υπάρχουν και κανονικοί άνθρωποι ανάμεσά μας.

Βέβαια, ακόμη και για επιστήμονες σαν τον Τσιόδρα πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που τους «χαλάει τη μανέστρα». Είναι κάποιοι από αυτούς που ακούνε για «άξιους» και βγάζουν σπυράκια.

Είναι κάποιοι που τους λες «Χάρβαρντ» και σου λένε… Εξάρχεια. 

Είναι κάποιοι που έχουν αποθεώσει το τίποτε και πιστεύουν ακόμη ότι η καριέρα είναι κακό πράγμα, ότι η αριστεία είναι ρετσινιά.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μας αξίζει ο Τσιόδρας και όλοι οι άγνωστοι «Τσιόδρες» αυτής της χώρας. Θέλουμε να έσονται πρώτοι οι τελευταίοι, θεωρούμε ότι η αμορφωσιά ή ημιμάθεια είναι προσόν που πρέπει να επιβραβεύεται γιατί… τους το χρωστάει η κοινωνία.

Ο ελληνικός λαός δεν έπρεπε να αποθεώνει τέτοιους ανθρώπους γιατί απλά θα έπρεπε να είναι έτσι οι περισσότεροι.

Όταν, όμως, έχεις μάθει να στηρίζεις και να επιβραβεύεις τους ακριβώς αντίθετους από τον Τσιόδρα πολίτες, ξαφνικά σου έρχεται αυτός ο σοβαρός τυπάκος με τα γυαλιά και την ντροπαλοσύνη και σε ξαφνιάζει.

Θα ήθελες έναν βαρύμαγκα να κάνει ενημέρωση κρατώντας το τσιγάρο του στο χέρι, ρίχνοντας τον καπνό στα μούτρα σου και μιλώντας σου για τον καρκίνο στον πνεύμονα λες και είναι μια απλή γρίπη.

Θα επιθυμούσες να σε καθησυχάζει ένας τυπάρας, Ελληνάρας που θα στρίβει το μουστάκι του, θα ρίχνει τις χριστοπαναγίες του κατά του κοροναιού ή της… παγκόσμιας τάξης πραγμάτων που τον γέννησε γιατί θέλει να αφανίσει τους αντιπαραγωγικούς γέρους.

Θα ήθελες έναν «επιστήμονα» των τηλεπαραθύρων που θα πούλαγε «γνώσεις» και αυτάρεσκα θα σήκωνε το γιακά του σακακιού του λέγοντας μ’ εκείνο το λάγνο, μάγκικο και σνομπ βλέμμα «ουάου, σε έχω κοροναϊέ, γιατί εγώ μόνο ξέρω πώς θα σε νικήσω».

Εχεις συνηθίσει τόσα χρόνια το λαμόγιο επιστήμονα, τον ξεπουλημένο, πολιτευτάκο που σου τάζει θέση στο Δημόσιο κι εξουσία. Κι έρχεται ο κάθε Τσιόδρας να σε ταρακουνήσει και να αναρωτηθείς: «Βρε μπας και είναι εξωγήινος;»

Εχεις μάθει να σε κυβερνούν αμόρφωτα παιδαρέλια που γεννήθηκαν στους δρόμους της φωτιάς και ξέχασαν να μάθουν τα βασικά για τη ζωή.

Ή να σε διοικούν «μορφωμένοι» με πτυχία και περγαμηνές αλλά χωρίς καμιά αίσθηση της κοινωνίας, των πολιτών, των αναγκών των ανθρώπων. Βγαλμένοι από γυάλες, αποστειρωμένοι πολιτικοί ταγοί που δεν έχουν περπατήσει ποτέ χωρίς προστασία. Που δεν έχουν ούτε ένα ένσημο και σου κουνάνε το δάκτυλο για την εργασία.

Εχεις μάθει ότι θα πας σχολείο, θα παπαγαλίσεις, θα πάρεις… κουτσά – στραβά ένα πτυχίο από το πανεπιστήμιο των καταλήψεων, θα πάς στον «μπάρμπα στην Κορώνη» και θα σε κάνει δημόσιο υπάλληλο. Ή… κομματικό στέλεχος και νταραβεριτζή στις πλατείες πέριξ της Βουλής.

Εχεις μάθει ότι εκείνοι που θέλουν να προοδεύσουν, να γίνουν Τσιόδρες ή κάτι άλλο καλύτερο, θα πρέπει να σηκωθούν και να φύγουν από τη χώρα. Και να προσφέρουν το μυαλό τους και το ταλέντο τους σε κάποιο άλλο κράτος. Κι αυτό έχεις μάθει να το θεωρείς κανονικό.

Εσύ που τώρα αποθεώνεις τους «στρατηγούς» της μάχης, είσαι ο ίδιος που την κοπανάει από τα διόδια. Ο ίδιος που οδηγεί στη ΛΕΑ γιατί έτσι γουστάρει.
Ο ίδιος είσαι που ανέχεσαι τους απατεώνες, που δεν κόβεις απόδειξη ή δεν ζητάς γιατί σου κάνουν έκπτωση. Αλλά ζητάς από το κράτος να σου προσφέρει υγεία και παιδεία τζάμπα.
Είσαι ο ίδιος που άμα χιονίζει απαιτείς από τον δήμο να έρθει να σου καθαρίσει το πεζοδρόμιο για να περάσεις και αυτός που θα πατήσεις επί πτωμάτων και θα χαρείς με την τραγωδία του άλλου, μόνο και μόνο γιατί εσύ την έβγαλες καθαρή.
Ακούμε τις τελευταίες ώρες κάποιους να λένε: «Μη διχάζετε τον κόσμο, χρειάζεται ομοψυχία στον πόλεμο, μην κάνετε κριτική στον ελληνικό λαό, έχει και τα καλά του», και άλλα τέτοια.

Όχι, σε τέτοιες εθνικές κρίσεις πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί πληρώνουμε όλους αυτούς που εμποδίζουν την Ελλάδα να πάει μπροστά. Ολους εκείνους που κάνουν τα παιδιά τους σαν τα μούτρα τους. «Μαγκάκια» στην πλάτη του άλλου, «ωχαδερφιστές» με την ανοχή της κοινωνίας, εξυπνάκες που καταστρέφουν τη χώρα.

Απ’ όλους αυτούς, λοιπόν, περιμένουμε τώρα να γίνουν κανονικοί άνθρωποι; 

Περιμένουμε να αποθεώσουν τον Τσιόδρα; 

Περιμένουμε να πάρουν το μάθημά τους από μια κρίση που θα αφήσει για χρόνια αγιάτρευτες πληγές;

Όχι, όλους αυτούς θα συνεχίσουμε να τους πληρώνουμε.  

Θα τους ξαναψηφίσουμε να πάνε στη Βουλή, θα δώσουμε βήμα στους απατεώνες που πουλάνε μαντζούνια για τις αρρώστιες και ψευτοοικονομικές θεωρίες για το πώς θα ορθοποδήσει η Ελλάδα.

Θα τους χειροκροτήσουμε ξανά ή θα επικροτήσουμε όσα λένε στα τηλεπαράθυρα της αποχαύνωσης.

Γιατί...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Εδώ η Βρετανία και η Ευρώπη καίγονται και το μ##ν$ της Μέγκαν χτενίζεται

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η μία είδηση είναι η εξής:  Στα 130 δισ. στερλίνες έχει φτάσει το κόστος του Brexit για τη βρετανική οικονομία μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του πρακτορείου Bloomberg. Αναμένεται δε να ενισχυθεί περαιτέρω, κατά 70 δισ. στερλίνες, μέχρι τα τέλη της φετινής χρονιάς.

Ο Dan Hanson, οικονομολόγος του Bloomberg Economics, τοποθετεί το συνολικό κόστος του Brexit μέχρι τα τέλη του 2020 στα 200 δισ. στερλίνες, καθώς συνεχίζεται η αβεβαιότητα μεταξύ επιχειρήσεων και καταναλωτών.

Η δεύτερη είδηση λέει: «Μέγκαν και Χάρι δεν δέχονται τα βασιλικά δικαιώματα και φεύγουν για να ζήσουν τον έρωτά τους σαν… κοινοί θνητοί».

Μαντέψτε: Ποια είδηση έχει γίνει viral; Όχι μόνο στη Βρετανία αλλά και σε όλο τον κόσμο. Όχι μόνο στις χώρες που έχουν βασιλικές οικογένειες. 

Ρίξτε μόνο μια ματιά τα δημοσιεύματα στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και θα καταλάβετε την «τροφή» που θέλει ο αναγνώστης.

Τι έκανε η Μέγκαν κι έπεισε τον Χάρι, γιατί έφυγε για τον Καναδά, είναι οργισμένη η βασίλισσα Ελισάβετ, θα τους κόψει τα κονδύλια.

Και τα πιπεράτα βεβαίως πρώτο θέμα: Τι έκανε η Μέγκαν πριν γίνει… πριγκίπισσα, ποιες ήταν οι σχέσεις της, ήταν… εξώλης και προώλης ως αστέρας του Χόλιγουντ;

Ατελείωτα… δημοσιογραφικά «σεντόνια» για το Megxit που συνταράσσει την άλλοτε κραταιά βρετανική αυτοκρατορία. Και μαζί… αγωνία σε όλη τη Γηραιά Αλβιώνα για το πώς η βασιλική οικογένεια θα αντέξει τα… χτυπήματα της… άτακτης Αμερικανίδας νύφης.

Βρε πάμε καλά; Και οι Βρετανοί και όλοι εμείς;  

Ένα Brexit θα κοστίσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια στη Βρετανία και σε όλη την Ευρώπη κι εμείς ασχολούμαστε με τα βασιλικά σκάνδαλα;

Και καλά. Το Μπάκιγχαμ ξέρει καλά να παίζει το παιχνίδι της δημοσιότητας, να τροφοδοτεί με ειδήσεις τα media παγκοσμίως έτσι ώστε να διατηρείται η βασιλική οικογένεια στο προσκήνιο. Η δουλειά της είναι να «πουλάει» ένα προϊόν που είναι ιδιαίτερα γαργαλιστικό.

Μια βασιλική οικογένεια, οι «γαλαζοαίματοι» κληρονόμοι, σκάνδαλα, απιστίες, δολοφονίες, τροχαία ατυχήματα, γάμοι με γκλαμουριά ή χωρίς, παιδάκια όμορφα Βρετανάκια να τρέχουν ανέμελα στα λιβάδια, σέξι νύφες και περιζήτητοι γαμπροί.

Τι καλύτερο από μια χολιγουντιανή ταινία που διαρκεί όχι μερικές ώρες αλλά χρόνια πολλά.

Κάπως έτσι και το Megxit απλά δίνει μια ακόμη ανάσα ζωής σε μια βασιλική οικογένεια γηρασμένη όσο η Ελισάβετ και ο Κάρολος μαζί.

Το πραγματικό πρόβλημα θα το δούμε; Τις επιπτώσεις στις λαϊκές οικογένειες της Βρετανίας θα τις συζητήσουμε;

Ποιος θα πληρώσει αυτά τα 200 και πλέον δισεκατομμύρια; Ποιος θα υποστεί τις συνέπειες από τη φυγή χιλιάδων επιχειρήσεων στο εξωτερικό;

Ποιος θα πληγεί από τα νέα οικονομικά δεδομένα που γεννά το Brexit;
Θα χάσουν μήπως τα προνόμιά τους οι βασιλιάδες ανά την Ευρώπη; Ή μήπως εκατομμύρια πολίτες θα πληγούν ανεπανόρθωτα και θα πληρώσουν τα σπασμένα μιας παράλογης επιλογής;

Κι ας δεχθούμε ότι οι Βρετανοί έχουν δίκιο και σε βάθος χρόνου θα είναι καλύτερα εκτός Ευρώπης. Τη ζημιά που θα έχει γίνει ποιος θα την πληρώσει;

Στις εξελίξεις των ημερών ταιριάζει γάντι η (παραλλαγμένη) ελληνική παροιμία που μάλλον δεν γνωρίζουν οι Αγγλοι: «Εδώ η Βρετανία καίγεται η Μέγκαν χτενίζεται».

Ας σοβαρευτούμε λιγάκι. Ωραίες οι πιπεράτες λεπτομέρειες για το πόσο δύσκολα περνούν στο παλάτι του Μπάκιγχαμ, αλλά...