ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στον αστερισμό της αδεξιοκρατίας

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Μ. Αναλυτής 

Οικονομολόγος PhD, Οικονομική Ανάλυση και Πολιτική, Πανεπιστήμιο Poitiers Γαλλίας.

Υ​​πάρχουν κάποια φωτισμένα μυαλά τα οποία έχουν το προνόμιο να εφευρίσκουν νέες λέξεις. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγεται και το μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Jean d’ Ormesson.

 Εδώ και κάποια χρόνια η σύνθετη λέξη inaptocratie, η πατρότης της οποίας τού αποδίδεται, εμφανίζεται στα γαλλικά λεξικά.

Στα ελληνικά μπορεί να μεταφραστεί ως «αδεξιοκρατία», ο ορισμός της οποίας είναι ο εξής:
«Σύστημα διακυβέρνησης, όπου οι λιγότερο ικανοί να ηγηθούν εκλέγονται από τους λιγότερο ικανούς να παράγουν, και στο οποίο τα λιγότερο ικανά μέλη της κοινωνίας να επιβιώσουν ή να επιτύχουν, επιβραβεύονται με αγαθά και υπηρεσίες που πληρώνονται από τον κατασχεμένο πλούτο ενός ολοένα και περισσότερο συρρικνούμενου αριθμού παραγωγικών ατόμων».

Φαίνεται, λοιπόν, ότι κάθε σύστημα διακυβέρνησης, σε διαφορετικό βέβαια βαθμό, παρουσιάζει μιαν εγγενή τάση προς «αδεξιοκρατία», επιβραβεύοντας όχι τους πιο άξιους και ικανούς αλλά εκείνους που έχουν την ικανότητα, με τρόπο δημαγωγικό και παραπλανητικό, να αποπλανούν συστηματικά τον μέσο ψηφοφόρο και κάνοντας χρήση επικοινωνιακών τεχνασμάτων να διασφαλίζουν και να διαιωνίζουν τα συμφέροντά τους.

Το σύστημα της «αδεξιοκρατίας» έχει δύο πόλους. 

Ο μεν πρώτος περιλαμβάνει τους πολιτικούς που έχουν τη νομιμοποιητική εξουσία, ο δε δεύτερος περιλαμβάνει τη δημόσια διοίκηση που κατέχει την πραγματική επιχειρησιακή γνώση και δύναμη ώστε να υλοποιεί τις αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας.  

Η κρατική μηχανή μπορεί να παρομοιαστεί με μια τεράστιων διαστάσεων επιχείρηση, η οποία χωρίς ξεκάθαρους στόχους, χωρίς λογοδοσία και ελλείψει ανταγωνισμού αντί να ικανοποιεί τους πολίτες, ικανοποιεί τα δικά της στενά συντεχνιακά συμφέροντα.  

Αυτή η ιεραρχικά δομημένη κρατικοδίαιτη ολιγαρχία είναι εκείνη που στην πραγματικότητα έχει τη δύναμη και που –προφανώς– η πολιτική εξουσία φροντίζει να στελεχώνει με τα κατάλληλα άτομα για να διαιωνίζεται το καθεστώς της «αδεξιοκρατίας».

Ως μη παραγωγοί αγαθών και υπηρεσιών, οι κρατικοδίαιτοι ολιγάρχες συντηρούνται μέσω των φόρων που οι πολίτες πληρώνουν, και το παράδοξο είναι χωρίς οι τελευταίοι να επαναστατούν στην κατάσχεση-δήμευση του πλούτου που παράγουν.

Πώς επιτυγχάνεται αυτό το παράδοξο; 

Επιτυγχάνεται μέσω...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα οικονομικά της συστημικής κατάρρευσης

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Μηνά Αναλυτή 

Δρ Οικονομολόγου, Πανεπιστημίου Poitiers Γαλλίας.

Η ​​οικονομία αποτελεί ένα πολύπλοκο σύστημα: υποσυστήματα - αλληλεπιδράσεις - ατομικές συμπεριφορές κ.λπ.

Το όλον επιδρά στα μέρη, αλλά και τα μέρη με τη σειρά τους επιδρούν στο όλον του οποίου αποτελούν αναπόσπαστα συστατικά στοιχεία.

Αυτή η πολυπλοκότητα είναι σχεδόν ανέφικτο να αποτυπωθεί σε ένα καθαρά αιτιοκρατικό σύστημα, εξ ου και οι ανυπέρβλητες δυσκολίες έγκυρων προβλέψεων για το πώς θα συμπεριφερθεί η οικονομία στο μέλλον.


Οσοι αγνοούν αυτήν την πραγματικότητα, είτε αγνοούν τον συστημικό τρόπο λειτουργίας της οικονομίας είτε εθελοτυφλούν, ορμώμενοι από μία μηχανιστική αντίληψη σύμφωνα με την οποία τα πάντα είναι προβλέψιμα, άρα ελεγχόμενα.
 

Ο 19ος αιώνας, με τον θρίαμβο της μηχανικής αλλά και της κλασικής φυσικής, είχε άμεσες επιπτώσεις στην οικονομική θεωρία, αποκλείοντας από το φάσμα των αναλύσεων τις στοχαστικές διαδικασίες που κυριαρχούν στην πραγματικότητα. Ας μη λησμονήσουμε ότι τόσο ο «homo oeconomicus» όσο και ο οικονομικός σχεδιασμός χωρίς τριβές και συγκρούσεις αποτέλεσαν αυτήν ακριβώς την εφαρμογή της μηχανιστικής προσέγγισης στην οικονομία.


Ακόμη και σε ένα σύστημα κεντρικά διευθυνόμενης οικονομίας όπως το σύστημα του υπαρκτού σοσιαλισμού, η εφαρμογή των πενταετών οικονομικών πλάνων, που ουσιαστικά επιθυμούσε να εφαρμόσει τη μηχανιστική αυτή αντίληψη, η αποτυχία υπήρξε οικτρή: ελλείψεις παντού, ουρές αναμονής, αναγκαστική αποταμίευση, κρίσεις.

 
Θέλοντας, για λόγους ιδεολογικούς, να εξοβελίσουν την αγορά και τις πραγματικές τιμές, δημιούργησαν ένα έκτρωμα που αργά ή γρήγορα ήταν καταδικασμένο να καταρρεύσει, όπως και κατέρρευσε, εξαιτίας των δικών του εσωτερικών αντιφάσεων και αδυναμιών.

Τόσο στο επίπεδο της μικροοικονομικής όσο και στο επίπεδο της μακροοικονομικής διαχείρισης, το σύστημα λειτουργούσε άναρχα και στον αντίποδα των αρχών του κεντρικού οικονομικού σχεδιασμού, οι βασικές αρχές του οποίου βρίσκονται διάσπαρτες στα έργα μιας πληθώρας θεωρητικών της υπεροχής του κεντρικού οικονομικού σχεδιασμού, έναντι των δυνάμεων της αγοράς.


Εν ολίγοις, η εφαρμογή του οικονομικού πλάνου ως υποκατάστατου της καπιταλιστικής αναρχίας και ασυδοσίας των δυνάμεων της αγοράς, αντί να λειτουργήσει ως μέσο συμφιλίωσης μεταξύ ανταγωνιστικών συμφερόντων, υπήρξε η αιτία δημιουργίας και διάχυσης γενικευμένων ανισορροπιών.

Ο παντογνώστης οικονομικός σχεδιαστής απέτυχε να υποκαταστήσει το αόρατο χέρι της αγοράς, που συνέχισε να λειτουργεί υποτυπωδώς, έστω και σαν μαύρη αγορά.
 

Σε τελική ανάλυση το σύστημα απέτυχε, διότι παραβίασε τις βασικές αρχές της οικονομικής θεωρίας: απουσία σεβασμού στη σχετική σπάνι των παραγωγικών πόρων, ανυπαρξία ενός αντιπροσωπευτικού συστήματος τιμών, απουσία ανταγωνισμού, απουσία σεβασμού στις επιθυμίες του καταναλωτή, λατρεία των ποσοτικών δεικτών, χωρίς αναφορά στην ποιότητα.

Απέτυχε επίσης, γιατί αντί να δημιουργεί πλούτο για τους πολίτες, δημιούργησε ελλείψεις, τις οποίες προσπάθησε να διαχειριστεί κεντρικά, μέσω του οικονομικού σχεδίου, απλά γιατί η αγορά δεν λειτουργούσε ως σημείο συνάντησης των δυνάμεων της προσφοράς και της ζήτησης και ως μηχανισμός εξισορρόπησης προσφερομένων και ζητουμένων ποσοτήτων.

Κατένειμε, δηλαδή, τις ελλείψεις μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών, διότι δεν μπόρεσε να δημιουργήσει πλούτο.



Τέτοιου είδους αφελείς και απλουστευτικές προσεγγίσεις κρύβονται δυστυχώς πίσω από εκείνους που επιθυμούν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στις επιθυμίες τους και έτσι ο οικονομικός βολονταρισμός απεδείχθη καταστροφικός δημιουργώντας παντού στερήσεις, ελλείψεις και στρεβλώσεις που οδήγησαν στη μαζική εξαθλίωση ακόμη και σε χώρες προικισμένες με πλούσιους πλουτοπαραγωγικούς πόρους.

Η κατάρρευση επήλθε ως συνέπεια αυτής ακριβώς της ανορθολογικής διαχείρισης και της απουσίας σεβασμού στους απλούς οικονομικούς κανόνες.

Η δημιουργία ενός τεχνητού σύμπαντος, χωρίς περιορισμούς, συγκρούσεις, ανταγωνισμούς και αμοιβαίους συμβιβασμούς, ένα σύμπαν εικονικής οικονομικής πραγματικότητας, δημιούργησε ταυτόχρονα τις δυνάμεις που το οδήγησαν στη συστημική κατάρρευση.
 

Τι μας διδάσκουν τα οικονομικά της κατάρρευσης;

Μας διδάσκουν ότι: 

Αυτοί και εμείς: το σύνδρομο του περιούσιου λαού

Του Μηνα Αναλυτη

Δρ οικονομολόγου του Πανεπιστημίου Poitiers της Γαλλίας.

​​Ο χαρακτηρισμός «αυτοί και εμείς» παραπέμπει στη θεώρηση που είχαν οι πάλαι ποτέ άρχοντες του Κρεμλίνου για τον σοβιετικό κόσμο του υπαρκτού σοσιαλισμού, σε αντιδιαστολή με τις χώρες της Δύσης, όπου επικρατούσε η καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ας έρθουμε όμως στα καθ’ ημάς.

Εν έτει 2012, στην Ελλάδα, μας διακατέχει το σύνδρομο του περιούσιου λαού. Εμείς ως Ελληνες είμαστε κάτι το διαφορετικό σε σχέση με τους εταίρους μας.

Πολύ συχνά πολιτικοί και δημοσιογράφοι κάνουν χρήση του όρου «οι Ευρωπαίοι» ωσάν να μην είμαστε χώρα ευρωπαϊκή. Ο διαφορετικός αυτός τρόπος θεώρησης αποτελεί πηγή δεινών για την Ελλάδα.

Ως περιούσιος λαός, έχουμε δικαιώματα και σπάνια υποχρεώσεις. Δικαιούμεθα πόρους από τα ευρωπαϊκά ταμεία στήριξης, αλλά αρνούμεθα πεισματικά να εκσυγχρονίσουμε τις δομές μας, ώστε η χρήση των πόρων αυτών να έχει τα άριστα πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα επί της οικονομίας και επί της κοινωνίας.

Ως περιούσιος λαός, έχουμε το δικαίωμα να καταναλώνουμε χωρίς να παράγουμε. Η παραγωγή πλούτου και η επιχειρηματικότητα δαιμονοποιήθηκαν. Επικράτησε η αρχή της ήσσονος προσπάθειας απαιτώντας συγχρόνως την άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου μέσω μιας επίπλαστης ευδαιμονίας, την οποία αποκτήσαμε με επιδοτήσεις και δανεισμό, δημόσιο και ιδιωτικό.

Ως περιούσιος λαός, δημιουργήσαμε ένα στρεβλό κράτος πρόνοιας: σπάταλο, αναποτελεσματικό και χαμηλών ποιοτικών προδιαγραφών, και αυτό, παρά τους παραγωγικούς πόρους που απορρόφησε. Οι χρήστες των υποβαθμισμένων υπηρεσιών του αντιμετωπίστηκαν ως πηγή παράνομου πλουτισμού από εκείνους οι οποίοι εντός των δομών του θεωρητικά θα έπρεπε να λειτουργούν ως υπηρέτες του πολίτη και υποστηρικτές του συλλογικού αγαθού, έννοια την οποία επαναφέρουν στη μνήμη τους κάθε φορά που θίγονται τα συμφέροντά τους.

Ως περιούσιος λαός με ατροφική την κοινωνία των πολιτών, θεοποιήσαμε το κράτος, στο οποίο προσδώσαμε θαυματουργές ιδιότητες. Δημιουργήσαμε έτσι ένα κράτος Λεβιάθαν, παραγωγό υπηρεσιών, ενίοτε δε και αγαθών υψηλού κόστους και χαμηλής αποτελεσματικότητας, εντός του οποίου οι χρήστες, για να ελαχιστοποιήσουν τον χρόνο αναμονής ώστε να εξυπηρετηθούν, είναι αναγκασμένοι να καταβάλουν το αντίστοιχο «τίμημα», πηγή παράνομου πλουτισμού. Σπάνια αναζητήσαμε εναλλακτικές. Εάν δηλαδή οι παραγόμενες από αυτό υπηρεσίες μπορούν να δοθούν στον καταναλωτή-χρήστη από τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Ετσι το κράτος σταμάτησε πλέον να διαδραματίζει τον ρυθμιστικό του ρόλο, όπως αρμόζει σε μια δυτικοευρωπαϊκή χώρα. Γιγαντώθηκε, καταδυνάστευσε τον φορολογούμενο πολίτη και απορρόφησε παραγωγικούς πόρους, τους οποίους αποστέρησε από την ιδιωτική οικονομία.