ΝουΔο-γαλαζαίικο ΝΕΟ-ΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι κρύβεται πίσω από την κατάργηση της ανωνυμίας στο διαδίκτυο

Όπως ήταν εξαρχής αναμενόμενο, από το εύηχο "απαγόρευση χρήσης κοινωνικών δικτύων σε παιδιά" περάσαμε στο "τέλος της ανωνυμίας".
Ας ετοιμάζεται ο @PrimeministerGR για ακόμη μία επιπέδου "πανεπιστημιακής αστυνομίας" αποτυχία, τα δε κομματικά φερέφωνα για άφθονο δούλεμα...😄

— Thanos Dimou (@AthanDim) April 25, 2026

 Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Το όνειρο της εξουσίας είναι να απαγορευτεί πλήρως η ανωνυμία στα social media. Έτσι θα γνωρίζει ανά πάσα ώρα τι σκέπτεται ο κάθε ένας από εμάς και τι ψηφίζει.

Σε χώρες όπως η Κίνα, το Ιράν και η Ρωσία, είναι ευκολάκι. Με ένα νόμο και ένα άρθρο.

Στην Δύση αντιστεκόμαστε ακόμη.

Η συζήτηση ξεκίνησε με την προστασία των ανηλίκων και επεκτείνεται σε πιο extreme καταστάσεις, όπως η πλήρης ταυτοποίηση των χρηστών.

Πρόβλεψη: Αυτό με τους ανήλικους θα περάσει. Σειρά μετά έχουμε οι ενήλικες.

Ότι υπάρχει πρόβλημα στο διαδίκτυο είναι γνωστό. Έχοντας πέσει ο ίδιος προσωπικά θέμα αρκετών fake news και δυσφημιστικών σχολίων, θα ήταν εύκολο να ζητάω το κεφάλι των αμαρτωλών επί πίνακι. Και ανθρώπινο σε ένα μεγάλο βαθμό. Όταν γίνεσαι ο αποδέκτης κακοποιητικών συμπεριφορών, σκέφτεσαι τα παιδιά σου στο σχολείο, την σύζυγό σου στο χώρο εργασίας της. Ξέρεις ότι αυτό που γίνεται έχει αυτόν τον σκοπό, την ηθική σου εξόντωση. Λογικό και ανθρώπινο, λοιπόν, είναι να θέλεις εκείνη την ώρα να σκοτώσεις τους μακελάρηδες που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία του πληκτρολογίου.

Ας σκεφτούμε, όμως, τις επιπτώσεις της κατάργησης της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Στην πραγματικότητα θα έχει καταργηθεί η  ιδιωτικότητα. Το κράτος θα ξέρει με σιγουριά τι σκεπτόμαστε και τι κάνουμε. Και σήμερα ξέρει, αλλά η ταυτοποίηση απαιτεί χρόνο και διαδικασίες που θα πρέπει να γίνουν για έναν - έναν ξεχωριστά. Και τόσος χρόνος και τόσοι πόροι που απαιτούνται δεν υπάρχουν. Αν καταργηθεί η ανωνυμία τα πάντα θα είναι στο πιάτο τους με το πάτημα ενός κουμπιού. Τι σκέφτεται κάποιος σήμερα, τι σκεφτότανε για το ίδιο θέμα πριν ένα ή πέντε χρόνια, τι θα ψηφίσει αύριο.

Αν το σκεφτούμε καλά είναι εφιαλτικό. Με τα σύγχρονα εργαλεία που υπάρχουν με την τεχνητή νοημοσύνη, όταν μπαίνουν στο μυαλό μας θα είναι σε θέση και να το κατευθύνουν.

Και οι ανήλικοι;

Πιστεύουμε ότι αυτό είναι ένα καλό επιχείρημα από την πλευρά του κράτους. Ποιος μπορεί να αρνηθεί την προστασία των ανηλίκων;

Από την άλλη πλευρά, οι ανήλικοι είναι δουλειά των γονέων τους και όχι του κράτους. Το κράτος αναλαμβάνει μόνο όταν οι γονείς βρίσκονται σε προφανή αδυναμία να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό εκθέτει τους ίδιους τους γονείς που το δέχονται αδιαμαρτύρητα. Και επιπλέον, αν θέλει κάποιος να παρακάμψει μια απαγόρευση, θα το κάνει.

Αλλά είπαμε. Ποιος μπορεί να πει όχι σε αυτό το μέτρο;

Ενώ αν έμενε στην ευθύνη των γονέων για τις πράξεις των ανήλικων τέκνων τους, το οποίο και ισχύει έτσι ή αλλιώς, εκεί να βλέπατε αντιδράσεις. Στην εφαρμογή του νόμου δηλαδή. Οπότε, αν ήθελαν θα έβαζαν τάξη. Όπως συμβαίνει και με τις παράνομες δράσεις χρηστών. Όταν απευθυνθεί κάποιος στην αστυνομία για να βρει τον υβριστή του, θα τον βρει…

Η συζήτηση που γίνεται για το διαδίκτυο δεν γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Γίνεται και στη Γαλλία και παλιότερα στη Γερμανία.

Δεν έχω αμφιβολία ότι στο τέλος θα κερδίσει το κράτος, όπως και στο θέμα της κατάργησης των μετρητών.

Η Ελευθερία θα είναι σε λίγο καιρό το ζητούμενο.

Και το αστείο είναι ότι …

 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ: Η χιπ-χοπ ποίηση

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Αμαρτία οµολογηµένη: Και η αφεντιά µου δεν γνώριζε τον ΛΕΞ µέχρι την 4η Ιουλίου τρέχοντος έτους. Εκείνη τη μέρα, την επομένη της μεγάλης συναυλίας στο γήπεδο του Πανιωνίου, έψαξα το όνομά του στις μηχανές αναζήτησης του Διαδικτύου και κατέληξα με αστεία αποτελέσματα. Βρήκα πολλά για τον Λεξ Λούθορ, τον διάσημο κακό στις ταινίες Μπάτμαν. Ψηλά ήταν το νομικό περιοδικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης EU-Lex, συν (βεβαίως) διαφημιστικά για τα πολυτελή αυτοκίνητα Lexus. Το «φαινόμενο ΛΕΞ», όπως εκ των υστέρων ονομάστηκε, είχε περάσει κάτω και από τα ευαίσθητα ραντάρ της Google;

Αλλαγή σκηνικού. «Γκούγκλαρα» χθες το όνομα Lex και δεν βρήκα ούτε τον Λεξ Λούθορ ούτε τα Lexus. Ολη η πρώτη σελίδα των αποτελεσμάτων βγάζει χιπ-χοπ, με κορυφαίο το λήμμα της Wikipedia: «Ο Αλέξης Λαναράς (25 Σεπτεμβρίου 1984), ευρύτερα γνωστός ως ΛΕΞ, είναι Ελληνας ράπερ από τη Θεσσαλονίκη».

Οι αλγόριθμοι της Google προσαρμόζουν τα αποτελέσματα αναζήτησης και με βάση την προϊστορία των αναζητήσεων κάποιου, αυτό που η εταιρεία αυθαιρέτως χαρακτηρίζει «ενδιαφέροντα του χρήστη». Συνεπώς άλλη πρώτη σελίδα αποτελεσμάτων θα είχε την 4η Ιουλίου ένας 15χρονος που ακούει χιπ-χοπ «μουσική» κι άλλη ένας σχεδόν 60χρονος που γράφει στην «Καθημερινή». Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη αναπηρία της ηλεκτρονικής εποχής. Χτίζει τοίχους στα κουτάκια των ενδιαφερόντων μας. Ετσι δεν παρουσιάζει στους μεγάλους τον ΛΕΞ και δεν υποψιάζει τους 15χρονους ότι υπάρχει ευρωπαϊκό δίκαιο και μάλιστα έχει επιθεώρηση που λέγεται EU-Lex.

Αυτό που κάνουν οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες είναι η μεγαλύτερη και η πλέον άσκοπη λογοκρισία όλων των εποχών. Ασκείται επί όλων και δεν έχει στόχο παρά μόνο τη «διευκόλυνση των χρηστών». Ετσι οι αντιεμβολιαστές εκτίθενται μόνο σε αντιεμβολιαστικές απόψεις, οι γιατροί δεν μπορούν να καταλάβουν τι στην ευχή έχουν στο κεφάλι τους οι «άλλοι». Τα κουτάκια των ενδιαφερόντων μας δεν έχουν πλέον μόνο τοίχους. Σκάβονται και τάφροι ανάμεσά τους.

Τουλάχιστον τα παραδοσιακά media εκθέτουν το κοινό τους και σε διαφορετικά ενδιαφέροντα και απόψεις· ασχέτως αν το τελευταίο πολλές φορές δημιουργεί εντάσεις με τους αναγνώστες: «Γιατί η εφημερίδα σας φιλοξενεί τον μπήξε-δείξε αρθρογράφο;». 

Δεν το κάνουν πάντα καλά, ούτε με πληρότητα, αλλά τουλάχιστον...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η θολή λογοκρισία

Μεταγωγή μπουμπουκιού με τεχνολογικά προηγμένη "μάσκα" αγνού (!) πολιτικού για λόγους προστασίας του κατηγορουμένου!

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Ξεκίνησε µε το θόλωμα των προσώπων των κατηγορουμένων. Η λογική είναι ότι μπορεί να αθωωθούν, επομένως η δημοσιοποίηση της ταυτότητάς τους θεωρείται «διαπόμπευση», ασχέτως αν η ποινική δίωξη δεν είναι ιδιωτική υπόθεση.  

Δημόσια αρχή συντάσσει το κατηγορητήριο, η οποία, για να υπόκειται σε δημοκρατικό έλεγχο, πρέπει να δημοσιοποιεί τα πεπραγμένα της καθ’ ολοκληρίαν και να είναι εξαιρετικά προσεκτική μην τυχόν και «διαπομπευτούν» αθώοι. 

Αλλά πάντα αυτό κάνει το ελληνικό Δημόσιο: μεταφέρει το κόστος των δικών του ελλειμμάτων στην κοινωνία. Επειδή δεν είναι οργανωμένο μετατρέπει τους πολίτες σε κλητήρες των υπηρεσιών του, αναγκάζοντάς τους να μεταφέρουν χαρτιά από γραφείο σε γραφείο. Για να μην πολυσκοτίζονται ανακριτές και εισαγγελείς στέλνουν όλες τις υποθέσεις στο ακροατήριο και επιβάλλουν λογοκρισία στα ΜΜΕ, για να «προστατεύσουν» εκείνους που ταλαιπωρούν με πρόχειρες παραπομπές.

Μετά η πραγματικότητα άρχισε να θολώνει στα πεδία των μαχών. Επειδή οι ευαίσθητες δυτικές ψυχές δεν αντέχουν τα αίματα, τα αποτελέσματα των πολέμων εμφανίζονται θολά στις οθόνες μας. Βλέπουμε μαζικούς τάφους στην Ουκρανία, αλλά χωρίς το φρικτό τους περιεχόμενο· νεκρούς χωρίς πτώματα. Τις προάλλες, «είδαμε» στα δελτία ειδήσεων έναν Κινέζο αστυνομικό στη Σαγκάη να κλωτσάει με μανία ένα σκυλί. Η λέξη «είδαμε» είναι σχήμα λόγου, διότι τα κανάλια το έδειξαν με ψηφιακό πλέγμα κι έπρεπε να ψάξουμε το βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα για να καταλάβουμε τι έγινε.

Οι εν λόγω εικόνες μπορεί να προκαλέσουν σοκ στους ανθρώπους, ακόμη και αν δεν είναι φιλόζωοι. Αλλά είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι μόλις τελειώσουν τα «αναίμακτα δελτία ειδήσεων», ξεκινούν ταινίες γεμάτες βία, ακόμη και «σπλάτερ», δηλαδή θρίλερ που στάζουν αίμα και απεικονίζουν τις πιο διαστροφικές μεθόδους δολοφονιών.

Ομως τα αποτελέσματα της βίας είναι μέρος της πραγματικότητας, αυτής που οι δημοσιογράφοι οφείλουν να μη διαστρεβλώνουν. 

 Η ωραιοποίηση διά του ψηφιακού θολώματος είναι μια μέθοδος διαστρέβλωσης. Πρέπει, δε, να αναρωτηθούμε πώς θα ήταν ο κόσμος, ποια αντίληψη θα είχαμε για τον πόλεμο και τις γενοκτονίες, αν είχαμε θολές τις εικόνες από τα ναζιστικά κρεματόρια ή αν, για λόγους «ψυχολογικής ορθότητας», δεν βλέπαμε εκείνο το κοριτσάκι στο Βιετνάμ να τρέχει γυμνό και σοβαρά τραυματισμένο μετά την επίθεση των Αμερικανών με βόμβες ναπάλμ στο χωριό του. Η εικόνα ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών στις ΗΠΑ και ο τότε πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον αμφισβήτησε τη γνησιότητά της. 

«Η εικόνα δεν θα μπορούσε να είναι πιο αληθινή», απάντησε ο φωτογράφος της, Νικ Ουτ. «Είναι τόσο αυθεντική όσο ο πόλεμος στο Βιετνάμ. O τρόμος του πολέμου, έτσι όπως αποτυπώθηκε στις φωτογραφίες μου, δεν χρειάστηκε να στηθεί».

«Το κορίτσι της ναπάλμ» έγινε σύμβολο της φρίκης των πολέμων. Υπάρχει όμως μια εντυπωσιακή, όσο και διδακτική λεπτομέρεια: 

Η φωτογραφία παρ’ ολίγον να μη δημοσιευτεί, διότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΦΑΣΙΣΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ευτυχώς η Σάσα Σταμάτη δεν τραγούδησε…

Γράφει ο Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

Τον Χριστόφορο Ζαραλίκο τον γνωρίζω πολλά χρόνια. Δεν έκρυψε ποτέ τις πεποιθήσεις του, σε ποια πλευρά του ποταμού είναι. Μερικές φορές σου έρχονται δάκρυα από τα γέλια και τον αυτοσαρκασμό του, αλλά έχει πει και απαράδεκτα πράγματα, κάνοντας π.χ. «πλακίτσα» για άσκηση φυσικής βίας κατά του Θάνου Τζήμερου και έχει υπερασπιστεί τον Ρουβίκωνα.

Θυμίζω, δε, πως στον Τζήμερο κάτι καλόπαιδα, κακοποιοί που υποδύονται τους ιδεολόγους, έβαλαν εμπρηστική βόμβα στο σπίτι του, ενώ ήταν μέσα με το παιδί του και τη γυναίκα του. Είναι επικίνδυνο να κάνεις λογοπαίγνια και αστειάκια με τη βία, να ταυτίζεσαι έστω και έμμεσα με αυτήν και τους φορείς της. Πρέπει να προσέχεις τι εύχεσαι, διότι «η κατάρα είναι γαϊδάρα και πάντα γυρίζει στον αφέντη της».

Εμείς όμως υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα ακόμη και στην κακή μονόπαντη τέχνη, ακόμη και σε αυτήν που μας επιτίθεται προσωπικά, μην πω κυρίως σε αυτήν. Την πρώτη γελοιογραφία μου και βίντεο φωτογραφίες από τους «ΑΜΑΝ», που ασχολήθηκαν με την ταπεινότητά μου, τα φύλαξα ως παράσημα και έγινε πολύ καζούρα με τους δικούς μου ανθρώπους. Στο κάτω κάτω τι είμαστε να αρέσουμε σε όλους; Πατάτες τηγανητές; 

Δεν μπορούμε να γίνουμε ένα με τους ποικιλόχρωμους θιασώτες του ολοκληρωτισμού, που κλείνουν το μάτι στη βία, θεωρώντας την αποδεκτή μέθοδο πολιτικής δράσης και που θεωρούν πως ως αστυνομία σκέψης και τέχνης μπορούν να επιβάλλουν τι θα διαβάζουμε και τι θα βλέπουμε, να εμποδίζουν την προβολή π.χ. της ταινίας «Ελένη», γιατί ξεβρακώνει το ΚΚΕ για τα απίστευτης κτηνωδίας εγκλήματά του.

Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κάνει ντου σε παράσταση, οποιαδήποτε, ακόμη και στη χειρότερη, που τελικά είναι και υποκειμενικό ζήτημα. Κάποιοι πλήρωσαν να τη δουν. Αστους να το κάνουν. Αν δεν σου αρέσει, αν θίγεσαι, σηκώνεσαι και φεύγεις. Δεν είναι υποχρεωτικό να την πιεις σαν μουρουνέλαιο. Και δεν είναι ιδιαίτερα ευφυές να μαλώνεις με κωμικούς και με τη σάτιρα, έστω και την πιο κακεντρεχή. Ακόμη κι αν τη θεωρείς εξοργιστικά κακόβουλη. Μου θυμίζει τους συριζαίους που τα έβαλαν με τον Αρκά, τον κατά την άποψή μου ευφυέστερο Ελληνα αυτής της τέχνης, τα κόμιξ είναι Τέχνη και ο Αρκάς ο μόνος που μπορεί να σταθεί στην παγκόσμια σκηνή, γιατί τόλμησε να τους κογιονάρει. Οταν τον πρωτοδιάβασα, νόμισα πως ήταν κάποιος από τους λαμπρούς καλλιτέχνες της Λατινικής Αμερικής ή της Δυτικής Ευρώπης. Το αποτέλεσμα της βλακείας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν να γελοιοποιηθούν, διότι στο ματς Αριστερά ή όποιος άλλος εναντίον Βαγγέλη και Χλέμπουρα, θα νικάνε πάντα ο Βαγγέλης και ο Χλέμπουρας.

Αντιστοίχως, κανένας σταλινοφασίστας, αναρχοφασίστας δεν έχει δικαίωμα να κάνει ντου σε γραφεία, εκκλησίες, σπίτια, συνεδριάσεις συγκλήτου, φοιτητικές συνελεύσεις, παρελάσεις, υπουργεία. Θυμάστε, νομίζω. Διακοπή της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, για πρώτη φορά στην Ιστορία δεν παρέλασε η Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων, «παρεμβάσεις» με γιούχες και ασχήμιες σε καταθέσεις στεφάνων σε εθνικές εορτές, ντου σε πολιτικά γραφεία και κατατρομοκράτηση εργαζομένων, ντου και προπηλακισμοί στη Θεσσαλονίκη σε ναό κατά τη Θεία Λειτουργία. Εγραψα τότε, «Τι έπεται; “Παρεμβάσεις” σε κηδείες, γάμους και βαφτίσια”;» Ε, ακολούθησαν ύβρεις κατά του Πρωθυπουργού στην κηδεία του Μίκη. Θυμίζω και όσους επέχαιραν με τα καφριλίκια κατά του Γιώργου Νταλάρα σε συναυλία του. 

Τώρα τι; 

Αναμένουμε λοιπόν το πρώτο αριστερό ντου σε γάμο, βάφτιση, σε εννιάμερα και στα σαράντα κάποιου μακαρίτη.

Τώρα, λοιπόν, σύντροφοι, που, απαραδέκτως, το υπογραμμίζω, ήπιατε από το δικό σας ξινό κρασί, ίσως γίνει σε ελάχιστους -δεν προσδοκώ σε πολλούς- κατανοητό τι εστί αληθινά ελευθερία έκφρασης και δημοκρατία. 

Το πρόβλημα όμως είναι πως...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ανώτατο δικαστήριο Ζούκερμπεργκ

 

Το facebook λογοκρίνει αναρτήσεις υπέρ κατηγορουμένου που αθωώθηκε, διότι τις θεωρεί εγκωμιασμό εγκληματικών πράξεων!

    Από τον Παναγιώτη Λιάκο

Δεν πά’ να λέει η Δικαιοσύνη ό,τι θέλει… Το facebook έχει τον δικό του χαβά και θα κάνει ό,τι γουστάρει. 

Παράδειγμα του προαναφερθέντος, η περίπτωση του δικηγόρου Τηλέμαχου Χορμοβίτη. Εκανε ανάρτηση υπέρ της αθωότητας του 17χρονου Kyle Rittenhouse, o οποίος, ευρισκόμενος εν αμύνη, πυροβόλησε και σκότωσε δύο άτομα στις περσινές διαδηλώσεις στις ΗΠΑ (μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ). Η ανάρτησή του «κατέβηκε» από το facebook και ο λογαριασμός του Τηλέμαχου Χορμοβίτη μπλοκαρίστηκε για 30 ημέρες.

Στην ανάρτηση, όπου ο κ. Χορμοβίτης τολμούσε να υπερασπιστεί κάποιον που κρίθηκε, τελικά, αθώος έλεγε τα εξής: «Το δικαστήριο στην πόλη Κενόσα του Ουισκόνσιν έκρινε ότι ο Kyle Rittenhouse, o 17χρονος που πυροβόλησε και σκότωσε δύο άτομα στις περσινές διαδηλώσεις μετά τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, είναι αθώος! Και όμως εδώ και τόσους μήνες όλο αυτό το αδίστακτο πλέγμα εξουσίας που κινείται γύρω από το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ (από τον ίδιο τον Μπάιντεν μέχρι τους απλούς βουλευτές του κόμματος και από το Χόλιγουντ μέχρι τα μεγάλα, κατεστημένα ΜΜΕ που ελέγχονται σχεδόν όλα από τους Δημοκρατικούς) είχε βγάλει ήδη την ετυμηγορία του για την υπόθεση, χωρίς να σεβαστεί το τεκμήριο της αθωότητας, χωρίς να εξετάσει τα στοιχεία, χωρίς να περιμένει τη δίκη, αφού το μόνο που μετρούσε γι’ αυτήν τη συμμορία ήταν η προώθηση της πολιτικής της ατζέντας: o Κyle Rittenhouse είναι ένας αιμοσταγής ρατσιστής δολοφόνος, έλεγαν, που ταξίδεψε μέχρι την Κενόσα με σκοπό να σκοτώσει ειρηνικούς διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν εναντίον του ρατσισμού. Και φυσικά αυτή τη γραμμή προπαγάνδιζαν και όλα τα μεγάλα ΜΜΕ ανά τον πλανήτη, που συνηθίζουν να αντιγράφουν τις πιο χυδαίες δημοκρατικές φυλλάδες.

Όμως, όλο αυτό το παραμυθάκι κατέρρευσε με πάταγο στο δικαστήριο. Οι διαδηλωτές όχι μόνο δεν ήταν ειρηνικοί, αλλά έκαιγαν και λεηλατούσαν την πόλη για μέρες. O Rittenhouse […] βρισκόταν σε νόμιμη άμυνα, αφού αναγκάστηκε να πυροβολήσει όταν δέχτηκε επίθεση από έναν μανιασμένο όχλο, που ήταν έτοιμος για όλα. (Για τα περί ρατσισμού, να σημειώσουμε πως οι νεκροί δεν ήταν μαύροι αλλά λευκοί)».

Γενικό συμπέρασμα: 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η ιστορική φωτογραφία του «Tank Man» στην πλατεία Τιενανμέν (η οποία φέρνει αλλεργία στα κομμουνιστοφασισταριά όλου του κόσμου) εξαφανίστηκε από τη μηχανή αναζήτηση Bing !!! - Ανθρώπινο λάθος ή έγινε η Microsoft το πεκινουά του Πεκίνου?

 

«Ο διαδηλωτής απέναντι στο τανκ» (Tank Man), η διάσημη φωτογραφία του άγνωστου διαδηλωτή που στέκεται μπροστά από μια ίλη κινεζικών αρμάτων μάχης στην πλατεία Τιενανμέν τον Ιούνιο του 1989, εξαφανίστηκε προχθες μυστηριωδώς από τα αποτελέσματα αναζήτησης της μηχανής αναζήτησης Bing, την παραμονή της επετείου της αιματηρής καταστολής του κινήματος υπέρ της δημοκρατίας στο Πεκίνο.

«Αυτό οφείλεται σε ανθρώπινο λάθος και εργαζόμαστε ενεργά για την επίλυσή του», δήλωσε ένας εκπρόσωπος της Microsoft, που λειτουργεί την Bing, αρκετές ώρες μετά από δημοσιεύματα στον αμερικανικό τύπο.

Στα αποτελέσματα αναζήτησης εικόνων στο Google (Google Images), της κύριας ανταγωνίστριας υπηρεσίας στο διαδίκτυο, η αναζήτηση εικόνων για τον «Tank man» έφερνε εκατοντάδες εμφανίσεις της φωτογραφίας του Αμερικανικού φωτογράφου Τσάρλι Κόουλ.

Στη διάσημη φωτογραφία απεικονίζεται ένας άγνωστος διαδηλωτής με άσπρο πουκάμισο να προσπαθεί συμβολικά να εμποδίσει τη διέλευση μιας συστοιχίας τουλάχιστον 17 αρμάτων μάχης στις 5 Ιουνίου 1989, στην πλατεία Τιενανμέν στο Πεκίνο.

Τη νύκτα της 3ης προς την 4η Ιουνίου 1989, ο κινεζικός στρατός είχε προχωρήσει στην αιματηρή καταστολή φοιτητών που διαδήλωναν επί επτά εβδομάδες στην τεράστια πλατεία Τιενανμέν στην καρδιά του Πεκίνου, με αποτέλεσμα εκατοντάδες, ακόμη και περισσότερους από χίλιους νεκρούς. 

 

 

Η φωτογραφία του Tank Man απέσπασε το βραβείο για την φωτογραφία της χρονιάς του World Press Photo το 1990, αλλά παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη στην Κίνα, λόγω λογοκρισίας.

Η χώρα διαθέτει ένα εκτεταμένο σύστημα παρακολούθησης του διαδικτύου που επιτρέπει στις αρχές να αποσύρουν οποιοδήποτε περιεχόμενο κρίνεται ευαίσθητο, όπως πολιτική κριτική ή πορνογραφία. Και στο όνομα της σταθερότητας, η χώρα απαιτεί από τους ψηφιακούς γίγαντες να έχει τους δικούς της λογοκριτές για να επιτελούν αυτό το έργο.

Αποτυγχάνοντας να συμμορφωθούν με αυτούς τους κανόνες, η πρόσβαση στη συντριπτική πλειονότητα των ξένων μηχανών αναζήτησης και μέσων κοινωνικής δικτύωσης (Google, Facebook, Twitter κ.λπ.) έχει αποκλειστεί στην Κίνα και οι χρήστες του διαδικτύου μπορούν να έχουν πρόσβαση σε αυτές μόνο μέσω λογισμικού εικονικών, ιδιωτικών δικτύων (VPN) για την παράκαμψη αυτών των περιορισμών.

Ωστόσο, η εξαφάνιση της ιστορικής φωτογραφίας από τα αποτελέσματα αναζητήσεων της Bing, εκτός Κίνας, φαινόταν...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η λογοκρισία, ο Τοτός και το ανέκδοτο με τον νάνο

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Όταν το λαμπάτο ραδιόφωνο δούλευε υπερωρίες τα «Χαρούμενα Ταλέντα» ήταν η αγαπημένη εκπομπή της Κυριακής. Στις 12 το μεσημέρι ο Γιώργος Οικονομίδης ακουγόταν να λέει «Φίλοι μου αγαπημένοι, γεια σας και χαρά σας» και στο στούντιο της ΕΙΡ, η ορχήστρα του ιδρύματος συνόδευε τους επίδοξους τραγουδιστές στις ερμηνείες τους. «Παπαπατζούμ, παπατζούμ», η ορχήστρα. «Η πρώτη μας νύχτα, αργά θα κυλίσει», ο τραγουδιστής. «Από πού είπες ότι είσαι; Από το Αγρίνιο; Πόσο αγαπάω το Αγρινιο. Και μπράβο που διάλεξες αυτό το υπέροχο τραγούδι», ο Οικονομίδης. «Κλαπ, κλαπ, κλαπ» ο κόσμος χειροκρότημα στο στούντιο.  «Πουπουτζάμ, πουπουτζάμ», η ορχήστρα. «Αθήνα, Αθήνα. Χαρά της γης και της αυγής», η τραγουδίστρια. «Σε ευχαριστούμε που μας θύμισες αυτό το αριστούργημα και την αγάπη μου στον πανέμορφο Πύργο, που αγαπώ πολύ», ο Οικονομίδης. «Κλαπ, κλαπ, κλαπ», το κοινό. «Ιιι, αϊιι, αϊιιιι». Το κλαρίνο της ορχήστρας. «Ωχ βρε Ιτιά, μωρέ Ιτιά». Ο Θανάσης ο Καμπαφλής. «Αχ τα δημοτικά, τα τραγούδια της ελληνικής λεβεντιάς…», ο Οικονομίδης. «Κλαπ, κλαπ, κλαπ, κλαπ» το κοινό. Με το έξτρα κλαπ να δίνεται γιατί ο Καμπαφλής ήταν και εκπαιδευτής στην πάλη της ελληνικής αστυνομίας. «Ντίρινγκιντίμ, ντιμ, ντιμ» η ορχήστρα. «Πετραδάκι, πετραδάκι, για τα σένα το’ χτίσα», ο τραγουδιστής. «Στοπ, στοπ», έντρομος ο Γιώργαρος. «Δεν σας το είπα ότι δεν πρέπει να τραγουδάτε λαϊκά;». Και ο λαϊκός ερμηνευτής αποχωρούσε ντροπιασμένος και άκλαυτος. 

Το γράφω για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Η λογοκρισία, όπως και ο Κύριος, κινούνται in mysterious and not so mysterious ways. Από τον Τσάτσο και τους «Ορνιθες» του Αριστοφάνη, μέχρι τον Ιωάννη Λαδά της χούντας και το άρθρο του Λάμψα για την ομοφυλοφιλία στην Αρχαιότητα και το «Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι και ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει», κρατική λογοκρισία υπήρχε πάντα. Και να προσθέσω ότι κατά κάποιον τρόπο βόλευε.  

Αμφιβάλλω αν κάποιος θα θυμόταν το άρθρο του Λάμψα αν δεν είχε υπάρξει η πρόσκληση στο γραφείο του Λαδά ή το «Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι» αν ο διευθυντής της ΕΡΤ2 Σάκης Αποστολόπουλος δεν είχε ρίξει «μαύρο» μετά την σκηνή όπου ο μουσάτος πρωταγωνιστής κάνει τον συγκαμένο και η μητέρα του τού βάζει ταλκ. 

Οσο και αν βολεύει την αντιπολίτευση, ο κίνδυνος σήμερα δεν είναι η κρατική λογοκρισία. Ο κίνδυνος είναι ο Χρήστος Παππάς της Χρυσής Αυγής που θα στείλει στο δικαστήριο τον Γέροντα Παστίτσιο για ύβρι και ειρωνεία «στην ιερή μορφή της Ελληνορθοδοξίας, τον Γέροντα Παΐσιο» και ο Παναγιώτης Δημητράς που θα μηνύσει την Σώτη Τριανταφύλλου για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να στάθηκε στο ότι ο νόμος (για τα οπτικοακουστικά Μέσα) ποινικοποιούσε την «υποκίνηση σε βία ή μίσος & δημόσια πρόσκληση σε τρομοκρατικό έγκλημα» αφού ο χώρος που αναφερόταν είναι και ο χώρος που τον ενδιαφέρει. Για τον κόσμο όμως που εκφράζεται δημόσια ο κίνδυνος είναι αλλού. Στην πληθώρα των ΔΕΝ της κοινοτικής οδηγίας που μαζί με ένα «ιδίως» αφήνει περιθώρια στους απανταχού Δημητράδες για να τρέχουν όποιον δεν γουστάρουν στα δικαστήρια. Με την αυτολογοκρισία να είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος όλων. 

Γιατί...

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Γελάστε, είναι όλα τόσο τραγικά

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ...

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας από τότε που οι λογοκριτές εργάζονταν για τη δεξιά παράταξη προσπαθώντας να επιβάλουν τις πουριτανικές της αξίες και τα χριστιανικά της ήθη. Βεβαίως, η αριστερά, επειδή δεν εξελίσσεται διανοητικά, επειδή παλινδρομεί, πιστεύει ότι ζούμε ακόμα στον παλιό εκείνο κόσμο: οι δήθεν επαναστατικές της ιδέες διώκονται και το Κατεστημένο κελεύει συντηρητισμό και μισαλλοδοξία. Αυτή η καθήλωση στο παρελθόν είναι μέρος μιας πολιτικής σκοπιμότητας για να διατηρηθεί η ταυτότητα του ιστορικού θύματος και το ηθικό πλεονέκτημα – αλλά αποτελεί και μια μορφή ψύχωσης. Η ψύχωση εκδηλώνεται σήμερα με αυταρχισμό που διεκδικεί «ανθρώπινο πρόσωπο», ακριβώς όπως το πρόγραμμα του σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο το οποίο απέφευγε να κάνει λόγο για τα «ανθρώπινα» μέσα της επίτευξής του.

Όσα συμβαίνουν στον εκδοτικό χώρο στις Ηνωμένες Πολιτείες μού φαίνονται αποκαλυπτικά αυτής της τάξης πραγμάτων. Οι εκδοτικοί οίκοι διαθέτουν πλέον ένα ή περισσότερα στελέχη που ονομάζονται «sensitivity readers», αναγνώστες ευαισθησίας ή ελεγκτές ευαισθησίας, οι οποίοι διαβάζουν τα προς έκδοση χειρόγραφα και εντοπίζουν λέξεις, φράσεις και ιδέες που μπορούν να προσβάλουν κάποιους αναγνώστες. Για να εκδώσει το βιβλίο του ο συγγραφέας πρέπει να συμφωνήσει στη διαγραφή αυτών των προσβλητικών σημείων· να τα στρογγυλέψει ή να τα επαναδιατυπώσει. 

Δεν πρόκειται για τη συνηθισμένη, και επιθυμητή, παρέμβαση των επιμελητών που, αν κάνουν σωστά τη δουλειά τους, επισημαίνουν αδεξιότητες και καλούν τον συγγραφέα να βελτιώσει το κείμενό του: πρόκειται για ιδεολογική και γλωσσική εκκαθάριση, για έλεγχο πάνω στη δημιουργία.

Ένα παράδειγμα:  

Πέρυσι, η Αμερικανο-κινέζα Άμελι Γουεν Ζάο έγραψε ένα παιδικό βιβλίο με ηρωίδα μια πριγκίπισσα με μαγικές δυνάμεις η οποία κάποτε, στον μεσαίωνα, σε μια φανταστική αυτοκρατορία, έρχεται σε σύγκρουση με δουλεμπόρους παιδιών. Η συγγραφέας κατάφερε να εκδώσει το βιβλίο της αλλά βρέθηκε μπροστά σε τέτοια κατακραυγή ώστε αναγκάστηκε να ζητήσει συγνώμη δημοσίως και να παραδεχτεί, εκών άκων, τις ρατσιστικές της προκαταλήψεις (τις οποίες δεν είχε). Το βιβλίο αποσύρθηκε και επανεκδόθηκε εκκαθαρισμένο από κακές λέξεις, όπως συμβαίνει συχνά σε ροκ κομμάτια από τα οποία οι λογοκριτές αφαιρούν τις λέξεις fuck, cunt και τα τοιαύτα. Ποιο ήταν το έγκλημα της Γουέν Ζάο; Ένα από τα πρόσωπα της ιστορίας της είναι κάποιος δουλοκτήτης που, αν και τον περιγράφει με γαλαζοπράσινα μάτια, οι επικριτές της τον εξέλαβαν ως «μαύρο». Δηλαδή υπήρχαν μαύροι δουλοκτήτες; Ντροπή σου Γουέν Ζάο! Η συγγραφέας υποχώρησε στις πιέσεις και διόρθωσε το βιβλίο της με τη βοήθεια των «ελεγκτών ευαισθησίας» ώστε να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο δουλοκτήτης είναι λευκός· πάρα πολύ κακός και αιμοβόρος λευκός.

Ορίστε ένα καινούργιο επάγγελμα σε ένα χώρο που ανήκει παραδοσιακά στην αριστερά. Επειδή ένα tweet αρκεί για να δημιουργήσει διαδικτυακό λιντσάρισμα, οι εκδότες αναθέτουν στους «ελεγκτές ευαισθησίας» να κοσκινίζουν τα χειρόγραφα και να τα ξεπλένουν από ό,τι θεωρείται προκατάληψη, μισογυνισμός, ρατσισμός και προσβλητικό λεξιλόγιο ως προς άτομα με ειδικές ανάγκες, ΛΟΑΤ, μουσουλμάνους και άλλες κοινωνικές ομάδες.  

Στους μεγάλους εκδοτικούς οίκους οι ελεγκτές ευαισθησίας έχουν ο καθένας κάποια ειδίκευση: ένας διορθώνει ό,τι μπορεί να θίξει όσους πάσχουν από διπολική διαταραχή, άλλος διορθώνει ό,τι άπτεται των εθνικών στερεοτύπων – όχι βεβαίως των στερεοτύπων για τους Βρετανούς, τους Γερμανούς, τους Αμερικανούς ή τους Γάλλους, αλλά για τους Τζαμαϊκανούς ή τους Αϊτινούς. Η τέχνη του μάρκετινγκ, δηλαδή το πώς το προϊόν θα φτάσει στο ευρύτερο δυνατό κοινό, οδηγεί στην αναίρεση του στόχου: τα βιβλία δεν γράφονται για να αρέσουν σε όλους κι όποιο βιβλίο αρέσει σε όλους δεν αρέσει αρκετά σε κανέναν. Το ίδιο ισχύει και για τα άτομα. Κι όμως, οι εν λόγω διορθωτές παρεμβαίνουν, ατυχώς με τη συναίνεση του δειλού και παραδόπιστου συγγραφέα, αφαιρώντας από τα βιβλία μαύρους που τυχαίνει να είναι βίαιοι, γκέι που τυχαίνει να είναι παιδόφιλοι και γυναίκες που τυχαίνει να τυραννούν άνδρες. Έτσι, φτάνουμε σε ένα φαινόμενο που δεν είναι καθόλου καινούργιο αλλά που έχει πάρει διαστάσεις διανοητικής δικτατορίας. 

Πρέπει να σταματήσουμε να διαβάζουμε τον «Οθέλλο» επειδή ο Σαίξπηρ δεν ήταν μαύρος, άρα δεν δικαιούται να ομιλεί για σκουρόχρωμους ζηλιάρηδες; Ή επειδή παρουσιάζει τον Εβραίο Σάιλοκ όχι μόνο ως τοκογλύφο αλλά και ως ελαφρώς κανίβαλο; 

 Ποια θα ήταν η μοίρα των μεγάλων κλασικών, αν επιτρέπαμε στους ελεγκτές ευαισθησίας να βάλουν το χεράκι τους;  

Δεν θέλω να ξέρω. Στην πραγματικότητα, στα αμερικανικά πανεπιστήμια (είμαι insider, δικαιούμαι διά να ομιλώ) οι μεγάλοι συγγραφείς υφίστανται κριτική με σημερινά φυλετικά και φεμινιστικά κριτήρια. Είναι πάρα πολύ γελοίο.

Το δικαίωμα «διά να ομιλείς» αναγνωρίζεται στους insiders, αλλά υπό αυστηρούς όρους. Οι μαύροι ας μιλούν για τους μαύρους και οι βαριεστημένες νοικοκυρές για τις βαριεστημένες νοικοκυρές: δηλαδή, ο Φλωμπέρ δεν δικαιούνταν να ομιλεί για την Έμμα Μποβαρύ και ντροπή του που μίλησε. Το δικαίωμα τού να ομιλείς ακόμα κι αν είσαι insider αίρεται στην περίπτωση που είσαι μουσουλμάνος και καθυβρίζεις τη θρησκεία σου και την πολιτική της: τότε θεωρείσαι προδότης – η ελευθερία του λόγου σού αφαιρείται και οι εκδοτικοί οίκοι σού διαστρέφουν το κείμενο ώστε η δεύτερη έκδοση να έχει καλύτερη τύχη και, κυρίως, να γλιτώσεις τη φατουά.

Το δόγμα είναι...

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Δυνάστες του λόγου

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Δημοσιεύθηκε προχθές στη Wall Street Journal ένα άρθρο για την κυρία Τζιλ Μπάιντεν, του οποίου κάποιοι χαρακτηρισμοί προς το πρόσωπό της θεωρήθηκαν σεξιστικοί. Και προκλήθηκαν αντιδράσεις.

Δεν θα εμπλακώ στη συζήτηση εάν όντως οι συγκεκριμένοι χαρακτηρισμοί είναι σεξιστικοί. Εκείνο που θα σχολιάσω είναι το γεγονός πως εξαιτίας των περιορισμών που επιβάλλει το κίνημα του «πολιτικώς ορθού» στην ελευθερία του λόγου, η κριτική γίνεται πλέον δύσκολη και επικίνδυνη ενασχόληση. Οι λέξεις «σεξισμός», «ρατσισμός», «ομοφοβία», «ισλαμοφοβία» έχουν κατακλύσει τη ζωή μας, υψώνοντας εμπόδια στην ελεύθερη έκφραση γνώμης. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, η διασταλτική ερμηνεία των νοημάτων αυτών των λέξεων οδηγεί στη φίμωση όλων όσοι θέλουν να ασκήσουν κριτική σε πρόσωπα και καταστάσεις, που έτσι ουσιαστικά μπαίνουν στο απυρόβλητο.

Με απλά λόγια, κάθε κριτικό σχόλιο για μια γυναίκα δεν είναι σεξισμός ούτε κάθε αναφορά στα προβλήματα που προκαλούν οι μετανάστες στις τοπικές κοινωνίες είναι ρατσισμός. Το «πολιτικώς ορθό» –του οποίου μία πτυχή είναι ο σεξισμός– τείνει να αλλοιώσει τις συμπεριφορές των ανθρώπων, καθώς αυτός που φλερτάρει, αυτός που επιθυμεί να ζήσει την περιπέτεια της ερωτικής κατάκτησης, μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να βρεθεί κατηγορούμενος για σεξουαλική παρενόχληση. Με όλες αυτές τις υπερβολές, χάνονται –ή καθίστανται ιδιαίτερα επικίνδυνες– απολαύσεις που γλυκαίνουν και αναζωογονούν την καθημερινότητά μας.

Προφανώς και υπάρχουν φαινόμενα σεξουαλικής παρενόχλησης, υπό την έννοια πως το άτομο που την ασκεί βρίσκεται σε μια εξουσιαστική σχέση με το άτομο που την υφίσταται. Αν δεν υπάρχει αυτή η εξουσιαστική σχέση, δεν υπάρχει και σεξουαλική παρενόχληση. Υπάρχει απλώς η ερωτική επιθυμία που ορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις από την εποχή του Αδάμ και της Εύας. Και σε αυτήν την περίπτωση υπάρχει η απόρριψη ή η συναίνεση. (Προς ενημέρωση των φεμινιστριών, έγραψα τα ονόματα των Πρωτόπλαστων με αλφαβητική σειρά.)

Ενα σύνηθες επιχείρημα που επικαλούνται αυτοί που αναφέρονται στον «σεξισμό» είναι το κλισέ: «Αυτό δεν θα είχε ειπωθεί ή γραφτεί ποτέ για άντρα». Η κοινή λογική λέει πως...

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Και ο Ομηρος σεξιστής…

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Ενα νέο κίνημα γεννιέται στις ΗΠΑ, παρακλάδι του «πολιτικώς ορθού». Αυτό του Disrupt Texts (διακοπή κειμένων) και αφορά την  απαγόρευση της διδασκαλίας κλασικών έργων της λογοτεχνίας –Ομηρος, Σαίξπηρ– γιατί αναπαράγουν και διαδίδουν πρότυπα που το ρεύμα του «πολιτικώς ορθού» τα θεωρεί ρατσιστικά και σεξιστικά. Οι εμπνευστές του κινήματος του Disrupt Texts επιδιώκουν οι μαθητές να διαβάζουν συγκεκριμένα κείμενα και να αποφεύγουν να διαβάζουν άλλα, που κατά τη γνώμη τους αντιστρατεύονται τους κανόνες του «πολιτικώς ορθού». Μάλιστα ένα σχολείο της Μασαχουσέτης έθεσε εκτός ύλης την «Οδύσσεια».

Με απλά λόγια, τον 21ο αιώνα αναβίωσε το Index Librorum Prohibitorum της Ιεράς Εξέτασης. Κάποιοι σύγχρονοι ζηλωτές της Ανατολικής Ακτής των ΗΠΑ θέλουν να γυρίσουν την Παιδεία πολλούς αιώνες πίσω. Ο στόχος τους είναι να διαμορφώσουν ένα νέο τύπο ανθρώπου σύμφωνα με τις προδιαγραφές που αυτοί θέτουν. Οπως ακριβώς επιχείρησαν να πράξουν κατά το παρελθόν ο μαύρος και ο κόκκινος ολοκληρωτισμός. Και τότε οι «φωτισμένες ηγεσίες» θέλησαν να επιβάλουν έναν ανθρωπότυπο συμβατό με την ιδεολογία τους και προσανατολισμένο στη διαιώνιση της εξουσίας τους. Εναν ανθρωπότυπο αποκομμένο από τις αξίες και τον πολιτισμό πολλών αιώνων.

Γιατί, ως γνωστόν, σύνορα στη διάδοση των ιδεών θέτουν μόνον τα αυταρχικά καθεστώτα, μέσω των απαγορεύσεων και της λογοκρισίας. Οταν απαγορεύεις τη διδασκαλία του Ομήρου γιατί χαρακτηρίζεις τα μηνύματα που φέρνει ρατσιστικά, δεν διαφέρεις σε τίποτα από τον ρατσιστή που ρίχνει βιβλία στην πυρά τυφλωμένος από τον αντισημιτισμό του. Είναι πλέον κοινός τόπος πως τα μέσα χαρακτηρίζουν τους σκοπούς και οι σκοποί χαρακτηρίζουν αυτούς που τους θέτουν.

Δεν είναι τυχαίο πως μετά την περιπέτεια της ανθρωπότητας με τους δύο ολοκληρωτισμούς, γίνεται μια απόπειρα αναβίωσης κάποιων μεθόδων τους από μια χώρα χωρίς ιστορικό βάθος, από μια χώρα με ρηχές τις πολιτισμικές ρίζες της. Ετσι, με μεγάλη ευκολία εξοβελίζουν τον Ομηρο και τον Σαίξπηρ, γιατί τα αριστουργήματά τους, με τα οποία διαπαιδαγωγήθηκαν γενιές και γενιές, εκφράζουν τις αξίες κόσμων που χάθηκαν.

Γίνεται αμέσως αντιληπτό πως η κοινωνία την οποία οραματίζονται οι ταλιμπάν του «πολιτικώς ορθού» είναι...

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ: Μίσος πολιτικώς ορθών φασισταράδων στη Σουηδία ενάντια σε παιδικό βιβλίο επειδή δεν περιέχει ούτε έναν μαύρο Αφρικανό

 AFTONBLADED

Mετάφραση ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

 

Το παιδικό βιβλίο «Ο Arnold στη Νότια Αφρική» (“Arnold i Sydafrika”) της Margaux Dietz πυροδότησε μια πραγματική καταιγίδα μίσους μεταξύ αριστερών-φιλελεύθερων κριτικών. Σύμφωνα με αυτούς, το «έγκλημα» είναι ότι το βιβλίο δεν περιέχει ούτε έναν μαύρο Αφρικανό και, επομένως, παραβιάζει τις νόρμες της πολιτικής ορθότητας.

Η Margaux Dietz είναι συγγραφέας παιδικών βιβλίων και έγραψε ένα βιβλίο για το ταξίδι του γιου της Arnold στη Νότια Αφρική. Το βιβλίο, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο, αφορά την οικογένεια της Dietz - που τυχαίνει να είναι λευκοί

Στο βιβλίο για την οικογένεια του Dietz υπάρχουν πάνω από 40 πίθηκοι, αλλά δεν υπάρχουν μαύροι Αφρικανοί. Υπάρχουν επίσης έντεκα καμηλοπαρδάλεις και πέντε ελέφαντες, αλλά όπως είπαμε, δεν υπάρχει ούτε ένας μαύρος Αφρικανός. Αυτό λοιπόν, θεωρήθηκε «απαράδεκτο» και βαθύτατα εξωφρενικό σύμφωνα με τους «κριτικούς» που ξεσήκωσαν θύελλα μίσους.

Μετά την «θύελλα» ο διευθυντής εκδόσεων Claes Ericson έγραψε ότι...

 

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Κρατική λογοκρισία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

Tην τελευταία φορά που είχαμε ακούσει ότι ο υπουργός Διαστήματος πρωτοστάτησε στη δημιουργία δημοσιογραφικού portal ήταν όταν ο δημοσιογράφος Aρης Δαβαράκης παραδέχτηκε ότι τo τότε επιτελικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ της αντιπολίτευσης, του είχε αναθέσει να στήσει ένα portal για λογαριασμό του κόμματος, με μανδύα ανεξάρτητου μέσου. Μάλιστα οι πληρωμές γίνονταν με μαύρα χρήματα για να μην υπάρχουν προφανώς αποδείξεις διασύνδεσης.

Δεν θα το μαθαίναμε ποτέ, φυσικά, αν ο δημοσιογράφος δεν αποφάσιζε να το αποκαλύψει, και ασφαλώς δεν γνωρίζουμε ούτε τώρα σε πόσα ακόμα τέτοια εγχειρήματα είναι ανακατεμένος ο Νίκος Παππάς.

 Για το θέμα ο υπουργός δεν έδωσε ποτέ καμία απάντηση, γνωρίζοντας ασφαλώς ότι θα προκαλούσε ανταπάντηση και μεγαλύτερη διασπορά της είδησης, και άφησε την καταγγελία να πνιγεί στο νέφος της νέας επικαιρότητας. Σοφή τακτική.

Σήμερα είναι έτοιμος να επιχειρήσει το δεύτερο (;) (τρίτο; τέταρτο; ποιoς μπορεί να γνωρίζει;) διάβημά του στον ίδιο χώρο, με κρατική υπόσταση αυτήν τη φορά. Ο κ. Παππάς εξήγγειλε ότι, σε συνεργασία με επαγγελματικές ενώσεις του Τύπου, θα δημιουργήσει portal που θα απασχολεί δημοσιογράφους των οποίων ο ρόλος θα είναι να συλλαμβάνουν τα fake news. Μάλιστα έχει προχωρήσει σε συνεννοήσεις με τα μεγαθήρια του Διαδικτύου, Facebook και Google, να συνεργαστούν στην καταπολέμησης της διάδοσης ψευδών ειδήσεων. Δηλαδή όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι που θα διαλέξει ο υπουργός Γαλαξία θα είναι επιφορτισμένοι με τη διασταύρωση των ειδήσεων που γράφουν επαγγελματίες δημοσιογράφοι με την υπογραφή τους από κάτω, που παραδοσιακά μέχρι τώρα στις δυτικές δημοκρατίες ελέγχονται από το κοινό τους και μόνο. Τώρα όμως θα τους ελέγχουν κάποιοι, κομματικοί προφανώς, δημοσιογράφοι (συγγνώμη, δεν γνωρίζουμε άλλο κριτήριο που κάνουν προσλήψεις), καθώς και ορισμένοι επιχειρηματίες των μέσων μαζικής δικτύωσης, του βασιλείου δηλαδή της ανωνυμίας όπου τα fake news κάνουν καθημερινό πάρτι.

Ας μας εξηγήσει ο υπουργός Σύμπαντος, πώς θα χειριστεί το portal του την είδηση που έγραψε πρωτοσέλιδα η «Αυγή» ότι τον Αύγουστο θα έχουμε καθαρή έξοδο από τα μνημόνια; Θα ανατρέξει σε ξεκάθαρες δηλώσεις ανωτάτων αξιωματούχων των δανειστών ότι η ελληνική οικονομία θα είναι υπό επιτροπεία μέχρι να αποπληρωθεί το 75% του χρέους, που αποδεικνύουν ότι πρόκειται για καραμπινάτο fake new; Ή αντιθέτως θα καταγγείλει για διασπορά ψευδών ειδήσεων τις εφημερίδες της αντιπολίτευσης που θα γράφουν τις δηλώσεις αυτές; 

Δεν έχει τέλος αυτό το πανηγύρι.  

Η ελευθεροτυπία και η ελευθερία της έκφρασης είναι δύσκολα αθλήματα, πόσο μάλλον αν μιλάμε για ανθρώπους που δεν τα θεωρούν θεμελιώδη συστατικά του πολιτεύματος

Είναι προφανές ότι ο άνθρωπος...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ Μ@Λ@Κ1@: Γυμνή αλήθεια και πολιτική ορθότητα

Tης ΕΥΑΣ ΣΤΑΜΟΥ


Ένας από τους σημαντικότερους πίνακες του διάσημου προ-Ραφαηλικού ζωγράφου Τζον Γουότερχαους αποκαθηλώθηκε πριν λίγες μέρες από την Πινακοθήκη του Μάντσεστερ, με την αιτιολογία ότι κάποιοι επισκέπτες μπορεί να τον βρίσκουν προσβλητικό λόγω του τρόπου με τον οποίο παρουσιάζει το γυναικείο σώμα.


Το έργο που απομακρύνθηκε έχει τίτλο «Hylas and the Nymphs» (1896) και απεικονίζει γυμνές Νύμφες που προσκαλούν έναν νεαρό άντρα να τις ακολουθήσει. Οι επιμελητές της Πινακοθήκης δήλωσαν ότι είναι πιθανόν ο πίνακας να επιστρέψει στη θέση του αφού πρώτα σχολιαστεί από το κοινό η απόφασή τους να τον κατεβάσουν, και ότι ο σκοπός τους είναι να προκαλέσουν συζήτηση για το θέμα της πολιτικής ορθότητας στην τέχνη. Να προσθέσω εδώ ότι ακόμα και οι καρτ-ποστάλ του έργου έχουν αποσυρθεί από το πωλητήριο της Πινακοθήκης.


Μετά τις αρνητικές αντιδράσεις του κοινού, οι αρμόδιοι επανήλθαν υποστηρίζοντας ότι  η ίδια διαδικασία αποκαθήλωσης θα έπρεπε να ακολουθηθεί σταδιακά και για άλλους πίνακες που φιλοξενούνται στην Πινακοθήκη της πόλης, ενώ παραδέχτηκαν ότι η έκταση που πήρε τους τελευταίους μήνες το ζήτημα της σεξουαλικής παρενόχλησης σε Ευρώπη και Αμερική επηρέασε τη στάση τους.


Κατά τη γνώμη μου, η απόφαση που ελήφθη από τη διεύθυνση της Πινακοθήκης του Μάντσεστερ είναι ενδεικτική της ελιτίστικης άποψης που χαρακτηρίζει κάποιους από τους ανθρώπους που ασχολούνται με την τέχνη. Η πράξη τους ενισχύει το δόγμα ότι το κοινό χρειάζεται αυστηρή καθοδήγηση από τους επαΐοντες, και προστασία από τις τυχόν αρνητικές «παρενέργειες» της τέχνης, αφού στερείται όχι μόνο τις γνώσεις  που θα το βοηθούσαν στην κατανόηση των έργων, αλλά και τη δυνατότητα να αντιληφθεί το ιστορικό ή κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο ενός σημαντικού εικαστικού έργου.

Είναι όμως λογικό να προσεγγίζουμε έναν πίνακα του 1896 με όρους που αφορούν τη βιομηχανία του θεάματος και του σεξ εν έτει 2018, αποκαλώντας τον πίνακα του Τζον Γουότερχαους –όπως έκαναν οι επιμελητές της Πινακοθήκης− «προσβλητικό πορνογράφημα»; 


 Είναι άραγε δικαιολογημένο να αγνοήσουμε σημαντικό τμήμα της ιστορίας της τέχνης, αποκαθηλώνοντας διάσημους πίνακες ή απαγορεύοντας λογοτεχνικά, θεατρικά και κινηματογραφικά αριστουργήματα όταν αυτά δεν συνάδουν με τις τρέχουσες ιδεολογικές μας προκείμενες;  


 Η στάση αυτή νομίζω ότι πλήττει κατάφορα την ελευθερία της έκφρασης και σηματοδοτεί την επιστροφή της κοινωνίας στον συντηρητισμό και τον ηθικολογικό πουριτανισμό.


Πιστεύω ότι θα πρέπει να συνεχιστεί η συζήτηση που αφορά αμφιλεγόμενα ή κατ' άλλους προσβλητικά έργα τέχνης και να ακουστούν ελεύθερα όλες οι φωνές που επιλέγουν είτε την επιδοκιμασία είτε την αποδόμηση γνωστών έργων στην ιστορία της τέχνης. Το να αφαιρείς όμως έναν πίνακα από μία δημόσια Πινακοθήκη ή ένα βιβλίο από μία δημόσια Βιβλιοθήκη χωρίς να έχει καν προηγηθεί δημόσιος διάλογος...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Αντρέας, ο Στέλιος, ο Στάθης κι η Μελίνα

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Για ποιον λόγο οχλαγωγείτε, κυρίες και κύριοι; 


  Αν θέλετε να απολαύσετε σύγχρονη δραματουργία, μπορείτε να παρακολουθήσετε το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι». 


Αν σας πνίγουν τα χρέη, αν ο κ. Τσακαλώτος σας έχει κατασχέσει τον τραπεζικό σας λογαριασμό, αν χάνετε τον ύπνο σας όταν σας καθησυχάζει ο κ. Τσίπρας πως ο στιβαρός του νους όλη μέρα παρατηρεί τις κινήσεις του Τούρκου ηγεμόνος και τη νύχτα ξαγρυπνάει αποστηθίζοντας Ταλλεϋράνδο για να τον αντιμετωπίσει, αν σας συμβαίνουν όλ’ αυτά, ή μέρος αυτών, η κυβερνητική τηλεόραση σας παρέχει τη δυνατότητα να συνειδητοποιήσετε πως τίποτε απ’ αυτά δεν είν’ αλήθεια.  


Είστε άνεργος;  


Ας παρακολουθήσετε την εκπομπή «Αίθουσα σύνταξης» ίνα αντιληφθείτε πόσο μάταια είναι όλ’ αυτά που ζείτε. Η Ελλάδα πάει μπροστά, η ανάπτυξη καλπάζει και αν ο τραπεζικός σας λογαριασμός έχει κατασχεθεί είναι δικό σας θέμα. Το λέει η κ. Ακριβοπούλου κάθε απόγευμα στην «Αίθουσα σύνταξης». Παρακολουθήστε την και μετά θα βρίσκετε αριστούργημα το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι». Δεν σας λέω να την παρακολουθείτε κάθε μέρα. Και μέρα παρά μέρα φτάνει. Το αντικαταθλιπτικό δεν πολυπιάνει, λένε οι χρήστες. Τι να κάνουμε. Αυτό έχουν, αυτό δίνουν.


Και ερωτώ, κυρίες και κύριοι που θορυβείτε. Σ’ αυτό το «τηλεοπτικό τοπίο», σ’ αυτήν την άνοιξη ενημέρωσης και ψυχαγωγίας, σας πείραξε που η «διοίκηση» –τι υπέροχη λέξη– έκοψε τις εκπομπές της Εύης Κυριακοπούλου; 


Σειρά εκπομπών που μαγνητοσκοπήθηκαν, κοινώς πληρώθηκαν από τις εισφορές σου, φίλε θορυβοποιέ, πλην όμως τις έφαγε η τσουγκράνα της «διοίκησης» – δεν χορταίνω να την επαναλαμβάνω αυτή τη λέξη. Η οποία σκέφτηκε λογικά: ενδιαφέρει περισσότερο ο Ράμφος από το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι»;  


Αχ, βρε Στέλιο. 


Δηλαδή θέλετε να πείτε τα λέει καλύτερα ο Καλύβας από την Ακριβοπούλου; 


Κι αυτός ο Πετρουλάκης που ζωγραφίζει κάθε μέρα ανθρωπάκια στην «Καθημερινή» τι θέλει και μιλάει τώρα;  


Εχθροί της δημοκρατίας υποστηρίζουν ότι η σειρά της κυρίας Κυριακοπούλου διεκόπη εξαιτίας των τριών προαναφερθέντων.  


Προσωπικώς, παρότι και οι τρεις είναι φίλοι, ανακουφίστηκα διότι είμαι βέβαιος ότι θα μας έπρηζαν τα συκώτια με την απαισιοδοξία τους και δεν έχω καμία διάθεση να μου χαλάσουν τη θεραπεία από την «Αίθουσα σύνταξης». 


Η τσουγκράνα ξερίζωσε και μερικούς άλλους, όπως η Μελίνα Τανάγρη ή ο καρδιοχειρουργός Παττακός για ξεκάρφωμα. Σιγά μην τους ένοιαζε τους κηπουρούς της κυβερνητικής τηλεόρασης – τη «διοίκηση», έτσι για να το «φχαριστηθώ».



Βάναυση λογοκρισία; 


Ελάτε τώρα. Κουτοπόνηρη γυφτιά – βρείτε το αντίστοιχο σε Ρομά και θα το χρησιμοποιώ.  


Με θύμα...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λοβοτομή στον βάλτο της εκπαίδευσης

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Μην τρομάζετε αλλά τα πράγματα είναι χειρότερα από όσο νομίζετε. Διότι οι επίτροποι των Πανελλαδικών δήλωσαν ευθαρσώς πως η παραποίηση του κειμένου του Γιώργου Θεοτοκά δεν αποτελεί αυθαιρεσία κάποιων αφού πρόκειται για πάγια τακτική. Προσαρμόζουν, λέει, τα κείμενα στις ανάγκες του θέματος και των εξεταζομένων. Εν έτει 2017 κάποιοι αποφασίζουν ότι η γραμματεία αξίζει μόνον στον βαθμό που ανταποκρίνεται στις απόψεις τους.  


Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα έκαιγαν ή απαγόρευαν βιβλία και συγγραφείς. Στο «ελεύθερον» πνεύμα των Ελλήνων εκπαιδευτικών τέτοιες πρακτικές δεν ταιριάζουν. Λογοκρισία; Oχι, προς Θεού. Βαρεμάρα, αμορφωσιά και κοινή –ανηθικότατη– ευήθεια. Εκτός από το πνευματικό υπάρχει και το ηθικό δικαίωμα των έργων και ελπίζω οι κληρονόμοι του Θεοτοκά να αντιδράσουν.


Ο συγγραφέας έγραψε το επίμαχο κείμενο το 1956. Ποιον άραγε είχε κατά νουν όταν αναφερόταν στον «κακό πρωθυπουργό»; 


 Πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1956 ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Και ο «κούφος πρύτανης»; Πρύτανης ΕΚΠΑ το 1956 ήταν ο Βασίλειος Κριμπάς.  


Δεν σημαίνει ότι συμφωνώ πως ο Καραμανλής ήταν κακός πρωθυπουργός ή ο Κριμπάς κούφος. Το ζήτημα είναι με ποιον τρόπο μαθαίνει το παιδί να διαβάζει ένα κείμενο. Αν το απομονώσεις από τις αναφορές του, το αποχυμώνεις, το κείμενο παύει να είναι κείμενο. Γίνεται πρόσχημα για να περάσεις τις δικές σου απόψεις. H ολοκληρωμένη ανάγνωση θέλει κόπο και άλλες ικανότητες, συνδυαστικές, επαγωγικές, αναλυτικές, συνθετικές. Γι’ αυτό η ανάγνωση της λογοτεχνίας είναι απαραίτητη για τη γενική παιδεία.


«Τι τινηκάδε αφίξαι, ω Κρίτων; Ή ου πρω έτι εστίν;». Φαντασθείτε να έμπαινε θέμα έκθεσης: Είναι σωστό να επισκέπτεται ένας φίλος τον φίλο του τόσο νωρίς το πρωί, όπως επισημαίνει ο Σωκράτης στον Κρίτωνα; Και το άλλο: 

KOINΩΝΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αιρέσεις και λογοκρισία

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Είναι ίσως σημείο των καιρών, αλλά οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της απαγόρευσης του βιβλίου του κ. Κώστα Πλεύρη –το οποίο σημειωτέον βγήκε με ιδιωτικά λεφτά– είναι και οι πιο σφοδροί πολέμιοι της «λογοκρισίας» που έκανε από μόνο του το Εθνικό κατεβάζοντας την παράσταση με κείμενα του κ. Σάββα Ξηρού, επειδή κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν γι’ αυτή την επιλογή.  

Θα μου πείτε: «Ναι, αλλά ο Πλεύρης λέει ψέματα για τους Εβραίους». 

Σωστά, αλλά πάλι, από πού ξέρουμε ότι ο Ξηρός λέει την αλήθεια; Επειδή ομολόγησε ότι ψευδόταν επί έτη, ακόμη και στους οικείους του, για το καλό της «επανάστασης»; 

Υπό ποία λογική δεν είναι λογοκρισία η απαγόρευση ενός πραγματικά κακού βιβλίου, αλλά είναι η απλή διαμαρτυρία για το ανέβασμα μιας παράστασης;

 

Επειδή τα αυτονόητα σ’ αυτήν τη χώρα χρειάζονται περαιτέρω εξήγηση, πρέπει να ξεχωρίσουμε τη λογοκρισία, από τη «λογοκρισία» στο Εθνικό. 

Λογοκρισία έχουμε όταν διά της βίας (κρατικής ή παράνομης) απαγορεύεται να προβληθεί ένα έργο, να δημοσιευτεί ένα άρθρο, να κυκλοφορήσει ένα βιβλίο. Δεν έχουμε όταν κάποιοι διαμαρτύρονται διότι με τα λεφτά τους ανεβαίνουν έργα τα οποία οι φορολογούμενοι δεν θέλουν· να σημειώσουμε ότι όλοι οι πολίτες είναι, έστω διά του ΦΠΑ, φορολογούμενοι. Οι «Ως Εδώ», άνθρωποι που έχασαν τους δικούς τους από το δολοφονικό αμόκ της «17 Νοέμβρη», δεν ζήτησαν το κατέβασμα του έργου. Εξέφρασαν απλώς την οργή τους για την πρωτοβουλία του Εθνικού. Δεν έκαναν καν πικετοφορία έξω από το Εθνικό Θέατρο και –φυσικά– δεν ξεκίνησαν «δυναμικές ενέργειες», όπως συνηθίζει ο περίγυρος των τρομοκρατών. Να σημειώσουμε ότι το 2008 ένας καθηγητής Ψυχιατρικής κατέληξε στο νοσοκομείο έπειτα από άγριο ξυλοδαρμό σε εκδήλωση, επειδή τα γνωστά sites τον αποκαλούσαν «ρουφιάνο ανακριτή του Ξηρού». Ναι μεν ο εν λόγω καθηγητής δεν έκανε «τέχνη», αλλά δεν μπόρεσε επίσης να μιλήσει στην εκδήλωση της ΔΑΠ, επειδή οι «φίλοι του Σάββα» έκριναν δυναμικώς ότι έπρεπε να λογοκριθεί. Να θυμηθούμε επίσης ότι το 2009 μια ομάδα κουκουλοφόρων έκανε γυαλιά-καρφιά το Από Μηχανής Θέατρο επειδή δεν τους άρεσε ο τρόπος που απέδωσε την ιστορία της κ. Κούνεβα ο συγγραφέας Μισέλ Φάις.

 

Αυτά τα περιστατικά, όπως και η ελεεινή επίθεση χρυσαυγιτών με ύβρεις και πέτρες στην παράσταση «Corpus Christi», είχαν –πλην του κυρίαρχου στοιχείου της βίας– και ένα επιπλέον χαρακτηριστικό. Στρέφονταν ενάντια σε ιδιωτικές πρωτοβουλίες και όχι σε κρατική, όπως η «Ισορροπία του Nash» που ανέβασε με κείμενα του Σάββα Ξηρού το Εθνικό Θέατρο.  

Φυσικά, δεν υπονοούμε ότι η άσκηση βίας θα ήταν θεμιτή απέναντι στο Εθνικό, αλλά εδώ η συζήτηση τείνει να καταλήξει ότι ακόμη και η διαμαρτυρία για ένα έργο που πληρώνουν οι φορολογούμενοι, είναι άσκηση λογοκρισίας.

Για να συνεννοηθούμε, λοιπόν, πρέπει να οριοθετήσουμε τη λογοκρισία σε αυτό που είναι: άσκηση βίας (κρατική απαγόρευση ή χουλιγκανική «παρέμβαση») για να αποσιωπηθεί κάτι.  

Δεν αποτελεί λογοκρισία η διαμαρτυρία γι’ αυτό που λέγεται. Η διαμαρτυρία είναι μέρος του διαλόγου. Αν θεωρήσουμε ότι η διαμαρτυρία λογοκρίνει, τότε αυτό ισχύει και για τους επικριτές των διαμαρτυρομένων και θα καταλήξουμε σε φαύλο κύκλο.

Πολλοί ισχυρίζονται πως ακόμη και η κρατικά επιδοτούμενη τέχνη δεν πρέπει να λαμβάνει υπόψη της τις ευαισθησίες της κοινωνίας για τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Δεν γνωρίζουμε το δέον, αλλά το γεγονός ότι η παράσταση του Εθνικού κατέβηκε έπειτα από διαμαρτυρίες και κατόπιν ξανανέβηκε έπειτα από άλλες διαμαρτυρίες, δείχνει τοις πράγμασι ότι τα πράγματα δεν έχουν έτσι. Καλώς ή κακώς, υπάρχει ένα άρρητο συμβόλαιο μεταξύ χορηγού (ιδιώτης ή κράτος) και καλλιτέχνη, που περιορίζει την ελευθερία του καλλιτέχνη. Αυτό το συμβόλαιο η λαϊκή θυμοσοφία το περιέγραψε ως «θέλοντας ο βλάχος, μη θέλοντας ο ζωγράφος, βάλανε στον Χριστό κόκκινα τσαρούχια». Και βεβαίως σε μια δημοκρατική κοινωνία θα πρέπει κάποιος να μπορεί να απεικονίσει τον Ιησού, όσο αιρετικά θέλει, αλλά όταν αναλαμβάνει την εικονογράφηση π.χ. ενός ναού, ο χορηγός, δηλαδή η εκκλησία, καλώς ή κακώς έχει λόγο στο τελικό αποτέλεσμα.  

Το γεγονός ότι κάποιες παραστάσεις πάνε άπατες, δεν σημαίνει ότι «λογοκρίνονται» από το κοινό, επειδή οι πολίτες δεν τις χορηγούν με το εισιτήριό τους. Μπορεί στο μέλλον να αποδειχθεί ότι κακώς το έργο δεν προτιμήθηκε, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι υπήρξε λογοκρισία.  

Από την άλλη πλευρά, πώς θα φαινόταν εάν το Εθνικό ανέβαζε μια «συνομιλία» μεταξύ της απολογίας του Σωκράτη και του δολοφόνου του Παύλου Φύσσα; Δεν θα εξεγείρονταν και δικαιολογημένα τα δημοκρατικά ανακλαστικά του ελληνικού λαού;

Εδώ κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί:  

«Και τι θα γίνει με τα αιρετικά έργα, όπως η σύνθεση που ανέβασε στο Εθνικό με κείμενα Καμύ και Ξηρού η κ. Πηγή Δημητρακοπούλου;». 

Κατ’ αρχάς, πρέπει να πούμε: σιγά την αίρεση! Δεν πήξαμε, δα, και στα έργα που απεικονίζουν το τραύμα της απώλειας που άφησαν πίσω τους οι δολοφόνοι της «17 Νοέμβρη», ώστε να αποτελεί αίρεση ένα έργο που απεικονίζει το τραύμα του θύτη. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει καλλιτεχνικό έργο που να πραγματεύεται τον πόνο εκείνων που έχασαν γιο, πατέρα, σύζυγο αδελφό κ.λπ. Βεβαίως, αν ανέβαινε ένα τέτοιο έργο, τότε θα βλέπαμε πώς είναι η πραγματική λογοκρισία από τους κουκουλοφόρους φίλους της τρομοκρατίας.

Οπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα στην Ελλάδα, αιρετικό και πρωτοποριακό θα ήταν να ανέβαινε μια παράσταση για τα θύματα του Ξηρού. Αυτό θα ήταν κόντρα στις κατεστημένες αντιλήψεις της μεταπολίτευσης, που τις εξέφρασε –προσφάτως μάλιστα– ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μάκης Μπαλαούρας: «Οργανώσεις όπως η 17Ν είχαν ένα ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου» (ΒήμαFM 29.1.2016) ή τη λαϊκή πεποίθηση ότι «για να τους σκοτώσει η “17 Νοέμβρη” κάτι θα έκαναν». 

Εκεί θα φαινόταν πόσα απίδια χωράει η σκηνή του Πειραματικού, αφού θα ήταν απέναντι και στην εκτελεστική εξουσία (που σήμερα ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ) και απέναντι στα τάγματα εφόδου των φίλων της «17 Νοέμβρη», αλλά και απέναντι στην κατεστημένη ανάγνωση της μεταπολίτευσης, που ακόμη λέει, «ναι, αυτοί σκότωναν καμιά τριανταριά, αλλά το χειρότερο έγκλημα ήταν η πορτοκαλάδα στον Ξηρό».

Γράφαμε και παλιότερα ότι:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Προοδευτική λογοκρισία

Φωτογραφίες όχι με την άδεια της αστυνομίας, αλλά δικής της παραγωγής! Για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά μια κυβέρνηση χειραγωγεί κατά τέτοιον τρόπο την ενημέρωση. Απαγορεύει στους δημοσιογράφους την πρόσβαση και μοιράζει τη δική της εκδοχή των γεγονότων.

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Π​​ολλοί δεν το θυμούνται, αλλά η Πρόοδος είχε κλάψει πολύ και καθολικώς για τη «λογοκρισία» των Αμερικανών δημοσιογράφων στο Ιράκ, όταν ο στρατός εισβολής είχε εισαγάγει τον θεσμό των «ενσωματωμένων δημοσιογράφων» (embedded journalists). 


Αυτοί ήταν δημοσιογράφοι που «χρεώνονταν» σε κάποιο λόχο και κατέγραφαν την εξέλιξη του πολέμου ακολουθώντας τον. «Για την ασφάλειά τους», έλεγε τότε ο αλήστου μνήμης Αμερικανός υπουργός Αμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ. 


Η «λογοκρισία» δεν ήταν άμεση, αλλά οι ευαίσθητες κεραίες της Αριστεράς φυσικά είχαν πάρει φωτιά. «Οι δημοσιογράφοι», έλεγαν οι φλογεροί υπερασπιστές της ελευθεροτυπίας, «με την ενσωμάτωσή τους σε στρατιωτικές μονάδες, ταυτίζονταν συναισθηματικά με τα στρατεύματα που ακολουθούσαν και συνεπώς είχαμε μια ύπουλη και έμμεση λογοκρισία».
 

Και δώσ’ του καταγγελίες για την ανελευθερία του Τύπου στις μισητές ΗΠΑ.
 
Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν ξέρει από τέτοια κόλπα των ιμπεριαλιστών. Δεν βάζει embedded journalists στις μονάδες αποκατάστασης της τάξης, προφανώς για να μην... ταυτιστούν συναισθηματικά με τους ΜΑΤατζήδες. Αντιθέτως, έχει πιο απλές και αποτελεσματικές λογοκριτικές πρακτικές, όπως να μην επιτρέπει στους δημοσιογράφους να πλησιάζουν εκεί όπου πηγαίνουν τα αριστερά ΜΑΤ. «Για την ασφάλειά τους», που είπε σαν τον Ντόναλντ Ράμσφελντ η εκπρόσωπος της πρώτης φοράς κ. Ολγα Γεροβασίλη. Είναι δε τόση η ανησυχία τους για την ασφάλεια των λειτουργών του Τύπου, που δεν διστάζει να τους προσαγάγει στο αστυνομικό τμήμα, όποτε κάνει σοσιαλιστικές επιχειρήσεις τάξης. «Σε μια πρωτοφανή φίμωση του Τύπου προχώρησε σήμερα το πρωί στην Ειδομένη η Ελληνική Αστυνομία», γράφει σε ανακοίνωσή της η ΕΣΗΕΑ.


«Πριν από την επιχείρηση “απομάκρυνσης” μεταναστών από την περιοχή, αστυνομικοί προσήγαγαν στο αστυνομικό τμήμα Ευζώνων δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ που κάλυπταν τα γεγονότα στην Ειδομένη με προφανή σκοπό να μην υπάρχει δημοσιογραφική καταγραφή των αστυνομικών ενεργειών κατά των μεταναστών στη συγκεκριμένη περιοχή» (9.12.2015). Ο δε αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης, Γιάννης Μουζάλας, χαρακτήρισε την επιχείρηση της αστυνομίας «ιδιαίτερα επιτυχή και χωρίς καθόλου βία». 


Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι γι’ αυτό, αφού δεν υπάρχει τρίτοι να το πιστοποιήσουν; 


Μα, θέλει και ρώτημα; 


Μία από τις πτυχές του ηθικού πλεονεκτήματος είναι και η φιλαλήθεια της Αριστεράς.



Στα θετικά της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συνυπολογιστεί το γεγονός ότι ξεγυμνώνει την αριστερή υποκρισία που κυριαρχούσε στον τόπο. Δεν είναι ότι η πρώτη φορά αποδεικνύεται χυδαιότερη και αυταρχικότερη των προηγούμενων, αφού λογοκρίνει με τον χειρότερο τρόπο τον Τύπο· φανταστείτε να απαγόρευε η Ν.Δ. ή το ΠΑΣΟΚ τους δημοσιογράφους να καλύψουν κάποια αστυνομική επιχείρηση! Είναι η σιωπή των προηγουμένως υπερευαίσθητων στελεχών, διανοουμένων, δημοσιογράφων της Προόδου, εκείνων που δεν ανεχόταν μύγα στο σπαθί των άλλων και τώρα καταπίνουν καμήλες στον σωρό.
 

Η αποκάλυψη αυτής της υποκρισίας μπορεί να χαροποιεί κάποιους, αλλά αφήνει ένα τεράστιο κενό στην ελληνική πολιτική. Την εκπροσώπηση του φιλελευθερισμού στην Ελλάδα. Γράφαμε και παλιότερα για το μετεμφυλιακό παράδοξο να είναι «οι οπαδοί της δικτατορίας του προλεταριάτου οι πλέον ένθερμοι θιασώτες της αστικής δημοκρατίας, ενώ οι φυσικοί κληρονόμοι του πολιτικού φιλελευθερισμού να την αποστρέφονται!». Ηταν η εποχή της διωκόμενης από τα αστικά κόμματα Αριστεράς, η οποία επειδή ακριβώς «εδιώκετο από το μετεμφυλιακό κράτος και γι’ αυτό αγκάλιασε ως ασπίδα τον πολιτικό φιλελευθερισμό.


Ομως, με εξαίρεση τους (λίγους) ανανεωτικούς, δεν τον ενστερνίστηκε ποτέ. Ετσι κι αλλιώς η αστική δημοκρατία, που ο πολιτικός φιλελευθερισμός πρεσβεύει, είναι αυτό που η κομμουνιστογενής αριστερά θέλει να ανατρέψει. Με δεδομένη την ιδεολογική κυριαρχία της κομμουνιστογενούς αριστεράς, ο πολιτικός φιλελευθερισμός έγινε μόδα στην ελληνική κοινωνία. Δεν είχε βάθος, επειδή είναι ανεπεξέργαστος, αλλά δημιουργούσε παβλοφικά ανακλαστικά στον πληθυσμό. Η επιβίωση, π.χ., της αριστερής τρομοκρατίας οφείλεται εν πολλοίς σ’ αυτή την πασπαλισμένη με φιλελεύθερα στοιχεία ιδεολογική κυριαρχία. Δεν ήταν όλα αρνητικά: ο ρηχός φιλελευθερισμός της αριστεράς προσέφερε στον εκδημοκρατισμό της χώρας... Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς καταρρέει. Ηταν λογικό, αφού τα δικαιώματα και οι ασφαλιστικές δικλίδες για την προστασία των πολιτών χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογηθεί πλήθος ανομιών· από τρομοκρατικές ενέργειες μέχρι καταλήψεις και μέχρι καταστροφές περιουσιών. Αυτή η κατάρρευση, όμως, αφήνει ένα μεγάλο κενό φιλελευθερισμού στην ελληνική κοινωνία και γι’ αυτό το εκκρεμές κινείται ταχύτατα προς την αντίθετη κατεύθυνση».



Η ζημιά που κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στα ζητήματα ελευθερίας του λόγου και εν γένει στα πολιτικά δικαιώματα είναι διπλή: