ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Παγκόσμιο Κύπελλο και γεωπολιτική

Γράφει ο Βαγγέλης Χωραφάς

Μετά από 80 χρόνια από τη διεξαγωγή του 1ου Παγκοσμίου Κυπέλου ποδοσφαίρου στην Ουρουγουάη το 1930, ο θεσμός μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στην Αφρική – το 19ο Παγκόσμιο Κύπελλο, στη Νότια Αφρική. Με άλλη απόφαση της FIFA, το 20ό Παγκόσμιο Κύπελλο διεξήχθη το 2014 στη Βραζιλία.

Πρόκειται για ένα πρωτοφανές φαινόμενο στα χρονικά του παγκόσμιου ποδοσφαίρου: δύο συνεχόμενες διοργανώσεις διεξήχθησαν εκτός Ευρώπης. Αυτό το γεγονός, σε συσχετισμό με την ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, είναι ενδεικτικό της πολιτικής διαπάλης η οποία διεξάγεται στους κόλπους της FIFA.

Η ανάθεση της διεξαγωγής τελικού Παγκόσμιου Κυπέλλου λαμβάνεται με βάση το επίπεδο ανάπτυξης μιας χώρας, την αθλητική της υποδομή, την αθλητική τεχνογνωσία και εξέλιξή της, τις δυνατότητες κινητοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού της, τις συνολικές υποδομές της κ.ά. Όλα αυτά όμως δεν είναι αρκετά, στο βαθμό που οι αναθέσεις σχετίζονται άμεσα και με γεωπολιτικά κριτήρια.

Η κυριαρχία των χωρών της Δύσης (τους πυλώνες που συγκροτούν τη Δύση αποτελούν οι ΗΠΑ, η Ευρώπη, η Ιαπωνία και οι Αγγλοσαξονικές χώρες) στο θεσμικό πλαίσιο του παγκόσμιου αθλητισμού τούς επέτρεψε να διαχειρίζονται με βάση τα συμφέροντά τους τους τρόπους και τους όρους διεξαγωγής των μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων.

Οι προπολεμικές εξελίξεις

Η FIFA ιδρύθηκε το 1904 αποκλειστικά από ευρωπαϊκές χώρες. Το 1909 εντάχθηκε στη FIFA η Νότια Αφρική, το 1912 η Αργεντινή και η Χιλή, και το 1913 οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Το πρώτο διεθνές τουρνουά ποδοσφαίρου οργανώθηκε από τη FIFA το 1908 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου και νικήτρια αναδείχθηκε η Μεγάλη Βρετανία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912 στη Στοκχόλμη, νικήτρια αναδείχθηκε η Ουγγαρία. Και στις δύο αυτές διοργανώσεις συμμετείχαν μόνο ευρωπαϊκές ομάδες.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 στην Αμβέρσα του Βελγίου συμμετείχαν 14 ομάδες, μεταξύ των οποίων και η Αίγυπτος, η πρώτη μη ευρωπαϊκή χώρα που συμμετείχε σε μια τέτοια διοργάνωση.

Οι αγώνες αυτοί σηματοδοτούν και την απόφαση της Μεγάλης Βρετανίας να εγκαταλείψει τη FIFA, αρνούμενη να αγωνισθεί με ομάδες των οποίων τα κράτη αποτέλεσαν εχθρούς της στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δηλαδή τις χώρες της επονομαζόμενης Συμμαχίας των Κεντρικών Δυνάμεων στην οποία πρωτοστατούσε η Γερμανία.

Παράλληλα, υπήρξε και διαφωνία μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και FIFA για τη σχέση μεταξύ ερασιτεχνισμού και επαγγελματισμού στο ποδόσφαιρο. Οι συγκρούσεις αυτές κράτησαν τη Μεγάλη Βρετανία εκτός FIFA μέχρι το 1946.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 1924, από τις 22 χώρες, οι τρεις δεν ανήκαν στην Ευρώπη – Αίγυπτος, ΗΠΑ και Ουρουγουάη, με την τελευταία να κερδίζει και τον τίτλο. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και το 1928 στους Ολυμπιακούς του Άμστερνταμ, με την Ουρουγουάη να είναι πάλι η νικήτρια σε ένα τουρνουά με 17 συμμετέχοντες, εκ των οποίων οι έξι εκτός Ευρώπης.

Το 1928 η FIFA αποφασίζει να ξεκινήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο ως θεσμό ο οποίος δεν θα διασυνδέεται με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η διάδοση του ποδοσφαίρου σε παγκόσμια κλίμακα και το περιοριστικό πλαίσιο που διαμόρφωνε ο ερασιτεχνισμός ως κυρίαρχη ιδεολογία των Ολυμπιακών κρίθηκαν από τη FIFA αποτρεπτικοί παράγοντες στην ανάπτυξη του αθλήματος.

Η απόφαση διεξαγωγής του Παγκόσμιου Κυπέλλου στην Ουρουγουάη το 1930 –σαν επιβράβευση των δύο τίτλων που είχε κατακτήσει το 1924 και το 1928– δεν έγινε εύκολα δεκτή από τις ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να συμμετάσχουν μόνο 4 ευρωπαϊκές χώρες, που ανταγωνίσθηκαν με 9 αμερικανικές για το τρόπαιο, το οποίο κέρδισε πάλι η Ουρουγουάη.

Οι πιέσεις των Ευρωπαίων συνέτειναν στο να διεξαχθούν τα επόμενα δύο Παγκόσμια Κύπελλα στην Ευρώπη, το 1934 στην Ιταλία και το 1938 στη Γαλλία. Το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι έδωσε ιδιαίτερο βάρος στις δύο διοργανώσεις (τις οποίες κέρδισε η Ιταλία), τόσο για λόγους προπαγάνδας όσο και για λόγους εσωτερικής συσπείρωσης της χώρας.

Οι χώρες της Αμερικής –με εξαίρεση τη Βραζιλία, που αγωνίσθηκε και στα δύο Παγκόσμια Κύπελλα, και την Αργεντινή, που αγωνίσθηκε σε αυτό του 1934– απείχαν από τις διοργανώσεις για λόγους οικονομικούς, αλλά και για να εκφράσουν τη δυσαρέσκειά τους για τη μη συμμετοχή των Ευρωπαίων στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο στη μεταπολεμική περίοδο

Στη μεταπολεμική περίοδο, οι παγκόσμιοι αθλητικοί θεσμοί αναδιοργανώνονται μαζί με το συνολικότερο πλέγμα θεσμών που εγκαθιστά η Δύση, σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Ο πρότυπος θεσμός ελέγχου και διάδοσης του αθλητισμού σε παγκόσμια κλίμακα ήταν η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή. Στα πρότυπά της οργανώθηκαν όλες οι παγκόσμιες ομοσπονδίες των επιμέρους αθλημάτων.

Στο χώρο του ποδοσφαίρου ο έλεγχος της Δύσης διασφαλίσθηκε σε πολλαπλά επίπεδα. Ο Ψυχρός Πόλεμος, που κυριάρχησε στην Ευρώπη αλλά και παγκοσμίως, επέβαλλε τον αποκλεισμό των χωρών του Ανατολικού Συνασπισμού από τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Οι ιθύνοντες και οι αξιωματούχοι προέρχονταν από τις χώρες της Δύσης. Από το 1904 μέχρι σήμερα (με εξαίρεση την προεδρία του Βραζιλιάνου Ζοάο Χαβελάνζε την περίοδο 1974–1998) όλοι οι ηγέτες της FIFA προέρχονταν από τις χώρες της Δύσης.

Ο αποκλεισμός των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού συνεχίσθηκε και στην ανάθεση των διοργανώσεων του Παγκόσμιου Κυπέλλου, που ποτέ δεν δόθηκε σε ανατολική χώρα. Το ίδιο ισχύει και στο επίπεδο της UEFA, τόσο στα διοικητικά όργανα όσο και στις αναθέσεις του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου – με εξαίρεση τη Γιουγκοσλαβία, η οποία ανέλαβε τη διοργάνωση το 1976 μέσα στα πλαίσια μιας γενικότερης στρατηγικής που ακολουθούσε η Δύση για προσέγγιση με τον Τίτο και απομάκρυνσή του από την επιρροή της ΕΣΣΔ.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Δύση να ενισχύσει ιδιαίτερα τη Γιουγκοσλαβία στον τομέα του αθλητισμού, δίνοντάς της την ευκαιρία να αναλάβει διοργανώσεις παγκόσμιας εμβέλειας που τη βοήθησαν να επιτύχει ένα υψηλό επίπεδο αθλητικής ανάπτυξης. Η αντιπαράθεση με τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού ανάγκασε τις χώρες της Δύσης να επιδιώξουν ένα συμβιβασμό με τα κράτη της αμερικανικής ηπείρου, να αμβλύνουν τις προπολεμικές αντιπαραθέσεις, χωρίς όμως να χάσουν και την ηγεμονία τους.

Έτσι, στη δεκαετία του ’50 το Παγκόσμιο Κύπελλο διεξήχθη μία φορά στη Λατινική Αμερική (Βραζιλία 1950) και δύο φορές στην Ευρώπη (Ελβετία 1954 και Σουηδία 1958). Οι δεκαετίες του ’50 και του ’60 σηματοδοτούν το ξέσπασμα των αντιαποικιακών αγώνων στον Τρίτο Κόσμο και την άνοδο των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων. Δημιουργούνται νέες χώρες, που εισέρχονται σταδιακά στη FIFA αλλάζοντας τους συσχετισμούς ισχύος στο εσωτερικό της και διαμορφώνοντας νέα γεωπολιτικά δεδομένα.

Η FIFA, λοιπόν, από τη δεκαετία του ’60 αρχίζει να εφαρμόζει ένα πρόγραμμα εκ περιτροπής ανάθεσης του Παγκόσμιου Κυπέλλου μεταξύ της Ευρώπης και του υπόλοιπου κόσμου.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διεξαχθούν έξι Παγκόσμια Κύπελλα στην Ευρώπη (Αγγλία 1966, Γερμανία 1974 και 2006, Ισπανία 1982, Ιταλία 1990, Γαλλία 1998) και έξι στον υπόλοιπο κόσμο (Χιλή 1962, Μεξικό 1970 και 1986, Αργεντινή 1978, ΗΠΑ 1994, Ιαπωνία/Νότια Κορέα 2002).

Αυτή η μέθοδος δεν μπόρεσε να σταματήσει τις αντιδράσεις και τις ενστάσεις, αφού πολλές χώρες θεωρούσαν ότι ήταν υπερβολικό να ανατίθενται τα μισά Παγκόσμια Κύπελλα στην Ευρώπη.

Το μεγάλο όμως σκάνδαλο της FIFA το 2006, που έδωσε τη διεξαγωγή στη Γερμανία και όχι στη Νότια Αφρική (την οποία οι ΗΠΑ υπολόγιζαν από τη δεκαετία του ’90 ως «κράτος-άξονας» για την προώθηση των συμφερόντων της Δύσης στην Αφρική) δρομολόγησε νέες εξελίξεις.

Ο τότε πρόεδρος της FIFA Σεπ Μπλάτερ αποφάσισε ότι η πολιτική εναλλαγή των διοργανώσεων θα αλλάξει – θα γίνεται μεταξύ των 6 συνομοσπονδιών CONMEBOL, AFC, UEFA, CAF, OFC, CONCACAF.

Αυτό οδήγησε στο να δοθούν οι δύο επόμενες διοργανώσεις στη Νότια Αφρική για το 2010 και στη Βραζιλία –η οποία ως μέλος της BRIC έχει αποκτήσει αναβαθμισμένη ισχύ στα διεθνή δρώμενα– για το 2014. Και οι δύο προτάσεις είχαν αποδειχθεί αρκετά προβληματικές, με τη Νότια Αφρική να παρουσιάζει μεγάλα προβλήματα στον τομέα της ασφάλειας και τη Βραζιλία να μη βρίσκεται σε εκείνη τη συγκυρία σε καλή οικονομική κατάσταση. Αντίδραση υπήρξε και από την Ευρώπη, με βάση το σκεπτικό ότι είναι ανεπίτρεπτο το Παγκόσμιο Κύπελλο να διεξάγεται σε ευρωπαϊκό χώρο κάθε 20–24 χρόνια. Οι πιέσεις ανάγκασαν τη FIFA να αλλάξει πάλι την πολιτική της.

Ο νέος κανόνας είναι: κάθε χώρα μπορεί να μπει στο διαγωνισμό ανάθεσης, αρκεί να μην ανήκει στις δύο συνομοσπονδίες που διοργάνωσαν τελευταίες το Παγκόσμιο Κύπελλο. Αυτό σημαίνει ότι χώρες από την Αφρική και τη Νότια Αμερική δεν θα μπορούσαν να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό του 2018, και η Νότια Αμερική δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει ούτε το 2022.

Επομένως, η Ευρώπη θα μπορεί να διοργανώνει το Παγκόσμιο Κύπελλο κάθε 12 χρόνια, ποσοστό αρκετά υψηλό –αλλά μη συγκρινόμενο με τις ένδοξες ημέρες του παρελθόντος– στο βαθμό που η Ευρώπη αντιπροσωπεύει το 25% των μελών της FIFA.

Το αποτέλεσμα αυτής της ρύθμισης ήταν το 21o Παγκόσμιο Κύπελλο να διεξαχθεί στη Ρωσία, το 2018. Αν και η επιλογή της Ρωσίας δεν ήταν η ιδανικότερη για τη Δύση και έδωσε την ευκαιρία για πολλές αντιδράσεις, το Παγκόσμιο Κύπελλο αυτό ήταν το πρώτο που διεξήχθη σε χώρα της Ανατολικής Ευρώπης. Η ισχύς της Ρωσίας στις διεθνείς ισορροπίες ήταν εξαιρετικά μεγάλη ώστε να αποκλειστεί από τις αντίπαλες υποψηφιότητες της Αγγλίας, Πορτογαλίας/Ισπανίας και Βελγίου/Ολλανδίας. Και όλα αυτά, παρά της φήμες περί δωροδοκίας εκ μέρους της ρωσικής πλευράς και διαφθοράς από μέλη της FIFA.

To 22o Παγκόσμιο Κύπελλο θα διεξαχθεί το 2022 στο Κατάρ. Θα είναι το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο που θα διεξαχθεί στον αραβικό κόσμο και το πρώτο, σε μουσουλμανική χώρα. Θα είναι το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο που θα διεξαχθεί στην Ασία, 20 χρόνια μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 που διεξήχθη στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα.

Από το 2015 έχουν ξεκινήσει έρευνες για το ενδεχόμενο διαφθοράς στην ανάθεση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ, ενώ υπάρχουν διεθνείς καταγγελίες για τις συνθήκες εργασίας που αφορούν τους ξένους εργάτες που απασχολούνται στα έργα της διοργάνωσης.

Υπάρχουν όμως και γεωπολιτικές εξελίξεις: 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το μουντιάλ και οι παρθένες

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Με ιδιαίτερη συγκίνηση, που εντέχνως καταφέρνω να κρύψω πίσω από βαθιά χασμουρητά, ακούω και διαβάζω ευαίσθητους συμπολίτες οι οποίοι εδώ και λίγες ημέρες στρέφουν τα φαρμακερά βέλη τους εναντίον της διεφθαρμένης ΦΙΦΑ που διοργανώνει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022 στο αυταρχικό και καταπιεστικό Κατάρ. 

Η συγκίνησή μου δεν έχει να κάνει με το ολοφάνερα αυταρχικό και καταπιεστικό Κατάρ ούτε με την προφανώς διεφθαρμένη ΦΙΦΑ, αλλά με την ξαφνική αφύπνιση των συμπολιτών οι οποίοι προφανώς μέχρι προσφάτως νόμιζαν ότι η ΦΙΦΑ είναι ένας φιλελεύθερος οργανισμός ταγμένος στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία.

Μιλάω για ξαφνική αφύπνιση γιατί ομολογώ πως δεν τους θυμάμαι να εξοργίζονται, ούτε καν να σχολιάζουν επικριτικά, το προηγούμενο μουντιάλ. Αυτό που διεξήχθη το 2018 στην επίσης αυταρχική και καταπιεστική Ρωσία. 

Δεν τους θυμάμαι να σκίζουν τα ρουχαλάκια τους για τον εξωραϊσμό του καθεστώτος Πούτιν, ούτε να γράφουν πύρινα ποστ για τους Ρώσους αντιφρονούντες και τους Ρώσους ομοφυλόφιλους που φυλακίζονται και βασανίζονται. 

Δεν τους θυμάμαι να βάζουν στην ίδια πρόταση μαζί τη λέξη «μουντιάλ» και τις λέξεις «ανθρώπινα δικαιώματα» κι επειδή αρνούμαι να πιστέψω ότι είναι υποκριτές υποθέτω ότι απλώς δεν είχαν πάρει χαμπάρι είτε την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία είτε το μουντιάλ είτε και τα δύο. Υποθέτω ότι προσφάτως ανακάλυψαν ότι οι μεγάλοι αθλητικοί οργανισμοί νοιάζονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα όσο νοιάζονταν και οι ίδιοι για τους μεγάλους αθλητικούς οργανισμούς μέχρι την περασμένη εβδομάδα.

Οι υπόλοιποι ξέραμε καλά ότι μουντιάλ και ανθρώπινα δικαιώματα είναι ένα δίδυμο αντίστοιχο ενός ποτηριού και ενός μολυβιού. Μπορεί να τα δεις και μαζί, όμως το ένα όχι μόνο δεν είναι απαραίτητο για το άλλο, αλλά δεν έχουν και καμία σχέση μεταξύ τους. Κι αν τα δυο τελευταία μουντιάλ δεν αρκούν, θυμίζω κι εκείνο της Αργεντινής το 1978.

Και δεν είναι μόνο τα μουντιάλ.  

Ακόμα και οι ποδοσφαιρικές ομάδες σε όλο τον κόσμο, κάποιες από τις οποίες είμαι σίγουρος ότι οι ευαίσθητοι συμπολίτες υποστηρίζουν ή έστω απολαμβάνουν κάθε εβδομάδα, διοικούνται από ιδιοκτήτες για τους οποίους το να πεις ότι είναι σκοτεινού παρελθόντος και ύποπτου παρόντος είναι κομπλιμέντο (και το θέμα δεν είναι καν ποδοσφαιρικό, αν κάποιος θεωρεί τις αναθέσεις της ΦΙΦΑ προβληματικές τι να πει κανείς για την ΔΟΕ που έχει αναθέσει διοργανώσεις Ολυμπιακών αγώνων από τη ναζιστική Γερμανία μέχρι τη Σοβιετική Ένωση και την Κίνα).  

Πώς διάολο ξαφνικά σε αυτό το μουντιάλ ξύπνησαν οι ευαισθησίες;

Προφανώς η ανύπαρκτη σχέση του Κατάρ με το ποδόσφαιρο, η απροκάλυπτα με το αζημίωτο για τα μέλη της εκτελεστικής επιτροπής της ΦΙΦΑ ανάθεση και το ότι προκειμένου να γίνει εκεί το μουντιάλ σταματάει μεσοχείμωνα κάθε άλλη ποδοσφαιρική διοργάνωση είναι πράγματα εκνευριστικά, αλλά αυτά έχουν να κάνουν με το ποδόσφαιρο και όχι με τις ελευθερίες των Καταριανών. Κι αν το μουντιάλ είναι καλό, θα ξεχαστούν εντελώς.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; 

Ότι όσο ενοχλητική είναι η παραδοπιστία των μελών της εκτελεστικής επιτροπής της ΦΙΦΑ εξαιτίας της οποίας έχουμε μουντιάλ στη μέση της σεζόν που διοργανώνεται από ένα καθεστώς που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα όσο ένας τρομοκράτης τη ζωή, άλλο τόσο ενοχλητική είναι και η υποκριτική ξαφνική ευαισθητοποίηση για τη σχέση των μεγάλων αθλητικών γεγονότων με τα δικαιώματα ανθρώπων που μέχρι σήμερα όχι μόνο έχουν ανεχτεί αλλά και έχουν χειροκροτήσει τα πάντα. Αυτή η συμπεριφορά της δήθεν σεμνότυφης παρθένας που αναστατώνεται όταν στο ζάπινγκ πέφτει πάνω σε μια ερωτική σκηνή την ώρα που είναι γνωστό ότι σε κάθε ευκαιρία μπαίνει στο pornhub με αγωνία για το τι θα της έχει βγάλει ο αλγόριθμος στα recommended for you.

Φίλες, φίλοι και οι υπόλοιποι μακάρι όλα τα μουντιάλ να διοργανώνονταν σε δημοκρατίες και μακάρι τα μέλη της εκτελεστικής επιτροπής της FIFA να ήταν έντιμοι άνθρωποι. Αλλά, λυπάμαι που το λέω...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Ο Ρούμπα δεν θα δει Μουντιάλ

Της Γιούλης Επτακοίλη

Ο Ρούμπα δούλευε για ώρες κρεμασμένος σε σχοινιά, κάτω από τον αμείλικτο ήλιο. Οταν κατάφερνε να μιλήσει για λίγο στο τηλέφωνο με τη γυναίκα του, την Παχρίν, που είχε αφήσει πίσω στην πατρίδα, της έλεγε για την αφόρητη ζέστη, πόσο υπέφερε να εργάζεται τόσες ώρες χωρίς σκιά, για τα παπούτσια του που τα ένιωθε σαν να είχαν πάρει φωτιά, για το δωματιάκι όπου ήταν στοιβαγμένος μαζί με άλλους εργάτες, σε ένα κοντέινερ κάπου στην έρημο. Κοιμόταν σε κουκέτα, είχε ελάχιστο χώρο στη διάθεσή του, σχεδόν καθόλου κοινωνική ζωή, μόνο δουλειά σε απάνθρωπες, εξαντλητικές συνθήκες. Εσφιγγε τα δόντια κι έκανε υπομονή για να μαζέψει κάποια χρήματα· το μηνιάτικο βέβαια ήταν «ψίχουλα».

Ανακοίνωσαν στην Παχρίν τον θάνατό του αναφέροντας ως αιτία κάποιο πρόβλημα στην καρδιά. Πέθανε στον ύπνο του, όχι σε ώρα εργασίας, και αυτός ήταν ο λόγος που η οικογένειά του δεν είχε δικαίωμα σε αποζημίωση. Πόσο «βολικό»… Ο Ρούμπα ήταν ένας από τους 239 εργάτες από το Νεπάλ οι οποίοι έχασαν τη ζωή τους σε χρονικό διάστημα δώδεκα μηνών εργαζόμενοι στα γήπεδα του Κατάρ, που σε λίγες ωρες θα ανάψουν τους προβολείς για να φιλοξενήσουν το Παγκόσμιο Κύπελλο.  

Φυσικά οι απώλειες είναι πολύ περισσότερες από τότε που ξεκίνησαν τα έργα, το 2010.

Πρόκειται για αριθμούς συγκλονιστικούς σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, που κάνουν λόγο για 6.500 ανθρώπους –το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα ανεβάζει πολύ παραπάνω τον αριθμό– από την Ινδία, το Νεπάλ, το Μπανγκλαντές, το Πακιστάν, τη Σρι Λάνκα κ.α. Εργάτες που έχασαν τη ζωή τους στα εργοτάξια, αλλά και εξαιτίας των άθλιων συνθηκών διαβίωσης, καθώς ζούσαν στοιβαγμένοι σε κοντέινερ στην έρημο, σε «στρατόπεδα εργασίας».

Το θέμα των ανθρωπίνων και εργασιακών δικαιωμάτων πρωταγωνιστεί στη φετινή διοργάνωση, δεν ξέρω αν κλέβει την παράσταση από τους χρυσοπληρωμένους σταρ της «στρογγυλής θεάς», σίγουρα όμως «σκιάζει» το παγκόσμιο γεγονός. 

Υπάρχει ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ με τίτλο «The workers cup». Είχε προβληθεί στο ανεξάρτητο φεστιβάλ του Σάντανς πριν από λίγα χρόνια και πραγματικά αξίζει κάποιος να το παρακολουθήσει· θα δει πίσω από την «κουρτίνα».

Μια ιστορία που ακούγεται είναι αυτή του...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Οικογένειες νεκρών μεταναστών αναζητούν απαντήσεις - Το όνειρο για μια καλύτερη ζωή σταμάτησε στα «εργοτάξια του τρόμου»

 

Γράφει η ATHENSVOICE

Οι ποδοσφαιρόφιλοι περιμένουν με ανυπομονησία την έναρξη του Μουντιάλ στο Κατάρ, την ίδια στιγμή που οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν σταματούν να παρουσιάζουν στοιχεία για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των μεταναστών που έχτισαν τα γήπεδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2022.

Όπως μετέδωσε το BBC, περισσότεροι από 5 εκατομμύρια άνθρωποι από χώρες της Νότιας Ασίας εργάστηκαν στο Κατάρ στα «εργοτάξια του τρόμου», όπου τα εργατικά δυστυχήματα βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη, καθώς απουσίαζαν τα μέτρα ασφαλείας και κυριάρχησε η εργατική εκμετάλλευση (ατέλειωτες ώρες εργασίας καθημερινά, χαμηλοί μισθοί).

Σύμφωνα με τους αριθμούς για το Παγκόσμιο Κύπελλο που το Κατάρ δεν θέλει να φαίνονται, τουλάχιστον 6.500 μετανάστες εργάτες από Ινδία, Πακιστάν, Νεπάλ, Μπαγκλαντές και Σρι Λάνκα πέθαναν στο Κατάρ από το 2010 έως και το 2021.

Πήγαν για δουλειά στο Κατάρ και γύρισαν σε φέρετρο

Οικογένειες μεταναστών από το Νεπάλ προσπαθούν να βρουν απαντήσεις για τους αγαπημένους τους ανθρώπους που χάθηκαν στα εργοτάξια του Μουντιάλ 2022 στο Κατάρ. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση που αναφέρει το BBC από την πτήση QR 644 που ξεκίνησε από την Ντόχα με προορισμό το αεροδρόμιο Κατμαντού στο Νεπάλ. Μετέφερε ένα ξύλινο κουτί. «Τα λείψανα του Umesh Kumar Yadav, 32 ετών, άνδρας, Νεπάλ», η φράση που είναι γραμμένη στην εξωτερική πλευρά του κιβωτίου.

Η οικογένειά του κατάγεται από την κοινότητα Golbazar (250 χλμ. νοτιοανατολικά από την πρωτεύουσα Κατμαντού). Είναι από τις φτωχότερες κοινότητες του Νεπάλ. Για να μπορέσει ο Umesh να πάει στο Κατάρ, η οικογένειά του πούλησε μερικές αγελάδες για να πληρώσει τα 1.500 δολάρια σε έναν ατζέντη, προκειμένου να «κλείσει» τη δουλειά. Η συγκεκριμένη πρακτική δεν είναι καινούργια. Και πριν από το Μουντιάλ του Κατάρ διάφοροι ατζέντηδες εμφανίζονταν σε φτωχές περιοχές του Μπαγκλαντές, της Ινδίας και του Νεπάλ, υποσχόμενοι -έναντι αδράς αμοιβής- να κανονίσουν δουλειές σε πλούσιες χώρες, εξασφαλίζοντας παράλληλα και την απαραίτητη visa. 

Η οικογένεια του 32χρονου εργατικού μετανάστη Umesh Kumar Yadav στο Νεπάλ © BBC

O Umesh Kumar Yadav ήταν ένας από τους μετανάστες που σκοτώθηκαν σε εργατικά δυστυχήματα στο Μουντιάλ 2022 του Κατάρ © BBC

Η σκαλωσιά από την οποία έπεσε ο 32χρονος Umesh σε εργοτάξιο του Μουντιάλ 2022 στο Κατάρ © BBC

Σε μια άλλη περίπτωση...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ενα Παγκόσμιο Κύπελλο χλιδάτο και αυταρχικό

 

Του SPRORTSCASTER

Πριν, καν, η μπάλα κυλήσει στα εντυπωσιακά του γήπεδα , το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ έχει εξασφαλίσει περίοπτη θέση στην ιστορία του κορυφαίου ποδοσφαιρικού τουρνουά. 

Είναι το πρώτο που θα διεξαχθεί χειμώνα (στο βόρειο ημισφαίριο). 

Το πρώτο που θα φιλοξενηθεί στον αραβικό κόσμο, στη μικρότερη σε έκταση και πληθυσμό διοργανώτρια χώρα, και σε μια μόνο πόλη. 

Το πιο δαπανηρό από όλα τα προηγούμενα. 

Αυτό που σήκωσε την περισσότερη σκόνη μετά την ανάθεσή του: σκάνδαλα, καταγγελίες, διαμαρτυρίες και έριδες. Αλλά και αυτό που, πιθανότατα, θα αποδειχθεί ως το πιο αφιλόξενο για τους επισκέπτες από τον Δυτικό Κόσμο. 

Το Κατάρ, ένα μικροσκοπικό εμιράτο στην ανατολική ακτή της Αραβικής Χερσονήσου, είναι τρεις φορές μικρότερο από την Ελβετία, που ήταν η οικοδέσποινα το 1954. Προσεγγίζοντας την Ντόχα με αεροπλάνο, ο ταξιδιώτης θα δει τα 8 γήπεδα της διοργάνωσης -αρχιτεκτονικά και τεχνολογικά θαύματα- σε παράταξη, το ένα πίσω από το άλλο. Πρώτα το Al Bayt, το οποίο μοιάζει με γιγαντιαία σκηνή νομάδων, έπειτα το Lusail, σαν το ψάθινο καλάθι που χρησιμοποιούσαν παλιά σε όλο τον ισλαμικό κόσμο, στη συνέχεια το Ras Abu Aboud, κατασκευασμένο εν μέρει από 974 κοντέινερ μεταφοράς εμπορευμάτων, και πάει λέγοντας. Το πιο απομακρυσμένο στάδιο από το κέντρο της πόλης απέχει μόλις 30 λεπτά με το αυτοκίνητο. Και οι 168 εγκαταστάσεις που θα εξυπηρετήσουν το Μουντιάλ, έχουν χωρέσει σε ακτίνα 80 χιλιομέτρων. 

Το πόσο μικρό είναι το εμιράτο για μια τόσο μεγάλη διοργάνωση, το δείχνουν και οι αριθμοί. Οι πάνω από 1,2 εκατομμύρια επισκέπτες του, που έχουν προμηθευτεί εισιτήρια για να παρακολουθήσουν τους αγώνες από κοντά, μέσα στον επόμενο μήνα θα αυξήσουν τον πληθυσμό του (2,8 εκατ.) κατά, περίπου, 45%. Πολλοί από αυτούς δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν κατάλυμα στο Κατάρ, και θα διαμένουν σε ξενοδοχεία γειτονικών χωρών: του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, ή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Θα πηγαινοέρχονται με ειδικές, καθημερινές πτήσεις. 

Από ψηλά φαίνεται καλύτερα και ο πλούτος του, αλλά και οι φιλοδοξίες των σεΐχηδων που ξόδεψαν αστρονομικά ποσά για να εντυπωσιάσουν το παγκόσμιο κοινό της διοργάνωσης. Το πιο ακριβό Μουντιάλ όλων των εποχών κόστισε πάνω από 200 δισεκατομμύρια ευρώ. Το 2018 η Ρωσία είχε δαπανήσει 11 δισ. ευρώ. Το 2014 η Βραζιλία, 14 δισ. ευρώ – τα περισσότερα χρήματα που είχαν δοθεί, ποτέ, από οικοδέσποινα χώρα.  

Για τα 8 γήπεδα (7 ολοκαίνουργια και ένα που ανακαινίστηκε), οι Καταριανοί διέθεσαν 10 δισ. ευρώ. Με τα υπόλοιπα 190 δισ. επέκτειναν το διεθνές αεροδρόμιο «Χαμάντ», αναβάθμισαν μια σειρά από υποδομές, και κατασκεύασαν αυτοκινητόδρομους, δεκάδες υπερπολυτελή ξενοδοχεία και ένα νέο δίκτυο Μετρό, το οποίο συνδέει επτά από τα οκτώ γήπεδα που θα φιλοξενήσουν τους αγώνες. 

Η κυβέρνηση του Κατάρ και η FIFA περηφανεύονται και για την οικολογική συνείδηση του 22ου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τα συστήματα κλιματισμού που είναι εγκατεστημένα στα γήπεδα θα λειτουργούν -λένε- με ηλιακή ενέργεια. Για την κατασκευή των σταδίων χρησιμοποιήθηκαν τεχνολογίες κλιματικά ουδέτερες. Οι χλοοτάπητες των αγωνιστικών χώρων, αλλά και το γρασίδι, τα δέντρα και οι θάμνοι στους περιβάλλοντες χώρους, προέρχονται από ένα τεράστιο φυτώριο, που δημιουργήθηκε για αυτόν τον σκοπό. Οι επίγειες μετακινήσεις των φιλάθλων θα γίνονται, ως επί το πλείστον, με 800 ηλεκτρικά λεωφορεία.  

Από την πρώτη διοργάνωση, του 1930 στην Ουρουγουάη, μέχρι την πιο πρόσφατη, του 2018 στη Ρωσία, τα Μουντιάλ διεξάγονταν χωρίς καμία εξαίρεση όταν το βόρειο ημισφαίριο είχε καλοκαίρι. Το γιατί φάνηκε από την τεράστια αναστάτωση που προκλήθηκε εφέτος στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και τα Κύπελλα Ευρώπης, προκειμένου το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ να διεξαχθεί καταμεσής της αγωνιστικής περιόδου. Ωστόσο, από τη στιγμή που η FIFA αποφάσισε να βάλει στο παιχνίδι τη Μέση Ανατολή (προσδοκώντας έσοδα – ρεκόρ, που μπορεί να φτάσουν τα 7 δισ. ευρώ), αυτή η χρονική μετάθεση ήταν αναπόφευκτη. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, τους παραδοσιακούς μήνες των Μουντιάλ δηλαδή, η θερμοκρασία στο Κατάρ ξεπερνά τους 50 βαθμούς Κελσίου. Θα ήταν αδύνατο να παιχθεί ποδόσφαιρο, ακόμη και σε κλιματιζόμενα γήπεδα. Ετσι, τα ευρωπαϊκά club βιώνουν μια συνθήκη πρωτοφανή, με δυσκολίες που ακόμη δεν έχουν αποτιμηθεί πλήρως.  

Υπάρχει, όμως, και κάτι θετικό σε αυτή την ιστορία: για πρώτη φορά θα παρακολουθήσουμε Παγκόσμιο Κύπελλο με ποδοσφαιριστές ξεκούραστους και στο «πικ» της φόρμας τους.  

Για τους ταξιδιώτες από τον Δυτικό Κόσμο το Μουντιάλ του Κατάρ μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά αφιλόξενο. Υπάρχει τεράστια διαφορά κουλτούρας, και το εμιράτο δεν έχει δείξει την παραμικρή διάθεση να ανεχθεί τα ήθη και τα έθιμα των επισκεπτών του.  

Τα μέλη της LGBTQ+ κοινότητας δεν θα νιώσουν καθόλου καλοδεχούμενα – ακόμη και μερικά από τα 69 ξενοδοχεία που θα φιλοξενήσουν οπαδούς, αρνούνται να δεχτούν ομοφυλόφιλους. 

Οι διαχύσεις (αγκαλιές, φιλιά κλπ) σε δημόσιους χώρους απαγορεύονται, ακόμη και σε ετερόφυλα ζευγάρια. 

Στην κατανάλωση αλκοόλ (αγαπημένη συνήθεια των φιλάθλων σε τέτοιες διοργανώσεις) υπάρχουν χρονικοί και ποσοτικοί περιορισμοί. 

Οι παραβάτες κινδυνεύουν με τσουχτερά πρόστιμα, ακόμη και με φυλάκιση. 

Μία από τις σημαντικές καινοτομίες του εφετινού Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι παρουσία τριών γυναικών διαιτητών: της Γαλλίδας, Στεφανί Φραπάρ, της Σαλίμα Μουκανσάγκα από τη Ρουάντα, και της Γιοσίμι Γιαμασίτα από την Ιαπωνία. Μια Βραζιλιάνα, μια Μεξικανή και μια Αμερικανίδα, επελέγησαν ως βοηθοί διαιτητή.  

Ποτέ στο παρελθόν μια διοργάνωση Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν είχε ξεσηκώσει τέτοια θύελλα διαμαρτυριών. Για τις σκιές που υπήρξαν στη διαδικασία επιλογής του Κατάρ, για το αίμα των ξένων εργατών που χύθηκε στις κατασκευές των έργων και τις απάνθρωπες συνθήκες δουλειάς, για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από το αυταρχικό καθεστώς της χώρας.  

Ακόμη και λίγα 24ωρα πριν από το εναρκτήριο ματς κυκλοφόρησε η πληροφορία ότι το Κατάρ δωροδόκησε...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Μουντιάλ και ισλαμοφανατίλες

 

Ήταν τερατώδες λάθος της FIFA να εμπιστευθεί τους ισλαμοφανατίλες. Να δούμε πόση αποζημίωση θα πληρώσει στη Budweiser που έδωσε $75 εκ. για χορηγία. Ούτε ένας φίλαθλος δεν έπρεπε να πάει. Να γίνουν οι αγώνες σε άδεια γήπεδα με θεατές ιμάμηδες και καμήλες.https://t.co/XVu3Wsdgqm

— Θάνος Τζήμερος (@ThanosTzimeros) November 19, 2022

 

 

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: FIFA, Eurovision και lifestyle εθνικισμός

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΓΔΑΝΟΥ

Το πειθαρχικό όργανο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου επέβαλε χθες πρόστιμο στους δύο ποδοσφαιριστές της Ελβετίας, που πανηγύρισαν τα γκολ τους εναντίον της Σερβίας σχηματίζοντας τον αλβανικό αετό. 

 Πρόκειται για μια απόφαση-σημείο αναφοράς, που δεν αφορά μόνο τον κόσμο του ποδοσφαίρου, αλλά «κόβει τα φτερά» όσων, συνειδητά ή άθελά τους, προωθούν εσχάτως έναν «lifestyle εθνικισμό».
 

Ναι, οι δύο κοσοβάρικης καταγωγής παίκτες «έπεσαν στα μαλακά», καλούμενοι τελικά να πληρώσουν μόλις 10.000 ελβετικά φράγκα έκαστος. Εντούτοις, η FIFA αναγνώρισε ρητά κάτι που η EBU αγνόησε πλήρως, όταν πρόσφατα αλβανικοί αετοί εμφανίστηκαν στον τελικό της ετήσιας ευρωπαϊκής μουσικοχορευτικής εμποροπανήγυρης γεννώντας αντιδράσεις, που χαρακτηρίστηκαν από πολλούς υπερβολικές, ακόμα και ρατσιστικές.

 

Σύμφωνα, λοιπόν, με το σκεπτικό της απόφασης της FIFA, η χειρονομία των Τζάκα και Σακίρι δεν εκπέμπει αμιγώς εθνικά μηνύματα, όπως είναι λογικό να κάνουν οι φίλαθλες εκδηλώσεις των υποστηρικτών και των παικτών των εθνικών ομάδων, αλλά πολιτικά μηνύματα. Έτσι, παραβιάζει τον κανονισμό της διοργάνωσης, που αφήνει κάθε πολιτική αναφορά αυστηρά εκτός παγκοσμίου κυπέλλου.

 

Συγκεκριμένα, η FIFA χαρακτήρισε την επιλογή των δύο αθλητών, να σχηματίσουν τον αλβανικό αετό πανηγυρίζοντας τα γκολ τους εναντίον της Σερβίας, ως «αντιαθλητική» (unsporting) και – αν και δεν επέβαλε την ποινή του αποκλεισμού τους από τα δύο επόμενα παιχνίδια, όπως προβλέπεται σε περίπτωση πολιτικών μηνυμάτων από τους αθλητές – προειδοποίησε πως σε περίπτωση υποτροπής η τιμωρία θα είναι σκληρή.

 

Υπό το φως της απόφασης της FIFA, ερωτηματικά προκαλεί, λοιπόν, το πώς και το γιατί, όταν οι ίδιοι αετοί εμφανίστηκαν στη Eurovision, η EBU επέλεξε να προσποιηθεί ότι δεν συνέβη τίποτα το επιλήψιμο - ειδικά με δεδομένο ότι ο διαγωνισμός επίσης απορρίπτει κάθε πολιτικό μήνυμα. Μία απάντηση ενδεχομένως είναι, ότι η ελαφρότητα της μουσικοχορευτικής διοργάνωσης απηχεί ένα πνεύμα που διαπνέει πρώτα και κύρια τους διοργανωτές της.

 

Είναι αλήθεια, ότι για μια ευρεία κοινότητα δυτικών και δυτικότροπων πολιτών, που επιλέγουν έναν χαζοχαρούμενο προοδευτισμό, θρησκευτικά προσηλωμένο σε ζητούμενα κοινωνικού φιλελευθερισμού, ο εθνικισμός των άλλων δεν είναι πρόβλημα. Αντίθετα, πρόβλημα είναι η αντίδραση των «προοδευμένων» κοινωνιών μας στις εκδηλώσεις αλυτρωτισμού και επιθετικότητας τρίτων.

 

Από τη μία, το γεγονός ότι ο Αλβανοί φίλοι μας δεν πέρασαν την κατ’εξοχήν εθνικιστική περίοδο της ιστορίας τους μαζί με τους υπόλοιπους βαλκανικούς λαούς στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά τη διανύουν τώρα, μοιάζει ψιλά γράμματα σε αυτούς που αναζητούν το νόημα της εποχής στα καλλίγραμμα playback. 

Από την άλλη, η αλήθεια είναι σκληρή και το αίμα στην περιοχή μας ακόμα νωπό.

 

Με την τωρινή απόφαση της FIFA, τα πράγματα μπαίνουν, έστω καθυστερημένα, στη θέση τους. Όταν ένα σύμβολο, που αναγνωρίζεται ως σχετιζόμενο με την έννοια της «μεγάλης Αλβανίας» - όπως σημειώνει επί λέξει και ο Daily Telegraph – μπαίνει στα γήπεδα και ξυπνά μνήμες ενός πολύ πρόσφατου πολέμου, τότε αυτό το σύμβολο...

ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: H κατάντια ενός ειδώλου - Δεν φταίει αυτός, φταίνε οι τσαρλατάνοι της FIFA που αντί να του απαγορεύσουν την είσοδο σε όλα τα γήπεδα τον έχουν να στρογγυλοκάθεται στα VIPS... (Πάντος ως προς τα κωλοδάχτυλα πήρε καλά μαθήματα από τον δικό μας ψεκασμένο "ακομβίωτο στρατάρχη")

"ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΤΣ" - ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Ο ανά τετραετία μήνας της υδρόγειας μπάλας

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΜΠΟΥΚΑΛΑ

Ε​​πί έναν μήνα, από τις 14 Ιουνίου έως τις 15 Ιουλίου, η υδρόγειος σφαίρα θα αποκτήσει το παρανόμι και τα γνωρίσματα της υδρόγειας μπάλας, ακολουθώντας το ανά τετραετία έθιμο. Παρά τις απειλές των Αγγλων ότι θα μποϊκοτάρουν το Μουντιάλ, και ότι θα πείσουν και τους (πολιτικούς) συμμάχους τους να αποσυρθούν, 32 εθνικές ομάδες θα ανταγωνιστούν στα ρωσικά στάδια διεκδικώντας το τρόπαιο· όλα τους, πλην ενός, βρίσκονται στην ευρωπαϊκή Ρωσία, «δυτικά των Ουραλίων Ορων», όπως μας πληροφορούν τα δυστυχώς μονίμως τραυματισμένα ελληνικά της Βικιπαίδειας, που μοιάζουν σαν κατασκευάσματα του αυτόματου μεταφραστή.


Είπαμε ότι έχει τις κάποιες δυσκολίες της η γενική πτώση, αλλά εδώ τη λύση μάς την προσφέρει έτοιμη ο Εντμόν Αμπού, καίτοι «ανθέλληνας»: ο «Βασιλεύς των Ορέων», το πεζογράφημά του, δεν έπαψε ποτέ να διαβάζεται ή, έστω, να αναφέρεται. Ας μην παραπονιόμαστε όμως. Πρόσφατα, μια γενική απέκτησε το κύρος ονομαστικής: «η γείτονος» ακούστηκε να λέει πολιτικός καναλικός ρεπόρτερ, σε ανταπόκρισή του από τη Θράκη. Την Τουρκία εννοούσε: «η γείτονος Τουρκία»... Απ’ το πολύ ν’ ακούει «γείτονος» και «γείτονος», μάλλον παρασύρθηκε και το εξέλαβε σαν ονομαστική.


Η Αγγλία λοιπόν, διά της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της, είχε κατηγορήσει τη Ρωσία σαν φθορέα συνειδήσεων. Την είχε καταγγείλει δηλαδή ότι, για να επιλεγεί αυτή ως οικοδέσποινα του φετινού Μουντιάλ, αντί της ίδιας της Αγγλίας, του ζεύγους της Ολλανδίας και του Βελγίου και του ζεύγους της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, είχε δωροδοκήσει τέσσερα μέλη της εκτελεστικής επιτροπής της FIFA, που δεν είναι δα τόσο άκαμπτες προσωπικότητες όσο οι περιώνυμοι «αθάνατοι» της Διεθνούς Ολυμπιακής Ομοσπονδίας, που διαχειρίζονται υψηλότερα ιδεώδη. Η ηγεσία της FIFA είναι αποδεδειγμένα αδύναμη μπροστά στον πειρασμό του χρήματος, το μάθαμε και με τα άθλια άθλα του Σεπ Μπλάτερ και του Μισέλ Πλατινί. Η συγκεκριμένη κατηγορία πάντως δεν αποδείχθηκε, ίσως επειδή δεν έπρεπε να αποδειχθεί, ακόμα και στην περίπτωση που τα τεκμήρια ήταν πολλά και σοβαρά: η ζημιά στην ήδη ραγισμένη εικόνα του «βασιλιά των σπορ» θα ήταν τεράστια και η μπάλα θα έσπαγε σε χίλια κομμάτια, σαν να ήταν γυάλινη και όχι πέτσινη.


Και με τις κατηγορίες εναντίον του Κατάρ άλλωστε, που έχει επιλεγεί (με αμιγώς αθλητικούς όρους, τι άλλο) για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2022, τίποτε δεν έγινε. Κι ας μην αφορούσαν μόνο το ενδεχόμενο δωροδοκίας των υψηλών μπαλαρχών, αλλά και το (αποδεδειγμένο αυτό) καθεστώς καταναγκαστικής εργασίας υπό το οποίο χιλιάδες μετανάστες, κυρίως από το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές, την Ινδία, τη Σρι Λάνκα και το Πακιστάν, ετοιμάζουν τα μεγαλοπρεπή στάδια στο εμιράτο της Μέσης Ανατολής, για να υποδεχθούν τους υψηλούς τελετάρχες της «γιορτής του ποδοσφαίρου».


«Η άσχημη πλευρά του όμορφου παιχνιδιού: εκμετάλλευση εργασίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ 2022», αυτός ήταν ο τίτλος της έκθεσης που είχε κοινοποιήσει η Διεθνής Αμνηστία τον Μάρτιο του 2017 για να καταγγείλει τον «εργασιακό Μεσαίωνα στο Κατάρ». «Θα διερευνήσουμε το ζήτημα» είχαν απαντήσει οι ανιδιοτελείς της FIFA. Και το διερεύνησαν. Αποφασιστικά και αποτελεσματικά. Οπως ακριβώς το είχαν διερευνήσει και τα προηγούμενα χρόνια, αφού οι καταγγελίες του 2017 είχαν τη θλιβερή προϊστορία τους. «Τις άθλιες συνθήκες εργασίας και την παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων όσων δουλεύουν στα έργα Μουντιάλ» τις είχε καταγγείλει και το 2016 η Διεθνής Αμνηστία. Αλλά και τρία χρόνια νωρίτερα, ίδια ήταν η κατάσταση: «Αίσθηση έχει προκαλέσει στην παγκόσμια κοινή γνώμη», έγραφε η «Κ» στις 27 Σεπτεμβρίου 2013, «η είδηση ότι στο Κατάρ οι αλλοδαποί εργάτες εργάζονται υπό τέτοιες συνθήκες ώστε την περίοδο από τις 4 Ιουνίου έως 8 Αυγούστου τουλάχιστον 44 από αυτούς έχασαν τη ζωή τους λόγω εργατικών ατυχημάτων ή προβλημάτων με την καρδιά τους. Την αποκάλυψη έκανε η βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν», επικαλούμενη στοιχεία από την πρεσβεία του Νεπάλ στην πρωτεύουσα του Κατάρ, την Ντόχα. Οπως ανέφερε το δημοσίευμα, οι μετανάστες (τουλάχιστον από το Νεπάλ) εργάζονται υπό καθεστώς δουλείας στο εμιράτο του Περσικού Κόλπου και συχνά δεν έχουν το δικαίωμα να φύγουν, ούτε καν να πάνε να πιουν λίγο νερό». Ξέρουμε όμως πόσο άβαθη είναι κάθε φορά η «αίσθηση της κοινής γνώμης» και πόσο αμνήμων ο διατυμπανιζόμενος συγκλονισμός της.


Η μπάλα παίζεται κυρίως έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Το ξέρει αυτό και ο Βλαντιμίρ Πούτιν (αλήθεια, ποια η μοίρα των Ρώσων δημοσιογράφων που θα αποκαλύψουν κάποια στιγμή ενδεχόμενα σκάνδαλα ολιγαρχικού τύπου στην ανακαίνιση ή την κατασκευή των σταδίων;), το ξέρουν και οι εμίρηδες του Κατάρ και οι Αγγλοι. Ολοι. 


Το ξέρουμε κι εμείς εδώ, σ’ έναν τόπο όπου οι πρωθυπουργοί καταγγέλλονται με δριμεία ελαφρότητα σαν υπεύθυνοι για ένα πέναλτι που δόθηκε ή δεν δόθηκε, οι δε υπουργοί σταυρώνονται για ένα οφσάιντ που σφυρίχτηκε - δεν σφυρίχτηκε στα πρωτοσέλιδα αθλητικών εφημερίδων που κομματίζονται όλο και σαφέστερα, όλο και οξύτερα.  


Εφόσον, κατά τη γενική παραδοχή, ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα, το δε ποδόσφαιρο είναι συμβολικός πόλεμος (απολύτως πραγματικός ήταν πάντως ο «πόλεμος των εκατό ωρών», το καλοκαίρι του 1969, ανάμεσα στο Ελ Σαλβαδόρ και την Ονδούρα, με αφορμή τα παιχνίδια των εθνικών τους ομάδων για την πρόκριση στο Μουντιάλ του 1970), τίποτε πιο φυσικό από την πολιτική της μπάλας και διά της μπάλας.  


Το τόπι δεν περιέχει σκέτο αέρα, αλλά...

"ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΜΑΤΣ" - ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Η πολιτική στη σέντρα του Μουντιάλ

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Το Παγκόσμιο Κύπελλο και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ως υπερδιοργανώσεις πολύ πέρα από τον αθλητισμό, έχουν τεράστια πολιτική σημασία, και όπως οι Ολυμπιακοί αποτελούν γεγονός με βαριά πολιτική ιστορία έτσι και τα Μουντιάλ έχουν πλέον το δικό τους πολιτικό βάρος, όπως έδειξε η διοργάνωση στην απελευθερωμένη από το Απαρτχαϊντ Νότια Αφρική το 2010 και στη μαστιζόμενη από διαφθορά Βραζιλία το 2014.

Στη Ρωσία, όμως, τα πράγματα είναι πιο σοβαρά σε σχέση με τα προηγούμενα Παγκόσμια Κύπελλα, με τη διοργανώτρια χώρα αλλά και την παγκόσμια ομοσπονδία (FIFA) να είναι υπό το φως των προβολέων του Τύπου, παρατηρητών και... καλοθελητών, σε μια διοργάνωση με πολιτικές και αθλητικές ιδιαιτερότητες, η οποία  αρχίζει σήμερα  Πέμπτη 14 Ιουνίου.

Με δεδομένα τα μεγάλα σκάνδαλα, αφενός της διαφθοράς στη FIFA που σχετιζόταν και με τη διαδικασία απονομής των διοργάνωσης του 2018 και του 2022 σε Ρωσία και Κατάρ αντιστοίχως, και αφετέρου του ρωσικού κρατικού συστήματος ντόπινγκ, αλλά και γενικά με την αντιπαράθεση της Μόσχας με τον δυτικό κόσμο που χρόνο με τον χρόνο οξύνεται, το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο θα έχει και έντονο πολιτικό χρώμα.

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μάλιστα, εξέφρασε την ανησυχία του, διότι χιλιάδες Αμερικανοί πολίτες, προφανώς με άλλη καταγωγή, έχουν κανονίσει να μεταβούν στη Ρωσία για να παρακολουθήσουν αγώνες του τουρνουά, παρότι η εθνική των ΗΠΑ δεν προκρίθηκε, προς ανακούφιση και των διοργανωτών.

Πολλά κρίνονται και για τη FIFA. Ηταν χαρακτηριστικά αδιάφορη, έως προκλητική, η στάση της έναντι του ρωσικού σκανδάλου ντόπινγκ αθλητών που οδήγησε στην αφαίρεση άλλων διοργανώσεων από τη Ρωσία τα τελευταία δύο έτη. Σίγουρα, η αλλαγή πλάνων 18 ή 20 μήνες πριν από το Μουντιάλ θα ήταν δύσκολη για τη FIFA, αλλά πόσες... βρωμιές μπορεί άραγε να κρύψει κανείς κάτω από το χαλί της Ζυρίχης;

Προκλητική είναι, επίσης, η εμφανής προστασία που παρέχει η FIFA στη Ρωσία σε σχέση με το σκάνδαλο ντοπαρίσματος Ρώσων ειδικά στο ποδόσφαιρο, όπως έχει στοιχειοθετηθεί από την ανεξάρτητη έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού κατά του Ντόπινγκ (WADA), γνωστή ως «έρευνα Μακλάρεν». O πρώην επικεφαλής του εργαστηρίου αντιντόπινγκ της Μόσχας, Γκριγκόρι Ροντσένκοφ, που βοήθησε σημαντικά στην αποκάλυψη του ρωσικού σκανδάλου, τόνισε την περασμένη εβδομάδα ότι μεταξύ των πολλών Ρώσων ποδοσφαιριστών των οποίων τα θετικά δείγματα συντέλεσε κι ο ίδιος στο να συγκαλυφθούν, είναι κι εκείνο ενός μέλους της ρωσικής εθνικής ομάδας στο επικείμενο Μουντιάλ. Ωστόσο, δεν ελήφθη το παραμικρό μέτρο σχετικά με την αποκάλυψη αυτή, ούτε με άλλες σχετικά με το ρωσικό ποδόσφαιρο και το ντοπάρισμα.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι πολλοί ξένοι ηγέτες να σνομπάρουν τις προσκλήσεις για παρουσία στη διοργάνωση και να εύχονται όλοι η άσκηση προπαγάνδας της Μόσχας να μη φτάσει στα επίπεδα εκείνης όπως στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του Σότσι το 2014.

Οικονομική αναδίπλωση Ρωσίας και κέρδη της FIFA

Μετά την κολοσσιαία δαπάνη των 51 δισ. δολ. (43,6 δισ. ευρώ) από τη Μόσχα για τη διοργάνωση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Σότσι τον Φεβρουάριο του 2014, η Ρωσία συμμάζεψε αρκετά τα έξοδά της για το Παγκόσμιο Κύπελλο , την ώρα που το χρήμα ρέει άφθονο στην παγκόσμια ομοσπονδία ποδοσφαίρου (FIFA).

Σύμφωνα με τους επίσημους ρωσικούς υπολογισμούς, η διοργάνωση θα κοστίσει συνολικά...

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ και ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Ιστορική απόφαση της FIFA με την εισαγωγή ηλεκτρονικών μέσων στο ποδόσφαιρο -- Εγκρίθηκε η χρήση τεχνολογίας για τη γραμμή του τέρματος

Ο γενικός γραμματέας της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας κ. Αλεξ Χορν έδωσε την καλύτερη απάντηση στις ενστάσεις του προέδρου της UEFA κ. Μισέλ Πλατινί, ο οποίος είπε ότι «η χρήση της τεχνολογίας στο ποδόσφαιρο ανοίγει το κουτί της Πανδώρας και το θεωρώ λάθος». Κατά την ιστορική ανακοίνωση του Διεθνούς Συμβουλίου της FIFA (IFAB), του μοναδικού οργάνου που έχει δικαίωμα επέμβασης στους κανονισμούς ποδοσφαίρου, στη Ζυρίχη όπου εγκρίθηκε η χρήση τεχνολογίας για τον έλεγχο της γραμμής του τέρματος, ο κ. Χορν σημείωσε ότι «ήμασταν σαφείς ότι δεν μιλάμε για άλλες τεχνολογίας, παρά μόνο για τον έλεγχο της γραμμής».

Το IFAB ενέκρινε τη χρήση τεχνολογίας για τον έλεγχο της γραμμής, ωστόσο δεν επέλεξε κάποια από τις δύο εταιρείες που είχαν περάσει τους πρώτους ελέγχους. Αντιθέτως εγκρίθηκαν και τα δύο! Όπως ανακοίνωσε μάλιστα ο γενικός γραμματέας της FIFA κ. Ζερόμ Βάλκε «στο παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων που θα διεξαχθεί τον Ιανουάριο στην Ιαπωνία θα δοκιμάσουμε και τα δύο συστήματα. Οι αγώνες θα γίνουν σε δύο γήπεδα, οπότε θα δοκιμάσουμε και τα δύο. Όπως καταλαβαίνετε η χρήση τεχνολογίας γραμμής θα εφαρμοστεί και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών και στο Μουντιάλ 2014 στη Βραζιλία».

Η FIFA επιτρέπει και σε άλλες εταιρείες να δημιουργήσουν ανάλογα συστήματα που θα πληρούν συγκεκριμένες προϋποθέσεις και όπως ανακοινώθηκε θα δίνει μονοετείς άδειες χρήσης. Το κόστος ενός συστήματος κυμένεται από 150-250 χιλίαδες δολάρια, αλλά όπως είπε ο κ. Βάλκε «ένα καινούριο γήπεδο στοιχίζει αρκετά εκατομμύρια και το ποσό για την τοποθέτηση ενός τέτοιου συστήματος δεν ανεβάζει δραματικά το κόστος. Επιπλέον, όπως συμβαίνει στα περισσότερα προϊόντα τεχνολογίας οι τιμές πέφτουν. Πριν από μερικά χρόνια μια τηλεόραση τεχνολογίας plasma κόστιζε μερικές χιλιάδες δολάρια, ενώ σήμερα πωλείται προς 300-400 δολάρια».

Αυτό στο οποίο επέμειναν οι άνθρωποι της FIFA ήταν ότι το σύστημα θα έχει βοηθητικό χαρακτήρα. «Τα μηχανήματα μπορεί να χαλάσουν. Μπορεί η μπάλα να περάσει τη γραμμή και να μην ενεργοποιηθεί το σύστημα. Μπορεί να έχει χρησιμοποιήσει ένας παίκτης το χέρι του, μπορεί κάποιος να είναι οφσάιντ. Την τελική απόφαση θα την έχει πάντα ο διαιτητής».

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ: Πώς η Ουκρανία και η Πολωνία αναμένεται να εξαργυρώσουν τη μεγάλη ποδοσφαιρική γιορτή του Euro2012

Του M. Tσιγκρη

Το Euro 2012 αποτελεί τη 14η διοργάνωση του θεσμου  Η UEFA ανέθεσε τη διοργάνωση  στην Πολωνία και την Ουκρανία. το 2007 και τα γήπεδα που θα φιλοξενήσουν αγώνες στις δύο χώρες είναι οκτώ. Από τα συνολικά γήπεδα, έξι κατασκευάστηκαν εξαρχής, ενώ τρία πληρούν τα υψηλότερα γηπεδικά κριτήρια βάσει των δεδομένων που τίθενται από την ευρωπαϊκή ομοσπονδία.

Οι αγώνες θα μεταδοθούν με κάμερες υψηλής ευκρίνειας και θα είναι 31 σε κάθε αγώνα (συμπεριλαμβανομένης και κάμερας ελικοπτέρου), ενώ το παγκόσμιο κέντρο Τύπου θα βρίσκεται στη Βαρσοβία. Τον τελευταίο καιρό, υπάρχει μια έντονη κινητικότητα, εκπεφρασμένη από πολλούς Ευρωπαίους αξιωματούχους, που καλεί τον κόσμο να μποϊκοτάρει τη διοργάνωση, λόγω του γεγονότος πως στην Ουκρανία σημειώνονται περιστατικά θανάτωσης αδέσποτων ζώων, προκειμένου οι πόλεις να είναι «καθαρές» κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης.

Παράλληλα, πολιτικοί από τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Τσεχία και άλλες χώρες καλούν τον κόσμο να μην ταξιδέψει στις δυο διοργανώτριες χώρες, απόρροια της μεταχείρισης της πρώην πρωθυπουργού της Ουκρανίας, Γιούλια Τιμοσένκο.

H UEFA εκτιμά πως τα συνολικά έσοδά της θα προσεγγίσουν το 1,2 δισ. ευρώ, ποσό λίγο υψηλότερο από την αντίστοιχη διοργάνωση του 2008, που είχε φιλοξενηθεί στην Αυστρία και την Ελβετία. Τα έσοδα αναμένεται να προκύψουν από τηλεοπτικά δικαιώματα, χορηγίες, αδειοδοτήσεις και εμπορικές εκμεταλλεύσεις. Η UEFA τονίζει την αύξηση των εσόδων από το ποδόσφαιρο μεταξύ εθνικών ομάδων, καθώς τα τελευταία χρόνια η εμπορική του αξία αυξάνεται διαρκώς.

Το νεόδμητο στάδιο που φιλοξένησε την πρεμιέρα της διοργάνωσης, βρίσκεται στη Βαρσοβία και έχει χωρητικότητα 58.500 θεατών. Κόστισε περίπου 500 εκατομμύρια ευρώ και η κατασκευή του διήρκεσε 3 χρόνια (2008-2011). Διαθέτει θερμαινόμενο αγωνιστικό χώρο, κινούμενη οροφή, υπόγειο χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων και προπονητικές εγκαταστάσεις, αποτελώντας προφανώς το πιο σύγχρονο στάδιο της Πολωνίας. 

Στην έτερη διοργανώτρια χώρα, Ουκρανία, το Ολυμπιακό Στάδιο του Κιέβου αποτελεί το στολίδι της χώρας και το δεύτερο μεγαλύτερο σε χωρητικότητα στην Ευρώπη (70.050). Η ανακατασκευή του κόστισε περίπου 550 εκατ. ευρώ, με τη δημιουργία μιας ολοκαίνουργιας κερκίδας, την ανακατασκευή των δημοσιογραφικών θεωρείων, αλλά και μιας νέας υπερσύγχρονης οροφής.

FIFA: Η στενή διαπλοκή αθλητισμού και πολιτικής

Le Monde

Η FIFA... λειτουργεί σαν επιχείρηση. Διαδίδει το ποδόσφαιρο και κερδίζει χρήματα. Η απόφαση να ανατεθούν στη Ρωσία και στο Κατάρ οι διοργανώσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2018 και 2022, αντίστοιχα, πρέπει να αναλυθούν υπό αυτό το πρίσμα. Ερχεται την εποχή που πολλά στελέχη της FIFA καταγγέλλονται για διαφθορά...  

Ο Ρώσος πρωθυπουργός μπορεί να μην ήταν παρών στην Ελβετία κατά την ανακοίνωση των αποφάσεων, η σκιά του όμως ήταν βαριά. «Απαράδεκτες» είναι οι κατηγορίες εναντίον της FIFA, είπε. Τη Ρωσία προτιμούσε και η Αγγλία... Η Ρωσία (πλούσια σε πλουτοπαραγωγικές πηγές, όπως και το Κατάρ) έριξε όλο της το βάρος σε αυτή την απόφαση. Τα επόμενα χρόνια θα κατασκευαστούν στη χώρα στάδια, σιδηρόδρομοι, αεροδρόμια, ξενοδοχεία...

Η συστημική διαφθορά που διαβρώνει τη ρωσική οικονομία δεν ήταν αποτρεπτικός παράγων για τη FIFA... Η Ρωσία ανέλαβε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2014 χωρίς υποδομή και παρά τις καταγγελίες για διαφθορά· να μην πάρει ποδοσφαιρική διοργάνωση σε άθλημα που τόσο δημοφιλές είναι και τη βάζει στις δυτικές διοργανώσεις; 

Ρωσία και Κατάρ βλέπουν αυτές τις... διοργανώσεις ως διπλή ευκαιρία. Θα δώσουν μεγάλα έργα και θα αποτελέσουν εργαλείο επιρροής, ώστε να τονιστεί το πολιτικό βάρος τους στη διεθνή σκηνή. Οπως και με την Κίνα το 2008. Τεράστια ποσά... σε Ρωσία, Κατάρ και FIFA... μεγάλη μπίζνα. Ποτέ αθλητισμός και πολιτική δεν διαπλέχτηκαν τόσο στενά. Για το καλύτερο και για το χειρότερο.

Οι υποκριτές του ποδοσφαίρου (με πρώτη τη FIFA)

Τον πυροβόλησαν και τον παράτησαν.

Ηταν ένας τερματοφύλακας αλλά σήμερα είναι ο κύριος «κανένας». Χωρίς δουλειά κι ούτε ηθική ή οικονομική αποζημίωση. «Ευτυχώς που όλους αυτούς τους μήνες στάθηκε δίπλα μου ο Εμάνουελ: πλήρωσε από την τσέπη του για τις τέσσερις επεμβάσεις, την αποκατάσταση και τις φυσιοθεραπείες. Να 'ναι καλά ο άνθρωπος, γιατί εάν περίμενα από τη FIFA, την αφρικανική συνομοσπονδία (CAF) ή την ομοσπονδία της χώρας μου, το πιθανότερο είναι πως θα βρισκόμουν σήμερα σε κάποιο παγκάκι, παρατημένος κι από την οικογένειά μου».

Η κραυγή αγωνίας ακούγεται από το κέντρο αποκατάστασης του Κερπαπέ, στη Βρετάνη, και την απευθύνει urbi et orbi, στην πόλη και τον κόσμο, ο 26χρονος (δυστυχώς, πρώην πλέον), τερματοφύλακας της εθνικής ομάδας του Τόγκο, Κοντζοβί Ομπιλάλε. Ενας από τους διεθνείς που γαζώθηκαν από τις σφαίρες τρομοκρατών, στην Αγκόλα, και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή Καμπίντα, ανήμερα της πρεμιέρας του Copa Africa.

Ηταν η 8η του περασμένου Ιανουαρίου, το λεωφορείο που μετέφερε τους διεθνείς έγινε ξαφνικά στόχος τρομοκρατών ή, πιθανολογείται κι απλών ανταρτών, σαμποτέρ του νοτιοαφρικανικού Μουντιάλ. Τ' αυτόματα ήχησαν κι οι σφαίρες μετέτρεψαν τις λαμαρίνες σε σουρωτήρι αφαιρώντας, στην τυφλή τους πορεία τις ζωές τριών ανθρώπων: του διερμηνέα και δύο μελών, ανάμεσά τους ο μασέρ της αποστολής του Τόγκο.

Κι όλα αυτά, υπό τα έντρομα βλέμματα του Ομπιλάλε και του Αντεμπαγιόρ και βέβαια του Εμάνουελ που ανέφερε πιο πάνω, που κάθονταν δίπλα δίπλα.

«...Και ξέρετε τι έγινε δέκα μήνες μετά τη φονική επίθεση; Απολύτως τίποτα. Η CAF δεν έχει ακόμη αποσύρει την 4ετή ποινή αποκλεισμού της εθνικής μας, μόνο και μόνο γιατί αρνηθήκαμε (και τι άλλο να κάναμε;) να λάβουμε μέρος στη συνέχεια της διοργάνωσης. Και φυσικά, ούτε φρόντισε για την υγεία μου ή την οικογένειά μου. Και τους ερωτώ: Ποιος θα φροντίσει τα παιδιά μου, 8 και 2 ετών; Τι θ' απογίνω στα 26 μου, χωρίς δουλειά και κατά το ήμισυ ανάπηρος;»

Πρώην παίκτης της Ποντιβί, στην 4η κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος, ο Ομπιλάλε δεν γνωρίζει ακόμη εάν θα καταφέρει να (ξανα)περπατήσει ή αν θα κάθεται για όλη του τη ζωή σε αναπηρικό καροτσάκι.

«Είναι ακόμη πολύ νωρίς για την οριστική γνωμάτευση. Θα χρειαστώ και μία 5η επέμβαση για να μου πούνε, με βεβαιότητα, τι θα συμβεί. Για την ώρα, πάντως, δεν αισθάνομαι πλέον το πόδι μου από το γόνατο και κάτω κι αυτός είναι ήδη ένας πολύ κακός οιωνός».

Η κραυγή και το ξέσπασμά του όμως έχουν κι άλλους αποστολείς: την κυβέρνηση του Τόγκο, που αρχικά του πρόσφερε 13.000 ευρώ, αλλά που δεν έφταναν ούτε για μία από τις τέσσερις επεμβάσεις και που ύστερα από εννέα μήνες, νομικών διεκδικήσεων του πρόσφερε κι άλλες 53.000 ευρώ. Την CAF, που δεν τον αναζήτησε ούτε μία στιγμή. Φυσικά και τη FIFA, που επίσης αποδείχθηκε παντελώς απούσα κι ανίκανη να τον βοηθήσει, καλύπτοντας έστω τις νοσοκομειακές δαπάνες.

«Ο κόσμος του ποδοσφαίρου είναι γεμάτος από υποκριτές. Να 'ναι καλά ο Εμάνουελ. Και μόνο εκείνος»

Βροντερό «όχι» στον τεχνολογικό πειρασμό

Οχι στο replay και την αναμετάδοση των αμφισβητούμενων φάσεων μες στο γήπεδο. Οχι στο «hawk eye», το «μάτι του γερακιού» που τόσες μπαλιές κι ακόμη περισσότερους πόντους έσωσε κατά τη διάρκεια του Φέντερερ - Μάρεϊ, τελικού του τελευταίου Australian Open.

Οχι στην μπάλα με microchip, όχι στους ηχητικούς αισθητήρες, που χρόνια τώρα μας επιβεβαιώνουν με απόλυτη ακρίβεια εάν το μπαλάκι του τένις «πάτησε» ή όχι τη γραμμή του αντίπαλου γηπέδου. Και που, με την ίδια λογική, θα μπορούσε, επίσης, με αλάνθαστη ακρίβεια να μας διαλευκάνει εάν το μεγαλύτερο (ποδοσφαιρικό) πέρασε ή όχι τη γραμμή του τέρματος. Και πάλι όμως, όχι, όχι, όχι...

Με μια βαλίτσα «όχι» επέστρεψαν από τη Ζυρίχη όσοι ήλπιζαν πως θα κατάφερναν, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, να πείσουν το International Board, τους νομοθέτες δηλαδή της μπάλας να εφαρμόσουν κάθε εύρημα της εποχής και σ' ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι όπου οι αμφιβολίες, οι καχυποψίες, τα αιώνια και σχεδόν... «αμλετικά» διλήμματα του στιλ, πέρασε ή όχι τη γραμμή, την πέρασε κατά το ήμισυ ή ολόκληρη, ήταν ή όχι οφσάιντ, ήταν ή όχι πέναλτι, ήταν ή όχι γκολ υπάρχει κίνδυνος να δηλητηριάσουν, μέρα με την ημέρα, το ωραιότερο, δημοφιλέστερο και πιο συναρπαστικό των σπορ.

«Η τεχνολογία ουδέποτε είχε κι ούτε θα 'πρεπε ποτέ να έχει καμία σχέση με την μπάλα», ξεκαθάρισε ο γενικός γραμματέας της FIFA Ζερόμ Βάλκε καταθέτοντας τις 4 ψήφους κατά της όποιας «επανάστασης», για λογαριασμό της αγγλικής, ουαλικής, σκωτσέζικης και βορειοιρλανδικής ομοσπονδίας, που σε συνδυασμό με τις δύο του Μπλάτερ και του Βάλκε έφτασαν και περίσσεψαν για ν' απορρίψουν οριστικά κι αμετάκλητα κάθε νεωτερισμό.

Η ομόφωνη απόφαση Μπλάτερ - International Board, πέρα από συντριβή της τεχνολογίας, μεταφράζεται κι ως απόλυτη ήττα για τον πρόεδρο της UEFA Μισέλ Πλατινί, ο οποίος αντιθέτως είχε υπερασπιστεί κάθε καινοτομία που θα μπορούσε ν' αντικαταστήσει το ανθρώπινο λάθος.

Ακόμη κι οι προτάσεις του για διεύρυνση του νέου κανονισμού των πέντε διαιτητών από τα παιχνίδια του Europa, τόσο στο Champions League όσο και στα προκριματικά του Euro 2012 μπήκαν, μέχρι νεωτέρας, στην κατάψυξη μ' ένα αφοπλιστικό 8-0, αλλά τουλάχιστον με την υπόσχεση ότι θα ξανασυζητηθούν (μαζί με τη μετατροπή της κόκκινης σε κίτρινη κάρτα για φάουλ τελευταίου παίκτη) στις 18 Μαΐου. Κι από τη μία είναι κρίμα, γιατί όλοι μας σε πρώτο χρόνο είχαμε αρχικά πιστέψει ότι δεν ήταν πέναλτι η ανατροπή του Ντε Ρόσι σε βάρος του Νίνη στο πρόσφατο Ρόμα- Παναθηναϊκός (2-3) του «Ολίμπικο».

Οι ίδιοι ωστόσο αμέσως μετά διαψευστήκαμε θριαμβευτικά, τόσο από το replay όσο κι από την ύπαρξη του 5ου διαιτητή, του μοναδικού, όπως αποδείχτηκε, που είδε, κι απόλυτα σωστά, την παράβαση επιβεβαιώνοντας τόσο τον Πλατινί όσο και εκείνους που ακόμη πιστεύουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι πράγματι αναντικατάστατος, αλλά με τη βοήθεια της τεχνολογίας μπορεί απλά να γίνει ακόμη καλύτερος...

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ