ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μια ακτινογραφία που αποκαλύπτει πολλά

 

Του Κώστα Στούπα

Την ώρα που το έλλειμμα μας δείχνει τα δόντια του, καθώς στο α' τρίμηνο, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών αυξήθηκε κατά 255,3 εκατ. ευρώ σε σχέση με το α' τρίμηνο του 2023 και διαμορφώθηκε σε 4,2 δισ. ευρώ, η απασχόληση εμφανίζει την καλύτερη εικόνα εδώ και πολλά χρόνια.

Το πλέον ενδιαφέρον όμως είναι πως τα στοιχεία της απασχόλησης καίτοι παρουσιάζουν θεαματική βελτίωση, σε μια δεύτερη ανάγνωση θα πρέπει να προβληματίζουν. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατέγραψε το σύστημα Εργάνη του Υπουργείου Εργασίας τον Απρίλιο δημιουργήθηκαν 132.352 νέες θέσεις εργασίας. Αυτή είναι η καλύτερη επίδοση από το 2001 και μετά.

Ρεκόρ επίσης αποτελεί  και η επίδοση του τετράμηνου (Ιανουάριος - Απρίλιος 2024) με 188.587 νέες θέσεις εργασίας. Ενδιαφέρον έχει επίσης το στοιχείο πως οι περισσότερες νέες θέσεις εργασίας αφορούσαν συμβάσεις πλήρους απασχόλησης.

Οι επιχειρήσεις λοιπόν (όταν βρίσκουν) προσλαμβάνουν και η έλλειψη προσφοράς εργασίας φαίνεται πως οδηγεί στην πρόσληψη με συμβάσεις πλήρους απασχόλησης.

Αν ρωτήστε στη αγορά θα ακούσετε πως πολλές επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν αυτή την περίοδο σημαντικό πρόβλημα λόγω έλλειψης προσωπικού.

Το ξεκίνημα της τουριστικής σαιζόν ελκύει πλήθος εργαζομένων στα νησιά, με αποτέλεσμα πολλές επιχειρήσεις στην Αθήνα και την ηπειρωτική Ελλάδα να δυσκολεύονται ακόμη και να ανοίξουν.

Τα στοιχεία που δημοσίευσε η Εργάνη πάντως αποτελούν μια γενικότερη ακτινογραφία της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Από το σύνολο των νέων θέσεων εργασίας που δημιουργήθηκαν οι 73.707 αφορούσαν τουριστικά καταλύματα, οι 22.314 υπηρεσίες εστίασης και οι 8.372 το λιανικό εμπόριο, τη δημόσια διοίκηση και την άμυνα.

Ανά ειδικότητα η μερίδα του λέοντος αφορά τους σερβιτόρους με 28.482 προσλήψεις, τους μάγειρες-ψήστες με 20.981 και τις καμαριέρες με 15.766 προσλήψεις.

Οι περισσότερες προσλήψεις καταγράφηκαν στο Νότιο Αιγαίο με 48.667 προσλήψεις, την Κρήτη με 32.495 προσλήψεις και το Ιόνιο με 19.171.

Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο από το οποίο μπορεί να εξαχθούν πολλά συμπεράσματα αφορά τις ηλικίες καθώς η μερίδα του λέοντος με 45.359 προσλήψεις αφορά εργαζόμενους ηλικίας μεταξύ 45 και 64 ετών.

Ακολουθεί η ηλικιακή ομάδα 30 – 44 ετών με 40.348 νέες θέσεις εργασίας, ενώ στους νέους 15 – 24 και 25 – 29 ετών, καταγράφηκαν 26.340 και 17.812 νέες θέσεις, αντίστοιχα.

 

Η ακτινογραφία των εξελίξεων στον τομέα της απασχόλησης αποτυπώνει τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα της ελληνικής οικονομίας. Ισχυρή ζήτηση για τουριστικό προϊόν και έλλειψη εργατικού δυναμικού.

Η έλλειψη προσφοράς εργασίας…

ΝουΔο-γαλαζαίικo ΛΑΪΚΙΣΤΙΚΟ ΚΟΥΛΟ-ΧΑΝΕΙΟ: Μία στενάχωρη συζήτηση

 

Γράφουν οι οικονομολόγοι Δημήτρης Α. Ιωάννου και Χρήστος Α. Ιωάννου

Ι. Η κατ’ όνομα “φιλολαϊκή” πολιτική βλάπτει τους πλέον αδύναμους

Στην προ δύο μηνών ανακοίνωση της αύξησης του κατώτατου βασικού μισθού στα 830 ευρώ ξεχώρισαν δύο επισημάνσεις.

Πρώτα εκείνη του κυρίου πρωθυπουργού ότι πρόκειται για ένα πολύ “μελετημένο” μέτρο και, δεύτερον, αυτή της αρμοδίας υπουργού ότι ενώ από το 2019 μέχρι το 2023 ο πληθωρισμός είχε αυξηθεί κατά 16,6% η αντίστοιχη αύξηση του κατωτάτου  μισθού/ημερομισθίου, (συμπεριλαμβανόμενης και της πρόσφατης), είναι 27,7%. (Άλλοι υπολογισμοί δίνουν ελαφρά διαφοροποιημένα αποτελέσματα, αλλά σε κάθε περίπτωση η διαφορά μεταξύ των δύο μεγεθών παραμένει μεγαλύτερη από 10 ποσοστιαίες μονάδες).

Και όσον αφορά βέβαια τον “μελετημένο” χαρακτήρα της αύξησης αυτής η αλήθεια είναι ότι η μελέτη πάνω στην οποία στηρίχτηκε δεν έχει δημοσιοποιηθεί, (ενώ έχει δημοσιοποιηθεί  η μελέτη των 5 Εμπειρογνωμόνων που είχε ορίσει η κυβέρνηση, η οποία δεν υποστηρίζει την κυβερνητική επιλογή), και πρέπει, συνεπώς, να προσπαθήσουμε μόνοι μας να καταλάβουμε την λογική της.

Προσπάθεια που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για ένα σφάλμα οικονομικής πολιτικής.  Κάτι που είναι πραγματικά στενάχωρο δεδομένου πως έχουμε συνηθίσει ως κοινωνία να πιστεύουμε ότι κάθε ενίσχυση που αφορά τις πιο αδύναμες εισοδηματικά κατηγορίες του πληθυσμού, όπως είναι αυτή της ανειδίκευτης εργασίας που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να  συμβεί. Και συνεπώς, κάθε αμφισβήτηση της σκοπιμότητας και της χρησιμότητας τέτοιων “φιλολαϊκών¨ ρυθμίσεων, είναι μοιραίο να αντιμετωπίζεται ως ανάλγητη και αντιλαϊκή. Είναι όμως έτσι στην πραγματικότητα;

Δυστυχώς το πράγματα δεν είναι έτσι όπως έχει συνηθίσει να τα εκτιμά και να τα ερμηνεύει η επικρατούσα αντίληψη. Αυτό μας το έχουν διδάξει οι βασικές αρχές της οικονομικής θεωρίας. Επειδή όμως εμείς εδώ στην Ελλάδα κάτι τέτοιες θεωρίες ούτε θέλουμε να τις ξέρουμε ούτε να τις λαμβάνουμε υπ΄ όψιν μας, η πραγματικότητα ενίοτε φροντίζει να μας τιμωρεί φέρνοντάς μας, όπως για παράδειγμα, το 2010, στην πολύ δυσάρεστη θέση να διαπιστώσουμε την εγκυρότητά τους μέσα από την πικρή μας εμπειρία.

Η κρίση που ταλάνισε την χώρα για μία δεκαετία προκλήθηκε από δύο αιτίες από τις οποίες η δεύτερη είχε σχέση με τον άστοχο και εκτός ισορροπίας ορισμό της αμοιβής της εργασίας για μακρύ χρονικό διάστημα. Αν ο ένας λόγος της χρεοκοπίας ήταν η ανεξέλεγκτη δημοσιονομική δαπάνη, ο δεύτερος λόγος ήταν το γεγονός ότι σε όλη την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας οι μισθοί και τα ημερομίσθια στην Ελλάδα αυξάνονταν με ένα παράλογο τρόπο χωρίς καμμία σχέση με το επίπεδο της παραγωγικότητας και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. (Περισσότερα στο «Οι Μισθοί και η Εσωτερική Υποτίμηση στην Ελλάδα», Foreign Affairs The Hellenic Edition, Τεύχος 21, Δεκέμβριος 2013-Ιανουάριος 2014).

Αποτέλεσμα αυτής της ακραίας επιπολαιότητας και ακρισίας, η οποία τροφοδοτήθηκε μεν από την αφελή και ψευδώς “φιλολαϊκή” νοοτροπία που αναφέραμε προηγουμένως, οδήγησε δε την ελληνική οικονομία σε τραγικά χαμηλά επίπεδα ανταγωνιστικότητας, ήταν ότι μόλις εκδηλώθηκε η κρίση κατέρρευσε η απασχόληση με αποτέλεσμα να έχουμε το πραγματικά αβάστακτο, και πρωτοφανές για τα διεθνή δεδομένα, ποσοστό ανεργίας του 27,5% και την αβάστακτη κοινωνική οδύνη που αυτό συνεπάγεται. Με μεγαλύτερο θύμα, βεβαίως, τα ασθενέστερα κοινωνικά και οικονομικά στρώματα που η “φιλολαϊκή” πολιτική της προηγούμενης περιόδου υποτίθεται πως βοηθούσε.

Η κατάσταση αυτή άρχισε να αντιστρέφεται, και η ανεργία να μειώνεται, μόνο όταν η λαομίσητη τρόικα επέβαλε το οδυνηρό μέτρο της “εσωτερικής υποτίμησης” με την κατακόρυφη μείωση μισθών και ημερομισθίων, η οποία μπορεί βέβαια να ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλής, ήταν όμως αναγκαία και ορθή διότι ενεργοποίησε την διαδικασία σταθερής μείωσης της ανεργίας από το 2014 και μετά.

Έγινε, μάλιστα, αυτό με έναν καταπληκτικό και πρωτοφανή, για τα παγκόσμια δεδομένα, τρόπο: η ανεργία μειωνόταν σταθερά παρά το γεγονός ότι η κρίση συνεχιζόταν και το ΑΕΠ μειωνόταν και αυτό! (Βλ. «Το παράδοξο τηςαύξησης της απασχόλησης», Το Επιπλέον Ναυάγιο, Ερμηνευτικό Εγκόλπιον για την Κρίση, σελ. 155-159, Andy’s Publishers).

Μέσα από την συγκεκριμένη πορεία, πρώτα αύξησης και, μετά, μείωσης της ανεργίας προκύπτει με εκτυφλωτικό τρόπο το συμπέρασμα ότι το να συμβαδίζουν οι μισθοί και τα ημερομίσθια με το επίπεδο της παραγωγικότητας και να υποστηρίζουν την διεθνή ανταγωνιστικότητα της οικονομίας αποτελεί βασικό όρο για την κοινωνική ευημερία και, την μακροοικονομική ισορροπία. Αυτή, όμως, την διαπίστωση που κατέστη τόσο προφανής από την εμπειρία της κρίσης, δεν την “κατέγραψε” και δεν την μνημονεύει κανείς, πράγμα που συμβαίνει για απόλυτα ευνόητους λόγους: δεν είναι “φιλολαϊκή” σύμφωνα με τις κρατούσες αντιλήψεις και δεν προσφέρεται για δημαγωγία και ψηφοθηρία. Ακόμη και η σημαντική εξαγωγική δυναμική της μεταποίησης που παρατηρήθηκε από το 2019 και μετά, (που σήμερα, όμως, φαίνεται πως αρχίζει να εξαντλείται), δεν μπορεί λογικά, -εφ’ όσον σημαντικές επενδύσεις δεν υπήρξαν στον τομέα αυτό- να αποδοθεί σε τίποτα άλλο παρά μόνον στις συνεχιζόμενες επιδράσεις των αντιδημοφιλών μέτρων που επέβαλε η τρόικα – η «εσωτερική υποτίμηση» διέσωσε την εναπομείνασα παραγωγική εξαγωγική βάση της χώρας η οποία εν συνεχεία απέδωσε αύξηση των εξαγωγών.

ΙΙ. Μια κακή ιστορία που δείχνει να επαναλαμβάνεται

 

Αναφερόμενος, λοιπόν, κανείς, στην -πανηγυρική- κυβερνητική επισήμανση ότι από το 2019 ως το 2023 ο πληθωρισμός έχει αυξηθεί κατά 16,6% ενώ η σωρευτική αύξηση στον κατώτατο μισθό είναι 27,7% θα πρέπει να σημειώσει τα εξής: η αύξηση αυτή φαίνεται να υπερβαίνει κατά πολύ το άθροισμα του πληθωρισμού και της ανόδου της παραγωγικότητας, άθροισμα το οποίο, εξ ορισμού, θα πρέπει να είναι ίσο με το ποσοστό κατά το οποίο αυξάνεται ο κατώτατος μισθός προκειμένου να μην δημιουργηθούν, επιπλέον, ανισορροπίες στην οικονομία και να μην τρωθεί η ανταγωνιστικότητά της.

Από το 16,6% έως το 27,7% είναι περίπου 11 ποσοστιαίες μονάδες. Από την στιγμή που το 16.6% έχει καλύψει την άνοδο του πληθωρισμού αυτές οι έντεκα μονάδες θα έπρεπε να αντιστοιχούν στην άνοδο του επιπέδου της μέσης παραγωγικότητας της οικονομίας για την οποία μπορούμε να λάβουμε ως προσεγγιστική μεταβλητή (proxy) την, στο ίδιο διάστημα, αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ, (κάτι το οποίο, ούτως ή άλλως, οδηγεί σε υπερεκτίμηση του δείκτη της παραγωγικότητας διότι γνωρίζουμε πως η αύξηση του ΑΕΠ αυτά τα χρόνια δεν έχει στην πραγματικότητα προκύψει από βελτίωση στους όρους παραγωγής, αλλά από την δημοσιονομική υπερδαπάνη, από την αύξηση του ταξιδιωτικού συναλλάγματος και από τα χαριστικά ευρωπαϊκά κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης). Συγκρίνοντας, λοιπόν, το ΑΕΠ σε πραγματικούς όρους μπορούμε να δούμε ότι το ΑΕΠ του 2019 σε τρέχουσες τιμές ήταν 183 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ το ΑΕΠ του 2023, σε σταθερές τιμές του 2019, ήταν 189 δισεκατομμύρια ευρώ. Η πραγματική αύξηση μεταξύ των δύο ετών ήταν περίπου 3,5%. Αλλά ακόμα και αν αναγάγουμε το ΑΕΠ των δύο  αυτών ετών (2019 και 2023) σε σταθερές τιμές του 2015, όπου αυτό το μεν 2019 ανερχόταν σε 184 δισεκατομμύρια ευρώ, το δε 2023 σε 194 δισεκατομμύρια, και πάλι δεν έχουμε αύξηση του ΑΕΠ και, (επιεικώς) τεκμαιρόμενη βελτίωση της παραγωγικότητας μεγαλύτερη από το 5%. Οι 6,1 ποσοστιαίες μονάδες στην αύξηση του κατώτατου μισθού που απομένουν “ανερμήνευτες”, σε τι ακριβώς αντιστοιχούν αν όχι στην επιθυμία της κυβέρνησης να εκμαιεύσει την λαϊκή εύνοια την οποία έχει απωλέσει με την στάση της και την συμπεριφορά της, για παράδειγμα, στο θέμα των Τεμπών;

Επίσης πολύ ενδιαφέρον έχει να παρατηρήσει κανείς το εξής: το 2011 που ήδη είχε αρχίσει η απογείωση της ανεργίας έχοντας ήδη προσεγγίσει το 18%, ο (μηνιαίος) κατώτατος μισθός βρισκόταν στα 745 ευρώ (μέσος του 739,5 ευρώ του α΄ εξαμήνου και 751,4 ευρώ του β’ εξαμήνου 2011) πράγμα που, όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια ήταν  καταστροφικό για τους εργαζόμενους αφού στα επόμενα χρόνια η ανεργία συνέχισε να αυξάνεται μέχρι το 27,7% το 2013. Το 2011, λοιπόν, το ΑΕΠ σε τρέχουσες τιμές ήταν 207 δισεκατομμύρια ευρώ. Από την άλλη πλευρά τα σημερινά μεγέθη, αναγόμενα στο επίπεδο τιμών του 2011, είναι τα εξής:  ο μεν  κατώτατος μισθός των 830 ευρώ αντιστοιχεί σε αγοραστική δύναμη 740 ευρώ του 2011 ενώ το ΑΕΠ του 2023, (των 220 δισεκατομμυρίων  ευρώ σε τρέχουσες τιμές), αντιστοιχεί σε 195 δισεκατομμύρια του 2011.  Δηλαδή σήμερα έχουμε νομοθετήσει έναν κατώτατο μισθό ίδιον σε πραγματικούς όρους με εκείνον του 2011, με την διαφορά ότι το πραγματικό μας ΑΕΠ σήμερα είναι 12 δισεκατομμύρια χαμηλότερο από το 2011-σε πραγματικούς όρους πάντοτε.

Είναι αυτό μία σώφρων εισοδηματική πολιτική και πολιτική μισθών;

 

Η Ανακοίνωση  Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών 10/1/2008

 

 

Μισθολογικές αυξήσεις που δεν έχουν σύνδεση με την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας αποτελούν, συνήθως, μία, ανεύθυνη και αφελή, διεκδίκηση της αριστεράς.

Στην Ελλάδα, όμως, ενώ η αριστερά διεκδικεί τις συγκεκριμένες αυξήσεις, εκείνη που τις κάνει πράξη είναι η δεξιά!

 Στο επισυναπτόμενο κείμενο – ανακοίνωση, χρονολογούμενο από την 10η Ιανουαρίου του 2008, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς, το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών της εποχής, επαίρεται, (ιδιαίτερα στην παρατήρηση υπ’ αριθμόν 3) για το πόσο γρήγορα έχει ανέλθει ο κατώτατος μισθός την τριετία 2004-2007 ξεπερνώντας κατά πολύ, τους αντίστοιχους μισθούς της Ισπανίας (κατά 19,9%) και της Πορτογαλίας (κατά 59,2%) -παραλείποντας μάλιστα, μάλλον από σεμνότητα και μετριοφροσύνη, να αναφέρει πως, σύμφωνα με τα στοιχεία του παρατιθέμενου πίνακα τουλάχιστον, ξεπερνάει (κατά 11,6%) και τον κατώτατο μισθό των ΗΠΑ! (Σημειώνεται μάλιστα ότι τότε, σύμφωνα με τον νόμο, ο κατώτατος μισθός καθοριζόταν με συναπόφαση των κοινωνικών εταίρων στην Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας-πλην όμως αυτοί δεχόταν «παραινέσεις» και «πιέσεις» από την κυβέρνηση για το ποσοστό της αύξησης, ανάλογα με τον εκλογικό κύκλο και την, τότε αυξανόμενη, κυβερνητική φθορά, και έναντι αυτού “πανηγυρίζει” η συγκεκριμένη ανακοίνωση). Όλοι γνωρίζουμε τι κατάληξη είχε η συγκεκριμένη εισοδηματική πολιτική και πολιτική μισθών. Και είναι εντυπωσιακό, αλλά και κακός οιωνός, το πόσο πολύ το ύφος και η λογική της ανακοίνωσης του 2008, μοιάζουν με το ύφος και την λογική των προσφάτων ανακοινώσεων της κυβέρνησης.

 

ΙΙΙ. Η ανεργία είναι η άλλη όψη της χαμηλής ανταγωνιστικότητας

 

Πιο σημαντικό ακόμη, όμως, είναι κάτι άλλο. Η κυβέρνηση νομοθετεί μία εντυπωσιακή αύξηση του κατώτατου μισθού την στιγμή που η χώρα έχει ακόμα ένα σχετικά υψηλό ποσοστό ανεργίας, (το δεύτερο υψηλότερο της Ευρώπης για την ακρίβεια), που είναι μεταξύ 10 και 11%. Ύπαρξη ανεργίας πέρα από το ποσοστό “τριβής” (4% με 5%), για οικονομίες που έχουν νομοθετικά κατοχυρωμένο κατώτατο μισθό σημαίνει ότι το αναξιοποίητο εργατικό δυναμικό θεωρείται σχετικά δαπανηρό και συνεπώς ασύμφορο για τους επιχειρηματίες. Για το λόγο αυτό, το σωστό θα ήταν, σε μια οικονομία με θεσμοθετημένο κατώτατο μισθό, οι αυξήσεις να λαμβάνουν υπόψιν την ανάγκη η ανεργία να μειώνεται  και να προσεγγίζει το επίπεδο του 5%, που σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει  κίνδυνος η αύξηση του κατώτατου μισθού να θέτει (και να διατηρεί) ένα μέρος του εργατικού δυναμικού εκτός απασχόλησης (ή εκτός δηλωμένης απασχόλησης).

Στην χώρα μας, βεβαίως, η επικρατούσα αντίληψη είναι πως όσο υψηλότερα ορίζεται ο μισθός τόσο μεγαλύτερη είναι η κοινωνική δικαιοσύνη. (Ιδιαίτερα για τις γενιές που διαμορφώσαν τις απόψεις τους διαβάζοντας στα μαθητικά τους χρόνια το “Μισθωτή εργασία και κεφάλαιο” του Marx, όπου η ταξική πάλη γίνεται για την κατανομή της υπεραξίας, ή -σε μία μεταμαρξιστική προσέγγιση- του “πλεονάσματος”). Η αλήθεια, όμως, είναι πως αυτό που συμβαίνει με την αύξηση της κατώτατης αμοιβής πάνω από το επίπεδο γενικής ισορροπίας της οικονομίας είναι κάτι κοινωνικά άδικο. Το πρόσωπο εκείνο το οποίο στα 780 ευρώ κατώτατο μισθό, ενώ επιθυμούσε να απασχοληθεί και αναζητούσε εργασία δεν επιλέχθηκε από τους εργοδότες γιατί θεωρήθηκε πως η αποδοτικότητά του δεν θα αντισταθμίσει την δαπάνη των μισθού του, -και αυτό το πρόσωπο συνήθως είναι το πιο ευάλωτο κοινωνικά και οικονομικά, δηλαδή γυναίκα, ηλικιωμένος ή άπειρος  πρωτοεισερχόμενος στην αγορά εργασίας νεαρός- εάν δεν κατάφερε να εξασφαλίσει απασχόληση (ή δηλωμένη και ασφαλισμένη απασχόληση) στα 780 ευρώ δεν έχει ελπίδα να το πετύχει αυτό στα 830. (Ιδιαίτερα σε μια οικονομία με “νωθρή” πορεία της παραγωγικότητας, όπως η ελληνική). Και αυτό είναι μία καθαρή κοινωνική αδικία.  Το ΚΕΠΕ και οι 5 Εμπειρογνώμονες που έχουν ορισθεί από την κυβέρνηση τεκμηριώνουν την «αρνητική επίδραση στην απασχόληση, η οποία μπορεί να εκδηλωθεί ως επιβράδυνση της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, όπως έγινε με τις προηγούμενες αυξήσεις, και η οποία στην προκειμένη περίπτωση μπορεί να ενισχυθεί από την χαμηλή αναμενόμενη ανάπτυξη του 2024».

Μία μεγάλη αύξηση πάνω από το επίπεδο του πληθωρισμού, βεβαίως, αλλά και πάνω από τον ρυθμό ανόδου της παραγωγικότητας, έστω και για το 22% των εργαζομένων που αμείβονται με τον βασικό μισθό, σε μία εποχή που η συγκράτηση του πληθωρισμού είναι κεντρικός στόχος δεν μπορεί να έχει κανένα άλλο αποτέλεσμα παρά να ενισχύσει την πληθωριστική σπείρα μισθών-τιμών (ακόμη και όταν το μισθολογικό κόστος δεν είναι η κύρια αιτία έναρξης της πληθωριστικής διαδικασίας). Σημειωτέον, μάλιστα, πως είναι εξαιρετικά κρίσιμο να παραμένει ο ελληνικός πληθωρισμός  χαμηλότερος αυτού της ευρωζώνης, και αυτό είναι κάτι που δεν επιτυγχάνεται συστηματικά από το Φθινόπωρο 2023 και μετά.

Βέβαια, μπορεί να υποθέσει κανείς πως η τόση κυβερνητική “γενναιοδωρία” δεν έχει σκοπό μόνο να εξευμενίσει την κοινή γνώμη, αλλά επίσης είναι ο τρόπος που η κυβέρνηση επέλεξε για να αντισταθμίσει τα προβλήματα που δημιουργούνται στα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα από τις ιδιαίτερα υψηλές πληθωριστικές πιέσεις σε δύο από τις πιό σημαντικές αγορές: των τροφίμων και της κατοικίας. Δηλαδή σε δύο αγορές τις οποίες η οικονομική πολιτική έχει αποτύχει να ρυθμίσει, προσαρμόζοντάς τες στις ανάγκες της οικονομίας. Το πιθανότερο, όμως, είναι πως αντί να πετύχει την άμβλυνση των προβλημάτων, η αύξηση του κατώτατου μισθού θα κάνει τα πράγματα χειρότερα για τις εισοδηματικά ασθενέστερες τάξεις. Είτε γιατί θα επιταχύνει τον πληθωρισμό, είτε γιατί θα ενισχύσει δυσκολίες σε όσους ανήκουν σε αυτές ως προς την (δηλωμένη) απασχόληση και τον προσπορισμό εισοδήματος. Παράλληλα δε θα επιβαρύνει και την ανταγωνιστικότητα: ήδη οι εξαγωγές μειώθηκαν το 2023, και η αύξηση του κόστους δεν προβλέπεται να συμβάλει θετικά κατά το 2024. (Και οι “όροι εμπορίου” του ισοζυγίου αγαθών και υπηρεσιών που, αναπάντεχα, είχαν βελτιωθεί το 2022, το 2023 άρχισαν να επιδεινώνονται και πάλι).

Με τον τρόπο που εφαρμόζεται η εισοδηματική πολιτική και η πολιτική μισθών στην χώρα μας, όπου οι αυξήσεις για τους μισθούς στις άλλες μισθολογικές κλίμακες, πέραν του κατώτατου μισθού, ορίζονται στην πράξη ως ποσοστό της αύξησης στον κατώτατο μισθό, -και καταλήγουν να είναι χαμηλότερες του πληθωρισμού, στην συγκεκριμένη περίπτωση-, η κυβέρνηση  θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι στην πράξη ασκεί αντιπληθωριστική πολιτική.

Αυτός, όμως, ο ισχυρισμός, (που, έτσι κι αλλιώς, δεν διατυπώθηκε ποτέ ευθέως γιατί θα ήταν “ψηφοδιωκτικός”), θα ήταν άστοχος.

Και τούτο διότι, οι αμειβόμενοι με τον κατώτατο μισθό έχουν πολύ μεγάλο ειδικό βάρος σε κλάδους που διαμορφώνουν ενδογενή και όχι εισαγόμενο πληθωρισμό: δηλαδή στο λιανικό εμπόριο, στην εστίαση, στις μικρές βιομηχανίες τροφίμων και στην γεωργία.

Και επίσης διότι, η όλο και μεγαλύτερη “συμπίεση” των μισθών, δηλαδή η μετακίνηση προς τον μέσο όρο τους, με την μίκρυνση των αποστάσεων μεταξύ των μισθολογικών κλιμακίων, σήμερα, στην εξαιρετικά μη-λειτουργική αγορά εργασίας της χώρας, όπου η υψηλή ανεργία συνυπάρχει με σοβαρές ελλείψεις εργατικού δυναμικού σε συγκεκριμένους τομείς, είναι παράγοντας που εμποδίζει την δυναμική διαδικασία προσαρμογής της προσφοράς εργασίας στις πραγματικές ανάγκες της παραγωγής. Και αυτό είναι άκρως αντι-αναπτυξιακό.

Η Ελλάδα εμφανίζει συμπτώματα οικονομιών της Ανατολικής Ευρώπης των προηγουμένων δεκαετιών (συμπτώματα  από τα οποία οι περισσότερες οικονομίες, πλην των Βαλκανικών, απομακρυνθήκαν αναπτυσσόμενες γοργά), όπου υπήρχε υψηλό ποσοστό  αμειβομένων με τον κατώτατο μισθό και ο κατώτατος μισθός ήταν ήδη  ανώτερος του 50% του ακαθάριστου μέσου μισθού και του 60% του ακαθάριστου διαμέσου μισθού – δηλαδή τις ενδεικτικές τιμές αναφοράς που χρησιμοποιούνται συνήθως σε διεθνές επίπεδο ως προς την επάρκεια των νόμιμων κατώτατων μισθών, και υιοθετήθηκαν στην Ευρωπαϊκή Οδηγία για επαρκείς κατώτατους μισθούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποσοστά τα οποία υπερβαίνει κατά πολύ ο ελληνικός κατώτατος μισθός, ενώ σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη έχουν δείκτες επαρκείς μεν, χαμηλότερους της Ελλάδας δε. Κι αυτό  αναδεικνύει το  διαρθρωτικό ζήτημα των μισθών και της οικονομίας.

 

ΙV. Η μόνη φιλολαϊκή πολιτική είναι η ανάπτυξη

 

Η κυριότερη συνέπεια, βεβαίως, που θα υπάρξει είναι ότι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικη ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κύριε Πρωθυπουργέ είναι μάλλον θέμα απλής αριθμητικής!…

 

Λακωνικό Κοινωνικό-πολιτικό πιπεράτο του Καθηγητή Πιπερόπουλου

     Διάβασα το Σάββατο παραμονή της Κυριακής του Λαζάρου στο διαδίκτυο και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τις δηλώσεις που έκανε ο Πρωθυπουργός μας κ Κυριάκος Μητσοτάκης στην 30η «Ημέρα Καριέρας» που διοργάνωσε η Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης (ΔΥΠΑ) στο λιμάνι του Πειραιά, με επίκεντρο της γαλάζια οικονομία όπου είπε ότι στην Πατρίδα μας Ελλάδα «Η ανεργία μειώνεται και οι μισθοί αυξάνονται» και ομολογώ ότι στενοχωρήθηκα αφάνταστα.

     Δείτε και ακούστε χρησιμοποιώντας τον παρακάτω σύνδεσμο όλα όσα έγιναν και ειπώθηκαν στην ημερίδα της ΔΥΠΑ όπως τα αποτύπωσε η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ δηλαδή μια εφημερίδα που σίγουρα δεν είναι ανήκει στην Αντιπολίτευση της Κυβέρνησης…

https://www.kathimerini.gr/politics/563003017/mitsotakis-i-anergia-meionetai-kai-oi-misthoi-ayxanontai/

    Με βάση τα δεδομένα, κατά τα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης (ενδεικτικά, μελέτη της Τράπεζας της Ελλάδος) περί τους 500.000 Έλληνες μετανάστευσαν στο εξωτερικό…

     Έψαξα αλλά ΔΕΝ μπόρεσα να εντοπίσω τον ΣΥΝΟΛΙΚΟ αριθμό συμπολιτών μας που ανήκουν στον «οικονομικά ενεργό» πληθυσμό, δηλαδή σε εκείνους και εκείνες που είναι σε ηλικίες που ψάχνουν και δεν βρίσκουν θέση απασχόλησης ή όταν βρούνε ο μισθός είναι σε πραγματική αγοραστική αξία «χαρτζιλίκι» και ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΑΝ για να βρούνε θέση απασχόλησης.

     Δείτε και ακούστε χρησιμοποιώντας τον παρακάτω σύνδεσμο ένα σχετικό άρθρο και ηχητικό στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ομολογώ ότι επέλεξα πάλι μια εφημερίδα που δεν είναι ανήκει στην Αντιπολίτευση της Κυβέρνησης που δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 2023, δηλαδή λίγους μήνες πριν την νίκη με ποσοστό 41% της ΝΔ στις εκλογές του καλοκαιριού 2023…      

https://www.kathimerini.gr/society/562261531/brain-drain-dyo-stoys-treis-ellines-metanastes-den-tha-gyrisoyn/

     Αντιλαμβάνομαι την αγωνία της Κυβέρνησης του κ Μητσοτάκη, την οποία ψήφισα στις περσινές εκλογές, ενόψει ενός εντυπωσιακά οδυνηρού ποσοστού που προβλέπεται να πάρει η Ν.Δ στις Ευρωεκλογές του ερχόμενου Ιουνίου…

     Στην αγωνιώδη προσπάθεια εύρεσης και ανακοίνωσης κάποιων θετικών στοιχείων επηρεασμού της κοινής γνώμης με πρόσφατο τον αριθμό 52 (ΟΧΙ και ΑΠΟΧΗ) στην ψήφιση του Νομοσχέδιου για τον γάμο ομοφύλων και με ζωντανό τον αγώνα των 57 χαροκαμένων οικογενειών στο «ατύχημα» (ή «έγκλημα») των Τεμπών ΔΕΝ είναι καθόλου κομψό να αγνοεί ο Πρωθυπουργός μας την απλή αριθμητική.

     Μειώθηκε η ανεργία με δημιουργία θέσεων απασχόλησης ή μειώθηκε η ανεργία αφού…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΗΦΗΝOΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Επίδομα ανεργίας ή επίδομα αραλικιού;

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Πολλά έχουμε ακούσει (και φοβάμαι θα συνεχίζουμε να ακούμε) εναντίον της τροπολογίας με την οποία οι παράνομοι μετανάστες που βρίσκονται ήδη τρία χρόνια στην Ελλάδα και εργάζονται μπορούν να πάρουν άδεια παραμονής για όσο εργάζονται, είτε από πικρόχολους και ζηλιάρηδες πρώην πρωθυπουργούς είτε από ανθρώπους που ειλικρινώς ανησυχούν για την προβληματική συνύπαρξη ανθρώπων με εντελώς διαφορετική κουλτούρα, κώδικα αξιών και βαθμό θρησκοληψίας.

Προσωπικά ανησυχώ για την προβληματική συνύπαρξη αλλά ταυτοχρόνως μπορώ να καταλάβω ότι οι Έλληνες είμαστε αρκετά πλούσιοι ώστε να μπορούμε να απορρίπτουμε δουλειές οι οποίες όμως πρέπει να γίνουν. Συνεπώς η τροπολογία μού φαίνεται απαραίτητη αλλά φοβάμαι ότι θα ακυρωθεί στην πράξη από το σύνηθες ελληνικό πρόβλημα: την απροθυμία της πολιτείας να επιβάλει τους κανόνες που η ίδια ορίζει. Οι λαθρομετανάστες που εργάζονται με μαύρα κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσουν να εργάζονται με μαύρα έχοντας (και οι ίδιοι και οι εργοδότες τους) τη σιγουριά ότι κανείς δεν πρόκειται να τους ελέγξει και πολύ περισσότερο να τους επιβάλει κάποια ποινή που θα κάνει την παραβατική τους συμπεριφορά ασύμφορη και τις συνέπειές της τρομακτικές.

Μαζί με την απαισιοδοξία για την επιθυμία της κυβέρνησης να κάνει το κράτος να λειτουργήσει, η συζήτηση για τις δουλειές που υπερβαίνουν τα προσφερόμενα εργατικά χέρια μού δημιούργησαν και μια απορία: Τι γίνεται με τα επιδόματα ανεργίας; 

Μήπως πολλά από αυτά είναι στην πραγματικότητα επιδόματα αεργίας; 

Μήπως μαζί με το επίδομα σε κάποιους συμπολίτες που πραγματικά έχουν ανάγκη, επιδοτούμε και το αραλίκι κάποιων άλλων;

Ένας 50χρονος ανειδίκευτος που ξαφνικά βρίσκεται χωρίς δουλειά είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να μην είναι εύκολο να βρει δουλειά. Είναι δηλαδή κάποιος που χρειάζεται και πρέπει να πάρει κρατική βοήθεια. Γιατί όμως να επιδοτείται ένας 23χρονος π.χ., ο οποίος απολύεται μετά από 125 μέρες δουλειά σε μια καφετέρια από τη στιγμή που για να βρει μια άλλη δουλειά χρειάζεται λίγες μέρες ή ακόμα και λίγες ώρες;

Το επίδομα ανεργίας υποτίθεται ότι βοηθά τους ανθρώπους για τους οποίους οι πόρτες είναι κλειστές όχι τους ανθρώπους που οι πόρτες τούς περιμένουν ορθάνοιχτες αλλά εκείνοι είναι πολύ επιλεκτικοί ή πολύ «κουρασμένοι» για να τις διαβούν. Το επίδομα ανεργίας πρέπει να είναι για τις περιπτώσεις των συμπολιτών που στ’ αλήθεια δεν μπορούν να βρουν καμία δουλειά και όχι για τις περιπτώσεις των συμπολιτών που ψάχνουν τη δουλειά των ονείρων τους.

Είμαι πολύ χαρούμενος που ζω σε μια χώρα τόσο πλούσια ώστε οι κάτοικοί της να έχουν την άνεση να απορρίπτουν εργασίες, αλλά προτιμώ αυτή η απόρριψη να μη γίνεται επί πληρωμή. Πολύ περισσότερο όταν με τα λεφτά που δίνονται σε επιλεκτικούς και «κουρασμένους» κακομαθημένους πιτσιρικάδες θα μπορούσε να γίνει πολύ πιο ουσιαστική η βοήθεια στους ανθρώπους που η ηλικία δεν τους δίνει πολλά περιθώρια εργασιακής ευελιξίας.

Με λίγα λόγια, μήπως είναι κάπως παλαβό και εν τέλει αυτοκαταστροφικό να δίνεται επίδομα ανεργίας σε συμπολίτες στους οποίους απευθύνονται τα χιλιάδες «ζητείται υπάλληλος» με τα οποία έχει γεμίσει η χώρα; 

Μήπως είναι κάπως παλαβό και αυτοκαταστροφικό να επιδοτείται η νοοτροπία «ζω με τους γονείς μου, λογαριασμούς και νοίκια δεν πληρώνω, 300-400 ευρώ τον μήνα για μερικούς μήνες μαζί με τα διάφορα pass είναι ό,τι πρέπει, γιατί να δουλέψω»; 

 Είμαι ο τελευταίος που θα κατηγορήσω την τεμπελιά και το αραλίκι (στην πραγματικότητα τα ζηλεύω κάπως) αλλά ταυτοχρόνως σκέφτομαι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο κρατισμός αυξάνει την ανεργία

 

Toυ ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

Ο κρατισμός ένα πράγμα ξέρει: να σε φορολογεί για να μοιράζει λεφτά αγοράζοντας ψήφους, με διάφορα προσχήματα κοινωνικού χαρακτήρα.  

Η ΔΥΠΑ είναι η Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης. Απασχόλησης στον Δημόσιο Τομέα; 

Όχι, στον ιδιωτικό! Απορροφά, δηλαδή κλέβει αρκετά δισ. από τους φόρους μας για να μας... ενισχύσει! Το να μας αφήσει τα λεφτά στην τσέπη για να ενισχύσουμε εμείς τον εαυτό μας δεν παίζει στο σοβιετικό μοντέλο. 

Δεν ξέρω πόσα απορροφά, και δεν μπόρεσα πουθενά να βρω το συνολικό κόστος της σε "προγράμματα απασχόλησης" και μισθοδοσία. Το κράτος, το κόστος του το διαφυλάσσει ως επτασφράγιστο μυστικό.  

Μόνο το πρόγραμμα επιδότησης αγοράς κατοικίας σε νέους έως 39 ετών κοστίζει ένα δισ. ευρώ. Μιλάμε για μία τερατώδη στρέβλωση της αγοράς που ανέβασε τις τιμές των κατοικιών, καθιστώντας την αγορά τους ακόμα πιο δύσκολη για όποιους δεν αποκτούν περιουσία από τα λεφτά των άλλων.
 

Τώρα η ΔΥΠΑ διαφημίζει επιδοτούμενες θέσεις εργασίας. Λες και ο λόγος που δεν προσλαμβάνει κάποιος υπαλλήλους είναι το ότι δεν του φτάνουν τα λεφτά να τους πληρώσει, κι όχι επειδή οι δουλειές είναι πεσμένες, η αγορά αγκομαχάει και η φορολογία τον τσακίζει. Τρέχουν 7 προγράμματα 38.500 επιδοτούμενων θέσεων εργασίας με έως 17.000 ευρώ ανά θέση. Δηλαδή τουλάχιστον μισό δισ. 

 Πάρτε μια γεύση δολοφονικού για την οικονομία κρατισμού: 

 
- Πρόγραμμα δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας για την πρόσληψη ανέργων που αντιμετωπίζουν σημαντικά εμπόδια στην ένταξη ή επανένταξή τους στην αγορά εργασίας. Η επιχορήγηση καλύπτει έως το 75% του μισθού και των εισφορών για 12-24 μήνες, έως 16.800 ευρώ ανά νέα θέση εργασίας (8.000 διαθέσιμες θέσεις).
 

- Πρόγραμμα δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας για την πρόσληψη μακροχρόνια ανέργων 45 ετών και άνω. Η επιχορήγηση καλύπτει έως το 80% του μισθού και των εισφορών για 18 μήνες, έως 13.709 ευρώ ανά νέα θέση εργασίας (7.000 θέσεις).
 

- Πρόγραμμα δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, με έμφαση στον τομέα της πράσινης οικονομίας και στις γυναίκες, για την πρόσληψη ανέργων όλων των ηλικιών. Η επιχορήγηση καλύπτει έως το 80% του μισθού και των εισφορών για 15 μήνες, έως 12.264 ευρώ ανά νέα θέση εργασίας (4.000 θέσεις).
 

- Πρόγραμμα απόκτησης επαγγελματικής εμπειρίας για άνεργους νέους έως 29 ετών, στις Περιφέρειες Αττικής και Κεντρικής Μακεδονίας, με 100% επιδότηση. Η ΔΥΠΑ καταβάλλει απευθείας στους ωφελούμενους μηνιαία αποζημίωση ίση με τον κατώτατο μισθό (με πλήρεις ασφαλιστικές εισφορές) για 7 μήνες (3.000 θέσεις).
 

- Πρόγραμμα δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας για την πρόσληψη ανέργων ηλικίας 56 ετών και άνω, που ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα επιχορήγησης για την απασχόληση μακροχρόνια ανέργων, ηλικίας 55 ετών και άνω. Η επιχορήγηση μισθού και εισφορών ανέρχεται σε 715 ευρώ μηνιαία για 15 μήνες, έως 8.580 ευρώ ανά νέα θέση εργασίας (3.000 θέσεις).
 

- Πρόγραμμα δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας για την πρόσληψη ανέργων 30-66 ετών στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η επιχορήγηση καλύπτει έως το 70% του μισθού και των εισφορών για 12 μήνες με δυνατότητα επέκτασης για άλλους 12, έως 17.170 ευρώ ανά θέση εργασίας (700 θέσεις).
 

- Πρόγραμμα απόκτησης επαγγελματικής εμπειρίας για άνεργους νέους, 18-30 ετών, στη Βόρεια Εύβοια, με 100% επιδότηση. Η ΔΥΠΑ καταβάλλει απευθείας στους ωφελούμενους μηνιαία αποζημίωση ίση με τον κατώτατο μισθό (με πλήρεις ασφαλιστικές εισφορές) για 7 μήνες (300 θέσεις).
 

Καταλαβαίνετε ότι όπου μοιράζονται λεφτά, πιάνουν δουλειά οι κομπίνες. Γι' αυτό και τα αποτελέσματα αυτών των προγραμμάτων είναι από πενιχρά έως μηδαμινά. Όταν όμως διαμαρτύρεσαι για την κατασπατάληση των χρημάτων των φορολογουμένων, ακούς από τον εθισμένο στον κρατισμό "δηλαδή θες οι άνθρωποι να συνεχίσουν να είναι άνεργοι;".  

Άντε να εξηγήσεις ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΗΦΗΝΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Δικαίωμα στην εργασία ή δικαίωμα στα επιδόματα;

Της ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Την περασμένη εβδομάδα, ο επικεφαλής του Κομμουνιστικού κόμματος της Γαλλίας Φαμπιέν Ρουσέλ είπε κάτι λογικό και αυτονόητο: το Κ.Κ. είναι κόμμα των εργαζομένων· στόχος του είναι η εξάλειψη της ανεργίας και, επομένως, το σύστημα των επιδομάτων στους μη απασχολούμενους. 

«Η επιδοτούμενη αεργία δεν είναι επιθυμητή για ένα κόμμα της εργασίας», είπε ο Φαμπιέν Ρουσέλ για να βρεθεί αμέσως στο στόχαστρο του συνασπισμού της άκρας αριστεράς (NUPES), ο οποίος τον κατηγόρησε για ακροδεξιό.

Oι εκπρόσωποι της NUPES έσπευσαν να βγάλουν από το καπέλο το συνηθισμένο κουνέλι: το δικαίωμα στην τεμπελιά όπως το περιέγραφε ο Πολ Λαφάργκ το 1880, όταν οι βιομηχανικές και αγροτικές μάζες εργάζονταν δώδεκα ώρες την ημέρα κάτω από άθλιες συνθήκες.

Οι άνθρωποι που επικαλέστηκαν το «Δικαίωμα στην τεμπελιά» δεν γνωρίζουν ότι ακόμα και τότε το βιβλιαράκι του Πολ Λαφάργκ προκάλεσε αμηχανία στους σοσιαλιστές της εποχής του. 

Βεβαίως, ο τίτλος του βιβλίου δεν αντιστοιχούσε πέρα για πέρα στο περιεχόμενο: ο Λαφάργκ δεν εγκωμίαζε ακριβώς την «τεμπελιά», πολύ λιγότερο την επιδότησή της· ζητούσε σχόλη· ζητούσε «τρίωρη εργασία ημερησίως» και συνθήκες σαν εκείνες που έχουν επιτευχθεί εδώ και δεκαετίες στις ανεπτυγμένες χώρες. Στην πραγματικότητα, οι σοσιαλιστές του fin de siècle δεν μπορούσαν να φανταστούν πόσο θα άλλαζαν και θα βελτιώνονταν αυτές οι συνθήκες: κανείς το 1880 δεν διανοούνταν την πενθήμερη εργασία, το επτάωρο, τις πληρωμένες διακοπές, τη ρομποτοποίηση, τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τις συντάξεις και τα τοιαύτα· το αίτημα των σοσιαλιστών του 19ου αιώνα ήταν δουλειά για όλους με αμοιβή που να σώζει τους εργαζομένους και τις οικογένειές του από την πείνα.

Το να επικαλούμαστε τον Λαφάργκ στη Γαλλία του 2022 δείχνει, νομίζω, ότι η αριστερά τρέφει ακόμα τις φαντασιώσεις ενός σοσιαλιστικού παραδείσου στον οποίον θα περιφερόμαστε ασκόπως παίζοντας άρπα, απαλλαγμένοι από το άγχος της εργασίας και του ξυπνητηριού. Ο ύμνος της παραμένει το ποίημα «Χαμένος χρόνος» του Ζακ Πρεβέρ (Μπρος στης φάμπρικας την πύλη/ άξαφνα ο εργάτης σταματά […] Σύντροφε ήλιε, δεν σου φαίνεται χαζό/τέτοια μέρα να σ’ την τρώει τ’ αφεντικό;) που ωστόσο παρουσίαζε την εργασία ως αναγκαίο κακό· σήμερα έχουμε προχωρήσει, και το «κακό» δεν είναι καν αναγκαίο. Οι άνθρωποι δεν ενθαρρύνονται να βρουν υπαρξιακό νόημα στην εργασία: αναγνωρίζουν ως μοναδική τους ανταμοιβή, ως αποζημίωση κατά κάποιον τρόπο, το μεροκάματο ή τον μισθό ακόμα κι αν δεν πρόκειται για βαριές, σκληρές ή ανθυγιεινές ασχολίες.

Όσο για τη σύγχρονη επιλεκτικότητα και για το κύμα του quitting που παρατηρείται σε ορισμένες χώρες, δεν θα συνέβαιναν αν οι άνθρωποι που αρνούνται, λόγου χάρη, τις αγροτικές εργασίες ή άλλου τύπου «βαρετό» βιοπορισμό δεν μπορούσαν να εξασφαλίζουν τα προς το ζην με άλλους τρόπους. Μεταξύ αυτών των τρόπων είναι οι επιδοτήσεις, οι οικογενειακές κληρονομιές, η ποικιλία των παρασιτικών εγχειρημάτων που είναι ή δεν είναι τάχα οικολογικά, υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα λοιπά.

Η απαξίωση της εργασίας αντανακλάται σε μια από τις μεγάλες πληγές των ευρωπαϊκών κοινωνιών: στους μηχανισμούς διανομής επιδομάτων και βοηθημάτων τα οποία καταλήγουν στη δημιουργία μη παραγωγικών κοινωνικών στρωμάτων που επιβαρύνουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς.  

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο και δεν είναι κυρίως οικονομικό: η απαξίωση της εργασίας εντείνει τη μαλθακότητα στις ανεπτυγμένες χώρες, εκείνο το είδος της αδράνειας που συνδέεται με αίσθημα ανωτερότητας, με δήθεν υψηλές ενασχολήσεις που δεν αφήνουν χρόνο και ενέργεια για να λερώσει κανείς τα χέρια του. Με λίγα λόγια, το να επιδοτείται ένας απολυμένος εργαζόμενος επί δύο χρόνια, όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, είναι μια σοσιαλιστική πολιτική με δυσάρεστες συνέπειες για το εργασιακό ήθος του πολίτη και για το ήθος του γενικά.

Με αυτή την ιδεολογία, η παρόρμηση της ευρωπαϊκής αριστεράς είναι διαρκείς διεκδικήσεις για περαιτέρω μείωση του εργάσιμου χρόνου: ωστόσο, το 35ωρο που εφαρμόστηκε στη Γαλλία σε πολλούς τομείς της οικονομίας δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα· η ανεργία δεν μειώθηκε, το αίσθημα ευδαιμονίας δεν αυξήθηκε. Αντιθέτως, οι Γάλλοι έγιναν ακόμα πιο κατσούφηδες και απαιτητικοί· τώρα, που τίθεται το ζήτημα της μετατόπισης του ορίου συνταξιοδότησης από την ηλικία των 60 στην ηλικία των 64, είναι έτοιμοι για μια ακόμα Γαλλική Επανάσταση. Έτσι κι αλλιώς, πολλοί άνθρωποι πιστεύουν, με διεστραμμένο τρόπο, ότι θα περάσουν τα χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή τους –δυο δεκαετίες κατά μέσον όρο– σ’ αυτόν τον σοσιαλιστικό παράδεισο όπου κελαρύζουν ποτάμια και ακούγονται θεϊκές μελωδίες. 

Η αλήθεια αποδεικνύεται πολύ διαφορετική:  

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΗΦΗΝΟ-ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στη χώρα της φαιδράς εργασιοδενδρέας

Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ

 Τους ρόλους του εργοδότη και του εργοδοτούμενου (και όχι “εργαζόμενου”, καθώς και οι δύο είναι εργαζόμενοι), δεν τους δίνει ο Θεός με τις 10 εντολές. Τους επιλέγεις εσύ.

Κανένας δεν σε υποχρεώνει, αν ένας ρόλος δεν σου αρέσει ή δεν αποδίδει, να παραμείνεις σ΄αυτόν. Κάνε κάτι άλλο. 

Εργοδότης και εργοδοτούμενος είναι δύο ενήλικες οι οποίοι μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους σε οτιδήποτε. Το κράτος δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να παρεμβαίνει και να λέει “εγώ δεν συμφωνώ με τη συμφωνία σας”. ΔΕΝ ΤΟΥ ΠΕΦΤΕΙ ΛΟΓΟΣ! 

 Όλη η φασαρία για το εργασιακό νομοσχέδιο ξεκινάει από μια τερατώδη διαστροφή που την θεωρούμε κανονικότητα διότι με αυτή γεννηθήκαμε και γαλουχηθήκαμε: ότι το κράτος “προστατεύει” τον αδύναμο, στο γήπεδο της εργασίας.  

Δεν υπάρχει εξ ορισμού δυνατός και αδύναμος. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να ορίσουμε κάποιον ως αδύναμο, αυτός θα ήταν ο εργοδότης ο οποίος, ειδικά όταν ξεκινάει μια δουλειά, και ειδικά στην Ελλάδα, έχει να παλέψει με χίλιους δαίμονες.

Κανένας εργοδοτούμενος δεν έζησε την αγωνία τού να στήσεις μια δουλειά, να βρεις τα λεφτά, να πάρεις το ρίσκο, να αντιμετωπίσεις τη γραφειοκρατία, τη δαιδαλώδη και αντιφατική νομοθεσία, να βρεις το πιστοποιητικό υπ’ αριθμ. 317 που λείπει από τον φάκελο, να αντέξεις τη φορολογία που σε σκίζει, τις εργασιακές εισφορές που σε ξανασκίζουν, να τρέχεις να βρεις πελάτες, να χτυπάς πόρτες, να κάνεις παρουσιάσεις, να ψάχνεις για αξιόπιστους προμηθευτές, να είσαι ανταγωνιστικός, να έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα μην γίνει καμμιά στραβή στην παραγωγή, στη συσκευασία, στη μεταφορά, να κάνεις κοστολόγηση, να σηκώνεις τηλέφωνα γιατί η κοπέλα στη ρεσεψιόν δεν μπορεί να ’ρθει σήμερα, να κάνεις και τον κούριερ γιατί ένας πελάτης ξέχασε πως χρειάζεται ένα banner και το θέλει μέχρι τις 12, να βρεις κεφάλαιο κίνησης με τις τράπεζες ζόμπι, να πληρώνεις τα σπασμένα, τα απρόοπτα, τα μηχανήματα που χαλάνε, το internet που πέφτει, τους λογαριασμούς, τα ενοίκια, τα κοινόχρηστα, τα αναλώσιμα, να πληρώνεις τα λάθη σου, τα λάθη των υπαλλήλων, τις εγκυμοσύνες των υπαλλήλων, τις 150 άδειες μετ’ αποδοχών, για 150 λόγους που έχει προβλέψει η “φιλεργατική” νομοθεσία, χωρίς να έχει προβλέψει ποιος θα κάνει τη δουλειά, να τρέμει το φυλλοκάρδι σου αν η επιταγή του Φούφουτου που οπισθογράφησε και σου έδωσε ο πελάτης σου θα πληρωθεί ή θα “σκάσει”, να θυμάσαι σαν τώρα τις στιγμές στο ταμείο της τράπεζας με τον υπάλληλο να σου λέει “η επιταγή είναι ακάλυπτη, θέλετε να τη σφραγίσουμε;” τα τηλέφωνα που άρχισες να παίρνεις κυνηγώντας τους “ακάλυπτους”, τη νομοθεσία που είναι πάντα με το μέρος του ακάλυπτου, εκεί που θα έπρεπε να στηρίξει τον καλυμμένο, τα φέσια που έφαγες τελικά, συν τις αμοιβές των δικηγόρων, συν το ΦΠΑ που πλήρωσες χωρίς να το εισπράξεις, συν τον φόρο που πλήρωσες για εισόδημα που ποτέ δεν απέκτησες, τις στιγμές που σκέφτηκες “να βάλω λουκέτο να ησυχάσω”, ΟΛΑ ΑΥΤΑ κανένας από όσους ξέρουν: 9-5 – μισθός – δώρο – τόσες αργίες – τόσες μέρες άδεια, δεν τα έχει ζήσει.  

Ποιος είναι τελικά ο δυνατός και ποιος ο αδύναμος;  

Και ποιες εταιρείες έχει στο μυαλό του ο νομοθέτης; Των 5-10 υπαλλήλων; Ή των 500 – 1000; Πόσες από τις πρώτες υπάρχουν στην Ελλάδα κι πόσες από τις δεύτερες για να ζητάει ηλεκτρονική κάρτα εργασίας από όλες;

Κι όταν τελικά τα καταφέρεις και βγάλεις και πέντε παράδες, να έρχεται κάθε επαγγελματίας επαναστάτης να σε κατηγορεί για ανάλγητο εκπρόσωπο του κεφαλαίου που εκμεταλλεύεται την υπεραξία του εργαζόμενου και κάθε επαγγελματίας πολιτικάντης, μπλε, πράσινος και κόκκινος, να σκέφτεται πατέντες “αναδιανομής του εισοδήματος”. 

Αναδιανομή του ιδρώτα μπορείτε να κάνετε; Αναδιανομή των απογευμάτων; 

Μέχρι και ο όρος είναι λάθος. Δεν διανεμήθηκε το αρχικό εσόδημα για να αναδιανεμηθεί. Το έβγαλε, όποιος το έβγαλε, με κόπο σωματικό και πνευματικό, την ώρα που αυτός που δεν το έβγαλε έπινε φραπέ.

Το μεγαλύτερο λοιπόν λάθος του εργασιακού νομοσχεδίου είναι ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ! Είναι ότι νομίζει ότι εκτός από το λεφτόδεντρο, στη χώρα του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού ανθεί και εργασιόδεντρο. Ότι, αν το άρθρο Χ παράγραφος Ψ “προβλέπει” αυτές τις συνθήκες εργασίας, αυτό και θα γίνει. 

“Σήμερα η αγορά εργασίας είναι μια ζούγκλα” απεφάνθη σε “πρωϊνάδικο” μία κομψευόμενη βουλεύτρια, κόρη βουλευτού, εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, που άλλαξε ΑΦΜ και όνομα για να μην πληρώσει τα χρέη.  

Γιατί, δεσποσύνη; Γιατί δεν τα κατάφερε το υπάρχον νομικό πλαίσιο; 

 “Διότι δεν λειτουργεί σωστά η επιθεώρηση εργασίας”, συνεπέραναν ομοθυμαδόν οι υπόλοιποι πανελίστες. 

Και πώς θα λειτουργούσε σωστά, λεβέντες μου; Κάνοντας ντου σε χιλιάδες χώρους εργασίας για να διαπιστώσει αν τηρούνται όλες οι ανοησίες που σοφίζονται οι, χωρίς ούτε ένα ένσημο, χαρτογιακάδες της Βουλής; Αν τηρεί το 8ωρο αυτός που δουλεύει 3 μήνες την καλοκαιρινή σεζόν; Αν κάνει το προβλεπόμενο διάλειμμα στον προβλεπόμενο χρόνο, ο μάγειρας στο εστιατόριο που είναι “πήχτρα”; Αν στέλνει e-mail την Κυριακή το στέλεχος που δουλεύει από το σπίτι; Πόσους υπαλλήλους και με τι κόστος μισθοδοσίας έπρεπε να έχει η Επιθεώρηση Εργασίας για να ελέγχει συνεχώς το σύνολο των θέσεων εργασίας στη χώρα; Σε ποιο σύμπαν ζείτε;

Ο βαθμός της δημόσιας και νομοθετικής παράνοιας αποδεικνύεται και από το ότι το νομοσχέδιο Χατζηδάκη διατηρεί την ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ διάταξη του υπάρχοντος συριζαϊκού νόμου, πως ο εργοδότης θα πρέπει να δηλώνει στην ΕΡΓΑΝΗ τις υπερωρίες των εργοδοτούμενων πριν να γίνουν! Θα πρέπει να ξέρει δηλαδή ο εστιάτορας από το πρωί τι κόσμος θα έρθει μετά τις 10 το βράδυ, για να ξέρει και πόσους σερβιτόρους θα χρειαστεί και να τους δηλώσει, γιατί αλλιώς είναι παράνομος!

Τα κράτη που αναπτύχθηκαν και έχουν και καλύτερες συνθήκες εργασίας και υψηλότερες αμοιβές, δεν το έκαναν με νομοσχέδια και νταβατζηλίδικη κρατική “προστασία”. 

Το έκαναν αφήνοντας την αγορά να λειτουργήσει και να παράγει προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας. 

Ο ανταγωνισμός όχι μόνο ρίχνει τις τιμές των προϊόντων, αλλά ανεβάζει και τους μισθούς των εργοδοτούμενων. Όταν οι εργάτες στην αυτοκινητοβιομηχανία έπαιρναν, το 1914, $ 2,34 τη μέρα, ο Φόρντ προσέφερε υπερδιπλάσιο μεροκάματο: 5 δολάρια (120 δολάρια σημερινά!) για εργαζόμενους που πληρούσαν συγκεκριμένες προϋποθέσεις (και εξωεργασιακής ζωής), με σκοπό να πάρει τους καλύτερους, το ιστορικό “five dollar day”. Τα κατάφερε, μειώνοντας ταυτόχρονα το κόστος των αυτοκινήτων του έτσι ώστε να μπορεί να τα αγοράσει ο καθένας! Οι ανταγωνιστές του τον μιμήθηκαν και ο ανταγωνισμός βελτίωσε την παραγωγικότητα, αύξησε την παραγωγή και ώθησε όλους τους μισθούς πολύ ψηλότερα. Η εβδομάδα 5 ημερών είναι επίσης δική του έμπνευση (την καθιέρωσε το 1926), όπως και η άδεια μετ’ αποδοχών, σκεπτόμενος ότι ο περισσότερος ελεύθερος χρόνος θα κάνει τους εργαζόμενους περισσότερο καταναλωτές.

Ούτε απεργίες, ούτε αγωνιστικές κινητοποιήσεις! Η επιχείρηση μοιράζει λεφτά όταν έχει. Όταν δεν έχει, δεν πα’ να λιώσεις δέκα παπούτσια σε διαδηλώσεις – ούτε ο μισθός θα αυξάνεται, ούτε οι ώρες εργασίας θα μειώνονται. 

400.000 επιχειρήσεις έκλεισαν και εκατομμύρια θέσεις εργασίας χάθηκαν την εποχή της κρίσης. Ένας από τους λόγους – ο πιο σημαντικός ίσως – ήταν η εργασιακή νομοθεσία, που δήθεν προστάτευε την εργασία. Αυτές τις θέσεις γιατί δεν τις προστάτεψε;  

Είναι τόσο απλό: 

 

ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΑΡΑΔΙΚΟ: Τα 55.000 κορόιδα του ΣΥΡΙΖΑ

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Το διάβασα και αυτό. Οτι οι επιχειρηματίες του τουρισμού και της εστίασης που ζητούν προσωπικό και δεν βρίσκουν, στην πραγματικότητα ψάχνουν κορόιδα που θα δουλέψουν σαν σκλάβοι για να τους κάνουν πλουσιότερους. Η τιμημένη Αριστερά (στην «Αυγή» ήταν το κείμενο, επώνυμα) που κάποτε θεωρούσε την εργασία δικαίωμα, σήμερα την αποστρέφεται. Πάνε εκείνες οι εποχές που ο πολίτης έπιανε δουλειά, αντί να επιλέγει να κάθεται, και στη συνέχεια, ως εργαζόμενος, πάλευε για καλύτερες συνθήκες εργασίας και για βελτίωση της αμοιβής του. Τώρα, πρώτα εξασφαλίζει ιδανικές εργασιακές συνθήκες μαζί με την αμοιβή που θέλει και στη συνέχεια λέει το «ναι» για την πρόσληψή του. Αλλιώς την αράζει στο σπίτι ή στην καφετέρια και αφήνει τον καπιταλιστή με το παγωτατζίδικο ή το σουβλατζίδικο να βράζει στο ζουμί του. 

Ετσι για να μάθει ο τρισάθλιος. Που πουλάει μεν τέσσερα ευρώ την μπάλα του παγωτού στη Μύκονο, αλλά δεν πληρώνει τον υπάλληλό του με ποσοστά επί της τιμής της μπάλας που δίνει στον πετρελαιά που γυροφέρνει στα σοκάκια του νησιού. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον εστιάτορα των καβουροπόδαρων. Αφού πουλά τα καβουροπόδαρα 300 ευρώ, θα έπρεπε να δίνει στο γκαρσόνι του μεροκάματο τρία χιλιάρικα.  

Πάντως αυτή η σύνδεση της μεμονωμένης αισχροκέρδειας κάποιων μαγαζατόρων με τον μισθό που δίνουν στους εργαζομένους τους, είναι καινούργια θεωρία της ελληνικής Αριστεράς. Οχι και τόσο μαρξιστική, όμως οι συνθήκες αλλάζουν. Οταν είναι ο Μητσοτάκης στο Μαξίμου, η θεωρία περί την εργασία είναι διαφορετική από αυτήν που θα ισχύσει αν ποτέ πάει ξανά ο Τσίπρας στο πρωθυπουργικό γραφείο. Οσο η Κεντροδεξιά θα κυβερνά την Ελλάδα, η κυβερνώσα μας Αριστερά θα απορρίπτει τον Καρλ Μαρξ και θα καταφεύγει στον Πολ Λαφάργκ. Ο οποίος ήταν γαμπρός του Μαρξ (είχε παντρευτεί την κόρη του, Λόρα), δεν χώνευε τον εμπνευσμένο πεθερό του και πάσχιζε διαρκώς να του τη σπάει. Οπότε, όσο ο Μαρξ διατυμπάνιζε την επανάσταση του προλεταριάτου (αλλά για να είσαι προλετάριος, έπρεπε να δουλεύεις), τόσο ο Λαφάργκ διαφήμιζε το αραλίκι. Εβγαλε και το περίφημο βιβλίο του «Το δικαίωμα στην τεμπελιά», που κόντεψε να στείλει τον πεθερό του με αποπληξία.  

Οπότε ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον λαφαργκικός. Συμβουλεύει τα 55.000 παλικάρια να μην πάνε να δουλέψουν, τους προτιμά να κάθονται. Για να γράφει σε διπλανό κείμενο (από αυτό που μιλά για τα 55.000 κορόιδα) ότι η Ελλάδα είναι πρώτη σε ανεργία στους νέους.

 Ετσι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, μάγκας. Και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ. Βέβαια, αν δεν δουλεύεις αλλά δεν σούρνεσαι κιόλας από την πείνα, κάπως τη βολεύεις. Από κάπου πληρώνεσαι, κάπως συντηρείσαι. Μα επίδομα, μα χαρτζιλίκι, πάντως κάπου βρίσκεις λεφτουδάκια και ζεις. Αλλιώς θα έτρεχες με την εφημερίδα των αγγελιών στο χέρι. 

Τέλος πάντων, άντε να τελειώνουμε με αυτόν τον Μητσοτάκη και τη σκλαβιά που σέρνει πίσω του. Να έρθει ξανά ο Τσίπρας, να γίνει ξανά μαρξιστικός ο ΣΥΡΙΖΑ, να πάει ο μισθός στα δύο χιλιάρικα, να βρεθούν αμέσως σπίτια να μένουν αρχοντικά οι ξενοδοχοϋπάλληλοι, να πέσει η τιμή της μπάλας του παγωτού και του καβουροπόδαρου, να έρθουμε, βρε αδερφέ, στα ίσα μας. Και τότε να δεις...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ούτε για γκαρσόνια της Ευρώπης κάνουμε...

 

Του Γιώργου Κράλογλου

Στείλαμε στα Βαλκάνια τις επιχειρήσεις μας. Κάναμε τον τουρισμό ψυχή της οικονομίας. Αλλά στα 10.000 ξενοδοχεία τα 4.000 ζητούν για δουλειά μετανάστες...

Αυτή είναι η ουσία. Και αν θέλετε και τη συνέχεια, είναι από κάθε πλευρά προβλέψιμη,  στο σοσιαλιστικό Ελλάδιστάν. Προβλέψιμη και αναμενόμενη. Συντομότατα μάλιστα...

Θα κληθεί το ψευτοσοσιαλιστικό κράτος-πατερούλης να καλύψει και εδώ τη ζημιά.

Και πώς θα την καλύψει; 

Τα γνωστά, εδώ και 40 χρόνια. Θα πάρει τους φόρους όλων των ιθαγενών της χώρας και θα τους μοιράσει και στον τουρισμό...

Ως εδώ όμως με την ουσία του (αναμενόμενου από το 2020) πολύπλευρου προβλήματος και στον τουρισμό. Δεν βρίσκουμε κανένα λόγο να μπούμε στις θέσεις και τις αντιθέσεις της κάθε πλευράς (εργοδοτών- εργαζομένων) στον ξενοδοχειακό και γενικότερο τουριστικό κλάδο μιας και έτσι όπως πάμε να τον καταντήσουμε, θα τον αποτελειώσουμε...

Μένουμε στην είδηση. Και η είδηση είναι ότι το 50% του συνόλου των θέσεων εργασίας,  δηλαδή οι 26.500 που δεν καλύφθηκαν ούτε το 2021 (κενή κινδυνεύει να μείνει 1 στις 5 θέσεις εργασίας στα ξενοδοχεία φέτος) αντιστοιχούν στις ειδικότητες της καμαριέρας, του receptionist, του σερβιτόρου, του βοηθού σερβιτόρου, του λαντζέρη, του barista και τεχνικής υποστήριξης, συντήρησης.

Από το σύνολο των 10.050 ξενοδοχείων που υπάρχουν στην Ελλάδα, το 38% (3.780 ξενοδοχεία) εμφάνισε έλλειψη σε μία θέση καμαριέρας, το 30% (3.027 ξενοδοχεία) σε receptionist, το 27% (2.751 ξενοδοχεία) σε σερβιτόρο και το 18% σε βοηθό σερβιτόρου (1.811) και barista (1.800).

Πώς φθάσαμε όμως ως εδώ αφού ο τουρισμός (έτσι μας λένε) είναι η ατμομηχανή της οικονομίας;

Και αν είναι έτσι (όπως πιστεύουν κόμματα εξουσίας της Βουλής και δεκανίκια) γιατί τον καταντήσαμε έτσι, που να μην προσφέρεται ούτε για εργασία από τους ιθαγενείς μας;

Η πανδημία φταίει;  

Καλό το παραμύθι με τους δράκους αλλά δεν πιάνει στον τουρισμό και τις υπηρεσίες. Και επιδόματα πήρε ο τουρισμός και επιδοτήσεις πήρε και επιστρεπτέες (που έγιναν μη επιστρεπτέες για πάντα...) πήρε και 2-3 φουρνιές μετανάστες και απασχόλησε, από το 2019, της δόξας και των μεγάλων τζίρων...

Τι συμβαίνει λοιπόν; 

Ήρθε στο Ελλάδιστάν  (του 45ετούς ψευτοσοσιαλισμού) η ώρα και του τουρισμού και των υπηρεσιών;

Ήρθε τελικά η ώρα να καταλάβουμε, ότι και εδώ δεν υπάρχει σχεδιασμός. Δεν υπάρχουν στόχοι. Ούτε επιδιώξεις. Ότι λάχει... και όπως λάχει...

Μετά το ξήλωμα των επενδύσεων, της βιομηχανίας, των μεταλλείων,  του ορυκτού πλούτου, της πράσινης ανάπτυξης (κάνοντας βουνό γραφειοκρατίας τις επενδύσεις) και γενικά ό,τι προοδεύει στην Ευρώπη εμείς (πιστοί στα πρώην Βαλκάνια -που έχουν εγκαταλείψει οι πάντες-) φθάσαμε και στο σημείο (μην το ξεχνάμε) να παγώσουμε (για 20 χρόνια) και τις έρευνες στους υδρογονάνθρακες.

Τα ίδια τώρα και στον τουρισμό. Από χρόνια το γυροφέρνουμε. 

Ως τι είμαστε διεθνώς γνωστοί, στους επενδυτικούς πολυεθνικούς και άλλους επιχειρηματικούς ομίλους, σαν τουριστική Ελλάδα,  εκτός από τον ήλιο, τη θάλασσα..., το σουβλάκι, το ούζο και το συρτάκι;

Είμαστε "διακεκριμένοι" για τους διωγμούς των επενδύσεων, των επενδυτών και των επιχειρηματιών, που εκτός από συρτάκι θέλουν να φέρουν και κεφάλαια να τοποθετήσουν σε επιχειρηματικές δράσεις.

Ποιος έχει ξεχάσει τον (διαχρονικό)...

 

ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΗΦΗΝΟΣΟΒΙΕΤΑΡΑΔΙΚΟ: Θα δώσει και άλλο "άρτο" με κατώτατο μισθό, η πολιτική "αρένα"...

 

Του Γιώργου Κράλογλου

Θεάματα επενδύσεων με δουλειές, ούτε για δείγμα. Εισοδήματα χωρίς νέα χαράτσια, ούτε σε όνειρο.  

Τι μένει;  

Τα υπόλοιπα για κατώτατο, ως τα 750 ευρώ.

Οι σοσιαλιστές με τα φιλελεύθερα χρώματα μίλησαν. Ό,τι είχαν να πουν για μισθούς και κατώτατους το είπαν. Αλλά για επενδύσεις, σαν αυτές που δίνουν δουλειές με γενναία κίνητρα επανόδου και Ελλήνων ιθαγενών, του εξωτερικού," ...νίπτουν τας χείρας των".

Τι να προλάβουν άλλωστε ως τις εκλογές;  

Τι τους μένει να κάνουν μέσα σε ένα 10μηνο (τότε τις βλέπουμε εμείς…), όταν οι δανειστές επιβάλλουν μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις και φορολογία που θα φέρνει τα πάνω κάτω σε ό,τι ξέρουμε σήμερα.

Και (για να μη ξεχνιόμαστε...) δεν γεννήθηκε ακόμη, σε όλο τον πλανήτη, ο ηλίθιος εκείνος επενδυτής (πολυεθνικός ή όχι δεν έχει σημασία...) να επενδύσει κεφάλαια σε μια χώρα, όπως εμείς στο Ελλαδιστάν, που ζούμε από "ανακύκλωση φόρων" και μιλώντας για ανάπτυξη εννοούμε μεγάλωμα μόνο του κράτους και σε ό,τι έχει να κάνει με το κράτος και μόνο...

Συνεπώς πολύ σύντομα οι σοσιαλιστές (με το φιλελεύθερο χρώμα), θα ξεχάσουν (ως κόμμα εξουσίας) και φραστικά και στον πίνακα... τις επενδύσεις και τον ερχομό τους.

Έρχονται εκλογές άλλωστε... Και το 10μηνο δεν είναι τίποτε στο Ελλάδισταν. Αυτά δε που είχαν να κάνουν, ως κυβέρνηση, τα έκαναν...

Συνεπώς, θα σταματήσουν να περιγράφουν τις πολυεθνικές (αυτές που ξέρουμε όλοι μας από τις εκτός Ελλάδος επενδύσεις τους) και θα αποφεύγουν να αναλύουν τα επενδυτικά πλάνα στη χώρα μας.

Τα πολυδιαφημισμένα πλάνα με τις δήθεν εκατοντάδες χιλιάδες προνομιούχες (έτσι ακούμε...) θέσεις εργασίας προσφοράς των επενδύσεων των (άφαντων για εμάς) πολυεθνικών...

Από την άλλη, βέβαια, εμείς πιστεύουμε πως δεν θα αποφεύγονται οι στατιστικές αναφορές για μείωση της ανεργίας των 1.150.000 πρώην εργαζόμενων ιθαγενών (από τους οποίους το 40% μέχρι 30 ετών) μιας και το καλοκαίρι του 2022 θα διπλασιασθούν οι θέσεις σε γκαρσόνια, μεταφορείς αποσκευών και καθαρίστριες.

Να θυμίσουμε εδώ πως στα σουβλατζίδικα, φαστ- φουντ, και βενζινάδικα, απασχολούνται αποκλειστικά Αλβανοί, Ινδοί, Πακιστανοί, ενώ φουντώνει ο σκοτωμός πτυχιούχων και κατόχων μεταπτυχιακού για θέση στα ντελίβερι...

Η κυβέρνηση του πολύχρωμου φιλελεύθερου σοσιαλισμού έκανε ό,τι ήταν να κάνει.

Και, μέσα στα άλλα, και δύο γύρους "αγώνα" στο στάδιο πολιτικής "σκυταλοδρομίας", για αύξηση του κατώτατου, στα 750 ευρώ.

Ο λόγος για τη "σκυταλοδρομία" (με τους εργαζόμενους στις κερκίδες...) που ξεκίνησε το 2012, κορυφώθηκε το 2014 και κατέληξε το 2022 στα 713 ευρώ, κλείνοντας την πρώτη φάση στα τρέχοντα οράματα στον χώρο της εργασίας και των αμοιβών.

Πάμε τώρα στη νέα φάση. Στην προεκλογική,  που εγκαινιάσθηκε την περασμένη εβδομάδα.

Και ο "άρτος" της πολιτικής αρένας, κατά τη διάρκεια προσφοράς θεαμάτων, όπως οι δήθεν επενδύσεις και οι θέσεις εργασίας (που έρχονται εδώ και 30 χρόνια αλλά κανείς δεν τις βλέπει...) έχει και άλλα περιθώρια.

Είναι τα 37 ευρώ που μένουν για τον κατώτατο για να ολοκληρωθεί το "όραμα" των 750 ευρώ (η σκυταλοδρομία το έφθασε στα 713 ευρώ...) που ανέτειλε... στη ΔΕΘ το 2014,  από τα ροζ χρώματα των σοσιαλιστών (της προόδου... αυτή τη φορά) αλλά έδυσε το 2019, μαζί με την αριστερή κυβέρνηση της προόδου...

Έχετε την εντύπωση ότι θα το αφήσουν μόνο στα 713 ευρώ οι άλλοι σοσιαλιστές;
 

Και γιατί έδωσαν προτεραιότητα στον "πράσινο ήλιο" πριν από όλα τα κακά της μοίρας μας που συμβαίνουν και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν στην οικονομία της χώρας μας;

Δεν θα αργήσουν οι "πολιτικές δημοπρασίες" κατώτατου από τα 713 ευρώ και πάνω αλλά όχι ως τα 1.500 που προσφέρει το ΚΚΕ και κάποια πολιτικά δεκανίκια κυβερνήσεων, της Βουλής, που όμως δεν πείθουν και κανείς δεν ασχολείται μαζί τους...

Ποιο όμως θα είναι το ζητούμενο στην κοινωνία και την οικονομία του κρατισμού,  στο Ελλαδιστάν, που παραμένει πιστό στον δικό του ψευτοσοσιαλισμό 45 χρόνια και συνεχίζει; 

 Δουλειές. Δουλειές με ανθρώπινες συνθήκες. Και αμοιβές που να δικαιολογούν και τις απαιτήσεις για δεξιότητες και εξειδικεύσεις στην αγορά εργασίας.

Αλλά ...

 

Υπαρκτού κηφηνοκατσαπλιά ελληνισμού κωμωδία