ΚΟΡΩΝΟΪΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: H πλάνη των μεγάλων αριθμών - Ιδού γιατί δεν θα πάρεις σεντ από τα δις της Ε.Ε.

Γράφει ο Ηλίας Καραβόλιας

Μόλις έπαιξε στα ΜΜΕ η είδηση ότι η Ελλάδα θα πάρει 32 δις απο το ευρωπαικό Ταμείο Ανάκαμψης ( 750 δις) δέχθηκα τηλεφώνημα απο φίλο που μου είπε ότι πρόκειται για πρωτοφανή ενίσχυση ύψους σχεδόν 17 % του ΑΕΠ ! Ξέρω ότι κάνει -όπως όλοι μας- βιαστικές πρώτες αναγνώσεις των οικονομικών ειδήσεων. Και του έχω επισημάνει ότι όταν διαβάζει και ακούει για δις πάντα να σκέφτεται το εισόδημα και τον μισθό του.

Τότε μόνο συνηδειτοποιούμε ως οικονομικά υποκείμενα το γιατί σχεδόν ποτέ δεν καταλαβαίνουμε:

α) πότε και που πάνε αυτά τα δις και

β) γιατί δεν έρχεται αυτό που μας αναλογεί και στην δική μας τσέπη!  

Η εξήγηση έχει να κάνει με ένα νοητικό παίγνιο: την πλάνη των μεγάλων αριθμών που εκμηδενίζουν τον χρόνο και σχετικοποιούν τις αξίες σε ένα καθεστώς ανομοιογένειας μεγεθών και παραδοχών.

Δεν θέλω να σε μπλέξω φίλε αναγνώστη με πολλούς αριθμούς αλλά πρέπει να παραθέσω ένα μόνο δεδομένο: 

Τα λεφτά θα δοθούν απο το 2021-2024, λένε οι πρώτες πληροφορίες, με τα 22 δις να είναι επιδοτήσεις και τα 10 δις από δάνεια (σημ: μην εκπλαγούμε όμως αν η περίοδος θα είναι τελικά 2021-2027 αφού αυτό είναι το διάστημα του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου της ΕΕ απο το οποίο θα δοθούν οι επιδοτήσεις).

Αυτά είναι τα πρώτα ψιλά γράμματα της εντυπωσιακής είδησης.

Λεφτά φυσικά και θα έλθουν αλλά σε βάθος χρόνου και πάντα ανάλογα με την ικανότητα μας σαν χώρα να τα απορροφήσουμε σωστά. Δηλαδή με δίκαιη κατανομή τόσο σε πολλούς κλάδους όσο και γεωγραφικά. Κάπως βελτιωθήκαμε πέρυσι σε αυτό το σημείο.  

Άλλο είναι όμως το ζητούμενο μου στο παρόν κείμενο.

Η οικονομία έχει παγκοσμιοποιηθεί και μαζί με αυτό το φαινόμενο έχουν εκτροχιαστεί τα μεγέθη. Οι κεντρικές τράπεζες κόβουν τρις, η ΕΕ και οι κυβερνήσεις μοιράζουν δις, τα χρέη εκτινάσσονται σε αστρονομικά ποσά, τα ποσοστά χρέους ξεπερνούν το 100%- και σε πολλές περιπτώσεις το 200% -του πραγματικού πλούτου που παράγεται στις χώρες. Ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να χωρέσει τα μεγέθη αυτά. Πείτε σε κάποιον απλό άνθρωπο ότι η ΕΕ και το ΔΝΤ μας έδωσαν 300 δις περίπου την προηγούμενη δεκαετία. Θα δείτε την απλή απάντηση που θα δώσει: μα εδώ έκλεισαν χιλιάδες μαγαζιά, ο μισθός έπεσε, η σύνταξη κόπηκε, η ανεργία αυξήθηκε, και τελικά έχουμε μεγαλύτερο δημόσιο χρέος απ οτι πριν μπούμε στα μνημόνια! Και αυξήθηκε το ιδιωτικό χρέος σε τράπεζες και κράτος!
 

Υπάρχει λοιπόν ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ μικροοικονομικής καθημερινότητας και μακροοικονομικής πραγματικότητας. Ένα μεγάλο κενό μεταξύ χρόνου και κεφαλαίου.  

Δεν μπορεί να ενισχυθεί πλέον το ατομικό εισόδημα τόσο γρήγορα απο μια αύξηση του εθνικού εισοδήματος. 

Όσες μελέτες και βιβλία αποδεικνύουν το αντίθετο εμείς πολύ απλά δεν το βλέπουμε στην τσέπη μας.  

Αντιθέτως αυτό που ζήσαμε εδώ στην Ελλάδα ήταν καθίζηση αγοραστικής δύναμης, απαξίωση εργασίας, περιουσίας, βιοτικού επιπέδου. Και μόλις πήραμε μια απλή ανάσα, ξαναμπαίνουμε λόγω της πανδημίας σε εσωτερική υποτίμηση (περι αυτού πρόκειται αφού θα δουλεύουμε λιγότερο, θα πληρωνόμαστε λιγότερο, θα ξοδεύουμε λιγότερα. Απλά θα χρωστάμε περισσότερα)
 

Ξέρετε οι οικονομολόγοι πρέπει να ”λαικίζουμε” ενίοτε. Να απλουστεύουμε τα πράγματα. Οφείλουμε να εξηγούμε στους γονείς μας το γιατί ο μισθός μας σήμερα δεν φθάνει να μας καλύψει μέχρι τέλος του μήνα, ενώ στα χρόνια της δικής τους εργασίας τους περίσσευαν λεφτά και μας έχτισαν σπίτια. Εμείς πρέπει να τους εξηγούμε γιατί πλήρωναν τόσες πολλές εισφορές στα ταμεία τους και σήμερα παίρνουν πολύ χαμηλές συντάξεις.

Και όταν ακούνε στις ειδήσεις ότι έρχονται δισεκατομμύρια σε αυτό τον τόπο πρέπει να τους εξηγούμε ότι στην τσέπη μας αυτό θα φανεί αμυδρά-αν φανεί ποτέ- κάποια στιγμή στο μέλλον και ανάλογα με την ικανότητα της πολιτικής ηγεσίας να κατανείμει δίκαια αυτό το χρήμα.

Είναι μεγάλη η απόσταση απο την τσέπη του καθενός μέχρι την λογική ανάλυση των πραγμάτων.  

Πεισματικά αρνούμαστε να δεχθούμε – ενώ υποσυνείδητα το ξέρουμε- ότι τα δις δεν αφορούν άμεσα εμάς, αλλά μας ενθουσιάζει να το ακούμε απο τον δημοσιογράφο ή τον υπουργό. Η καθημερινότητα στον επιχειρηματικό στίβο και στον εργασιακό βίο απέχει πολύ από τις παγκόσμιες προσπάθειες για οικονομική ενίσχυση των κοινωνιών. Διότι το ζητούμενο είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κομπολόι και Rolex γιόκ

Του ΗΛΙΑ ΚΑΡΑΒΟΛΙΑ

Ο καβαφικός στίχος μάλλον ταιριάζει στην σημερινή κατάσταση της θεωρητικής εξόδου απο τα μνημόνια των δανειστών. Ταιριάζει, πρωτίστως γιατί καλλιεργήθηκε η αίσθηση – επί μια δεκαετία περίπου – ότι οι εταίροι μας θέλανε το κακό μας. Θέλανε τον πλούτο μας, θέλανε τη γή μας, θέλανε να μας κατακτήσουν. Και εγώ, φίλε αναγνώστη, πολλές φορές έγραψα για τα εσκεμμένα λάθη των εταίρων/δανειστών. Για την ιδιοτέλεια τους, τις εμμονές τους να ασκούν παράλληλα με την πολιτική διάσωσης και τιμωρητική πολιτική. Πολλές φορές έβλεπα ότι μας ήθελαν να συμπεριφερόμαστε ως κοινωνία ενοχής και όχι ως κοινωνία διόρθωσης. Κάποιοι όμως σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο έβλεπαν αυτό που εξ αρχαιοτάτων χρόνων φαντασιώνεται (βολικά) ο Έλληνας. Ότι θέλουν να μας κατακτήσουν, να μας διαμελίσουν, να μας εξαφανίσουν οι Άλλοι, οι Ξένοι, οι Αλλόθρησκοι, οι Βάρβαροι

 

Στο εξαιρετικό του βιβλίο «Μικρό και Αλαζονικό Έθνος» (φράση του Νίτσε), 2018 -εκδ.Επίκεντρο, ο κριτικός Μ. Καραγιάννης γράφει κάπου: «Η σημερινή κρίση είναι ο ίλιγγος και ο πανικός που προκαλεί στον Έλληνα η εποχή της παγκοσμιοποίησης. Ξαφνικά πρέπει να αφήσει τα κομπολόγια και να περάσει κατευθείαν απο την ανατολίτικη αίσθηση του ιστορικού κυκλικού χρόνου στην μετανεωτερικότητα. Να μετρήσει, να σχεδιάσει, να προγραμματίσει για το μέλλον. Να υλοποιήσει όσα ανέλαβε για διακόσια χρόνια, σε ένα ολισθηρό έδαφος και κάτω απο ασφυκτική πίεση. Είναι η αδυναμία του να παραμείνει ακίνητος».
 

Κομπολόι και Rolex γιόκ

 

Η ελληνική αντίληψη του χρόνου πριν την κρίση ήταν αυτή ακριβώς: το κομπολόι στο ένα χέρι και το Rolex στο άλλο. Και σήμερα, μετά απο την μακροοικονομική λογιστική τακτοποίηση, ο χρόνος είναι που μετράει καταλυτικά. Το ρολόι στο χέρι (μαιμού αυτή την φορά) ξαναγίνεται μετρητής εργασίας και πηγή άγχους. Η μή γραμμική αντίληψη του χρόνου εγκλωβίζει επικίνδυνα τον νεοέλληνα στα δεσμά της παραγωγικότητας, στα καπιταλιστικά όρια της ανταγωνιστικότητας και της καινοτομίας, στοιχεία που συστηματικά »αμελούσε» το συλλογικό υποκείμενο που καλείται »ελληνική αγορά»( ακριβώς επειδή τα αμελούσε το κάθε άτομο ξεχωριστά.)

 

Το ξέρουμε ενδόμυχα όλοι μας: δεν φταίνει οι ξένοι που μας πέρασαν θηλειά στον λαιμό. Είχαμε βάλει την δική μας θηλειά εμείς οι ίδιοι. Σε μια χώρα που ο τοπικισμός υπερισχύει του εθνικού στοιχείου. Που η ατομικότητα μπερδεύεται με την υποκειμενικότητα. Και η κοινότητα με το συλλογικό, η αναστολή της βιώσιμης προόδου και της ευμάρειας για τους πολλούς, ήταν φυσικό αποτέλεσμα. Εγωκεντρικές ανομικές συμπεριφορές δόμησαν ένα κοινωνικό πλαίσιο στα όρια της παραβατικότητας. Το γκάζι πατιέται πριν ανάψει το φανάρι. Οι υποχρεώσεις πληρώνονται την τελευταία μέρα ή εμπρόθεσμα. Τα σκουπίδια συσσωρεύονται όλες τις ώρες.
 

Η κουλτούρα του λαού γεννάει τις κρίσεις

 

Μην αναρωτιέσαι φίλε αναγνώστη αν αυτά σχετίζονται με την κρίση και τα μνημόνια. Η κουλτούρα ενός ολόκληρου λαού είναι που γεννάει τις οικονομικές κρίσεις συν την καπιταλιστική πραγματικότητα της περιοδικής κρίσης υπερσυσσώρευσης. Ποτέ δεν υπάρχει μόνο μια αιτία για τα κοινωνικο-οικονομικά φαινόμενα. Ο καταναλωτισμός μέσω της υπερχρέωσης γεννάει τα ελλείμματα. Η έλλειψη θεσμικής παιδείας διαλύει το Κράτος. Οι πελατειακές λογικές θρέφουν τις κομματικές παρέες που νέμονται την εξουσία κάθε φορά, εδώ και δεκαετίες.

 

Η πραγματικότητα, όπως γράφει ο Μ.Καραγιάννης, είναι ότι στην Ευρώπη θα υπάρχει πάντα »ο συνεπής στον Νόμο Γερμανός απέναντι σε έναν αιώνιο παραβάτη Έλληνα». Η ελληνική αντίληψη του Εγώ, του Κράτους, του Νόμου, είναι οι βασικές δομές της ιδιοσυγκρασίας μιας ολόκληρης κοινωνίας που τρώει τα σωθικά της μοιρασμένη, διχασμένη ανέκαθεν μεταξύ προσώπων και φατριών. Χωρίς συνειδητοποιημένη και ισχυρή αστική τάξη. Χωρίς να έχει ξεφύγει από την προγονοπληξία σχεδόν ποτέ, η ελληνική κοινωνία των δυο τελευταίων αιώνων είναι η κοινωνία της ένοχης συνείδησης που βολικά ψάχνει στον καθρέφτη της τον Μεγάλο Άλλο. Ώστε να ζήσει σε μια ηδονική απραξία με το υπερτροφικό Εγώ και όχι το ορθολογικό Εμείς.

 

Αν συνεχίσουμε να βαδίζουμε με την υπερεγωτική προσταγή της ενοχής απέναντι στην Αλλαγή. 

Αν δεν αποτινάξουμε τον ζυγό της εθνικής μας νεύρωσης (Νεοφοβία), θα...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γιατί ο "εξυπνότερος λαός του κόσμου" θέλει να ακούει ψέμματα

Του Ηλία Καραβόλια

Ήταν τέλη του 1981. Η χώρα βρισκόταν σε προεκλογική περίοδο.


Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού πίστεψε στην έννοια της Αλλαγής και στο Κοινωνικό Συμβόλαιο, συνθήματα που ο Ανδρέας Παπανδρέου  πέρασε ως βασικά μήνυματα στην διψασμένη για "απαλλαγή απο την Δεξιά" ελληνική κοινωνία της Μεταπολίτευσης.

Ο Ανδρέας, ευφυής οικονομολόγος  που έζησε απο κοντά  την οικονομική άνθηση του '50 και του '60 στις ΗΠΑ, υιοθέτησε μια νεοκεϋνσιανή -για την εποχή - συνταγή τόνωσης της ελληνικής οικονομίας, με κεντρικό άξονα πολιτικής  την ατομική κατανάλωση.  

Δεν θα αναφερθώ σε μεγέθη δημοσιονομικά, ούτε σε αριθμούς που δείχνουν την διόγκωση του Κράτους, των ελλειμμάτων, του Χρέους. 

Είναι όλα πλέον γνωστά και ιστορικά κατεγεγραμμένα. Θα σταθώ στο σκέλος της «επένδυσης της  κοινωνικής επιθυμίας» , μια παράμετρο στην οικονομική του πολιτική που συνοδεύτηκε από μακροχρόνιες συμπεριφορές και νοοτροπίες ατόμων, ομάδων, γενεών. Και σήμερα ζούμε δυστυχώς ξανά μια κατάσταση «φυσιολογικής κυκλικότητας»  της οικονομικής,πολιτικής και πολιτισμικής μας συμπεριφοράς, ως άτομα και ως λαός. 

Μια ολόκληρη γενιά έμαθε, από την δεκαετία του '80 και μετά, να κερδίζει χωρίς να δουλεύει πολύ, να επιδοτείται οικονομικά και κοινωνικά χωρίς να καταθέτει βιώσιμα πλάνα, να ζεί μεταπρατικά και προμηθειακά χωρίς να παράγει. Κάποιοι θα πούν ότι αυτό το «μεσιτικό» χαρακτηριστικό  του Έλληνα, το εμπορικό δαιμόνιο και όχι το δημιουργικό, υπάρχει από την αρχαιότητα. Σύμφωνοι, αλλά η πρόσβαση στο εύκολο κέρδος, η διείσδυση στα κανάλια της υπεραξίας και κυρίως η τάση για ανοδική κοινωνική κινητικότητα, εδραιώθηκε σε αυτόν τον τόπο, μετά τον ερχομό στην εξουσία του Ανδρέα Παπανδρέου.  

Μπορεί να ανέδειξε την κοινωνική ευαισθησία του Κράτους, να έβαλε τα θεμέλια για αναδιανομή του πλούτου και για τα περίφημα «νέα τζάκια», όμως η οικονομική του πολιτική δυστυχώς πριμοδοτούσε μακροπρόθεσμα όχι τους ικανούς και έντιμους, αλλά τους στενά συνδεδεμένους με τον κρατικό μηχανισμό και την διαπλοκή.

Στόχος αφανής ήταν η μοιρασιά του  δημοσίου ( ευρωπαικού κατά βάση) χρήματος,γεννώντας τον μεγαλύτερο οικονομικό μύθο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, την εύθραυστη όπως αποδείχτηκε ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας: Την μικρομεσαία επιχείρηση.

Πολλά και σεβαστά τα οφέλη της χώρας και των κατοίκων της από την ηγετική φυσιογνωμία του Ανδρέα Παπανδρέου. Το "ομόλογο"  όμως που εκδόθηκε το 1981, και ήταν «ομόλογο της ήσσονος προσπάθειας για το μέγιστο κέρδος», με ενέχυρο τον δήθεν μελλοντικό πλούτο, είχε τελικά πολύ μεγάλο κόστος δανεισμού για το νεοελληνικό κράτος και τους πολίτες του. 

Με αυτό το «ομόλογο» αναποδογυρίστηκε απότομα και άγαρμπα η κοινωνική πυραμίδα και άρχισε μια παλινδρομική κίνηση στην κοινωνική διαστρωμάτωση, με αποτέλεσμα μια  δήθεν πιο ευνοϊκή θέση για την μεσαία τάξη.

Μπορεί το χάσμα κοινωνικής ανισότητας και η ψαλίδα φτωχών - πλουσίων να έκλεισε τα τελευταία 35 χρόνια στην χώρα μας, όμως η κινητικότητα του πλούτου δεν είχε ομαλή αναδιανομή στην κοινωνία.Οι τάξεις καλύφθηκαν δήθεν με τον μανδύα της ελεύθερης πρόσβασης στη ευημερία, που τελικά αποδεικνύεται  τεχνητός μανδύας για τις μόνιμες διαφορές μεταξύ αυτών που παράγουν  και κερδίζουν και αυτών που κερδίζουν μεσολαβώντας. Διότι αυτές είναι οι δύο φυλές των Ελλήνων, ας μην γελιόμαστε. 

Σήμερα, ο νεοέλληνας καλείται να αποπληρώσει το «ομόλογο» εκείνο.  

Αρέσκεται όμως στο να το αγοράσει ξανά. Να εξαργυρώνει με δανεικά τα κουπόνια του και να το μετακυλίει προς το μέλλον, ως ατέρμονη οφειλή εθνικής ιδιοσυγκρασίας.Το φθηνό ευρώ, η δανειολαγνεία, οι τεχνητές επιθυμίες, το υπερτροφικό Δημόσιο και η έλλειψη σοβαρής επιχειρηματικότητας από τους νεοέλληνες, συνάντησαν το 2009 την πραγματικότητα της παγκόσμιας οικονομικής ανισορροπίας που θρέφεται και συντηρεί ταυτόχρονα το αδηφάγο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Το δε ελληνικό τραπεζικό σύστημα, κρατικό την δεκαετία του '80, έντονα ιδιωτικό και επεκτατικό (Βαλκάνια) τις δυο επόμενες δεκαετίες, τελικά ενεχυρίασε στην ΕΚΤ όχι τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, αλλά το μερίδιο του τόκου που δήθεν δικαιούνταν ο κάθε Έλληνας από το «ομόλογο» του 1981: Το εύκολο κέρδος.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ:Επιστολή σε Γερμανό φορολογούμενο

Αγαπητέ Χανς,

Είμαι πολύ χαρούμενος που τελικά επέλεξες τα ελληνικά νησιά -και φέτος- για τις διακοπές σου. Φυσικά γνωρίζεις ότι σε συμφέρει οικονομικά, δεδομένου ότι οι τιμές εδώ έχουν υποχωρήσει αρκετά. Άλλωστε δεν σου κόστισε πολλά να μείνεις σε ξενοδοχείο πέντε αστέρων...

Έμαθα -εκτός και αν είναι φήμες- ότι στη φετινή σου φορολογική δήλωση αναγράφεται ένα ποσό που υποτίθεται ότι αφορά... εμένα! Πλάκα κάνω, εννοώ το ποσό που αναλογεί σε κάθε Γερμανό πολίτη, επειδή η χώρα σας -και οι υπόλοιπες της Ευρωζώνης- δανείζουν τη δική μου. Πιστεύω ότι γνωρίζεις κάτι που μάλλον εσκεμμένα δεν σας λένε εκεί τα ΜΜΕ: μέχρι τα τέλη περίπου του 2009, δανειζόμασταν -σαν Ελληνικό Δημόσιο- από τις περίφημες αγορές, σχεδόν με το ίδιο επιτόκιο όσο και εσείς! Αυτό ίσχυε σχεδόν από τότε που, και εσύ και εγώ, είχαμε το ευρώ στην τσέπη μας.  

Στην Ελλάδα είχαμε -και έχουμε- κακούς πολιτικούς, που δυστυχώς δεν κρατούσαν καλά βιβλία, ίσως έκρυβαν από τις Βρυξέλλες τα στατιστικά μας, αλλά οφείλω να σου πω ότι αυτές τις αλχημείες μάλλον τις εφαρμόζουν πάρα πολλές κυβερνήσεις. Είτε μέσω... Goldman Sachs, με τα περίφημα swaps δηλαδή, με αλχημείες χρηματοπιστωτικές, είτε με άλλα τεχνάσματα, πάνω-κάτω όλες οι χώρες παραβίαζαν την παλιά συνθήκη, του Μάαστριχτ. Εμείς, μάλλον το παρακάναμε…

Έχεις δει φυσικά, πόσες BMW, πόσα Porshe, Audi, Opel έχουμε εδώ στην Ελλάδα. Αν θυμάσαι, η κουζίνα στο διαμέρισμα που νοίκιαζες το καλοκαίρι, ήταν Bosch και το ψυγείο Miele (εννοείται ότι στο σπίτι μας έχουμε τα πιο «ακριβά» μοντέλα. Και εννοείται ότι φοράμε Adidas, Puma, για τη γυμναστική μας, πάντα!). 

Θα μου πεις: τι σε αφορά εσένα αν εμείς εδώ στην Ελλάδα ψωνίζουμε από τις γερμανικές εταιρείες! 

Λέω, μήπως έχεις κάποιες μετοχές, με το κομπόδεμά σου, εκεί στο χρηματιστήριο ή μπορεί και να έχει επενδύσει σ' αυτές το συνταξιοδοτικό σου ταμείο!

Οπότε, κάπως τις «ενισχύουμε» με την κατανάλωσή μας και εμείς... Εξάλλου, εδώ στην Ελλάδα δεν παράγουμε ούτε αυτοκίνητα, ούτε κουζίνες και ψυγεία (ενώ παπούτσια και ρούχα, νομίζω παλιότερα φτιάχναμε) Τώρα, λόγω των Κινέζων που κατέκλυσαν τους δρόμους με τις βιτρίνες τους, πώς να πουληθούν τα ελληνικά; Άσε που εδώ και χρόνια φτιάχνονται στη Βουλγαρία, διότι η γραφειοκρατία και οι φόροι (γι' αυτό δεν φταίτε εσείς, ήμαρτον) αναγκάζουν πολλούς βιοτέχνες να τα παρασκευάζουν εκεί και να τα πωλούν στα Βαλκάνια. 

Πάντως, εμείς, προτιμάμε πάντα τα δικά σας προϊόντα: είναι θέμα ποιότητας, άσχετα αν κοστίζουν αρκετά λεφτά. Άλλο πράγμα να έχεις το αυθεντικό SUV της Mercedes, και άλλο το… Rexton! Αυτό κάναμε τόσα χρόνια, με όλα τα ευρωπαϊκά προϊόντα. Όπως εσείς προτιμάτε ελληνικό ήλιο και ελληνική θάλασσα!

Α, να μην ξεχάσω: περίπου 4-5 χρόνια τώρα, μόνο Lidl, Aldi, Media Markt, Saturn πάω για ψώνια!  

Ελπίζω, Χανς, αυτοί οι όμιλοι να επενδύουν στη χώρα σας, τα έσοδα που κάνουν εδώ ή, τουλάχιστον, να στηρίζουν εκεί τις θέσεις εργασίας. Γιατί εδώ, δεν πληρώνουν πολύ καλά τους Έλληνες που δουλεύουν μέσα στις αλυσίδες αυτές…

Χανς, επειδή διάβασα καλά αυτά που συμβαίνουν με την Ελλάδα και το ευρώ, θέλω να σου πω ότι δεν είναι ακριβώς δανεικά και αγύριστα αυτά που μας δίνετε και εσείς και οι υπόλοιποι στην οικογένεια της Ευρώπης.  

Καταρχήν, ξέρεις ότι υπάρχει τόκος, και μάλιστα καλός. Επίσης, μας αφαιρέθηκε πολύ εισόδημα από την τσέπη μας (μισθοί, συντάξεις, επιδόματα) και δουλειές δεν υπάρχουν, αφού οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια, ακόμη και σε υγιείς επιχειρηματίες. Και όπως είδες το καλοκαίρι, δεν είμαστε και τόσο... τεμπέληδες (άλλωστε, την ώρα που έκανες ηλιοθεραπεία, εγώ δούλευα!) Και, φυσικά, σχεδόν οι περισσότεροι κάνουμε διακοπές εντός Ελλάδος... 

Εντάξει, έχουμε πολλές αργίες και απεργίες, το ξέρω. Τι να κάνουμε, Χανς, βλέπεις ο πατέρας του Παπανδρέου, γέμισε προνόμια τους συνδικαλιστές και γέμισε με περιττό κόσμο το Δημόσιο. Αλλά και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις, των δυο μεγάλων παλιών κομμάτων, συνέχεια προσλήψεις, προσλήψεις, προσλήψεις. Σε αυτό φταίω και εγώ, που τους ψήφιζα τόσα χρόνια! Κυρίως οι γονείς μας φυσικά φταίνε, αυτοί τους έδιναν δύναμη…

Ξέχασα να σου πω ότι γενικότερα, έχει αρχίσει και ξυπνάει ο Έλληνας. Π.χ., δεν ψηφίζει πλέον σαν πρόβατο τα δύο παλιά κόμματα, άσχετα αν λόγω «τρομοκρατίας» ξαναέκαναν κυβέρνηση. Ένας μικρός 40άρης Αριστερός, πήρε 27% και είναι αντιπολίτευση. Μάλλον θα βγει στις επόμενες εκλογές. Όχι ότι αυτός θα φτιάξει πράγματα, αλλά λέμε, μήπως γίνει κάτι. Δεν τον ψήφισαν μόνο δημόσιοι υπάλληλοι, όπως λένε τα ΜΜΕ εδώ, και ούτε φυσικά θα διέλυε το… ευρώ, όπως έλεγαν τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Απλά, ήθελε να αλλάξει αυτό το πράγμα, το Μνημόνιο -θα το έχεις ακούσει, είναι 3 φορές που το κάνουν όλο και πιο σκληρό- που μας έχει διαλύσει τη ζωή και δεν μας αφήνει να πάρουμε ανάσα! Αλλιώς, Χανς, πώς να ξεχρεώσουμε αυτά που μας δίνετε τόσο καιρό, τόσο εσείς όσο και τα άλλα κράτη;

Χανς, κλείνοντας θέλω να σου πω ένα πράγμα: μήπως γνωρίζεις γιατί μας πουλάνε τόσα πολλά όπλα και στρατιωτικά οχήματα οι δικοί σας, και οι Γάλλοι, τόσα χρόνια; Έχεις ακούσει κάτι για πόλεμο;  

Ξέρεις, εμείς χάνουμε 10% κάθε χρόνο από τα λεφτά που θα πήγαιναν σε σχολεία, νοσοκομεία, για να παίρνουμε υποβρύχια, τανκς και πυρομαχικά από κάτι δικές σας εταιρείες. Άσε που λάδωναν κάποιους πολιτικούς και κάποιους μεσάζοντες, πολλά χρόνια τώρα. Και μόνο ένας μπήκε φυλακή! Για τη SIEMENS, τα ξέρεις, τι να στα λέω. Παντού, ρε παιδί μου, σε όλο τον κόσμο, έκανε δουλειές με μίζες. Τι πράγμα είναι αυτό! Ελπίζω ο ξάδελφός σου που δουλεύει εκεί, να μην έχει απολυθεί!

Άκου, Χανς, η αλήθεια είναι ότι κάποια χρόνια δεν πληρώναμε όλο τον φόρο εδώ στην Ελλάδα και κάποιες φορές δίναμε «δωράκι», σε δημόσια υπηρεσία, ξέρεις, για να πάρουμε κάποια χαρτιά γρηγορότερα. Αλλά δεν το κάνουν όλοι αυτό και τουλάχιστον δεν το κάνουν τώρα τόσο συχνά. Πού θα πάει, θα γίνουμε νομοταγείς όπως εσείς. Αλλά μην περιμένεις να οργανωθούμε και να είμαστε τόσο τυπικοί φίλε μου, σαν εσάς, σε επιχειρήσεις, Δημόσιο, πλατείες, δρόμους! Εδώ είναι Μεσόγειος, αδελφέ! Άλλο κλίμα, άλλα μυαλά! Μερικά πράγματα, δεν αλλάζουν στον άνθρωπο. 

Πολιτισμό από την αρχαιότητα μπορεί να είχαμε, αλλά κουλτούρα, φίλε, δεν έχουμε… μπόλικη! Ακόμα και τον Goethe να διαβάζαμε, αντί τον Πλάτωνα που τόσο πολύ αγαπάς!

Χανς, σε χαιρετώ και ειλικρινά σε περιμένω με αγωνία: