ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ποιος ωφελείται από μια συνάντηση κορυφής Ελλάδας – Τουρκίας στην παρούσα συγκυρία;

Γράφουν οι Κώστας Α. Λάβδας (καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο) και Κωνσταντίνος Λουκόπουλος (αντιστράτηγος ε.α.)

 

Oι συναντήσεις κορυφής προϋποθέτουν αφενός εξαιρετική προετοιμασία και, αφετέρου, οξυδερκή αίσθηση της χρονικής στιγμής.  

Τι αναμένει η Αθήνα από την κορύφωση του πολιτικού διαλόγου με την Άγκυρα; 

Παράταση της ήπιας περιόδου; Ή πρόοδο στον πυρήνα της ατζέντας που καθορίζουν τις σχέσεις;

Είναι πιθανό η πρώτη εκδοχή των προσδοκιών να εξυπηρετηθεί προσωρινά και υπό προϋποθέσεις, ενώ η δεύτερη – η οποία προϋποθέτει τον περιορισμό της τουρκικής ατζέντας – είναι απίθανο να ευοδωθεί. 

Άλλωστε η συγκυρία είναι εξαιρετικά δυσμενής. 

Όμως η πρώτη εκδοχή θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την κορύφωση του πολιτικού διαλόγου, η οποία εκτός του ότι είναι απίθανο να οδηγήσει στη δεύτερη, εγκυμονεί άλλους κινδύνους.

Έχουμε και οι δύο εκφράσει, ξεχωριστά αλλά επανειλημμένα, τον προβληματισμό μας για την σκοπιμότητα της επίσκεψης και μάλιστα σε αυτήν την γεωπολιτική συγκυρία. 

Έχει διαφανεί πλέον ότι ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν με την στάση του στον πόλεμο της Γάζας διεκδικεί ηγετικό ρόλο στα δίκτυα του πολιτικού Ισλάμ, εμφανίζοντας την Τουρκία ως πρόμαχο του Ισλαμικού Κόσμου που καταπιέζεται από τη Δύση. Δεν είναι δύσκολο να κατανοήσει κάποιος τις αναφορές του στην ομιλία στο παλιό αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης για πιθανή αναβίωση της σύγκρουσης «Σταυροφόρων-Ισλάμ», της τουρκικής παρέμβασης στην Λιβύη, στην Συρία και στο Καραμπάχ ή ακόμα και στο Οθωμανικό παρελθόν της Θεσσαλονίκης.

   Με αυτά τα δεδομένα και την αβεβαιότητα για την επόμενη ημέρα στην ευρύτερη «σεισμογενή» γεωπολιτικά περιφέρεια, βλέπουμε την Αθήνα να παρακολουθεί την στάση της Άγκυρας με ένα συνδυασμό αμηχανίας και ακατανόητης προσήλωσης στην αποκαλούμενη πορεία «επαναπροσδιορισμού» των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Στην πραγματικότητα, η εντεινόμενη διάσταση της Τουρκίας με τη Δύση αναφορικά με τον πόλεμο στη Γάζα δεν μπορεί παρά να επηρεάσει και το πλαίσιο του ελληνοτουρκικού διαλόγου.

Η Άγκυρα δεν έχει πάρει τίποτε πίσω απ’ όσα προσέθεσε σταδιακά στην ατζέντα των μονομερών απαιτήσεων έχοντας σε ισχύ το casus belli, το Τουρκο-λιβυκό Μνημόνιο και το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας. Λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα, ο αρχηγός του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, Ναύαρχος Τατλίογλου, επανέφερε τα ζητήματα της «αποστρατιωτικοποίησης» νησιών μας στο Ανατολικό Αιγαίο και των λεγομένων «γκρίζων ζωνών», προκαλώντας αμηχανία στην Αθήνα. Αμηχανία προκαλεί και η εμπρηστική ρητορική του Ερντογάν για τον πόλεμο της Γάζας.

Είναι πιθανό  ο Τούρκος Πρόεδρος να εξαπολύσει και από την Αθήνα μία ακόμα επίθεση κατά του Ισραήλ, με το οποίο βρισκόμαστε σε  στρατηγική εταιρική σχέση, αλλά και κατά της Δύσης συνολικά, υποστηρίζοντας την τρομοκρατική επίθεση και τις φρικαλεότητες της Χαμάς. Ελπίζουμε εκείνοι που συνηγορούν υπέρ της κορύφωσης, σε αυτή τη  συγκυρία, της διαδικασίας του πολιτικού διαλόγου, να έχουν προβλέψει και τις ενδεδειγμένες αντιδράσεις σε διάφορα σενάρια, όπως εάν οι δηλώσεις του προέδρου της Τουρκίας στην Αθήνα είναι τόσο προκλητικές που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας να αναγκαστεί είτε να απαντήσει είτε να υπεκφύγει. Ζημία και στις δυο περιπτώσεις αναφορικά με το «ήπιο κλίμα», ούτε λόγος να γίνεται για αλλαγές στην τουρκική ατζέντα.

Αυτή λοιπόν την τουρκική ατζέντα η Άγκυρα  επιλέγει να την προωθεί με «ήπιο» τρόπο, όπως έπραξε την προηγούμενη εβδομάδα με NAVTEX και ΝΟΤΑΜ για ασκήσεις έρευνας και διάσωσης (25-17 Δεκ) μπλοκάροντας πάνω από το μισό Αιγαίο. Πλέον αυτού κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι επιχειρεί να χρησιμοποιήσει φαινομενικά αθώα και τεχνικής φύσης ΜΟΕ που αγγίζουν όμως τον σκληρό πυρήνα της αναθεωρητικής της πολιτικής, όπως να μην αναγνωρίζονται τα Τουρκικά Α/Φ όταν εισέρχονται στο FIR Αθηνών χωρίς σχέδιο πτήσεως και άλλα παρόμοια.

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η μόνη ρεαλιστική δυνατότητα βιώσιμης ειρήνης με την Τουρκία θα εξαρτηθεί κυρίως από...

ΕΘΝΙΚΑ ΝουΔοΣΥΡΙΖΑίικα ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο «ακομμάτιστος ναυαρχούκος» κ. Αποστολάκης

Γράφει ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος 

Αντιστράτηγος ε.α.

Με τα σενάρια για τον ανασχηματισμό προχθες το πρωί να δίνουν και να παίρνουν, όταν άκουσα την είδηση περί υπουργοποίησης του πρώην ΑΓΕΘΑ και τελευταίου υπουργού Εθνικής Άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Βαγγέλη Αποστολάκη, στο υπό σύσταση νέο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι μάλλον πρόκειται για «τρολάρισμα». Όταν μετά από λίγη ώρα επιβεβαιώθηκε καταλήφθηκα από απορία. Ειλικρινά όμως ανατρέχοντας στο παρελθόν του δεν εξεπλάγην όταν πάλι μετά από λίγη ώρα έμαθα ότι μετά από συνομιλία με τον κ. Τσίπρα αρνήθηκε την υπουργοποίηση του δημιουργώντας όλη αυτή την πολιτικά δυσάρεστη κατάσταση για την κυβέρνηση που ως ένα σημείο «βύθισε επικοινωνιακά» τον... ανασχηματισμό.

Πώς είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης να κάνει υπουργό σε ένα τέτοιο κρίσιμο υπουργείο τον κ. Αποστολάκη, όταν ο κ. Τσίπρας ως πρωθυπουργός τον Ιανουάριο 2019 ακροβατώντας θεσμικά και δεοντολογικά, κάτι που άλλωστε συνήθιζε να κάνει, υπουργοποίησε για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρόνια εν ενεργεία Αρχηγό Επιτελείου. Τελευταία φορά που είχε γίνει κάτι τέτοιο ήταν επί Δικτατορίας όταν έγινε υπουργός Άμυνας ο τότε ΑΓΕΣ Αντιστράτηγος Σπαντιδάκης.  

Το υπερκομματικό προφίλ που κάποιοι κύκλοι από τότε αλλά ακόμα και τώρα προσπαθούν να προσδώσουν στον κ. Αποστολάκη προκαλεί απλά θυμηδία. Αλλά ακόμα περισσότερο τα οποιαδήποτε επαγγελματικά του… προσόντα.

Εκτός από την αυλή του, που δημιούργησε όλα αυτά τα χρόνια που σταδιοδρόμησε στο Πολεμικό Ναυτικό (ΠΝ) δεν ακούς από συνάδελφο του, νεώτερο ή αρχαιότερο έναν θετικό χαρακτηρισμό για την πορεία του. Από νέος Αξιωματικός βέβαια υπηρετεί στην Διοίκηση Υποβρυχίων Καταστροφών (ΔΥΚ) μία βεβαίως άκρως απαιτητική θέση σε ατομικό επίπεδο με πολλούς κινδύνους που όμως τον κάνει για πολλά χρόνια να «ξεχάσει» το κυρίως έργο και τις βασικές αποστολές του ΠΝ. Εκεί απέκτησε και το προσωνύμιο «Βάτραχος» το οποίο και πάντα προέβαλε. Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές επί της Διοικήσεως του υπήρξε δυσανάλογα μεγάλος αριθμός σοβαρών ατυχημάτων το οποίο όμως στις Ένοπλες Δυνάμεις βαρύνει ως αρνητικό στοιχείο αξιολόγησης τον Διοικητή, ανεξαρτήτως των πραγματικών διοικητικών ευθυνών που καταλογίζουν οι ΕΔΕ και οι Προανακρίσεις.

Έντονα πολιτικοποιημένος, υποστήριζε κατά παράβαση των κανονισμών και των συνταγματικών περιορισμών που έχουμε οι στρατιωτικοί όταν είμαστε εν ενεργεία, φανερά το ΠΑΣΟΚ και «αμειβόμενος» για αυτό γίνεται υπασπιστής του Άκη Τζοχατζόπουλου, θέση στην οποία παραμένει και μετά επί διετία επί Γιάννου Παπαντωνίου.

Για να προχωρήσει στην καριέρα του τοποθετείται Κυβερνήτης στην Φρεγάτα «Ναβαρίνο» ευρισκόμενη όμως «εν όρμω» για επισκευή. Και σε επισκευή την παρέδωσε χωρίς καμία ημέρα… εν πλω και σε επιχειρησιακή αποστολή.  

Αποστρατεύεται με τις ετήσιες κρίσεις του Μαρτίου 2009 και αποφεύγει να παραλάβει το έγγραφο της αποστρατείας του προκειμένου με την έλευση του ΠΑΣΟΚ τον Οκτώβριο 2009 να επανέλθει ως ουδέποτε απομακρυνθείς. «Όπερ και εγένετο» με υπουργό Άμυνας τον κ. Βενιζέλο αποστρατεύοντας πολλούς άξιους αρχαιότερους του συμμαθητές του.

Από εκεί και πέρα όπως λένε οι συνάδελφοι του με την βοήθεια του ΠΑΣΟΚ και την άσκηση επιρροής γνωστών επιχειρηματικών κύκλων «είναι πάνω στο άλογο». 

Γίνεται ΑΓΕΝ και τον Σεπτέμβριο 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ τον επιλέγει ως ΑΓΕΕΘΑ. 

 

 

Οι εξωυπηρεσιακές σχέσεις του με τον τότε υπουργό Πάνο Καμμένο και τα «ψαροντούφεκα» δεν κρύβονταν.

Η επιλογή του κ. Αποστολάκη μέσα σε μία ημέρα να βγάλει την στολή και να φορέσει πολιτικά είναι αναντίρρητα δικό του θέμα. Όμως ως ΥΕΘΑ κρίνεται πλέον ως πολιτικά τοποθετημένος από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Με το που γίνεται υπουργός της τότε παραπαίουσας και σε αποδρομή κυβέρνησης ταυτίζεται πλήρως με όλες τις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά στα ζητήματα και ιδιαίτερα σε αυτά που ονομάζουμε εθνικά θέματα με ιδιαίτερη εμμονή στην εθνικά επιζήμια  

Συμφωνία των Πρεσπών. Υπογράφει ως υπουργός το σχέδιο Νόμου που κατατίθεται στη Βουλή και τον βλέπουμε στο γνωστό βίντεο να καταχειροκροτεί την ψήφιση της. 

 

 

Υποστηρίζει μάλιστα σε συνέντευξη του στην κ. Στάη στο OPEN ότι ως… «στρατιωτικός» δεν θα ξεχάσει ποτέ το ατόπημα και την προσβλητική αναφορά κατ’ αυτόν του κ. Μητσοτάκη να τον παραλληλίσει με τον Σπαντιδάκη. Μία συνέντευξη που θα έπρεπε να είχε ληφθεί σοβαρά υπόψη.

Το πώς και γιατί αποφασίστηκε να προταθεί στον κ. Αποστολάκη το νέο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας και η πολιτική ζημιά που προκλήθηκε με την τελική του άρνηση είναι θέμα του κ. Μητσοτάκη και του στενού του επιτελείου και δεν πρόκειται να πούμε κάτι περισσότερο. Για τους λόγους του πισωγύρισματος του πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να ακούγονται και γράφονται πολλά αλλά...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Αφγανιστάν. Ένας πόλεμος τελειώνει και ένας… άλλος συνεχίζεται!

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

 

Γράφει ο  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ

Αντιστράτηγος ε.α. - Γεωστρατηγικός Αναλυτής και Εκτελεστικός Διευθυντής στο «Παρατηρητήριο Ευρωμεσογειακής Ασφάλειας και Συνεργασίας»

 

Στο Αφγανιστάν βρισκόμαστε πλέον στο τέλος ενός 20ετούς πολέμου χωρίς όμως να έχουν εκπληρωθεί οι πολιτικοί στόχοι για τους οποίους έγινε. Και όπως διαφαίνεται είμαστε στην αρχή ενός άλλου που θα συνεχιστεί με εκτιμώμενη έκβαση που μάλλον ΗΠΑ και ΝΑΤΟ αποφεύγουν να την ... εκφράσουν δημόσια!

Όσο έωλο ήταν το επιχείρημα του Προέδρου Τραμπ μετά την εσπευσμένη λόγω των επερχομένων τότε προεδρικών εκλογών, Συμφωνία με τους Ταλιμπάν στην Ντόχα τον Φεβρουάριο 2020, ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ αποσύρονται γιατί «νίκησαν» και εκπληρώθηκε η αποστολή (ποια αποστολή άραγε;) άλλο τόσο στον αέρα είναι η δήλωση του νέου Προέδρου Τζο Μπάιντεν ότι το Αφγανιστάν παρά την αποχώρηση της Αμερικής και των Συμμάχων της δεν θα μπορεί να γίνει ξανά ο… παράδεισος της τρομοκρατίας.

Οι μεγαλόσχημες δηλώσεις κενού περιεχομένου που ακούμε είναι σαν να αναφέρονται σε μία άλλη χώρα και σε έναν άλλο πόλεμο. Ούτε η πολυπόθητη ειρήνη επιτεύχθηκε ούτε το Αφγανιστάν έγινε ένα λειτουργικό και βιώσιμο δημοκρατικό κράτος (άλλωστε ποτέ δεν ήταν) το οποίο θα μπορούσε να «σταθεί στα πόδια του» και να εξασφαλιστεί σε τέτοιο βαθμό, έτσι ώστε να μην καταστεί ξανά τόπος φιλοξενίας και εκκόλαψης τρομοκρατικών ομάδων που θα απειλήσουν την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Η απόφαση αποχώρησης είναι αναντίρρητα η έμμεση παραδοχή αποτυχίας της Στρατηγικής που ακολουθήθηκε και φυσικά οι Ταλιμπάν με το δίκιο τους ομιλούν για νίκη από την στιγμή που δεν… έχασαν κάτι που συνιστά βασική αρχή του ανταρτοπόλεμου.

Υπάρχουν βεβαίως και τα θετικά σε σύγκριση με το πώς ήταν η χώρα αυτή το 2001 όταν οι Ταλιμπάν κατείχαν την εξουσία από το 1996 και τα οποία δεν μπορούν να αγνοηθούν. 

Το Αφγανιστάν είναι πλέον μια ισλαμική «δημοκρατία», έχει ένα Σύνταγμα και μία διεθνώς αναγνωρισμένη Κυβέρνηση. Υπάρχουν γυναίκες Βουλευτές και Κρατικοί Αξιωματούχοι ενώ πολλά κορίτσια φοιτούν πλέον σε σχολεία. Η υγειονομική περίθαλψη αν και ελλιπής παρέχεται στοιχειωδώς σε ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού ενώ σημαντικά είναι και τα έργα υποδομής. Όμως είναι μεγάλο λάθος να προβάλλονται αυτά ως Στρατηγική Νίκη!

Οι Αμερικάνοι πήγαν εκεί γιατί οι τρομοκράτες που της επιτέθηκαν είχαν την βάση τους εκεί και απειλούσαν την διεθνή ασφάλεια και ειρήνη και όχι γιατί το Αφγανιστάν ήταν μια απομονωμένη και ερειπωμένη χώρα όπου οι γυναίκες λιθοβολούνταν μέχρι θανάτου και η «θρησκευτική αστυνομία» των Ταλιμπάν σκότωναν τους «ασεβείς» στους δρόμους του φονταμενταλιστικού Εμιράτου τους, που παρεμπιπτόντως για να μην ξεχνιόμαστε είχε αναγνωριστεί από το Πακιστάν, την Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ποιο ήταν όμως το κόστος αυτού του 20ετούς πολέμου που δεν επέφερε τελικά την στρατηγική νίκη και την ειρήνη; 

Σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο Brown (Costs of War) το οικονομικό αντίτιμο του πολέμου (Οκτώβριος 2001-Απρίλιος 2021) μόνο για τις ΗΠΑ έφθασε τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Τα μισά περίπου από αυτά δαπανήθηκαν για αυτές καθαυτές τις Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις, ενώ περί τα 140 δις για την ανοικοδόμηση του Αφγανιστάν και άλλα περίπου 90 δις για την δημιουργία και εξοπλισμό των Αφγανικών Δυνάμεων Ασφαλείας. Οι απώλειες μέχρι σήμερα ανήλθαν σε 2300 άτομα ενώ άλλους 1050 νεκρούς είχαν και οι λοιποί Σύμμαχοι και Εταίροι με 456 Βρετανούς και 157 Καναδούς.

Μετά την Συμφωνία ΗΠΑ-Ταλιμπάν, άρχισαν τον Σεπτέμβριο 2020 στην Ντόχα του Κατάρ οι συνομιλίες μεταξύ της νόμιμης Κυβέρνησης του Αφγανιστάν και των Ταλιμπάν με σκοπό να επιτευχθεί ένας ειρηνικός διακανονισμός και να σταματήσουν οι επιθέσεις των Ταλιμπάν. Αυτές όμως διεκόπησαν καθόσον οι Ταλιμπάν μετά τις σημαντικές επιτυχίες που σημείωσαν από την αρχή του 2021 αποσύρθηκαν από αυτές. Αυτό που έκαναν είναι να «ροκανίζουν τον χρόνο» μέχρι να αποσυρθούν οι Αμερικανικές Δυνάμεις και οι Σύμμαχοι.

Η προσφορά του Αφγανού Προέδρου Ασράφ Γκάνι για αλλαγές στο Αφγανικό Κοινοβούλιο και τα Επαρχιακά Συμβούλια με την συμμετοχή των Ταλιμπάν σε μία μεταβατική κατάσταση αλλά και την συγκρότηση ενός Ανώτατου Συμβουλίου Ισλαμικής Νομολογίας προκειμένου να «επανεξετάσει» τη νομοθεσία και να «συμμορφωθεί» με το Ισλάμ δηλαδή επιβολή της Σαρίας απορρίφθηκε.

Οι Δυνάμεις των Ταλιμπάν συνεχίζουν την επιτυχή τους προέλαση, που εκπλήσσει και τους ιδίους και έχουν εντείνει τις επιθέσεις τους με την Ειδική Απεσταλμένη του ΟΗΕ για το Αφγανιστάν Ντέμπορα Λαίονς να εκτιμά ότι με την 1 Ιουλίου να έχουν κατορθώσει να ελέγχουν 80 από τις 370 διοικητικές επαρχίες της χώρας με τους ίδιους τους Ταλιμπάν να μιλούν για 100! Ο για 3 χρόνια Διοικητής της Νατοϊκής Δύναμης (Resolute Support Mission) στο Αφγανιστάν Αμερικανός Στρατηγός Ώστιν Σκοτ Μίλλερ σε δηλώσεις του την προηγούμενη εβδομάδα επεσήμανε ότι η κατάσταση ασφάλειας δεν είναι … «καλή» και υπαινίχθηκε ότι η χώρα μπορεί να περιέλθει σε κατάσταση εμφύλιου πολέμου εάν οι επιτυχίες των Ταλιμπάν συνεχιστούν.

Παρ’ όλα αυτά στην Ουάσιγκτον υποστηρίζουν ότι η Αφγανική Κυβέρνηση με τις πάνω από 250 χιλ Δυνάμεις Ασφαλείας που διαθέτει, εξοπλισμένες από την Αμερική και εκπαιδευμένες από το ΝΑΤΟ και συνεχώς ενισχυόμενες από αυτήν θα μπορέσει να τους αντιμετωπίσει. 

Όμως κάτι ανάλογο βέβαια είχαν εκτιμήσει και στο Βιετνάμ το 1973. Ο Πρύτανης της Σχολής Προηγμένων Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Τζων Χόπκινς, Έλιοτ Κοέν επεσήμανε ότι ο τρόπος αποχώρησης της Αμερικής και ότι σταμάτησε έναν πόλεμο που δεν κέρδισε εγκαταλείποντας τους Συμμάχους τους παρά το όφελος για τους Αμερικανούς, θα κοστίσει στην στρατηγική φήμη της χώρας.

Οι σκηνές έξω από το Αμερικανικό Προξενείο στην Καμπούλ, όπου συνωστίζονται για να πάρουν βίζα για τις ΗΠΑ πολλοί Αφγανοί που είχαν εργαστεί ως διερμηνείς, οδηγοί και λοιπό υποστηρικτικό προσωπικό των Συμμαχικών Δυνάμεων θυμίζουν λίγο από Σαϊγκόν. Παρενθετικά να πούμε ότι αυτοί οι Αφγανοί φθάνουν τις 18 χιλιάδες και μαζί με τις οικογένειες του ξεπερνούν τις 75 χιλιάδες και οι οποίοι αναμένεται να μεταφερθούν στο Γκουάμ, με το δίκιο τους φοβούνται τη ν εκδικητική μανία των Ταλιμπάν. Οι Βρετανοί όμως έχουν φροντίσει έγκαιρα και αποτελεσματικά για τους «δικούς» τους.

Οι δυνάμεις των Ταλιμπάν αφού κατόρθωσαν να επιβιώσουν μετά το για πολλά χρόνια σφυροκόπημα των Αμερικανών και των Βρετανών στις σπηλιές των περιβόητων βουνών Τόρα Μπόρα με την κεκαλυμμένη βοήθεια των Μυστικών Υπηρεσιών του Πακιστάν (Inter-service Intelligence Directorate), άλλωστε αυτές τους «δημιούργησαν» στους εκεί Μεντρεσέδες (Ιεροσπουδαστήρια), ετοιμάζονται για την μεγάλη επίθεση αμέσως μετά και την αποχώρηση των τελευταίων Αμερικανών τον Σεπτέμβριο. Παρενθετικά να πούμε ότι το Ισλαμαμπάντ επιδιώκει για δικούς του λόγους ένα αδύναμο και αποσταθεροποιημένο Αφγανιστάν με Παστούν στην εξουσία. Δεν θέλουν ένα ισχυρό και ενοποιημένο κράτος.

Την Παρασκευή 2 Ιουλίου όταν η Αεροπορική Βάση Μπαγκράμ που βρίσκεται κοντά στην Καμπούλ παραδόθηκε από τους Αμερικανούς στις Αφγανικές Δυνάμεις, οι Ταλιμπάν σταμάτησαν τις επιθέσεις και πανηγύρισαν σαν να πέτυχαν μία μεγάλη. Και πώς να μην θεωρούν ότι είναι οι νικητές του 20ετούς πολέμου αφού πέτυχαν έναν από τους κύριους στόχους τους, την ουσιαστικά χωρίς όρους απόσυρση των Συμμαχικών Στρατευμάτων.  

Τελειώνει λοιπόν ο πόλεμος που έκαναν οι ΗΠΑ με τους Συμμάχους τους στο Αφγανιστάν χωρίς νίκη και συνεχίζεται ένας άλλος, ο...

 

ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Αποκωδικοποιώντας ΑΟΖ και Υφαλοκρηπίδα

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου 

Αντιστρατήγου ε.α.

Στην Ελλάδα «ανακαλύψαμε» την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) κάπου το 2010, μόλις... 38 ολόκληρα χρόνια μετά την υπογραφή της Σύμβασης του Δικαίου της Θαλάσσης (United Nations Convention on the Law of the Sea UNCLOS III-Montego Bay, 1982) που την καθιέρωσε νομικά, και 23 από την κύρωσή της από την ελληνική Βουλή (21 Αυγ. 1995), όταν η Κυπριακή Δημοκρατία, μετά τη συμφωνία οριοθέτησης AOZ με το Ισραήλ, αρχίζει έρευνες για υδρογονάνθρακες.

Το ακρωνύμιο ΑΟΖ εισέρχεται στη ζωή μας, γράφονται πολλά και ακούγονται ακόμα περισσότερα, ο μέσος πολίτης, που «βομβαρδίζεται» από ειδικούς και μη, μπερδεύεται, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι απλά και μόνο με την κήρυξή της θα βρούμε τη λύση στο... οικονομικό μας πρόβλημα!

Τους επόμενους 2-3 μήνες θα ειπωθούν πολλά, αφενός μεν λόγω κινητικότητας στην Κυπριακή ΑΟΖ, αφετέρου επειδή εκτιμάται ότι θα προχωρήσει ο λεγόμενος «ελληνοτουρκικός διάλογος» και πάνω σε αυτό το θέμα.  

Με αυτό το άρθρο «δεν κομίζουμε γλαύκα εις Αθήνας», αλλά επιχειρούμε να συνοψίσουμε χωρίς «ευσεβο-ποθισμούς» και με απλά λόγια τι ισχύει και τι όχι, για να διευκολύνουμε τους αναγνώστες μας στην κατανόηση βασικών εννοιών.

Τι είναι ΑΟΖ

Στο 5o μέρος (V) της Σύμβασης των ΗΕ για το ΔΘ-UNCLOS (Άρθρα 55-75) καθορίζεται το νομικό καθεστώς της ΑΟΖ, ενώ σε άλλα μέρη βρίσκουμε σχετιζόμενα θέματα που αφορούν τη διευθέτηση των διαφορών, τη θαλάσσια έρευνα και την προστασία του περιβάλλοντος.

ΑΟΖ είναι η θαλάσσια περιοχή πέρα από την παρακείμενη αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα), εκτεινόμενη μέχρι 200 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετριέται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης. 

Να υπενθυμίσουμε ότι Υφαλοκρηπίδα είναι ο θαλάσσιος βυθός και το υπέδαφός του που εκτείνεται πέραν των χωρικών υδάτων έως 200 ν.μ. ή και πέραν αυτών (εξαρτάται από το υφαλοπρανές), μετρούμενα από τις γραμμές βάσης.

Στη Σύμβαση αναφέρεται ρητά (Άρθρο 121) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η Υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές.

Το παράκτιο κράτος ασκεί μέσα στην ΑΟΖ ειδικά κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, τη διατήρηση και τη διαχείριση των φυσικών πηγών, των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας, καθώς και δικαιώματα που αναφέρονται στην εξερεύνηση και την οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας και των ανέμων.

Δεν συνιστούν δηλαδή εδαφική κυριαρχία όπως συμβαίνει στα χωρικά ύδατα που για την Ελλάδα είναι ακόμα 6 ν.μ. (σ.σ. λόγω του casus belli της Άγκυρας αλλά και άλλων παραγόντων, η Ελλάδα δεν ασκεί το δικαίωμα που της δίνει η Σύμβαση για επέκταση στα 12 ν.μ.)

Διαφορές ΑΟΖ - Υφαλοκρηπίδας

Η ΑΟΖ είναι καθαρά νομικός-οικονομικός όρος, χωρίς γεωλογικό χαρακτήρα. 

Η υφαλοκρηπίδα ξεκίνησε ως γεωλογική έννοια και μετά απέκτησε και νομική διάσταση.

Η υφαλοκρηπίδα υπάρχει εξαρχής («ab initio») και αυτοδικαίως («ipso facto»), ενώ η ΑΟΖ πρέπει να ανακηρυχθεί («ipso jure»).

Η υφαλοκρηπίδα εμπεριέχεται στην ΑΟΖ και, κατά συνέπεια, υπερκαλύπτεται από αυτήν, παρ' όλα αυτά διατηρούν «την αυτονομία τους».

Η υφαλοκρηπίδα αναφέρεται μόνο στον ορυκτό πλούτο του βυθού και του υπεδάφους, ενώ η ΑΟΖ, εκτός από αυτό, συμπεριλαμβάνει αλιεία και εναέριο χώρο για αιολική ενέργεια.

Κρίσιμα χαρακτηριστικά-πλεονεκτήματα

Υπάρχει λοιπόν ελληνική Υφαλοκρηπίδα αλλά όχι ελληνική ΑΟΖ, καθόσον πολύ απλά αυτή δεν έχει... κηρυχθεί! Σε ό,τι αφορά στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου του βυθού και του υπεδάφους (υδρογονάνθρακες) η Υφαλοκρηπίδα μας καλύπτει πλήρως, με την προϋπόθεση να οριοθετηθεί με τις παρακείμενες χώρες. 

Η κήρυξη της ΑΟΖ δεν πρέπει όμως να συγχέεται με την επέκταση των χωρικών μας υδάτων, όπως συχνά πυκνά κάνει ο... ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος!

Η ΑΟΖ, ως οικονομική και όχι γεωλογική έννοια, ισχυροποιεί νομικά την Ελλάδα στο θέμα των νησιών, καθόσον εξασθενεί το επιχείρημα της Τουρκίας που επισημαίνεται ότι επιμένει διαρκώς για το Αιγαίο στην Υφαλοκρηπίδα, ότι τα νησιά (σ.σ.: πάντα τα αναφέρει ως νησιά του Αιγαίου και όχι ως ελληνικά) δεν έχουν Υφαλοκρηπίδα, διότι επικάθονται σε αυτή της Ανατολίας.

Επισημαίνεται ότι η ΑΟΖ ως «πολυλειτουργική» δίνει νέες δυνατότητες στην αλιεία, που είναι παράγοντας οικονομικής ανάπτυξης, με τη διασφάλιση των αλιευτικών πηγών, ενώ προσφέρει προοπτική οικονομικής εκμετάλλευσης πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης, όπως παραγωγή ενέργειας από ρεύματα, ύδατα και ανέμους. Τέλος, θεωρείται ότι διασφαλίζει την πολιτική και οικονομική ενότητα της ηπειρωτικής και της νησιωτικής Ελλάδας.

Η μονομερής ανακήρυξη ΑΟΖ είναι ένα σημαντικό βήμα, αλλά δεν δίνει αυτομάτως την κυριότητα, δεν οριστικοποιεί την έκτασή της και, επομένως, δεν... «ανοίγει αυτόματα τους κρουνούς παροχής υδρογονανθράκων», όπως ίσως κάποιοι θέλουν να νομίζουν.

Απαιτείται σύναψη συμφωνιών οριοθέτησης με τα γειτονικά κράτη και, σε περίπτωση ασυμφωνίας, εύρεση δίκαιης λύσης με βάση τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου (Άρθρο 74 της Σύμβασης και Άρθρο 38 του Καταστατικού του Διεθνούς Δικαστηρίου). Τότε μόνο νομιμοποιούμαστε να προχωρήσουμε σε οικοπεδοποίηση και μετά σε αδειοδότηση έρευνας και εξόρυξης.

Οριοθέτηση ΑΟΖ - Υφαλοκρηπίδας, το Καστελόριζο

Ενώ οι κανόνες οριοθέτησης τόσο της ΑΟΖ όσο και της Υφαλοκρηπίδας είναι ίδιοι, επισημαίνεται ότι όσα κράτη προσφεύγουν όμως στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης επικαλούνται την ΑΟΖ. Σε περίπτωση που έχει προηγηθεί οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας, η γραμμή οριοθέτησης της ΑΟΖ δεν διαφέρει ουσιαστικά. Η Ελλάδα δυστυχώς δεν έχει οριοθετήσει Υφαλοκρηπίδα - ΑΟΖ με καμία γειτονική χώρα, πλην της Ιταλίας, και αυτό αποτελεί αρνητικό στοιχείο (η συμφωνία με την Αλβανία ακυρώθηκε).

Το μεγάλο πρόβλημα όμως είναι η οριοθέτηση με την Τουρκία. Μεταξύ χωρών που έχουν παρακείμενες ακτές χρησιμοποιείται πρωτίστως, σύμφωνα με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου (Άρθρο 74, παρ. 1), η αρχή με εθιμική ισχύ της «μέσης γραμμής», με απλά λόγια «στα ίσα» και αυτό υποστηρίζεται από τη χώρα μας!

Η Άγκυρα όμως απορρίπτει αυτή την αρχή λόγω «ειδικών περιστάσεων» και «τοπικών ιδιομορφιών» και προτείνει οριοθέτηση με βάση την αρχή της «ευθυδικίας» και της «αναλογικότητας». Όμως η Τουρκία, η οποία δεν έχει κυρώσει τη Σύμβαση για το Δίκαιο των Θαλασσών, θέσπισε ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα, την οποία οριοθέτησε με τη Σοβιετική Ένωση και κατόπιν με Βουλγαρία και Ρουμανία, με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, έστω και αν της δίνει άλλο όνομα!

Το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου είναι το κλειδί για την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας - ΑΟΖ και αποτελεί για την Τουρκία ένα «αγκάθι στο μάτι» της. Αν μπορούσε, θα το εξαφάνιζε από τον... χάρτη και ο λόγος είναι ότι με πλήρη επήρεια επιτρέπει στις Υφαλοκρηπίδες Ελλάδος και Κύπρου να συνορεύουν.

Οι Τούρκοι διαχρονικά υποστηρίζουν με προκλητικότητα ότι και αυτό δεν έχει Υφαλοκρηπίδα, καθόσον επικάθεται στην Υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Και επειδή σε περίπτωση ΑΟΖ δεν υπεισέρχεται η γεωλογική διάσταση, ισχυρίζεται με βάση την «αναλογικότητα» ότι το μέγεθος του νησιώτικου αυτού συμπλέγματος δεν επιτρέπει ίσα δικαιώματα με την ηπειρωτική Τουρκία, η οποία διαθέτει πολλαπλάσια σε μέγεθος ακτογραμμή.

Πώς διευθετείται η «διαφορά»

Η ελληνοτουρκική διαφορά για την Υφαλοκρηπίδα...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: To NATO απέναντι στην Τουρκία και σε εμάς!

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Γράφει ο  Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος 

Συντονιστής - υπεύθυνος για τα θέματα Άμυνας και Διπλωματίας στο liberal.gr. Είναι απόφοιτος της ΣΕΘΑ και έχει περατώσει Στρατηγικές Σπουδές Ασφαλείας. Διατέλεσε Εκπρόσωπος Τύπου του Α/ΓΕΕΘΑ, διευθυντής Διεθνών Σχέσεων στο ΥΕΘΑ/ΓΓΟΣΑΕ, και υπηρέτησε σε διοικητικές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα και στο ΝΑΤΟ.

Για μία ακόμα φορά, η ελληνική κοινή γνώμη δικαιολογημένα απογοητεύτηκε με τις νέες τοποθετήσεις του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ κ. Jens Stoltenberg σχετικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Τουρκικό Πρακτορείο Ειδήσεων Anadolu με αφορμή την επίσκεψη του στην Τουρκία. «Το NATO δεν προτίθεται να εμπλακεί ή να διαμεσολαβήσει για την επίλυση των διενέξεων (sic) μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας στο Αιγαίο» ενώ δεν παρέλειψε να επισημάνει την πάγια θέση της Συμμαχίας ότι «προσδοκά την επίλυση των διαφορών που υπάρχουν σε «κάποια θέματα» σε διμερές επίπεδο, και στο πνεύμα των σχέσεων καλής γειτονίας».

Διαπιστώνεται δυστυχώς και πάλι η διαχρονική στάση ουδετερότητας της Συμμαχίας απέναντι στις λεγόμενες ελληνοτουρκικές «διαφορές» που προκύπτουν από την τουρκική επιθετικότητα απέναντι στην χώρα μας, ως απόρροια του αναθεωρητισμού και ηγεμονισμού της Άγκυρας, κάτι που όμως ευνοεί έμμεσα την Άγκυρα. 

Ο τρόπος όμως με τον οποίο παρουσιάζεται κάθε φορά μία τέτοια είδηση από την πλειονότητα των ΜΜΕ και όσα ακούγονται μετά από αναλυτές και δημοσιογράφους στα διάφορα τηλεοπτικά πάνελ, εμπεριέχει πλεόνασμα συναισθήματος και άγνοια ή ηθελημένη παράλειψη σημαντικών δεδομένων. Ταυτόχρονα δείχνει πολύ απλά μία «ιδιαίτερη» και εξωπραγματική αντίληψη που υπάρχει στην χώρα μας για την Συμμαχία της οποίας είμαστε μέλος εδώ και 66 χρόνια.

Ένα σημαντικό μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης διατηρεί μία εγγενή αρνητική άποψη για το ΝΑΤΟ. Λίγο η αριστερή ρητορική δαιμονοποίησης που κυριάρχησε ιδιαίτερα μετά την πτώση της 7χρονης Δικτατορίας. Λίγο το ότι θεωρήθηκε το ΝΑΤΟ συνυπεύθυνο στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο καθόσον δεν… αντέδρασε για να την …αποτρέψει. Τα παραπάνω και φυσικά η συνεχιζόμενη μέχρι και σήμερα στάση «Ποντίου Πιλάτου» του ΓΓ/ΝΑΤΟ στα ζητήματα τριβής ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία είναι οι βασικοί λόγοι για την αρνητική αντίληψη αλλά και τις συγκεχυμένες απόψεις του μέσου Έλληνα για την Συμμαχία στην οποία ανήκουμε που προσδίδει όμως αναντίρρητα τεράστια γεωπολιτική αξία στην χώρα μας.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι ουδέποτε έγινε συστηματική προσπάθεια να ενημερωθεί η ελληνική κοινή γνώμη για το τι ακριβώς είναι το ΝΑΤΟ, τι προσφέρει στην Ελλάδα και τι τέλος πάντων μπορεί να κάνει σε ότι αφορά στην τουρκική επιθετικότητα απέναντι στην Πατρίδα μας. Μας αρέσει ή όχι (και φυσικά δεν μας αρέσει) το ΝΑΤΟ εκ φύσεως και καταστατικού δεν είχε και δεν έχει τη δυνατότητα οποιασδήποτε θεσμικής παρέμβασης σε διαφωνίες μεταξύ χωρών-μελών του. Αυτό είναι δεδομένο και καλά θα κάνουμε να το καταλάβουμε έστω και αν ευλόγως μας ενοχλεί.

Σε αυτή την όντως δυσάρεστη πραγματικότητα έρχεται να προστεθεί ο λανθασμένος τρόπος με τον οποίο διαχρονικά Έλληνες Πολιτικοί που είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της Χώρας στο παρελθόν αντιλαμβάνονταν και χειρισθήκαν τα σχετικά ζητήματα. Με τον ίδιο σχεδόν τρόπο συνεχίζουν και οι σημερινοί να αντιλαμβάνονται τον ρόλο της Συμμαχίας γενικά και ειδικά. Ακόμα και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974 υιοθέτησε την γενική άποψη ότι το ΝΑΤΟ είναι υπεύθυνο και επιζήμιο για την Χώρα λόγω της «μη αντίδρασης» του στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο και έβγαλε την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος τον Αύγουστο 1974 για να αφαιρέσει αντίστοιχο επιχείρημα από τον Ανδρέα Παπανδρέου που επέστρεφε στην Ελλάδα μετά από λίγες ημέρες και ήταν σφοδρός πολέμιος (τότε και μέχρι το 1981!) της Συμμαχίας.

Το αποτέλεσμα βέβαια ήταν ολέθριο γιατί επί 6 χρόνια η Τουρκία «αλώνιζε» ενώ η επιστροφή στη Στρατιωτική Δομή έγινε με όρους που δεν ευνοούσαν την Ελλάδα απέναντι στη Τουρκία. Έκτοτε το ΝΑΤΟ δεν ήθελε με κανένα τρόπο οι δύο χώρες να «ανακατεύουν» την Συμμαχία στις λεγόμενες διαφορές τους.  

Έτσι για πρώτη φορά έχουμε τον Μάιο 1980 (λίγους μήνες πριν την επίσημη επανένταξη τον Οκτώβριο του ίδιου έτους) την Οδηγία του τότε ΓΓ/ΝΑΤΟ Luns (Luns rulling) για αποφυγή εμπλοκής της Συμμαχίας σε νομικής φύσεως ερμηνεία των Συνθηκών μεταξύ αυτών. Έτσι αρχικά εξαιρέθηκε η Λήμνος από τους σχετικούς σχεδιασμούς καθώς και άλλα παρόμοια θέματα. Από εκεί και πέρα με βάση αυτή την Οδηγία, έχουμε την αυστηρή ουδετερότητα του ΝΑΤΟ σε όλα τα θέματα τριβής των ελληνοτουρκικών σχέσεων κάτι που έχει αποτυπωθεί και σε επίσημα έγγραφα όπως η «Aegean Ιslands Policy Guidance που εκδόθηκε το 2006 από τον τότε SACEUR  James Jones.  

Ακόμα και σήμερα όταν ο ΥΕΘΑ κ. Καμμένος πριν πάει για Υπουργική Σύνοδο στις Βρυξέλες λέει ότι θα θέσει το θέμα της τουρκικής προκλητικότητας στο ΝΑΤΟ, αυτό γίνεται για το εσωτερικό ακροατήριο γιατί αφ’ ενός μεν δεν μπαίνει στην ημερησία διάταξη και κατά δεύτερο λόγο …απλώς λέγεται χωρίς απολύτως καμία πρακτική σημασία. Το ίδιο γίνεται όταν οι Έλληνες δημοσιογράφοι θριαμβευτικά γράφουν στα sites και στα blogs ότι ο Έλληνας Α/ΓΕΕΘΑ έθεσε το υπόψη θέμα στην Στρατιωτική Επιτροπή του ΝΑΤΟ. Όπως παίρνει το έγγραφο ο Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής (CMC) έτσι το… αρχειοθετεί! Κατά την εκτίμηση μου είναι αμφίβολο στο αν ενίσχυσε γενικά και ειδικά τα ελληνικά συμφέροντα η πολιτική να τίθενται όλα τα ζητήματα της λεγόμενης ατζέντας των ελληνοτουρκικών ζητημάτων (που στην ουσία είναι οι αναθεωρητικές απαιτήσεις της Άγκυρας) στις πάμπολλες Επιτροπές του ΝΑΤΟ, μία εκ των οποίων είχα την τιμή λόγω θέσεως να προεδρεύω.

Όλα τα παραπάνω επισημαίνονται όχι φυσικά για να δικαιολογήσω το ΝΑΤΟ, αλλά για να εξηγήσω στον αναγνώστη μας, την στάση «Ποντίου Πιλάτου» που τηρεί απέναντι στα προβλήματα που δημιουργεί ο τουρκικός αναθεωρητισμός. Ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο που εντατικοποιούνται οι προσπάθειες της επιστροφής της… «ασώτου» Τουρκίας στις αγκάλες της Συμμαχίας. Πρέπει να τεθούν ευδιάκριτα όρια μεταξύ...

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: «Ώρα Μηδέν»!

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Έστω και καθυστερημένα αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι το Κυπριακό εισέρχεται σε μία πολύ κρίσιμη φάση! Οι διεθνείς πιέσεις για «το κλείσιμο αυτού του μακροχρόνιου και... βαρετού προβλήματος», αν είναι δυνατόν και μέσα στο 2016, γίνονται όλο και πιο ασφυκτικές τόσο προς την Ελλαδική όσο και προς την Ελληνοκυπριακή (Ε/Κ) πολιτική ηγεσία. Εκτιμάται μάλιστα ότι και η επίσκεψη Ομπάμα συνδέεται και με το ζήτημα αυτό, την ώρα που ο Ερντογάν αναζητεί εναγωνίως μία εθνική νίκη.  

Ταυτοχρόνως δημιουργείται ένα τεχνητό κλίμα ευφορίας και υψηλών προσδοκιών για «θετική έκβαση» που είναι βέβαιο ότι σε περίπτωση αποτυχίας εξεύρεσης αμοιβαία αποδεκτής λύσης, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να χρεωθεί αυτή στην Ελληνική πλευρά με ό,τι αυτό σημαίνει.

Με την δεύτερη φάση των συνομιλιών στο Μον Πελεράν για το εδαφικό και… άλλων πολλών θεμάτων, μεταξύ του Προέδρου της Κύπρου κ. Αναστασιάδη και του κατοχικού ηγέτη των Τουρκοκυπρίων (Τ/Κ) κ. Ακιντζί που αναμένεται ότι θα οδηγήσει στο τελικό πλαίσιο της «προτεινόμενης λύσης» αναπόφευκτα δημιουργούνται για τον Ελληνισμό βασανιστικά ερωτήματα. Και πώς να μην δημιουργούνται αυτά τα ερωτήματα όταν το Κυπριακό είναι το εθνικό μας ζήτημα που απασχολεί και πολύ σωστά, αδιάλειπτα την ελληνική εξωτερική πολιτική εδώ και 60 χρόνια και κάθε εχέφρων Έλληνας επιθυμεί την επίλυση του!  

Για ποια λύση όμως μιλάμε; 

Είναι μονόδρομος η οποιαδήποτε λύση εδώ και τώρα; 

Ή μήπως η μη λύση στην παρούσα χρονική συγκυρία είναι καλύτερη από μία καταστροφική λύση; 

Ποιοι κίνδυνοι ελλοχεύουν από την μη λύση όχι μόνο για την Κύπρο αλλά και την Ελλάδα;

Είναι τεράστια αυταπάτη να θεωρούμε ότι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Αναστασιάδης (να μην ξεχνάμε την υπόστασή του) διαπραγματεύεται με τον Τ/Κ ηγέτη κ. Ακιτζί. Στην πραγματικότητα διαπραγματεύεται με την ίδια την Τουρκία. Με μία Τουρκία όπου επικρατεί ο ισλαμο-συντηρητικός εθνικισμός διανθισμένος με τις νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις ενός προς το παρόν πανίσχυρου Ερντογάν. Η διαπραγμάτευση αυτή καθίσταται αυτόματα ιδιαίτερη και ακόμα πιο δυσχερής καθόσον τμήμα της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας κατέχεται από την Τουρκία.

Ας διαλύσουμε τις ευφραντικές μας ψευδαισθήσεις και ας αναρωτηθούμε. Eμείς πόσο «δίπλα» στον Πρόεδρο Αναστασιάδη και στους Ελληνοκυπρίους είμαστε ουσιαστικά, ως εθνικό κέντρο του Ελληνισμού αλλά και εγγυήτρια δύναμη της Κυπριακής Δημοκρατίας? 

Η ελλαδική κοινή γνώμη δείχνει να μην ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει στο Κυπριακό και για το τι μπορεί να έρχεται, καθόσον «ζαλισμένη» από την διαρκή περιδίνηση λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσεως. Παράλληλα διαφαίνεται ότι και μέρος του πολιτικού κόσμου δυσκολεύεται να αντιληφθεί τι συνθήκες στις οποίες κινείται το Κυπριακό και τις επιπτώσεις μιας κακής λύσεως.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τον πρώτο λόγο έχουν οι Ελληνοκύπριοι. Η πικρή εθνική αλήθεια είναι ότι είμαστε οι ηττημένοι του 1974 αλλά ήλθε πια η στιγμή του μεγάλου ερωτήματος. 

Μπορούμε να δεχθούμε ότι με την προδιαγραφόμενη λύση (με βάση αυτά που έχουν έλθει μέχρι σήμερα στην γνώση μας) είτε λέγεται διακυβέρνηση είτε εδαφικό και περιουσιακό είτε «Τούρκοι έποικοι» να νομιμοποιήσουμε όλα… μα όλα τα αποτελέσματα της παράνομης εισβολής και κατοχής. Πως λοιπόν υλοποιείται πρακτικά η διακηρυχθείσα αμέριστη συμπαράσταση του ελλαδικού πολιτικού κόσμου «στον Κυπριακό λαό και τις προσπάθειες της ηγεσίας του για εξεύρεση μίας δίκαιης, βιώσιμης και λειτουργικής λύσης στα προβλήματα που δημιούργησε η τουρκική εισβολή».  

Ακούγεται τόσο όμορφο αλλά στερείται πρακτικής διάστασης.

Οι λεγόμενες ενδοκοινοτικές συνομιλίες έχουν κάνει μία μεγάλη διαδρομή μέχρι σήμερα και έχουν έλθει στο φως της δημοσιότητας πολλές πληροφορίες για την «πρόοδο» που έχει συντελεστεί και τα συμφωνηθέντα θέματα. Δεν θα επιχειρηθεί ανάλυση αυτών, άλλωστε επιφανείς Ε/Κ προσωπικότητες το έχουν κάνει  και συνεχίζουν να το κάνουν πολύ καλύτερα από εμένα.

Η αλήθεια όμως είναι ότι μπορεί να μιλάμε όμως για Ομοσπονδία αλλά φαίνεται να οδεύουμε σε μία Συνομοσπονδία με τρεις Κυβερνήσεις, τρία Κοινοβούλια, τρία Ανώτατα Δικαστήρια και ένα σύστημα αποφάσεων που θα παραλύει την κεντρική διοίκηση.  

Μιλάμε για μία κεντρική διοίκηση όπου με την καταστρατήγηση της αρχής της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων έχουμε βέβαιο ένα μηχανισμό «παραγωγής αδιεξόδων» που θα επιλύονται με την μέθοδο της… κλήρωσης! Ούτε εδαφικό αντίβαρο, όπως η επιστροφή της περιοχής της Μόρφου διαφαίνεται όπως κ. Ακιτζί και οι πατρόνες του στην Άγκυρα έχουν ξεκαθαρίσει, ούτε επιστροφή προσφύγων σε ικανό αριθμό θα επιτραπεί ενώ νομιμοποιείται η δημογραφική αλλοίωση της Νήσου με απόκτηση δικαιώματος Κύπριου πολίτη δεκάδων χιλιάδων Τούρκων εποίκων.

Μόνο κάποιος αφελής μπορεί να πιστέψει ότι...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η «άκομψη» εμπλοκή των ΗΠΑ στο Αιγαίο και η ψιλοκομμένη γαργαριστή τουμπέκα Κοτζιά!

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Την προηγούμενη εβδομάδα, σύμφωνα με αποκλειστικές και απόλυτα αξιόπιστες πληροφορίες του liberal.gr, είχαμε από πλευράς ΗΠΑ μία εξόχως ασυνήθιστη ενέργεια για τα σύγχρονα διπλωματικά δεδομένα και για την οποία το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών και προσωπικά ο υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, τηρεί σιγή… ιχθύος!

Ο Αμερικανός Πρέσβης στην Αθήνα, κ. David Pearce, επισκέφθηκε τον ΓΓ του ΥΠΕΞ, κ. Δημήτρη Παρασκευόπουλο, και του ανέγνωσε κείμενο τριών σημείων/προϋποθέσεων προκειμένου η νατοϊκή ναυτική δύναμη SNMG2, η οποία «επιχειρεί» στο Αιγαίο για το Προσφυγικό, να δράσει επιτέλους αποτελεσματικά και η όλη δραστηριότητα να εξελιχθεί ομαλά.  

Στον ίδιο ακριβώς χρόνο ο Αμερικανός Πρέσβης στην Άγκυρα, κ. Francis J. Ricciardone, διάβασε το ίδιο κείμενο στον ομόλογο του κ. Παρασκευόπουλου στο τουρκικό ΥΠΕΞ (στην ουσία μόνιμο υφυπουργό) γνώριμο μας κ. Feridun Sinirlioglu.

Ποιες είναι όμως αυτές οι «προϋποθέσεις» (οι δύο από τις τρεις είναι αυτές που άπτονται εθνικών συμφερόντων) τις οποίες θέλουν να επιβάλλουν οι Αμερικανοί και καθιστούν το όλο γεγονός σοβαρό;

• Τα μέσα των Ελλήνων και των Τούρκων που διατίθενται στην SNMG2 να αποχωρήσουν από την περιοχή επιχειρήσεων και να ασχοληθούν με άλλες δραστηριότητες(;) της δύναμης, όπως… εκλιμενισμό στη Μαύρη Θάλασσα! Πρέπει να επισημανθεί ότι εφόσον αυτό υλοποιηθεί, η Ελλάδα δεν θα έχει κανένα πλοίο με «νατοϊκό καπέλο» στην περιοχή αμέσου ενδιαφέροντος, καθόσον οι προσφυγικές ροές κατευθύνονται προς την επικράτεια της. Δεν είναι καθόλου το ίδιο με τον αποκλεισμό της τουρκικής φρεγάτας, καθόσον οι ίδιοι οι Τούρκοι θα έπρεπε να ελέγχουν με όλα τους τα μέσα (όπως από την αρχή της προσφυγικής κρίσης φωνάζουμε πολλοί, αλλά όχι ο κ. Κοτζιάς που αθωώνει την Τουρκία) έστω και μέσα στα χωρικά τους ύδατα.

• Η δραστηριότητα της SNMG2 να μην εμποδίζεται με το πρόσχημα ότι υφίστανται θέματα… εδαφικών διεκδικήσεων. Εμείς, όσο και αν προσπαθήσαμε, δεν βρήκαμε…ελληνικές εδαφικές διεκδικήσεις! Η Άγκυρα, κεμαλική ή νέο-οθωμανική, είναι αυτή που προβάλει εδαφικές και άλλες αυθαίρετες νομικά διεκδικήσεις σε όλο το Αιγαίο και αυτή συγκεκριμένα δεν επιτρέπει, σύμφωνα με τις Οδηγίες Επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ, τη σταδιακή ανάπτυξη της νατοϊκής ναυτικής δύναμης στη θαλάσσια περιοχή Σάμου - Ικαρίας (Περιοχή P3) και στα Δωδεκάνησα (Περιοχή P4). Αυτό βέβαια αποκρύβεται από τον υπουργό Άμυνας, Πάνο Καμμένο, όσο και αν τον προκαλούμε στα άρθρα μας να μας πει τους λόγους μη νατοϊκής παρουσίας στις προαναφερθείσες περιοχές.

• Να ανταλλάσσονται σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες διαβαθμισμένες πληροφορίες. Εδώ βέβαια δεν έχουμε να σχολιάσουμε κάτι, καθόσον είναι διαδικαστικό θέμα της Συμμαχίας και δεν έχει κάποια επίπτωση στα εθνικά μας συμφέροντα.

Με αυτήν την άκομψη ενέργεια και τις «προϋποθέσεις» τις οποίες στην ουσία Αμερικανικός παράγοντας επιδιώκει να επιβάλει ως πρωταρχικός «παίκτης» στο ΝΑΤΟ και στις δύο χώρες εξομοιώνεται για μία ακόμα φορά και στο θέμα αυτό η Τουρκία, που είναι ο «νταής» της περιοχής που δημιουργεί τα προβλήματα, με την Ελλάδα το… «καλό παιδί» της Συμμαχίας που αγόγγυστα αποδέχεται τα πάντα για το συλλογικό συμφέρον και την εκπλήρωση των…συμμαχικών στόχων.

Αποδεικνύεται αυτό που επαναλαμβάνουμε εδώ και 3 μήνες, ότι τους όρους για τη συγκεκριμένη επιχείρηση δεν τους επέβαλε η Ελλάδα, αλλά η Τουρκία, η οποία εκμεταλλεύεται και αυτήν την ευκαιρία για να δημιουργεί ζητήματα και να προβάλει με ακόμα πιο έντονο τρόπο τις διεκδικήσεις της απέναντι στην Ελλάδα και πάλι μέσα στο ΝΑΤΟ.

Είναι άξιο απορίας, πως μετά από πολλά χρόνια οι ΗΠΑ εμπλέκονται με αυτόν τον τρόπο σε ένα ζήτημα που αφορά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την επίδραση που έχουν σε μία συμμαχική επιχείρηση όπως αυτή της SNMG2. Ίσως βέβαια αυτή η αμερικανική «πρεμούρα» να συνδέεται με το ότι σχεδιάζεται και η ανάπτυξη στην περιοχή αεροστάτων επιτηρήσεως. Άραγε για ποιους λόγους!

Μετά τα παραπάνω υποχρεωνόμαστε να θέσουμε τα παρακάτω ερωτήματα στο δυστυχώς «κατατονικό» ελληνικό ΥΠΕΞ και συγκεκριμένα στον κατά τ' άλλα λαλίστατο κ. Κοτζιά, ερωτήματα που αναζητούν εναγωνίως απαντήσεις έτσι ώστε ο ελληνικός λαός να γνωρίζει τι συμβαίνει:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μία ευάλωτη Ευρώπη και ένα λαθρολάγνο ξέφραγο αμπέλι , απέναντι στην ισλαμιστική τρομοκρατία!

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Δυστυχώς ο τρόμος έχει πλέον εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Αυτό επεδίωξαν και αυτό πέτυχαν οι ισλαμιστές τρομοκράτες που αιματοκύλισαν χθες τις Βρυξέλλες, όπως είχαν κάνει και οι όμοιοι τους στο Παρίσι την 13 Νοεμβρίου 2015. Με δύο τυφλές βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας (όπως μας πληροφόρησαν οι ίδιες οι βελγικές αρχές), απλές στην σύλληψη και στην εκτέλεση, προκάλεσαν μαζικές απώλειες και δημιούργησαν τον επιδιωκόμενο τεράστιο επικοινωνιακό αντίκτυπο. «Είμαστε εδώ και όποτε θέλουμε σας κτυπάμε, δεν είστε πλέον ασφαλείς, ούτε οι κρατικές σας αρχές μπορούν να σας προστατέψουν». Αυτό ακριβώς ούρλιαξαν μέσα από τον απόκοσμο θρησκευτικό τους φανατισμό!

Η τρομοκρατία δεν είναι πια… ante portas, αλλά έχει ήδη εισέλθει στις χώρες μας. Αιφνιδιαστήκαμε για μία ακόμα φορά, γιατί, όταν αυτή ήλθε και κτύπησε το Παρίσι, απλά δεν ηττήθηκε δεν έφυγε…αλλά έμεινε! Ας το ομολογήσουμε, αισθανόμαστε πλέον ανασφαλείς και, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είμαστε πλέον σε πόλεμο, ασύμμετρο μεν, αλλά πόλεμο. Μία ανάλογη κατάσταση που βιώνει εδώ και δεκαετίες το Ισραήλ.

Το ερώτημα πλέον είναι εάν οι Δημοκρατίες μας είναι ικανές να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά αυτήν τη σοβαρή ασύμμετρη απειλή για την ασφάλεια τους με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας τους.  

Εμείς είμαστε αποφασισμένοι μέχρι να κατανικηθεί η ισλαμιστική τρομοκρατία να αποδεχθούμε κάποια περιορισμένα σε χρόνο έκτακτα μέτρα που ίσως και να μας ενοχλήσουν;  

Το θέμα τίθεται μόνο ως προβληματισμός, αλλά σε κάθε περίπτωση ας ομολογήσουμε ευθαρσώς ότι με κάτι σαχλαμαρίτσες του τύπου «θα αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία με… περισσότερη δημοκρατία» ή «δεν θα υψώσουμε φρούρια» το μόνο που επιτυγχάνουμε είναι να ζούμε στη φαντασίωση και να γινόμαστε πιο τρωτοί.

Η Ευρώπη και η δημοκρατική Δύση μπορεί βέβαια να μην είναι ανοχύρωτη, αλλά είναι αναμφίβολα ευάλωτη. Έχουμε μία άνευρη και πλαδαρή Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δυστυχώς κάθε άλλο παρά… Ένωση είναι, ενώ το κύρος των ηγετών της βρίσκεται στα χαμηλότερα επίπεδα. Με άνευρο και πλαδαρό τρόπο αντιμετωπίζει όλα τα θεωρούμενα κοινά προβλήματα. Και για τους λόγους αυτούς αποτυγχάνει σε πολλούς τομείς, όπως μάλιστα πρόσφατα στο προσφυγικό ζήτημα, όπου «εθελοντικά» παραμένει όμηρος της Τουρκίας και πληρώνει σε αυτήν… λύτρα για να μην την ζορίζει. Πολλά λόγια, ακόμα περισσότερα κείμενα αλλά στην ουσία τίποτα.  

Ας κατανοήσουν οι λεγόμενες ευρωπαϊκές ηγεσίες ότι ακόμα και τώρα στο «και πέντε» θα πρέπει έμπρακτα να δείξουν ότι είναι αποφασισμένες να νικήσουν σε αυτόν τον πόλεμο. Και, για να μην παρεξηγηθούμε από κάποιους, εννοούμε τον πολιτικό, ιδεολογικό, αστυνομικό αλλά και στρατιωτικό πόλεμο που θα πρέπει συντονισμένα και ισορροπημένα να διεξαχθεί για να απαλείψει αυτήν την απειλή, που είναι πια μέσα στις χώρες μας και προέρχεται από το ακραίο Ισλάμ. 

Αργήσαμε, αλλά ας κατανοήσουμε αυτήν την αναγκαιότητα, το οφείλουμε στον κοινό μας πολιτισμό.

Σε ο,τι αφορά στην πολύπαθη και καταπονημένη χώρα μας, που σαστισμένη προσπαθεί να αντιμετωπίσει την προσφυγική κρίση και τους μεγάλους όγκους των παράνομων μεταναστών (επιτέλους η θολοπροοδευτική αριστερά υιοθέτησε τον όρο) οι δευτερογενείς συνέπειες της νέας κατάστασης ασφαλείας θα την «ταρακουνήσουν» περισσότερο από τις άλλες. Άντε τώρα οι κυβερνήσεις των… «εταίρων» μας να πείσουν τους πολίτες τους να δεχθούν στις χώρες τους πρόσφυγες για εγκατάσταση, όταν αυτό είναι σε εθελοντική βάση ενώ και ο φόβος για ουσιαστική κατάργηση της Schengen είναι πιο ορατός από κάθε άλλη φορά.

Και μιας και ο αναγνώστης μπορεί να αναρωτηθεί, εμείς στην Ελλάδα κινδυνεύουμε… θα απαντήσω...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΛΛΗΝΟΦΩΝH ΝΕΟΟΘΩΜΑΝΙΚH ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤH ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Έρχονται μεγαλύτερες... ήττες στα «ελληνοτουρκικά» για το Ραγιαδιστάν του "σκληρού μας διαπραγματευτή" επίτιμου προφέσορα-νταουλιέρη!

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου

Όποιος δεν αντιλαμβάνεται την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα μάλλον ζει με ψευδαισθήσεις.  

Είμαστε μία ουσιαστικά πτωχευμένη χώρα σε μακρόχρονη συστημική κρίση, με χρεοκοπημένους θεσμούς και με μία κυβέρνηση εξαιρετικά ανεπαρκή, που αναδύει προχειρότητα και ελαφρότητα σε όλο το φάσμα των κυβερνητικών δραστηριοτήτων, ουδόλως αντιλαμβανόμενη την πραγματικότητα, ενώ το μόνο για το οποίο ουσιαστικά ενδιαφέρεται είναι η καθεστωτική της εδραίωση.

Σε ο,τι αφορά στις ελληνοτουρκικές η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακολούθησε τη στρατηγική «του… να μην έχει στρατηγική». Εκτός και εάν… εκτός και εάν, λέω, η κυβερνητική στρατηγική αποσκοπούσε στην φινλανδοποίηση της χώρας για να… έχουν με αυτόν τον τρόπο το κεφάλι τους ήσυχο από τις πρακτικές εκφάνσεις του τουρκικού αναθεωρητισμού και ηγεμονισμού.

Εδώ και ένα χρόνο δίνουμε τα πάντα στην Τουρκία και δεν παίρνουμε τίποτα.  

Παραμένουμε εγκληματικά απαθείς μπροστά στον κίνδυνο «αυτοκατάργησης» της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη λύση που μεθοδεύεται. 

Στο Αιγαίο χάνουμε και τα αυγά και τα πασχάλια. Η Άγκυρα χρησιμοποίησε τη νατοϊκή ναυτική επιχείρηση για το προσφυγικό για να καταγράψει εντός της Συμμαχίας με ακόμα πιο έντονο μελάνι τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο ενώ επιπροσθέτως ενθάρρυνε τις προσφυγικές ροές να κατευθυνθούν προς την Ευρώπη (για να αποσπάσει απ’ αυτήν, όπως αποδείχθηκε, όσο το δυνατόν περισσότερα οφέλη) μέσω της Ελλάδας, για να καταβάλει και να σαστίσει ακόμα περισσότερο μία ήδη καταπονημένη και σαστισμένη από την κρίση χώρα. Τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και ο υπουργός εξωτερικών, κ. Κοτζιάς, όμως αθώωσαν την Τουρκία στο θέμα αυτό (και σε πολλά άλλα βέβαια).

Ήταν τραγικά λανθασμένη και ανόητη, σε τελευταία ανάλυση, η αντίληψη τόσο από το παρόν κυβερνητικό σχήμα, αλλά και από κάποιες προγενέστερες κυβερνήσεις να θεωρήσουν ότι η ασφάλεια της χώρας εξασφαλίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να μην ακολουθήσουν στρατηγική της αυτοβοήθειας με συνεχή επαύξηση των εθνικών συντελεστών ισχύος. 

Η Τουρκία τη Δευτέρα το βράδυ στη Διάσκεψη Κορυφής για το προσφυγικό ζήτημα, χωρίς υπερβολή, σάρωσε την πλαδαρή και άνευρη Ευρωπαϊκή Ένωση (που κάθε άλλο παρά... Ένωση είναι, αλλά θα ασχοληθούμε τις επόμενες ημέρες με αυτό) πετυχαίνοντας όλους τους στόχους οι οποίοι περιλαμβάνονταν στη στρατηγική της! 

Αυτή λοιπόν η… «’Ένωση» θα μας…εξασφάλιζε;

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η «όρεξη της Άγκυρας ανοίγει» μετά από κάθε επιτυχία της ή σε κάθε υποχωρητικότητα. 

Όσο και εάν θέλει ο κ. Κοτζιάς να υποβαθμίσει την επιθετικότητα (νευρικότητα κατ’ αυτόν) και τον ηγεμονισμό της Τουρκίας, διαβλέπουμε ότι η Τουρκία δεν θα μείνει εδώ. Η εκτίμηση μας είναι ότι η Άγκυρα πλέον αποσκοπεί η Ελλάδα να μετασχηματισθεί εάν όχι σε ένα είδος υποτελούς σε μία νέο-οθωμανική ηγεμονική δύναμη κράτους, σε έναν δορυφόρο! Αυτές θα είναι οι σύγχρονες μεγάλες εθνικές ήττες!  

Δυστυχώς αυτό που δεν καταλαβαίνουμε εμείς στην Ελλάδα το περιέγραψε επιτυχώς η χθεσινή γαλλική Le Mond: