ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗ και ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ: Για να μην ξεχνούν οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι... (Υπάρχει άραγε ακόμα ελπίδα ή θα έχουμε γίνει σαν τα σκατένια νεοταξικά μούτρα των διεθνών χρήσιμων ηλιθίων της δικαιωματιστικής ανωμαλίας και του ισλαμοφασισμού?)

Έλα να διδάξεις τους πλεμπαίους, είδωλο #OpeningCeremony#Paris2024 #Olympics #Paris2024gr pic.twitter.com/9UXLdoldmQ

— Η Αβυσσαλέα 🎯🎲 (@avyssalea) July 26, 2024

Παιδιά, αν δε μπορείτε να κάνετε #OlympicGames που να έχουν ουσία και να μην ξεφτιλίζουν τον αρχαίο θεσμό, να μας πληρώνετε, να τους κάνουμε εμείς.
Ξέρουμε και μπορούμε
#OpeningCeremony#Ολυμπιακοί_Αγώνες #olympics2004 pic.twitter.com/IvDwLqDbV2

— Buzz Daz Jazz! (@jazz_daz) July 26, 2024

Γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα pic.twitter.com/bTMELL9dCp

— ▪️𝝮𝞀𝝰𝝸𝝾𝘀 𝝟𝝾𝝸𝝻𝞈𝝻𝝴𝝼𝝾𝘀▪️ (@sleepygeor) July 26, 2024

Και μόνο γι αυτό θα προσκυνούσα αιώνια τον Παπαϊωάννου pic.twitter.com/B7SGBXdjT9

— Το παντατίφ 🐜🐜 (@panta_tif) July 26, 2024

Ο Αλέξανδρος, το Βυζάντιο, οι ηρωες της Επανάστασης του 21 και υπεράνω όλων ο Έρως με ονειρεμένη μουσική
🇬🇷💙#Athens2004#Olympics #OlympicGames #Olympic2024 #Ολυμπιακοί_Αγώνες pic.twitter.com/xbcUnP0Qzk

— Electra (@Electra306) July 26, 2024

Την Τελετή Έναρξης των ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ στην Αθήνα, δεν την έχει ξεπεράσει κανείς.Δεν ήταν απλά ένα εντυπωσιακό spectacle, σαν το σημερινό, πολύχρωμο πανηγύρι των Γάλλων.Η έναρξη των Αθηνών, ήταν ΜΕΘΕΞΗ!

— Lina Kleitou (@LKleitou) July 26, 2024

Η στιγμή που μπαίνει το τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου ειναι μια στιγμή που θα με ανατριχιάζει για παντα !🙌🏻🇬🇷🙌🏻 pic.twitter.com/gjrDsU29yx

— Πρόεδρος Κατουρλίδες (@Kostas_Thoneick) July 26, 2024

ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΥ (ΔΕΝ) ΣΒΗΝΟΥN: Τότε που διαβάζαμε Τιραμόλα, Ζάκουλα και Κατερίνα…

Του ΑΡΓΥΡΗ ΚΩΣΤΑΚΗ

«Ψόφησα» στο γέλιο όταν πριν λίγη ώρα ένας παλιόφιλος από τη Ραφήνα, ο Τόλης, καθώς μιλούσαμε θυμήθηκε «στο ξεκάρφωτο» τα περιοδικά που διαβάζαμε μικροί.

Μιά «γραμμή» είναι που άρχιζε από το δημοτικό με Μίκυ Μάους, Ποπάυ και Σεραφίνο, περνούσε στο γυμνάσιο από Μπλεκ, Ζαγκόρ και Όμπραξ και κατέληγε στο λύκειο και τις… τουαλέτες σε Ταρατατά, Ζάκουλα και Μοντατόρε!

Ρε κερατά πού θυμήθηκες αυτή την εποχή; τον ρώτησα και εξαντληθήκαμε ποιός θα φέρει στη μνήμη του τα περισσότερα. 

Δεν θα σας κουράσω με συναισθηματισμούς, αναμνήσεις και συγκινήσεις. Τα ονόματα των περιοδικών που θα παραθέσω (όσα θυμηθήκαμε) μιλούν από μόνα τους και «καταπίνουν» με την αθωότητά τους τους Τσίπρες, τους Τζανακόπουλους και τους Τσακαλώτους.

Ελάτε μαζί μου στη χρονομηχανή και ας «ξεφυλλίσουμε» με νοσταλγία τα περιοδικά που σημάδεψαν τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια:

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - ΕΛΛΗΝΙΚΗ TEXNH και ΠΑΡΑΔΟΣΗ: Ελληνικά παραδοσιακά σκάφη

Το καραβόσκαρο

Ελληνικό σκαρί με επιρροές από την Ιταλία, αλλά και τα αμερικανικά schooners. Εμφανίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν άρχισε να εφαρμόζεται η μέθοδος της σάλας στη ναυπήγηση και κυριάρχησε στο Αιγαίο τον 19ο αιώνα, μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Το καραβόσκαρο είναι ένα από τα στενότερα και πολυπλοκότερα στην κατασκευή ελληνικά σκαριά. Το μήκος του έφτανε πολλές φορές τα 40 έως 50 μέτρα και η χωρητικότητά του τούς 400 έως 500 τόνους. Τον 19ο αιώνα τα περισσότερα από τα μεγάλα πλοία στο Αιγαίο ήταν καραβόσκαρα, τα οποία ναυπηγήθηκαν κυρίως στη Σύρο, το Γαλαξίδι και αργότερα στο Πέραμα. Ξεκίνησε ως αλιευτικό, αλλά γρήγορα επεκτάθηκε η χρήση του ως φορτηγού, πολεμικού και αργότερα σαν ακτοπλοϊκού ή πλοίου αναψυχής.

Ο βαρκαλάς

Εμφανίζεται την ίδια περίοδο με το καραβόσκαρο, με το οποίο αποτελούσαν τα δύο μεγαλύτερα σκαριά της Ελλάδας του 19ου αιώνα. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Τα χαρακτηριστικά αυτού του σκαριού είναι η μορφή της πρύμνης, η οποία σταματά απότομα σαν να κόβεται εγκάρσια ως προς τον άξονα του σκάφους. Αυτό το κομμάτι της πρύμνης ονομάζεται «ντάκος» ή «καθρέπτης» και κατασκευάζεται άλλοτε εντελώς κάθετα και άλλοτε με μικρή κλίση προς τα πίσω. Το πλωριό ποδόσταμα είναι συνήθως ίσιο με κλίση λοξά προς την πλώρη. Οι βαρκαλάδες κατασκευάζονταν στους ταρσανάδες των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, όπως η Σάμος, η Λέσβος, η Σύμη και η Κάλυμνος.

Το λίμπερτι

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ιστορίας Ναυτιλίας και Λιμενικού Σώματος, έτσι ονομάστηκε ένας τύπος φορτηγού πλοίου 10.000 τόνων περίπου, ο οποίος ναυπηγήθηκε μαζικά στις ΗΠΑ και στον Καναδά, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο η αμερικανική κυβέρνηση παραχώρησε στην Ελλάδα έναντι χαμηλού τιμήματος εκατό τέτοια πλοία. Το λίμπερτι αποδείχθηκε ένα αξιόπιστο σκαρί και γρήγορα έβαλε στον πειρασμό τους Ελληνες ναυπηγούς να το αντιγράψουν.

Το τρεχαντήρι

Είναι οξύπλωρο και οξύπρυμνο σκαρί. Παλιότερα εξοπλιζόταν με μονό ή διπλό κατάρτι και τα πανιά που χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό ήταν το λατίνι, η σακολέβα, η μπούμα, η ψάθα και ο φλόκος. Σήμερα το τρεχαντήρι κινείται αποκλειστικά με πετρελαιοκινητήρες, ενώ το κατάρτι, που εξακολουθεί να υπάρχει σε ορισμένα, έχει μάλλον διακοσμητικό ρόλο, αν και είναι πολύ εύκολο με ένα μικρό λατίνι να κινηθεί και χωρίς κινητήρα. Το τρεχαντήρι σήμερα είναι το σκαρί που κυριαρχεί στην παράκτια αλιεία και το βρίσκουμε από πολύ μικρά μεγέθη, της τάξης των 5,5 με 6 μέτρων, μέχρι και 12 μέτρα. Εχει αποδειχθεί το πιο αξιόπιστο σκαρί για τα νερά του Αιγαίου, έχει εξαιρετική πλεύση στις άσχημες καιρικές συνθήκες, λόγω του χαμηλού κέντρου βάρους, και γι' αυτό το λόγο είναι το κυρίαρχο σκαρί του ελληνικού αλιευτικού στόλου.

Ο μπότης

Σκαρί-παραλλαγή του τρεχαντηριού. Η διαφορά του από το τρεχαντήρι είναι ότι το ποδόσταμα στην πλώρη ανεβαίνει ίσια (σχεδόν κάθετα προς την καρίνα) κι όχι καμπυλωτά, όπως στο τρεχαντήρι. Παλιότερα, ο μπότης χρησιμοποιούνταν ως εμπορικό σκάφος. Σήμερα τον συναντάμε μόνο ως μικρό αλιευτικό, με το μέγεθός του να κυμαίνεται μεταξύ 6,5-7 μέτρα. Πολλές φορές τον μπότη τον συναντάμε με πρύμνη καθρέπτη, όπως οι παπαδιές, αλλά ο καθρέπτης περιορίζεται στο πάνω μέρος του ποδοστάματος. Ο μπότης είναι ένα σκαρί που προσφέρεται για κωπηλασία, γι' αυτό και παλαιότερα, όταν όλα τα σκάφη ήταν κωπήλατα, ο μπότης ήταν ένα πολύ δημοφιλές σκαρί. 

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΗΘΟΥΣ : «Να το δούμε, η Σώκου το έγραψε για “καλό”»

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Συνθλιμμένος ανάμεσα στην είδηση του θανάτου του Γιώργου Τράγκα και στο σκάνδαλο με το βίντεο του Στάθη Παναγιωτόπουλου, ο θάνατος της Ροζίτας Σώκου πήρε λιγότερη δημοσιότητα από όση άξιζε. Πολύ λιγότερο από την αξία της στην ιστορία της ελληνικής δημοσιογραφίας και στις κινηματογραφικές κριτικές της που, στην παλιά «Μεσημβρινή», σε μεγάλο ποσοστό, δημιούργησαν τη σινεφίλ γενιά του ’60.  

Κάποια μέρα θα πρέπει να γραφτεί αναλυτικά η σημασία της «Μεσημβρινής» στην αλλαγή της μεταπολεμικής Ελλάδας.  

Μέχρι τότε, όμως, ας σημειωθεί ότι η απογευματινή εφημερίδα της Ελένης Βλάχου με τα άρθρα ελλήνων και ξένων αρθρογράφων, τη σελίδα του αθλητισμού, τις αναφορές στην ξένη μουσική και τους Beatles, τα καρτούν του Αντι Καπ και της Μπλόντι έφερε την Ελλάδα πλησιέστερα στην δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα από όσο όλο τα άλλα Μέσα συνολικά.  

Κάθε Τρίτη όμως οι κινηματογραφικές κριτικές της Ροζίτα Σώκου και της Ειρήνης Καλκάνη ήταν οι αγαπημένες στήλες της παλιάς «Μεσημβρινής».  

Γεννημένη το 1923 στην Πλάκα, μεγαλωμένη στο Ψυχικό, κόρη του θεατρικού συγγραφέα και εκδότη Γεωργίου Σώκου και της Τιτίκας Μιχαηλίδου, με πτυχίο από την Σχολή Καλών Τεχνών, φίλη του Αργυράκη, του Τσαρούχη και του Βολανάκη, με την κριτική κινηματογράφου να την έχει «κληρονομήσει» από την Ελένη Βλάχου από την «Καθημερινή», η Ροζίτα Σώκου μπορούσε εύκολα να πέσει στο πρώτο αμάρτημα της κινηματογραφικής κριτικής: στην παγίδα του σνομπισμού, όπου ο κριτικός γράφει για αυτόν και τους φίλους του (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα) προσπαθώντας να ψαρώσει το ευρύτερο κοινό. 

Δεν το έκανε. 

Η Σώκου είχε την ικανότητα να κάνει τον αναγνώστη συμμέτοχο στις γνώσεις της. Να του απευθύνει τον λόγο σαν να είχαν τις ίδιες γνώσεις. Ετσι ο γυμνασιόπαις Αντώνης Πανούτσος ξεκινούσε από την Καλλίπολη Πειραιώς για να φτάσει στην Λαμπρινή με τρεις συγκοινωνίες για να δει τον «Λευκό Σεΐχη» του Φελίνι ή να γεμίζει τετράδια με τις ταινίες που έχει δει, όπου εκτός από τα ονόματα των ηθοποιών υπήρχε και το όνομα του σκηνοθέτη.  

Σε ζωή 98 ετών και μια καριέρα 60 ετών, η Ροζίτα Σώκου υπήρξε πολλά πράγματα σε πολλούς ανθρώπους. Επαγγελματικά, για τους περισσότερους η αυστηρή αλλά ευγενική κριτικός στο τηλεοπτικό «Να η ευκαιρία». Για κάποιους όμως από εμάς που ενηλικιωθήκαμε τη δεκαετία του ’60, η Ροζίτα Σώκου ήταν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί αγαπάμε την Ελλάδα

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Για ποιους λόγους αγαπάμε αυτήν τη χώρα; 

 Εμείς οι γηγενείς που δεν τη ζήσαμε ως πύλη της Ευρώπης. Ο,τι κι αν μου πουν οι δικαιωματιστές, αντιρατσιστές και ανθρωπιστές παντός καιρού, είναι η διαφορά μου από τον ταλαίπωρο Αφγανό που αρπάχτηκε από την ελληνική στεριά σαν να αρπάζεται από σανίδα σωτηρίας. Μιλάω για εμάς που ζήσαμε μια Ελλάδα η οποία σου έδινε διαβατήριο για την υπόλοιπη Ευρώπη αφού το είχε εγκρίνει κάποιος λοχαγός. Μια Ελλάδα περίκλειστη, κλειστοφοβική, που έκανε ό,τι μπορούσε για να την αντιπαθήσεις. 

Γιατί αγαπάμε την Ελλάδα; Μήπως ήρθε ο καιρός να αναρωτηθούμε τώρα που κλείνουν οι εορτασμοί των διακοσίων της γενεθλίων; Να αναρωτηθούμε, για να μπορέσουμε να περάσουμε αυτήν την αγάπη στα παιδιά μας.

Ναι, υπάρχει η γεωφυσική ευτυχία. Αδιαμφισβήτητη, καταλυτική. Αν η «Αρνηση» του Σεφέρη έγινε ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια μας είναι γιατί υμνεί το «περιγιάλι το κρυφό». Παραφράζοντας τον Ντοστογιέφσκι θα έλεγα ότι στην ψυχή του κάθε Ελληνα υπάρχει ένα κρυφό περιγιάλι που την περιμένει για να την αναπαύσει. Το ξέρουμε όλοι μας. Το «ελληνικό καλοκαίρι» δεν είναι μια εποχή του χρόνου. Είναι στόχος ζωής.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Και αυτός είναι ο τρόπος που μας επιτρέπει να εκφράσουμε τη γεωφυσική μας ευτυχία. Και, δόξα τω Θεώ, αυτά τα διακόσια χρόνια μάς όπλισαν. Με τις λέξεις, με τις εικόνες, με τους ήχους, με τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική, τη μουσική. Αγαπάω τη χώρα μου γιατί αγαπάω τους γονείς μου, τις εμπειρίες της παιδικής μου ηλικίας που με έχουν σημαδέψει, για τα πολύτιμα «κρυφά περιγιάλια» της ζωής μου που μοιράζομαι μαζί της. Την αγαπάω επειδή μου έδωσε την ευκαιρία να αντιληφθώ ότι όσα προσέφερε στην ευαισθησία μου ήταν το διαβατήριο για το πέρασμα των συνόρων που η ίδια μού είχε επιβάλει.  

Ποιοι ήταν αυτοί που μου έδειχναν τον δρόμο πέρα από τα σύνορα, ενώ συγχρόνως εξέφραζαν την αγάπη τους για τη χώρα μου; 

 Να πω τον Χατζιδάκι; Να πω τον Τσαρούχη, τον Μόραλη ή τον Γκίκα; Να πω τον Παπαδιαμάντη ή τον Τσίρκα; Οσους κι αν πω, κάποιοι θα μου χτυπούν την πόρτα για να υπενθυμίσουν την παρουσία τους. Δεν μπορώ να μην αναφέρω τον δάσκαλό μου Κρίτωνα Πανηγύρη, που μου έβαλε το μικρόβιο των αρχαίων ελληνικών απ’ το οποίο δεν έχω απαλλαγεί ώς σήμερα, και εύχομαι να μην μπορέσω να απαλλαγώ ώς το τέλος της ζωής μου.

Και γιατί τα λέω όλ’ αυτά;  

Για έναν αφελή, καθότι απλούστατο λόγο. Διότι στην εκπαίδευση η νεοελληνική ύπαρξη είναι ανύπαρκτη. Τι ξέρει ο σημερινός έφηβος για τον Τσαρούχη, τον Μόραλη, τον Παρθένη ή τον Χαλεπά; Τι ξέρει για τον Τσίρκα ή τον Βιζυηνό; Τι ξέρει για τον Παπαρρηγόπουλο, στον οποίον οφείλει τον τρόπο με τον οποίο διδάσκεται την Ιστορία; 

 Η γλώσσα του δεν είναι γλωσσολογία. Η γλώσσα του είναι ευαισθησία. «Το περιγιάλι το κρυφό» του Σεφέρη δημιουργεί μια σχέση με τη γλώσσα που δεν μπορούν να παράγουν κανόνες και επιταγές.

Στην εκπνοή του έτους των εορτασμών για τα διακόσια χρόνια, αυτή η πλευρά της νεοελληνικής ύπαρξης παραμένει στη σκιά. Οφείλω να επισημάνω τη σημαντική πρωτοβουλία της Ελληνοαμερικανικής Ενωσης και του Φόρουμ των Δελφών για να την αναδείξει – συναντήσεις στο αμφιθέατρο της Ενωσης έως το τέλος του χρόνου. Ομως το ουσιώδες παραμένει ως ζητούμενο. Πώς αυτή η πτυχή της νεότερης Ελλάδας θα περάσει στην εκπαίδευση;  

Αν δεν ακούσω το ΙΕΠ να λέει ότι στην πρώτη γυμνασίου οι μαθητές θα πρέπει να έχουν διαβάσει τη «Γαλήνη» του Βενέζη και στο λύκειο να εξετάζονται στο «Ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου» του Βιζυηνού, καμία «μεταρρύθμιση» δεν θα με πείσει.

Η διδασκαλία της λογοτεχνίας στη μέση εκπαίδευση αντιμετωπίζεται ως διακοσμητική. Κανένας λόγος, βέβαια, δεν μπορεί να παραβγεί το «Αξιον Εστί» του Ελύτη για το αλβανικό έπος. Ανέδειξε το αίσθημα του γεγονότος, αυτό που μας ενδιαφέρει και μπορούμε να μοιραστούμε μαζί του. 

Εμείς οι πολίτες του 21ου αι. γι’ αυτό αγαπάμε την Ελλάδα. Για το...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ «Τι είναι ο Έλλην;»

Αναδημοσιεύτηκε την 1η Οκτωβρίου 1935 στην εφημερίδα «Εστία», από την πρώτην (ελληνικήν) εφημερίδα της Ουάσιγκτον «Κόσμος», και φέρεται να αφορά «χρηματικόν βραβείον απονεμηθέν εις τον Δικαστήν Η. Κέλλι εν Ουασιγκτώνι, κατά την προκήρυξιν διαγωνισμού δια τον καλλίτερον χαρακτηρισμόν των διαφόρων λαών και της Ψυχολογίας των». 

«Προ του δικαστηρίου της αδεκάστου Ιστορίας, ο Έλλην απεκαλύφθη ανέκαθεν κατώτερος των περιστάσεων, καίτοι από απόψεως διανοητικής κατείχε πάντοτε τα πρωτεία. 

»Ο Έλλην είναι ευφυέστατος, αλλά και οιηματίας. Δραστήριος, αλλά και αμέθοδος. Φιλότιμος, αλλά και πλήρης προλήψεων. Θερμόαιμος, ανυπόμονος, αλλά και πολεμιστής. 

»Έκτισε τον Παρθενώνα και μεθυσθείς εκ της αίγλης του, τον αφήκε βραδύτερον να γίνη στόχος οβίδων. 

»Ανέδειξε τον Σωκράτην δια να τον δηλητηριάση. 

Εθαύμασε τον Θεμιστοκλέα δια να τον αποπέμψη. 

Υπηρέτησε τον Αριστοτέλην δια να τον καταδιώξη. 

  

Έκτισε το Βυζάντιον δια να το εκτουρκίση. 

Έφερε το 21 δια να...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΨΩΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο ελληνικός εξαιρετισμός

Του Χρήστου Χωμενίδη 

Η λέξη "εξαιρετισμός" δεν προέρχεται -φευ!- από το εξαίρετο αλλά από την εξαίρεση. Σημαίνει την πεποίθηση πως ένα φαινόμενο αποτελεί μοναδική περίπτωση στον κόσμο ή στην Ιστορία.  

Ο ελληνικός εξαιρετισμός μάς στοιχειώνει και μας καθορίζει αενάως. 

Υπάρχουν, για την ακρίβεια, δύο ελληνικοί εξαιρετισμοί, αντιδιαμετρικοί μεταξύ τους.

Ο πρώτος, ο θετικός -ας τον ονομάσουμε- εξαιρετισμός, διακηρύσσει ότι οι Έλληνες αποτελούν ούτε λίγο ούτε πολύ τον περιούσιο λαό. Ίσως μάλιστα να μην πρόκειται καν για ανθρώπους αλλά για σπορά εξωγήινων, οι οποίοι σε επίσκεψή τους προ μυριάδων ετών μπόλιασαν τους νεαντερτάλιους με το γονιδίωμά τους κάπου μεταξύ Κρήτης και Θράκης. (Την παραπάνω παλαβομάρα δεν την υποστηρίζει μονάχα ο Έριχ Φον Ντένικεν και οι επίγονοί του στα τηλεοπτικά μας κανάλια αλλά και ένας καθηγητής σε ΤΕΙ, που καμαρώνει μάλιστα για τις αλήθειες που διδάσκει τη νεολαία!) Στους Έλληνες, εν πάση περιπτώσει, χρωστάει η οικουμένη τα πάντα. Τη φιλοσοφία, τη δημοκρατία, το θέατρο, ακόμα δε και τα κομπιούτερ, αφού τι άλλο υπήρξε ο μηχανισμός των Αντικυθήρων παρά ο πρώτος υπολογιστής; Οι Έλληνες χαρακτηρίζονται προσέτι από αδιάκοπη συνέχεια αίματος, ώστε ο σημερινός Αθηναίος αυτοδικαίως να καμαρώνει σαν κατευθείαν απόγονος του Περικλή και ο Σπαρτιάτης του Λεωνίδα. Για αυτό εξάλλου και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος κήρυξε προ ετών ως δήμαρχος τη λήξη του Πελοποννησιακού Πολέμου. 

Ο θετικός μας εξαιρετισμός καλλιεργείται εντατικά στα σχολεία και αναπαράγεται σε όλο το φάσμα του δημόσιου λόγου. Ακόμα και οι σπορτκάστερ όποτε βάζει γκολ η Εθνική μας μιλάνε για τον θεό της Ελλάδας κι όποτε ανακηρύσσεται ένας δικός μας Ολυμπιονίκης για το ελληνικό dna. 

Όποιος τολμήσει, σε στιγμές θριάμβου, να αμφισβητήσει την ψυχάρα μας χαρακτηρίζεται στην ελαφρύτερη περίπτωση ξενέρωτος, συνηθέστερα όμως Εφιάλτης, Νενέκος, σύγχρονος Φαλμεράιγερ. Τον ταυτίζουν με τον Χένρυ Κίσσινγκερ, ο οποίος -σύμφωνα με ένα πλαστό έγγραφο που διακινείται εδώ και χρόνια- έχει θέσει ως σκοπό της ζωής του την καταστροφή του έθνους μας. Του τρίβουν στα μούτρα τα εγκώμια των "καλών" ξένων, με πιό πρόσφατο την προ μηνός ομιλία του Μπάρακ Ομπάμα, ξεχνώντας βέβαια το γεγονός πως όποια χώρα κι αν επισκεπτόταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, θα έβρισκε να πει πέντε καλές κουβέντες για το παρελθόν της - στη Ρωσία θα υποκλινόταν στο έργο του Ντοστογιέφσκι, την Αφρική θα χαρακτήριζε "κοιτίδα της ανθρωπότητας"... 

Ο θετικός μας εξαιρετισμός συνιστά ένα πομπώδες, ένα εκκωφαντικό αφήγημα που φτάνει μέχρι το πρόσφατο σχετικά παρελθόν. Περιλαμβάνει τα δυό Νόμπελ, τη Μελίνα Μερκούρη και τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Μανόλη Γλέζο και την Κυρά της Ρω. Φρενάρει ωστόσο απότομα στο σήμερα. "Σήμερα δεν γράφονται τέτοια βιβλία, δεν συνθέτονται τέτοια τραγούδια, δεν βγαίνουν τέτοιοι ήρωες... Σήμερα κυριαρχεί η μετριότητα και η οσφυοκαμψία. Το έθνος παραδέρνει με πουλημένους ηγέτες και ευνούχους πνευματικούς ανθρώπους!" αποφαίνεται ο ραδιοφωνικός αστέρας και ο ταξιτζής που τον ακούει κουνάει με νόημα το κεφάλι του. 

Η "αντισυστημική" ψήφος στην Ελλάδα είναι, μεταξύ των άλλων, εκδήλωση και του θετικού μας εξαιρετισμού. Βασίζεται στην πεποίθηση πως θα έπρεπε να απολαμβάνουμε εξ' ορισμού μοναδικά προνόμια, τα οποία κάποια καθάρματα μάς στερούν. Βάζει στο στόχαστρο τις αγορές, τις τράπεζες, τους δανειστές, τους Εβραίους, τη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ.... Προσβλέπει στον από μηχανής θεό, στον εθνικό εκδικητή μας. Όσο η καθημερινότητά μας ζορίζεται, τόσο περισσότεροι διεκδικούν τον ρόλο. Από τον μακαριστό Χριστόδουλο μέχρι τον Γιάνη Βαρουφάκη. Σύντομα -εκτιμώ- θα πλασσαριστεί σαν τέτοιος και ο Παύλος Πολάκης. 

Ο αρνητικός εξαιρετισμός διακονείται κατά κανόνα από...

ΠΑΣΧΑ: Η Ανάσταση και η πίστη των Ελλήνων

Δεύτε λάβετε φως! Η Ορθοδοξία είναι η ρίζα μας και η παντοτινή ελπίδα μας

Από τον Κωνσταντίνο Χολέβα

"Σήμερον πᾶσα κτίσις ἀγάλλεται καί χαίρει ὅτι Χριστός Ἀνέστη και ἅδης ἐσκυλεύθη". Αναστάσιμο παιάνα ψάλλουμε οι ορθόδοξοι χριστιανοί και ομολογούμε το μεγαλύτερο θαύμα που είδε η ανθρωπότης: την Ανάσταση του Κυρίου.  

Η διδασκαλία της Ορθοδοξίας είναι σταυροαναστάσιμη. Μετά τη Σταύρωση ακολουθεί η Ανάσταση. Αρκεί να το πιστέψουμε. 

Και ο Ελληνισμός πιστεύει. Παρά τις επιθέσεις και τις αμφισβητήσεις των πάσης φύσεως αποδομητών, αυτό το έθνος ουδέποτε υπήρξε ουδετερόθρησκο. Η Ορθοδοξία είναι για τον Ελληνα η πίστη του, η ταυτότητά του, η κληρονομιά του, η πηγή ελπίδας, η ακτίνα φωτός μέσα στο σκοτάδι. Στη μακρά διάρκεια της δουλείας, όταν ο υπόδουλος Ελληνας έλεγε ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, μέσα στην ψυχή του φώλιαζε η ελπίδα ότι συντόμως και η Ελλάς θα αναστηθεί. Το Γένος επεβίωσε έπειτα από υποδουλώσεις, καταπιέσεις και επιδρομές, επειδή κρατήθηκε ζωντανό χάρις στο αναστάσιμο μήνυμα της Ορθοδοξίας.

Και σήμερα θα πάρουμε δύναμη από το Φως της Αναστάσεως για να αγωνισθούμε για τα εθνικά μας θέματα. 

Για να αντισταθούμε σε εκείνους που καπηλεύονται το ιερό όνομα και την Ιστορία της Μακεδονίας. 

Για να συμπαρασταθούμε στους αδελφούς μας της Βορείου Ηπείρου, που καταπιέζονται από την αλβανική κυβέρνηση. 

Για να μην επιτρέψουμε τη νομιμοποίηση της κατοχής στη Βόρειο Κύπρο και τον αφελληνισμό των συνειδήσεων στην ελεύθερη Κύπρο. 

Για να στηρίξουμε τα πατριαρχεία μας και τους ανά την υφήλιο ορθοδόξους. 

Για να στείλουμε μήνυμα ελπίδας στους λίγους Ελληνες που απέμειναν στην Κωνσταντινούπολη, σε Ιμβρο και Τένεδο.  

Για να στείλουμε τις ευχαριστίες μας στους απανταχού ομογενείς Ελληνες, οι οποίοι διατηρούν πίστη, γλώσσα και πατριωτισμό.

Θα αντλήσουμε δύναμη από το ελπιδοφόρο μήνυμα της Αναστάσεως για να διδάξουμε στα παιδιά μας την ορθόδοξη πίστη, τη διαχρονική γλώσσα μας και την Ιστορία του Ελληνισμού, ανθιστάμενοι στα σχέδια των αποδομητών της Παιδείας και της εθνικής ταυτότητας. Θα καλλιεργήσουμε τη συγκρατημένη αισιοδοξία για το μέλλον της πατρίδας μας και δεν θα παρασυρθούμε από το κλίμα εθνικής κατάθλιψης, το οποίο επηρεάζει όσους δεν έχουν γευθεί τα νάματα της ελληνορθόδοξης παράδοσης. Θα στηρίξουμε τον ιερέα και τον εκπαιδευτικό που διακονούν φιλότιμα, παρά τις δυσκολίες, την κοινωνία και την πολιτιστική μας ιδιοπροσωπία.

Πάσχα των ορθοδόξων, Πάσχα των Ελλήνων.  

Ας στείλουμε τις ευχές μας στους...

ΠΑΣΧΑ ΕΛΛΗΝΩΝ: Το κράτος του Χριστού

Ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, αφού πρώτα γεύτηκε ο ίδιος το πικρό ποτήρι της θνητότητας. 

Μοιράστηκε τη μοίρα μας και φώτισε τα σκοτάδια του Αδη με την ανάστασή Του. Εδειξε ότι αυτό το ζοφερό βασίλειο, που γεμίζει από την αυγή του χρόνου με ανθρώπους, μπορεί να καταλυθεί.

Σε πολιτικό επίπεδο αξίζει να σκεφτούμε ότι η μακροβιότερη ελληνική δομή ήταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ένα βασίλειο που είχε στην κεφαλή του τον Ιησού Χριστό.  

Το σύγχρονο ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε έπειτα από έναν ηρωικό εθνικοθρησκευτικό αγώνα που διεξήχθη εναντίον του αλλόφυλου και αλλόπιστου δυνάστη. Οι Ελληνες, που παρέμειναν χριστιανοί ορθόδοξοι και τη μαύρη περίοδο της Τουρκοκρατίας, σήκωσαν τα όπλα για τον Χριστό και την πατρίδα.  

Με τον Χριστό και στο όνομά Του πορευτήκαμε τους περίπου δύο αιώνες του ελεύθερου βίου και φτάσαμε ως εδώ διατηρώντας τη γλώσσα μας, την πίστη, τα ήθη, τα έθιμα και τις μύχιες εθνικές επιδιώξεις, που μια μέρα θα γίνουν πραγματικότητα.

 
Ωστόσο, εδώ και μερικά χρόνια, ειδικά από τη σκοτεινή οκταετία του καθεστώτος του Κώστα Σημίτη, έχει αρχίσει να εκδηλώνεται μια συστηματική και σφοδρή επίθεση εναντίον της ορθόδοξης χριστιανικής φυσιογνωμίας και ταυτότητας του συλλογικού βίου μας.

Το θρήσκευμα διεγράφη από τα δελτία ταυτότητας, παρά τη διαφωνία της συντριπτικής πλειονότητας του λαού μας και τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις και τα συλλαλητήρια στα οποία οι πολίτες εξέφραζαν τη θέλησή τους να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα. Η διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία επιδιώκεται να αποχριστιανοποιηθεί πλήρως και στο Κοινοβούλιο είναι πολλοί οι βουλευτές που -κόντρα στη θέληση του ελληνικού λαού- πάλι συμφωνούν φωναχτά ή σιωπηρά με την επίσημη ρήξη της σχέσης του κράτους με την Εκκλησία και την απάλειψη των σχετικών προνοιών που υπάρχουν στο άρθρο 3 του Συντάγματος, το οποίο θα αναθεωρήσουν στην επόμενη Βουλή.

Η παρατήρηση των τεκταινομένων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι όσο απομακρύνεται η Ελλάδα από τον Χριστό τόσο επιδεινώνονται τα προβλήματα, λιγοστεύουν οι ευκαιρίες και αυξάνονται τα δεινά που πλήττουν το έθνος και τον λαό. Οσο οι φορείς της κρατικής εξουσίας χλευάζουν την πίστη και συντονίζουν το αστικό και ποινικό δίκαιο με τα νεοταξικά, αντιχριστιανικά ιδεολογήματα άλλο τόσο...

ΙΣΤΟΡΙΚΑ - ΕΜΦΥΛΙΟΣ: Προδότες (!) σε όποια κατηγορία κι αν ανήκαν

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Είμαστε στο 2019 κι όμως συζητάμε για την πηγάδα του Μελιγαλά. Γιατί; 


  Μα απλούστατα, γιατί δεν τα έχουμε ξεκαθαρίσει ακόμη κι ας είναι εύκολο, από την άποψη της λογικής και της ιστορικής αλήθειας. 

Κύριοι υπεύθυνοι γι’ αυτό, αφενός μεν, η κυριαρχία της ανακυκλωμένης αριστεράντζας στον δημόσιο βίο, που προσπάθησε να… κερδίσει τον Εμφύλιο στα «χαρτιά», αφετέρου δε, οι ενοχικές ηγεσίες της μεταπολιτευτικής Δεξιάς. Αν τέλος πάντων ήταν Δεξιά αυτό το πράγμα, που ξαφνικά έπαψε να τιμά τους πεσόντες του Εθνικού Στρατού. Λες κι ήταν σκυλιά ή ξένοι μισθοφόροι κι όχι τα στρατευμένα τέκνα του λαού, κληρωτοί, που δεν άφησαν να γίνει η Ελλάδα Αλβανία και τα σύνορά της να πάνε πίσω στη Θεσσαλία. Δόξα και τιμή στον ανώνυμο μαχητή του Γράμμου, μαζί με τη χριστιανική συγχώρεση, σε όσους της άλλης όχθης, πλανημένοι από ενσυνείδητους κι ασυγχώρητους γενίτσαρους, σήκωσαν όπλα κατά του έθνους και λερώθηκαν με την προδοσία.

Η Αριστερά είχε γίνει επί δεκαετίες η ιερή αγελάδα της πολιτικής. Ψωραλέα αλλά… ιερή. Κι ενώ ηττήθηκε κατά κράτος στρατιωτικά και ηθικά, πήρε τη «ρεβάνς» στα πανεπιστήμια, στην πέτσινη ιστοριογραφία, στα ΜΜΕ και στην τέχνη. Φάγαμε στη μάπα τσιμεντένια κι ακούνητα πλάνα με αντάρτες, να φαν κι οι κότες. Κινηματογραφική υπνοπαιδεία.

Χρησιμοποιώ δε τον όρο Εμφύλιος κατ’ οικονομίαν και διότι στην πρώτη φάση του, ως τα Δεκεμβριανά, τα αληθινά, όχι τα «μαϊμού» του Αλέξη της βαρεμένης Αριστεράς του φρεντοτσίνο και της κουκουλοφόρας αλητείας, Ελληνες ήταν ένθεν και ένθεν.

Ο τελευταίος γύρος, με το ρέκβιεμ της καταστολής της ανταρσίας στον Γράμμο, είναι όμως άλλη Ιστορία. Στην τελική φάση, όταν ο Εθνικός Στρατός έδινε το τελικό χτύπημα, τα τρία τέταρτα των ανταρτών ήταν σλαβόφωνοι ΣΝΟΦίτες, συμμορίτες ανακυκλωμένοι συνεργάτες των Γερμανών, που από τα βοηθητικά Τάγματα των S.S. γύρισαν την τραγιάσκα τους ανάποδα και γίνανε «κομμουνιστές», αφού το ΚΚΕ τους υποσχόταν «εθνική αποκατάσταση». Γι’ αυτό και γράφανε στα «ντόπικα» στον Γράμμο «Ζήτω ο Ζαχαριάδης» και «Ζήτω ο Μάρκος»!  

Ο αείμνηστος στρατηγός Παπαθανασίου, Διοικητής της Μοίρας των ΛΟΚ που έδωσε σκληρή μάχη στον Γράμμο, μου περιέγραψε μια ενδιαφέρουσα ιστορία, που επαναλαμβάνω:  


Οι καταδρομείς του, μετά το πέρας της μάχης, είχαν μαζέψει σε ένα μαντρί τους ρακένδυτους αιχμαλώτους του ΔΣΕ, άνδρες και γυναίκες. Ενας από τους λοκατζήδες ήρθε και του είπε «κύριε διοικητά, έρχεστε λίγο;» με βλέμμα έντονης απορίας. Κι όταν τον ρώτησε τι συμβαίνει, ο αρειμάνιος καταδρομέας τού είπε δείχνοντας τους αιχμάλωτους αντάρτες: «Από αυτούς εδώ κανείς δεν μιλάει ελληνικά». 


Ηταν όλοι σλαβόφωνοι αυτονομιστές! Αυτές οι εφεδρείες είχαν απομείνει στον μοιραίο Ζαχαριάδη. Γι’ αυτό κι η Αριστερά τηρεί αυτή την ιταμή στάση στο ψευδομακεδονικό. Εχει τη φωλιά της χεσμένη. Εχουν τα παλιά συνεταιράκια τους ράμματα για τη γούνα της. Συνένοχοι.

Οι Ταγματασφαλίτες ήταν τεσσάρων ειδών. 


Καταρχήν, μια μικρή μειοψηφία φανατικών εθνικοσοσιαλιστών. 


Μετά υπήρχαν αρκετοί που θεωρούσαν τους Γερμανούς προσωρινούς αλλά τον κίνδυνο κομμουνιστικής δικτατορίας μεγαλύτερο κι επικείμενο. 


Υστερα ήταν ένας ικανός αριθμός κυνηγημένων από τη βία του ΕΛΑΣ, που εξόντωνε όποιον θεωρούσε απειλή για το μονοπώλιο της αντίστασης και την επικείμενη έφοδο κατάληψης της εξουσίας, οι οποίοι ζήτησαν καταφύγιο στα Τάγματα του Ράλλη. 


Και, τέλος, υπήρχε ένας συρφετός από λούμπεν πλιατσικολόγους, που θεώρησαν τη μικρή προσωρινή εξουσία της στολής και του όπλου τους χρυσή ευκαιρία για ατιμώρητη, όπως νόμιζαν, εγκληματική δράση.

Σε όποια κατηγορία όμως κι αν ανήκαν, ήταν προδότες. Νέτα σκέτα. Οπλίζονταν κι έπαιρναν εντολές από τους Γερμανούς. Η ιστορική στρατιωτική αναφορά Ελληνα αξιωματικού των Ταγμάτων, ύστερα από κοινή επιχείρηση με τους ναζί, «απώλειες: εκ των ημετέρων, εις Γερμανός» δεν είναι εφεύρημα της Αριστεράς. Η άνανδρη δολοφονία της αδελφής, του πατέρα ή της συζύγου από τον ΕΛΑΣ, σε μια ομαλή εξέλιξη, όπου θα τιμωρούνταν όλοι οι προδότες μετακατοχικά, άρα και οι καταταγέντες στα Τάγματα, στην καλύτερη περίπτωση, θα ήταν το πολύ λόγος η θανατική ποινή να μετατραπεί σε ισόβια κάθειρξη. Ομως, το εμφυλιακό αστικό κράτος, με άμεσο τον κίνδυνο της κομμουνιστικής ανταρσίας και θέλοντας να αντιμετωπίσει πάση δυνάμει τους άλλους προδότες, «ξέπλυνε» και τους Ταγματασφαλίτες, αφού είχε χρεία και του τελευταίου στρατιώτη.

Προδότες ήταν, από την άλλη, κι όσοι σκοπούσαν στην κατάληψη της εξουσίας και στην επιβολή κομμουνιστικής δικτατορίας, δολοφόνησαν αθώους πατριώτες, όπως τον ήρωα Ψαρρό και τους Ευζώνους του 5/42, εφάρμοσαν ως κόκκινοι φασίστες την «οικογενειακή ευθύνη» και π.χ. στην πηγάδα, μαζί με τους Ταγματασφαλίτες, πέρασαν λεπίδι και γυναικόπαιδα ή απλά άμαχους, θεωρούμενους πολιτικούς αντιπάλους.

Η πικρή αλήθεια για την Εθνική Αντίσταση είναι ότι περισσότεροι Γερμανοί πέθαναν από αυτοκτονίες, ατυχήματα ή ασθένειες παρά από τη δράση του ΕΛΑΣ, ο οποίος ξόδεψε περισσότερες σφαίρες κατά Ελλήνων παρά κατά του κατακτητή. Ετσι είναι και όποιος ενοχλείται πρόβλημά του.

Οποιος λοιπόν ηρωοποιεί τους πεσόντες Ταγματασφαλίτες είναι ανιστόρητος και θαυμάζει προδότες. Γλίτωσαν το στρατοδικείο που δεν έγινε ποτέ.

Οποιος ηρωοποιεί φονιάδες γυναικοπαίδων κι άμαχων πολιτικών αντιπάλων...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πρέπει να ξεριζώσουμε τον "Ελληναρά" από μέσα μας

Του Δημήτρη Παπακωνσταντίνου 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα σε αυτή τη χώρα, είναι αυτό που προσδιορίζει ο όρος "Ελληναράς". Αυτός ο πολύ κακός εαυτός του Έλληνα που δυστυχώς έχει βγει στην επιφάνεια όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια, προφανώς και λόγω της ψυχολογικής επιβάρυνσης από τις συνέπειες της κρίσης. Ο "Ελληναράς" έχει επικρατήσει του Έλληνα. Και έχουμε φτάσει εδώ που σήμερα βρισκόμαστε...

Τι θέλει λοιπόν η κοινωνία; 

Αρχικά αν είναι δυνατόν να επιστρέψει στα προ της κρίσης επίπεδα. 

Πώς; 

Με επανάκτηση των κεκτημένων, ακόμη και αν αυτά είχαν δομηθεί πάνω σε δανεικά, "κλοπή" ή γενικώς σε πήλινα πόδια. 

Τι θέλει ο "Ελληναράς"; 

Θέλει να πατάξει τη φοροδιαφυγή, όχι όμως εκείνη την οποία κάνει ο ίδιος. Απαιτεί να του δίνουν απόδειξη, όταν ο ίδιος αποφεύγει να κόψει ως επαγγελματίας. Φωνάζει για τη φοροδιαφυγή, αλλά ο ίδιος θέλει να παίρνει το νοίκι μαύρο...

Ξεσηκώνεται κατά των διορισμών στο δημόσιο, μόνο και μόνο επειδή δεν τα κατάφερε ο ίδιος να διοριστεί. Και την ώρα που θέλει να διοριστεί, ως απόλυτος κρατιστής, βγάζει και λογύδρια υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων. Απαιτεί μείωση των προώρων συντάξεων, την ώρα που βλαστημά επειδή δεν πρόλαβε να φύγει ο ίδιος στη δεκαπενταετία.

Είναι εθνικιστής αλλά και Ευρωπαϊστής ταυτόχρονα. Θέλει το ευρώ, αλλά καμία από τις υποχρεώσεις και τις δεσμεύσεις που το συνοδεύουν. Ίσως μέσα του να θέλει να γυρίσει στη δραχμή, αλλά σε καμιά περίπτωση να επιβαρύνει αυτό τη ζωή του. Θέλει και τη δραχμή και τα οφέλη του ευρώ... 

Έχει ζήσει μετανάστευση, αλλά δεν βλέπει με καθόλου καλό μάτι τους μετανάστες. 

Είναι σφόδρα καταναλωτής, αλλά κλείνει το μάτι στην αριστερά και καταγγέλλει τον καπιταλισμό για τα δεινά που έφερε στη χώρα. 

Θέλει μεταρρυθμίσεις, αλλά όχι εκείνες που αγγίζουν τη δική του δουλειά ή ζωή.  

Ακολουθεί τον πρώτο που θα βγει να του πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες γιατί αυτό θέλει να ακούσει, καθώς απεχθάνεται τις σκληρές αλήθειες. Ταιριάζει αυτό απόλυτα στο τραγούδι του Σαββόπουλου "Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά...". 

Ξεσπαθώνει κατά των Ευρωπαίων, κατά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, είναι έτοιμος να πάρει στο κυνήγι τους κακούς ξένους, καθώς αυτό τονώνει την εθνική του υπερηφάνεια, όμως την ίδια ώρα απλώνει το χέρι ως επαίτης προς αυτούς για να τον δανείσουν. Και βέβαια, τα δανεικά τα θεωρεί κεκτημένο δικαίωμα, ίσως ως... σύνταξη για τα όσα προσέφερε η χώρα στον κόσμο πριν από δύο – δυόμιση χιλιάδες χρόνια. 

Αυτά και πολλά άλλα, ίσως και χειρότερα από όσα ανέφερα, που μπορεί να νομίζετε ή να θίξετε φίλες και φίλοι αναγνώστες, κάνει ο "Ελληναράς". 

Πώς θα τον βρείτε; 

Ας κοιτάξουμε όλοι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κατοχή χρυσού και γεωπολιτική ισχύς! (Η θεσμοθετημένη ληστεία σε βάρος των Ελλήνων και ο ανταγωνισμός των μεγάλων δυνάμεων για συσσώρευση αποθεμάτων)

Γράφει ο Αλκιβιάδης Κ. Κεφαλάς
Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών


Eπειδή οι σοβαρές οικονομικές και νομισματικές κρίσεις εκτονώνονται πάντα με πολέμους, το συνέδριο των πολιτικών και οικονομικών ηγετών στο Bretton Woods το 1944 συνέδεσε την αξία του δολαρίου με τον χρυσό. Ο σκοπός ήταν να αποτραπεί μια παγκόσμια οικονομική κρίση, όπως αυτή του 1929, που είχε ως αποτέλεσμα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ομως, παρά τους ελλοχεύοντες κινδύνους, η σύνδεση μεταξύ χρυσού και δολαρίου εγκαταλείφθηκε το 1970, επειδή οι αυξανόμενες ενεργειακές ανάγκες της Αμερικής καθιστούσαν ασύμφορη την ανταλλαγή πετρελαίου με δολάρια, και συνεπώς με χρυσό, αφού το πετρέλαιο καίγεται, ενώ ο χρυσός «είναι παντοτινός».

 

Με την κατάργηση λοιπόν του κανόνα του χρυσού, η Αμερική έλυσε τις ανάγκες ανταλλάσσοντας «πράσινο χαρτί», που τύπωνε σε τεράστιες ποσότητες η κεντρική ομοσπονδιακή τράπεζα της χώρας, με πρώτες ύλες και μέταλλα. Επειδή όμως ένα «ισχυρό» χαρτονόμισμα, που δεν συνδέεται με σταθερές αξίες, μπορεί ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσει, αποφασίστηκε η δημιουργία του ευρώ στην Ευρώπη, με σκοπό να επεκτείνει τον χρόνο ζωής του δολαρίου.  

Στην Ελλάδα, αντίστοιχα, οι μνήμες των χάρτινων νομισμάτων της Κατοχής και η δυστυχία της Μικρασιατικής Καταστροφής, καθώς και η απουσία ισχυρής οικονομίας και η πολιτική ληστεία οδήγησαν τους Ελληνες στο να μετατρέπουν τις δραχμικές οικονομίες τους σε αποθέματα χρυσού. Ετσι, επί πολλές δεκαετίες συγκεντρώθηκαν στην Ελλάδα σημαντικά αποθέματα χρυσού, τα οποία οι δανειστές, εκτός της ακίνητης περιουσίας, αποφάσισαν να μεταφέρουν στις τσέπες τους.

 

Πράγματι, τον πρώτο καιρό των Μνημονίων ήταν συνηθισμένη η εικόνα ημεδαπών και αλλοδαπών εμπόρων χρυσού, που περιφέρονταν από πόρτα σε πόρτα στις πόλεις και στην ελληνική ύπαιθρο, ζητώντας να αγοράσουν από τους πολίτες βέρες και χρυσούς σταυρούς. Αργότερα, η ληστεία των πολιτών νομιμοποιήθηκε και επιταχύνθηκε μέσω της κατάλληλης νομοθεσίας, που διευκόλυνε την ίδρυση και τη λειτουργία των ιδιωτικών ενεχυροδανειστηρίων, τα οποία ξεφύτρωναν κατά εκατοντάδες σε όλη την επικράτεια.

 

Το στρατηγικό όφελος για τις χώρες όπου καταλήγει ο ελληνικός χρυσός, καθώς και η αντίστοιχη απώλεια για την πατρίδα μας είναι κατανοητά. Πράγματι, οι συναλλαγές μιας αλυσίδας ενεχυροδανειστηρίων για μία και μόνο ημέρα μπορεί να ανέρχοταν στο ποσό του μισού εκατομμυρίου ευρώ, επιβεβαιώνοντας μέσα από τους αριθμούς το μέγεθος της κρίσης στην Ελλάδα και την απόγνωση των Ελλήνων πολιτών, ώστε να ξεπουλούν ακόμα και τα οικογενειακά κειμήλια. Η θεσμοθετημένη ληστεία του λαού με τη συμμετοχή όλων των «δημοκρατικών» θεσμών μπορεί να κατανοηθεί μέσα από τη σουρεαλιστική εικόνα τηλεοπτικών συζητήσεων μεταξύ «ψυχοπονιάρηδων» πολιτικών και υψηλά αμειβόμενων τηλεπαρουσιαστών, όπου εν μέσω μνημονιακών αναλύσεων και δακρύων παρουσιάζονται διαφημίσεις ενεχυροδανειστηρίων.

 

Επειδή όμως είναι αφελές να θεωρείται ότι η πρόσφατη προσωρινή φραγή στη μεταφορά χρυσού εκτός Ελλάδας έγινε με σκοπό την «υπεράσπιση της περιουσίας του λαού και την αποκατάσταση της νομιμότητας», η «ευαισθητοποίηση» της Πολιτείας στην νομιμοποιημένη εκμετάλλευση της απόγνωσης είναι σκοτεινή και αδιευκρίνιστη. Αντιθέτως, είναι ευρέως γνωστό, ότι μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, που απoτέλεσε την αρχή εξαερώσεως της φούσκας του δολαρίου, οι μεγάλες δυνάμεις έχουν επιδοθεί σε έναν σιωπηλό και λυσσαλέο αγώνα συσσώρευσης χρυσού και στρατηγικών μετάλλων, ώστε, ύστερα από μια πιθανή οικονομική κατάρρευση λόγω του παγκόσμιου οικονομικού χρέους, να μπορέσουν να αντικαταστήσουν τα χάρτινα νομίσματά τους με νέα ισχυρά, που θα βασίζονται στα αποθέματα χρυσού τους.

 

Η πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ καθώς και του Καντάφι στη Λιβύη συνδέεται και με τον έλεγχο των παγκόσμιων αποθεμάτων χρυσού και τη διατήρηση του δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές, επειδή και οι δύο ηγέτες σκόπευαν να προχωρήσουν στην έκδοση χρυσού νομίσματος, που σταδιακά θα εκτόπιζε το χάρτινο δολάριο από τις πωλήσεις πετρελαίου.  

Το πρόβλημα για τους εμπόρους χρυσού στην Ελλάδα εμφανίστηκε όταν...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το τέλος των μνημονίων και η αρχή της νέας χρεοκοπίας της Ελλάδας

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Γράφει ο Νίκος Οικονομίδης 

Καθηγητής Stern School of Business, New York University.

Τ​​ο Eurogroup της Πέμπτης όρισε τις συνθήκες για το τέλος του τρίτου μνημονίου τον Αύγουστο. Παρότι δεν υπάρχει τέταρτο δάνειο, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ έχουν συμφωνήσει με την κυβέρνηση για νέες μακροχρόνιες πολιτικές λιτότητας: μεγάλες μειώσεις στις συντάξεις και την υποχρέωση η Ελλάδα να έχει 3,5% του ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα για χρόνια. 

Για να καταφέρει αυτό η κυβέρνηση επέβαλε εξοντωτικούς προσωπικούς και εταιρικούς φόρους, τεράστιο ΦΠΑ και την αρχή φορολογίας ακόμα και για εισοδήματα 6.000 ευρώ. Οι φόροι αφαιρούν όλο το οξυγόνο από την ελληνική οικονομία. Οι επενδύσεις βρίσκονται στο ναδίρ, η κατανάλωση είναι μειωμένη 25% σε σχέση με μερικά χρόνια πριν, και η ανεργία είναι στο 23%.

Με αστρονομικούς φόρους και εχθρική γραφειοκρατία προς τις επιχειρήσεις, η Ελλάδα είναι απίθανο να προσελκύσει επενδύσεις και να καταφέρει ταχεία ανάπτυξη. 

Χωρίς ταχεία ανάπτυξη, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει πλήρως το χρέος της, πάρα τη δεκαετή επιμήκυνση της ωρίμανσης του 1/3 των χρεών της που της δόθηκε από την Ε.Ε. την Πέμπτη, υλοποιώντας την υπόσχεση του 2012.

Η απόφαση του Eurogroup έχει σκοπό να δημιουργήσει ένα «μαξιλάρι» χρημάτων που θα βοηθήσει την Ελλάδα να πληρώσει τις εξωτερικές της υποχρεώσεις για 2 χρόνια χωρίς να εκδώσει νέα ομόλογα. Ετσι, το ευρωπαϊκό σχέδιο εγκαταλείπει τον στόχο της επιστροφής της Ελλάδας στις χρηματαγορές στο τέλος του προγράμματος που ήταν βασικός στόχος των μνημονίων. Φυσικά δεν βοηθάει ότι το ΔΝΤ θεωρεί ότι το Ελληνικό χρέος είναι μόνο μεσοπρόθεσμα βιώσιμο, και δεν γνωρίζει αν είναι βιώσιμο μακροπρόθεσμα.

Μόλις ξοδευτεί ή μειωθεί το «μαξιλάρι», θα είναι ακόμα πιο δύσκολο για την Ελλάδα να βγει στις χρηματαγορές με λογικά επιτόκια.

Τα οκταετή μνημόνια απέτυχαν να επαναφέρουν την Ελλάδα στην «κανονικότητα». Οταν εξαντληθεί το «μαξιλάρι», η Ελλάδα, βλέποντας  τη  χρεοκοπία  κατάφατσα, θα εκλιπαρεί για νέο μνημόνιο.

Υπάρχει επιτέλους λύση για την Ελλάδα;  

Ναι, αλλά...

ΠΑΣΧΑ: Από το σκότος στο φως Χριστού

Η γη χωρίς Χριστό είναι στέρφα. Η θάλασσα, άδεια από ζωή. Ολες οι προσπάθειες αποβαίνουν μάταιες. Τα συμπεράσματα αυτά δεν προκύπτουν μόνο από τη μελέτη της Καινής Διαθήκης, αλλά από την καθημερινότητα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που, με αλαζονεία και ελαφρότητα, απέρριπταν την ανάγκη ύπαρξης του Χριστού στη ζωή τους και οι τροπές των εξελίξεων, απρόσμενες και συχνά δραματικές, τους οδήγησαν πάλι στο καταφύγιο της αγάπης και του ελέους Του.

Στο τέλος τού Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου (κεφ. ΚΑ’ 1-13) περιγράφεται η τρίτη φανέρωση του αναστάντος Χριστού στους μαθητές του. Εκείνοι είχαν βγει να ψαρέψουν στη λίμνη της Τιβεριάδας και, παρά τις ολονύχτιες προσπάθειές τους, δεν είχαν πιάσει λέπι.

Ο Χριστός τούς υπέδειξε να ρίξουν τα δίχτυα «εις τα δεξιά μέρη του πλοίου», εκείνοι το έπραξαν και τα δίχτυα γέμισαν μέχρι σημείου που να μη χωρούν άλλο. Το συγκεκριμένο χωρίο του Ευαγγελίου του αγαπημένου μαθητή του Κυρίου σίγουρα είναι μια κυριολεκτική εξιστόρηση όσων διαδραματίστηκαν, αλλά συνάμα αποτελεί και μια διδακτικότατη μεταφορά, έναν οδοδείκτη για τη διαδρομή που πρέπει να ακολουθούν οι άνθρωποι.

Πολλοί είναι οι κόποι που κατατίθενται στα ταμιευτήρια ιδρώτα και αγώνα της γης. Αν δεν συνοδεύονται και δεν ευλογούνται από τη Θεία Χάρη, είναι μάταιοι. Δεν θα αποδώσουν. Οταν λείπει ο Χριστός από τις καρδιές, και η ίδια η ύλη καταρρέει. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τα άτομα, αλλά και για τα σύνολα.

Η γιορτή της Αναστάσεως είναι μια εξαιρετική ευκαιρία αναστοχασμού των πεπραγμένων μας. 

Σε εθνικό επίπεδο οφείλουμε να εξετάσουμε ποια ήταν η οδός που μας έφερε μέχρι εδώ. 

Ποιοι ήταν οι ηγέτες που προσπάθησαν να αφαιρέσουν τον Χριστό από το τοπίο μας. 

Να αντιληφθούμε ποιες ήταν οι πολιτικές δυνάμεις που επεδίωξαν να γκρεμίσουν τη γέφυρα η οποία μας ενώνει επί χιλιετίες με το θείον και με την αρετή.

Ακόμη κι αν αναζητήσουμε γύρω μας ένα πρότυπο επιτυχίας, γαλήνης, εσωτερικής ισορροπίας, θα δούμε ανθρώπους που πιστεύουν, και η πίστη αυτή τους δίνει τη δύναμη να συνεχίσουν να αγωνίζονται, να προσπαθούν, να νικούν και να μοιράζονται τους καρπούς των μικρών και των μεγάλων επιτυχιών με τους γύρω τους.

Πού αλλού θα βρούμε όχι υπόσχεση, αλλά βεβαιότητα ζωής και κατίσχυσης έναντι του θανάτου, εκτός από τον Χριστό; 

Ποια άλλα πειστικά ιδανικά, πλην της αγάπης και της δικαιοσύνης, μπορεί να γεμίσουν τις καρδιές των ανθρώπων και να νοηματοδοτήσουν τις ζωές τους;

Η λύση...