"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η σημασία της μεγαλειώδους νίκης του Εθνικού Στρατού σε Βίτσι και Γράμμο.

Image 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ 

και δίνει πόνο στα ανθελληνικά κομμουνιστοφασισταριά 

 

🔴Σήμερα, συμπληρώνονται 77 χρόνια από την κατάληψη του υψώματος Κάμενικ στον Γράμμο, από τον Εθνικό Στρατό. Αυτή ήταν η τελευταία πράξη του συμμοριτοπολέμου 1946-1949.

🔴Σύμφωνα με το αφήγημα της αριστεράς, μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας (1945), το «κράτος της δεξιάς» κατεδίωκε συστηματικά τους «δημοκρατικούς» πολίτες, που είχαν συμμετάσχει στην «εθνική αντίσταση». Αυτοί, μην έχοντας άλλη επιλογή, αναγκάστηκαν να καταφύγουν στα βουνά για να γλιτώσουν, κι έτσι άρχισε η ένοπλη σύγκρουση. Πρόκειται για κραυγαλέο ψεύδος, το οποίο καταρρίπτεται από την διάταξη των δυνάμεων του ΔΣΕ.

🔴Τον Σεπτέμβριο του 1946, τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, Γ. Ιωαννίδης και Π. Ρούσος, συναντήθηκαν με τον Βούλγαρο κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Δημητρώφ και του παρέδωσαν έκθεση, σύμφωνα με την οποία, η κατανομή των δυνάμεων των «καταδιωκόμενων δημοκρατικών πολιτών» ήταν η εξής:
Μακεδονία 2.180, Θεσσαλία 1.400, Ήπειρος περίπου 150, Στερεά περίπου 150, Πελοπόννησος περίπου 150.

🔴Όπως παρατηρούμε, σε Κρήτη, Θράκη, νησιά Αιγαίου και Ιονίου, δεν υπήρχαν «καταδιωκόμενοι». 

Εκεί έκανε εξαίρεση το «κράτος της Δεξιάς» και δεν καταδίωκε τους «δημοκρατικούς» πολίτες; 

Στην δε Πελοπόννησο, που ήταν «κάστρο της Δεξιάς», κι είχαν γίνει τα πιο φρικτά εγκλήματα από τους αριστερούς (Μελιγαλάς, Φενεός, Στιμάγκα κ.α.), λογικά θα έπρεπε να οργιάζει η «λευκή τρομοκρατία». Ωστόσο, παρατηρούμε πως οι «καταδιωκόμενοι» ήταν μόλις 150. Άρα, «άνθρακες ο θησαυρός».
 

🔴«Θα ήταν ανόητο να φανταστεί κανείς ότι, χωρίς την έγκριση της Σοβιετικής ηγεσίας, θ’ άρχιζε η ηγεσία του ΚΚΕ ένοπλο αγώνα». Αυτά έγραψε ο Δημήτρης Βλαντάς, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, υποστράτηγος του ΔΣΕ και «υπουργός» των «κυβερνήσεων του βουνού».  

Αυτή ήταν και η αλήθεια, η οποία δεν αποδεικνύεται μόνο από την απλή λογική, αλλά κι από επίσημα έγγραφα.
 

🔴Όπως, η 15σέλιδη έκθεση που συνέταξαν προς το ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, τα στελέχη του, Κώστας Τσολάκης και Κώστας Κηπουρός, για την συνάντησή τους με τον Ζαχαριάδη, που έγινε στο Τιουμέν της Σιβηρίας στις 6 Οκτωβρίου 1967. Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, ο Ζαχαριάδης είπε ξεκάθαρα πως η απόφαση για τον «Τρίτο Γύρο» δεν ήταν δική του, αλλά του Στάλιν: «Αν το ΚΚΕ είχε λανθασμένη πολιτική γραμμή, δεν ευθύνεται ο Ζαχαριάδης, τη λανθασμένη αυτή γραμμή την είχε συμφωνήσει με το ΚΚΣΕ. Τον ένοπλο αγώνα τον είχε υποδείξει το ΚΚΣΕ όταν το 1947 με κάλεσε ο Στάλιν και άλλοι...».
 

🔴Όντως, σύμφωνα με το ημερολόγιο συναντήσεων του Στάλιν, η συνάντηση στην οποία αναφέρεται ο Ζαχαριάδης, έγινε στην Μόσχα, στις 23:40 ώρα της 23ης Μαΐου 1947, παρουσία των Στάλιν, Μολότωφ και Ζντάνωφ. Γιατί, όμως, ο Στάλιν διέταξε τον Ζαχαριάδη να προκαλέσει αιματοκύλισμα, ενώ ο ίδιος είχε παραδώσει την Ελλάδα στον Τσώρτσιλ, τον Οκτώβριο του 1944;
 

🔴Οι Δυτικοί, είχαν συμφωνήσει να τεθούν στην σοβιετική σφαίρα επιρροής, οι χώρες που είχε καταλάβει ο Κόκκινος Στρατός. Όμως, δεν ήταν εύκολη υπόθεση η επιβολή κομμουνιστικών καθεστώτων στις χώρες αυτές, γιατί οι ντόπιοι κομμουνιστές δεν είχαν λαϊκό έρεισμα. Ταυτόχρονα, αυξανόταν η κριτική από τους Δυτικούς, καθώς είχε πλέον ξεκινήσει ο «ψυχρός πόλεμος». Άρα, έπρεπε ο Στάλιν να προκαλέσει έναν αντιπερισπασμό στην άλλη πλευρά.  

Η μόνη χώρα που προσφερόταν για κάτι τέτοιο ήταν η Ελλάδα, καθώς είχε αρκετούς κομμουνιστές, οι οποίοι μπορούσαν να υποστηριχθούν απευθείας από τις τρεις γειτονικές κομμουνιστικές χώρες.
 

🔴Την θεωρία του αντιπερισπασμού, την επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, μιλώντας στην 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, που συνήλθε στις 9 Οκτωβρίου 1949, στην Αλβανία:
«Σύντροφοι χάσαμε, αλλά εκπληρώσαμε στο ακέραιο το διεθνιστικό μας καθήκον».

🔴Πέρα από τον αντιπερισπασμό, ο Στάλιν είχε και την κρυφή ελπίδα, ότι οι αντάρτες του ΔΣΕ θα καταλάβουν την Μακεδονία, ή έστω ένα μέρος της. Έτσι, θα έθετε τους Δυτικούς προ τετελεσμένου γεγονότος και μπορεί να πετύχαινε την ενσωμάτωση της «απελευθερωμένης» Μακεδονίας ή μέρους αυτής, στην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Η δε Θράκη, που θα ήταν πλέον αποκομμένη από την υπόλοιπη Ελλάδα, θα γινόταν εύκολη λεία για την Βουλγαρία, που θα αποκτούσε έτσι την πολυπόθητη διέξοδο στο Αιγαίο.

🔴Αν γινόταν πραγματικότητα η κρυφή ελπίδα του Στάλιν, για δημιουργία τετελεσμένου γεγονότος στην Βόρεια Ελλάδα, αφού τα σύνορα των κρατών δεν άλλαξαν το 1991, σήμερα η Ελλάδα θα είχε σύνορα στα Τέμπη και η Θεσσαλονίκη θα ήταν η πρωτεύουσα της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας». Η δε Θράκη θα ήταν επαρχία της Βουλγαρίας.
 

🔴Άρα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αριστερών καθαρμάτων "έργα"...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μουν###να σας νικήσαμε, κάνουμε μπάρμπεκιου και κερνάμε!

 

"Υπαρκτού κομμουνισμού κωμωδία" - Νύχτα 29ης και 30ης Αυγούστου 1949: λήξη του εμφυλίου με νίκη του Εθνικού Στρατού - Η Ελλάδα αποφεύγει την μετατροπή της σε κομμουνιστικό μπουρδέλο

 


 

 
 



 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Των παιδιών τους θύτες…

 

  

Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ 

Θυμάμαι την ουρά. Καλοκαίρι του 2015, μπροστά σε ένα μηχάνημα ΑΤΜ, εξήντα ευρώ την ημέρα και βλέμματα ανθρώπων που δεν καταλάβαιναν πώς βρέθηκε η χώρα τους εκεί. Δεν ήταν κάποιος αριθμός «…πάνω από το άνθρωπο» ήταν η χαρακτηριστική φωτογραφία του συνταξιούχου που έκλαιγε κατάχαμα έξω από την τράπεζα κρατώντας το τραπεζικό βιβλιάριο στα χέρια.

Αυτό είναι η χρεοκοπία.

Και αυτό ακριβώς αγοράζει η πρόωρη αποπληρωμή του χρέους: Ασφάλεια για να μην ξαναδούν τα παιδιά μας τις σκηνές που ζήσαμε εμείς.

Η πρόωρη αποπληρωμή αξίζει να υποστηριχθεί όχι επειδή το λέει η κυβέρνηση, αλλά επειδή υπηρετεί μια στοιχειώδη αρχή χρηστής διαχείρισης: «όταν το κράτος έχει πλεονάζουσα ρευστότητα, οφείλει να μειώνει τις υποχρεώσεις του, αντί να ψάχνει νέους τρόπους να ξοδέψει τα χρήματα των φορολογουμένων».

Αυτοί που απαιτούν τα αντίθετα μοιάζουν με τους  απατεώνες που αύριο θα κατηγορούν όλους του άλλους για την επόμενη χρεοκοπία εκβιάζοντας την ευκαιρία να βάλουν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι: Τον κρατικό κορβανά.

Το ζήσαμε και τους είδαμε…

Τα οφέλη είναι χειροπιαστά. Κάθε 1 δισ. πρόωρης αποπληρωμής γλιτώνει γύρω στα «30 εκατ. τόκους τον χρόνο». Στα 12,84 δισ., περίπου «370 εκατ. τον χρόνο» παύουν να φεύγουν σε πιστωτές. Η χώρα κατεβαίνει από τον θρόνο της πιο υπερχρεωμένης της Ευρώπης, βελτιώνει το προφίλ λήξεων, δανείζεται φθηνότερα. Και όταν φθηναίνει ο δανεισμός του Δημοσίου, φθηναίνει σταδιακά και για τράπεζες, επιχειρήσεις και για το στεγαστικό του πολίτη. Η αξιοπιστία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι επιτόκιο.

Ακούγεται, βέβαια, το έξυπνο επιχείρημα: παράλογο να αποπληρώνεις «φθηνά» δάνεια του 1,5%, όταν δανείζεσαι ακριβότερα από τις αγορές.

Η σύγκριση είναι παραπλανητική. Θα ίσχυε αν το Δημόσιο δανειζόταν σήμερα με 3% ή 4% για να εξοφλήσει δάνεια του 1,5%. Δεν κάνει αυτό. Χρησιμοποιεί πλεονάζουσα ρευστότητα για να μειώσει το συνολικό χρέος και, μαζί, τις μελλοντικές χρηματοδοτικές του ανάγκες.

Και υπάρχει κάτι που δεν χωρά σε μια απλή σύγκριση επιτοκίων: ο «κίνδυνος αναχρηματοδότησης». Κάθε ευρώ που εξοφλείται σήμερα είναι ένα ευρώ που δεν θα χρειαστεί να αναχρηματοδοτηθεί αύριο, ίσως σε πολύ δυσμενέστερες συνθήκες. Στην Ελλάδα ξέρουμε  καλύτερα από τους περισσότερους πόσο γρήγορα αλλάζει η τιμή του κινδύνου. Την είδαμε να αλλάζει μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο.

Πάνω απ' όλα, όμως, είναι ζήτημα δικαιοσύνης μεταξύ των γενεών. Το δημόσιο χρέος είναι μια απαίτηση του σημερινού κράτους πάνω στο εισόδημα των «αυριανών» φορολογουμένων.

Όσο μεγαλύτερη η απαίτηση, τόσο μικρότερη η ελευθερία των επόμενων πολιτών να αποφασίσουν οι ίδιοι για τους πόρους τους. Η γενιά μου παρέλαβε το βάρος. Δεν έχει κανένα δικαίωμα να το φορτώσει στα παιδιά της για να ζήσει λίγο πιο άνετα σήμερα.

Και εδώ αρχίζει το θράσος. «Δώστε τα καλύτερα σε παροχές και επενδύσεις», ακούγεται.

Ασφαλώς και θα μπορούσαν. Το κράτος βρίσκει «πάντα» έναν καλό λόγο να ξοδέψει ακόμη ένα δισεκατομμύριο.

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Οι πολιτικοί θεσμοί έχουν ασύγκριτα ισχυρότερα κίνητρα να φουσκώνουν τη σημερινή δαπάνη παρά να προστατεύουν τον άγνωστο φορολογούμενο του αύριο.

Αυτή η νοοτροπία δεν είναι αθώα. Είναι η ίδια που «κυοφόρησε» την προηγούμενη χρεοκοπία: κάθε δάνειο εισόδημα, κάθε πλεόνασμα λάφυρο. Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από ένα κόμμα - το κακό είναι διακομματικό. Σχεδόν όλοι όσοι κυβέρνησαν, όταν πλησίαζαν εκλογές, τάισαν το ίδιο θηρίο για μια χούφτα ψήφους. Η επόμενη χρεοκοπία δεν έρχεται από το πουθενά. Σπέρνεται τώρα, σε κάθε πλειστηριασμό υποσχέσεων.

Μόνο μια χώρα που δεν στραγγίζεται σε τόκους έχει την άνεση να χτίσει, χωρίς να τρέμει την επόμενη δημοπρασία ομολόγων.

Γιατί το μόνο αληθινό δώρο σε μια επόμενη γενιά δεν είναι το επίδομα που θα ξεχάσει σε έναν χρόνο. Είναι …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Προοδευτικά, αλλά ανεύθυνα

Image

 

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Μία ήταν η μεγάλη είδηση του Σαββατοκύριακου, κατά την εκτίμησή μου: το γεγονός ότι το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ μόλις πέρασε τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια, έπιασε δηλαδή το 120% του ΑΕΠ της μεγαλύτερης οικονομίας στον κόσμο.

Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι το ρεκόρ αυτό σημειώνεται επί προεδρίας Τραμπ, ο οποίος πίσω στο 2014 – τότε που ξεκινούσε την προεκλογική εκστρατεία του κι οι περισσότεροι γελούσαμε εις βάρος του – υποσχόταν ότι θα τιθασεύσει το διογκούμενο δημόσιο χρέος, που τότε ήταν 21 τρισ. μόλις, εν σχέσει με τα 40 τρισ. σήμερα.

Και το πιο ανησυχητικό, εκτός από το μέγεθος του χρέους, είναι ο φαύλος κύκλος τον οποίο ανοίγει για την εξυπηρέτησή του, καθώς βλέπουμε το αμερικανικό δημόσιο να δανείζεται βραχυπρόθεσμα, και με μεγαλύτερο κόστος, προκειμένου να εξυπηρετήσει παλαιότερα και μακροπρόθεσμα χρέη.

Οχι ότι και οι άλλοι πάνε καλύτερα. Η Βρετανία έφτασε το χρέος της φέτος στο 100% του ΑΕΠ και ορισμένοι αναλυτές προειδοποιούν για τον κίνδυνο κρίσης ρευστότητας, καθώς το 80% των κεφαλαίων που δανείστηκε η χώρα το 2025 πήγε στην πληρωμή τόκων. Η Γαλλία ανέβασε κι εκείνη το δικό της χρέος στο 117%, η Ιταλία βρίσκεται πάντα στο 137% με αυξητικές τάσεις, η Ιαπωνία στο 200%.

Μόνον εμείς, ο Υπαρκτός Ελληνισμός, περνούσαμε τους Ιάπωνες το 2020 με 209%.

Εκτοτε, όμως, το έχουμε κατεβάσει στο 146%, και εφόσον συνεχιστεί το πρόγραμμα αποπληρωμής, το 2031 το δημόσιο χρέος θα έχει πέσει στο ύψος που είχε προ εικοσαετίας, δηλαδή στο 130% του ΑΕΠ.

Δεν νομίζω, λοιπόν, ότι χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να κρίνεις. Φτάνει να διαθέτεις την κοινή λογική, για να φοβάσαι το ενδεχόμενο μιας παγκόσμιας κρίσης χρέους και για να αντιλαμβάνεσαι, επίσης, ότι η πολιτική μείωσης του χρέους είναι η ασφαλής θέση μέσα σε αυτό το περιβάλλον ρευστότητας και κινδύνων. Είναι η συμφέρουσα στάση, οικονομικά και δημοσιονομικά, αλλά και ηθικά, με την έννοια της ευθύνης έναντι των επομένων γενεών, στις οποίες φορτώνουμε τις συνέπειες των λαθών μας. Θυμίζω με την ευκαιρία την πινακίδα που είχε ο πρόεδρος Τρούμαν στο γραφείο του: «The Buck Stops Here». Κάπου πρέπει να σταματάει η μετάθεση της ευθύνης.

Μέσα στο πλαίσιο αυτό, δεν προξενεί την παραμικρή κατάπληξη ότι ήταν ο Νίκος «13-0» Παππάς του ΣΥΡΙΖΑ εκείνος που πρώτος έσπευσε, στις 17 Αυγούστου, να καταγγείλει την κυβέρνηση, για την ανακοίνωση ότι εντός του τρέχοντος έτους θα γίνει πρόωρη αποπληρωμή χρέους 13 δισεκατομμυρίων. Ο πρώην υπουργός το γράφει απερίφραστα ότι «η πρόωρη αποπληρωμή δεν πρέπει να γίνει», επειδή «υπάρχουν άλλες κατεπείγουσες ανάγκες» (από τις οποίες θα αντλήσουμε ψήφους, ενώ οι επόμενες γενιές που φορτώνονται το χρέος δεν ψηφίζουν…).

Κλείνει την παρέμβασή του ο πρώην υπουργός, υπενθυμίζοντάς μας ότι όλα αυτά που λέει και όσα πρόκειται να πει είναι «αριστερά και προοδευτικά». Αν τουλάχιστον προσέθετε και το επίρρημα «ανεύθυνα», θα ήταν ακριβέστατος και δεν θα μπορούσαμε να πούμε τίποτα.

Επαναλαμβάνω, όμως, ότι αυτή η θέση προερχόμενη από τον συγκεκριμένο πολιτικό δεν εκπλήσσει. Αντιθέτως, επιβεβαιώνει όσα γνωρίζουμε ήδη για το ποιόν του και τον κυνισμό του.

Εκείνο, όμως, που εκπλήσσει πολύ δυσάρεστα είναι ότι, την αμέσως επομένη μέρα, τον μιμήθηκε το ΠΑΣΟΚ! Η σχετική ανακοίνωση του κόμματος είναι μνημείο γκρίνιας και κακομοιριάς, χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα. Κατανοεί μεν, αλλά οι ωφέλειες είναι περιορισμένες, τα «υπερπλεονάσματα» (ομολογουμένως, δεν ήξερα ότι υπάρχουν τέτοια) προέρχονται από υπερφορολόγηση, ενώ ο πληθωρισμός έχει αφεθεί στην τύχη του. Συνεχίζει, ζητώντας «διεξοδική» συζήτηση στη Βουλή με θέμα τις πολιτικές αποπληρωμής του χρέους – με απλά λόγια, αν πρέπει να πληρώνουμε τα χρέη μας ή όχι. Καταλήγει με μια έκκληση διά της πλαγίας υπέρ της αύξησης των κρατικών δαπανών, καθώς υποστηρίζει ότι το μεγάλο ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων είναι αντιαναπτυξιακός παράγοντας μεσοπρόθεσμα.

Μπροστά σε τέτοια ταύτιση θέσεων, βλέπω τουλάχιστον μια ακτίνα αισιοδοξίας για το μέλλον του Νίκου «13-0» Παππά, γιατί θα ήταν κρίμα να χαθεί τέτοιο κεφάλαιο μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, η απήχηση του οποίου στο εκλογικό σώμα καταγράφεται πια στο 1,5%. Θα είναι καλοδεχούμενος στο ΠΑΣΟΚ.

Θα βρει μάλιστα και…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ευτυχώς μας είχαν νοικοκυρέψει τότε και έχουμε το «μαξιλάρι» -- Το αθάνατο «μαξιλάρι» του ΣΥΡΙΖΑ, οι τραπεζίτες και οι επόμενες γενιές

Image

 

Του ΣΤΑΜΑΤΗ ΖΑΧΑΡΟΥ

Καταρχάς ήταν 30

Στο τέλος του 2018 τα συνολικά διαθέσιμα της Γενικής Κυβέρνησης ήταν 37,5 δισ. ευρώ. Όμως από αυτά μόνο 26,8 δισ. ήταν καταθέσεις της κεντρικής κυβέρνησης, ενώ τα άλλα 10,7 δισ. ήταν καταθέσεις φορέων της Γενικής Κυβέρνησης στην Τράπεζα της Ελλάδος και εμπορικές τράπεζες. Το ίδιο το ΔΝΤ εκτιμούσε ότι τα μετρητά που ήταν ουσιαστικά διαθέσιμα στην κυβέρνηση ήταν περίπου 30 δισ. ευρώ.

Το μαξιλάρι όμως είναι το αριστερό ανάλογο του κέρατος της Αμάλθειας. Δεν τελειώνει ποτέ. Ή ακόμα καλύτερα, χρησιμοποιείται και, όταν μειώνεται σε επίπεδα που μπορεί να τελειώσει, ξαναδημιουργείται για χρήση την επόμενη φορά.

Πριν από τις εκλογές του 2019, ο Αλέξης Τσίπρας είχε ισχυριστεί ότι η ΝΔ σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει το «μαξιλάρι» προς όφελος των τραπεζών — χαρακτηριστικά είχε πει ότι «θέλουν να δώσουν το μαξιλάρι των 37 δισ. στις τράπεζες» (ΑΝΤ1 4.7.2019). Δεν επανήλθε φυσικά για να κάνει τον απολογισμό. Όμως δεν έχουμε κανέναν λόγο να αμφισβητήσουμε την προβλεπτική ικανότητα ενός ηγέτη της Αριστεράς. Λογικά, για να το είπε, θα τα χάρισαν στους φίλους τους, τους τραπεζίτες.

Στην αρχή της πανδημίας, το 2020, ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι δεν εξηγούσε αν και πόσο χρησιμοποιούσε από τα 37 δισ. και απαιτούσε να αξιοποιηθεί σημαντικό μέρος τους για τη στήριξη εργαζομένων και επιχειρήσεων. Ο Αλέξης Τσίπρας υπολόγιζε τότε ότι περίπου 20–21 δισ. ήταν πραγματικά διαθέσιμα, ενώ περίπου 16 δισ. ήταν δεσμευμένα για τις ανάγκες του χρέους. Δεν έγινε ποτέ ξεκάθαρο αν τα υπόλοιπα είχαν ήδη δοθεί στους τραπεζίτες, όπως και ποτέ δεν έγινε απολογισμός για το πόσα τελικά δόθηκαν για τη στήριξη εργαζομένων και επιχειρήσεων, όπως απαιτούσε τότε ο πρώην πρωθυπουργός.

Αργότερα, ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε στην ακριβώς αντίθετη πολιτική αξιοποίηση του θέματος: υποστήριζε ότι το μαξιλάρι χρησιμοποιήθηκε για να απορροφήσει τους κραδασμούς της πανδημίας και ότι χωρίς αυτό η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είχε οδηγηθεί πιθανώς σε νέο μηχανισμό στήριξης ή κρίση χρέους. Η Όλγα Γεροβασίλη το 2021 έλεγε ότι τα 37 δισ. «απορρόφησαν τους κραδασμούς» της υγειονομικής κρίσης, ενώ ο Τσίπρας το 2022 υποστήριζε ότι χωρίς το μαξιλάρι η χώρα θα μπορούσε να είχε επιστρέψει σε μνημόνιο ή πιστωτική γραμμή.

Τώρα, η Αριστερά υποστηρίζει και διαρρέει ότι τα λεφτά αυτά τα παίρνει ο Πιερρακάκης για να αποπληρώσει πρόωρα τον εθνικό δανεισμό. Το αφήγημα υποστηρίζει ότι έχουν γίνει εφτά πρόωρες αποπληρωμές και, φυσικά, τα λεφτά πάρθηκαν απ’ το διάσημο μαξιλάρι.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, αυτό το περιβόητο μαξιλάρι του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτό που έσωσε τελικά τη χώρα μας και θα τη σώζει τον αιώνα τον άπαντα.

Μετά τις αποπληρωμές, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για άλλες δράσεις.

Για παράδειγμα, μπορούμε να αγοράσουμε μερικές χιλιάδες Beriev. Τον ρώσικο γίγαντα που θα σβήνει τις φωτιές σε δευτερόλεπτα και έτσι θα σώσουμε τους πνεύμονες πρασίνου σε όλη τη χώρα. Μπορούμε επίσης να αγοράσουμε εκατομμύρια σχολικά γεύματα, ώστε τα παιδάκια να μην «λιγοθυμάνε στα σχολεία». Θα μπορούσαμε επίσης να δημιουργήσουμε μία ΜΕΘ για κάθε Έλληνα, ώστε να μην έχουμε προβλήματα σε ενδεχόμενες επόμενες ψευτο-πανδημίες.

Στην τελική, θα μπορούσαμε να δώσουμε απλώς 3.700 € σε κάθε Έλληνα και έτσι, αντί να αποπληρώνουμε τους κουτόφραγκους, κάθε Έλληνας θα μπορούσε να πάει διακοπές και να ζήσει τις υπόλοιπες μέρες μέχρι το τέλος του μήνα χωρίς να τελειώνουν τα λεφτά.

Ούτως ή άλλως, μπορούμε…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Το Οσκαρ του Αλέξη Τσίπρα - Τζοκόντου

https://www.protagon.gr/wp-content/uploads/2026/08/TSIPRAS_OSCAR.jpg

 

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Τα τρία ας τα πούμε ντοκιμαντέρ του Αλέξη Τσίπρα είναι τρία καλοφτιαγμένα φιλμάκια για προπαγανδιστική χρήση.

Στο πρώτο αυτοπαρουσιάζεται ο ίδιος, ως προϊόν που πρέπει να λανσαριστεί εκ νέου.

Στο δεύτερο, δίνεται ο λόγος σε νέες και νέους, που είναι ένα κρίσιμο τάργκετ γκρουπ στο οποίο κάποιο εκλογικό επιτελείο θεωρεί ότι πρέπει να δοθεί έμφαση.

Και στο τρίτο, διάφοροι εθελοντές δηλώνουν τους λόγους για τους οποίους ακολουθούν τον Αλέξη Τσίπρα και το προσωπικό του κόμμα, την ΕΛΑΣ.

Βραβείο Όσκαρ. Δεν είναι υποχρεωτικά ακριβή παραγωγή, αν και έχει επαγγελματική επεξεργασία, καλή εικόνα, σκηνοθεσία και επίσης πολύ καλό μοντάζ, συνοδευμένο από μια μουσική που θωπεύει την αφήγηση. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Ο Αλέξης Τσίπρας ανέκαθεν πίστευε στο λεφτόδεντρο – και ως φαίνεται με αφορμή την ΕΛΑΣ, επιτέλους, πρέπει να έχει βλαστήσει και καρπίσει: χάρη στους καρπούς του, που είναι ζεστό χρήμα, αναπτύσσεται η ΕΛΑΣ, ένα λαϊκό κόμμα, όπως καταλαβαίνω ότι αυτοπροσδιορίζεται, εθελοντών όπως παρουσιάζονται. Στα συν, η βελούδινη φωνή του Αλέξη Τσίπρα, βαθιά, αντρική, που ντύνει το πρώτο φιλμάκι – είναι η πιο επιτηδευμένη χρήση του voice over μετά τη χρήση της τεχνικής αυτής στα κόμικς του Daredevil που έγραφε ο Φρανκ Μίλερ και τα σχεδίαζε ο ίδιος ή ο Ντέιβιντ Ματσουκέλι.

Ως παλαίμαχος κριτικός του κινηματογράφου, βρήκα κι άλλα ενδιαφέροντα κινηματογραφικά τεχνάσματα στα φιλμάκια – για παράδειγμα, τη χρήση του αϊζενστανικής έμπνευσης μοντάζ των ατραξιόν, ιδίως στο τρίτο φιλμάκι, όταν αίφνης πετιέται ανάμεσα σε αναμενόμενες εικόνες μια σημαία της Χαμάς, ώστε να μην έχουμε αμφιβολία ότι ο Αλέξης Τσίπρας οικειοποιείται το στερεότυπο της σύγχρονης εβραιοφοβίας, που είναι ένα από τα ισχυρότερα ιδεολογικά στερεότυπα της εποχής μας στην Ελλάδα. Τα στερεότυπα αυτά η σκηνοθετική επιλογή τα κυνηγά: τα φιλμάκια διεκδικούν το αριστερό πρόσημο αλλά πια χωρίς διάθεση ανατροπής, επειδή η αντιευρωπαϊκή επανάσταση και το αντιεξουσιαστικό πνεύμα εξεμέτρησαν το ζην μετά το δημοψήφισμα του 2015· κολακεύουν τη νεολαία χαϊδολογώντας τη χωρίς να της προτείνουν κάτι· παίζουν το παραμύθι της σύνεσης και μιας αποστασιοποιημένης λαϊκότητας επειδή το ζητούμενο είναι να ανακατασκευαστεί ένας ηγέτης που θα διεκδικήσει πολιτικό ρόλο, κ.λπ.).

Έχει νόημα να σχολιάσει κανείς συνολικά τη νέα προπαγανδιστική κατασκευή του νέου συστήματος Τσίπρα;

Μόνο αποσπασματικά, μόνο έτσι άλλωστε έχει πλάκα.

Ας δούμε μερικές στιγμές της τριλογίας.

Α. Η δήλωσή του ότι η διαδρομή του έχει στοιχεία ρομαντισμού, διεκδίκησης του ονείρου, ότι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να αλλάζουν τον κόσμο. Άριστα στη γενικολογία, αλλά ο άνθρωπος αυτός θα διεκδικήσει την ψήφο μας, και δεν έχουν σημασία τα όνειρά του («τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα / μπορεί και οι φροϋδιστές να ’ρθούν στην εξουσία», τραγουδούσε ο Σαββόπουλος), σημασία έχει ο τρόπος που θα διαχειριστεί τον κόσμο μας, αν του ανατεθεί η διαχείρισή του. Την προηγούμενη φορά που οι πολιτικές του στόχευσαν αλλαγές του κόσμου, κινδυνέψαμε να βρεθούμε στην άβυσσο – και τον κίνδυνο εκείνον πρώτος τον κατανόησε ο ίδιος την επομένη κιόλας του θριάμβου του. Ξέρω, είναι θελκτικό να λες ότι θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, όμως σήμερα ιδίως οι άνθρωποι θέλουν να ξέρουν ότι δεν θα τον κάνεις σαν τους εφιάλτες σου. Κι αλίμονο, το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. 

Β. Η δήλωσή του ότι πιστεύει στη διάκριση της Αριστεράς από τη Δεξιά. Λέει ψέματα, δεν πιστεύει σε καμία τέτοια διάκριση. Όχι μόνο επειδή συμμάχησε με τον Πάνο Καμμένο, γνωστό υπερπατριώτη λαϊκιστή. Αλλά, κυρίως, επειδή πήρε διάφορους ακροδεξιούς, μερικούς ακόμα και ψεκασμένους, και τους έκανε αριστερούς μέσα σε ένα βράδυ.

Ποιος θυμάται τη Ραχήλ Μακρή, που από ΑΝΕΛ κατέβηκε ως συριζαία υποψήφια βουλεύτρια στην Κοζάνη;

Τον Θανάση Παπαχριστόπουλο;

Τη βασιλόφρονα παλαιά νεοδημοκράτισσα ευρωβουλεύτρια Ελενα Κουντουρά;

Τον Τέρενς Κουίκ, τον Βασίλη Κόκκαλη, και πολλούς άλλους;

Εκτός αν αριστερός γίνεσαι με κομματικά πιστοποιητικά αριστεροσύνης – ενώ, είναι γνωστό, αριστεροί που μια ζωή στοίχειωσαν τον χώρο, εξυβρίζονταν ως γερμανοτσολιάδες, νενέκοι, προσκυνημένοι, ακροδεξιοί και ό,τι άλλο, ενώ το μόνο που έκαναν ήταν να προειδοποιούν. 

Γ. Η διατύπωση, στο τρίτο φιλμάκι, ότι «ο προοδευτικός κόσμος έχει απογοητευτεί τα τελευταία χρόνια», που τονίζει τη φράση του Τσίπρα στο πρώτο φιλμάκι «Υπάρχει απογοήτευση». Είναι μια φράση που δεν ολοκληρώνεται. Το πιο σωστό θα ήταν να λεχθεί ότι υπάρχει απογοήτευση από τον ίδιο τον Τσίπρα και τον πρότερο βίο του στην πολιτική.

Εκείνος, βέβαια, κάνει ό,τι μπορεί για να μη θυμόμαστε τι περάσαμε, και όταν ερχόταν στα πράγματα, και όταν ήρθε στα πράγματα, και όταν έφευγε, και όταν έφυγε. Αλλά η απογοήτευση δεν είναι δική μας, όσων θυμόμαστε καλά τι έχει κάνει.

Απογοήτευση νιώθουν κυρίως οι παλιοί του ψηφοφόροι, όσοι τον πίστεψαν και επένδυσαν πάνω του τις ιδέες τους και τις ελπίδες τους για το μέλλον τους. Απογοήτευση νιώθουν όσοι πίστεψαν το παραμύθι του, ότι θα έσκιζε τα μνημόνια, ότι θα έστελνε στο σπίτι της την κυρία Μέρκελ, ότι με το Όχι στο δημοψήφισμα θα διαπραγματευόμαστε καλύτερα – και ό,τι άλλο υποσχόταν.

Δεν είναι κάτι που αντιστρέφεται – κανείς δεν ξαναγεννιέται δεύτερη φορά, όλοι σέρνουμε τις αποτυχίες μας κι η μνήμη δεν μπορεί να ξεθωριάσει. Μην αυταπατάται ότι δήθεν πιστέψαμε ότι είναι ένας άλλος, επειδή τον ακολουθούν νέοι οπαδοί: απλώς, είναι το όχημα για την ικανοποίηση μικρών ή μεγαλύτερων προσωπικών ιδιοτελειών – και όπως είπαμε έχει ως κίνητρο το καρπερό λεφτόδεντρο. 

Δ. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αναφορές του Αλέξη Τσίπρα είναι ο ισχυρισμός ότι τώρα, εννοεί στο νέο μαγαζί, την ΕΛΑΣ, πατάει σε πιο σταθερό έδαφος, υπονοώντας ότι τώρα είναι καλύτερη η συνθήκη για να ξαναρχίσει. Μια φράση που διαστρέφει απολύτως την πραγματικότητα,

Είναι καλύτερα τώρα με ένα προσωπικό κόμμα με αβέβαιη ιδεολογική συγκρότηση, άγνωστα σε μεγάλο βαθμό νέα μέλη και στελέχη, χωρίς κομματικούς μηχανισμούς και συνδικαλιστική εκπροσώπηση και όχι στο παρελθόν, σε όλη τη διαδρομή του αρχικά στον Συνασπισμό και κατόπιν στον ΣΥΡΙΖΑ;

Τότε διέθετε μια μεγάλη παράταξη με ιστορία, στελέχη, μέσα ενημέρωσης, μηχανισμούς και τη μυθολογία εν πολλοίς της δημοκρατικής Αριστεράς και των ωσμώσεών της με δυνάμεις του αριστερού ριζοσπαστισμού. Υπήρχε πιο σταθερό έδαφος απ’ αυτό;

Κι όμως. Αυτή την περιουσία, η πολιτεία του, αυτού και των συνεργατών του, την εξευτέλισε και τη μηδένισε. «Ήτανε πάντοτε μιας ήττας που νικάει την εξουσία και ξαφνικά μας παρεδόθη, αληθινά, τι τραγωδία», ξαναλέει ο Σαββόπουλος, για άλλη περίπτωση με ανάλογες διαψεύσεις. Και τώρα προσπαθεί να μας πείσει ότι επιστρέφει και πατά σε πιο σταθερό έδαφος επειδή – τι;

Επειδή είναι απαλλαγμένος από το παρελθόν της Αριστεράς, από την πνευματική και πολιτική περιουσία της;

Κι ότι θα φτιάξει από το μηδέν μια άλλη Αριστερά, την οποία θα ανασυγκροτήσει με λεφτά από το λεφτόδεντρο;

Ποιο είναι το νόημα του επαναλανσαρίσματος του Τσίπρα ως διαφημιστικό προϊόν;

Τα τρία φιλμάκια προσπαθούν να κρύψουν τον Τσίπρα που ξέρουμε, επιδιώκουν να τον κάνουν…

    

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελο-τσογλανο-ξεφτιλαρά κωμωδία

ΔΙΕΘΝΗ ΤΟΥΡΚΟΛΑΓΝΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Έτοιμοι είναι να πουν Τούρκους τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

φιγουριστής (ο) ιδεολόγος που με τις δημόσιες τοποθετήσεις του επιδιώκει να ξεχωρίσει κάνοντας επίδειξη γνώσεων, μετριοπάθειας, ευαισθησίας και αρετής και φτάνοντας στο σημείο να υπερασπιστεί ακόμα και προφανή ψέματα «όταν θέλω να γελάσω ψάχνω να βρω τις αναρτήσεις των φιγουριστών για το παραμύθι της μικρής Μαρίας του Έβρου»

Τσακωμένοι και με την ιστορική αλήθεια

Σε «Τούρκο παλαιστή» πιθανότατα να ανήκει τάφος 2.400 ετών που βρέθηκε σε αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας μας ενημερώνει ο βρετανικός «Independent» ο οποίος, δικαιώνοντας το όνομά του, εμφανίζεται εντελώς ανεξάρτητος.

Από την Ιστορία και την αλήθεια θα παρατηρήσει κάποιος, αλλά κι αυτή μια μορφή ανεξαρτησίας είναι.

Ομως ο απροκάλυπτος έρωτας για την Τουρκία της –όχι και τόσο καλής– εφημερίδας της Κεντροαριστεράς δεν είναι τίποτα μπροστά στους (ευτυχώς, λίγους) Ελληνες που έσπευσαν να υπερασπιστούν τη φιλοτουρκική προπαγάνδα.

Σχολιάζοντας αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, συμπολίτες, αφού αποφάσισαν ότι όποιος ενοχλείται από τα παραμύθια είναι εθνικιστής, εξήγησαν ότι η εφημερίδα δεν είχε χώρο να γίνει πιο αναλυτική στον τίτλο της και ότι ο προσδιορισμός «Τούρκος» είναι ορθός αφού μιλάμε για εδάφη της σημερινής Τουρκίας.

Βρίσκω τη δημόσια επίδειξη των «μετριοπαθών» και «δίκαιων» (όπως είμαι σίγουρος ότι φαντάζονται τους εαυτούς τους) ιδιαιτέρως διασκεδαστική και με αγωνία περιμένω την επιχειρηματολογία τους για …

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΩΜΑΛΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το έθνος δεν είναι κουρελού

 Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η παράταξη του Δούκα των Αθηνών πρότεινε στο δημοτικό συμβούλιο του δουκάτου του να παραχωρηθεί τάφος στο Α΄ Νεκροταφείο στη μακαρίτισσα Πάολα. 

Η παραχώρηση αιτιολογείται από το γεγονός ότι η Πάολα Ρεβενιώτη, γνωστή διεμφυλική και εκδότρια του περιοδικού «Το Κράξιμο», διακρίθηκε για την προσφορά της στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. 

Ο κ. Κωνσταντίνου, ως εκπρόσωπος του ευαγούς ιδρύματος ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πλειοδότησε για να μας υπενθυμίσει τις διαφορές ανάμεσα στη Σοσιαλδημοκρατία και τη γνήσια Αριστερά. Δεν φτάνει ο τάφος για να τιμηθεί η προσφορά της Πάολας. Ζήτησε να αναρτηθεί και ανδριάς της –δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη λέξη για την περίπτωση– στην πλατεία Συντάγματος.  

Ο κανονισμός των κοιμητηρίων ορίζει ότι «δύνανται να παραχωρούνται τάφοι τριετίας τιμής ένεκεν, πρόσκαιρα ή στο διηνεκές, για να θάβονται πρόσωπα, και μόνον αυτά, με εθνική κοινωνική και πολιτική δράση που προσέφεραν μεγάλες στο Εθνος υπηρεσίες». Αυτό επεσήμανε η κ. Ελένη Παπαδοπούλου, η οποία καταψήφισε την πρόταση υποστηρίζοντας ότι η Πάολα Ρεβενιώτη μπορεί να προσέφερε πολλά στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, όμως είναι τουλάχιστον περίεργο να ταυτίζεται η έννοια του έθνους με οποιαδήποτε κοινότητα από αυτές που το αποτελούν. Σκεφθείτε πόσες κοινότητες, επαγγελματικές, οικονομικές, πολιτικές, πνευματικές, υπάρχουν και τι θα σήμαινε για το έθνος αν ταυτιζόταν με κάποιες από αυτές.  

Η συζήτηση αυτή στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας ανέδειξε ένα πρόβλημα πολύ ευρύτερο από την υπόθεση της τιμητικής φιλοξενίας της Πάολας στο κοιμητήριο. Κι αυτό το πρόβλημα είναι ότι η λέξη «έθνος» έχει χάσει τη σημασία της.

Βέβαια, δεν μπορώ να παραβλέψω το φθηνό πολιτικό κέρδος που προσπαθεί να αποκομίσει ο Δούκας των Αθηνών. Η επίδειξη προοδευτικότητας είναι πάντα προσοδοφόρα και τα αρπακτικά όρνεα δεν διστάζουν να εκμεταλλευθούν τη νεκρή διεμφυλική. Η οποία υποθέτω ότι θα γελούσε σαρκαστικά, αν κάποιος της έλεγε ότι θέλουν να την τιμήσουν για την προσφορά της στο έθνος.  

Για μία ακόμη φορά αναδείξαμε τις ικανότητές μας στην αυτογελοιοποίηση. Για φαντασθείτε κάποιος προοδευτικός υπουργός Παιδείας να θεωρούσε ότι τα «καλιαρντά» είναι διάλεκτος της ελληνικής και να διδασκόταν το έργο του μακαρίτη Ηλία Πετρόπουλου στα σχολεία. Και επειδή ήδη περιμένω τις ομοβροντίες από τους οργανωμένους στρατούς που θα με κατηγορήσουν για ομοφοβία, ας ξεκαθαρίσω ότι το πρόβλημα στην υπόθεση αυτή δεν είναι η Πάολα Ρεβενιώτη. 

Το πρόβλημα είναι το έθνος και ο τρόπος με τον οποίον το αντιλαμβανόμαστε. 

Το έθνος δεν είναι κουρελού, που το συνθέτουν διάφορες κοινότητες, όσο αξιοσέβαστες κι αν είναι.  

Το έθνος είναι πριν απ’ όλα...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΡΑΓΙΑΔΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ένας κακός γείτονας δεν θέλει υστερίες. Θέλει εξοπλισμούς και συμμαχίες (Η λανθασμένη σύγκριση μεταξύ άμυνας και υγείας)

 Image

 

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ
 

Μια από τις μεγαλύτερες ανοησίες του δημόσιου διαλόγου είναι η σύγκριση των δαπανών για την άμυνα με τις δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, τη δασοπροστασία κ.λπ. Φυσικά, υγεία, παιδεία, δασοπροστασία κ.λπ. είναι πολύ σημαντικές, αλλά μόνο αν η χώρα υφίσταται. Και για να υφίσταται μια χώρα, πρέπει να είναι θωρακισμένη απέναντι σε αυτούς που θα προτιμούσαν να μην υφίσταται.

Κάποιες χώρες δεν έχουν τέτοιου είδους ανησυχίες. Κάποιες χώρες συνορεύουν με γείτονες που έχουν αποδεχθεί (συχνά μετά από συγκρούσεις αιώνων) τα σύνορά τους και δεν έχουν πολλούς λόγους να ξοδεύουν δισεκατομμύρια για την άμυνά τους. Η Ελλάδα δεν είναι μια τέτοια χώρα.

Η Ελλάδα έχει την ατυχία να έχει στα ανατολικά της την Τουρκία. Και πια, ακόμα και όσοι ελπίζαμε να μην είναι έτσι, το έχουμε εμπεδώσει: η Τουρκία είναι κακός γείτονας. Έχει αναθεωρητικές βλέψεις και φιλοδοξίες κυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή, ενώ ο Ερντογάν διεκδικεί για τον εαυτό του και τη χώρα του έναν ηγετικό ρόλο στον μουσουλμανικό κόσμο. Είναι μια πολιτική μεγαλομανής, εχθροπαθής, επιθετική και η αντίληψή της για τη συνύπαρξη είναι αντίστοιχη ενός μαφιόζου

Τα θέλει όλα δικά της και σταματά μόνο εκεί που νιώθει ότι δεν την παίρνει. Το κόμπλεξ των περασμένων μεγαλείων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν την αφήνει να ησυχάσει και να συμβιβαστεί με τις αρχές ομαλής συνύπαρξης.  

Όπως απέδειξε και στην Κύπρο, είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να επιτεθεί και να αρπάξει και το μόνο που μπορεί να τη σταματήσει είναι η ισχύς. Η εμπειρία δεκαετιών έχει αποδείξει ότι ακόμα κι όταν μοιάζει συνεννοήσιμη, ακόμα κι όταν παριστάνει τη φίλη, ο νους της είναι στο κακό το οποίο σε τακτά χρονικά διαστήματα απειλεί να το κάνει πράξη. Με λίγα λόγια, είναι ένας γείτονας στον οποίο δεν μπορείς να βασίζεσαι. Ένας γείτονας με τον οποίο μπορείς να συνεργάζεσαι, αρκεί να μην ξεχνάς ποτέ πως είναι έτοιμος να σου καρφώσει το μαχαίρι αν κάνεις το λάθος να του γυρίσεις την πλάτη.



Πράγμα που σημαίνει πως, σε όποια φάση κι αν είναι οι σχέσεις μας με την Τουρκία, εμείς πρέπει να εξοπλιζόμαστε. Ακόμα κι αν βρεθούμε αγκαλιά, καλό είναι να έχουμε ένα περίστροφο πάνω μας για καλό και για κακό. Η θρησκεία, η όλο και πιο έντονη σύγκρουση Ανατολής-Δύσης και το παρελθόν θα είναι πάντα τα ξερόχορτα που είναι έτοιμα να πάρουν φωτιά και η Τουρκία κυκλοφορεί συνεχώς με σπίρτα στα χέρια.

Και φυσικά, μαζί με τους εξοπλισμούς, χρειαζόμαστε και συμμαχίες. Συμμαχίες με χώρες ισχυρές, χώρες με τις οποίες δεν έχουμε να μοιράσουμε, χώρες που μπορούν να κάνουν άλλες χώρες να φοβηθούν.

Αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι υστερίες κάθε φορά που οι κακοί γείτονες απειλούν. Γιατί αυτό που θα τους σταματήσει από το να κάνουν τις απειλές τους πράξη δεν είναι η υστερία. Δεν είναι καν το διεθνές δίκαιο και τα ψηφίσματα.  

Είναι ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικου αριστεροφοβικού ρατσιστο-καθαρματόπληκτου Κουλο-χανείου κωμωδία

ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Χρήσιμο βιβλίο για Τζοκόντο Τσίπρα και Ευρωβοσκό Ανδρουλάκη

Χρήσιμο βιβλίο για Τσίπρα και Ανδρουλάκη  

Toυ ΧΑΡΗ ΠΑΥΛΙΔΗ

Οι καλοκαιρινές διακοπές προσφέρονται για αναγνώσματα που διευρύνουν τους ορίζοντες της σκέψης.

Μια ιδανική πρόταση για τη βαλίτσα του Νίκου Ανδρουλάκη και του Αλέξη Τσίπρα είναι το βιβλίο του Peter Foster «Γιατί δαγκώνουμε το αόρατο χέρι: Η ψυχολογία του αντικαπιταλισμού».

Ο Foster δεν κάνει μια τυπική οικονομική ανάλυση. Ανατομεί την εμμονική εχθρότητα απέναντι στην ελεύθερη αγορά, εξηγώντας πώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος δυσκολεύεται να κατανοήσει την πολυπλοκότητα του σύγχρονου καπιταλισμού

Για τα κεντροαριστερά μυαλά, που επενδύουν στην κατανομή αντί στη δημιουργία πλούτου, το βιβλίο αποτελεί καθρέφτη των ιδεολογικών αγκυλώσεών τους.

Αν οι δύο αρχηγοί αφομοιώσουν το περιεχόμενό του –ειδικά ο Αλέξης Τσίπρας που εντρυφά στον καπιταλισμό στη μέση ηλικία– θα μπορέσουν να μεταλαμπαδεύσουν τη γνώση και σε κάποιους «σκληρούς» κεντροδεξιούς της εγχώριας πολιτικής σκηνής. Πρόκειται για εκείνους τους κρατικιστές οι οποίοι, αφού ευεργετήθηκαν από τον καπιταλισμό, ανακάλυψαν τον Μαρξ στα γεράματα. Με την πρώτη κρίση, οι όψιμοι αυτοί «κοινωνιστές» ζητούν κρατικοποιήσεις, πλαφόν και επιδόματα, αποδεικνύοντας ότι ο αντικαπιταλισμός στην Ελλάδα είναι ένα οριζόντιο, βαθιά ριζωμένο ένστικτο.

Λίγη «Ψυχολογία του Αντικαπιταλισμού», υπό τη σκιά της ομπρέλας, ίσως βοηθήσει Αλέξη Τσίπρα και Νίκο Ανδρουλάκη να αντιληφθούν ότι ...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Βόες και λαγοί!

 

Toυ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

 Δεν θέλει να σε υπνωτίσει. Απλώς δεν έχει βλέφαρα. Εχει οφθαλμική φολίδα. Ετσι κρατά διαρκώς τα μάτια του ανοιχτά, καρφώνοντάς σε με το παγωμένο του βλέμμα. Κι όταν έρθει η στιγμή να περιελιχθεί γύρω από το θήραμά του, δεν το πνίγει. Του κόβει, κυριολεκτικά, το αίμα, αυξάνοντας την πίεση, όσο αισθάνεται ότι η καρδιά του θύματος λειτουργεί.

Αν ο Αλέξης Τσίπρας ήταν βόας, το ΠΑΣΟΚ θα ήταν ο λαγός. Η ΕΛΑΣ δάγκωσε το ΠΑΣΟΚ με εκείνη τη δήλωση για τα χρέη του παλαιού κόμματος προς τις τράπεζες. Εκμαίευσε έτσι την οξύτατη αντίδρασή του, που έσπασε τη μεταξύ τους εκεχειρία. Τώρα ο πρώην πρωθυπουργός εκτελεί τις κυκλωτικές κινήσεις του στραγγαλισμού της Χαριλάου Τρικούπη, χωρίς να κουνάει βλέφαρο. Εχοντας προκαλέσει την πασοκική αντεπίθεση, υποδύεται τον υπεράνω που «δεν θα μπει στον καβγά», γιατί αντίπαλός του είναι μόνο ο Μητσοτάκης.  

«Τσακώσου μόνος σου», είναι η απάντηση του πρώην πρωθυπουργού στην ερώτηση «ποιος σας χρηματοδοτεί;», που εκείνος προκάλεσε.

Για την ουσία του ερωτήματος, πού βρίσκει πόρους για να τρέξει το εγχείρημά του, ο Τσίπρας αναβάλλει την απάντηση

«Θα» δημοσιεύσει αναλυτικά τα οικονομικά του. Είναι «το πιο διαφανές» κόμμα στη Μεταπολίτευση – με τον πιο «έντιμο» αρχηγό στη Μεταπολίτευση. Δεν έχει κεντρικά γραφεία, λέει. (Αλλά το γραφείο στην Αμαλίας, απέναντι από τον Εθνικό Κήπο, ποιος το πληρώνει;). Δεν κάνει καμπάνια πληρωμένη, αλλά χειροποίητη. Handmade.

Βλέποντάς τον να δικαιολογεί τη δραστηριότητα του νεαρού κόμματος ως αποτέλεσμα εθελοντισμού χρυσοχέρηδων, συνειδητοποιεί κανείς τι ευχέρεια κινήσεων του έχει δώσει το δημοσκοπικό του προβάδισμα έναντι του ΠΑΣΟΚ. Δεν χρειάζεται να σπαταλήσει δυνάμεις για να αποδομήσει τον ανταγωνιστή του στην Κεντροαριστερά. Ισχυρίζεται κιόλας ότι ο ίδιος είναι θύμα στοχοποίησης των παραγόντων στο ΠΑΣΟΚ που επιθυμούν τη συνεργασία με τον Μητσοτάκη, γι’ αυτό του επιτίθενται για να τον απαξιώσουν.

Και το άλλο ΠΑΣΟΚ; 

Οι πασοκικοί παράγοντες εκείνοι που τον χειροκροτούν τη στιγμή που σβήνει τα κεράκια στη γενέθλια τούρτα του; 

Αφού ξέρει τόσο καλά τα ενδοπασοκικά, γιατί τους προσπερνάει;

Δεν τους προσπερνάει. Σαν το πλάσμα με τη σχισματοειδή κόρη που δεν μπορεί να μη σε κοιτάει, ο Τσίπρας λέει από τώρα τι θα κάνει: Δεν θα την πατήσει ξανά όπως με την απλή αναλογική («ευχαριστώ, δεν θα πάρω»). Αφού καταγραφεί ως αξιωματική αντιπολίτευση, θα επιχειρήσει να λειτουργήσει ως ταμιευτήρας της αντικυβερνητικής δυσαρέσκειας.
 

«Εχουμε μεγάλες πιθανότητες να είμαστε πρώτοι στις δεύτερες κάλπες», είπε. Θα σκουπίσει δηλαδή ό,τι μπορεί από την αριστερόστροφη, αντιμητσοτακική βάση και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Γιατί να συνομιλήσεις με αυτόν που αισθάνεσαι ότι μπορείς να απορροφήσεις; 

Αυτή είναι η δεδηλωμένη στρατηγική του Τσίπρα. Οσο αισθάνεται ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίκα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μα ποιος ασχολείται με τις συριζοκτονίες τους;

 Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

συριζοκτονία (η) 1. η εξόντωση των εσωκομματικών αντιπάλων της ηγεσίας του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ
«με το καλημέρα η συντρόφισσα Δούρου ξεκίνησε τη συριζοκτονία». 2. γενικώς η εσωκομματική εκκαθάριση «φοβάμαι ότι ο Νικόλας δεν θα καταφέρει να μείνει πρόεδρος χωρίς κάποια συριζοκτονία». 3. κάθε εξαιρετικά ασήμαντο γεγονός «δεν μπορώ να βλέπω στις ειδήσεις ότι οι άνθρωποι πάνε στις παραλίες όταν κάνει ζέστη και άλλες τέτοιες συριζοκτονίες».

Το περίεργο δεν είναι που η συριζαϊκή τρόικα ξεκίνησε τις εκκαθαρίσεις

Το περίεργο είναι που οι εκκαθαρίσεις αυτές βρίσκουν χώρο στα δελτία ειδήσεων. 

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει πια να αφορούν λιγότερους κι από όσους αφορούν οι μεταγραφές του Αστέρα Τρίπολης και ο μόνος λόγος που μετατρέπονται σε «ειδήσεις» είναι ο ιδρυματισμός και η δυσκινησία του δημοσιογραφικού κόσμου της χώρας που από την πολλή παρέα με τον πολιτικό κόσμο τείνει να χάσει κάθε επαφή με την υπόλοιπη κοινωνία

Αν υποτεθεί ότι υπάρχει κάτι σημαντικό στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό είναι το ύψος της κρατικής χρηματοδότησης που θα συνεχίσει να απολαμβάνει και που πιθανότατα είναι η αιτία της εσωκομματικής σφαγής.  

Μαζί με ...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τσίπρας με τσιτάτα, μπούρδες και μπόλικα κλισέ

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

τριλογία (η) 1. έργο που παρουσιάζεται σε τρία μέρη «νομίζω ότι και τα τρία μέρη της τριλογίας “Συνέντευξη με έναν Παπατζή” ήταν το ίδιο αστεία» 2. πολιτικό τέχνασμα που σκοπό έχει να τραβήξει το ενδιαφέρον των δημοσιογράφων «με τις τριλογίες του ο Τσίπρας καταφέρνει να παίζει όλο τον Αύγουστο στα δελτία ειδήσεων»

Μετά την τριλογία της «συνέντευξης»-παρουσίασης ο μπρόεδρος Τσίπρας μάς παρουσιάζει άλλη μια τριλογία με βίντεο στα οποία θα περιγράφεται η γέννηση της ΕΛΑΣ (της δικιάς του, όχι του κυρίου Μιχάλη). 

Αν κρίνω από το πρώτο μέρος της τριλογίας, στην πραγματικότητα θα πρόκειται για διαφημιστικά σποτάκια που θα διαφημίζουν τον ηγέτη της Κουφονικολάκου με την ελπίδα η διαφήμιση να κάνει το κοινό να ξεχάσει το ποιος πραγματικά είναι. 

Ο συνέταιρος του Καμμένου μάς λέει πότε και πού γεννήθηκε και μας ενημερώνει ότι ο μπαμπάς του ήταν ΠΑΣΟΚ ενώ τα αδέρφια του στην ΚΝΕ

Στη συνέχεια αραδιάζει κλασικές αριστερές μπούρδες τύπου «διεκδίκηση του ονείρου», κλισέ διαπιστώσεις για την πολιτική «η πολιτική καθορίζει τις ζωές των ανθρώπων» και το μόλις δυόμισι λεπτών βίντεο τελειώνει με τσιτάτα του Γκράμσι και του Αγίου Αυγουστίνου για να πιάσει τους πιστούς κάθε είδους

Με λίγα λόγια...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίου rebrand-ισμένου εθνικού σουργελοξεφτιλαρά κωμωδία