ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Εκτός ελέγχου!

"Μήπως έχετε πάρει κανένα μπάφο πριν μπείτε στην εκπομπή;"
Ελεεινή και τρισάθλια αντιμετώπιση των δημοσιογράφων από τον @AdonisGeorgiadi όταν ρωτήθηκε εάν υπάρχει περίπτωση συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ με άλλον ΠΘ στη θέση του Μητσοτάκη.
Και δεν τον πέταξαν έξω από το στούντιο... pic.twitter.com/fARUnRBeWB

— Areti Athanasiou (@AretiAthanasiu) September 23, 2026

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Πάντα φώναζε ο Αδωνις Γεωργιάδης. Πάντα επενέδυε περισσότερο στην ηχητική ένταση του επιχειρήματος παρά στο ίδιο το επιχείρημα, είτε αυτό ήταν αξιόλογο είτε όχι.

Ο υπουργός ερμήνευε ανέκαθεν την πολιτική του ύπαρξη με όρους στεντόρεια τηλεοπτικούς, μεταξύ άλλων επειδή γνώριζε ότι αυτός είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος για να δημιουργήσει βάση φανατικών θαυμαστών: μπλέκοντας δημιουργικά την πολιτική με το ριάλιτι.

Είναι όμως άλλο πράγμα να φωνάζεις στα τηλεοπτικά στούντιο το 2015, τότε που όλη η χώρα ήταν μια αδιάλειπτη κραυγή, δικαιολογημένη τάχα από τον περιρρέοντα υπαρξιακό κίνδυνο, και άλλο να συνεχίζεις να φωνάζεις το 2026, υπονομεύοντας την κανονικότητα που το ίδιο σου το κόμμα ισχυρίζεται πως έχει αποκαταστήσει.

Φωνάζει ο κόσμος όταν όλα είναι ορθώς καμωμένα;

Δικαιολογείται το ευερέθιστο και εκρηκτικό πνεύμα ενός υπουργού, ενώ ο ίδιος διατείνεται πως η χώρα διανύει την πιο «συγκλονιστική περίοδο ευημερίας»;

Από τις επιθέσεις του σε δημοσιογράφους που τολμούν να συσχετίσουν τη δραστηριότητα του ιατρείου της Καρνεάδου με την αδυναμία του υπουργείου να την καταστείλει εγκαίρως μέχρι τις ειρωνείες του σε παρουσιαστές που του θέτουν στοιχειώδη ερωτήματα για τις μετεκλογικές συνεργασίες (τους ρώτησε ζωντανά μήπως έχουν καπνίσει μπάφο), ο Αδωνις Γεωργιάδης φανερώνει ότι η ένταση για την ένταση δεν είναι πια απλώς ένα κομμάτι του brand του ή ρητορική αναγκαιότητα, αλλά κάτι που, δυστυχώς, δεν τιθασεύεται. Ο υπουργός έχει χάσει τον έλεγχο.

Εγκριση από ψηλά

Η απώλεια του ελέγχου είναι μια πολυτέλεια. Κατά κάποιον έμμεσο τρόπο, αποτελεί επιλογή. Δεν ξύπνησε μια μέρα ο υπουργός και απεφάνθη «σήμερα θα αφηνιάσω», αλλά εδώ και καιρό αποδέχεται το σχετικό ενδεχόμενο, επειδή γνωρίζει ότι οι παρεκτροπές του συγχωρούνται από την κεφαλή του κόμματος, αν δεν επιδοκιμάζονται κιόλας.

Η αλαζονεία της εξουσίας και τα καβαλημένα καλάμια, στα οποία πολλοί (ακόμη και από το στρατόπεδο της Ν.Δ.) αναφέρονται δηκτικά, σε αυτήν την κατάσταση συνίστανται. Στην κουλτούρα εκείνη που αγκαλιάζει την απρέπεια και την έλλειψη ορίων ως θεμιτές παραμέτρους του πολιτικού ανταγωνισμού.

Ο Αδωνις Γεωργιάδης, όμως, δεν ξεφεύγει απλώς από τους τύπους, αλλά σταδιακά πολακοποιείται. Υιοθετεί χαρακτηριστικά που κάποτε (ορθώς) αναγνώριζε ως δηλωτικά της συριζαϊκής νοσηρότητας και από τα οποία υποτίθεται ότι διαχώριζε τη θέση του.

Το να μην αφήνεις δημοσιογράφους να μιλήσουν, να τους επιτίθεσαι υστερικά προσάπτοντάς τους φαντασιακά αμαρτήματα και να αποκλείεις ερωτήσεις που δεν σε βολεύουν είναι σημάδια τραμπικού ολοκληρωτισμού και ασέβειας τόσο προς τους ανθρώπους που κάνουν τη δουλειά τους όσο και προς το κοινό που περιμένει να ακούσει έναν υπουργό και καταλήγει αποδέκτης ενός παραληρηματικού σόου. Είναι η επιτομή της περίφημης «τοξικότητας» την οποία η Ν.Δ. καταγγέλλει, εμφατικά και υποκριτικά, όταν στρέφεται εναντίον της.

Η υπόθεση Μαζωνάκη και το ευρύτερο θέμα κρατικής ευθύνης που αυτή αναδεικνύει έχουν φέρει τον υπουργό σε δύσκολη θέση.

Οφειλαν η κυβέρνηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες να έχουν επιδείξει σοβαρό ελεγκτικό ζήλο έναντι ιατρών και ιατρείων που παραβιάζουν νόμους και θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή ασθενών;

Προφανώς.

Υπάρχει δικαιολογία για την ολιγωρία τους;

Καμία.

Ούτε η υψηλή δημοτικότητα των «εναλλακτικών θεραπειών» στις τάξεις όλων εκείνων που οψίμως τις μέμφονται ούτε το κβαντικό βιογραφικό της άλλοτε λαοπρόβλητης Μαρίας Καρυστιανού μετριάζουν την αποτυχία του κράτους και του υπουργού προσωπικά να επιβάλουν τη νομιμότητα.

Λένε, ωστόσο, αυτά τα δύο πολλά για την κοινωνία που σήμερα φρίττει με όσα συνέβησαν στην Καρνεάδου.

Δεν είναι, βέβαια, δουλειά του υπουργού να σχολιάσει τον αντιφατικό και συγκυριακό τρόπο με τον οποίο τα ειδησεογραφικά μέσα και το κοινό τους καταναλώνουν την ψευδοεπιστήμη.

Δουλειά του είναι …

 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΛΑΜΟΓΙΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Κβαντική υποκουλτούρα

 

 

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

 Toυ ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Θα μπορούσαν να είναι απλώς δύο ακατάλληλοι και επικίνδυνοι γιατροί.

Το ζεύγος που διώκεται ποινικά για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας θα μπορούσε να ενσαρκώνει μια σουρεαλιστική εξαίρεση σε έναν κατά τ’ άλλα άμεμπτο επιστημονικό κανόνα πολύ μακριά από την αγυρτεία, την ανηθικότητα και την εγκληματική ασχετοσύνη που χαρακτηρίζουν το συγκεκριμένο περιστατικό.

Ο λόγος όμως που η υπόθεση Μαζωνάκη υπερβαίνει τους εμπλεκομένους είναι ότι το ιατρείο της Καρνεάδου, με τις θρησκευτικές εικόνες, τα παρανόμως λειτουργούντα μηχανήματα πλασμαφαίρεσης και την εκλεκτή πελατεία, αποτελεί αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας ολόκληρης ιατρικοφανούς υποκουλτούρας.

Το θανατηφόρο «ατύχημα» ήταν μεμονωμένο, αλλά οι πρακτικές που φέρεται να οδήγησαν σε αυτό, ανησυχητικά διαδεδομένες.

Στον παράλληλο κόσμο των αυτοσχέδιων «θεραπειών» για ανύπαρκτες νόσους, των αρνητικών και θετικών «ενεργειών», των «ολιστικών» προσεγγίσεων, των «κβαντικών» μεθόδων και των «εναλλακτικών» λύσεων σε σοβαρά προβλήματα, η λογική και η υπευθυνότητα δεν είναι ζητούμενα.

Πρόκειται για μια ιδιάζουσα αγορά: εδώ οι πελάτες έχουν συνήθως λεφτά για ξόδεμα, ενώ η πλάνη τους είναι συχνά αποτέλεσμα επιλογής· ζητούν από την ιατρική όχι επιστημονικές υπηρεσίες, οι οποίες άλλωστε υπάγονται σε όρους και κανόνες, αλλά μια tailor-made μεταχείριση που αντιβαίνει στην έγκυρη γνώση και μεθοδολογία.

Θέλει ο πελάτης καθαρισμό αίματος;

Μήπως επιθυμεί μια γενική κι αόριστη αναζωογόνηση;

O,τι κι αν νομίζει πως χρειάζεται, αυτή η αγορά τού το παρέχει ως προϊόν πολυτελείας και, εν αγνοία του, υψηλής διακινδύνευσης.

Στο μυαλό του ελεγκτή

Γιατί επιτρέπεται σε τέτοια ιατρεία να υπάρχουν;

Από πού κι ώς πού μπορεί ο κάθε γιατρός, ανεξαρτήτως ειδικότητας, να στήσει ένα μαγαζάκι του τρόμου και να παρέχει ψευδοεπιστημονικές υπηρεσίες σε αφελείς προσηλύτους χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από τις αρμόδιες αρχές;

Ο νευρικός και ασυντόνιστος τρόπος που το υπουργείο Υγείας και ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών διαχειρίζονται την υπόθεση απαντά εμμέσως αλλά εύγλωττα στα ερωτήματα.

Η εποπτεία προϋποθέτει οργάνωση, ξεκάθαρες αρμοδιότητες, κόπο αλλά και τεχνογνωσία. Για να πατάξεις έναν απατεώνα πρέπει να ξέρεις πώς να τον κυνηγήσεις και όχι να θεωρείς ανυπέρβλητο εμπόδιο το ότι του χτύπησες το κουδούνι και δεν σου άνοιξε.

Κυρίως, όμως, πρέπει να έχεις συγκρουσιακή βούληση. Διάθεση να τοποθετήσεις τη δημόσια υγεία πάνω από τη συντεχνιακή άμιλλα και, ως εκ τούτου, να γίνεις δυσάρεστος σε φίλους, γνωστούς και συναδέλφους.

Χρειάζεται όμως και κάτι ακόμη για να εξαλειφθούν τα ιατρεία σαν αυτό όπου κατέληξε ο τραγουδιστής: να συντάσσονται με την επιστήμη οι ίδιοι οι ελεγκτικοί φορείς· να συναινούν όσοι απαρτίζουν τις σχετικές υπηρεσίες στο τι είναι επιστημονικό και τι όχι, στο τι είναι αποδεκτό και τι απαράδεκτο. Πριν συλληφθούν, οι κατηγορούμενοι γιατροί του Κολωνακίου όχι απλώς δεν ήταν περιθωριοποιημένοι, αλλά διαφημίζονταν αφειδώς και λογίζονταν ως σοβαροί συνομιλητές από συναδέλφους που τώρα τους αποδοκιμάζουν.

Πρόβλημα αντίληψης

Αν οι εξαντλητικοί έλεγχοι, τα πρόστιμα, οι ανακλήσεις αδειών και το σφράγισμα ιατρείων γίνονταν κομμάτι της εφαρμοσμένης εγχώριας δεοντολογίας και νομιμότητας, ο κίνδυνος θα μειωνόταν σημαντικά. Και οι απατεώνες θα δίσταζαν να φέρονται ως τέτοιοι και οι πελάτες θα δίσταζαν να τους εμπιστευθούν.

Η επαπειλούμενη κύρωση μπορεί να δουλέψει καλύτερα από μια ελαττωματική συνείδηση.

Oμως το βαθύτερο πρόβλημα δεν είναι λειτουργικό, αλλά…

 

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Είδωλο με προβλήματα

Νομίζω ότι θα περάσει καιρός για να το συνειδητοποιήσουμε …😢 #μαζωνακης pic.twitter.com/A9Fkn7n6jP

— Ale❌ia (@Margari59997947) September 9, 2026

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Το κατευόδιο είναι το εύκολο μέρος.

Ειδικά στην περίπτωση του γνήσια λατρεμένου Γιώργου Μαζωνάκη, όλοι βρίσκουν κι από μια καλή κουβέντα να πουν τώρα – ακόμα κι εκείνοι που όσο ζούσε τον σνόμπαραν ως υπερβολικά «λαϊκοπόπ» και εμπορικό. Eτσι, μετά τον θάνατο του λαϊκού τραγουδιστή, ο κόσμος γέμισε ελεγείες για τον υπέροχο χαρακτήρα του, την ανατρεπτική παρουσία του, τη χαρακτηριστική φωνή και τα κλασικά πλέον τραγούδια του.

Οι αιχμηρές πλευρές ενός δημόσιου προσώπου που αντιστάθηκε διαχρονικά στην κατηγοριοποίηση και έφερε πολλές φορές σε δύσκολη θέση την εύθικτη κοινή γνώμη με τις επιλογές του, σε χρόνο-ρεκόρ μετά τον θάνατό του αμβλύνθηκαν ή ξεχάστηκαν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Το δύσκολο, βέβαια, θα ήταν να αναγνωριστούν ως οργανικό μέρος του όσο ζούσε. Εκτός από δύσκολο, αυτό θα ήταν και απείρως εντιμότερο από την πλευρά εκείνων που επιφυλάσσουν τώρα στον νεκρό μια ηρωοποίηση που ο ίδιος ποτέ δεν ζήτησε (και ίσως και να κορόιδευε ελαφρώς).

Οι ύμνοι προς τον νεκρό είναι εν μέρει συγκινητικοί, γιατί πηγάζουν από αληθινό θαυμασμό, συμπάθεια, ίσως και αγάπη· παράλληλα, ωστόσο, συνιστούν δείγμα συντηρητισμού και άρνησης.

Εκτός από είδωλο, ο λαϊκός τραγουδιστής ήταν και άνθρωπος με εμφανή προβλήματα. Πόσοι από αυτούς που χύνουν ψηφιακά δάκρυα σήμερα, ήταν έτοιμοι να αποδεχθούν τα προβλήματα αυτά χωρίς να τα κρίνουν;

Πόσοι μπορούν να τα συζητήσουν ευθέως, χωρίς να τα χαρακτηρίσουν ευφημιστικά «δαίμονες» και «εκκεντρικότητες»;

Δεν ήταν και πολύ ακραίο να εικάσει κανείς ότι ο Γιώργος Μαζωνάκης θα κατέληγε σαν ροκ σταρ: Σε ένα ιατρείο που μπορεί να διενεργούσε νόμιμα ή παράνομα μια αμφιλεγόμενη θεραπεία «πλασμαφαίρεσης», η οποία μπορεί να ήταν ή να μην ήταν επικίνδυνη, υπό συνθήκες ασφαλείς ή λιγότερο ασφαλείς, ενώ ο ασθενής ήταν αρκετά ή εξόχως καταβεβλημένος. Η ασάφεια που χαρακτηρίζει το πλαίσιο της μοιραίας ανακοπής του τραγουδιστή, και που τώρα ερευνάται αρμοδίως, δεν είναι άσχετη με την κατάσταση στην οποία βρισκόταν τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Oσο ο Μαζωνάκης ερχόταν σε ρήξη με την οικογένειά του με φόντο τον ακούσιο εγκλεισμό του σε ψυχιατρική κλινική ή εμφανιζόταν στην πίστα όχι ακριβώς νηφάλιος ή έδινε συνεντεύξεις σέρνοντας τα λόγια του, η πλειονότητα του κοινού επέλεγε να αποτιμήσει τα ανησυχητικά σημάδια της πτώσης του σαν άκακο δρώμενο: «Ετσι είναι οι σταρ!».

Κανείς δεν ήθελε να δει πιο μακριά.

Η αλήθεια είναι ότι και ο καλλιτέχνης ενθάρρυνε αυτήν τη στάση. Σε πρόσφατη συνέντευξή του υπονόησε ότι υπάρχουν άτομα που θέλουν το κακό του, ότι παρακολουθούνται οι κινήσεις του, ότι βρέθηκε μέχρι και καταγραφική συσκευή κρυμμένη στο σπίτι του. Δεν παραδέχθηκε όμως ότι, ανεξάρτητα απ’ όλα αυτά, κάτι δεν πήγαινε καλά και με τον ίδιο.

Oπως αναμενόταν, παράλληλα με τον θρήνο για τον κοσμαγάπητο τραγουδιστή, εκτυλίσσεται και μια σκανδαλοθηρική εκστρατεία διακρίβωσης της αιτίας θανάτου του.

Είναι όμως η αλήθεια αυτό που ενδιαφέρει τους φιλοπερίεργους θρηνούντες ή μήπως η εκδοχή της που εναρμονίζεται με την εικόνα που έχουν και επιθυμούν να διατηρήσουν για τον τραγουδιστή;

«Τον φάγανε», σχολιάζουν πολλοί κάτω από ειδήσεις και άρθρα σχετικά με την ανακοπή του τραγουδιστή στο Κολωνάκι, γιατί αυτό το σενάριο επιβεβαιώνει εκείνο που οι περισσότεροι θέλουν να πιστέψουν: ότι ο Μαζωνάκης ήταν ένα άθυρμα των περιστάσεων, ένα καλό παιδί που έπεσε θύμα μιας ανεπαρκούς γιατρού, όπως έπεσε θύμα μιας κακής οικογένειας.

Τι θα γίνει όμως αν αποδειχθεί ότι η γιατρός του έσφαλε μεν, αλλά ο θάνατος δεν συνδέεται αιτιωδώς με το σφάλμα της; Αν τα στοιχεία δείξουν πως πράγματι κάτι πήγε στραβά στη θεραπεία, αλλά ότι και ο ασθενής ήταν μια ωρολογιακή βόμβα;

Να εξαντλήσει ο νόμος την αυστηρότητά του σε όσους έκαναν κακό στον καλλιτέχνη.

Να μάθουμε όμως κι εμείς ότι…

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Διαφορετικός, αλλά ίδιος

-Ρε κάνε με για μια μέρα πρωθυπουργό εμένα... pic.twitter.com/DDWXysITbW

— oldschoolfileles (@oldfileles) August 13, 2026

 Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Πριν ήξερε τι ήθελε, αλλά δεν ήξερε πώς να το κάνει. Σήμερα ξέρει και το τι και το πώς.  

Πριν υποσχόταν άμεσο τερματισμό των μνημονίων και της λιτότητας, αλλά σήμερα δεν υπόσχεται θαύματα, γιατί κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αξιόπιστο.  

Πριν πίστευε στα επιδόματα, όμως πλέον δεν θεωρεί πως αποτελούν λύση στο ζήτημα της ακρίβειας.  

Πριν ήθελε τη ΔΕΗ δημόσια, τώρα θέλει η ΔΕΗ να «κατευθύνει τον ανταγωνισμό». 

Εκτός από τα αποδεικτικά της ωρίμανσής του, στην τελευταία του συνέντευξη ο Αλέξης Τσίπρας κατέθεσε και μερικά αποδεικτικά της αδυναμίας του στα κλισέ: «Η διαφθορά και η ακρίβεια είναι δίδυμα αδερφάκια»· «πολιτική είναι η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού»· «όταν ακούς τις ακριβώς αντίθετες κριτικές, μάλλον η αλήθεια είναι κάπου στη μέση». 

Το κακό είναι ότι τα κλισέ θέτουν την ωριμότητα υπό αμφισβήτηση. Τι σημαίνει η συσχέτιση διαφθοράς και ακρίβειας; Οτι αν εξοντωθεί η πρώτη, θα παταχθεί και η δεύτερη;  

Οποια ερμηνεία κι αν δοθεί στη φράση, το μήνυμα είναι βγαλμένο από το λαϊκιστικό παρελθόν Τσίπρα: οι τιμές, λέει το εύπεπτο στερεότυπο, δεν ορίζονται από την αγορά, τις στρεβλώσεις της και το διεθνές κλίμα, αλλά από διεφθαρμένα πρόσωπα. Αρα αρκεί να τα βρούμε ή να τα επινοήσουμε για να λύσουμε το πρόβλημα (εν μέρει έστω). 

Τι είναι το διευρυμένο εφικτό;  

Μια ποιητική απόδοση του ανέφικτου. 

Τι υπονοεί η άποψη ότι οι κακές κριτικές αλληλοεξουδετερώνονται; 

Οτι ο κρινόμενος αποκλείεται να σφάλλει.

Η επάνοδος Τσίπρα είναι μια πολυσυλλεκτική πρόταση πολλαπλής απεύθυνσης, που επιχειρεί να παρουσιάσει έναν άλλοτε αδιάλλακτο οπαδό της ρήξης ως τεχνοκράτη με ευαισθησίες. 

Για όσους ψάχνουν μια εναλλακτική του Μητσοτάκη, ορίστε ο Τσίπρας που διαβεβαιώνει ότι οι κακοτοπιές του 2015 δεν πρόκειται να επαναληφθούν και μιλάει για τα δημοσιονομικά με αυτοπεποίθηση γνώστη.  

Για όσους εμπνέονται ακόμη από τον ανορθολογισμό, ορίστε ένας άλλος Τσίπρας που δηλώνει ότι του «μυρίζει σχέδιο ιδιωτικοποίησης του νερού» και μιλάει με στόμφο για τις μπίζνες με «τα λεφτά του ελληνικού λαού».

Υπάρχει και ένας ακόμη Τσίπρας για όσους βρίσκονται σε ενδιάμεσο στάδιο· εκείνος είναι ο Τσίπρας του «ναι μεν, αλλά»:  

Ναι στα μη κρατικά πανεπιστήμια, αν και δεν συμφωνεί με αυτά. Γιατί όμως διαφωνεί; Πού στηρίζεται ιδεολογικά η ένστασή του απέναντι σε μια ακαδημαϊκή επιλογή που απαντά σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου; 

Ναι στη φορολόγηση του πλούτου, αλλά όχι στη φορολόγηση των επιχειρηματιών. Και ποιοι παράγουν τον πλούτο; Μήπως ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρεται στον πλούτο των πολυεκατομμυριούχων; Πόσους τέτοιους έχουμε στην Ελλάδα και τι τον κάνει να πιστεύει ότι θα καθίσουν εδώ να φορολογηθούν;

Ο,τι του λείπει πολιτικά, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας το υπεραναπληρώνει –άθελά του πιθανώς– στρατηγικά. Τσακώνεται όντως μόνο του το ΠΑΣΟΚ, όπως αναφέρει ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ;  

Οχι βέβαια, αλλά μοιάζει σαν να είναι έτσι – και η εντύπωση μετράει εν προκειμένω περισσότερο από την πραγματικότητα. Η ΕΛΑΣ δεν εκτόπισε απλώς από τη δεύτερη θέση το ΠΑΣΟΚ, αλλά με τη δήλωση Κουφονικολάκου για τα χρέη του το έκανε να χάσει την ψυχραιμία του, δίνοντας έτσι έκταση σε ένα θέμα που θα μπορούσε και να παραμείνει μη θέμα.

Η έντονη αντίδραση του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, όσο σωστή κι αν ήταν πραγματολογικά, υπερτόνισε το παράδοξο που ο Ανδρουλάκης δεν θέλει να φανεί: ότι αν και χωρίς την κυβερνητική φθορά του Τσίπρα, βαρύνεται με περισσότερο παρελθόν από αυτόν· ότι συγκρινόμενα με τη νεφελώδη οικονομική υποδομή της ΕΛΑΣ, τα χρέη του ΠΑΣΟΚ παραμένουν πιο σκανδαλώδη στα μάτια των ψηφοφόρων στους οποίους ο Ανδρουλάκης απευθύνεται. 

Οσο για τη γενικότερη υπερπροβολή και προώθησή του, ο τέως πρωθυπουργός έχει να ευχαριστεί όλους τους αντιπάλους του, από τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ μέχρι την Πλεύση Ελευθερίας. Η ισχύς του Τσίπρα οφείλεται...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Σώμα και μέλη

Έχουν - δεν έχουν περάσει 6 μήνες από τότε που μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών σας ήθελε "Πρωθυπουργό Πάνο Ρούτσι και ΠτΔ Μαρία Καρυστιανού" pic.twitter.com/ut8UOxN7I7

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 9, 2026

...η ελπίδα χαμηθηκε κ ψόφησε.. .. pic.twitter.com/Q1MDATGF3Z

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) August 10, 2026

 

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Δεν αποχώρησε και κάποιος πολύ σημαντικός, θα πουν οι εναπομείναντες οπαδοί του πολιτικού εγχειρήματος. Eφυγε ο αμφιλεγόμενος δημοσιογράφος, που ο φιλοπουτινισμός του θα μπορούσε να θεωρηθεί και βαρίδι· έφυγε η εγνωσμένης γραφικότητας πρώην ηθοποιός που κανείς δεν θυμάται άλλο της επίτευγμα πέραν ενός viral πατριωτικού βίντεο από την εποχή των μνημονίων· έφυγαν και μερικά ακόμη ιδρυτικά μέλη που δεν τα ήξερε κανείς, επομένως η απουσία τους δεν αναμένεται να κλονίσει την εικόνα του σχηματισμού. Η Ελπίδα για τη Δημοκρατία, λένε όσοι ακόμα ελπίζουν, προχωράει ακάθεκτη, ανεξάρτητα από το κύμα αποχωρήσεων που φαίνεται να φουσκώνει κάθε μέρα. Σημασία, άλλωστε, έχει ο «ιερός» σκοπός, όχι η στελέχωση του οχήματος που οδηγεί προς αυτόν.

Αν όμως δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα, ποιος ενσαρκώνει την Ελπίδα για τη Δημοκρατία;

Ποιον θα εμπιστευτούν όσοι αποφασίσουν να στηρίξουν το κίνημα στις επερχόμενες εκλογές;

Η απάντηση στον προβληματισμό είναι από μόνη της ένα πρόβλημα: τη Μαρία Καρυστιανού επιλέγουν όσοι επιλέγουν το κίνημα· τη λαοπρόβλητη σταρ.

Η πολιτική όμως δεν είναι προφίλ στο Facebook. Oταν η άποψη μετατρέπεται σε κομματική πρωτοβουλία, από μονοπρόσωπη ρητορεία γίνεται πολυπρόσωπη διαδικασία. Ακόμη και τα κινήματα πολιτών χρειάζονται στελέχη και, για να παραγάγουν έργο στο πλαίσιο του κινήματος, τα στελέχη εύλογα απαιτούν κανόνες, όργανα, εσωτερική οργάνωση. Το πρόβλημα επομένως δεν το έχουν τα μέλη που αποχώρησαν· το έχει το σώμα που δεν μπόρεσε να τα κρατήσει.

Η απότομη παρακμή του κινήματος της Μαρίας Καρυστιανού δεν έγκειται τόσο στη δημοσκοπική του πτώση, όσο στην αδυναμία του να μετουσιωθεί σε κανονική παράταξη.

Oσο κι αν η αντισυστημική πρόεδρος μέμφεται την παραδοσιακή πολιτική, τους παραδοσιακούς πολιτικούς και τα παραδοσιακά κόμματα, αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσει ότι η παράδοση έγινε παράδοση για κάποιο λόγο κι ότι το σύστημα, εκτός από καθεστωτικό, έχει και λειτουργικό ρόλο.

Το ότι λούζεται κανείς ό,τι κοροϊδεύει, ισχύει και στην πολιτική: ένας σχηματισμός με βλέψεις μαζικής αντιπροσώπευσης που φιλοδοξεί όχι μόνο να μπει στη Βουλή, αλλά και να κυβερνήσει, δεν έχει την πολυτέλεια να λειτουργεί με όρους μπουτίκ γραφείου δημοσίων σχέσεων. Πρέπει, αντιθέτως, να έχει ανθρώπινο δυναμικό για να διαμορφώσει θέσεις, για να καταστρώσει πρόγραμμα και για να εξασφαλίσει ερείσματα στην κοινωνία (διαρκή και εκτεταμένα, όχι επίκαιρα και περιορισμένα στον κόσμο της πλατείας). Το έργο είναι υπερβολικά σύνθετο για να το αναλάβει ο κλειστός κύκλος της προέδρου.

Aλλωστε, μιλάμε για κίνημα που ως καταστατικές του αρχές έχει τη δημοκρατία και τη συμμετοχικότητα: Πώς θα πραγματωθεί το δημοκρατικό όραμα αν το κόμμα που το ευαγγελίζεται δεν μπορεί καν να το εφαρμόσει στα του οίκου του;

Πώς θα δικαιώσει το κίνημα τη λαϊκή καταγωγή του αν τις αποφάσεις για την πορεία του λαμβάνει αυθαίρετα μια ελίτ;

Οι έξοδοι από το κόμμα και η πτώση της δημοτικότητάς του είναι μάθημα όχι μόνο για την πρόεδρο, αλλά και για τους προεδρικούς· για όσους, δηλαδή, έδωσαν στην πρόεδρο τη δυνατότητα να λογίζεται ως τέτοια, πιστεύοντας βαθιά αλλά αφελώς στις ανέξοδες αντιπολιτικές λύσεις σε περίπλοκα πολιτικά προβλήματα.

Την κατάληξη της Ελπίδας για τη Δημοκρατία δεν μπορούμε να τη γνωρίζουμε, αλλά μπορούμε να διαγνώσουμε πολλά γι’ αυτή μελετώντας τη μέχρι τώρα εξέλιξή της. Πέρα από τις συντηρητικές θέσεις της Καρυστιανού, την άγνοιά της για βασικά (και για όχι τόσο βασικά) ζητήματα και τις αποκαρδιωτικά δεξιόστροφες συναναστροφές της, την παθολογία του εγχειρήματός της μαρτυρά ο αναιμικός πολιτικός της λόγος· η αδυναμία της να υπερβεί την ξύλινη εκδοχή της περσόνας της και να ξεκλειδώσει την εποικοδομητική.

 Oσοι αποσύρουν τη στήριξή τους από την πρόεδρο τώρα, ενώ της αφιέρωναν παιάνες πριν από την ίδρυση του κόμματός της, πρέπει να αναρωτηθούν πολύ σοβαρά τι άλλαξε στο μεσοδιάστημα.

Προφανώς κάτι δεν είχαν υπολογίσει σωστά.

Μήπως …

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΛΑΣιτοΣΥΡΙΖΑιολάγνα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Τι θέλει η Αθήνα

 

 

 

Toυ ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Τώρα που κοντεύουν τρία χρόνια από την εκλογή του· τώρα που οι πολίτες έχουν αρχίσει να διαμαρτύρονται εντόνως κι έχουν ξεπεράσει το στάδιο ενοχοποίησης του πρώην· τώρα που τα Μέσα έχουν σταματήσει τις κολακευτικές προσωπογραφίες και δημοσιεύουν το ένα ρεπορτάζ μετά το άλλο σχετικά με την οικτρή κατάσταση της Αθήνας.

Τώρα ίσως ο δήμαρχος Χάρης Δούκας καταλαβαίνει ότι το να διοικείς μια πόλη αποτελεσματικά προϋποθέτει κάτι παραπάνω από αντιδεξιές συμμαχίες, ανθρωπιστικά ψηφίσματα και ακαδημαϊκές περγαμηνές. Μια μητρόπολη θέλει κυρίως σχέδιο και το σχέδιο προϋποθέτει γνώση του αστικού περιβάλλοντος και των ιδιαιτεροτήτων του: να έχεις περπατήσει σε όλες τις γειτονιές του, από τη λιγότερο μέχρι την περισσότερο δημοφιλή, να έχεις καταλάβει τι φροντίδα χρειάζεται η καθεμιά και να είσαι σε θέση να «κατεβάσεις» ιδέες για το πώς θα της την προσφέρεις παρ’ όλα τα αντικειμενικά εμπόδια.

Πάνω απ’ όλα, όμως, η διαχείριση της Αθήνας προαπαιτεί να θέλεις πολύ να τη διαχειριστείς. Η απροθυμία, άλλωστε, μετριέται στο πεδίο: σε σκουπίδια, κολλώδη πεζοδρόμια, ξερά δεντράκια σε μισερά παρτέρια και, φυσικά, σε δικαιολογίες. Εσχάτως, η αντιδήμαρχος Καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων έφτασε στο σημείο να αποδώσει την ευθύνη για τη συντήρηση και τον καθαρισμό των πεζοδρομίων στους κατοίκους. Οταν το βάρος της αστικής παρακμής επιρρίπτεται από τον δήμο σ’ εκείνους που τον χρηματοδοτούν για να το ελαφρύνει, μπορεί κανείς να καταλάβει ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά.

Αυτό που δεν κατάλαβαν

Ο δήμαρχος και η ομάδα του κατατρύχονται από μια θεμελιώδη παρανόηση. Πίστευαν εξαρχής ότι η πόλη «τρέχει» από μόνη της κι ότι το μόνο που χρειάζεται είναι μερικές μετατροπές επί το αριστερότερο (βλ. κωμικές επινοήσεις του τύπου «γραφείο ενεργειακής φτώχειας») για να «τρέξει» ακόμα πιο ικανοποιητικά.

Στην πορεία κατάλαβαν πως ούτε τα στοιχειώδη δεν είναι εύκολα στο ακανόνιστο αθηναϊκό ψηφιδωτό.

Δεν αρκεί να μαζεύεις τα σκουπίδια· πρέπει να μπορείς να μαζεύεις και τα σκουπίδια των σκουπιδιών (μια δευτερογενή εστία ρύπανσης που οφείλεται στους υπερχειλείς κάδους ή στη διασπορά απορριμμάτων απ’ όσους ψάχνουν εντός τους).

Δεν αρκεί να φυτεύεις (με μισή καρδιά και μπόλικες αναβολές) λίγα ή περισσότερα δενδρύλλια εδώ κι εκεί· πρέπει να είσαι σε θέση να τα περιποιείσαι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα με συχνές επισκέψεις, διαφορετικά η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη.

Δεν αρκεί να δέχεσαι χορηγίες (μια ομολογουμένως μεγάλη παραχώρηση του σημερινού δημάρχου, ο οποίος προεκλογικά έφερε βαρέως τη συνεργασία με ιδιώτες) για την ανάπλαση μιας πλατείας· πρέπει και να διατηρείς τον ποιοτικό έλεγχο της ανάπλασης, ειδάλλως καταλήγεις να ποζάρεις περήφανος μπροστά σε σπασμένα μάρμαρα (βλ. πρόσφατο εξωραϊσμό πλατείας Δικαιοσύνης) επικυρώνοντας το επιφανειακό της παρέμβασης.

Η επίκληση προσκομμάτων («δεν έχουμε αρκετά πλυστικά μηχανήματα») ως παραμέτρων νομιμοποιητικών της απραξίας είναι από μόνη της σημάδι ακαταλληλότητας. Ο δήμαρχος υπάρχει για να υπερβαίνει, όχι για να επισημαίνει το πρόβλημα.

Για την εικόνα και την εμπειρία της πόλης δεν ευθύνεται ασφαλώς μόνο ο δήμος. Καμία μέθοδος συντήρησης της πόλης δεν μπορεί να αποδώσει καρπούς αν οι πολίτες διάκεινται εχθρικά στον τόπο τους και επιφυλάσσουν αντικοινωνική χρήση στη δημόσια περιουσία. Τα μεγάλα, αστόχαστα λόγια του δημάρχου, ωστόσο, όπως ήταν εκείνη η αμετροεπής δήλωση περί μείωσης της θερμοκρασίας της πόλης έως και 5 °C εντός πενταετίας, εντείνουν τον κυνισμό των πολιτών και πυροδοτούν συμπεριφορές που υποβαθμίζουν την πόλη.

Οταν σε εμπαίζει ο εκλεγμένος αντιπρόσωπός σου, σε προκαλεί να υιοθετήσεις κι εσύ την ξέγνοιαστη ελαφρότητά του. Οταν ζεις σε μια πόλη της οποίας ο δήμαρχος αποτιμά τον βανδαλισμό ως καλλιτεχνική έκφραση (όπως έκανε προεκλογικά ο Χάρης Δούκας), δεν έχεις παρά να ερμηνεύσεις την ανοχή του στην παραβατικότητα διασταλτικά, αναπαράγοντάς την όποτε σε βολεύει.

Για τη σημερινή κατάντια της Αθήνας φταίνε αναρίθμητα άτομα σε επίπεδο πρακτικό. Σε επίπεδο πολιτικό, όμως…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Πού ήσουν και πού βρέθηκες

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Είναι δύσκολο να παρατηρήσει κανείς την εικόνα από την πρόσφατη συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και να μη δοκιμάσει μερικά τσιμπήματα χαιρεκακίας· είναι σχεδόν αδύνατο να αντικρίσει την αραιή παράταξη των λιγοστών βουλευτών στα έδρανα χωρίς να αισθανθεί ελάχιστη έστω θυμηδία.  

Ερημοι και κατηφείς, οι άνθρωποι μοιάζουν να περιμένουν ένα πολύ αναξιόπιστο λεωφορείο ή ένα θαύμα. 

Καθώς οι παραιτήσεις και οι ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών συνεχίζονται αδιάκοπα, αναδύεται ένα ταυτοτικό ερώτημα χωρίς απάντηση: ποιος είναι τελικά ΣΥΡΙΖΑ, αν είναι κάποιος; 

Αυτός που μένει, αυτός που μεταμορφώνεται ή εκείνος που φεύγει;  

Τι ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ σε επίπεδο ιδεών, και γιατί διαλύεται αν οι ιδέες είναι πάνω από τους ανθρώπους και οι άνθρωποι πάνω από τους αριθμούς (δημοσκοπικούς και άλλους); 

Αν κάτι στράβωσε θεμελιακά, ποτέ δεν μάθαμε τι ήταν. Με λίγα λόγια, η ασταμάτητη παρακμή του κόμματος υπονοεί ότι ιδεώδη δεν υπήρξαν. Ηταν όλα ένα ψέμα εξαρχής.  

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ διέθετε ιδεολογικό, ηθικό και πολιτικό κεφάλαιο, θα έμενε πίσω να το διεκδικήσει κάποιος ανώτερος του Πολάκη και της Δούρου.  

Αν η παράταξη είχε ψυχή, δεν θα την πούλαγαν με τόση άνεση στελέχη που σε αυτή χρωστούν την πολιτική τους ύπαρξη. 

Αποδεικνύεται πως ο Τσίπρας ήταν για τον ΣΥΡΙΖΑ ένας χαρισματικός ηγέτης, αλλά και η τέλεια κάλυψη του κούφιου εσωτερικού του κόσμου. Το χάρισμα δεν συγκρατούσε συνιστώσες, αλλά ένα οπορτουνιστικό χάος.

Πέρα όμως από τον κομματικό πατριωτισμό της, η φυλλόρροια της αντιπολίτευσης θίγει το κύρος και τον θεσμικό ρόλο των βουλευτών της, πράγμα αρκετά σημαντικότερο σε επίπεδο λειτουργίας της δημοκρατίας. Καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται, γινόμαστε μάρτυρες ενός πρωτοφανούς φαινομένου περιφρόνησης των ψηφοφόρων, η οποία αλλοιώνει κατ’ ουσίαν το αποτέλεσμα της κάλπης και δημιουργεί στρεβλώσεις και ασυνέχειες στη λαϊκή αντιπροσώπευση.  

Οι βουλευτές έχουν βέβαια το δικαίωμα του πολιτικού τους αυτοπροσδιορισμού, και ο αυτοπροσδιορισμός μεταβάλλεται. Δεν περιμένει κανείς μια στατική πολιτική ζωή, συνεπώς ούτε μια Βουλή αμετάλλακτη πρέπει να περιμένει. Αν όμως ο ελεύθερος αυτοπροσδιορισμός του βουλευτή αποκλίνει τόσο από την εντολή που ο τελευταίος έλαβε όταν εξελέγη, διαρρηγνύει τον δεσμό αντιπροσωπευόμενου – αντιπροσώπου και δημιουργεί ένα νομιμοφανές κοινοβουλευτικό ψεύδος: βουλευτές που ζήτησαν και έλαβαν την ψήφο των εκλογέων τους σε ένα ορισμένο πλαίσιο και για έναν ορισμένο σκοπό, να ανατρέπουν εκ βάθρων το πλαίσιο και να επαναπροσδιορίζουν αυθαίρετα τον σκοπό – λες και βρίσκονται εκεί που βρίσκονται ακομμάτιστα ή κατά τύχη ή εκπροσωπώντας μόνο τον εαυτό τους.  

«Εφεξής θα ασκώ τα καθήκοντά μου ως ανεξάρτητη βουλευτής», δήλωσε δωρικά στη σχετική επιστολή της προς τον πρόεδρο της Βουλής η Πόπη Τσαπανίδου.

Αλήθεια, στο όνομα τίνος; 

Υλοποιώντας ποια ακριβώς πολιτική;

Η αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί έτσι ένα δυσάρεστο προηγούμενο πολιτικής αφερεγγυότητας, που από πλευράς στρατηγικής δεν συμφέρει καθόλου όσους πολιτεύονται με σημαία την ηθική ανωτερότητα και την πολιτική κάθαρση. Ο απώτερος στόχος της μαζικής εξόδου από το κόμμα μπορεί να μη διατυπώνεται ευθέως, αλλά είναι δεδομένο ότι σχετίζεται με την προσδοκία στελέχωσης της ΕΛΑΣ.  

Γιατί όμως να ψηφίσει ο μέλλων ψηφοφόρος της ΕΛΑΣ τους πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ; 

Για να αποκηρύξουν και αυτό το κόμμα όταν οι συνθήκες καταστήσουν την αφοσίωση πολιτικά ασύμφορη; 

Για να ξεχάσουν πάλι ποιοι και γιατί τους εξέλεξαν όταν εντοπίσουν την επόμενη μεγάλη ευκαιρία σε έναν ακόμη νεότερο σχηματισμό; 

Από την άλλη, ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί και να προτιμά συντρόφους-τυχοδιώκτες από ακραιφνείς ιδεολόγους. Η εμπειρία του τον έχει διδάξει ότι τους πρώτους μπορεί να τους χειριστεί εύκολα, ενώ οι δεύτεροι λειτουργούν περισσότερο ως βαρίδια. 

Επιπλέον, οι γυρολόγοι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΕΣ: Η ανασφάλεια του συμβούλου ασφαλείας

 

Σύμβουλος ασφαλείας του Νετανιάχου:

- Μεταπτυχιακό στην εφαρμοσμένη φυσική.
- 30 χρόνια θητεία στη Σιν Μπετ κ επικεφαλής Διεύθυνσης Τεχνολογίας, Επιχειρήσεων κ Κυβερνοχώρου.

Ντόκος: Διδάκτωρ διεθνών σχέσεων κ ερευνητής ινστιτούτου για την ειρήνη.

Κράτος vs τουριστικό θέρετρο pic.twitter.com/4GuIWy5pmJ

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) July 4, 2026

Άνοιξε θείο, από το Ουκρανία είμαστε ! pic.twitter.com/rLajydysYC

— My_name_is_Nobody (@Nob0dymyname) July 3, 2026

 Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Πιο επικίνδυνη από την άγνοια των επίδοξων κυβερνητών είναι η άγνοια όσων έχουν ήδη την εξουσία και αποδεικνύονται κατώτεροι των αξιωμάτων τους.

Η ιστορία των Ρώσων φαρσέρ που κατάφεραν να πείσουν τον σύμβουλο ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνο Ντόκο, ότι συνομιλεί με τον Ουκρανό ομόλογό του είναι ανησυχητική εν μέρει για τον προφανή λόγο: τα (ενδεχομένως πουτινοκίνητα) τρολ θα μπορούσαν να αποσπάσουν από τον κ. Ντόκο κρίσιμες πληροφορίες· ο κίνδυνος να διαρρεύσει κάτι απόρρητο δεν είναι αμελητέος.

Δεδομένου όμως ότι η «φάρσα» διακόπηκε και μάλλον τίποτα δεν διέρρευσε, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι άλλος: η ψηφιακή αγραμματοσύνη των αξιωματούχων μας· η ζημιά που θα γίνει την επόμενη φορά, όταν η «φάρσα» στηθεί ακόμη καλύτερα.

Σύμβουλος ασφαλείας που δεν μπορεί να μεριμνήσει για τη δική του πρωτίστως ασφάλεια καθιστά τη χρησιμότητά του αμφίβολη.

Η πλευρά του, βέβαια, επικαλείται deepfakes· δεν ήταν μια απλή, «χειροποίητη» φάρσα, μας εξηγεί.

Αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία:

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Κβαντική γκαρσονιέρα!

Ψαχτείτε μήπως έχετε πάρει κανένα σπίτι σε πλειστηριασμό και δεν το θυμάστε.Ξέρω άτομα που το έχουν πάθει.

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) July 2, 2026

Δεν ήξερα ότι είναι σύντροφός μου, δηλώνει για τον πρώην σύντροφό της η Μαρία Καρυστιανού pic.twitter.com/1aZmnHglvu

— Το Βατράχι (@to_vatraxi) July 5, 2026

 

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Για τον πρώην σύντροφο της Μαρίας Καρυστιανού δεν ξέρουμε πολλά, πέραν του ότι η πρόεδρος της Ελπίδας για τη Δημοκρατία τού επιρρίπτει την ευθύνη για επενδυτικές κινήσεις που έγιναν από την κοινή εταιρεία τους.

Ας δεχτούμε ότι η πρόεδρος δεν ενέκρινε την αγορά γκαρσονιέρας μέσω πλειστηριασμού· ότι είχε την ίδια ευαισθησία για το θέμα και πριν ιδρύσει το φιλολαϊκό κόμμα της κι ότι ο σύντροφος-συνεργάτης της ενήργησε πίσω από την πλάτη της.

Ας δεχτούμε, δηλαδή ό,τι τη βολεύει να δεχτούμε.

Τι λέει γι’ αυτήν το ότι δεν μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της στην ίδια την εταιρεία της;

Πόσο σοβαρά μπορούμε να πάρουμε την αξίωση ενός προσώπου να διοικήσει τη χώρα, όταν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Το πιο ειρωνικό αποτέλεσμα του λαϊκισμού

Στο μεταξύ, όταν αγοράζεις ένα ακίνητο βάζεις καμιά 30αρια υπογραφές
Άρα σας δουλεύει #καρυστιανού pic.twitter.com/m7GmBQp7Qr

— The_0nyx (@0nyxas) July 2, 2026

Εχω καυλωσει απίστευτα #καρυστιανού 😍 pic.twitter.com/h8nWVrOBjG

— The_0nyx (@0nyxas) July 1, 2026

 Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Τους υπευθύνους για την αποχώρηση στελεχών από το κόμμα της η Μαρία Καρυστιανού πιστεύει ότι τους έχει βρει: είναι οι καλοθελητές, οι εκβιαστές, οι διαπλεκόμενοι, οι συστημικοί, εκείνοι που σπέρνουν τη διχόνοια.

Φταίνε, γενικά κι αόριστα, αυτοί που φταίνε πάντα όταν η δημαγωγία σταματά να αποδίδει· φταίνε όλοι εκτός από τον δημαγωγό.

Αυτή η πλάνη είναι ίσως το πιο ειρωνικό αποτέλεσμα του λαϊκισμού: δεν επιδρά μόνο στους στόχους του, αλλά και στον ίδιο τον λαϊκιστή, διαστρεβλώνοντας την αντίληψή του για τα πράγματα.

«Η Ελπίδα καθαρίζει και συνεχίζει», δήλωσε η πρόεδρος ακάθεκτη, παραλληλίζοντας εμμέσως τους αντιφρονούντες με λεκέδες.

Μα…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΑΡΧΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τρομοκρατία είναι

Παιδιά, αν διαβάζει κανένα ναυάγιο, το αναρχικό κίνημα ψάχνει για τρεις αντικαταστάτες #Marfin

— Veltsi the IX (@Veltsi_Legacy) July 10, 2026

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Οι απώτεροι σκοποί της τρομοκρατίας είναι έτσι κι αλλιώς ακραία συμβολικοί, ανεδαφικοί και παράλογοι. Tα πλήγματα στην «άρχουσα τάξη», σε «φονιάδες των λαών» και σε «προδότες», αλλά και οι παράπλευρες απώλειες των σκοπούμενων πληγμάτων, δεν διέπονται από κάποια στρατηγική σοφία που επικυρώνεται όταν οι τρομοκράτες υιοθετούν ορισμένο όνομα ή δημοσιεύουν πολιτικό μανιφέστο. Μπορείς να είσαι τρομοκράτης και χωρίς τρομοκρατικό branding, είτε το όραμά σου είναι ακτιβιστικό είτε τιμωρητικό, είτε ανήκεις σε μικρή είτε σε μεγάλη οργάνωση, εφόσον σε κάθε περίπτωση μετέρχεσαι βίαια μέσα που οδηγούν ή μπορεί να οδηγήσουν σε θάνατο.

Οι δολοφονικές επιθέσεις σε στελέχη της Ν.Δ. στη Θεσσαλονίκη, που προκάλεσαν τελικά τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα και τον τραυματισμό τεσσάρων ακόμη προσώπων, είναι αυτό ακριβώς που φαίνεται να είναι. Τρομοκρατικά χτυπήματα.

Δεν έχει σημασία εάν και ποιος θα αναλάβει την ευθύνη, ποιο είναι το σκεπτικό της πράξης και πού τοποθετούνται στον πολιτικό χάρτη οι δράστες.

Οι στόχοι επελέγησαν με κριτήριο ιδεολογικοπολιτικό, το ζητούμενο ήταν ο τρόμος σε οποιαδήποτε ένταση και η μέθοδος που εφαρμόστηκε επιβεβαίωσε το ζητούμενο: οι εμπρηστικές επιθέσεις θα μπορούσαν να πλήξουν μόνο τους άμεσους στόχους τους ή και πολλά άτομα ακόμη· το πλήγμα θα μπορούσε να συνίσταται σε υλική ζημιά, τραυματισμό, θάνατο ή σε όλα αυτά μαζί, όπως και συνέβη. Αν μοιάζει με τρομοκράτη, περπατά σαν τρομοκράτης και τρομοκρατεί σαν τρομοκράτης, τότε μάλλον τρομοκράτης είναι.

Η κουλτούρα της βίας

Το γεγονός ότι το περιστατικό δεν έχει προκαλέσει τη μαζική οργή που του αρμόζει, δεν έχει να κάνει μόνο με το αν τυποποιήθηκε ως τρομοκρατικό με τη βούλα ή όχι. Σχετίζεται άμεσα και με τη γενικότερη εξοικείωση της ελληνικής κοινωνίας με τη βία – που σε συνδυασμό με την ατιμωρησία γεννάει απάθεια μπροστά στο έγκλημα.

Συνδέεται όμως ακόμη πιο στενά με την ιδιαίτερη κουλτούρα πολιτικής βίας που καλλιεργήθηκε από οργανώσεις σαν τη 17Ν, κι έπειτα διυλίστηκε και νομιμοποιήθηκε ηθικά από πολιτικούς χώρους που βλέπουν τον «ένοπλο αγώνα» με τρυφερότητα ή ακόμη κι ως αναπόσπαστο κεφάλαιο του υπαρξιακού τους αφηγήματος.

Η τάση αυτή καθιστά τη διαρκή απειλή μέινστριμ, αποδεκτό κομμάτι του πολιτικού παιχνιδιού. Η θέαση της πολιτικής βίας με συμπάθεια και η σχετικοποίησή της έχουν έτσι διαχυθεί στη συλλογική συνείδηση ως αντιδημοφιλής αλλά δόκιμη άποψη, ως αντισυστημική στάση που τάχα δικαιολογείται από την εκάστοτε κρίση (πολιτική, οικονομική, αξιακή κ.λπ.).

Σταδιακά, η τρομοκρατία χάνει το σημασιολογικό της βάρος: τα Μέσα μιλούν για «επίθεση με γκαζάκια» σαν από αυθόρμητη ανάγκη να μετριάσουν τη βαρύτητα της πολιτικής δολοφονίας· σχολιαστές στο Ιντερνετ βλέπουν τη στοχοποίηση των στελεχών της Ν.Δ. ως ψηφοθηρική προβοκάτσια· άλλοι είτε αγνοούν επιδεικτικά το γεγονός είτε το αναλύουν ως «αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών» – δεν φταίει ο θύτης για την πράξη, δηλαδή, αλλά το θύμα που την προκάλεσε.

Οι τρομοκράτες είναι κοινωνοί της περιρρέουσας ατμόσφαιρας· ξέρουν ότι ακόμη κι αν δεν γίνουν αποδέκτες επαίνων, σίγουρα δεν θα εισπράξουν συλλογική καταδίκη.

Η σημασία ενός ροπάλου

Είναι απαραίτητη η τήρηση ενός στοιχειώδους μέτρου. Τα τρικάκια δεν είναι βόμβες· οι καταλήψεις δεν είναι δολοφονίες. Εκτιμήσεις σαν αυτή του βουλευτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνου Κυρανάκη, πως η επίθεση στη Θεσσαλονίκη αποτελεί αντίποινα εκτοπισμένων από το ΑΠΘ αναρχικών, είναι αυθαίρετες, επικίνδυνες και αντιθεσμικές.

Από την άλλη, ας μην προσποιούμαστε ότι ο ολέθριος αντιδεξιός φανατισμός γεννιέται εν κενώ.

Η σκευή των τραμπούκων τους οποίους τείνουμε να αντιμετωπίζουμε ενδοτικά, ως άκακους λειτουργούς μιας δογματικής τελετουργίας, δεν ήταν ποτέ διακοσμητική: τα ρόπαλα δεν ήταν αξεσουάρ, οι μολότοφ δεν ήταν παιχνίδια, οι απειλές δεν ήταν κούφια λόγια.

Είναι αυτονόητο πως όποιος θεωρεί τη βία θεμιτή, θα τη χρησιμοποιήσει όταν αισθανθεί την ασφάλεια να το κάνει.

Η κυβέρνηση έχει μεγάλη ευθύνη για αυτή την απαράδεκτη αίσθηση ασφάλειας.

Eχει όμως και …

ΕΘΝΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: H κληρονομιά του τηλεκήρυκα που "μοίραζε" καρκίνους

 

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Ο Βασίλης Λεβέντης έφθασε μέχρι τη Βουλή, κι αυτό το επίτευγμά του φαίνεται πως κατάφερε να καθαγιάσει όλη τη μέχρι τότε διαδρομή του.

Από τηλεκήρυκας σεβάσμια πολιτική φιγούρα· από υβριστικό τρολ σοβαρός πολιτικός, «που μια χαρά τα έλεγε».

Οι θολές διαχωριστικές γραμμές είναι βέβαια σύμπτωμα της μεταπολιτικής: το cult γίνεται mainstream με φοβερή ευκολία και οι μεταξύ τους διαφορές χάνονται στην ασάφεια του σχετικισμού.

Κληρονομιά του Λεβέντη όμως δεν είναι μόνο η ύστερη εικόνα του συμπαθούς εκκεντρικού πολιτικού· είναι και ...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Δικαίωμα στο δίλημμα και τα όρια της χειραγώγησης

 

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Στην Ελλάδα μάς αρέσουν τα διλήμματα όταν προσφέρονται ως υποκατάστατα αναλυτικής σκέψης.

«Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα;», αναρωτιέται ο Αλέξης Τσίπρας στο Εθνικό Συμβούλιο της ΕΛΑΣ, θεωρώντας με τη χαρακτηριστική του μετριοπάθεια ότι ο ίδιος ταυτίζεται εξ ορισμού με τη δεύτερη, άρα δεν έχουμε παρά να τον εμπιστευτούμε. Ξανά.

Σαν να μην έθεσε το ίδιο δίλημμα, με τις ίδιες ή με άλλες λέξεις, και πριν από δέκα χρόνια· σαν να μη διαψεύστηκε η ρητορική του ηθικού πλεονεκτήματος ξανά και ξανά.

Ακόμη όμως κι αν είναι δόκιμο να ερμηνεύει κανείς τη σύνθετη πραγματικότητα με μανιχαϊστικούς όρους, ακόμα κι αν το δίλημμα δεν έχει πτωχεύσει, τι είναι αυτό που κάνει τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ να πιστεύει πως είναι το κατάλληλο πρόσωπο να το θέσει;

Ποιος του δίνει το δικαίωμα;

Του το δίνει ο πρωθυπουργός. Η μετάβαση του Αλέξη Τσίπρα από την ινστιτουτοποιημένη πολιτική ανυπαρξία στο αντιπολιτευτικό προσκήνιο είναι σε μεγάλο βαθμό δώρο της κυβέρνησης· απότοκο της επιλογής της να τον χρίσει αντίπαλό της.

Τα στελέχη της Ν.Δ. το δηλώνουν, άλλωστε, ευθέως: «Φυσικός μας αντίπαλος είναι ο Αλέξης Τσίπρας».

Ωστόσο, η αναβίωση μιας κόντρας που η Ν.Δ. θεωρεί πως έχει υπό έλεγχο δίνει στον αντίπαλό της ένα πλεονέκτημα που αυτός δεν έχει κερδίσει μόνος του.

Η ευεργεσία δεν γίνεται τυχαία: η κυβέρνηση χαρίζει στην ΕΛΑΣ ό,τι στερεί από το ΠΑΣΟΚ, αποβλέποντας στην ευνοϊκότερη δυνατή εκλογική αναμέτρηση. Και, πράγματι, το στήσιμο του παιχνιδιού ενδέχεται να την τονώσει· να ενεργοποιήσει αντιτσιπρικά αντανακλαστικά και να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της.

Από την άλλη…

 

(Παλαιο)-ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο καημός του πρώην

Τώρα σοβαρά υπάρχει νεοδημοκράτης που θα γυρίσει την πλάτη στη παράταξη και ουσιαστικά θα πριμοδοτήσει τον Τσίπρα για να ψηφίσει αυτόν τον τύπο που για δεύτερη φορά θα προδώσει όχι μόνο την Νέα Δημοκρατία αλλά και την πορεία ολόκληρης της Ελλάδας?#ΜΕ_ΤΟΝ_ΚΥΡΙΑΚΟ 100% pic.twitter.com/WcfnIZJ65w

— Ορθολογιστής 🇬🇷🇨🇾🇪🇺 (@deexX5566) July 7, 2026

 

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Οι επιλογές του Αντώνη Σαμαρά εκφράζουν μια εξέλιξη αντίστροφη από εκείνη του Λεβέντη.

Ο ένας αγωνίστηκε να περάσει από το περιθώριο στην κεντρική πολιτική σκηνή· ο άλλος σέρνει την πολιτική καριέρα του στο περιθώριο.

Δεν είναι μόνο ο οξύς αντιμητσοτακισμός το πρόβλημα του πρώην πρωθυπουργού, αλλά μια γενικότερη αίσθηση ματαίωσης, το σύνδρομο του αδικημένου που τον διακατέχει.

Στο μεταξύ, ο Αντώνης Σαμαράς αποδίδει την πτώση των ποσοστών της Ν.Δ. στο ότι το κόμμα δεν κινήθηκε όπως αυτός υπέδειξε. Αποφεύγει να αναφέρει σε τι ποσοστό άφησε ο ίδιος το κόμμα του, καθώς και να εξηγήσει γιατί αναγκάστηκε να αφήσει την προεδρία.

Αποφεύγει να αποδεχθεί πως…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Το τίμημα της δημοτικότητας

Εχω καυλωσει απίστευτα #καρυστιανού 😍 pic.twitter.com/h8nWVrOBjG

— The_0nyx (@0nyxas) July 1, 2026

 

 

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΑΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ 

Η υψηλή δημοτικότητα είναι μια μεγάλη, αόριστη υπόσχεση. Τα πρόσωπα που απολαμβάνουν τη δημοτικότητα ενσαρκώνουν την υπόσχεση, επιτρέποντας όμως στους γύρω τους να την οικειοποιηθούν και να της προσδώσουν ό,τι περιεχόμενο θέλουν.

Αυτός είναι και ο λόγος που όσο η Μαρία Καρυστιανού λογιζόταν ως «μάνα των Τεμπών» προσείλκυσε τόσο πολλούς θαυμαστές από τόσο διαφορετικούς χώρους: από μουσικοσυνθέτες σε αναζήτηση χειροκροτήματος μέχρι απλούς πολίτες με συσσωρευμένο θυμό προς εκτόνωση.

Η αποχώρηση στελεχών από τη νεοσύστατη Ελπίδα για τη Δημοκρατία είναι η απόδειξη ότι ακόμα και η κορυφαία δημοτικότητα φθείρεται όταν πια γίνεται σαφές πως η αόριστη υπόσχεσή της είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί:

Ποιον να πρωτοϊκανοποιήσει το κόμμα ενός προσώπου που μέχρι πρόσφατα δεν είχε την παραμικρή σχέση με την οργανωμένη πολιτική;

Εκείνον που εντάχθηκε σ’ αυτό πιστεύοντας ότι οι αποφάσεις θα λαμβάνονται διά βοής, κατά το αμεσοδημοκρατικό πρότυπο της πλατείας;

Ή μήπως τον άλλο, που πίστεψε ότι μια παιδίατρος (κβαντική, βέβαια) θα καταστρώσει σχέδιο για την εξωτερική πολιτική της χώρας;

Αυτοί που με καμάρι διαδήλωναν εναντίον των επαγγελματιών πολιτικών συνειδητοποιούν τώρα ότι η πολιτική είναι πράγματι επάγγελμα κι ότι αυτό δεν είναι καθόλου κακό· κακοί είναι οι επαγγελματίες που δεν ξέρουν τη δουλειά.

Προάγγελος των απωλειών του κόμματος (σε ποσοστά, στελέχη, αξιοπιστία) ήταν βέβαια η απώλεια του αριστερού κοινού της προέδρου.

Αρκεί να εξετάσει κανείς τα βασικά πεδία σύγκλισης Αριστεράς και Καρυστιανού για να αντιληφθεί τη διάσταση που έχει επέλθει: Ποιος ασχολείται πλέον με τα Τέμπη;

Ποιος παρακολουθεί τη δίκη;

Γιατί σταμάτησαν να αναπτύσσονται δημοσίως οι θεωρίες περί συγκάλυψης και παράνομου φορτίου;

Ολα δείχνουν ότι το ενδιαφέρον για το θέμα που επηρέασε το πολιτικό σκηνικό της χώρας όσο τίποτα άλλο τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί σημαντικά, αν δεν έχει εξανεμιστεί κιόλας.

Φταίει ασφαλώς η κόπωση της συναισθηματικής μονοκαλλιέργειας (κανείς δεν μπορεί να οδύρεται ασταμάτητα για το ίδιο ζήτημα), φταίει όμως και η αλλαγή καριέρας της Μαρίας Καρυστιανού. Η μετάβασή της από την ιδιότητα της μητέρας θύματος και υπερδιαδηλώτριας-συμβόλου στην ιδιότητα της πολιτικού ακύρωσε τη χρησιμότητά της ως αντικειμένου προς πολιτική εκμετάλλευση.

Οταν κάποιος αυτονομείται πολιτικά, πώς να τον χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου;

Η αδιαφορία όμως προς ό,τι η Καρυστιανού εκπροσωπούσε δεν οφείλεται ως προς την ουσία της στη νέα πολιτικό και στις επιλογές της. Στο κάτω κάτω, οι ιδέες είναι μεγαλύτερες από τα άτομα.

Οφείλεται στο ότι το αρχικό, μαζικό ενδιαφέρον δεν ήταν ποτέ γνήσιο· αν ήταν, θα είχε επιβιώσει κοινωνικά και πολιτικά – δεν θα μας το θύμιζε μόνο η Ζωή Κωνσταντοπούλου στις συνεντεύξεις της.

Η Ελπίδα για τη Δημοκρατία θα αποδυναμωθεί κι άλλο, όχι επειδή δεν έχει την οργανωτική δομή ενός κλασικού κόμματος (είδαμε και τον ΣΥΡΙΖΑ πόσο τον βοήθησε η γραφειοκρατία του), αλλά επειδή όσοι προσέφυγαν σ’ αυτήν το έκαναν ο καθένας για τους δικούς του, αυθαίρετους λόγους, με αποτέλεσμα από τον σχηματισμό να λείπουν η συνοχή και το κοινό όραμα. Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι πολλοί ακόμα θα απογοητευτούν μόλις διαπιστώσουν ότι η προσωπική τους ελπίδα δεν αντιστοιχεί στο brand της Ελπίδας· όταν καταλάβουν ότι ακολούθησαν κάτι συναισθηματικά, προτού μάθουν σε τι συνίσταται πολιτικά.

Η Καρυστιανού βέβαια δεν σταματά να υποδεικνύει την κατεύθυνση που θέλει να δώσει στο δημιούργημά της· διαφωνεί, ας πούμε, με τη νομική τυποποίηση της γυναικοκτονίας, γνωρίζοντας πολύ καλά ποιους κερδίζει και ποιους χάνει με αυτή τη δήλωση.

Εχει διαλέξει κατά κάποιον τρόπο τους οπαδούς της γιατί αντιλαμβάνεται πλέον πως όταν μεγαλώνει ο πολιτικός, αναγκαστικά μικραίνει μέσα του ο αγκιτάτορας γενικής απεύθυνσης.

Ομως η «σμίκρυνση» της προέδρου…