ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΜΕΝΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πώς γίναμε οι προτελευταίοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση

 

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα Financial Times επισημαίνει ένα ελληνικό παράδοξο.

Η ελληνική οικονομία παρουσιάζει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και το δημόσιο χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, μειώνεται με γρήγορους ρυθμούς. Την ίδια στιγμή η χώρα, ως προς το κατά κεφαλήν εισόδημα, είναι η φτωχότερη της ευρωζώνης και η δεύτερη φτωχότερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την Βουλγαρία.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι πώς μετά από τόσες θυσίες και τόση προσπάθεια δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε από τη φτώχεια.

Η απάντηση αναπόφευκτα παραπέμπει στη μεγάλη οικονομική κρίση που πέρασε η χώρα. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο προφανή.

Το πρόβλημα ξεκινάει από την περίοδο πριν την κρίση. Τότε η ευημερία στηριζόταν στα χρήματα που δανειζόταν το κράτος και με διάφορους τρόπους τα μοίραζε στους πολίτες, ενισχύοντας κυρίως την ιδιωτική κατανάλωση και τις εισαγωγές. Έτσι είχαμε τεράστια ελλείμματα και στα κρατικά ταμεία, αλλά και στο ισοζύγιο εισαγωγών εξαγωγών.

Όταν η κατάσταση αυτή οδήγησε στην κατάρρευση, εμείς δεν θέλαμε να δούμε την πραγματικότητα. Πολίτες και πολιτικό σύστημα -με διαβαθμίσεις και εξαιρέσεις- αντιμετώπισαν την κρίση εντελώς ανώριμα. Πολλοί ισχυρίζονταν ότι θα ξεπεράσουμε την κρίση με αύξηση της κατανάλωσης και των δαπανών του δημοσίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα να προσληφθούν επιπλέον 100.000 δημόσιοι υπάλληλοι από το κράτος που δεν είχε χρήματα να πληρώσει τους υπάρχοντες.

Με τα χίλια ζόρια, με πολύ βία και επιθετικότητα από ορισμένους και με τεράστιο κοινωνικό κόστος η χώρα γύρισε το 2014 σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Οι διεθνείς οργανισμοί προέβλεπαν ισχυρότερη ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια για την Ελλάδα και τις άλλες χώρες της ευρωζώνης που βρίσκονταν σε μνημόνια. Για αυτές τις χώρες οι εκτιμήσεις επιβεβαιώθηκαν, αλλά η Ελλάδα οδηγήθηκε στο δημοψήφισμα και σε όσα ακολούθησαν.

Για τη φτώχεια μας φταίνε οι τρεις διαδοχικές κρίσεις.

Η πρώτη ξεκίνησε το 2003 όταν η χώρα σταμάτησε να έχει πρωτογενή πλεονάσματα (δηλαδή άρχισε ο δανεισμός να δημιουργεί καινούρια χρέη και όχι μόνο να εξυπηρετεί τα παλιά) και κορυφώθηκε το 2010.

Τότε ξεκίνησε η δεύτερη, η επώδυνη προσαρμογή που κράτησε έως το 2015, και τότε άρχισε η τρίτη κρίση, με την «περήφανη διαπραγμάτευση» και τη στασιμότητα που έφερε.

Όσο εμείς καταναλώναμε αμέριμνοι, πριν το 2009, και όσο δεν θέλαμε να παραδεχτούμε ότι αυτή η ευημερία δεν ήταν διατηρήσιμη, αναζητώντας μαγικές λύσεις, οι πρώην κομμουνιστικές χώρες της ανατολικής Ευρώπης δούλευαν σκληρά για να παράγουν περισσότερα και να γίνουν πλουσιότερες. Έτσι μία μία προσπερνούσαν την Ελλάδα.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι δεν υπήρχε κανένα σχέδιο να «φτωχοποιηθούν» οι λαοί και να γίνει η χώρα «αποικία χρέους».

Οι λαϊκιστές έκαναν τη δουλειά τους και οι πολίτες πλήρωσαν τον λογαριασμό. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των ανοιχτών ανταγωνιστικών αγορών, η αμεριμνησία και οι λάθος επιλογές κοστίζουν ακριβά.

Είμαστε μικρή χώρα και ξέρουμε λίγο πολύ τι έκανε ο καθένας στις αλλεπάλληλες κρίσεις.

Και ενώ για τους πολιτικούς -σε ένα βαθμό- υπήρξαν συνέπειες, για τους διαμορφωτές της γνώμης των πολιτών, τους δημοσιογράφους…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Τι μάθαμε στην επέτειο των Τεμπών

 

Toυ ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Η τραγωδία των Τεμπών ήταν ένα γεγονός που συγκλόνισε την Ελληνική κοινωνία. Δεν υπάρχουν λόγια για να εκφραστεί το πένθος και η οδύνη. Μαζί με την ανθρώπινη υπάρχει και η πολιτική πλευρά του ζητήματος. Έναν χρόνο μετά, στην επέτειο του τραγικού δυστυχήματος, έχουν αναδειχθεί στάσεις και συμπεριφορές που αποκαλύπτουν αρκετά πράγματα.

Με όσα μέχρι στιγμής έχουν προκύψει, το τραγικό δυστύχημα ήταν αποτέλεσμα της συνύπαρξης δύο παραγόντων.

Των λαθών και των παραλείψεων όσων είχαν την ευθύνη για την ομαλή κυκλοφορία των τρένων στο σιδηροδρομικό σταθμό της Λάρισας εκείνο το βράδυ και της μη ολοκλήρωσης των ηλεκτρονικών συστημάτων ασφαλείας, τα οποία θα είχαν τη δυνατότητα να αποτρέψουν το δυστύχημα.

Η κυβερνητική πλειοψηφία στη βουλή απέρριψε την πρόταση της ευρωπαϊκής εισαγγελικής αρχής για την διεύρυνση ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών για τους πρώην υπουργούς Χρήστο Σπίρντζη και Κώστα Καραμανλή σχετικά με τη σύμβαση 717.

Στη συνέχεια, στην εξεταστική επιτροπή, η κυβερνητική πλευρά δεν δέχτηκε προτάσεις των βουλευτών της αντιπολίτευσης για να κληθούν μάρτυρες που πιθανώς θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στην εξέταση της υπόθεσης.

Τέλος, επιχειρήθηκε η επιτροπή να τελειώσει γρήγορα τις εργασίες της.

Η κυβέρνηση έδειξε ότι δεν ενδιαφερόταν να δώσει το μήνυμα στους πολίτες ότι η αναζήτηση της αλήθειας είναι πάνω από προσωπικές εξυπηρετήσεις και επικοινωνιακές σκοπιμότητες. Είναι η δεύτερη φορά, μετά την εξεταστική επιτροπή για τις υποκλοπές, που μια εξεταστική επιτροπή δεν εκπληρώνει την αποστολή της, κυρίως με ευθύνη της κυβέρνησης.

Σε μια εποχή χαμηλής εμπιστοσύνης, η κυβέρνηση ενίσχυσε την γενικευμένη καχυποψία και ευνόησε τις θεωρίες συνωμοσίας, που ανθούν την εποχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Κατόρθωσε μάλιστα με τους χειρισμούς της να κάνει τον εαυτό της να φαίνεται ύποπτος για το ενδεχόμενο η εμπορευματική αμαξοστοιχία να μετέφερε παράνομα εύφλεκτη ουσία.

Από την άλλη πλευρά, στις συγκεντρώσεις για την επέτειο της τραγωδίας είχαμε μια ακόμη επίδειξη της εκμετάλλευσης των νεκρών για μικροπολιτικούς σκοπούς.

Η ΑΔΕΔΥ, που οργάνωσε την απεργία, φρόντισε μαζί με τα Τέμπη να βάλει και οικονομικά αιτήματα. Αυτό αποτελεί τεράστια ύβρι σε βάρος της μνήμης των νεκρών.

Παράλληλα, οι διαδηλωτές και τα κόμματα της Αριστεράς ήθελαν να δείξουν την κυβέρνηση σαν μοναδικό υπεύθυνο για την τραγωδία, παραβλέποντας τις ευθύνες των υπαλλήλων του κρατικού ΟΣΕ. Αν τα συστήματα της σύμβασης 717 είχαν ολοκληρωθεί στην ώρα τους, το δυστύχημα πιθανότατα δεν θα συνέβαινε. Όμως τα τρένα για δεκαετίες κινούνταν σε μονή γραμμή και δεν είχαμε ανάλογα δυστυχήματα (όπως συνέβαινε και συμβαίνει σε πολλά δίκτυα της Ευρώπης χωρίς ηλεκτρονικά συστήματα) επειδή οι σταθμάρχες έκαναν με επάρκεια και υπευθυνότητα τη δουλειά τους.

Στις διαδηλώσεις κυριάρχησαν συνθήματα του είδους «Τα κέρδη τους, οι ζωές μας», τα οποία ήθελαν να καταγγείλουν τον καπιταλισμό και τα κέρδη σαν υπαίτιους του δυστυχήματος. Στην πραγματικότητα και η υπόθεση της σύμβασης 717 και η διαχείριση της σιδηροδρομικής υποδομής και κυκλοφορίας αφορούν το κράτος. Κυβερνήσεις και υπουργοί δεν έκαναν ό,τι έπρεπε για να ολοκληρωθούν τα συστήματα ασφαλείας και υπάλληλοι του δημόσιου οργανισμού ήταν οι σταθμάρχες.

Στο δημόσιο, κυρίως, βασιλεύουν ο ωχαδερφισμός, τα ρουσφέτια και η αναξιοκρατία. Οι αγορές μπορεί να φταίνε για πολλά, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν απούσες.

Υπήρξαν και εκείνοι που θεωρούν υπεύθυνη την Ευρωπαϊκή Ένωση, αποκρύπτοντας ότι κυρίως με ευρωπαϊκά χρήματα έγινε ο εκσυγχρονισμός του σιδηροδρομικού δικτύου και η εγκατάσταση των συστημάτων ασφαλείας.

Στην επέτειο των Τεμπών ξαναείδαμε αυτό που ξέραμε: ότι στην Ελλάδα…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΨΩΝΑΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γιατί ο Τσίπρας μιμείται τον Ανδρέα

 

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

«Συμβόλαιο για την Αλλαγή» ονόμασε ο Αλέξης Τσίπας τη δέσμη προγραμματικών θέσεων που παρουσίασε. 

Η ονομασία παραπέμπει ευθέως στο «Συμβόλαιο με τον λαό» που είχε λανσάρει ο Ανδρέας Παπανδρέου πριν τις εκλογές του 1981. Δεν είναι η μόνη αναφορά σε εκείνη την περίοδο. Η λέξη «αλλαγή» έχει κεντρική θέση στον προεκλογικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας στις δημόσιες ομιλίες του συνεχίζει να μιμείται την φωνή του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Η πασίγνωστη δήλωση του Τσίπρα το 2014 για τις αγορές «Εμείς θα βαράμε το νταούλι και αυτοί θα χορεύουνε, δεν θα παίζουνε αυτοί τον ζουρνά και εμείς θα χορεύουμε» χρησιμοποιεί το «νταούλι» και τον «ζουρνά» από το τραγούδι του Μάνου Λοΐζου «Καλημέρα ήλιε», τραγούδι που αποτέλεσε άτυπο ύμνο του ΠΑΣΟΚ.

Η επιχείρηση λαθροχειρίας είναι προφανής. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να εμφανιστεί σαν το νέο ΠΑΣΟΚ και να διατηρήσει τα κέρδη που αποκόμισε την εποχή του αντιμνημονιακού αγώνα, όταν ουσιαστικά κατέλαβε τον χώρο του ιστορικού κόμματος της κεντροαριστεράς.

Όμως αυτή η επιδίωξη δεν δικαιολογεί τον προσωπικό αυτοεξευτελισμό του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Ένας άνθρωπος που διατέλεσε πρωθυπουργός, υπονομεύει από μόνος του το κύρος του και γελοιοποιείται παριστάνοντας τον Ανδρέα και χρησιμοποιώντας τα συνθήματα τού μακαρίτη.  

Ο ίδιος και οι συνεργάτες του δεν αντιλαμβάνονται το γελοίο του πράγματος;

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει πρόβλημα να αλλάζει ταυτότητες προκειμένου να υπηρετήσει τον μοναδικό στόχο του: την επιστροφή στην εξουσία. Για χάρη της εξουσίας έγινε από αντιμνημονιακός μνημονιακός, για χάρη της εξουσίας έγινε από άθεος ευσεβής χριστιανός που συνομιλεί κατ’ ιδίαν με την εικόνα της Παναγίας, για χάρη της εξουσίας έκανε τη συμμαχία με τον Καμμένο. Για τον ίδιο λόγο από ριζοσπάστης αριστερός επιχειρεί να μεταμορφωθεί σε σοσιαλδημοκράτη.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά στερείται ταυτότητας. Στη θέση της έχει βάλει τους ρόλους. Όλοι οι πολιτικοί υποδύονται, σε κάποιο βαθμό, έναν ρόλο για τις ανάγκες της επικοινωνίας, όμως εκείνος είναι μόνο οι ρόλοι και τίποτε άλλο. Το βράδυ της τραγικής πυρκαγιάς στο Μάτι έστησε ολόκληρο θέατρο για να θολώσει το τοπίο και να αποφύγει το κόστος από την αποκάλυψη των νεκρών. Στη σύσκεψη- παράσταση υποδυόταν τον ανήξερο, ενώ γνώριζε για την ύπαρξη νεκρών.

Στην παρούσα προεκλογική περίοδο ο Αλέξης Τσίπρας καταγγέλλει σχεδιαζόμενη αποστασία που ισχυρίζεται ότι θα προκαλέσει η Νέα Δημοκρατία για να συμπληρώσει τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών, ώστε να σχηματίσει κυβέρνηση. Μάλιστα, αναφέρεται και στην παράδοση της οικογένειας Μητσοτάκη, παραπέμποντας στην αποστασία του 1965. Πηγαίνει εξήντα χρόνια πίσω για να καταγγείλει κάτι που ο ίδιος έκανε πριν μόλις πέντε χρόνια, όταν ο Καμμένος αποχώρησε από την κυβέρνησή του μετά τη συμφωνία των Πρεσπών. Τότε εξασφάλισε κοινοβουλευτική πλειοψηφία με την στήριξη βουλευτών  που είχαν εκλεγεί με πέντε διαφορετικά κόμματα εκτός του ΣΥΡΙΖΑ: ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, ΑΝΕΛ.

Κανείς άλλος δεν θα έθετε με τόση έμφαση ένα ζήτημα στο οποίο έχει λερωμένη τη φωλιά του.  

Όμως ο Αλέξης Τσίπρας...

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Τρας, οι αγορές και η Ελλάδα

Toυ ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Η Λιζ Τρας κατέκτησε το ρεκόρ στην πιο σύντομη παραμονή στην πρωθυπουργία σε όλη την ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου - μόλις 45 μέρες. 

Η θέση της κλονίστηκε από τη στιγμή που οι αγορές ομολόγων και συναλλάγματος αντέδρασαν αρνητικά στις εξαγγελίες της για την οικονομική πολιτική και η ίδια αναγκάστηκε να αλλάξει ρότα.

Κεντρικό σημείο στην πολιτική της Τρας ήταν οι μειώσεις φόρων, ειδικά στα μεγάλα εισοδήματα. Το μέτρο αυτό θα είχε ως συνέπεια την μείωση των δημοσίων εσόδων και την επιδείνωση των δημοσιονομικών της χώρας.

Η μείωση των φόρων θα μπορούσε να χαρακτηριστεί νεοφιλελεύθερο μέτρο. Οι αγορές δεν είδαν με καθόλου καλό μάτι τις εξαγγελίες της Τρας. Στην Ελλάδα υπάρχει ένα στερεότυπο που θεωρεί τις αγορές νεοφιλελεύθερες. Αν ήταν οι αγορές νεοφιλελεύθερες, γιατί να μην θέλουν ένα μέτρο σύμφωνο με τις αντιλήψεις τους;

Οι αγορές δεν είναι κάποιοι τύποι που καπνίζουν πούρα και συνεχώς μηχανορραφούν για καταδυναστεύσουν τους λαούς. Αποτελούνται από επενδυτές που θέλουν την καλύτερη απόδοση για τα χρήματά τους και από επαγγελματίες διαχειριστές των χρημάτων που άλλοι άνθρωποι τους έχουν εμπιστευθεί.

Κανείς δεν θα δάνειζε κάποιον για να ξοδεύει περισσότερα από όσα θα εισπράττει, γιατί αργά ή γρήγορα θα χρεοκοπήσει. Έτσι και αυτοί που τοποθετούν τα χρήματα σε βρετανικά ομόλογα κοστολόγησαν τον κίνδυνο και ο κίνδυνος αποτυπώθηκε στα επιτόκια των ομολόγων και στην τιμή της στερλίνας. Τα επιτόκια ανέβηκαν και η στερλίνα κατέρρευσε.

Το 2009 το ελληνικό κράτος είχε έλλειμμα 35 δισεκατομμύρια ευρώ. Το έλλειμμα αυτό προστέθηκε στο ήδη τεράστιο χρέος της χώρας. Η νέα κυβέρνηση δεν είχε καμία πολιτική για να μειώσει το έλλειμμα. Αντίθετα, είχε πολλές ιδέες για να το μεγαλώσει. Μια από αυτές ήταν οι αυξήσεις στους μισθούς του δημοσίου.

Η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης στο τέλος του 2009 και στις αρχές του 2010 έκανε τις αγορές να αντιδράσουν. Το επιτόκιο των ομολόγων, μέσω των οποίων δανείζονταν το ελληνικό δημόσιο, ανέβαινε συνεχώς. Στο τέλος κανείς δεν ήθελε να δανείσει την Ελλάδα. Η συνέχεια είναι γνωστή.

Ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου μιλούσε για πόλεμο των αγορών εναντίον της Ελλάδας. Αν δεν είχαμε ελλείμματα για να καλύψουμε και χρέος για να αναχρηματοδοτήσουμε, δεν θα είχαμε κανένα λόγο να ζητάμε δανεικά. Τότε οι αγορές δεν θα ασχολούνταν μαζί μας. Εμείς μπορούμε δημοκρατικά να αποφασίζουμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, αρκεί να έχουμε τα χρήματα που απαιτούνται.

Η Ελλάδα είχε χρεοκοπήσει και ο τότε πρωθυπουργός αντί να εξηγήσει στους πολίτες τι είχε συμβεί, έλεγε ότι...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΛΑΪΚΙΣΤΕΣ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η πλειοδοσία της οργής (Η εγκληματικότητα, οι ποινές, η οργή του κόσμου και το κοινό περί δικαίου αίσθημα.)

 

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Κάθε φορά που έχουμε ένα αποτρόπαιο έγκλημα, ακολουθεί ένα ρεσιτάλ αγανάκτησης και οργής. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, τηλεπερσόνες και χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, συναγωνίζονται για το ποιος θα εμφανιστεί πιο οργισμένος.

Συνήθως, μετά από λίγο παρεμβαίνει ο υπουργός Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας και εξαγγέλλει την αυστηροποίηση των ποινών. Αντί η νομοθέτηση να γίνεται ψύχραιμα με στάθμιση όλων των παραμέτρων και των συνεπειών, εδώ θεσπίζονται διατάξεις εν θερμώ για να ικανοποιηθεί το λεγόμενο κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Καθώς ο βιασμός ανηλίκου τιμωρείται μόνο με ισόβια, δηλαδή την μέγιστη ποινή, ο υπουργός δικαιοσύνης δεν μπορεί να την αυξήσει. Έτσι, εμφανίστηκε ο υπουργός Τουρισμού Βασίλης Κικίλιας και δήλωσε: «Νομίζω και είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι υπάρχουν στη δικογραφία πάνω από 1.500 σελίδες. Θα πρέπει να ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί οι παιδόφιλοι για να διαπομπευθούν πριν τιμωρηθούν από τη δικαιοσύνη».

Ο υπουργός δηλώνει ότι πρέπει να διαπομπευτούν πολίτες, οι οποίοι ενδεχομένως να αποδεχθούν αθώοι. 

Είτε το τεκμήριο της αθωότητας είναι μια πολύ δύσκολη έννοια γι’ αυτόν είτε σκόπιμα το αγνοεί για να κερδίσει πόντους στο χρηματιστήριο της οργής.

 Αξίζει να σημειωθεί η έλλειψη αποδοκιμασίας των δηλώσεων Κικίλια από την πλευρά της κυβέρνησης.

Από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκαν φωνές που μιλούσαν για ΝΔ- παιδεραστές, ακολουθώντας τις χειρότερες πρακτικές της τραμπικής Ακροδεξιάς στις ΗΠΑ. Αυτή ήταν η δική τους πρόσληψη. Αυτό κατάλαβαν από όσα έμαθαν ότι συνέβαιναν στον Κολωνό.

Μέσα στον ανταγωνισμό για το ποιος θα πλειοδοτήσει σε οργή, έρχεται στην επικαιρότητα η θανατική ποινή. Σήμερα μιλάμε για βιαστές ανηλίκων, άλλες φορές είχαμε στυγερές ανθρωποκτονίες. Έχει προταθεί η καταδίκη σε θάνατο για τους εμπόρους ναρκωτικών, ακόμη και για εμπρηστές δασών. Τώρα δεν λείπουν οι αναρτήσεις υπέρ της θανατικής ποινής ακόμη και προσώπων που τοποθετούνται στον προοδευτικό χώρο.

Πολλοί  ισχυρίζονται ότι δεν υποστηρίζουν τη θανατική ποινή για λογούς τιμωρίας ή εκδίκησης, αλλά επειδή τη θεωρούν μέσο παραδειγματισμού για την αποτροπή νέων εγκλημάτων. Φαντάζονται ότι ο εγκληματίας, πριν κάνει το έγκλημά του, κάθεται και λογαριάζει τις ενδεχόμενες ποινές. Αν η ποινή είναι ισόβια (δηλαδή περίπου 20 χρόνια φυλακή) αποφασίζει να εγκληματήσει, ενώ αν η ποινή είναι θάνατος, θα επιλέξει να μην πραγματοποιήσει το έγκλημα που έχει στο μυαλό του. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό που κάνει τους δράστες σοβαρών παράνομων πράξεων να προχωρήσουν σε αυτές είναι η πεποίθηση ότι δεν θα ανακαλυφθούν.

Με την θανατική ποινή υπάρχει πάντα η πιθανότητα να εκτελεστεί ένας αθώος, ο οποίος θα έχει πέσει θύμα δικαστικής πλάνης. Οι δικαστές είναι άνθρωποι και το ανθρώπινο λάθος είναι σίγουρο ότι κάποιες φορές θα συμβεί. Καθώς η δικαστική πλάνη είναι αναπόφευκτη, αναπόφευκτη γίνεται και η καταδίκη ενός αθώου. Μπορεί η κοινωνία να αποδεχτεί την εκτέλεσή του;

Το κράτος, ως οργανωμένη έκφραση της κοινωνίας δεν μπορεί να αναπαράγει τη βαρβαρότητα που πολεμά. Κανείς δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή του άλλου, ό,τι και αν έχει κάνει αυτός. Δεν είναι χωρίς σημασία το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση υποχρεώνει τις προς ένταξη χώρες να καταργήσουν τη θανατική ποινή.

Η αποκάλυψη ενός εγκλήματος με κοινωνικές διαστάσεις προσφέρει ευκαιρία για αναστοχασμό.  

Τι παραλείψαμε ως κοινωνία να κάνουμε και φτάσαμε σε αυτές τις πράξεις; 

Τι πρέπει να κάνουμε για να αποφύγουμε στο μέλλον ανάλογες καταστάσεις; 

Εδώ όμως...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ψευδαίσθηση της αφθονίας

 

Toυ ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Στην οδό Ερμού και σε άλλους εμπορικούς δρόμους των ελληνικών πόλεων ένα κύμα ψύχους βγαίνει από πολλά καταστήματα. 

Τα κλιματιστικά δουλεύουν στο φουλ μιας και οι επιχειρηματίες δεν ενδιαφέρονται να περιορίσουν τις απώλειες της ψύξης προς τον εξωτερικό χώρο και να ρυθμίσουν τον θερμοστάτη σε οικονομικά επίπεδα.

Η κατάσταση γίνεται εξωφρενική αν σκεφτεί κανείς ότι οι επιχειρήσεις αυτές λαμβάνουν επιδότηση από το κράτος μέσα από τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος. Η χρεοκοπημένη Ελλάδα, η χώρα με το μεγαλύτερο χρέος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δίνει -χωρίς κριτήρια και προϋποθέσεις- τις πιο γενναιόδωρες (ως ποσοστό του ΑΕΠ) ενισχύσεις προς τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις για την χρήση της ενέργειας.

Οι ενισχύσεις στο ρεύμα τον Σεπτέμβριο υπερβαίνουν την τιμή που χρεώνουν ορισμένοι πάροχοι. Δηλαδή, οι πελάτες των εταιριών αυτών θα πληρώσουν (πριν τις ρυθμιζόμενες χρεώσεις) αρνητικές τιμές. Όχι απλώς δεν θα δουν τις αυξήσεις που υπάρχουν, αλλά θα πληρώσουν πολύ λιγότερα από όσο πλήρωναν πριν την ενεργειακή κρίση.

Το μεγαλύτερο μέρος των ενισχύσεων προέρχεται από το Ταμείο Ενεργειακής Μετάβασης και το υπόλοιπο από το κρατικό ταμείο. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για δημόσιους πόρους που πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή και σχέδιο.

Οι ενισχύσεις είναι απαραίτητες γιατί νοικοκυριά και επιχειρήσεις θα βρίσκονταν σε αδιέξοδο μπροστά στις μεγάλες ανατιμήσεις της ενέργειας. Όμως θα έπρεπε να υπάρχουν κριτήρια. Σήμερα, για το ρεύμα επιδοτούνται όλοι, φτωχοί και πλούσιοι, για κύριες κατοικίες και εξοχικά, για δυάρια και βίλες.

Όταν συζητάμε για εισοδηματικά κριτήρια μπαίνει πάντα η παράμετρος της φοροδιαφυγής. Ένα κομμάτι των πολιτών εμφανίζει μικρότερα εισοδήματα από τα πραγματικά και επωφελείται από κοινωνικές παροχές που διαφορετικά δεν θα δικαιούταν. Το υπαρκτό πρόβλημα της φοροδιαφυγής δεν μπορεί να καταργήσει την θέσπιση εισοδηματικών κριτηρίων στις ενισχύσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, μια μόνιμη ενίσχυση των πολύ φτωχών.

Ο μεγαλύτερος καταναλωτής ενέργειας στη χώρα είναι το δημόσιο, που το 2021 πλήρωσε μόνο για ρεύμα 700 εκατομμύρια. Ανεξάρτητα από την ενεργειακή κρίση, έπρεπε από χρόνια να υπάρχει ένα πρόγραμμα περιορισμού της κατανάλωσης ενέργειας για λόγους οικονομίας και προστασίας του περιβάλλοντος. Αλλά η χρεοκοπημένη Ελλάδα βάδιζε δίχως σχέδιο και στον τομέα αυτό.

Πέρασε το καλοκαίρι του 2022 με τις τεράστιες αυξήσεις στο ρεύμα και η κυβέρνηση δεν έλαβε κανένα μέτρο εξοικονόμησης στο δημόσιο, ούτε καν το πιο απλό, το όριο στους θερμοστάτες. Έπρεπε να φθάσει ο Σεπτέμβριος για να ανακοινωθούν κάποια μέτρα.

Ανάμεσα στα μέτρα που ανακοινώθηκαν είναι και ο περιορισμός των προσλήψεων στους φορείς του δημοσίου αν δεν πετυχαίνουν τους στόχους εξοικονόμησης ενέργειας. Εφόσον δεχτούμε ότι οι υπάλληλοι προσλαμβάνονται για να εξυπηρετούν τον πολίτη, τότε τιμωρούνται οι πολίτες και όχι οι υπεύθυνοι.

Αυτές είναι οι επιδόσεις της κυβέρνησης στο συγκεκριμένο πρόβλημα.  

Οι περισσότεροι στην αντιπολίτευση έχουν για μόνη κριτική το «δώστε περισσότερα».  

Ο Γάλλος πρόεδρος μίλησε για το τέλος της αφθονίας . 

Στην Ελλάδα φαίνεται ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο»

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Το ραδιόφωνο στο ταξί έπαιζε «Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο/ αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς». Ο οδηγός τραγουδούσε κι αυτός με ενθουσιασμό. Όμως η εκτέλεση του μελοποιημένου ποιήματος του Κώστα Βάρναλη δεν ήταν η γνωστή με τον Νίκο Ξυλούρη. Το τραγούδι το ερμήνευε ο Νότης Σφακιανάκης.

Τι γυρεύει ο υποστηρικτής της Χρυσής Αυγής, Σφακιανάκης, να τραγουδάει ένα ποίημα για τον κομμουνισμό; «Κοίτα, οι άλλοι έχουν κινήσει, έχει η πλάση κοκκινίσει/ άλλος ήλιος έχει βγει σ’ άλλη θάλασσα, άλλη γη». Μάλιστα ο τραγουδιστής κάνει παύση μετά από αυτούς τους στίχους για να δώσει έμφαση και να προσθέσει και κάτι δικά του.

Ο ταξιτζής μόλις ακούγεται το «να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ» βρίσκει την ευκαιρία για να μιλήσει για τον πόλεμο στην Ουκρανία και τον Ζελένσκι που σκοτώνει τους Ουκρανούς για να υπηρετήσει τους Αμερικάνους. 

Ο οδηγός του ταξί ανήκει στους συμπολίτες μας εκείνους που θεωρούν ότι οι δυτικοί ανάγκασαν τους Ρώσους να εισβάλουν στην Ουκρανία.

Ο στίχος «να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ» έχει κατά κόρον επαναληφθεί τον τελευταίο καιρό από όσους θέλουν να εμφανιστούν ειρηνόφιλοι, ενώ αποφεύγουν να καταδικάσουν τη Ρωσία. Χρησιμοποιήθηκε επίσης σε πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Αυγή τις πρώτες μέρες του πολέμου. Όσοι τον χρησιμοποιούν θέλουν να κρύψουν ότι οι Ουκρανοί πολεμούν για την ελευθερία και τη ζωή τους και θέλουν να πουν ότι ο πόλεμος γίνεται για τα συμφέροντα.

Εκείνοι που εφαρμόζουν την κομμουνιστική θεωρία για να ερμηνεύσουν τον κόσμο εξηγούν τα πάντα με κριτήριο τα οικονομικά. Είναι, λένε, η βάση που καθορίζει όλα τα άλλα, δηλαδή το εποικοδόμημα.

Οι περισσότεροι πόλεμοι αποδίδονται στο πετρέλαιο. Όσοι το υποστηρίζουν αγνοούν το τεράστιο οικονομικό κόστος ενός πολέμου και αναφέρονται μόνο στα οφέλη της πολεμικής βιομηχανίας. Έχει εύστοχα ειπωθεί ότι με τα χρήματα που ξοδεύεις για έναν πόλεμο μπορείς να αγοράσεις όσο πετρέλαιο θέλεις.

Στην ίδια λογική βρίσκεται και ο ισχυρισμός ότι ο καπιταλισμός γεννά τον πόλεμο, που επαναλαμβάνει συνεχώς ο Γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας. Η αλήθεια είναι ότι στην ιστορία του εικοστού αιώνα είχαμε πολλούς πολέμους που προκλήθηκαν από κομμουνιστικές χώρες:

    Το 1939 η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στη Φινλανδία. Οι Φιλανδοί αντιστάθηκαν με κάθε τρόπο ακόμη και με αυτοσχέδιες βόμβες Μολότοφ, που πήραν το όνομά τους από τον τότε σοβιετικό υπουργό  εξωτερικών.

    Το 1939 η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στην Πολωνία με σκοπό να τη διαμελίσει. Η Σοβιετική Ένωση τότε ήταν σύμμαχος της χιτλερικής Γερμανίας, η οποία την ίδια περίοδο επιτέθηκε στην Πολωνία από τα δυτικά.

    Το 1956 τα σοβιετικά τανκς εισέβαλαν στην Ουγγαρία. Η στρατιωτική επέμβαση έγινε για να καταστείλουν τις διεκδικήσεις των Ούγγρων για ελευθερίες και απεξάρτηση από την Σοβιετική Ένωση.

    Το 1968 τα σοβιετικά τανκς εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία για να καταπνίξουν την Άνοιξη της Πράγας.

    Το 1980 η Σοβιετική Ένωση εισέβαλε στο Αφγανιστάν, από το οποίο αποχώρησε το 1989.

    Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, με την άνοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στην εξουσία και την περεστρόικα, σταμάτησαν οι εισβολές. Το 1991 η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε. Όμως δεν ήταν η ΕΣΣΔ η μόνη κομμουνιστική χώρα που έκανε εισβολές.

 
    Το 1978 το Βιετνάμ έκανε εισβολή στην Καμπότζη.

    Το 1979 η Κίνα εισέβαλε στο Βιετνάμ. Όπως και με την εισβολή του Βιετνάμ στην Καμπότζη, μια κομμουνιστική χώρα εισέβαλε σε μια άλλη, επίσης κομμουνιστική.

Η ιστορία διαψεύδει τον ισχυρισμό ότι τον πόλεμο τον γεννά μόνο ο καπιταλισμός. Εδώ υπάρχει παραπληροφόρηση για γεγονότα που συμβαίνουν σήμερα και έχουν τεράστια δημοσιότητα. Για πράγματα που συνέβησαν πριν από δεκαετίες η παραπλάνηση οργιάζει.  

Τελικά, «οι λαοί»...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι τραγουδιστές της εθελοτυφλίας

 

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

«Είμαστε με τον άνθρωπο» είπε η Νατάσα Μποφίλιου απαντώντας στις ενστάσεις για την αγνόηση από μέρους της της πραγματικότητας του πολέμου στην Ουκρανία. Η τραγουδίστρια, όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοί της, δεν ενδιαφέρονται για το ποιος είναι ο επιτιθέμενος και ποιος ο αμυνόμενος, ποιος μπήκε απρόκλητα στη χώρα του άλλου και ποιος μάχεται για την ελευθερία της πατρίδας του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε για «τον άνθρωπο». 

Μέχρι την ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ το 2015 ακούγαμε ότι «είμαστε με τους ανθρώπους και όχι με τους αριθμούς». Πίσω από την επίκληση της περιφρόνησης στους αριθμούς υπήρχε η πραγματική περιφρόνηση προς τις ζωές των ανθρώπων.

Οι άνθρωποι έγιναν το μέσο για να εξυπηρετηθούν τα εξουσιαστικά σχέδια εκείνων που έλεγαν ότι ενδιαφέρονταν για αυτούς. Η φτώχεια παρατάθηκε, η υψηλή ανεργία συνεχίστηκε, η ανάπτυξη ακυρώθηκε. Όμως οι... ανθρωπιστές εξακολουθούσαν να απολαμβάνουν την εξουσία, κάνοντας όλα αυτά που πριν κατηγορούσαν.

Αρκετοί γνωστοί τραγουδιστές, μετά από ένα μήνα σιωπής, αποφάσισαν να οργανώσουν συναυλία υπέρ της ειρήνης. Η ειρήνη, λένε, είναι «η απάντηση σε κάθε ερώτημα».  

Οι δημοφιλείς τραγουδιστές και τραγουδίστριες δεν βλέπουν τι πραγματικά συμβαίνει στην Ουκρανία. Αποφεύγουν να αναφέρουν στην αφίσα τους το όνομα της Ρωσίας, αποφεύγουν να πουν ποιος προκαλεί τους θανάτους, τις καταστροφές και τα εκατομμύρια των προσφύγων.

Οι καλλιτέχνες του τραγουδιού έχουν πληροφορηθεί, όπως όλοι μας, το τι συμβαίνει στην Ουκρανία. Επιλέγουν όμως να μην αναγνωρίζουν την πραγματικότητα και να εξομοιώνουν τον θύτη και το θύμα. Και ισχυρίζονται ότι ζητούν «Αλληλεγγύη προς όλους».

Οι συμμετέχοντες στη συναυλία δεν είναι ούτε χαζοί, ούτε μη ενημερωμένοι. Αποφασίζουν συνειδητά να μην σωπάσουν. Θέλουν και να εμφανιστούν ευαίσθητοι και να συγκαλύψουν τον ένοχο του πολέμου. 

Θέλουν να έχουν το «ηθικό πλεονέκτημα» της ψυχοπονιάρικης στάσης, αλλά θέλουν και να μην καταγγείλουν τον υπαίτιο της τραγωδίας. Θέλουν να είναι «με την ειρήνη», αλλά δεν είναι κατά του πολέμου του Πούτιν.

Οι τραγουδιστές της εθελοτυφλίας δεν αγνοούν μόνο την τραγωδία των πολιτών την Ουκρανίας. Αγνοούν και τα βάσανα των Ρώσων πολιτών. Το αντιδημοκρατικό καθεστώς Πούτιν στέλνει τους Ρώσους στρατιώτες να σκοτωθούν για την κατάκτηση μιας ανεξάρτητης χώρας. Όποιος διαμαρτύρεται για αυτόν τον άδικο και άτιμο πόλεμο, συλλαμβάνεται και διώκεται. Τηλεοπτικοί σταθμοί και άλλα μέσα ενημέρωσης υποχρεώνονται να κλείσουν και να σωπάσουν για να μη μαθαίνει η ρωσική κοινωνία την αλήθεια για τον πόλεμο.

Οι τραγουδιστές της εθελοτυφλίας δεν κλείνουν τα μάτια τους μόνο μπροστά στον υπαίτιο του πολέμου. 

Τα κλείνουν και...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση για την εισβολή στην Ουκρανία;

 

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναπαράγεται ένας συγκριτικός χάρτης. Από τη μια πλευρά παρουσιάζεται η Ευρώπη το 1988 και από την άλλη η Ευρώπη το 2022.  

Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι το ΝΑΤΟ επεκτάθηκε προς τα ανατολικά στα χρόνια που μεσολάβησαν. Όσοι αναδημοσιεύουν τον χάρτη, το κάνουν για να υπογραμμίσουν ότι το ΝΑΤΟ έχει περικυκλώσει τη Ρωσία.

Οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης εξέλεξαν μέσα από ελεύθερες εκλογές κυβερνήσεις, οι οποίες προχώρησαν στην ένταξη των χωρών τους στην Βορειοατλαντική Συμμαχία, μετά από αποφάσεις των κοινοβουλίων. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ ήταν μια ενέργεια άσκησης της ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας των χωρών αυτών.

Πριν από την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης ήταν ενταγμένες στο σύμφωνο της Βαρσοβίας, μια συμμαχία στην οποία ηγεμονικό ρόλο είχε η Σοβιετική Ένωση (Οι βαλτικές χώρες είχαν προσαρτηθεί με τη βία στην ΕΣΣΔ). Κανείς δεν είχε ρωτήσει τους πολίτες των χωρών αυτών αν ήθελαν την ένταξη στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας, όπως και κανείς δεν τους ρώτησε αν ήθελαν το κομμουνιστικό καθεστώς. 

 Το αποτέλεσμα της ελεύθερης βούλησης των πολιτών εμφανίζεται στους χάρτες σαν προβληματικό, ενώ η επιβολή της Σοβιετικής Ένωσης εμφανίζεται σαν κανονικότητα.

Ο χάρτης αποτελεί επιχείρημα για δήθεν περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ. Όμως μια προσεκτική ματιά στον χάρτη αποδεικνύει ότι μόνο ένα πολύ μικρό μέρος  της αχανούς χώρας συνορεύει με χώρες του ΝΑΤΟ. Ακόμη και εάν η Ουκρανία έμπαινε στο ΝΑΤΟ, πάλι δεν θα υπήρχε καμία περικύκλωση.

Ο χάρτης είναι μέρος της προσπάθειας να εμφανιστεί ότι η Ρωσία έχει δικαιολογίες για την εισβολή. Στην ίδια προσπάθεια εντάσσεται και η συχνή αναφορά από αρκετούς που καταδικάζουν την εισβολή σε «μεγάλες ευθύνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Η Εφημερίδα Αυγή σημειώνει στην πρώτη σελίδα της παρουσιάζοντας τα κύρια σημεία της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα στη βουλή: «Η ευθύνη ανήκει στον Πούτιν. Δεν παραβλέπουμε όμως τα λάθη και τις ευθύνες της ΕΕ. Το Διεθνές Δίκαιο δεν μπορεί κανείς να το επικαλείται αλά καρτ» (2/3/2022).

Αναρωτήθηκα σε τι μπορεί να έχει φταίξει η Ευρωπαϊκή Ένωση στην εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Οι ηγέτες των μεγαλύτερων χωρών της Ένωσης, της Γερμανίας και της Γαλλίας, προσπάθησαν να μεσολαβήσουν ώστε να αποφευχθεί η εισβολή. Οι προσπάθειές τους απέτυχαν γιατί, όπως φάνηκε, η εισβολή ήταν προαποφασισμένη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενίσχυσε την Ουκρανία, το θύμα της εισβολής. Δέχεται και περιθάλπει εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες. Οι οικονομικές κυρώσεις προς τη Ρωσία αποφασίστηκαν παρότι δημιουργούν σημαντική ζημιά και στις ευρωπαϊκές οικονομίες. Πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις αποφάσισαν δικές τους κυρώσεις προς ρωσικές συνεργαζόμενες επιχειρήσεις, χωρίς να υπολογίσουν τα κέρδη που χάνουν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκίνησε από τα ερείπια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για να γίνει η ήπειρός μας ήπειρος ειρήνης, δημοκρατίας και ευημερίας. Στην ΕΕ η ελεύθερη οικονομία συνδέεται με ένα ισχυρό πλέγμα κοινωνικής προστασίας. Η επιτυχία της Ένωσης φάνηκε και από την ευημερία που έφερε η ένταξη σε αυτή των φτωχών πρώην κομμουνιστικών χωρών της ανατολικής Ευρώπης. Οι χώρες αυτές κατέκτησαν μέσα σε λίγες δεκαετίες ένα αξιοζήλευτο επίπεδο ζωής.

Η επιτυχία των χωρών αυτών είναι πρόκληση για την Ουκρανία, η οποία επιζητεί να ακολουθήσει τον δυτικοευρωπαϊκό δρόμο και γυρίζει την πλάτη στον ισχυρό γείτονά της. 

Αν  φταίει σε κάτι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι αντίπαλοι του Πούτιν στη Ρωσία και οι φίλοι του στην Ελλάδα

 

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Δεν είναι εύκολο να είσαι αντίπαλος του Πούτιν. Η Ουκρανία πληρώνει με την εισβολή τον προσανατολισμό της προς τη Δύση. Μέσα στην ίδια τη Ρωσία οι αντίπαλοι του καθεστώτος αντιμετωπίζουν τον αυταρχισμό. Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Ναβάλνι, αφού σώθηκε η ζωή του μετά από δηλητηρίαση με τοξικό υλικό, κατέληξε στη φυλακή.

Μετά την εισβολή στην Ουκρανία, σε περισσότερες από σαράντα πόλεις της Ρωσίας  διοργανώθηκαν διαδηλώσεις εναντίον της εισβολής. Οι διαδηλώσεις διαλύθηκαν από την αστυνομία και τουλάχιστον 1.800 άτομα συνελήφθησαν. Το αξιοθαύμαστο θάρρος των διαδηλωτών είναι δύσκολο να εκτιμηθεί από όσους ζουν σε δημοκρατικές χώρες.

Στην Ελλάδα οι φίλοι του Πούτιν δεν σπανίζουν. Ο επικεφαλής του κόμματος Ελληνική Λύση Κυριάκος Βελόπουλος δήλωσε: «Κάθε εισβολή πρέπει να καταδικάζεται όταν σκοτώνονται αθώοι και άμαχοι. Εγώ επιδοκιμάζω την πολιτική του Πούτιν σε συγκεκριμένα πράγματα. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν πήρε μία χώρα κατεστραμμένη και την έκανε υπερδύναμη. Πήρε μία χώρα ρημαγμένη και καθυποταγμένη και την έκανε ανεξάρτητη. Και βέβαια θαυμάζω έναν τέτοιο ηγέτη».  (Αντένα 24/2/2022) .

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Αρβανίτης σχολίασε: «Είναι λάθος αυτήν τη στιγμή για κάθε Δημοκρατικό πολίτη να ταχθεί στο πλευρό της μίας ή της άλλης πλευράς, αυτήν τη στιγμή πρέπει να τα ταχθούμε στο πλευρό του πολίτη που τρώει τις βόμβες στο κεφάλι. Συγκρούονται δύο ιμπεριαλισμοί με θύμα λαούς.» (Twiter 24/2/2022). 

Πόσο μοιάζουν οι παραπάνω θέσεις.  

Η άρνηση της καταδίκης της εισβολής από τον Βελόπουλο καλύπτεται πίσω από τη φράση «όταν σκοτώνονται άμαχοι». Όταν σκοτώνονται στρατιώτες που υπερασπίζονται την πατρίδα τους δεν υπάρχει καταδίκη. Στους πολίτες υποτίθεται ότι συμπαραστέκεται και ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που δεν βλέπει τη ρωσική εισβολή, αλλά σύγκρουση δύο ιμπεριαλισμών, χαρακτηρίζοντας και τους Ουκρανούς ιμπεριαλιστές.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο καθηγητής Αντώνης Λιάκος, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του σχήματος ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία: «Αν σήμερα βαραίνει κάτι δεν είναι η αλληλεγγύη με τον ένα από τους δυο εμπολέμους, και οι δυο είναι εξίσου απωθητικοί.» (Facebook 24/2/2022).

Η επιτήδεια ουδετερότητα ενισχύεται από το πρωτοσέλιδο της Αυγής (25/2/2022): «Να σκοτώνονται οι λαοί...». Η εφημερίδα χρησιμοποιεί τον στίχο του Κώστα Βάρναλη για να υπονοήσει τη συνέχειά του ότι «σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ», δηλαδή δεν υπάρχει επιτιθέμενος και αμυνόμενος, δεν υπάρχει κάποιος που προκαλεί τον πόλεμο.

Για όποιον έχει αμφιβολίες στον υπότιτλο υπάρχει η φράση: «Η Δύση με την επέκταση του ΝΑΤΟ τροφοδότησε τη σύγκρουση, ενώ έχει προκαλέσει ήδη δύο πολέμους στην Ευρώπη». Στο πρωτοσέλιδο –που αναπαράγεται κάθε πρωί στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα– η ευθύνη αποδίδεται στη Δύση και όχι στη Ρωσία.

Στο κύριο άρθρο της εφημερίδας επαναλαμβάνεται ότι «Τον πόλεμο τον πληρώνουν πάντα οι αθώοι, τον πληρώνουν πάντα οι φτωχοί...» και συνεχίζει «Υπεύθυνη γι’ αυτό είναι η Ρωσία, που επιχειρεί μια ιμπεριαλιστική πολεμική επέμβαση κατάφωρα αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο. Υπεύθυνη είναι και η Δύση. Χρησιμοποίησε την Ουκρανία για να παίξει το παιχνίδι της έντασης και την οδήγησε μέχρι το χείλος του γκρεμού[...] Υπεύθυνοι είναι και οι τυχοδιώκτες του Κιέβου. Που έπαιξαν με τις τύχες του λαού τους και ανέδειξαν τους φασίστες σε πολιτικό παράγοντα της χώρας.»

Η «Αυγή» αναπαράγει τη ρωσική προπαγάνδα και παραπληροφόρηση για φασίστες και νεοναζί Ουκρανούς. Συνολικά στο κύριο άρθρο αφιερώνονται μόλις δύο αράδες για τη Ρωσία, ενώ τα δύο τρίτα του κειμένου αναφέρονται σε ευθύνες της  Δύσης, την Ουκρανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η καταδίκη της Ρωσίας μοιάζει να  γίνεται μόνο για να τηρηθούν τα προσχήματα.

Πώς όμως να καταδικάσουν τον Πούτιν όταν σε αυτόν προσέφυγε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το 2015 για να τυπώσει δραχμές;  

Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ αναφέρει σε βιβλίο του ότι πληροφορήθηκε από  τον Πούτιν το αίτημα της κυβέρνησης Τσίπρα για το τύπωμα χρήματος. Η μαρτυρία του Ολάντ δεν έχει διαψευστεί από καμία πλευρά. Ήταν τα «νέα λιμάνια» που υπονοούσε ο Αλέξης Τσίπρας στην επίσκεψή του στην Αγία Πετρούπολη.

Την ώρα που με κίνδυνο της ατομικής τους ελευθερίας Ρώσοι πολίτες διαδηλώνουν εναντίον της εισβολής στην Ουκρανία, η Ελληνική Αριστερά και η εγχώρια Ακροδεξιά...

 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο αυτοδημιούργητος εθνικός μας κατσαπλιάς!

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

Toυ ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Εκεί που νομίζαμε ότι όλα τα έχουμε ακούσει, ήρθε ο Αλέξης Τσίπρας και μας συστήθηκε σαν αυτοδημιούργητος. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό «Κόντρα» ανέφερε: «Εγώ ήμουν αυτοδημιούργητος και είμαι αυτοδημιούργητος». «Εγώ δεν ήμουν γόνος ούτε πλούσιας ούτε πολιτικής οικογένειας, να έχω πατέρα πρωθυπουργό ή να έχω τζάκι πολιτικό. Εγώ ήμουν ένας μαθητής στο δημόσιο Λύκειο, στο Πολυκλαδικό Αμπελοκήπων». Και συνέχισε αναφερόμενος στον Κυριάκο Μητσοτάκη: «Αυτός όλη του τη ζωή την πέρασε στα πούπουλα... Άβυσσος μας χωρίζει. Αυτός μας είπε κιόλας ότι κόλλησε ένσημο όταν ο πατέρας του ήταν πρωθυπουργός. Τα βρήκε όλα έτοιμα στη ζωή του».

Είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται ο χαρακτηρισμός «αυτοδημιούργητος» για πολιτικό πρόσωπο. Μέχρι τώρα ονομάζαμε αυτοδημιούργητο εκείνον που κατόρθωσε να πετύχει επαγγελματικά και να πλουτίσει χωρίς να βασιστεί στην οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του. Οι υποστηρικτές του καπιταλισμού χρησιμοποιούν τους αυτοδημιούργητους ως παράδειγμα της ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας που είναι εφικτή στο πλαίσιο του συστήματος.

Αν μιλούσαμε για τέτοια κινητικότητα, θα βλέπαμε πρώτα ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν ξεκίνησε από φτωχή οικογένεια και έπειτα ότι δεν δημιούργησε κάτι επαγγελματικά. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται στην κατάκτηση της εξουσίας από τον ίδιο, χωρίς να προέρχεται από πολιτική οικογένεια.  

Αλλά πώς κατέκτησε την εξουσία; 

Την κατέκτησε γιατί χρησιμοποίησε με έντεχνο τρόπο το ψέμα. Έδωσε ψεύτικες ερμηνείες για την οικονομική κρίση και ψεύτικες υποσχέσεις ότι μπορεί ο ίδιος να αναιρέσει τις συνέπειές της.

Δεν έφτανε όμως αυτό. 

Εξέπεμπε τον λόγο του μίσους και την επιθετικότητα της ηθικής σπίλωσης απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους. Χωρίς τα ψέματα και την καλλιέργεια του μίσους η κατάκτηση της εξουσίας θα ήταν αδύνατη. Αυτό που εμφανίζει σαν κατόρθωμα είναι ότι μπόρεσε και ξεγέλασε τους πολίτες. Ο αυτοδημιούργητος είναι αυτοδημιούργητος στο ψέμα.

Η σύγκριση αυτοδημιούργητος εγώ, γεννημένος στα πούπουλα ο άλλος, θα θύμιζε απλώς Νίκο Ξανθόπουλο, πρόκειται όμως για τον πυρήνα του λαϊκισμού. Οι λαϊκιστές χωρίζουν την κοινωνία σε δύο στρατόπεδα: στον αγνό και αμόλυντο λαό από τη μια πλευρά και στην ελίτ από την άλλη. Για όλα τα κακά φταίει η ελίτ.

Ο Τσίπρας τοποθετώντας τον Μητσοτάκη στην ελίτ και τον εαυτό του στον λαό, επιχειρεί να εκμεταλλευτεί προς όφελός του τα λαϊκιστικά στερεότυπα. Η υποκρισία ξεχειλίζει από παντού. Οι ελίτ είναι κακές όταν αφορούν τους άλλους. Όταν όμως ο ίδιος κάνει διακοπές σε κότερο της ελίτ, λαμβάνοντας έτσι δώρο μεγάλης αξίας την ώρα που ήταν πρωθυπουργός, ο διαχωρισμός ελίτ-λαός παύει να υπάρχει.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποιεί το σχήμα εγώ λαός-αυτός ελίτ δείχνει και κάτι άλλο: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Πινοσέτ ανάμεσά μας

 

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Ο Σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα, καθηγητής Γρηγόρης Γεροτζιάφας, χαρακτήρισε το πρόστιμο των 100 ευρώ σε όσους ηλικιωμένους δεν θελήσουν να εμβολιαστούν «πινοσετικής έμπνευσης χαράτσι». 

Αν η ελληνική κυβέρνηση εμπνέεται από τον Πινοσέτ για να βάλει πρόστιμο σε ανεμβολίαστους, τότε από τον Πινοσέτ εμπνέεται και η αυστριακή κυβέρνηση -στην οποία συμμετέχουν οι Πράσινοι- που επιβάλει ανάλογο πρόστιμο.  

Από τον Πινοσέτ εμπνέεται και ο νέος καγκελάριος της Γερμανίας, σοσιαλδημοκράτης Σόλτς, που υποστηρίζει τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, όπως και το κόμμα της Αριστεράς στη χώρα του.

Δεν είναι μόνο η υποχρεωτικότητα των εμβολίων που παραπέμπει στον δικτάτορα της Χιλής. Πριν λίγους μήνες ακούγαμε από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ για ασφαλιστικό Πινοσέτ. Κάθε πρόταση για μερικώς κεφαλαιοποιητικό ασφαλιστικό σύστημα ξορκιζόταν σαν σύστημα Πινοσέτ. Όμως τέτοιο σύστημα εφαρμόζουν από καιρό η Σουηδία, η Δανία και άλλες χώρες της βόρειας Ευρώπης με ισχυρό κοινωνικό κράτος.

Λίγο παλιότερα, στην αρχή της ελληνικής κρίσης χρέους, Πινοσέτ ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου. Για τους κατηγόρους του η υπογραφή του πρώτου μνημονίου ήταν μια πράξη τόσο αντιλαϊκή που μόνο ένας Πινοσέτ θα μπορούσε να είχε κάνει. Όταν ο Αλέξης Τσίπρας υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο, οι οπαδοί του είχαν ξεχάσει τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούσαν για τον Γιώργο Παπανδρέου.

Η τόσο συχνή χρήση των κατηγοριών περί Πινοσέτ αθωώνει τον δικτάτορα της Χιλής, ο οποίος είναι υπεύθυνος για χιλιάδες δολοφονίες και εξαφανίσεις. Αν κάποιος δεν γνωρίζει καλά την ιστορία, θα νομίσει ότι ο Πινοσέτ ήταν κάτι σαν τον Γιώργο Παπανδρέου ή τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Δεν είναι, όμως, οι χαρακτηρισμοί αποτέλεσμα απερισκεψίας. Ο τοξικός λόγος του μίσους ήταν ένα από τα εργαλεία του ΣΥΡΙΖΑ για να κατακτήσει και να διατηρήσει την εξουσία. 

Δεν ήταν μόνο ο Πινοσέτ. Ήταν και οι «Μερκελιστές» και εκείνοι που «δεν είναι και τόσο Έλληνες». Και δεν ήταν μόνο τα λόγια, ήταν οι πράξεις βίας κατά πολιτικών αντιπάλων.

Η Αριστερά έχει πολύ εύκολη την αναφορά στους δικτάτορες της άκρας Δεξιάς, αλλά για τους κομμουνιστές δικτάτορες έχει μόνο καλά λόγια να πει. Οι δολοφονίες που έκαναν ο Μάο και ο Κάστρο δεν ενοχλούν καθόλου τον Αλέξη Τσίπρα, θαυμαστή και των δύο. Δεν είναι μόνο η ηγεσία της Αριστεράς, είναι και πολλοί οπαδοί της φιλικοί απέναντι στα κομμουνιστικά καθεστώτα. Σαν αυτά να έχουν το δικαίωμα να κυβερνούν χωρίς εκλογές και χωρίς αντιπολίτευση.

Δεν μπορούμε ούτε να φανταστούμε...

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Λεφτά υπάρχουν», η ανατομία ενός συνθήματος

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Τον Δεκέμβριο του 2008, μιλώντας για τον προϋπολογισμό στη Βουλή, ο Κώστας Σημίτης προειδοποίησε ότι οι εταίροι στην Ε.Ε., μπροστά στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της Ελλάδας, σχεδιάζουν να την παραπέμψουν στο ΔΝΤ.  

Τον Σεπτέμβριο του 2009, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής –ο οποίος παρατηρούσε για καιρό αμέριμνος τα ελλείμματα να διογκώνονται– πριν αποδράσει από την εξουσία, ανακοίνωσε στη ΔΕΘ το «πάγωμα» των μισθών στο Δημόσιο.  

Ο τότε διεκδικητής της πρωθυπουργίας Γιώργος Παπανδρέου απέρριψε το «πάγωμα» και υποστήριξε ένα πρόγραμμα αύξησης των δαπανών του κράτους. Σε προεκλογική ομιλία του του στην Κοζάνη στις 10/9/2019 είπε: «Ρωτούν συνέχεια πού θα βρείτε τα λεφτά. Λεφτά υπάρχουν, αν τα διεκδικήσεις. Αν τα προσελκύσεις με επενδύσεις. Αν νοικοκυρέψεις το κράτος. Αν αξιοποιήσεις τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μας. Ώστε να αυγατίσουν και να διαμορφώσουν, να δημιουργήσουν έναν νέο πλούτο. Αλλά αυτά θέλουν σχέδιο. Θέλουν σχέδιο που να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και όχι το συμφέρον των κομματικών παραγόντων, των ημέτερων και των ισχυρών της χώρας μας».

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ο Γιώργος Παπανδρέου επανήλθε στο σύνθημα λέγοντας: «Λεφτά υπάρχουν, εάν χτυπήσουμε φαινόμενα φοροδιαφυγής, αδιαφάνειας, αναξιοκρατίας, κλειστών επαγγελμάτων, σπατάλης και γραφειοκρατίας που εμποδίζουν την υγιή επένδυση και πρωτοβουλία».  

Το να πεις ότι θα υπάρξουν λεφτά, αν χτυπηθεί η φοροδιαφυγή, είναι μια κοινοτοπία με την οποία κανείς δεν διαφωνεί. Στη συγκεκριμένη εκείνη στιγμή, το ζήτημα ήταν πώς θα περιοριστούν τα δίδυμα ελλείμματα στις κρατικές δαπάνες και στη σχέση εισαγωγών-εξαγωγών. Το 2009, το κράτος δαπάνησε 110 δισ., από τα οποία τα 35 δισ. δεν τα είχε και τα δανείστηκε, ενώ σχεδόν τόση ήταν η διαφορά ανάμεσα στις εισαγωγές και στις εξαγωγές το 2008. Καμία χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει με τέτοιες επιδόσεις.

Σε αυτή την κατάσταση ο Γιώργος Παπανδρέου πρότεινε την αύξηση των δαπανών. Τα λεφτά από το κυνήγι της φοροδιαφυγής και από την υγιή ανάπτυξη ήταν αμφίβολα και θα έρχονταν στο μέλλον. Τα λεφτά, όμως, για την αύξηση των μισθών στο Δημόσιο και για άλλες παροχές που υποσχόταν το ΠΑΣΟΚ θα έπρεπε να δαπανηθούν αμέσως. Η αύξηση των δαπανών θα έκανε ακόμη πιο βαθιά τη χρεοκοπία. Τελικά, αυτά τα λεφτά δεν υπήρχαν και κανείς δεν θα ήθελε να μας δανείσει.

Αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο κρίσιμη, το «Λεφτά υπάρχουν» και οι υποσχέσεις για μοίρασμα χρημάτων θα ήταν λόγια του προεκλογικού αγώνα, από τα τόσα που λέγονται στις εκλογές και μετά ξεχνιούνται. Όμως τότε η Ελλάδα έμπαινε στη μεγαλύτερη κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας της, και έπρεπε οι πολιτικοί να εξηγήσουν στους πολίτες την τεράστια δυσκολία που υπήρχε. 

Αντί για αυτό, είχαμε νέες υποσχέσεις παροχών, σαν να μην έτρεχε τίποτε. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε.

Οι υποσχέσεις των παροχών δεν έκρυψαν απλώς την κρισιμότητα της κατάστασης από τους πολίτες. Εγκλώβισαν τον ίδιο τον Γιώργο Παπανδρέου και τους υπουργούς του σε μια πολιτική που ήταν αδιέξοδη. Αντί να προχωρήσουν σε περιορισμό των δαπανών, σχεδίαζαν παροχές. Δεν έλαβαν κανένα μέτρο ουσιαστικής εξοικονόμησης, και επιβλήθηκε έκτακτη εισφορά στις μεγάλες επιχειρήσεις, όχι για να μειωθεί το έλλειμμα, αλλά για να δοθούν επιδόματα.  

Και έπειτα ήρθε το μνημόνιο.

Η δεκαετής κρίση δεν ήταν αναπόφευκτη. Είχε τόση ένταση και διάρκεια –σε αντίθεση με άλλες χώρες που αντιμετώπιζαν παρόμοια προβλήματα– γιατί οι περισσότεροι πολιτικοί απέφυγαν να πουν την αλήθεια στους πολίτες και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. 

Μαζί τους τα περισσότερα ΜΜΕ καλλιεργούσαν μύθους. 

Αλλά και οι πολίτες έχουν ευθύνη, γιατί δεν άκουσαν τις φωνές που έλεγαν τη σκληρή αλήθεια. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου...

 

ΝουΔοΚΗΦΗΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Επίδομα απαξίωσης της μισθωτής εργασίας

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Ένα νέο επίδομα ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Κάθε εργοδότης που προσλαμβάνει έναν νέο έως 29 ετών, ο οποίος δεν έχει προηγούμενη εργασιακή εμπειρία, θα λαμβάνει 600 ευρώ τον μήνα για ένα εξάμηνο. Ο ίδιος ο νέος θα λαμβάνει από το κράτος για το ίδιο διάστημα 600 ευρώ επιπλέον του μισθού του, συνολικά 3.600 ευρώ.

Τα χρήματα που δίνονται στον εργοδότη είναι προφανές ότι αποτελούν κίνητρο για την αύξηση της απασχόλησης. Όταν η πραγματική επιβάρυνση της επιχείρησης είναι αισθητά μικρότερη της κανονικής, η επιχείρηση μπορεί να προχωρήσει ευκολότερα σε προσλήψεις, παραβλέποντας την έλλειψη προϋπηρεσίας.

Αντίθετα, τα χρήματα που δίνονται στον εργαζόμενο δεν είναι σαφές πού στοχεύουν.  

Είναι ένα κίνητρο για να μπει στην αγορά εργασίας;

 Δηλαδή δεν αποτελεί ο μισθός και η ασφαλιστική κάλυψη επαρκές κίνητρο για έναν άνεργο νέο, που δεν έχει ξαναδουλέψει, για να δεχτεί μια αμειβόμενη εργασία;

Η κυβέρνηση καθορίζει τον κατώτατο μισθό και οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις ορίζουν καλύτερες αμοιβές. Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι δέχονται αυτές τις αμοιβές, όχι γιατί είναι απόλυτα ικανοποιημένοι, αλλά γιατί προτιμούν τη δουλειά που κάνουν από τις εναλλακτικές επιλογές εργασίας που βρίσκουν και από τη φτώχεια και την ανέχεια της ανεργίας.

Η ίδια η κυβέρνηση θεωρεί τους μισθούς που έχουν καθοριστεί, ανίκανους να πείσουν έναν άνεργο νέο να πιάσει δουλειά.  

Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση απευθύνεται σε ανέργους νέους της μεσαίας τάξης, που έχουν επιλέξει την ανεργία, στηριζόμενοι στους πόρους που τους παρέχει η οικογένειά τους. Το νέο επίδομα αντικαθιστά την προστασία της οικογένειας με την προστασία του κράτους. 

 Το μήνυμα που στέλνεται είναι μήνυμα απαξίωσης της μισθωτής εργασίας.

Ορισμένοι θα ισχυριστούν ότι, τόσο μικροί που είναι οι μισθοί, είναι φυσικό να απορρίπτουν οι νέοι τη δουλειά. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο γράφων, όπως και οι περισσότεροι, θα προτιμούσε μισθούς Λουξεμβούργου για τους Έλληνες εργαζόμενους. Όμως οι μισθοί των πλούσιων χωρών της Ευρώπης αντιστοιχούν στην παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα των οικονομιών τους. Και η επιδίωξή μας θα πρέπει να είναι να πλησιάσουμε και να φθάσουμε τις οικονομίες αυτές.

Στην Ελλάδα υπάρχει υψηλή ανεργία, παρά τους σχετικά χαμηλούς μισθούς. Οι επιχειρήσεις έχουν κάθε συμφέρον να απασχολούν περισσότερους εργαζόμενους, να παράγουν περισσότερα προϊόντα και να αποκομίζουν μεγαλύτερα κέρδη. Το ότι δεν προσλαμβάνουν περισσότερους εργαζόμενους σημαίνει ότι με τη σημερινή διάρθρωση της παραγωγής δεν μπορούν να αυξήσουν τις πωλήσεις τους στην ανταγωνιστική αγορά που συμμετέχουν.

Στη δεκαετία της οικονομικής κρίσης παρουσιάστηκε από κόμματα, πολιτικούς και τηλεσχολιαστές η θεωρία ότι, για να ξεπεραστεί η κρίση, θα πρέπει να αυξηθούν οι μισθοί και έτσι να αυξηθεί η ζήτηση. «Να πέσουν λεφτά στην αγορά» έλεγαν, κρύβοντας ότι όταν ρίχνεις λεφτά σε μια μη ανταγωνιστική οικονομία αυτά θα κατευθυνθούν σε εισαγωγές.

Έχω αναφερθεί και παλιότερα στη γλαφυρή απάντηση που έδωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου σε αυτή τη θεωρία. Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε το 1987 στο αμερικανικό περιοδικό New Perspectives Quarterly επεσήμανε ότι «Αν τονώσουμε την καταναλωτική δύναμη εδώ στην Ελλάδα, δημιουργούμε θέσεις εργασίας στην Ιταλία και τη Γερμανία [...] Οι καταναλωτές μας αγοράζουν ιταλικά παπούτσια ή τα καλύτερα γερμανικά αυτοκίνητα και δημιουργούν πρόβλημα στο ελληνικό ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών».

Επιστρέφοντας στο νέο επίδομα, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε το αυτονόητο: ότι η κυβέρνηση...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λίγη χούντα ακόμη

Του ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Σύμφωνα με τον Μαξ Βέμπερ, «το κράτος είναι η κοινότητα που αξιώνει επιτυχώς για λογαριασμό της το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής βίας εντός ενός ορισμένου εδάφους» (Η πολιτική ως επάγγελμα και ως κάλεσμα). Χωρίς το μονοπώλιο αυτό η κοινωνία θα ήταν ζούγκλα και θα ίσχυε ο νόμος του ισχυρότερου.

Στις δημοκρατίες η κρατική βία περιορίζεται αυστηρά από όσα ορίζει ο νόμος. Κάθε υπέρβαση είναι απαράδεκτη. Ειδικά μετά τη σύλληψη ενός πολίτη, κάθε άσκηση βίας εναντίον του είναι παράνομη. Στην ουσία πρόκειται για βασανιστήρια. Ό,τι και αν έχει συμβεί προηγουμένως, ο αστυνομικός δεν επιτρέπεται να ασκήσει βία σε συλληφθέντα.

Ο ξυλοδαρμός πολίτη από αστυνομικό στη Νέα Σμύρνη αποδόθηκε από κόμματα της αντιπολίτευσης σε κυβερνητική επιλογή. «Όσο η αποτυχία της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση της πανδημίας και σε όλα τα μέτωπα ξεσκεπάζεται, τόσο οι Μητσοτάκης και Χρυσοχοΐδης θα ξεσπούν επάνω στους πολίτες» λέει η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, η κυβέρνηση έδωσε εντολή στον συγκεκριμένο αστυνομικό να ασκήσει παράνομη βία σε πολίτη. Από τις χιλιάδες αστυνομικούς που βρίσκονται στον δρόμο βρήκε αυτόν και του ανέθεσε να δέρνει. Αν έχουν έτσι τα πράγματα, ο αστυνομικός δεν ευθύνεται, εφόσον εκτελούσε κυβερνητικές εντολές.

Η κυβέρνηση έχει ευθύνη γιατί δεν έκανε όσα έπρεπε να γίνουν για να περιοριστεί η παράνομη αστυνομική βία. Ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος, επικεφαλής της επιτροπής για τη διερεύνηση περιστατικών αστυνομικής βίας, που είχε συσταθεί τον Δεκέμβριο του 2019, δήλωσε ότι η επιτροπή «έχει παύσει από έτους και πλέον να υπάρχει» επειδή δεν υπήρξε «κανένα ενδιαφέρον από πλευράς των αρμόδιων κρατικών αρχών να συνεχίσει το έργο της».

Η επιτροπή, μετά από την εξέταση είκοσι περιστατικών, αναφέρει στο πόρισμά της ότι «ελληνική ιδιαιτερότητα συνιστά η ατιμωρησία των εμπλεκόμενων», παρότι και σε άλλες χώρες της Ευρώπης παρατηρούνται φαινόμενα αστυνομικής βίας. Η εξέταση ξεκίνησε με χρονολογική σειρά από περιστατικά που αφορούσαν κυρίως την περίοδο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Στο πόρισμα διαπιστώνεται, μεταξύ άλλων, «απροθυμία των ανακριτικών οργάνων της ΕΛ.ΑΣ. να συνεργαστούν με τον Συνήγορο του Πολίτη», «μεροληψία» και «πλημμελής αιτιολογία των αποφάσεων των πειθαρχικών οργάνων».

Ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε από το 2012 ότι θα καταργήσει τα ΜΑΤ, αλλά τα χρησιμοποίησε όταν έγινε κυβέρνηση. Ειδικά κατά την περίοδο των διαμαρτυριών για τη Συμφωνία των Πρεσπών πραγματοποιήθηκαν προληπτικές συλλήψεις πολιτών -που δεν είχαν κάνει απολύτως τίποτε- όπως έγινε πριν από ομιλία του Φώτη Κουβέλη στα Γιαννιτσά. Έγραφε τότε ο Γιώργος Σταματόπουλος στην «Εφημερίδα των Συντακτών»: «Ήταν πραγματικά αψυχολόγητη ενέργεια να συλληφθούν αθώοι πολίτες στο καφέ στα Γιαννιτσά. Ποιος φοβήθηκε και τι; Πώς σκέφτονται οι υπεύθυνοι; Σκέφτονται; Τέτοιες ενέργειες δείχνουν ότι έχουν πανικοβληθεί οι κύριοι της κυβέρνησης και αυτό συνεπάγεται ανέλεγκτες συνέπειες για την ασφάλεια, τον νομικό πολιτισμό και την ίδια τη λειτουργία της δημοκρατίας» (6/3/2019).

Οι προληπτικές συλλήψεις στα Γιαννιτσά ήταν μία οργανωμένη και προσχεδιασμένη ενέργεια της αστυνομίας σε αντίθεση με τον ξυλοδαρμό πολίτη στη Νέα Σμύρνη, που ήταν η ενέργεια ενός αστυνομικού. Από τον ΣΥΡΙΖΑ γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί η ενέργεια αυτή σαν μέρος μιας αντιδημοκρατικής εκτροπής. Μέσα στον καθημερινό ευτελισμό των λέξεων, η λέξη «χούντα» χρησιμοποιείται από ορισμένους για να περιγράψει τη σημερινή κατάσταση. Η λέξη «χούντα» απευθύνεται στο συναίσθημα των πολιτών προκειμένου να χειραγωγήσει τη συνείδησή τους.

«Η χούντα δεν τελείωσε το '73» φώναζαν οι αγανακτισμένοι το 2011, κραυγάζοντας την άγνοιά τους για την ιστορία. 

Ήταν η εποχή που Πάνος Καμμένος το τερμάτισε: «Η χώρα τελεί υπό κατοχή» συνήθιζε να επαναλαμβάνει, μέχρι που έγιναν εκλογές και εκείνος ορκίστηκε υπουργός. Αν είχαμε όντως κατοχή, τότε ο ίδιος έγινε κατοχικός υπουργός, σαν να ήταν μέλος της κυβέρνησης Τσολάκογλου της πραγματικής κατοχής.

Πέρα από τις λέξεις υπάρχει η ουσία. Όποιος έζησε τη χούντα και όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς ιστορία μπορεί να καταλάβει ότι είναι ύβρις να χαρακτηρίζουμε τη δημοκρατία «χούντα». Η δημοκρατία μας έχει πολλά και σημαντικά προβλήματα -ένα από αυτά είναι η παράνομη αστυνομική βία- αλλά δεν μπορεί να υπάρξει η παραμικρή σύγκριση με τη χούντα. Κάθε συσχέτιση της σημερινής κατάστασης με τη χούντα αποτελεί προσβολή για εκείνους που αγωνίστηκαν εναντίον της δικτατορίας και διώχθηκαν από αυτή.

Ακόμη πιο προκλητικό είναι να μιλούν για «χούντα» εκείνοι που...

 

ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Δρίτσας στο πανεπιστήμιο

 Toυ ΣΠΥΡΟΥ ΒΛΕΤΣΑ

Η ουσία των δηλώσεων του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Θόδωρου Δρίτσα ήταν ότι εφόσον τα τρομοκρατικά χτυπήματα και οι δολοφονίες δεν είχαν ως στόχο τον δικό του πολιτικό χώρο, δεν υπήρχε ζήτημα τρομοκράτησης. Αν δολοφονούνταν οι δεξιοί, δεν χάλασε ο κόσμος.

 Μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε -και με αρκετή καθυστέρηση- το κόμμα του και ο ίδιος ο βουλευτής πήραν αποστάσεις από τις δηλώσεις αυτές.

Τις ίδιες μέρες με τις δηλώσεις Δρίτσα ο πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νίκος Παπαϊωάννου βρέθηκε στο στόχαστρο της«Εφημερίδας των συντακτών» με άρθρο με τίτλο ο «Ο καταδότης πρύτανης», επειδή ειδοποίησε την εισαγγελία ότι διενεργούνται παράνομες πράξεις όταν κάποιοι (φοιτητές και άλλοι) κατέλαβαν το κτίριο διοίκησης του πανεπιστημίου. Ο εισαγγελέας κάλεσε τα ΜΑΤ να επέμβουν και να σταματήσουν την κατάληψη.

Αρκετοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι υπόγραψαν κείμενο συμπαράστασης στον πρύτανη του ΑΠΘ. Μια ομάδα φοιτητών του ίδιου πανεπιστημίου χαρακτήρισε ανεπιθύμητους στους  χώρους του ιδρύματος τους καθηγητές που υπέγραψαν υπέρ του πρύτανη. Στην ουσία πρόκειται για ευθεία απειλή εναντίον της σωματικής ακεραιότητας των καθηγητών και μια αντιδημοκρατική επίθεση εναντίον του δικαιώματός τους στην προσωπική ελευθερία γνώμης, που έχουν ως πολίτες της χώρας και ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι.

Υπάρχουν κόμματα, πολιτικοί, πανεπιστημιακοί και φοιτητές που αντέδρασαν στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αλλά δεν ενοχλούνται από τις απειλές βίας εναντίον μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας για τις απόψεις που εκφράζουν και τη στάση που τους υπαγορεύει η συνείδησή τους. Όπως και ο βουλευτής Δρίτσας ανέχονται τη βία και την τρομοκράτηση, όταν βλέπουν ότι αφορούν άλλους. Η τρομοκράτηση των άλλων.

Αν δεν ήσουν δεξιός δεν σε πείραζε η «17 Νοέμβρη», ισχυρίστηκε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

 Αν κάνεις αυτά που σου λέμε, δεν πρόκειται να σε ενοχλήσουμε, λένε τα μέλη των ομάδων που δρουν στα πανεπιστήμια χρησιμοποιώντας απειλές και βία.  

Πρόκειται για την επανάληψη μιας βασικής αρχής του ολοκληρωτισμού: όλοι είναι ελεύθεροι μόνο να συμφωνούν μαζί μας.

Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό. 

Οι απειλές και η άσκηση βίας στα Πανεπιστήμια έχουν οδηγήσει πολλούς πανεπιστημιακούς στην αυτολογοκρισία. Για να μην αντιμετωπίσουν τη βία πολλές εκδηλώσεις δεν γίνονται ή πραγματοποιούνται εκτός των χώρων των πανεπιστημίων, ανακοινώσεις διαμαρτυρίας δεν υπογράφονται, πρωτοβουλίες δεν αναλαμβάνονται. Αν δεν υπήρχε αυτολογοκρισία και αυτοπεριορισμός τα φαινόμενα βίας θα ήταν συχνότερα και εντονότερα.

Είναι πολύ δύσκολο να ασκείς τα δικαιώματά σου όταν έχεις απέναντί σου ομάδες που χρησιμοποιούν βία. Κανένας μας δεν θέλει να γυρίσει από τη δουλειά του στο σπίτι δαρμένος, να βρει το αυτοκίνητό του κατεστραμμένο, να κρατηθεί όμηρος ή να αναρτηθεί φωτογραφία του με μια κρεμασμένη ταμπέλα.

Όσοι υποβαθμίζουν τα φαινόμενα βίας επειδή δεν αφορούν τους ίδιους και τους φίλους τους...