"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Φαντασιακός μαξιμαλισμός

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Το κάζο με τη Λιβύη θα ήταν για γέλια, αν δεν ήμασταν εμείς στη θέση του κορόιδου
. Ενα αποτυχημένο κράτος, με την πλήρη έννοια του όρου «failed state», ένα πρώην κράτος σε κατάσταση απόλυτης ρευστότητας, έχει κάνει άνω – κάτω την ελληνική εξωτερική πολιτική και υποχρεώνει τον υπουργό Εξωτερικών να τρέχει πότε δεξιά και πότε αριστερά – ή, μάλλον, ανατολικά και δυτικά, αφού μιλάμε για τη Λιβύη – σε ρόλο πυροσβέστη και πάντα κατόπιν εορτής.  

Κανείς δεν έχει ψευδαισθήσεις για τα κίνητρα της Λιβύης, όλοι ξέρουν ότι εξυπηρετεί την επιδίωξη της Τουρκίας να αποθαρρύνει τις αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες από έρευνες στα ελληνικά θαλάσσια «οικόπεδα», όπως τα λέμε καταχρηστικά.  

Πώς τα καταφέραμε έτσι, ώστε να είμαστε τόσο ευάλωτοι, ακόμη και απέναντι στη Λιβύη; 

Στο κάτω κάτω, εμείς ποιον ενοχλούμε; Εμείς είμαστε ικανοποιημένοι με τη θεωρητική δυνατότητα του 100% των δικαιωμάτων μας, αυτό μας φτάνει. Μας φτάνει να ξέρουμε ότι, αν θέλουμε, μπορούμε.

Αυτό είναι όμως το πρόβλημα, ξέρετε: το θεωρητικό 100%. Διότι, για να συντηρείται η φαντασίωση που μας ικανοποιεί, πρέπει η δυνατότητα αυτή να μένει ανέπαφη από την πραγματικότητα. Αν οι τριγύρω αρχίσουν να τσιμπολογάνε κάτι από εδώ και κάτι από εκεί, γκρεμίζεται το όνειρο.  

Συγκεκριμένα, όταν είχαμε τη δυνατότητα να διευθετήσουμε το θέμα με τη Λιβύη, κάναμε πίσω, επειδή η Γαύδος θα έχανε το 3% της επήρειας της. Θα έμενε μόνο με 97%, αντί για το 100%, και φυσικά η Ελλάδα δεν μπορούσε να το επιτρέψει, για τον λόγο ότι η εξίσωση προς τα κάτω είναι αξία του Υπαρκτού Ελληνισμού. Αν η Γαύδος δεν μπορεί να έχει το 100%, που μπορεί να έχει λ.χ. η Σαλαμίνα, τότε ας μην το έχει κανένας! Πληρώνουμε το κόστος του φαντασιακού μαξιμαλισμού. Προτιμάμε μια Ελλάδα θαλασσοκράτειρα στην Ανατολική Μεσόγειο της φαντασίας μας. Ωσπου, χαμένοι στα σύννεφα, σκοντάφτουμε κάποια στιγμή πάνω στη Λιβύη και τότε αρχίζουμε το γνωστό τροπάριο για όλα εκείνα που μας ενώνουν και τα οποία είναι περισσότερα από τα άλλα που μας χωρίζουν κ.ο.κ.

Ολα αυτά, αλλά και όσες εκπλήξεις θα ακολουθήσουν στο μέλλον, οφείλονται στην απροθυμία μας να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι είμαστε υποχρεωμένοι κάποια πράγματα να τα μοιραστούμε με την Τουρκία. Επ’ αυτού υπάρχει διακομματική και άρρητη συναίνεση, που συντηρείται από την ευκολία με την οποία η εκάστοτε αντιπολίτευση θα σπεύσει να κατηγορήσει την εκάστοτε κυβέρνηση για οποιαδήποτε κίνηση προς την κατεύθυνση του συμβιβασμού, είτε είναι πραγματική είτε υπάρχει μόνο στη φαντασία τους. Επομένως, δεν διαφαίνεται διέξοδος, αφού δεν υπάρχει δυνατότητα να αλλάξει η πολιτική μας. Εννοείται ότι δεν έχω καμία αντίρρηση με αυτή την επιλογή από την ώρα που μας εκφράζει και μας ικανοποιεί. Χρήσιμο είναι, όμως, να έχουμε υπ’ όψιν τις συνέπειες για να μην παραπονιόμαστε μετά που θα έχουμε προβλήματα χώνεψης…
 

ΤΟ ΚΑΛΩΔΙΟ

Εδώ δεν μας απασχολεί καθόλου το ζήτημα, στην Κύπρο όμως γίνεται ο χαμός με την υπόθεση του ηλεκτρικού καλωδίου για τη σύνδεση Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ. Ελλάδα και Κύπρος έχουν πιαστεί σε έναν καβγά, που έχει κάνει έξαλλους τους Κυπρίους, αν κρίνω από τα δημοσιεύματα στα ΜΜΕ τους. 

Ο λόγος είναι αυτός για τον οποίο συνήθως σφάζονται οι οικογένειες: τα λεφτά. Συγκεκριμένα, το κόστος του έργου.  

Πολύ απλά, η Ελλάδα, μέσω του ΑΔΜΗΕ και με την υποστήριξη της ΕΕ, ζητάει από την Κύπρο να καταβάλει από τώρα το κόστος που της αναλογεί για την κατασκευή και την πόντιση του καλωδίου. 

Η Κύπρος αρνείται και αντιτείνει ότι αυτή η απαίτηση συνιστά παραβίαση του υφιστάμενου συμφωνητικού, που ορίζει ότι η καταβολή των δόσεων από την Κύπρο θα ξεκινήσει το 2026.

Παραδέχομαι ότι, όσο και αν έψαξα στα σχετικά δημοσιεύματα, δεν κατάφερα να καταλάβω πώς μοιράζεται το δίκιο στην υπόθεση αυτή.
Ωστόσο, ο καβγάς γίνεται χωρίς πραγματικό λόγο, και αυτό είναι το πιο δυσάρεστο. Οι δύο πλευρές διαφωνούν για τον επιμερισμό του κόστους κατασκευής ενός έργου, του οποίου όμως η πραγματοποίηση εξαρτάται από την άδεια της Τουρκίας.  

Λοιπόν, εποικοδομητικότερο θα ήταν αν Ελλάδα και Κύπρος άφηναν στην άκρη τη διαφωνία περί του κόστους για να συγκεντρωθούν στο ουσιώδες του ζητήματος και ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Η Τουρκική εισβολή, το Διεθνές Δίκαιο και ο Γερα(για)πετρίτης...

 Του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Ο μακαριώτατος Έλληνας ΥΠΕΞ, δεν αισθάνεται ότι οι ασχημίες των Λιβύων minions του κ. Ερντογάν χρήζουν απαντήσεως
.  

Η “υπεράνω” προσέγγιση του Γ. Γεραπετρίτη  αφορά σε αόριστες διαβεβαιώσεις αναφερόμενες σε ένα αόριστο μέλλον. “Η Ελλάδα θα ασκεί τα δικαιώματά της – όλα κρίνονται στο πεδίο”.

 


 

Η επίσημη προ τριημέρου ανακοίνωση της κυβέρνησης ήταν “το διεθνές δίκαιο δεν καθορίζεται από μονομερείς ρηματικές διακοινώσεις και ευσεβείς πόθους τρίτων”.

Πράγματι, οι ρηματικές διακοινώσεις και οι ευσεβείς πόθοι δεν καθορίζουν το διεθνές δίκαιο. Αυτό που το καθορίζει, με την έννοια του σεβασμού ή της παραβίασης – δημιουργίας de facto “δικαίου”, είναι η δύναμη και η απόφαση κάποιου να τη χρησιμοποιήσει.

Η ιστορία της αργά αλλά σταθερά επισημοποιούμενης τουρκικής κατοχής της Β. Κύπρου, εξόφθαλμα σε βάρος του διεθνούς δικαίου, αποτελεί την καλύτερη απάντηση στο ΓΓ ως προς το από τι καθορίζεται αυτό το τελευταίο.

Παρεμπιπτόντως : η συνάντηση του εν λόγω με την αναγνωρισμένη λυβική διακυβέρνηση (αντίπαλη της “του Χαφτάρ”) έγινε σε …καλό κλίμα στις 15 Ιουλίου. Όμως ο σουρεαλιστικός χάρτης θαλασσίων ζωνών της τελευταίας, με τη “δυνητική υφαλοκρηπίδα της Λιβύης” περίπου εφαπτόμενη της Κρήτης, περιλαμβανόταν σε έγγραφο πρωτοκολλημένο στον ΟΗΕ από …1ης Ιουλίου, όπως αποκαλύπτεται, δυο εβδομάδες δηλ. πριν από την επίσκεψη, άσχετα αν βγήκε στη δημοσιότητα πολύ αργότερα

Υποθέτει επομένως ο “καλόπιστος” παρατηρητής ότι το έγγραφο είχε περάσει απαρατήρητο από το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών. 

Ο “κακόπιστος” πάλι υποθέτει ότι...


ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ένας ανόητος (;) διασύρει το ΥΠΕΞ!

 Του Γιώργου Χαρβαλιά

Συχνά πλέον διερωτώμαι αν μετά και τη βροντώδη παραίτηση του επικεφαλής των πολιτικών διευθύνσεων του ΥΠΕΞ, πρέσβη Ρούσου Κούνδουρου έχουν απομείνει διπλωμάτες στα ανώτερα κλιμάκια με στοιχειώδη συναίσθηση καθήκοντος.
Γιατί η αποκαρδιωτική εικόνα που εμφανίζει η ελληνική εξωτερική πολιτική, ο διαρκής εξευτελισμός, τα διαδοχικά φιάσκα και η αμήχανη περιφορά σε ξένες πρωτεύουσες ενός υπουργού-φασουλή, που μοιάζει να μην καταλαβαίνει τι του λένε, δεν είναι δυστυχώς ευθύνη μόνο των πολιτικών. Είναι και των υπηρεσιακών που βρίσκονται δίπλα του, αλλά με το μυαλό τους στην επόμενη μετάθεση αποφεύγουν να του εξηγήσουν ότι οι κινήσεις του, έξω από κάθε έννοια διπλωματικού πρωτόκολλου και στοιχειώδους αξιοπρέπειας για λειτουργό ανεξάρτητης χώρας, διασύρουν ανεπανόρθωτα τη χώρα!

Θα επανέλθω σε άλλο άρθρο γύρω από αυτό το ζήτημα σταδιακού εκφυλισμού της εθνικής συνείδησης του διπλωματικού σώματος που υπαγορεύεται από τη λογική ΕΛΙΑΜΕΠ, τη φοβικότητα και την υπαλληλική ιδιοσυγκρασία της ξενόδουλης κυβερνητικής εξουσίας. Προς το παρόν όμως επισημαίνω το τεράστιο ολίσθημα όσων στελεχώνουν το λεγόμενο «διπλωματικό γραφείο» του κυρίου Γεραπετρίτη. Οφείλουν όλοι αυτοί και συνακόλουθα η αναπληρώτρια υπουργός, που είναι και διπλωμάτης καριέρας, να εκπαιδεύσουν με ένα ταχύρυθμο σεμινάριο τον κύριο καθηγητή στα πολύ βασικά της διπλωματικής πρακτικής, την προπαίδεια -ας πούμε- του επικοινωνιακού πρωτοκόλλου.

– Μάθημα πρώτο, λοιπόν: Όταν από μονομερή ενέργεια (και εν προκειμένω ιταμή αξίωση) τρίτου μέρους θίγονται κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας, δεν απαντάς μέσω κύκλων και πηγών. Μέσω πηγών σχολιάζεις ένα θέμα μικρότερης σημασίας, για το οποίο δεν επιθυμείς να τοποθετηθείς με απόλυτη κατηγορηματικότητα, αφήνοντας περιθώρια ευελιξίας για να πεις -αν χρειαστεί- ότι οι «πηγές» δεν απέδωσαν με απόλυτη ακρίβεια το πνεύμα της κυβερνητικής γραμμής. Αυτό το ξέρει και ο τελευταίος φοιτητής Διεθνών Σχέσεων.

– Μάθημα δεύτερο: Όταν θες να πεις κάτι και να ακουστεί σε όλο τον πλανήτη, γιατί αποτελεί «κόκκινη γραμμή» της εξωτερικής πολιτικής, δεν ομιλούν «κύκλοι». Αναλόγως της βαρύτητας που επιθυμείς να αποδοθεί στη δήλωση τοποθετείται ο διορισμένος εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, ιδιότητα που στο ελληνικό υπουργείο υφίσταται αδιαλείπτως από τη δεκαετία του ’90 (τον θεσμό εγκαινίασε ο Αντώνης Σαμαράς με τον αείμνηστο ευπατρίδη Μανώλη Καλαμίδα) ή και ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών, όταν το ζήτημα άπτεται μείζονος εθνικού συμφέροντος.

Η πρόσφατη πρόκληση μιας παραπαίουσας λιβυκής κυβέρνησης κατσαπλιάδων που αμφισβήτησε το δικαίωμα της Ελλάδας να διεξάγει υποθαλάσσιες έρευνες νοτίως της Κρήτης ήταν ασφαλώς μείζονος σημασίας.  

Όπως και η πρόκληση του Αλβανού πρωθυπουργού που τόλμησε να ξεστομίσει εντός ελληνικού εδάφους, σε προεκλογική συγκέντρωση οπαδών του, ότι «το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου είναι νεκρό».

Και στις δύο περιπτώσεις, όπως και σε πολλές άλλες, η απάντηση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήρθε μέσω «πηγών» και «κύκλων». Κι εδώ υπάρχουν μόνο δύο εξηγήσεις. 

Είτε ο κύριος υπουργός έχει νοητικό πρόβλημα αξιολόγησης των προκλήσεων είτε κάποιοι άλλοι, πιο ανόητοι από τον ίδιο, κολακεύοντας τη χαμερπή ιδιοσυγκρασία του, τη δουλικότητα και την παραλυτική του αδράνεια απέναντι στον εχθρό, αποφάσισαν να τον… διευκολύνουν, λανσάροντας τη θεωρία της «έμμεσης απάντησης» μέσω τρίτων. Για να μη δημιουργούνται αχρείαστες παρεξηγήσεις…

Ειδικότερα, η περίπτωση της αυθαδέστατης λιβυκής αυθαιρεσίας με τη ρηματική διακοίνωση μιας εύθραυστης κυβέρνησης… υπό πολιορκία αποτέλεσε ψυχρολουσία πρώτου μεγέθους, αφού για αρκετές μέρες η ελληνική πλευρά διατυμπάνιζε αυτάρεσκα ότι οι τουρκολιβυκοί σχεδιασμοί εξορύξεων αφορούν οικόπεδα νοτίως της μέσης γραμμής. Το γεγονός που αποδείχτηκε στην πορεία ανυπόστατος ισχυρισμός αποδόθηκε μάλιστα σε… σεβασμό των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων! Κι εδώ τίθεται ένα θέμα για την αντίληψη υπουργών, όπως οι κ. Γεραπετρίτης και Παπασταύρου

Ο μεν ένας ταξιδεύει δεξιά κι αριστερά στη Λιβύη, πότε στην Τρίπολη και πότε στη Βεγγάζη, σταυροφιλιέται κάθε 15 μέρες με τον Φιντάν και παρ’ όλα αυτά μοιάζει να μην καταλαβαίνει γρι από αυτά που του λένε οι συνομιλητές του, αφήνοντας τη χώρα να διασύρεται ως σάκος του μποξ.  

Ο άλλος, ο πονηρός υποτίθεται, φλομώνει τους Αμερικανούς συνομιλητές του που έχουν εκδηλώσει -θεωρητικά πάντα- ενδιαφέρον για εξορύξεις νοτίως της Κρήτης με αβάσιμες διαβεβαιώσεις, οι οποίες διαψεύδονται μέσα σε ελάχιστο διάστημα ημερών.  

Εικόνα πραγματικού διπλωματικού τσίρκου, με επίσημους Έλληνες εκπροσώπους φαιδρούς και ανυπόληπτους, που δεν είναι σε θέση να εξηγήσουν διεθνώς ποια θαλάσσια οικόπεδα είναι ελληνικά, ποια τελούν υπό (αυθαίρετη έστω) αμφισβήτηση και εν τέλει τι ακριβώς εγγυήσεις παρέχει η Αθήνα για να αναχαιτίσει αυτές τις παράνομες διεκδικήσεις.

Ειδικότερα η περίπτωση του κυρίου Γεραπετρίτη διεκδικεί μνεία στα παγκόσμια διπλωματικά χρονικά. Μιλάει με την πλευρά Χαφτάρ και «αντιλαμβάνεται» ότι στρατεύεται μαζί μας με…μίνιμουμ συνιστώσα το Διεθνές Δίκαιο. Μιλάει (κατόπιν εορτής) και με τους «τελειωμένους» της Τρίπολης, διαπιστώνει… παραγωγικό κλίμα και δηλώνει αισιόδοξος ότι τα προβλήματα θα λυθούν μέσω διαλόγου, ενώ η Ελλάδα θα αναλάβει να αποτελέσει τη φωνή της Λιβύης στην Ευρώπη!

Την ίδια ώρα και οι δύο αντιμαχόμενες φράξιες της βορειοαφρικανικής χώρας, όπως αποδείχθηκε, ως Διεθνές Δίκαιο αντιλαμβάνονται το… τουρκικό δίκαιο ή εν πάσει περιπτώσει την τουρκική ανάγνωση των διεθνών κανόνων.  

Και μέσα σε όλα αυτά η Ελλάδα αντιμετωπίζει από τη συγκεκριμένη χώρα (την οποία δεσμεύθηκε να εκπροσωπεί στην Ευρώπη…) ένα τεράστιο κύμα λαθροεισβολής, για το οποίο οι Λίβυοι εμπλεκόμενοι σφυρίζουν αδιάφορα. Ο μεν Χαφτάρ έδιωξε με τις κλοτσιές έναν τρίτο Έλληνα υπουργό μαζί με κάτι Ευρωπαίους μανδαρίνους κι ύστερα έστελνε τους λιμοκοντόρους γιους του με ανθοδέσμες να μας πουν ότι δεν έχουν θέμα με εμάς, nothing personal… H δε Τρίπολη διαβεβαίωσε τον κύριο Γεραπετρίτη ότι θα το κοιτάξει το θέμα, αλλά δεν έχει πλωτά μέσα και καλό θα ήταν να σπρώξει η Ελλάδα κάνα φράγκο μέσω Ευρωπαϊκής Ένωσης για να «συγκρατηθούν οι ροές», όπως ακριβώς είχε συμβεί στην περίπτωση του Ερντογάν.

Δεν ξέρω λοιπόν αν το συνειδητοποιείτε, αλλά η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή. Γιατί απλούστατα όλοι μάς έχουν πάρει στο ψιλό, μας απειλούν, μας προσβάλλουν, μας χλευάζουν και ο Γεραπετρίτης αμύνεται υπέρ πατρίδος μέσω… κύκλων. Οι ίδιοι «κύκλοι» ή «πηγές» (διαλέγετε και παίρνετε) αμέσως μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψής του στη Τρίπολη διαβεβαίωναν τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ότι «επιτέλους κάτι αλλάζει στην ατμόσφαιρα των ελληνολιβυκών σχέσεων». Γιατί η «αύρα» του κυρίου Γεραπετρίτη λειτουργεί ως game changer σε ολόκληρη τη Μεσόγειο… Και την επομένη η αυθαίρετη Ρηματική Διακοίνωση κατατέθηκε επισήμως από τους Λίβυους στον ΟΗΕ, με την υφαλοκρηπίδα της Αφρικής να απλώνεται ως την… Κρήτη!

Προσωπικά μένω με το ερώτημα αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι απλώς βραδύνους (ξέρω κι άλλους καθηγητές που έξω από το γνωστικό τους αντικείμενο δεν είναι σε θέση να χωρίσουν δύο γαϊδάρων άχυρα) ή...

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: O φιλέλληνας κλόυν και αυτά που μας χωρίζουν με τους Λίβυους τριτοκοσμικούς κατσαπλιάδες

 Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

«Με τη Λιβύη μάς ενώνουν κοινές ιστορικές παραδόσεις, προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και μια Μεσόγειος της ευημερίας». Αυτά, μεταξύ άλλων, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών μετά τη συνάντηση με τον φύλαρχο Χαφτάρ κι εγώ, που δεν πίστευα στ’ αφτιά μου, έβαλα να ακούσω ξανά το βίντεο για να βεβαιωθώ ότι είχα ακούσει σωστά. Και επειδή είχα ακούσει σωστά, αναρωτήθηκα ποιος του γράφει αυτές τις αρλούμπες του κ. Γεραπετρίτη και γιατί καταδέχεται να τις εκστομίζει;  

Σοβαρός άνθρωπος είναι, καταρτισμένος και κοσμοπολίτης, δεν μπορεί να μην καταλαβαίνει ότι αυτά που υποτίθεται ότι μας ενώνουν είναι αυτά ακριβώς που μας χωρίζουν!

Κατ΄ αρχάς, ποιες κοινές ιστορικές παραδόσεις έχουμε εμείς με τους Λίβυους; 

Τίποτα κοινό δεν έχουμε, εδώ και 1.300 χρόνια (μόνη εξαίρεση ο δικτάτορας Καντάφι, από το πρόγραμμα του οποίου εμπνεύστηκε η χούντα του 1967 και αργότερα το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου). Αν ο υπουργός εννοούσε τη Βόρεια Αφρική της ρωμαϊκής εποχής, δηλαδή τη Βόρεια Αφρική του Επίκουρου, των Στωικών και του Αυγουστίνου των Στωικών που ήταν πιο ρωμαϊκή στον χαρακτήρα και από αυτή την Ιταλία, αυτή σαρώθηκε από τους Αραβες τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Εκτοτε, ο πολιτισμός της Λιβύης είναι Ισλάμ, μπερμπερίνοι πλιατσικολόγοι πειρατές και, από τις αρχές του 20ού αιώνα, πετρέλαιο. Τι σχέση έχουμε εμείς μαζί τους, μου λέτε; 

Μας χωρίζουν το πολιτισμικό χάσμα, το διεθνές δίκαιο και η Μεσόγειος, η οποία κάθε άλλο παρά «της ευημερίας» είναι, με τις καραβιές των μεταναστών που καταφθάνουν.  

Προσωπικά, ως Ελληνας, ντρέπομαι να ακούω τον υπουργό Εξωτερικών της χώρας μου να λέει τέτοιες αρλούμπες

Ο ίδιος πώς μπόρεσε να τις εκστομίσει;

Αν ο σκοπός ήταν να καλοπιάσουμε τον φύλαρχο, το μέσον για να το πετύχουμε δεν ήταν πάντως η κολακεία.  

Αλλος ήταν ο κατάλληλος τρόπος, θα τον επαναλάβω κι ας γίνομαι κουραστικός. Επρεπε να πάνε στον ιδιοκτήτη της «Μεγάλης Βρεταννίας» και να του πουν: «Θανάση, μας επιτρέπεις – δέκα λεπτά θα μας πάρει, δεν θα σας καθυστερήσουμε – να σηκώσουμε το περιεχόμενο της προεδρικής σουίτας; Ο λόγος είναι εθνικός». Δεν υπήρχε περίπτωση να μην ανταποκριθεί ο Θανάσης, εφόσον ο λόγος ήταν εθνικός. Τόσες δωρεές έχει κάνει η οικογένεια Λασκαρίδη στο Πολεμικό Ναυτικό, θα αρνιόταν κάτι τόσο ασήμαντο; Στο κάτω κάτω, δεν θα ξήλωναν τα έπιπλα και τις ταπετσαρίες, μόνο τα κινητά αντικείμενα θα σήκωναν – και τα πορτατίφ, φυσικά…

Υστερόγραφο:. 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: O φιλέλληνας κλόουν τερματίζει το κοντέρ της γελοιότητας και του δουλέματος των Ελλήνων λαθρομαχουταρόπληκτων ιθαγενών

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΔΙΕΘΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αγάπη μόνο!

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Σχέδιο πέντε σημείων για τη Μέση Ανατολή κόμισε στο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ ο Γιώργος Γεραπετρίτης,
«ώστε η Ευρώπη να είναι παρούσα». Στις δηλώσεις που έκανε ο έλληνας υπουργός, προσερχόμενος στο συμβούλιο, ανέφερε τα τρία από αυτά: «Περιλαμβάνει», είπε, «πρώτον, την πολιτική λύση, η οποία θα έρθει μέσω του αυτοπεριορισμού και της αποκλιμάκωσης της έντασης. Δεύτερον, την προστασία όλων των αμάχων και την προστασία της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας. Τρίτον, την έντονη συμμετοχή της ΕΕ στις διεργασίες, που γίνονται τη στιγμή».  

Τα άλλα δύο δεν τα είπε, το ένα όμως μπορώ να το μαντέψω: Θα είναι ότι, εφεξής, στη Μέση Ανατολή, αγάπη μόνο! Ή, όπως λέγαμε όταν ήμασταν πιτσιρικάδες, αφήστε τα μίση και πιάστε το άλλο που ριμάρει, αλλά δεν επιτρέπεται να το γράψω εδώ.

Με όλο τον σεβασμό στον υπουργό, τον οποίο εκτιμώ βαθύτατα και συμπαθώ πολύ, αναρωτιέμαι πόσο σοβαρή μπορεί να είναι η πρόταση, όταν αναφέρεται σε «αυτοπεριορισμό».  

Πώς «αυτοπεριορίζονται» οι εμπόλεμοι – και μάλιστα χώρες όπως ο Ισραήλ και το Ιράν; 

Με νουθεσίες και στοργή; 

Μα, δεν πολεμάνε για πλάκα, ούτε για σπορ. Υποχρεώνονται να πολεμούν, εξαιτίας πολύ συγκεκριμένων λόγων, οι οποίοι γι’ αυτούς είναι απολύτως πραγματικοί. Σε αυτούς τους λόγους, λοιπόν, θα πρέπει να απευθύνεται η πολιτική της ΕΕ, όχι στην καλή διάθεση ή τη συνείδηση των εμπολέμων. 

Επιπλέον, θα πρέπει να απευθύνεται όχι με νουθεσίες και συμβουλές, αλλά με συγκεκριμένες πιέσεις (στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές) προς τους εμπολέμους. «Μίλα ήρεμα, κράτα όμως και μια μαγκούρα», που έλεγε ο Τέντι Ρούσβελτ. 

Ποια είναι η μαγκούρα της ΕΕ; 

Ισως να βρίσκεται στο τέταρτο ή το πέμπτο σημείο της πρότασης του κ. Γεραπετρίτη.  

Θυμίζω, σχετικώς, την πρόσφατη συνάντηση των Ευρωπαίων με τον ιρανό υπουργό Εξωτερικών στη Γενεύη, στην οποία ο Ιρανός προσήλθε για να ακούσει, όπως είπε, όχι όμως για να διαπραγματευτεί, δηλαδή δεν συζήτησε τα όσα άκουσε. Και γιατί να τα συζητήσει; Μήπως δίνει καμιά σημασία στην Ευρώπη ο Τραμπ;

Γιατί, λοιπόν, προσπαθούν οι Ευρωπαίοι – από κοντά και εμείς – να βρουν μια θέση στην εικόνα; 

Επειδή...

 

NoυΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Φιλέλλην ο εύκαμπτος Γεραπετρίτης!



Του Παναγιώτη Λιάκου

Ας μπούμε στο ψητό χωρίς περιστροφές. 

Είπε ο Γεραπετρίτης στο Mega: «Αντιλαμβάνεστε ότι στο πλαίσιο αυτής της πλειοδοσίας που γίνεται σε σχέση με την κριτική περί εξωτερικής πολιτικής, ακούω ταυτόχρονα ότι είμαι φιλοπαλαιστίνιος και ότι είμαι φιλοϊσραηλινός. Η απάντηση είναι σαφής. Είμαι φιλέλληνας».

Αν μη τι άλλο, με αυτή τη δήλωση ο υπουργός Εξωτερικών του ελληνόφωνου κρατιδίου λύνει πολλές από τις απορίες μας για τους τεμενάδες, τις υποκλίσεις και τις ενδείξεις ακροτάτης ταπεινοφροσύνης που έκανε μόλις αντίκριζε τον Νεοοθωμανό «σουλτάνο» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.  

Πάνω που είχαμε την απορία μη τυχόν και είναι φιλότουρκος, μας την έλυσε. Δεν είναι φιλότουρκος. Είναι φιλέλλην!

Προσοχή! Ο φιλέλλην δεν είναι Έλλην.  

Ο Έλληνας είναι Έλληνας και δεν χρειάζεται να δηλώσει ότι είναι φίλος του έθνους και της καταγωγής μας. Το υποσυνείδητό του, το αίμα του, οι μνήμες του, η γλώσσα του, τα βιώματά του, τα συναισθήματα, οι γεύσεις και τα ηχοχρώματα, η θρησκεία του και οι -κατά Θουκυδίδη- θήκες των προγόνων του, τα μνήματά τους δηλαδή, κραυγάζουν την καταγωγή και την ταυτότητά του. Είναι Έλλην. 

Πατρίδα μας είναι αυτό που φωνάζει μέσα μας την ταυτότητά μας, αυτό που μας προσδιορίζει ως ο πηγαίος κώδικάς μας. Είμαστε Έλληνες μέχρι το τέλος του σύμπαντος κόσμου.

Ο φιλέλλην δεν είναι Ελλην. Συμπαθεί την Ελλάδα από επιλογή διότι είναι αλλοδαπός. Μπορεί και να είναι Οθωμανός/Τούρκος και να νιώθει μια κάποια αλληλεγγύη, συνάφεια προς το έθνος μας. Ουδείς δύναται να το αποκλείσει αυτό, ειδικά αν γνωρίζει τις περιπτώσεις του Μουσταφά Γκέκα* και του Ακήλ Μεχμέτ Μπέη**.

Συνελόντι ειπείν, οι ρεβεράντζες και οι τεμενάδες που έκανε στον Ερντογάν ο κ. Γεραπετρίτης ενδέχεται να είναι επιδείξεις σεβασμού ενός καραμπαμπάμ τουρκαλά προς τον σουλτάνο του. Το γεγονός ότι καταδέχεται να μιλάει στα ελληνικά και να λειτουργεί ως υπουργός Εξωτερικών του ελληνικού (;) κρατιδίου μπορεί να αποτελεί μια -κατ’ εκείνον- απόδειξη του φιλελληνισμού του.  

Πάντως, για να είμεθα και ειλικρινείς (το προσπαθούμε τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα, οπωσδήποτε τις Πέμπτες), η ντόμπρα και σταράτη δήλωση του εύκαμπτου υπουργού Εξωτερικών του ελληνικού (;) κράτους ότι είναι φιλέλλην και όχι απλώς Έλλην σε υποχρεώνει να αναρωτηθείς...

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Φακές ελευθερίας και χαβιάρι υποταγής

 

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Οι φακές είναι πλούσιες σε κάλιο, βιταμίνες και άλλα χρήσιμα στοιχεία. Φτηνή λαϊκή τροφή, που την περιφρονούσα, αλλά όλες τις διατροφικές παραξενιές μού τις διόρθωσε ο Στρατός. Μαζί με ωραίο ψωμί υπηρεσίας -αν δεν το ξέρετε, τα στρατιωτικά αρτοποιεία φτιάχνουν εξαιρετικό ψωμί- και ελιές είναι μια χαρά. Ιδίως αφού μια μέρα στο βουνό με τον Λόχο ή η διέλευση του στίβου μάχης έχουν ανοίξει την όρεξη.

Ως τροφή των ταπεινών είναι και τροφή των παλικαριών, των αληθινών, αφού τα παλικάρια στον πόλεμο τρώνε απλά πράγματα.

 Οι προδότες, οι δωσίλογοι, οι ντιντήδες πουρκουάδες στα μετόπισθεν, οι κήρυκες της «σώφρονος» υποταγής πάντα τρώνε χαβιάρι και άλλα εκλεκτά στα μετόπισθεν. Γι’ αυτό θα έλεγα, κάλλιο πατριώτης, παλικάρι της φακής στην πρώτη γραμμή, παρά πουρκουάς της υποταγής στο Κολωνάκι.

Επειδή δε αναρωτήθηκε ο πρωθυπουργός, εγώ που και στον Έβρο πήρα καθαρή θέση στήριξης της κυβέρνησης και τον συνεχάρην για τα εξοπλιστικά, την αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία και άλλα θετικά που έγιναν, απέδειξα πως δεν έχω ιδιοτελή κομματικά γυαλιά, δικαιούμαι να κάνω κριτική και να του πω πως η συλλήβδην επίθεση σε όποιον εκφράζει πατριωτικές θέσεις και ανησυχίες είναι μεγάλο λάθος, όπως και οι αδιάκριτες και χυδαίες επιθέσεις από τα επώνυμα και ανώνυμα τρολ κατά του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή.

Σοβαρά τώρα, πιστεύει πως κερδίζει από αυτόν τον αυτοπυροβολισμό;

Και ποιος έδωσε αφορμές με δηλώσεις, αν όχι ο Γεραπετρίτης, για να υπάρξουν ανησυχίες για τον τρόπο που η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται τον διάλογο με την Τουρκία;

Ποιος είπε για ήρεμη γειτονιά «κι ας με πουν μειοδότη»;

Εγώ;

Αλλά εγώ που στήριξα στον ‘Εβρο και στα εξοπλιστικά και στις συμμαχίες, με τις ταπεινός δυνάμεις και την πένα μου, ρωτάω, είναι καλό επιχείρημα πως κήρυξαν 12 μίλια χωρικά ύδατα στο Ιόνιο και κάνουνε το παπί στο Αιγαίο και στην Κρήτη;

Αν περιμένει ο Κυριάκος να έρθουν κι άλλα όπλα, να δυναμώσουμε και να κηρύξει 12 μίλια παντού, πάω πάσο, παρεξήγησις και θα φέρω δώρο κροκέτες στον στραβοκάνη τον Peanut.

Τώρα που θα δούμε τον Φιντάν γιατί δεν του θέτουμε το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης της Ίμβρου και της Τενέδου, τη βεβήλωση της Αγίας Σοφίας και τόσων ναών και μνημείων μας, την κατοχή της Κύπρου, τη δράση της φιδοφωλιάς του Προξενείου, την αναγνώριση από την ίδια την Τουρκία της Γενοκτονίας Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων και την αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων;

Αν του τα πει αυτά ο Γεραπετρίτης, θα μάθει αν έχει τικ ο Φιντάν και υπέρταση.

Εν τω μεταξύ, ενώ κάποιοι, ελιαμεπιτζήδες και λοιποί Απόστολοι του Μαρασμού μας κανοναρχούν να σκύψουμε, συμβαίνουν πράματα και θάματα.

Στην Τουρκία το σκατό έχει φτάσει στην κάλτσα του βαθέος κράτους, διότι βλέπουν να έρχεται το Κουρδικό Κράτος, με τη βοήθεια Ισραήλ – ΗΠΑ. Ιρακινό, Ιρανικό και Συριακό Κουρδιστάν θα ενωθούν και θα εκραγεί το τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν. Μέχρι που ο Μπαχτσελί, ο ηγέτης των «Γκρίζων Λύκων», πρότεινε να φέρουν τον Οτσαλάν από το Ιμαρλί να μιλήσει στην Εθνοσυνέλευση στην Άγκυρα! Προσπαθούν για πολλοστή φορά να εξαπατήσουν τους Κούρδους.

Ματαιοπονούν. Η δημιουργία του Μεγάλου Κουρδιστάν θα βάλει φωτιά στην Τουρκία και ο Ερντογάν και ο Φιντάν θα ψωνίσουν από σβέρκο με το μεγαλεπήβολο εξοπλιστικό πρόγραμμα που έχουν εξαγγείλει. Είναι σαν εμείς να αγοράζουμε Rafale, Belharra, να φτιάξουμε drones και να κινδυνεύουμε με εξέγερση σε όλη τη χώρα και να αποσχιστούν όλη η ∆υτική Ελλάδα και η Ήπειρος.

Και τι θα κάνουν τα μεμέτια;

Οι Κούρδοι δεν είναι μόνο στο Ντιγιαρμπακίρ, στην Ούρφα, στο Μάρντιν, στις πόλεις και στα χωριά του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν, που θα βλέπουν τα αδέρφια τους να φτιάχνουν ενιαίο κράτος. Είναι παντού, σε όλη την Τουρκία. Οι ισλαμοφασίστες θα βομβαρδίσουν τις ίδιες τους τις μητροπόλεις, την Κωνσταντινούπολη, τα Αδανα, τη Σμύρνη, όπου ΕΚΤΟΣ Κουρδιστάν ζουν εκατομμύρια συνειδητοποιημένοι Κούρδοι εσωτερικοί μετανάστες;

Μόνο η Πόλη έχει περισσότερους Κούρδους από όσος είναι ο πληθυσμός όλου του Λεκανοπεδίου Αττικής. Εκεί είναι άχρηστα τα Μπαϊρακτάρ, οι πύραυλοι, το ισπανικό ελικοπτεροφόρο, που πλασάρουν ως δήθεν αεροπλανοφόρο, και άλλα υπαρκτά ή μελλοντικά συστήματα δισεκατομμυρίων, διότι ∆ΕΝ υπάρχει Τουρκικό Έθνος.

Η χώρα είναι πολυεθνική, χτισμένη πάνω στη Γενοκτονία, στην καταπίεση, στο ψεύδος.

Εμείς τι δεν πρέπει να κάνουμε;

Να ...

 

NoυΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Είναι μειοδότες;

 

 

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ…

Του Παντελή Σαββίδη

Ο πρωθυπουργός αντέδρασε, παιδαριωδώς ενοχλημένος, στην ερώτηση που του έγινε μετά τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ για το διάλογο με την Τουρκία.

Ενοχλήθηκε, σε αντίθεση με τον κ. Γεραπετρίτη, για τις κατηγορίες περί προδοσίας και άρχισε να απαριθμεί μερικές από τις περιπτώσεις που τα χρόνια της πρωθυπουργίας του αντιμετώπισε και επιτέλεσε, στοιχειωδώς, το καθήκον του ως επικεφαλής της κυβέρνησης.

Αναρωτήθηκε που ήταν όλοι όσοι σήμερα του κάνουν κριτική για την πολιτική του προς την Τουρκία όταν στον Έβρο, το 2020, το ελληνικό κράτος αντιμετώπισε τη μεθοδευμένη επίθεση της Τουρκίας με εργαλειοποίηση δεκάδων χιλιάδων μεταναστών και την πίεση να εισέλθουν σε ελληνικό έδαφος.

Αποτελούσε αυτονόητη αντίδραση κράτους που δεν θα ήθελε να υποδουλωθεί η αντίδραση αλλά ο κ. Μητσοτάκης το θεωρεί κατόρθωμά του.

Ο ίδιος, βεβαίως, βρισκόταν στο γραφείο του στην Αθήνα αλλά πολλοί από όσους και σήμερα στέκουν απέναντί του ήταν στο πεδίο. Και τον πίεζαν να αντιδράσει.

Eκεί που γελοιοποίησε ο ίδιος τα επιχειρήματά του ήταν όταν αναρωτήθηκε «που ήταν όλοι αυτοί», όταν η κυβέρνηση παρήγγειλε τα Ραφάλ και τις φρεγάτες.

Όλοι αυτοί είναι αυτοί που θα τα πληρώσουν σε αντίθεση με τον κ. Μητσοτάκη που μπορεί να βγει ωφελημένος. Αυτοί που τον πίεσαν να κάνει τις αγορές. Αυτοί που τον πιέζουν να μην επιλέξει τα πολεμικά πλοία LCS που του προσφέρουν οι Αμερικανοί αλλά κάτι σοβαρότερο. Και δεν τους ακούει.

Το επίμαχο ζήτημα, που δημιουργεί ρήγματα και στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας είναι εάν το κυβερνητικό πλαίσιο προσέγγισης με την Τουρκία παραχωρεί κυριαρχία στη γειτονική χώρα. Οι κκ. Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης υποστηρίζουν πως δεν θα συζητήσουν θέματα κυριαρχίας, η Τουρκία θέλει να θέσει στο τραπέζι όλα τα ζητήματα που έχει εγείρει, τα οποία περιέχουν και θέματα κυριαρχίας και τη λύση του προβλήματος ανέλαβαν οι δύο υπουργοί εξωτερικών, Γεραπετρίτης και Φιντάν.

Η ιστορία δείχνει ότι η Τουρκία δεν διαπραγματεύεται αλλά υπαγορεύει.

Το πρόβλημα που πρέπει να λύσει με πειστικότητα ο κ. Γεραπετρίτης είναι πώς θα αποδεχθεί το τουρκικό πλαίσιο αλλά δεν θα γίνει εμφανές στην ελληνική κοινή γνώμη. Όσο και αν ακούγεται βαρύ ο κ. Γεραπετρίτης εψεύσθη δημοσίως στην περίπτωση της Κάσου. Αυτό τον καθιστά αναξιόπιστο. Στην ακαδημαϊκή κοινότητα θα πρέπει να έχει υποστεί μείωση και το κύρος του δεδομένου ότι ως καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου διδάσκει πως θα πρέπει να λειτουργεί η πολιτεία. Ο ίδιος δεν λειτούργησε σύμφωνα με τη διδασκαλία του.

Επί του θέματος. Ο κ. Γεραπετρίτης ρυθμίζει νομικίστικα μια σειρά θεμάτων που άπτονται της διαπραγμάτευσης με τρόπο που συνιστά ελληνική υποχώρηση κι ένα από αυτά τα θέματα είναι το νομοσχέδιο για τις «μικρονησίδες» και την απαγόρευση ανάπτυξής τους.

Στόχος αυτής της ρύθμισης είναι να στερηθούν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας όπως είναι η θέση της Τουρκίας.

Γιατί;

Η θέση Γεραπετρίτη και Μητσοτάκη είναι ότι κόκκινη γραμμή για την Αθήνα είναι τα 6 ναυτικά μίλια χωρικών υδάτων, δηλαδή η σημερινή αιγιαλίτιδα ζώνη.

Από τις συνεχείς τοποθετήσεις τους δεν διακρίνεται πουθενά ότι σκοπεύουν να την επεκτείνουν στο Αιγαίο.

Θα παραμείνουν στα 6 μίλια καθώς αρχίσουν συνομιλίες με την Τουρκία για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα;

Αν αυτό συμβεί, εδώ βρίσκεται η υποχώρηση σε θέμα κυριαρχίας.

Το Διεθνές Δικαστήριο έχει αποφασίσει στο παρελθόν, λένε καθηγητές διεθνούς δικαίου, ότι εάν λάβει μια απόφαση για οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, τα χωρικά ύδατα των επίδικων χωρών δεν αλλάζουν μετά την απόφαση και την αποδοχή της. Δηλαδή, εάν Ελλάδα και Τουρκία προσφύγουν στο Διεθνές Δικαστήριο μετά από συνομιλίες που θα οδηγήσουν σε συνυποσχετικό, και το συνυποσχετικό συνταχθεί με χωρικά ύδατα 6 μιλίων, οι χώρες δεν θα μπορέσουν να μεταβάλλουν τα χωρικά τους ύδατα μετά την απόφαση. Και εν προκειμένω, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει, μετά από μια τέτοια απόφαση, να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα. Αυτό αποτελεί παραχώρηση κυριαρχίας.

Γίνεται αναφορά στην ομότιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Χαριτίνη Δίπλα η οποία υποστηρίζει ότι το καθεστώς της ΑΟΖ αρχίζει μετά το τέλος της χωρικής θάλασσας, όσα μίλια και αν είναι αυτή και φθάνει το πολύ ως τα 200 μίλια. Άλλο από πού μετράται η ΑΟΖ (μετράται από την ακτή) και άλλο από πού αρχίζει το καθεστώς. Έτσι, εάν τα μέρη πάνε στο δικαστήριο με χωρικά ύδατα 6 ν.μ η ΑΟΖ τους θα είναι 194 ν.μ. Αν πάνε με χωρικά ύδατα 12 ν.μ. η ΑΟΖ θα είναι 188 ν.μ. Το δικαστήριο στην απόφασή του έλαβε υπόψη το εύρος των χωρικών υδάτων.

Γι’ αυτό, συνήθως, οι συνομιλίες για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα γίνονται META την επέκταση των χωρικών υδάτων, δικαίωμα το οποίο είναι μονομερές.

Δηλαδή, οι χώρες έχουν δικαίωμα να επεκτείνουν τα χωρικά τους ύδατα μέχρι τα 12 μίλια όπου η απόσταση μεταξύ των δύο μερών το επιτρέπει ή μέχρι τη μέση γραμμή όταν η απόσταση είναι μικρότερη των 24 μιλίων, χωρίς να ρωτήσουν τον απέναντί τους.

Το δικαίωμα αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο. Είναι μονομερές.

Το ότι πρέπει να το διαπραγματευτεί η χώρα με την Τουρκία το είπε η κ. Μαρία Γαβουνέλη, Γενική Διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ και καθηγήτρια Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην ΕΡΤ με ένα στιλ λαϊκής αγοράς αλλά η πλειονότητα των συναδέλφων της διαφωνεί.

Ακόμη και αν η κ. Γαβουνέλη αποτελεί μέρος μιας αλυσίδας προσώπων εντεταγμένων στην κυβερνητική μεθόδευση προετοιμασίας της κοινής γνώμης, η κυβέρνηση δεν έχει δηλώσει πως προτίθεται να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα.

Ο πρωθυπουργός μιλά για θαλάσσιες ζώνες και διευκρινίζει πως υπονοεί ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. ΑΟΖ κι υφαλοκρηπίδα με ποια χωρικά ύδατα κ. Μητσοτάκη;

Η παράλειψη είναι σοβαρότατη και όχι τυχαία.

Βεβαίως, την Κυριακή μετά τις δηλώσεις Ερντογάν για ολιστική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών διαφορών η κυβέρνηση διέρρευσε σε προσφιλή της κυβερνητική εφημερίδα (Καθημερινή) ότι δεν συζητά με βάση τα 6 μίλια, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα τα επεκτείνει, αλλά επίσημη δήλωση δεν έχει γίνει. Η διαρροή διαψεύδεται εύκολα.

Η τρίτη μεθόδευση προήλθε από ανταπόκριση του ΣΚΑΪ από την Τουρκία. Ο ανταποκριτής της τηλεόρασης ανέπτυξε έναν συλλογισμό ο οποίος κατέληγε πως η τουρκική κοινή γνώμη έχει εθισθεί στα 6 ναυτικά μίλια ως χωρικών υδάτων της Ελλάδας και θα θεωρήσει βαριά ήττα του Ερντογάν οποιαδήποτε συζήτηση που θα τα επεκτείνει.

Στη σειρά των προβληματισμών και των επιφυλάξεων για την ειλικρίνεια της κυβέρνησης, είναι τα 153 νησιά του Αιγαίου των οποίων την ιδιοκτησία αμφισβητεί η Τουρκία και δεν συζητά για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα αν δεν προσδιοριστεί το πού ανήκουν.

Ακολουθούν και άλλα από πλευράς Τουρκίας στα οποία δεν χρειάζεται να αναφερθούμε εδώ.

Το συμπέρασμα είναι ότι…

NoυΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Περί μειοδοτών

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο Έλληνας πρωθυπουργός κος Κυριάκος Μητσοτάκης, ευρισκόμενος στις Βρυξέλλες και απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για τις επικρίσεις που δέχεται η κυβέρνηση στο θέμα του συνεχιζόμενου διαλόγου με την Τουρκία, εξανέστη και απάντησε ως εξής:

«Διαπιστώνω ότι υπάρχουν πολλές εξαιρετικά ακραίες φωνές στην Ελλάδα, από κόμματα τα οποία βρίσκονται στα δεξιά της ΝΔ τα οποία περίπου κατηγορούν την κυβέρνηση, εμένα, τον υπουργό Εξωτερικών, ότι είμαστε «μειοδότες», γιατί κάνουμε τι; Γιατί συζητάμε με την Τουρκία;

Αναρωτιέμαι: πού ήταν όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες όταν εμείς προστατεύαμε τα σύνορα της Ελλάδος στον Έβρο; Πού ήταν όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες όταν εμείς επεκτείναμε τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια στο Ιόνιο;  Όταν υπογράφαμε την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη με την Αίγυπτο, δημιουργώντας κυριαρχικά δικαιώματα με τη βούλα; Πού ήταν όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες όταν αγοράζαμε τις Belh@rra, τα Rafale; Όταν κάναμε την παραγγελία για τα F-35;»

Συνεχίζοντας αναφέρθηκε σε «πατριώτες της φακής» και σε εκείνους που «θεωρούν τους εαυτούς τους πιο πατριώτες από ότι είμαστε όλοι εμείς. Υποψιάζομαι ότι σε μία πραγματική κρίση θα ήταν οι πρώτοι που θα έβαζαν την ουρά στα σκέλια».

Κατ’ αρχάς, ο πρώτος που μίλησε για μειοδοσία, είναι ο ίδιος ο κ. Γεραπετρίτης, ο οποίος, σε συνέντευξή του στον Παύλο Τσίμα, στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, είπε επί λέξει τα εξής: «Αν είναι να αφήσω μία μεγάλη παρακαταθήκη για τη χώρα μου, για τις επόμενες γενιές, να είναι γειτονιά η οποία θα είναι ήρεμη, μία Ελλάδα της αυτοπεποίθησης της σταθερότητας και της υπερηφάνειας, ας χαρακτηριστώ και μειοδότης.»

Άρα, όταν ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών είναι αυτός που προαναγγέλλει μειοδοσία, τότε το περίεργο και το επικίνδυνο για τη χώρα θα ήταν να μην υπάρχουν οι φωνές που αντιδρούν στην επερχόμενη εθνική μειοδοσία.

Ο εκνευρισμός και τα βέλη του κ. Μητσοτάκη μάλλον θα έπρεπε να στραφούν κατά εκείνου που προανήγγειλε την μειοδοσία, υπό την προϋπόθεση ότι κάτι τέτοιο δεν έχει τύχει της έγκρισής του.

Αν έχει δώσει την άδειά του για τα πεπραγμένα του κ. Γεραπετρίτη, τότε «Κρείττον του λαλείν το σιγάν».

Όσο για τα επιτεύγματα που επικαλείται ο κ. πρωθυπουργός, τα 12 μίλια στο Ιόνιο όχι μόνο δεν μπορεί να θεωρούνται μια γενναία πατριωτική πράξη, αλλά μάλλον πράξη που ανοίγει το δρόμο για την απεμπόληση δικαιωμάτων στο Αιγαίο, στο θέμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων, αφού η τμηματική επέκταση αποτελεί απόδειξη ότι η Ελλάδα λαμβάνει υπ’ όψιν της και στην πράξη το παράνομο casus belli της Τουρκίας.

Άλλωστε, αυτή είναι και η άποψη της κυρίας Γαβουνέλη, γενικής διευθύντριας του ΕΛΙΑΜΕΠ, η οποία σε συνέντευξή της στην ΕΡΤ είπε: «Σήμερα τα χωρικά μας ύδατα στο Αιγαίο είναι στα έξι μίλια, στο Ιόνιο, δηλαδή από το ακρωτήριο Ταίναρο και δυτικότερα, είναι 12, είναι μία πολύ σημαντική εξέλιξη, το γεγονός ότι αποφασίσαμε μία στιγμή, ότι η χώρα δεν χρειάζεται να έχει ενιαίο εύρος αιγιαλίτιδας ζώνης και επομένως “σπάσαμε” αυτή τη διαφορά. Δυτικά 12, ανατολικά 6.»

Όσον αφορά την υπογραφή συμφωνίας οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, αυτή δεν έχει «ξεχάσει» μόνο το σύμπλεμα της Μεγίστης αλλά και τη μισή Ρόδο, αφήνοντας ορθάνοιχτη την πόρτα στην Τουρκία και την Αίγυπτο να οριοθετήσουν μεταξύ τους ΑΟΖ μετά τον 28ο μεσημβρινό, σε περιοχές που με βάση το διεθνές δίκαιο και τον Χάρτη της Σεβίλης, έπρεπε να έχουν οριοθετηθεί μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας. Πέραν αυτού, μόνοι μας αναγνωρίσαμε μειωμένη επήρεια στην Κρήτη κατά 10% και στην Κάσο, Κάρπαθο και Ρόδο περίπου 20%». Το γεγονός ότι δεν οριοθετήθηκε ΑΟΖ ανατολικότερα του 28ου μεσημβρινού δίνει ζωτικό χώρο στην Τουρκία, για να συνεχίσει τις παράνομες διεκδικήσεις της.

Όσον αφορά στις παραγγελίες των οπλικών συστημάτων, αυτό είναι σωστή και επιβεβλημένη ενέργεια, αλλά όπλα χωρίς εθνικό σχέδιο και αποφασιστικότητα για υπεράσπιση των εθνικών δικαίων, της εθνικής κυριαρχίας και των κυριαρχικώ δικαιωμάτων, καταλήγουν να είναι πανάκριβα παλιοσίδερα.

Τέλος, να παραθέσουμε απόσπασμα συνέντευξης που έδωσε ο συνομιλητής του κ. Γεραπετρίτη, Χακάν Φιντάν στη Haber Global, στην οποία συνέντευξη, πέραν του ότι μιλά προσβλητικά για την Ελλάδα, μας ενημερώνει ότι έχουν δοθεί εντολές στους τουρκικές ένοπλες δυνάμεις να είναι έτοιμες, σε περίπτωση που η Ελλάδα προβεί σε προκλήσεις, όπως για παράδειγμα το θαλάσσιο πάρκο στο Αιγαίο, το οποίο το περιορίσαμε πανικόβλητοι στα χωρικά ύδατα των νησιών, όταν μας… μάλωσε η Τουρκία.

Ιδού, λοιπόν, τι μας λέει ο Τούρκος ΥΠΕΞ:

NoυΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γλωσσάρι στα Ελληνοτουρκικά: Ο ορισμός της έννοιας «Γεραπετρίτειος δόλος»

 

Γράφει ο Παναγιώτης Παύλος

Κατόπιν αιτήματος πολλών αναγνωστών και λοιπών ενδιαφερομένων, παραθέτουμε ακολούθως τον πλήρη ορισμό αυτού που σε συνέχεια πληθώρας δημόσιων τοποθετήσεων εισήγαμε, κι έχει ήδη καθιερωθεί ως «γεραπετρίτειος δόλος», διατυπωμένον προς διευκόλυνση των αναλυτών στα ζητήματα των ελληνοτουρκικών σχέσεων κι εθνικής εξωτερικής πολιτικής εν γένει, αλλά και προς διαφώτιση όλων των Ελλήνων.

Ιδού, λοιπόν:

‘Ο όρος «Γεραπετρίτειος δόλος» χρησιμοποιείται στα ελληνοτουρκικά για να δηλώσει την αντιστροφή της αιτιώδους σχέσης κατά την οποία η «μείζων διαφορά Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ» ως αιτιατό της τουρκικής αμφισβήτησης της ελληνικότητας του Αιγαίoυ αντιστρέφεται, και γίνεται αποδεκτή από την Ελλάδα ως αίτιο αυτής. Σκοπός του Γεραπετρίτειου δόλου είναι η παραπλάνηση της ελληνικής κοινής γνώμης και η διευκόλυνση επιβολής της κατευναστικής μειοδοτικής ατζέντας παραχωρήσεων προς την Τουρκία στο πλαίσιο δήθεν διευθέτησης των ελληνοτουρκικών σχέσεων’.

Η έννοια παραπέμπει στην πολιτική αντίληψη και ρητορική πρακτική που εισήγαγε για πρώτη φορά στη δημόσια σφαίρα το 2024, ο καθηγητής Νομικής Γιώργος Γεραπετρίτης.

Συγκεκριμένα, ο κ. Γεραπετρίτης, ως Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη από τον Ιούνιο του 2023, καταφεύγει σε αυτήν την αντίληψη την οποία και εκφράζει συστηματικά, στην ακόλουθη απόπειρα. Να πείσει, δηλαδή, την ελληνική κοινωνία για…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟ-ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Για ποιο «παράθυρο ευκαιρίας» μιλάμε;

 

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ενώ ο Ερντογάν συνεχίζει ακάθεκτος τη νεοοθωμανική του «επέλαση» στα Βαλκάνια ενισχύοντας, μεταξύ άλλων, και τις στρατιωτικές σχέσεις με Σκόπια, Κοσσυφοπέδιο και Αλβανία, παραμένει ερωτηματικό το «παράθυρο ευκαιρίας» που επικαλείται ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών κ. Γεραπετρίτης, για το οποίο δεν κάνει καμία έστω και απλή αναφορά σε τι συνίσταται.

Τι είναι δηλαδή αυτό το περίφημο «παράθυρο ευκαιρίας», το οποίο εάν σπεύσουμε να εκμεταλλευθούμε και οριοθετήσουμε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα με την Τουρκία, θα εξασφαλίσει την ειρήνη για τις επόμενες γενιές.

Ο ίδιος ο κ. Γεραπετρίτης, μάλιστα, σε συνέντευξη που παρεχώρησε τον δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα, στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ, είπε: «Αν είναι να αφήσω μια μεγάλη παρακαταθήκη για τη χώρα μου για τις επόμενες γενιές, να είναι μια γειτονιά η οποία θα είναι ήρεμη, μια Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, της σταθερότητας, της υπερηφάνειας, ας χαρακτηριστώ και μειοδότης».

Επειδή αρκετοί στην Ελλάδα παρακολουθούμε τις αντίστοιχες δηλώσεις των Τούρκων αξιωματούχων αλλά και του ιδίου του Χακάν Φιντάν, ομολόγου του Έλληνα ΥΠΕΞ, δεν είδαμε να ξεστομίζει ποτέ η λέξη μειοδότης ή κάποια άλλη αντίστοιχης έννοιας, γιατί για να χαρακτηριστεί κάποιος μειοδότης, θα πρέπει να προβεί σε πράξεις που δικαιολογούν αυτόν τον χαρακτηρισμό.

Σημειωτέον ότι με βάση το λεξικό της κοινής νεοελληνικής, εθνικός μειοδότης είναι «αυτός που κάνει παραχωρήσεις που βλάπτουν τα εθνικά συμφέροντα».

Ο κ. Γερπατετρίτης, αν σέβεται τον ελληνικό λαό, θα πρέπει να εξηγήσει σε ποιες παραχωρήσεις είναι διατεθειμένος να προχωρήσει προς τους Τούρκους, για να πετύχει το αποτέλεσμα που εύχεται.

Πάντως, η δημοσιογράφος της εφημερίδας Hürriyet και υπεύθυνη του πολιτικού ρεπορτάζ στην εφημερίδα, αναφερόμενη σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Έλληνας ΥΠΕΞ στην εφημερίδα Καθημερινή, αφού περιγράφει τα όσα είπε ο κ. Γεραπετρίτης, γράφει:

«Σε δηλώσεις του, ο Έλληνας Υπουργός επέστησε την προσοχή στη σημασία του διαλόγου μεταξύ των δύο χωρών. Δεν έχουν αλλάξει, λοιπόν, οι κόκκινες γραμμές της Ελλάδας, αλλά της Τουρκίας; Σε ποιο στάδιο βρίσκονται οι σχέσεις των δύο χωρών;

Ζήτησα από ανώτερες διπλωματικές πηγές τις απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις, κεφάλαιο προς κεφάλαιο.

Ζήτησα από ανώτερες διπλωματικές πηγές τις απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που γεννά αυτή η συνέντευξη.

»Λέγοντας ότι υπάρχει πολιτική βούληση και από τις δύο πλευρές για συνέχιση του διαλόγου, ας περάσουμε στους λόγους έναρξης αυτών των συνομιλιών και στις θέσεις της Τουρκίας. Τα σημεία που υπογράμμισαν υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές είναι τα εξής:

»Πρώτον, οι αρχές της Τουρκίας και της Ελλάδας πρέπει να συνεργαστούν για την ενίσχυση της σταθερότητας και της ειρήνης στην περιοχή. Υπάρχουν θέματα για τα οποία οι δύο χώρες δεν συμφωνούν, αλλά ο αριθμός των θεμάτων που μπορούν να συμφωνηθούν δεν είναι μικρός.

»Δεύτερον, δεν υπάρχει αλλαγή στις θέσεις των δύο χωρών για τα θέματα του Αιγαίου. Για την Τουρκία δεν είναι δυνατό να περιοριστούν οι διαφορές των θέσεων των δύο χωρών στο Αιγαίο σε ένα μόνο θέμα. Η συντριπτική πλειονότητα των θαλάσσιων και αεροπορικών ζητημάτων είναι νομικά αλληλένδετα. Είναι νομική απαίτηση να αντιμετωπιστούν αυτά τα ζητήματα από κοινού.

»Τρίτον, στόχος της Άγκυρας είναι να μην αφήσει άλυτα ζητήματα που μπορεί να δημιουργήσουν εν συνεχεία ένταση και κρίσεις, καθώς στόχος του διαλόγου είναι να επιτευχθεί μια μόνιμη ηρεμία στις σχέσεις των δύο χωρών. Η Άγκυρα επιθυμεί μια μόνιμη, συνολική και δίκαιη λύση σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο σε διαφορές όπως είναι τα χωρικά ύδατα και το εύρος του εναέριου χώρου, για τους γεωγραφικούς σχηματισμούς των οποίων η κυριαρχία δεν έχει καθοριστεί, για το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νησιών και τη διαχείριση του FIR. Αν δεν δοθεί λύση διαπραγματευτική σε αυτά διμερώς, η Άγκυρα σκέφτεται να τα πάει όλα πακέτο στη διεθνή δικαιοδοσία.

»Υπάρχει και το θέμα των μειονοτήτων. Η Άγκυρα γνωρίζει ότι η Ελλάδα τείνει να παρουσιάζει το ζήτημα ως ένα διεθνές ζήτημα θρησκευτικής ελευθερίας ή ανθρωπίνων δικαιωμάτων που απασχολεί τη διεθνή κοινότητα. Θα γράψω όμως τις απόψεις ανώτερων διπλωματικών πηγών σε αυτό το θέμα: Δεν είναι δυνατόν η Άγκυρα να δεχτεί μια συνεννόηση του τύπου “Η ελληνική μειονότητα είναι υπόθεση της διεθνούς κοινότητας, ενώ η τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης είναι μόνο εσωτερικό ζήτημα της Ελλάδας”.

»Η Ελλάδα πρέπει να σταματήσει τις προσπάθειές της να αρνείται την εθνική ταυτότητα της τουρκικής μειονότητας, να μην αναγνωρίζει τους εκλεγμένους θρησκευτικούς ηγέτες της, να περιορίζει ουσιαστικά τις δυνατότητες εκπαίδευσης, να υποσκάπτει τα μειονοτικά θεμέλια, εν ολίγοις, να εκφοβίζει την τουρκική μειονότητα. Όπως η Τουρκία βλέπει την ελληνική μειονότητα ως πλούτο και γέφυρα φιλίας μεταξύ των δύο χωρών, η προσδοκία είναι ότι η τουρκική μειονότητα θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο από την Ελλάδα.

» Η Ελλάδα θα πρέπει επίσης να αναθεωρήσει την προσέγγισή της για τους συμπατριώτες μας που δεν καλύπτονται από τη Συνθήκη της Λοζάνης. Όσοι κατοικούν σε Θεσσαλονίκη, Ρόδο και Κω δεν εμπίπτουν στο μειονοτικό πλαίσιο που ορίζει η Συνθήκη της Λοζάνης. Απαίτηση της Άγκυρας είναι η ελληνική πολιτεία να λάβει μέτρα προς αυτούς στη βάση των οικουμενικών αξιών και σύμφωνα με τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα».

Αυτά μας λέει η κυρία Χαντέ Φιράτ, η οποία, μάλιστα, επικαλείται «υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές».

Με δεδομένο ότι στην Τουρκία η διπλωματικές πηγές είναι αδιανόητο να μιλούν έστω και υπό καθεστώς ανωνυμίας στους δημοσιογράφους, αν δεν εκφράζουν την πολιτική της κυβέρνησης και με δεδομένο ότι ο Χακάν Φιντάν δεν μίλησε για κινήσεις από πλευράς του σε αυτήν την διαδικασία, που θα τον χαρακτηρίσουν «μειοδότη», είναι αδήρητη ανάγκη…