ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Υπάρχει Δημοκρατία χωρίς ντροπή;

Τσίπρας καμαρωτός ξανασώζει τους αγρότες, εν τω μεταξύ παίζει να μην ξέρει ποιο είναι το μπροστά και ποιο το πίσω του τρακτέρ. pic.twitter.com/d6z8BVizPt

— Αλήτμπιρό (@Local_Bureau) February 18, 2023

Παραιτήσου μωρέ μαλακα. Παραιτήσου ρε χεστη που δύο μήνες τώρα, δεν μπορείς να εφαρμόσεις το νόμο και τους κάνεις δωράκια. Οι γνωστοί μαλακες θα τον πληρώσουμε όπως πάντα εννοείται. Και όσο σκέφτομαι ότι από αύριο οι γνωστοί μαλακες που πληρώνεις θα χαίρονται με την ηγετική σου… pic.twitter.com/d1s4rMeaGG

— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) January 14, 2026

Με στόλο πολυτελών SUV ο Νίκος Ανδρουλάκης στα μπλόκα , αξίας άνω των 120.000 ευρώ το καθένα , με πρώτο και πιο χαρακτηριστικό μία BMW X6https://t.co/OYCOH44unq

— Greek (@Greece041840) January 12, 2026

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ 

Η «ιστορία» με την οποία ξεκινώ, ελπίζω να μην είναι πραγματική αλλά μύθος. Διότι, σε αντίθεση με την πραγματικότητα, μόνον οι μύθοι διδάσκουν.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον «μύθο», διότι μύθο την θέλουμε, επί Θάτσερ, οι λιμενεργάτες της Αγγλίας βρίσκονταν σε άγρια απεργία, με οικονομικά αιτήματα που ανέτρεπαν την δημοσιονομική πολιτική της χώρας.

Μπροστά λοιπόν στο αδιέξοδο, η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ τους δήλωσε ότι υποχωρεί στον εκβιασμό και αποδέχεται τα αιτήματά τους. Με μία όμως προσθήκη: ότι, με «διάγγελμα», θα ενημέρωνε την κοινωνία πόσο θα της κοστίσει η ήττα από τον εκβιασμό.

Και τότε έγινε «θαύμα, που μόνον η ντροπή επιτελεί: Οι λιμενεργάτες, από ντροπή, αποχώρησαν, χωρίς να εμμείνουν στα αιτήματά τους.

Αυτήν την μαγική δύναμη της ντροπής, φαίνεται πως ήξερε ο Δίας και γι’ αυτό, κατά τον μύθο του Πλάτωνα στον Πρωταγόρα, όταν κατάλαβε ότι η ξεδιαντροπιά μπορούσε να αφανίσει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, έστειλε στους ανθρώπους τις δύο απαραίτητες, για την ύπαρξη κοινωνίας, αρετές: Την ντροπή και τη δικαιοσύνη.

Επειδή όμως ήξερε  πόσο τέρατα ήταν οι άνθρωποι, οπότε δεν τους είχε εμπιστοσύνη, έκανε την ντροπή υποχρεωτική με νόμο!

Με τον οποίο ανακήρυξε σε «νόσον της πόλεως», όσους δεν μπορούσαν να συμμορφωθούν με τους κανόνες που επιβάλλουν η ντροπή και η δικαιοσύνη.

Και αφού οι ξεδιάντροποι κηρύχθηκαν «αρρώστια της πόλης», επέβαλε, ως «υγειονομικό μέτρο», την θανάτωσή τους: «….τον μη δυνάμενον  αιδούς και δίκης μετέχειν κτείνειν ως νόσον πόλεως».

Αυτήν ακριβώς την «αρρώστια της πόλης» βιώσαμε ως «αναισχυντία» ή «ξεδιαντροπιά», την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Όταν οι ισχυρές συντεχνίες, οι οποίες, με ληστρικούς εκβιασμούς εναντίον της κοινωνίας – κατέβαζαν μέχρι και τους διακόπτες του ηλεκτρικού ρεύματος - είχαν πετύχει να απομυζούν τη χώρα με τα πιο αντικοινωνικά προνόμια, προκειμένου να μην υποστούν καμία περικοπή και να μετατεθούν στους αδύναμους όλα τα βάρη της κρίσης, πρόβαλαν, χωρίς ντροπή, ένα αυταπόδεικτο ψέμα:  Ότι δεν  υπήρχε οικονομική κρίση, αλλά όλα ήταν συνωμοσία των εταίρων μας!

Και με αφετηρία αυτό το ωμό ψέμα, ακολούθησε η πιο αναίσχυντη εξέγερση προνομιούχων, που έχουμε ζήσει ποτέ. Η οποία τους οδήγησε στην εξουσία, με την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Την μοναδική ίσως κυβέρνηση της ιστορίας μας, η οποία, προκειμένου να προστατεύσει τα τερατώδη προνόμια των συντεχνιών που την στήριξαν, παραβίασε ακόμη και τον νόμο του Δία: την «υποχρέωση ντροπής».

Έτσι, επειδή η μόνη δικαιολογία για την διάσωση των «κεκτημένων» των προνομιούχων συντεχνιών ήταν το ψέμα ότι δήθεν δεν υπήρχε κρίση, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εντελώς ξεδιάντροπα, επιχείρησαν να εξοντώσουν όσους έλεγαν την αλήθεια.

Με πρώτα θύματα τους δημόσιους λειτουργούς της ΕΛΣΤΑΤ, που είπαν την αλήθεια για το έλλειμμα της χώρας. Για τους οποίους μάλιστα, έστησαν και δικαστικό παρακράτος.

Και επειδή η Ύβρις, όταν πετύχει, ακολουθείται από μεγαλύτερη Ύβρη, όταν στη συνέχεια διαπίστωσαν την απουσία οποιουδήποτε έργου που θα μπορούσαν να επικαλεστούν για την επανεκλογή τους, προσέφυγαν πάλι στην ξεδιαντροπιά: εξύφαναν την συνωμοσία «NOVARTIS», με την οποία επιχείρησαν να εξοντώσουν τους αντιπάλους τους.

Και ναι μεν η αλυσιδωτή ξεδιαντροπιά απέτυχε να καταστρέψει τη χώρα, όμως άφησε πίσω της βαρύτατη μόλυνση: τον «πειρασμό» ότι η απουσία ντροπής κάνει και αυτή θαύματα, αφού οδηγεί μέχρι και στην εξουσία.

Και τον πειρασμό αυτόν πληρώνουμε συνεχώς μέχρι σήμερα, με διαδοχικές επιχειρήσεις αναισχυντίας.

Διότι, αμέσως μετά την αποχώρηση από την εξουσία της «πρώτης, χωρίς ντροπή, κυβέρνησης της χώρας», τα αποκόμματα που προέκυψαν ως απόβλητα από αυτήν, αποδύθηκαν στο μόνο έργο που ήξεραν: σε αλλεπάλληλες επιχειρήσεις οργανωμένου ψέματος.

Με σκοπό πάντα την πρόκληση ή έστω την εκμετάλλευση κάποιας τραγωδίας, ώστε να επιστρέψουν στην εξουσία μέσω του χάους.

Τα γεγονότα, λόγω απουσίας συλλογικής ιστορικής μνήμης, μπορεί να τραβούν τον δρόμο της λήθης, μιλούν όμως από μόνα τους:

Την περίοδο της πανδημίας, με σκοπό την πρόκληση υγειονομικού χάους, αποδύθηκαν, ως αντιπολίτευση, σε υγειονομική δολιοφθορά κατά της χώρας, με κινήσεις οργανωμένης ανυπακοής στους ιατρικούς κανόνες. (Υπόθαλψη του αντιεμβολιαστικού παραληρήματος και πρόκληση εκατοντάδων μαζικών συγκεντρώσεων, που διέσπειραν τον θάνατο).

Συνέχισαν με το «κίνημα χάους» στις πυρκαγιές. Όταν κήρυξαν ανυπακοή στις υποδείξεις της πολιτείας για την προστασία των ανθρώπων από τις πυρκαγιές, με προφανή σκοπό την επανάληψη της τραγωδίας που ζήσαμε στο Μάτι.

Μέχρι και δημόσιους επαίνους απηύθυνε ο εξ Ιθάκης (επαν)ερχόμενος, σε όσους παραβίαζαν τα μέτρα της πολιτείας για εκκένωση επικίνδυνων περιοχών.

Και αφού απέτυχαν να προκαλέσουν οι ίδιοι κάποια τραγωδία, υποδέχτηκαν, ως «θείο δώρο», την τραγωδία των Τεμπών.

Έτσι, με μοναδικό στόχο την πρόκληση χάους, ταυτίστηκαν με τη μεγάλη απάτη των "ξυλολίων" και όσα παρανοϊκά παρήγαγε, παρ’ ότι γνώριζαν ότι ήταν επινόηση ενός κοινού απατεώνα της ακροδεξιάς.

Κι όταν κάποιοι «επιστήμονες» - λέμε τώρα – οι οποίοι επιστρατεύτηκαν σαν «πραγματογνώμονες» για να στηρίξουν τον μύθο των «ξυλολίων», αποκαλύφθηκαν εσμός τσαρλατάνων, με συνέπεια τώρα να «κρύβονται», οι σκηνοθέτες του χάους, με μοναδικό προσόν την απουσία ντροπής, αναζήτησαν την επόμενη ευκαιρία.

Και σαν τέτοια υιοθέτησαν μία, νοσηρής σύλληψης και ευτελούς σκηνοθεσίας, δήθεν «απεργία πείνας».

Η οποία, με το πρόσχημα του αιτήματος «εκταφής», χρησιμοποιήθηκε ως το πλέον αναίσχυντο τέχνασμα, προκειμένου να παρεμποδιστεί η διεξαγωγή της δίκης για τα Τέμπη. Έτσι ώστε, η παρέλκυση της δίκης τώρα, να χρησιμοποιηθεί για την πρόκληση χάους.

Μία αναισχυντία, που αποκαλύφθηκε ως τέτοια, από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της. Οι οποίοι, μόλις, με απόφαση της Δικαιοσύνης, ικανοποιήθηκε το αίτημα εκταφής για το οποίο σκηνοθετήθηκε η απεργία, το «έβαλαν στα πόδια» και εμφανίζονται πλέον στα μπουζούκια.

(Ευτυχώς γι’ αυτούς, ο κ. Δένδιας, που στήριξε δημόσια την σκηνοθεσία ως «αντιπολιτευόμενος υπουργός», ακόμη δεν το πληροφορήθηκε, για να ζητήσει συγγνώμη από την πολιτεία για την απρέπεια).

Εκεί όμως που η απουσία ντροπής ξεπέρασε τα όρια της Ύβρεως – ακόμη και ο Δίας δύσκολα θα εύρισκε τιμωρία για τέτοια ξετσιπωσιά - ήταν με την εκμετάλλευση της διαφθοράς στον ΟΠΕΚΕΠΕ:

Μέχρι τώρα ξέραμε αυτό που αποτελούσε την «τάξη» του κόσμου: όποτε είχαμε φαινόμενα μαζικής διαφθοράς, υπό την έννοια της συμμετοχής του «λαού» στη λεηλασία του δημόσιου χρήματος, οι μαινόμενοι «υπερασπιστές του λαού» μέχρι όνομα άλλαζαν στην διαφθορά, για να την προστατεύσουν.

Μόλις όμως προέκυψε η διαφθορά στον ΟΠΕΚΕΠΕ, μας εξέπληξαν. Διότι, παρά το γεγονός της μεγάλης συμμετοχής του λαού στο έγκλημα, συνέβη το παράδοξο: οι «υπερασπιστές του λαού» εμφανίστηκαν σαν «θεριακλήδες της ηθικής».

Πριν όμως προλάβουμε να τους δώσουμε τα εύσημα, από «θεριακλήδες της ηθικής» αποδείχτηκαν «μάγοι της υποκρισίας».

Διότι, μόλις η πολιτεία έλαβε τα πρώτα μέτρα για την καταστολή της διαφθοράς στον ΟΠΕΚΕΠΕ, με υπαγωγή του στον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής (ΑΑΔΕ), πυροδοτήθηκε έκρηξη για την διάλυση της χώρας: άρχισε ωμός εκβιασμός ολόκληρης της κοινωνίας με τα μπλόκα, για να μείνει ανεξέλεγκτος ο ΟΠΕΚΕΠΕ και να σωθεί η διαφθορά!

Με σκηνοθέτη μάλιστα του χάους το ΚΚΕ, το οποίο παρέχει στα μπλόκα, όχι μόνον τους «οδηγούς» αλλά και την κατεύθυνση του χάους.

Πρόκειται για το κόμμα, το οποίο ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για λύση οποιουδήποτε προβλήματος – επαίρονται ότι ποτέ δεν ψήφισαν οτιδήποτε – διότι ενδιαφέρεται μόνο για την διατήρηση ή την δημιουργία νέων προβλημάτων, ώστε να ασχολείται με αυτά, προς άγραν οπαδών.

Διότι είναι δέσμιο της λενινιστικής αρχής «όσο χειρότερα τόσο καλύτερα». Δηλαδή της λογικής που επιδιώκει την απόλυτη εξαθλίωση, αφού μόνον αυτή θα φέρει την «επανάσταση».

Γι’ αυτό ακούσαμε ξεδιάντροπα να δηλώνουν στα μπλόκα ότι «θα καταστρέψουν το εμπόριο της χώρας». Ότι αυτοί δεν δέχονται «ούτε να ακούσουν» ότι δεν επιτρέπει κάτι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ή η ευρωπαϊκή νομοθεσία. Διότι προφανώς το ΚΚΕ με τους «οδηγούς» του, είναι πάνω από την πραγματικότητα, τη λογική και τη χώρα.

Απλώς στα μπλόκα αποκαλύπτεται πάλι συνεπές και με τον πιο σκοτεινό εαυτό του.

Διότι, αν πετύχει την ικανοποίηση των απαιτήσεων που θέτει κατά παράβαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, θα πετύχει και την διακοπή των επιδοτήσεων. Οπότε κερδισμένο θα είναι μόνον το ΚΚΕ, αφού θα εκμεταλλευτεί το χάος που θα προκύψει από τις αντιδράσεις σε μία τέτοια διακοπή των επιδοτήσεων.

Αν συμβεί το αντίθετο και η πολιτεία δεν υποκύψει στον εκβιασμό, κερδισμένο θα είναι πάλι το ΚΚΕ, από το χάος που θα φέρει η συνέχιση των μπλόκων που υποθάλπει.

Γι’ αυτό άλλωστε, επειδή υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθεί σε κάποια λύση το αδιέξοδο των μπλόκων, το ΚΚΕ τορπιλίζει πονηρά κάθε τέτοια προοπτική, με την προκλητική του απαίτηση να μετέχουν στη συνάντηση με τους εκπροσώπους της πολιτείας, μόνον ελεγχόμενα από αυτό άτομα. Έτσι ώστε να ματαιώσει κάθε λύση.

Πρόκειται δηλαδή για τυπική εφαρμογή μιας χωρίς κανόνες "κβαντικής ηθικής", που υλοποιεί μία "κβαντική πολιτική", δηλαδή «πολιτική χωρίς ντροπή» που οδηγεί στο χάος.

Πρόκειται για τη συνθήκη που δεν επιτρέπει στην ελληνική πολιτεία να απαντήσει δια των εκπροσώπων της και εν προκειμένω δια του πρωθυπουργού, στους «οδηγούς» των μπλόκων που έχει τοποθετήσει το ΚΚΕ, το αυτονόητο που δίδαξε ο μύθος της ιστορίας, με την οποία ξεκινήσαμε. Ότι δηλαδή, όχι απλώς η ευρωπαϊκή νομοθεσία και τα δημοσιονομικά όρια της χώρας, αλλά πρώτα απ’ όλα τα όρια που θέτει η ντροπή, είναι αυτά που δεν επιτρέπουν την ικανοποίηση κάποιων από τις απαιτήσεις τους.

Για να αποδειχθεί ξανά, πόσο…

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Αντώνης Σαμαράς ο μοιραίος

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι Λέλα μου… pic.twitter.com/yAGF2usxI4

— Αντικαθεστωτικός 🇺🇦 (@nprepalas) November 17, 2024

Του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ

Ο άνθρωπος ο οποίος, ως πατριδοκάπηλος, ανέτρεψε την κυβέρνηση του κόμματός του δήθεν για το όνομα "Μακεδονία" και πέτυχε να ονομάζουν όλοι την γείτονα σκέτα Μακεδονία.

Ο άνθρωπος που, εν γνώσει του, νομιμοποίησε την αντιμνημονιακή αλητεία με τα Ζάππεια, από όπου υποδυόταν τον αντιμνημονιακό.

Ο άνθρωπος ο οποίος, μέσα στην κρίση, ανέτρεψε την σοβαρότερη κυβέρνηση που γνωρίσαμε εκείνη την περίοδο, την κυβέρνηση Παπαδήμου, μόνον και μόνον για να γίνει αυτός πρωθυπουργός.

Ο άνθρωπος που ηττήθηκε από την αντιμνημονιακή αλητεία, την οποία ο ίδιος προηγουμένως κανονικοποίησε και θέριεψε.

Τώρα δεν .....κρατιέται! Πνιγμένος μέσα στη χολερικότητα και τον πιο φτηνό και χυδαίο εξυπνακισμό και τρελαμένος από την ιδέα ότι ο Μητσοτάκης νίκησε και ξανανίκησε τον αντιμνημονιακό συρφετό.

Και θέλει να τον ανατρέψει, επειδή επί πλέον δεν αντέχει την εικόνα, η χώρα πορεύεται με καλούς οιωνούς. 

Για λόγους ταπεινής και χολερικής ζήλειας. Γιατί δεν αντέχει να πετύχει ο άλλος, εκεί που αυτός απέτυχε. Και κατατρύχεται από την έμμονη ιδέα του "ουκ εά με καθεύδειν το του Κυριάκου τρόπαιον".

Γι' αυτό παλεύει να τον ανατρέψει. Για να ξαναρίξει τη χώρα στη μιζέρια. Και ας ξανάρθει ακόμη και ο Τσίπρας. 

Για να μας θυμίζει συνεχώς ότι...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Από τις αυταπάτες στη «λίστα γάμου»

- Κάνε ότι κάτι κοιτάς κάτι στον τοίχο Στέφανε. Είναι πίσω η Περιστέρα και θα ζητάει και αυτή honeymoon fund... pic.twitter.com/AObGJDqIPq

— oldschoolfileles (@oldfileles) August 19, 2024

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ

Αν το παιδί σας σπάσει το τζάμι του δωματίου του, μην τρέξετε αμέσως να το αλλάξετε, αλλιώς δεν θα μάθει ότι οι πράξεις έχουν συνέπειες.

Το είπε ο Ρουσώ στον «Αιμίλιο» και αμαρτίαν ουκ έχει.

Από αυτόν τον κανόνα εξαιρέθηκαν γενιές μαθητών στην ελληνική εκπαίδευση για τις καταλήψεις των σχολείων. Την κορυφαία πράξη μαθητικής παραβατικότητας, όπως είναι η άσκηση βίας για την παρεμπόδιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Κάτι που υπέθαλπε και παρέτεινε την ανωριμότητα των εφήβων.

Βεβαίως ακολουθούσε η πραγματική ζωή, που διέκοπτε τις νηπιακού χαρακτήρα φαντασιώσεις των μαθητών, αφού τους έφερνε σε επαφή με την πραγματικότητα.

Πλην μιας εξαίρεσης: αν ο «καταληψίας» παρέκαμπτε την πραγματική ζωή και απολάμβανε τις «ψευδοεμπειρίες» κάποιου πλασματικού κόσμου, που απλώς παρέτεινε την εφηβεία του.

«Θύμα» μιας τέτοιας «εξαίρεσης» υπήρξε και ο κ. Τσίπρας. Ο οποίος, μετακομίζοντας από τις μαθητικές καταλήψεις στον φοιτητικό συνδικαλισμό και ακολούθως στο κομματικό καφενείο, όπου τα πάντα εκτυλίσσονται εκτός πραγματικής ζωής, σε έναν «μαγικό» και προστατευμένο «ψευδοκόσμο», ποτέ δεν απέκτησε την συνείδηση των κανόνων της πραγματικής ζωής.

Πράγμα που φρόντιζε να αποδεικνύει κάθε στιγμή.

Όταν, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στις πυρκαγιές καλούσε τους πολίτες να μην συμμορφώνονται με τις υποδείξεις της πολιτείας για την προστασία της ανθρώπινης ζωής, στην πανδημία διακήρυσσε ότι δεν υπάρχει ευθύνη των πολιτών για την τήρηση των μέτρων προστασίας αλλά μόνον του κράτους και στην οικονομική κρίση καλούσε τους πολίτες να μην εκπληρώνουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις απέναντι στο δημόσιο.

Ήταν λοιπόν φυσικό ένα τέτοιο άτομο, που αναιρούσε συνεχώς τον θεμελιώδη κανόνα της δυτικής δημοκρατικής παράδοσης ως προς την ευθύνη των ανθρώπων για τις πράξεις τους, όταν έγινε και πρωθυπουργός, να εκλάβει τη χώρα ως σχολείο υπό κατάληψη.

Και επειδή κάθε καταληψίας θέλει και τον λυκειάρχη του, τόσο ως στόχο επίθεσης, όσο και ως τον άκακο γονιό που λέει πάντα «ναι», βρήκε και «λυκειάρχη»: την Κα Μέρκελ.

Εξ ου και η εφηβικής «θρασύτητας» αποστροφή του «Go back Madame Merkel» και η νηπιακής ανωριμότητας διαβεβαίωσή του, ότι δεν υπήρχε περίπτωση «ούτε ένα στο εκατομμύριο να πει όχι η Κα Μέρκελ» σε ό, τι θα της ζητούσε!

Συμπεριφορές που παραπέμπουν σε εκδηλώσεις νηπιακών φαντασιώσεων. Είναι η «αυταπάτη», όπως ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ονόμασε την απουσία κάθε επαφής του με την πραγματικότητα. Η οποία, «αυταπάτη», προσδιόρισε την έκβαση όλων των εγχειρημάτων του.

 

Από την επιλογή των προσώπων, όταν ανέθετε: την προεδρία της Βουλής σε άτομο που θεωρούσε κατάλληλο για να κακοποιήσει την αντιπολίτευση, την κοινωνική ασφάλιση σε ηθοποιό – αστρολόγο, την οικονομία σε περιφερόμενο γελωτοποιό κ.ο.κ., ως τα «καραγκιοζιλίκια» ενός περιφερόμενου θιάσου, που – κατ’ ευφημισμόν – ονομάστηκαν «διαπραγμάτευση».

Ενώ στην πραγματικότητα ήταν η επανάληψη της εφηβικής επίδειξης απέναντι στον Λυκειάρχη.

Πράγμα που οδήγησε τη χώρα στα όρια του ξαφνικού θανάτου, για να καταλήξει σε παρατεταμένη παρακμή.

Με μοναδικό κέρδος ένα συλλογικό «μάθημα»: ότι οι δημαγωγοί μολύνουν ό,τι αγγίζουν. Γι’ αυτό πάντοτε αποτυγχάνουν ως κυβέρνηση.

Είναι αυτό που ανέδειξε τον κ. Τσίπρα σε διαρκές παράδειγμα προς αποφυγήν, με συνέπεια την συλλογική απόρριψή του ακόμη και κατά την θητεία του ως αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που ακολούθησε.

Όταν, παρ’ ότι στην «βάρδια» των αντιπάλων του έτυχαν πρωτοφανή ατυχήματα», από πανδημία και μεγάλες φυσικές καταστροφές, μέχρι πόλεμος στη γειτονιά, δηλαδή γεγονότα που, αυτοτελώς το καθένα, ανατρέπουν κυβερνήσεις, συνέβη το αντίστροφο: το κυβερνητικό κόμμα αύξησε τα ποσοστά του και η αξιωματική αντιπολίτευση, υπό την ηγεσία του, οδηγήθηκε σε περαιτέρω εκλογική συντριβή.

Ώσπου μετήλθε το τελευταίο «κόλπο», με το οποίο επιχείρησε να διασώσει την κυριαρχία του στο κόμμα.

Όταν επιστράτευσε όλη την «αυλή» του (από την αδελφή, τον ξάδελφο, τον κατάδικο για παράβαση καθήκοντος φίλο, τον «αψύ κρητικό» μέχρι τον γνωστό ως "ναυαρχούκο"), για να εκλεγεί πρόεδρος ένας απολιτικός τύπος εξ Αμερικής, τον οποίο θεωρούσε ακίνδυνο.

Έτσι ώστε να του παραδώσει, ως παρακαταθήκη, το κόμμα κατά την αναγκαία περίοδο «πολιτικής αγρανάπαυσης», στην οποία έπρεπε αναγκαστικά να περάσει ο ίδιος μετά τις συνεχείς ήττες. Με σκοπό να το ξαναπάρει, με το τέλος της «αγρανάπαυσης».

Φαίνεται όμως πως και πάλι έπεσε θύμα της άγνοιάς του για τους όρους της πραγματικής ζωής. Έτσι δεν υπολόγισε ότι στα ανθρώπινα κυριαρχεί το απροσδόκητο και το απρόβλεπτο. Και ότι μόνον ένας κόσμος από τον οποίο λείπουν οι άνθρωποι είναι προβλέψιμος. Διότι ακόμη και οι πιο ψυχροί υπολογισμοί διαψεύδονται, όχι μόνον από την τύχη αλλά και από τα πιο αλλόκοτα πάθη των ανθρώπων.

Γι΄ αυτό και δεν του πέρασε από το μυαλό ότι αν παραδοθεί το κόμμα στα χέρια ενός απολιτικού, ο οποίος αντιμετωπίζει την πολιτική ως επιχειρηματικό μπιζιμποντισμό, στο τέλος είτε δεν θα υπάρχει ίχνος κόμματος, είτε αυτό θα μετατραπεί σε προσωπική περιουσία του τελευταίου.

Με αποτέλεσμα σήμερα, ο μεν κ. Τσίπρας να βρίσκεται στην απόλυτη αφάνεια και ο «θεματοφύλακας», στον οποίο παρέδωσε το κόμμα για «φύλαξη», να το ιδιοποιείται.

Και μάλιστα …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δικαιοσύνη και Αριστερά

Κλονιστηκε η εμπιστοσύνη του Κασσελάκη προς την ελληνική δικαιοσύνη. Και αυτο το γεγονός τον βρίσκει Μύκονο. Δράμα pic.twitter.com/s4IXHpRIlK

— Δημόσιος Υπάλληλος (@Tou_Dhmosiou) July 30, 2024

Το πόρισμα του Αρείου Πάγου για τις υποκλοπές pic.twitter.com/7heXgk4cR2

— Veltsi the IX (@Veltsi_Legacy) July 30, 2024

Σήμερα αποκλειστικά και μόνο στις αποφάσεις της δικαιοσύνης.. pic.twitter.com/R8bB96g2cC

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) July 30, 2024

Περίεργο @skasselakis που δηλώνετε απογοητευμένος από την ελληνική δικαιοσύνη. Σας είχαμε συνηθίσει να σέβεστε τον ιερό αυτό θεσμό. Πέφτουμε από τα σύννεφα... pic.twitter.com/f9prdnrMbu

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) July 30, 2024

Σύντροφοι, όσοι σήμερα ζορίζεστε ιδιαιτέρως, σας προτείνω -καθ' υπόδειξιν ιατρού @klarinodoctor- να προβείτε στην εξής θεραπεία 👇🏻 pic.twitter.com/h7EBmASIAu

— Johnny Hoston (@Johnnyhoston_2) July 30, 2024

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ

Σύσσωμη η «αυτόχθων» Αριστερά απέρριψε «μετά βδελυγμίας» τη διάταξη του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τις υποκλοπές. Χωρίς όμως να επικαλείται κάποιο στοιχείο ή κάποια διάταξη που να αναιρούν το εισαγγελικό πόρισμα. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν αντέδρασε για την ορθότητά της, δηλαδή για νομικούς ή ουσιαστικούς λόγους, αλλά για ιδεολογικούς: επειδή θεωρεί αδιανόητη την ύπαρξη ανεξάρτητης δικαιοσύνης.

Διότι η ελληνική αριστερά φέρει ένα ανεξάλειπτο «γενετικό» χαρακτηριστικό: παραμένει βαθύτατα σταλινική. Ακόμη και εκείνο το τμήμα της που νόμισε κάποτε πως απέδρασε από τον σταλινισμό. (Οι λόγοι δεν είναι του παρόντος.)

Γι’ αυτό και η διαρκώς ανανεούμενη περιφρόνησή της προς τη δυτική κοινοβουλευτική Δημοκρατία, την οποία αποκαλεί περιφρονητικά «τυπική» ή «αστική», εν ονόματι της «πραγματικής δημοκρατίας», όπως ονόμαζε παλαιότερα τα καθεστώτα του σοβιετικού τρόμου και εσχάτως τις τριτοκοσμικές και ισλαμικές τυραννίες.

Γι’ αυτό και η Δικαιοσύνη, ως θεσμός της «τυπικής» ή «αστικής» Δημοκρατίας, απορρίπτεται μαζί μ’ αυτήν.  

Προσοχή όμως: απορρίπτεται μόνον όταν λειτουργεί ως θεσμός της Δημοκρατίας. Όταν δηλαδή είναι ανεξάρτητη.

Διότι αν η αριστερά ελέγχει τους αρμούς της εξουσίας, οπότε η Δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη, τότε υιοθετείται ως εργαλείο για να «βάλουμε φυλακή τους αντιπάλους» (βλ. Novartis) ή τους ανεπιθύμητους που επιμένουν να λένε την αλήθεια παρά τις υποδείξεις της δικής μας εξουσίας (βλ. ΕΛΣΤΑΤ) ή για «τις βρώμικες δουλειές μας» (βλ. επιχείρηση «βοσκοκάναλα»).

Κι αν δεν υποτάσσονται κάποιοι δικαστές –οι μηχανισμοί δεν μπορούν να εξαλείψουν εντελώς τους ανθρώπους– «κακό του κεφαλιού τους». 

Τους καταστρέφουν μέχρι και την προσωπική ζωή. (Βλ. διασυρμό δικαστή από «ΑΥΓΗ», με δημοσίευση προϊόντων παράνομης παρακολούθησης, επειδή η νομική του άποψη δεν συνέφερε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην υπόθεση «βοσκοκάναλων»).

Και αυτό είναι φυσικό. Διότι, η πραγματική παράδοση της σταλινογενούς Αριστεράς, παρά την κρατούσα μυθολογία, δεν είναι η ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά ακριβώς το αντίθετο: ο «φονικός κανόνας» του ολοκληρωτισμού, που λέει ότι η τύχη των ανθρώπων δεν εξαρτάται ποτέ από τις πράξεις τους αλλά μόνον από την ταυτότητά τους ή τις πεποιθήσεις τους. Δηλαδή από αυτό που «είναι» ή σκέφτονται.

Είναι το παραλήρημα του σταλινικού εισαγγελέα Βισίνσκι, κληρονομημένο ως πάγιο ήθος. Ο οποίος, στις γνωστές δίκες της Μόσχας δεν κατηγορούσε ποτέ πράξεις αλλά «ταυτότητες» ή πεποιθήσεις ανθρώπων, τους οποίους το καθεστώς όριζε ως προορισμένους για εξαφάνιση. Μάλιστα συχνά προτού καν εκφραστούν αντίθετες πεποιθήσεις, μόνον και μόνον επειδή ήταν δυνατόν να εκφραστούν! Με αποτέλεσμα ο Στάλιν «…να είναι ο μόνος δικτάτορας που έκοψε τα κεφάλια των πιο ένθερμων οπαδών του, ίσως επειδή σκέφτηκε πως όποιος λέει “ναι”, μπορεί να πει και “όχι”» (Hannah Arendt, «Κρίσεις της Δημοκρατίας», «ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ»).

Γι’ αυτό άλλωστε και ο Βισίνσκι τόνιζε στον Μπουχάριν, πρώην αγαπημένο παιδί του Κόμματος, όταν ο τελευταίος απαντούσε στην κατηγορία με την αλήθεια των γεγονότων: «Δεν με ενδιαφέρει η αλήθεια, αλλά η ομολογία σου ότι είσαι προδότης».

Και δεν τους ενδιέφερε η αλήθεια, διότι αποκλειστικός σκοπός τους ήταν το «…τσάκισμα της σπονδυλικής στήλης των ανθρώπων, ώστε να χαθεί κάθε κριτήριο αναζήτησης του ορθού και του λογικού» (Λ. Χατζηπροδρομίδης «Ο Σταλινισμός και οι μεταμοντέρνοι θαυμαστές του», «ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ»).

Είναι αυτό που έκανε μία από τις ευγενέστερες μορφές της πρόσφατης ιστορίας μας, τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου και Γραμματέα του αντιδικτατορικού Ρήγα Φεραίου, Σταύρο Τσακυράκη, να τονίζει το κοινό ιδεολογικό στοιχείο που έχει η σταλινογενής Αριστερά με τους ναζί. Που είναι η «έ χ θ ρ α προς τη φιλελεύθερη δημοκρατία».

Και να εξηγεί: «Πρόκειται για μια Αριστερά που, ακόμη και μετά το τέλος του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού, δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με τις αξίες της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου».

   Επειδή λοιπόν θεμελιώδης συνθήκη για την στήριξη των «αξιών της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του ανθρώπου» είναι η ανεξάρτητη δικαιοσύνη, η συγκεκριμένη Αριστερά της επιτίθεται όπου την συναντήσει. 

 Πράγμα που σημαίνει ότι...

 

ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΟΥΛΤΟΥΡΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αν οι αρχαιολόγοι έχουν δίκιο, τότε είναι και το άδικο δικό τους

 

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ

Ένα από τα «καλά» της Δημοκρατίας, χωρίς το οποίο η τελευταία θα ήταν σκέτη παρωδία, είναι η ύπαρξη του «δημόσιου χώρου». Πρόκειται για την κοινωνική και θεσμική συνθήκη, η οποία επιτρέπει -ή και επιβάλλει- τη δημοσιοποίηση των υποθέσεων, σε αντίθεση με τη μυστικότητα των τυραννικών καθεστώτων.

Λόγω λοιπόν της λειτουργίας του «δημόσιου χώρου», πληροφορηθήκαμε την απόφαση της υπουργού κας Μενδώνη για την ανάκληση της παραχώρησης στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων ενός δημόσιου κτιρίου.

Μάθαμε επίσης ότι η παραχώρηση πραγματοποιήθηκε την εποχή κατά την οποία η χώρα παλινδρόμησε στην προνεωτερική σύγχυση του ιδιωτικού με το δημόσιο, όταν νομιμοποιήθηκε προκαταβολικά το κύμα της διαφθοράς που ακολούθησε.

Όταν, εν ονόματι δήθεν του δημόσιου συμφέροντος, ιδιωτικοποιούταν η δημόσια περιουσία υπέρ «οικείων» προς την εξουσία ομάδων συμφερόντων ή ομάδων πίεσης, με πρώτους τους κρατικούς συνδικαλιστές. Και αυτό, σε εφαρμογή ενός ακραίου αντικοινωνικού παραλογισμού: Της απονομής δικαιωμάτων σε συντεχνιακά λόμπι, που δεν αντιστοιχούν σε υποχρεώσεις. Κάτι που περιείχε «….εν σπέρματι μια τάση προς τη διάλυση της κοινωνίας», αφού «..τα δικαιώματα υφίστανται πάντα σε συσχετισμό με υποχρεώσεις και ευθύνες… προκειμένου να γίνει κάτι» (Κορνήλιος Καστοριάδης, «Η ελληνική ιδιαιτερότητα»).

Και τώρα, με την ανάκληση της παραχώρησης, αναπτύχθηκαν δύο στρατόπεδα, με δύο διαμετρικά αντίθετες θέσεις: (Αυτό είναι ό,τι πιο συναρπαστικό μπορεί να προσφέρει η Δημοκρατία. Ας φανταστούμε άλλωστε μια κοινωνία «ομοφωνίας». Θα ήταν τερατώδης).

Η μία της πολιτείας, που υποστηρίζει ότι ο σύλλογος δεν είναι συνδικαλιστική οργάνωση του Ν.1264/82 και άρα η πολιτεία δεν υποχρεούται να του παραχωρήσει γραφείο.  

Και η αντίθετη του συλλόγου αρχαιολόγων και των πολιτικών υποστηρικτών του, που λέει ότι ο σύλλογος είναι συνδικαλιστική οργάνωση, οπότε η δημόσια διοίκηση υποχρεούται να του παραχωρήσει γραφείο σύμφωνα με το άρθρο 16 παρ. 5 του Ν.1264/82. 

Τι ορίζει όμως η διάταξη αυτή; 

 Ότι ο εργοδότης «..έχει υποχρέωση να διαθέτει κατάλληλο χώρο για γραφείο στον τόπο εργασίας στη συνδικαλιστική οργάνωση της επιχείρησης […] για την εξυπηρέτηση των συνδικαλιστικών σκοπών της […]».

Δηλαδή ο νόμος περιορίζει την υποχρέωση του εργοδότη στην παραχώρηση «γραφείου» στον «στον τόπο εργασίας» και μόνον για «εξυπηρέτηση των συνδικαλιστικών σκοπών» της συνδικαλιστικής οργάνωσης.

Πράγμα που σημαίνει ότι κάθε άλλη παραχώρηση σε συνδικαλιστική οργάνωση (π.χ. γραφείου εκτός του τόπου εργασίας ή ακόμη και μέσα στον τόπο εργασίας πλην όμως μεγαλύτερου από αυτόν που επιβάλλουν οι συνδικαλιστικές της ανάγκες ή για οποιονδήποτε άλλο σκοπό πλην του συνδικαλιστικού) δεν είναι εκπλήρωση νόμιμης υποχρέωσης αλλά «ενίσχυση» εκ μέρους του εργοδότη.

Κάτι όμως που απαγορεύεται από το άρθρο 5 παρ. 4 του ίδιου νόμου, το οποίο δεν επιτρέπει «…να δέχονται οι συνδικαλιστικές οργανώσεις εισφορές και ενισχύσεις από εργοδότες». Έτσι η παραχώρηση σε έναν μικρό σύλλογο, όπως αυτός των αρχαιολόγων, ολόκληρου κτιρίου και εκτός του τόπου εργασίας των μελών του, υπερέβαινε τη νόμιμη υποχρέωση παροχής γραφείου εκ μέρους του εργοδότη για την εξυπηρέτηση συνδικαλιστικών αναγκών. Αντίθετα, αποτελούσε απαγορευμένη εργοδοτική ενίσχυση συνδικαλιστικού οργάνου.  

Άρα...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ου λήψει το όνομα Γεωργούλη επί ματαίω

 

Του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ

Πάντα μου ήταν μυστήριο η μαγεία των «παπατζήδων» της Ομόνοιας. Όχι τόσο για την ταχυδακτυλουργία με την οποία μπέρδευαν τα χαρτιά, όσο για τον τρόπο με τον οποίο παγίδευαν κάθε αφελή, όταν τον καλούσαν να λύσει το «αίνιγμα»: «παπάς εδώ, παπάς εκεί, πού είναι ο παπάς;». Διότι έμοιαζαν σαν να σαγήνευαν το θύμα τους. 

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτήν ακριβώς τη μαγική μέθοδο των «παπατζήδων» χρησιμοποίησε η ηγεσία συγκεκριμένης πολιτικής παράταξης, ως κεντρικό της μύθο. Και αποδείχτηκε θαυματουργή. Διότι κατέλαβε την εξουσία. Γι’ αυτό, συνεπαρμένη από την επιτυχία, συνεχίζει μέχρι σήμερα πιστά την εφαρμογή της από όλες τις θέσεις. Είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση. Και σε όλα τα θέματα. Από την οικονομία και την πανδημία, μέχρι τις εξωτερικές μας σχέσεις.

Εκεί όμως που αποθεώθηκε η «μέθοδος του παπατζή» ήταν στην αντιμετώπιση της σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών. Έτσι όταν αποκαλύφθηκε ότι ο πρεσβευτής της Βενεζουέλας, αγαπημένης τριτοκοσμικής τυραννίας, κακοποιούσε σεξουαλικά τις εργαζόμενες στην πρεσβεία, ο κ. Τσίπρας αντέδρασε αστραπιαία και «αποτελεσματικά». Έστειλε αμέσως επιστολή προς τον τύραννο στην οποία χαρακτήριζε «πολιτική ωριμότητα» όχι την προστασία των θυμάτων και την τιμωρία του δράστη αλλά ακριβώς το αντίθετο: τη σ υ γ κ ά λ υ ψ η του εγκλήματος. Μόνον και μόνον γιατί ο δράστης ήταν δικός τους! Όταν, όμως, στην περίπτωση Λιγνάδη ο δράστης δεν ήταν δικός τους, αφού ούτε πρεσβευτής κάποιας αγαπημένης τυραννίας ήταν ούτε μέλος του δικού τους κόμματος, πρώτη πράξη τους ήταν να τον χρεώσουν στους αντιπάλους τους.

Μάλιστα, επειδή μετά από θεατρικές παραστάσεις συνηθίζονται οι φωτογραφίσεις ηθοποιών με επισήμους και υπήρχε τέτοια όπου εμφανίζονταν με τον Λιγνάδη πρόσωπα των αντιπάλων τους μαζί με την πρώην υπουργό πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποίησαν τη γνωστή σταλινική μέθοδο: νόθευσαν ακόμη και τη φωτογραφία, αφαιρώντας το πρόσωπο της υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ. Και στη συνέχεια την επιδείκνυαν για να καταγγείλουν τους αντιπάλους τους ότι είχαν φωτογραφηθεί μαζί του!

Και αμέσως, σε όλη τη χώρα και για διάστημα μηνών, αντηχούσε παντού το όνομα Λιγνάδης. Ο οποίος όμως δεν ανήκε στον εαυτό του αλλά στους αντιπάλους τους, ώστε να κατασκευάσουν συλλογική ευθύνη και ενοχή. Την οποία ανέλαβαν να αποδώσουν αγέλες αυτόκλητων αφιονισμένων τιμωρών, διακόπτοντας θεατρικές παραστάσεις με συνθήματα, μιλώντας για κόμμα βιαστών, αναρτώντας πανό για ενόχους, πραγματοποιώντας επιθέσεις σε σπίτια κ.ο.κ. Μάλιστα, επειδή ο καταγγελθείς υπηρετούσε στο Εθνικό Θέατρο ζητούσαν την παραίτηση της υπουργού Πολιτισμού.

Και αυτά δήθεν για «απόδοση δικαιοσύνης». Αδιαφορώντας για το ότι σε μία δημοκρατία η απόδοση δικαιοσύνης έχει ανατεθεί σε θεσμούς και όχι σε ομάδες αυτόκλητων τιμωρών, που ενεργούν σαν τάγματα εφόδου με την εξουσία της αγέλης. Την οποία, κατ’ ευφημισμόν, ονομάζουν «δικαιοσύνη παντού», ενώ πρόκειται για την πιο ωμή κατάργηση της δικαιοσύνης. Απέδειξαν έτσι ότι δεν τους ενδιέφεραν ούτε οι βιασμοί ούτε τα θύματα αλλά μόνον η εκμετάλλευση των καταγγελιών για βιασμούς. Μάλιστα, στον παροξυσμό της δημαγωγικής εκμετάλλευσης της υπόθεσης Λιγνάδη, ξέχασαν ότι υπήρχαν και θύματα – τα οποία έπνιξαν μέσα στη σιωπή. Διότι η δημαγωγία είναι πάντα μονοθεματική και μονοδιάστατη.

Ώσπου ήρθε η μεγάλη ανατροπή που έφερε η υπόθεση Γεωργούλη. Διότι τώρα τον καταγγελλόμενο ως βιαστή δεν μπορούν να τον χρεώσουν στον αντίπαλο. Αντίθετα είναι δικός τους πολιτικός. Και μάλιστα ευρωβουλευτής τους. Οπότε μόνον ένα θαύμα τους έσωζε από το τέρας της «συλλογικής ευθύνης», που οι ίδιοι είχαν κατασκευάσει, για να καταβροχθίσει τους αντιπάλους τους. 

Και το θαύμα εγένετο. Στον «βιασμό Γεωργούλη» δεν υπάρχει βιαστής! Δεν υπάρχει θύτης! Άρα δεν υπάρχει δράστης για να ονομάσουν και να καταγγείλουν. Υπάρχει μόνον θύμα, χωρίς θύτη. Γι’ αυτό είναι «με τα θύματα»!

Οπότε, «ου λήψει το όνομα Γεωργούλη επί ματαίω».  

Γι’ αυτό δεν λένε το όνομα «Γεωργούλης» ούτε καν για να τον υπερασπιστούν. Και τον υπερασπίζονται έμμεσα, ρυπαίνοντας το θύμα με χυδαίους υπαινιγμούς, που  ανασύρουν από τον Τύπο του υποκόσμου. Και δίνουν και όνομα στη στάση τους αυτή: «είμαστε με τα θύματα»…

Επαναλαμβάνουν έτσι τον εαυτό τους, όταν δεν ήθελαν να καταδικάσουν την εισβολή του Πούτιν. Και γι’ αυτό κατήγγελλαν τον εν γένει πόλεμο –σαν να έκαναν πόλεμο οι Ουκρανοί στον εαυτό τους– και υποστήριζαν την ειρήνη, την αγάπη, τον άνθρωπο, τους ποδηλάτες, τα ζώα και τις ώρες κοινής  ησυχίας, μόνον και μόνον για να μην εκστομίσουν τη λέξη «Πούτιν»!

Πρόκειται για την εξέλιξη της «θεωρίας του παπατζή». Στην οποία δεν ξέρεις ποτέ πού είναι ο «παπάς». Ενώ εδώ σου κρύβουν ακόμη και το αν υπάρχει «παπάς». Δηλαδή βιαστής.

Τη γελοιότητα του «παπατζή» φαίνεται πως την αντιλήφθηκαν ακόμη και οι ίδιοι. Γι’ αυτό...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ιερή υποχρέωση των παιδιών των παλαιών αριστερών απέναντι στον οχετό του ΣΥΡΙΖΑ

Του Κώστα Κούρκουλου

Όσοι κάποια στιγμή στη ζωή τους έγιναν αριστεροί, μπορούν να αντιμετωπίσουν όπως θέλουν τον σημερινό οχετό, στον οποίο έχουν μετατρέψει την Αριστερά ο Τσίπρας με τον προσωπικό του "Κουρή" και τους συν αυτώ.

Άλλωστε, δεν υπάρχει τρόπος να προστατεύσεις κάποιον από τον αυτοεξευτελισμό.

Όσοι όμως "γεννηθήκαμε" αριστεροί, με την έννοια ότι είμαστε παιδιά αριστερών, έχουμε μία ΙΕΡΗ - πρώτη φορά χρησιμοποιώ αυτήν τη λέξη - υποχρέωση, να προστατεύσουμε την μνήμη των γονιών μας.

Διότι, μπορεί να κάνανε τα μεγαλύτερα λάθη. (Σε μια εποχή των μεγάλων ουτοπιών που περιφρονούσαν την πραγματικότητα, πώς να μην κάνεις λάθη;). Μπορεί έτσι να μετείχαν σε έναν καταστροφικό εμφύλιο. Μπορεί να τυφλώθηκαν από ιδεολογίες. Όμως, ποτέ δεν μπέρδεψαν την πολιτική με τον οχετό. Γι' αυτό κέρδισαν την εκτίμηση των αντιπάλων τους.  

Και αυτό που λέγαμε "ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς", το οποίο επίσης εξευτέλισαν οι ριζοσπάστες σταλινικοί από την στιγμή που το επικαλέστηκαν για τον εαυτό τους, ήταν υπαρκτό. 

Το απένειμαν στους γονείς μας οι ίδιοι οι αντίπαλοί τους. Με τους οποίους τελικά τους ένωσε το κοινό αίμα που έχυσαν, γι' αυτό που ο καθένας πίστευε. 

Και σήμερα, έρχεται ο εσμός του ΣΥΡΙΖΑ να...

 

ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ολοκληρωτισμός ή σουσουδισμός;

Του ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ

Εδώ και κάποιους αιώνες, οι κοινωνίες της Ευρώπης, προκειμένου να οικοδομήσουν την σύγχρονη δημοκρατία, έχουν λάβει τις αποφάσεις τους: Δεν είναι πια τα καπρίτσια του ηγεμόνα πάνω απ’ όλα. Ούτε οι ιδεοληψίες του μονάρχη. Δεν είναι καν οι αποφάσεις της πλειονοψηφίας των πολιτών.  Πάνω απ’ όλα είναι ο νόμος και η νομιμότητα. Γι’ αυτό, σε κάθε εκτροπή από την δημοκρατία, το πρώτο θύμα είναι ο νόμος. Έχουμε και αιματηρά παραδείγματα.

 

Η επικράτηση των ναζί στην Γερμανία, στηρίχθηκε στην αντίληψη ότι το κράτος δεν πρέπει να δεσμεύεται από τον νόμο. Μάλιστα, οι ναζί κατήγγελλαν την εφαρμογή του νόμου ως «νομοκρατία» και ονόμαζαν «ανελεύθερο», ως «αιχμάλωτο του νόμου», το κράτος που εφάρμοζε τον νόμο!

 

Και η φενάκη για την καταπάτηση της νομιμότητας εκ μέρους κάθε απολυταρχικής εξουσίας, πάντοτε η ίδια: Το «δημόσιο συμφέρον»! Μέχρι σημείου ώστε, η επίκληση του δημοσίου συμφέροντος στη θέση της νομιμότητας, να είναι ο «καθωσπρεπισμός» του φασίστα.

 

Ώσπου ήρθε ο νέος υπουργός δικαιοσύνης να διακηρύξει: «Δικαιοσύνη και πολιτική εξουσία πρέπει να είναι στην ίδια πλευρά της μάχης, απέναντι στους εχθρούς του δημόσιου συμφέροντος».

 

Σύμφωνα δηλαδή με τον υπουργό, η δουλειά της θεσμισμένης Δικαιοσύνης δεν είναι, σε αντίθεση με ότι γνωρίζουμε εδώ και κάποιους αιώνες, να απονέμει δικαιοσύνη με βάση το νόμο, αλλά να υπηρετεί την εκάστοτε αντίληψη της πολιτικής εξουσίας για το «δημόσιο συμφέρον»!

 

Πρόκειται για δήλωση η οποία, σύμφωνα με όσα παραθέσαμε, αποπνέει ανατριχιαστικό ολοκληρωτισμό του μεσοπολέμου. Γι’ αυτό, θα μπορούσε να είχε εκφωνηθεί από υπουργό δικαιοσύνης του Γ΄ Ραιχ, του Μουσολίνι και ίσως του Μεταξά. Όχι όμως από υπουργό δημοκρατικής πολιτείας.

 

Είναι ο λόγος για τον οποίο δεν τόλμησε να εκφωνήσει μία τέτοια δήλωση, ούτε καν υπουργός της δικτατορίας, τουλάχιστον από το 1972 και εφεξής. Αφού έκτοτε η δικτατορία επαγγελλόταν την επιστροφή στην δημοκρατία. Οπότε δεν θα ήταν πειστική αν συνέχιζε να μην επικαλείται τη νομιμότητα και στη θέση της εκτόξευε  τις φανφάρες για το «δημόσιο συμφέρον», τις οποίες επικαλέστηκε για να την καταργήσει.

 

Και παρ’ ότι η ιστορία δεν διδάσκει, κάτι ξέρουμε και από αυτήν: Ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το λάθος μας με την Μποφίλιου

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ

Κάναμε λάθος με την Μποφίλιου. 

Γιατί, αντί να την αντιμετωπίσουμε με την ίδια τρυφερότητα ή έστω με το ίδιο χιούμορ, που θα αντιμετωπίζαμε τα δικά μας παιδιά στην κάθε «χαριτωμενιά» τους, πέσαμε να τη φάμε!

 

Ενώ τι είπε το κορίτσι; Τις ίδιες ανοησίες που λέγαμε πολλοί από εμάς,  στην ηλικία της! Και για να είμαστε δίκαιοι, στην ηλικία της οι περισσότεροι, ιδίως όσοι απαιτούμε σήμερα πολιτική σοβαρότητα από αυτήν, εκσφενδονίζαμε μεγαλύτερες ακόμη αγριότητες.

 

Να θυμίσω;  

Κάποιοι από εμάς δεν είμαστε, που στις ταβέρνες τα βράδια, μιλάγαμε για την απελευθέρωση από την εργασία, την στιγμή που οι σερβιτόροι ιδροκοπούσαν για να μας σερβίρουν; 

Και κάποιοι, πιο «προχωρημένοι», δεν προβλέπαμε – μέσα στη μιζέρια μας – ακόμη και την κατάργηση της τέχνης, επειδή σε λίγο, στον «παράδεισο» του σοσιαλισμού που υποχρεωτικά θα στριμώχναμε τους πάντες, η ίδια η ζωή θα γινόταν τέχνη;

 

Και ύστερα, μιλάγαμε για την εξέγερση της Κροστάνδης. Χωρίς να πολυσυζητάμε όμως, ότι την σφαγή που ακολούθησε, την διηύθυνε ο Τρότσκι. Και χωρίς να καταλαβαίνουμε, μέσα στην αφασία μας, το χειρότερο: Πως αν ο Τρότσκι στη συνέχεια υπερίσχυε του Στάλιν, η μόνη διαφορά είναι ότι τα Γκουλάκ, θα έρχονταν νωρίτερα. Αφού ο Τρότσκι είχε εισηγηθεί την δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης από το 1920 (9ο συνέδριο), για να κλείνουν σ’ αυτά όσους εργάτες, δεν άντεχαν την κοινωνία – στρατόπεδο, που πρότεινε!

 

Και άκουγαν με απορία οι σερβιτόροι τις «σοφίες» μας. Που τελικά δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά οι φαντασιώσεις μας. Τα «φαντάσματα του καιρού μας», που θα ‘λεγε και ο Ν. Σεβαστάκης.

 

Και αφού τέλειωνε η κουβέντα, τραγουδούσαμε. Εδώ όμως είναι το κρίσιμο σημείο: Όσο ωραία και αν τραγουδούσαμε, όσο και αν τραγουδούσε όλη η ταβέρνα μαζί μας, ποτέ δεν διανοήθηκε κάποιος σερβιτόρος – διότι μην ξεχνάμε, οι σερβιτόροι της ταβέρνας ήταν το ακροατήριό μας σε όλα – πως όποιος είχε καλή φωνή, είχε και πολιτική σκέψη.

 

‘Ασε που και έξω από τις ταβέρνες, στην κοινωνία δηλαδή, κανείς δεν θεωρούσε ότι από μόνη της η ικανότητά σου να τραγουδάς, σε έκανε σκεπτόμενο. Γι’ αυτό και κανείς δημοσιογράφος δεν σκέφτηκε ή κανένα ΜΜΕ δεν μεθόδευσε, να μας παγιδεύσουν σε συνεντεύξεις, όπου θα κοινολογούσαμε τις μπαρούφες μας ως σοφίες, μόνο και μόνο επειδή τραγουδούσαμε.

 

Κι αυτό γιατί μπορεί και τότε να είχε όλα τα κακά ο τύπος. Δεν υπήρχε όμως η σημερινή έκπτωση. Αφού οι έμποροι της μπαρούφας δημοσιογράφοι εντοπίζονταν «άμα τη εμφανίσει» και απωθούνταν στο περιθώριο.

 

Και όχι μόνον. Αλλά διατηρήσαμε την εγρήγορση να αντιδρούμε σε κάθε ανωμαλία. Γι’ αυτό, όταν η «Ελευθεροτυπία», με αιχμή την γνωστή σταλινική «τρόικα», καλλιεργούσε το εθνικιστικό μίσος προετοιμάζοντας την αποδοχή και τη νομιμοποίηση του ήθους και της αισθητικής Παναγιώταρου, την εγκαταλείψαμε μαζικά. Γιατί μας ήταν αδιανόητο το τέρας του φαιοκόκκινου μετώπου, που κυοφορούσε αυτή η στάση. Έτσι εμείς την γλυτώσαμε.

 

Το κορίτσι μας όμως ήταν άτυχο.  Διότι η εποχή άλλαξε. Έτσι έπεσε στα χέρια της «Εφ.τ.Συντ.». Η οποία του υπέβαλε την ιδέα ότι, αφού τραγουδάει, άρα ξέρει και το ότι η Ευρώπη είναι δικτατορία!

 

Έτσι στη συνέχεια, σαν χονδρέμπορος της σαχλαμάρας, η καλή εφημερίδα εμπορεύτηκε τις ελαφρότητες που υπέβαλε στο κορίτσι μας. Ενώ όφειλε να το προστατεύσει και να μην το διασύρει.  

Και το χειρότερο; 

Μετά ...