ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η επανάσταση των ηλιθίων

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Δημήτρης Χριστοδουλάκης 

Μαθηματικός, MSc Information Systems

Ένας λαός ηλιθίων δεν μπορεί να κάνει δημοψήφισμα, είπε ο κύριος Θεόδωρος Πάγκαλος σε ραδιοφωνική του συνέντευξη.  

Η αντίδραση του κόσμου στα κοινωνικά δίκτυα, ήταν σφοδρή.  

Με ποιο δικαίωμα αναρωτιόνταν όλοι, τολμά να αποκαλεί έναν ολόκληρο λαό ηλίθιο. 

Με την ιδιότητα του ανθρώπου που κατάφερε να εκλέγεται από αυτόν τον λαό για τριάντα συναπτά έτη βουλευτής και να ορκίζεται υπουργός εννέα φορές, θα απαντούσα εγώ. Καθότι, για να μπορέσει να επιβιώσει και να διαπρέψει στη πολιτική σκηνή για περισσότερα από τριάντα χρόνια, χρειάστηκε να γνωρίσει και να διαχειριστεί τις ιδιαιτερότητες αυτού του λαού, από την καλή και από την ανάποδη.

Σε κάθε περίπτωση, δεν νομίζω πως ο κύριος Πάγκαλος θεωρεί το σύνολο των Ελλήνων ηλίθιους. Θα μπορούσε για παράδειγμα να πει πως υπάρχει μία διακριτή μάζα Ελλήνων που δεν είναι ηλίθιοι και να ηρεμούσαμε όλοι, θεωρώντας πως ανήκουμε σε αυτή την πληθυσμιακή ομάδα.

Ο Wolfgang Goethe πάντως δεν θα ανησυχούσε και πολύ για την παραπάνω άποψη, καθότι πίστευε πως οι ηλίθιοι και οι έξυπνοι είναι ακίνδυνοι. Βλάπτουν μόνο οι μισοηλίθιοι και οι ημιμαθείς.

Εγώ από τη μεριά μου, τον τελευταίο καιρό, παρακολουθώ τον κύριο Πάγκαλο με προσήλωση και ενδιαφέρον. Θεωρώ πως υπάρχουν κάποιοι μπαρουτοκαπνισμένοι πολιτικοί, οι οποίοι όταν αποσυρθούν από τα δρώμενα, απελευθερώνονται και αρχίζουν να λένε τις αλήθειες που όλα αυτά τα χρόνια είχαν συσσωρευμένες μέσα τους και για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, προτιμούσαν να κρατήσουν για τον εαυτό τους. Ο μακαρίτης ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ήταν ένας από αυτούς τους πολιτικούς. 

Ο Πάγκαλος ανήκει επίσης στην ίδια κατηγορία. Με ανυπομονησία περιμένω την απόσυρση και του Ευάγγελου Βενιζέλου από τον οποίο θεωρώ πως θα μάθουμε πολλές αλήθειες και θα αποσαφηνίσουμε αρκετές από τις θολές στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας. Βέβαια, για την περίσταση, ο λαός μας λέει πως ο λόγος εις την ώρα του χίλια φλουριά αξίζει, κι αν δεν τον πεις στην ώρα του, τίποτα δεν αξίζει. Ωστόσο λέει και το κάλιο αργά παρά ποτέ.

Και για να επιστρέψουμε στο ερώτημα για το εάν είμαστε ή όχι λαός ηλιθίων, εγώ αναρωτιέμαι για το πως θα πρέπει να χαρακτηρίσουμε ένα λαό, που φέρνει στην εξουσία ένα φανατικό κουμουνιστή, για να προστατέψει την αστική δημοκρατία. 

Επίσης θα ήθελα πολύ να μάθω, πως θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε ένα λαό, ο οποίος πιστεύει πως εάν μία χώρα πει στους δανειστές της πως δεν επιθυμεί να τους αποπληρώσει τα δανεικά, τότε οι δανειστές, όχι μόνο θα το δεχτούν αλλά θα παρακαλάνε να συνεχίσουν να την δανείζουν.

Ξέρω πως τα παραπάνω ακούγονται σήμερα γελοία, αλλά λίγα χρόνια πριν, πηγαίναμε στις κάλπες και ψηφίζαμε, με αυτή ακριβώς τη νοοτροπία. Και όταν οι κάλπες έβγαζαν το αναμενόμενο αποτέλεσμα, βγαίναμε στους δρόμους και τις πλατείες και στήναμε χορούς και πανηγύρια. Όταν δε, οι προσδοκίες μας δεν επαληθεύονταν, πέφταμε από τα σύννεφα και αναρωτιόμασταν, τι έφταιξε.

Σε κάθε περίπτωση, ο κύριος Πάγκαλος δεν μας είπε και τίποτα καινούργιο. Από την εποχή του Σιμωνίδη του Κείου που δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν είχε πει το περίφημο «των γαρ ηλιθίων απείρων γένεθλα», δηλαδή άπειρη η γενιά των ηλιθίων, μέχρι σήμερα, ο λαός μας παλεύει με τα θηρία για να προκόψει, κάποιες στιγμές μεγαλουργεί, αλλά και κάποιες άλλες, συμπεριφέρεται εντελώς ανώριμα καταστρέφοντας τους κόπους γενεών. 

Η γενιά της αλλαγής, ήταν μία τέτοια γενιά. Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω για ποιο λόγο το νέο ΠΑΣΟΚ, ονομάστηκε Κίνημα Αλλαγής. Ποιες ακριβώς αναμνήσεις ήθελαν να ξυπνήσουν στον λαό, επαναφέροντας το σύνθημα της αλλαγής; Ακόμα δεν έμαθαν τις συνέπειες της περιβόητης αλλαγής; Ή μήπως νομίζουν στην αριστερά πως ο λαός είναι τόσο ηλίθιος, ώστε θα προτιμήσει να κρατήσει μόνο τις καλές αναμνήσεις από την περίοδο εκείνη, αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα;

Από την μία δηλαδή βρίζουμε τους συριζαίους που με τα καμώματα τους, δείχνουν να μας περνάνε για πανίβλακες και από την άλλη, έρχονται οι επίδοξοι αντικαταστάτες τους και αφήνουν υπονοούμενα, ότι αυτοί μπορούν να γίνουν ακόμα χειρότεροι. Γιατί αυτό κάνουν, ονομάζοντας το κόμμα τους Κίνημα Αλλαγής. Και αν κάποιοι νομίζουν πως δεν είναι έτσι τα πράγματα, θα τους παραπέμψω στις πρόσφατες δηλώσεις της προέδρου του κόμματος, περί σταμουλοκολλάδων.

Ο Κάρλο Τσιπόλα, είχε πει πως σε μια χώρα που έχει πάρει την κάτω βόλτα το ποσοστό των ηλιθίων είναι σταθερό, ωστόσο παρατηρείται μεταξύ αυτών που κατέχουν την εξουσία μια δραματική εξάπλωση των ληστών με καλπάζουσα ηλιθιότητα και μεταξύ όσων δεν μετέχουν στην εξουσία, μια εξίσου ανησυχητική αύξηση των φουκαράδων.

Εγώ για να είμαι ειλικρινής, έχω αποδεχτεί τον ρόλο του φουκαρά. Ξέρω δηλαδή πως αυτοί που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία πρέπει να περνούν πολύ από το χρόνο τους γελώντας μαζί μου και μαζί με τους υπόλοιπους φουκαράδες σαν κι εμένα.

Όμως πρέπει να ξέρετε πως...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Ζουράρις είχε πλατυποδία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Δημήτρη Χριστοδουλάκη

Υπάρχει ένα ανέκδοτο που αφορά μία αρκούδα η οποία δεν ήθελε να λάβει μέρος στον πόλεμο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στα ζώα του δάσους. Για να τη σκαπουλάρει, αποφάσισε να γίνει Ι5 όπως λέμε και στο στρατό. Το «Ι» σημαίνει «Ικανότητα» και δηλώνεται με ένα νούμερο: Ι1, Ι2, Ι3, Ι4 και Ι5. Το Ι5, γνωστό και ως «τρελόχαρτο», σημαίνει απαλλαγή από την υποχρέωση στράτευσης, για ψυχολογικούς ή παθολογικούς λόγους. Άρχισε λοιπόν η αρκούδα να αντιγράφει άλλα ζώα που είχαν πάρει Ι5, για να τη γλυτώσει. Έκοψε την ουρά της όπως έκανε η πονηρή αλεπού. Έκοψε τα αυτιά της όπως έκανε ο δειλός λαγός, έβαλε φωτιά και έκαψε το τρίχωμα της, όπως έκανε ο τρελός ασβός, αυτό-ευνουχίστηκε, όπως έκανε και ο σκαντζόχοιρος. Τελικά όταν παρουσιάστηκε στον στρατονόμο, εκείνος την απάλλαξε αμέσως από την υποχρέωση στράτευσης, λόγω πλατυποδίας…

Από την ώρα που ο Κώστας Ζουράρις, ορκίστηκε υφυπουργός Παιδείας, μου ήρθε στο μυαλό το παραπάνω ανέκδοτο. Μου έδινε πάντοτε την εντύπωση πως η βασική του επιδίωξη κατά την διάρκεια της θητείας του, ήταν η απομάκρυνση του. Βέβαια, ο κύριος Ζουράρις δεν είναι και χθεσινός. Είναι ο άνθρωπος που ως επίτιμος πρόεδρος του κόμματος, με το χαρακτηριστικό όνομα, «Πυρίκαυστος Ελλάδα», δήλωνε το 2013 πως «Θέλουμε κατάληψη εξουσίας, οτιδήποτε λιγότερο θα ήταν γελοίο». 

Και αυτή δεν είναι η μόνη δήλωση που είχε κάνει στο παρελθόν και θα έπρεπε να ληφθεί σοβαρά υπόψη, έτσι ώστε να μην του δοθεί ποτέ το δικαίωμα συμμετοχής σε κυβερνητικό σχήμα. Θέλω να σας θυμίσω πως ο κύριος Ζουράρης, είχε παραστεί στην δίκη της 17Ν με την ιδιότητα του μάρτυρα υπεράσπισης του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου. Του αρχηγού της τρομοκρατικής οργάνωσης, στον οποίο απαγγέλθηκαν κατηγορίες για 963 αδικήματα και καταδικάστηκε σε 17 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη. Απαντώντας στο ερώτημα αν επικροτεί τις δολοφονίες που διέπραξε η 17Ν, ο κ. Ζουράρις απάντησε πως κάποιοι από τους δολοφονημένους, ήταν σύμφωνα με τη γνώμη του, εγκληματίες, και επομένως από την στιγμή που το κράτος το ελληνικό, επισήμως, δεν έπραξε το καθήκον, το έπραξαν πολίτες! Ενώ στη διευκρινιστική ερώτηση αν ο Γιωτόπουλος και ο Κουφοντίνας «είναι αντίστοιχοι και ανάλογοι με τον Καραϊσκάκη και τον Κολοκοτρώνη», ο κύριος Ζουράρις, απάντησε με μια θερμή κατάφαση. 

Ο μέχρι πρότινος, υφυπουργός Παιδείας, είχε χαρακτηρίσει ως σύγχρονο Κολοκοτρώνη και Καραϊσκάκη τον Δημήτρη Κουφοντίνα που έχει καταδικαστεί 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή σε 11 δολοφονίες, εκρήξεις και ληστείες. Η δήλωση του αυτή είχε γίνει το 2003. Πολύ πριν υπουργοποιηθεί. Την γνωρίζαμε και δεν ενοχληθήκαμε που ορκίστηκε ως υφυπουργός στο υπουργείο Παιδείας. Όχι το Αθλητισμού, το Περιβάλλοντος ή το Τουρισμού αλλά το υπουργείο Παιδείας.

Λήθη των ιδίων κακών θρασύτητα γεννά. Όπως θα έλεγε ίσως και ο ίδιος ο κύριος Ζουράρις για την απόφαση του κόσμου να ξεχάσει το ποιόν του και να αποδεχτεί την υπουργοποίηση του.  

Ακόμα και μετά την ανάληψη των νέων του καθηκόντων, όμως δεν έδειξε να πτοείται. Έκρινε για παράδειγμα, σκόπιμο να παραχωρήσει  συνέντευξη με την ιδιότητα του υφυπουργού Παιδείας, πριν ένα χρόνο, στο περιοδικό Down Town και να πει για την εμπειρία που είχε με έναν σωματώδη ομοφυλόφιλο μαύρο άνδρα, ο οποίος τον πήγαινε… φιλώντας για περίπου ένα τέταρτο, καθώς και την εμπειρία που είχε με μια ιερόδουλη στο Παρίσι. Καμία ντροπή. Κανένας αυτοέλεγχος.  

Τώρα, ζητώ κι εγώ ο αφελής, να νιώσει ντροπή ένας άνθρωπος που δεν είχε ντραπεί, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Alpha 96.5 το 2016, να αποκαλέσει μαλάκες όσους αποκαλούν τον Κάστρο δικτάτορα. Τον χαρακτηρισμό «Μαλάκες», δεν τον είπε με την ιδιότητα του οπαδού ή του καφενόβιου της γειτονιάς αλλά με την ιδιότητα του υπουργού της κυβέρνησης της Ελλάδας. Και μάλιστα του υφυπουργού Παιδείας!

Και πώς αντέδρασε ο κόσμος για το «Μαλάκες»; 

Ουδεμία αντίδραση. Απόλυτη ησυχία από το ακροατήριο. «Ο σιωπών συναινεί», όπως θα έλεγε και ο Ζουράρις.

Βέβαια, ο κ. Ζουράρις, φρόντισε από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του να δηλώσει το ποιόν του. 

Κατά την άφιξη του στο Προεδρικό Μέγαρο, για την ορκωμοσία του ως υφυπουργού, φρόντισε να «απειλήσει» ένα ταλαίπωρο δημοσιογράφο που προσπαθούσε να του αποσπάσει μία δήλωση, λέγοντας του: «…στον Έβρο σε βλέπω εγώ».  

Κατάλαβες κύριε;  

Από την πρώτη στιγμή έδειξε να κατανοεί τη δύναμη της θέσης του. Αν το έλεγε αυτό ένας υπουργός της Νέας Δημοκρατίας, δεν θα είχε προλάβει καν να ορκιστεί από τις αντιδράσεις. Και για να μη λησμονούμε τη γλώσσα του κυρίου Ζουράρι, για την συγκεκριμένη περίπτωση, φαντάζομαι θα έλεγε «δειλών γυναίκες δεσποτών θρασύστομοι».

Σχετικά δε, με το λεγόμενο μνημόνιο διαρκείας, που συμφώνησε με τους δανειστές η κυβέρνηση, είχε δηλώσει: «Έχω την εντύπωση ότι το 2060 δεν θα ζουν ούτε αυτοί (οι δανειστές)… Μπορεί να πέσει ένα κομήτης του Χάλεϊ στο κεφάλι του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου και να μην υπάρχει Νέα Υόρκη. Τι να πω;». Με μία τέτοια προσέγγιση, στο θέμα των μνημονιακών δεσμεύσεων, θα κόβονταν στην έκθεση ένας μαθητής γυμνασίου. Κανείς όμως δεν ενοχλήθηκε που τις έκανε ο ίδιος ο υφυπουργός Παιδείας. 

Στην ίδια συνέντευξη είχε δηλώσει και πως δεν έχει καμία σημασία η ψήφιση των μέτρων. Δηλαδή ένας υφυπουργός της κυβέρνησης, είχε δηλώσει πως δεν έχει καμία σημασία τι ψηφίζει η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει και δεν ξεσηκώθηκε το πανελλήνιο.  

«Ου φροντίς Ιπποκλείδη», (δηλαδή σκασίλα τους, στη νεοελληνική), θα σχολίαζε για την στάση του κόσμου στις απίστευτες αυτές δηλώσεις του, ο ίδιος ο κ. Ζουράρις.

Και επειδή δεν ξεσηκώθηκε το πανελλήνιο, απτόητος σε άλλη του συνέντευξη στα Παραπολιτικά, για τα νέα μέτρα είπε: «Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μετά το 2019». Και το είπε, επειδή είδε την απάθεια του κόσμου στην προηγούμενη δήλωση του για το ίδιο θέμα. Ή όπως θα έλεγε και πάλι ο κύριος Ζουράρις για τη περίσταση, «παρά κωφόν αποπαρδείν», δηλαδή σαν να κλάνεις δίπλα σε κουφό.

Σε μία άλλη του συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, πριν λίγους μήνες, ερωτηθείς για τη «μεγάλη έξοδο» πτυχιούχων στο εξωτερικό, είχε απαντήσει πως καλώς φεύγουν τα παιδιά στο εξωτερικό, γιατί είμαστε λίγο χειρότερα από την Ινδία. Εγώ δεν ξέρω κανένα στρατηγό, να λέει στο στράτευμα πως ο πόλεμος είναι χαμένος και ο εχθρός είναι ισχυρότερος, οπότε δεν είναι και κακή επιλογή το να την κοπανήσουν. Γιατί αυτό είπε από τη θέση του υφυπουργού Παιδείας. Δεν το είπε ως απλός πολίτης. Δεν προσήλθε σε εκείνη την συνέντευξη στον ΣΚΑΪ, ως απλός πολίτης αλλά ως υφυπουργός Παιδείας. Αρχή άνδρα δείκνυσι, όπως θα έλεγε και ο ίδιος για τον εαυτό του…

Για το Σκοπιανό δε, σε πρόσφατη συνέντευξή του, είχε δηλώσει πως δεν είναι βασικό θέμα το Σκοπιανό. Συγκεκριμένα δήλωσε πως «Ένας νόμος είναι. Θα ψηφιστεί αυτός, έρχεται άλλος νόμος. Δεν είναι βασικό το θέμα των Σκοπίων. Δεν είναι από αυτά που διαμορφώνουν την αποκλειστικότητα στη διαμόρφωση μιας συνολικής πολιτικής». Με τον ίδιο τρόπο που υποτίμησε την αξία της νομοπαρασκευαστικής εξουσίας της βουλής στο θέμα του μνημονίου, το έκανε και για το Σκοπιανό. Για τον κύριο Ζουράρι, δεν έχει καμία λοιπόν σημασία, το τι ψηφίζει η βουλή των Ελλήνων. Και πάλι, κανείς δεν έδειξε να ενοχλείται ιδιαίτερα. Ο σιωπών συναινεί, όπως θα έλεγε και πάλι ο κύριος Ζουράρις…

Η χειρότερη ωστόσο δήλωση κατ’ εμέ, έγινε τον Δεκέμβριο του 2016, όταν υποστήριξε πως δεν έχει σημασία να χάσουμε και μερικά νησιά. Είπε συγκεκριμένα: «Νομίζετε ίσως ότι δεν απειλούμαστε τώρα ως χώρα, μόνο κάποια νησιά μάς ζητάει ο Ερντογάν. Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει». Για την παραπάνω δήλωση του, ενοχληθήκαμε βέβαια κάποιοι, αλλά όχι τόσο ώστε να τον πετάξουμε με τις κλωτσιές από το Ελληνικό κοινοβούλιο. Προφανώς σκεφτήκαμε πως υπουργός Παιδείας είναι, μπορεί να λέει και καμία λαλακία…

Σαν την αρκούδα από το ανέκδοτο λοιπόν. Έκοψε τα αυτιά του, έκοψε την ουρά του, έκαψε το τρίχωμα του, έκοψε και τα αποτέτοια του και κανένας δεν είδε πως είναι ακατάλληλος για το αξίωμα που του δώσαμε. Τελικά αποπέμφθηκε επειδή έβρισε τους οπαδούς του Ολυμπιακού και του Άρη. Λες και δεν είχε ξαναβρίσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τους οπαδούς του Ολυμπιακού τον Απρίλιο του 2017 σε παρουσία του στην εκπομπή του Κωνσταντίνου Μπογδάνου. Λες και δεν είχε αντιδράσει με τον ίδιο τρόπο ο Ολυμπιακός, προτρέποντας τους οπαδούς του, να το θυμηθούν αυτό στην κάλπη.

Ο Κώστας Ζουράρις είναι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο λαϊκισμός ως μητρική γλώσσα…

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Δημήτρη Χριστοδουλάκη

Μαθηματικού, MSc Information Systems.

 

O Thomas Jefferson ήταν ο τρίτος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και κύριος συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας. Επίσης ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας, σπουδαγμένος στις Ευρώπες, γαιοκτήμονας με πληθώρα δούλων στην κατοχή του και ολίγον προικοθήρας. Όταν αποφάσισε να διεκδικήσει την προεδρία των ΗΠΑ, παρότι επιτυχημένος πολιτικός, ο κόσμος δεν ήταν με το μέρος του. Δεν είχε εκείνο το κάτι που θα τον έκανε αρεστό στο ευρύ κοινό. Δεν ήταν παιδί του λαού και το ήξερε.  

Αποφάσισε λοιπόν να κάνει κάτι το ευφυέστατο. Είπε στον λαό, πως το πρότυπο αμερικανού πολίτη δεν είναι ο πλούσιος επιτυχημένος γαιοκτήμονας αλλά ο φτωχός αναξιοπαθής αγρότης. Ο μέσος αμερικάνος δηλαδή. 

Οι ταλαίπωροι πολίτες αισθάνθηκαν ιδιαίτερη τιμή από τα λόγια του Jefferson. Δεν είναι και λίγο να μαθαίνεις πως είσαι το πρότυπο ενός ολόκληρου έθνους. Και βεβαίως τον εξέλεξαν πρόεδρο τους σε ανταπόδοση της τιμής. 

Και γιατί να μην τον τιμήσουν με την ψήφο τους; 

Αφού εκείνος τους τίμησε με τον θαυμασμό του, η ψήφος ήταν το λιγότερο που μπορούσαν να κάνουν για τον άνθρωπο που επιτέλους αναγνώρισε την ανωτερότητα τους.

Ο Jefferson, είχε χτυπήσει φλέβα χρυσού. Είχε ανακαλύψει αυτό που λέμε «λαϊκισμό». Είπε στον φτωχό λαό πως είναι όλοι τους υπέροχοι, πως δεν χρειάζεται να αλλάξουν καθόλου. Αν παρόλη την ανωτερότητα τους, τυγχάνει και να υποφέρουν από τη μιζέρια της ζωής τους, τότε ο φταίχτης δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να είναι οι ίδιοι αλλά οτιδήποτε άλλο. Οι ίδιοι ήταν άλλωστε πρότυπο μίας ολόκληρης κοινωνίας.

Σχεδόν διακόσια χρόνια μετά, ένας άλλος γόνος πλουσιότατης οικογένειας της αμερικανικής ηπείρου και γιός πρώην προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, ο George Bush ο νεότερος αποφασίζει να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές του 2000.  

Ήταν με διαφορά το αουτσάιντερ των ρεπουμπλικάνων υποψηφίων για το χρίσμα και ο λιγότερο δημοφιλής. Την ώρα που κανένας δεν του έδινε σημασία, πήγε και έδωσε μία συνέντευξη σε ένα δημοσιογράφο γνωστού αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου και έγινε ρεζίλι των σκυλιών. Δεν ήξερε τίποτα σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών. Αγνοούσε ακόμα και τα ονόματα σημαντικών πολιτικών ηγετών. Ακόμα και το πολίτευμα συμμαχικών κρατών. Για εβδομάδες το βίντεο του εξευτελισμού του έκανε το γύρο του κόσμου και όλοι γελούσαν με την ασχετοσύνη, την αφέλεια και την αδιαφορία που επεδείκνυε για όλα τα σημαντικά ζητήματα που απασχολούσαν τότε την ανθρωπότητα.

Παραδόξως, μαζί με όλους τους άλλους, γελούσαν και οι επιτελείς της προεκλογικής του εκστρατείας και οργανωτές της σχετικής συνέντευξης, που έβλεπαν τα ποσοστά δημοτικότητάς του να ανεβαίνουν με γοργούς ρυθμούς.

Αυτό ήταν. Ο ξινός και απόμακρος Μπον Βιβέρ, γιος του πρώην προέδρου και πετρελαιάς, George Bush τζούνιορ, είχε χτυπήσει φλέβα χρυσού. Ο μέσος αμερικανός πολίτης που δεν ξέρει την τύφλα του για την Ευρώπη την Ασία και την Αφρική, είχε βρει στο πρόσωπο του Bush, το άλτερ έγκο του. «Αν ο πρόεδρος δεν χρειάζεται να είναι έξυπνος, τότε γιατί να είμαι κι εγώ». Προφανώς θα σκέφτονταν οι ψηφοφόροι του όταν τον επέλεγαν για πρόεδρο τους. Όσο οι αντίπαλοι του τον χλεύαζαν για την ασχετοσύνη του, τόσο ο λαός τον συμπαθούσε και τον ένιωθε σαν κάτι από τον εαυτό του.

Ο Bush είχε για υπουργό εξωτερικών του την Condoleezza Rice. Μία γυναίκα εξαιρετικής ευφυΐας και ικανοτήτων.  

Κανείς δεν ταυτίστηκε ποτέ μαζί της. Ούτε καν οι αφροαμερικανοί. Δεν είχαν τίποτα κοινό με την Rice. Το αμερικάνικο όνειρο, δεν αφορά ευφυείς και πολυτάλαντους ανθρώπους που επέτυχαν στη ζωή τους χρησιμοποιώντας τις ικανότητες που απόκτησαν με σκληρή εργασία. Το αμερικανικό όνειρο αφορά τους ανθρώπους που από το τίποτα έγιναν τα πάντα, εκμεταλλευόμενοι μία ευκαιρία, μία αλλαγή της τύχης, μία συγκυρία, μία κατάλληλη στιγμή. Αφορά εκείνους που άκοπα έγιναν όλα αυτά που όλοι θα θέλαμε να είμαστε κι’ ας μη το μολογάμε.

Αν πρέπει να ψάξω για έναν εκφραστή του αμερικανικού ονείρου στην Ελληνική πραγματικότητα, δεν θα μπορούσα να βρω καλύτερη περίπτωση από τον πρωθυπουργό μας, τον Αλέξη Τσίπρα.

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας άνθρωπος, γεμάτος ψεγάδια. 

Δεν είναι ιδιαίτερα ευφυής. Δεν είναι ιδιαίτερα μορφωμένος. Δεν φαίνεται να του άρεσε ποτέ το διάβασμα. Δεν είναι εργασιομανής. 

Μία φορά στη ζωή του χρειάστηκε να εργαστεί δύο συνεχόμενες βάρδιες και ακόμα έχει να το λέει. 

Δεν ξέρει αγγλικά αλλά δεν κολλάει να χρησιμοποιήσει αυτά τα λίγα που κατέχει οπουδήποτε του χρειαστεί. 

Ο τρόπος που πολιτεύεται θυμίζει επαρχιακό καφενέ. 

Ο τρόπος που παίρνει τις σημαντικότερες αποφάσεις χωρίς άγχος και φόβο για τις ενδεχόμενες συνέπειες, θυμίζει τον Τομ Σόγιερ στα καλύτερά του.

Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος έγινε άκοπα και σχεδόν αιφνιδιαστικά πρωθυπουργός μας. Επιτέλους οι απανταχού «να ‘μουν για μια μέρα πρωθυπουργός», δικαιωθήκαν. Είδαν ένα δικό τους παιδί να τα καταφέρνει.

Η διαφορά ανάμεσα στον «Ηγεμών εκ Δυτικής Λιβύης» του Καβάφη και τον Τσίπρα, είναι ότι...