"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πίσω από το καμένο τρόλεϊ


Πίσω από το καμένο τρόλεϊ βρίσκεται η ανοχή που δείχνει σήμερα το ελληνικό κράτος σε πράξεις βίας και καταστροφής της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Η ανοχή αυτή λειτουργεί ως πραγματική ενθάρρυνση για την επανάληψη ανάλογων πράξεων. Ειδικά στην περίπτωση του εμπρησμού λεωφορείων και τρόλεϊ μπροστά από το Πολυτεχνείο, η απόφαση του Οργανισμού Συγκοινωνιών της Αθήνας να σταματήσουν να περνούν από την περιοχή τα μέσα μαζικής μεταφοράς τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου έδωσε το σήμα ότι το κράτος υποχωρεί τρομαγμένο. Οι εμπρηστές –πολύ σωστά– εξέλαβαν την υποχώρηση του κράτους ως δική τους νίκη και συνέχισαν τις επιθέσεις τους. Μόνο αφελείς θα μπορούσαν να περιμένουν ότι η απόσυρση των τρόλεϊ θα σταματούσε τις επιθέσεις, μη προβλέποντας ότι οι εμπρηστές θα συνέχιζαν το έργο τους τις υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας.


Πίσω από το καμένο τρόλεϊ βρίσκεται η πολιτική απόφαση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να μη προστατεύεται από την αστυνομία η περιοχή, ώστε να αποτραπούν οι επιθέσεις. Ανάλογη ήταν η πολιτική απόφαση να μείνουν απροστάτευτα τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στην οδό Χαριλάου Τρικούπη απέναντι στις σχεδόν καθημερινές επιθέσεις με βόμβες μολότοφ. Η κυβέρνηση συνειδητά παρέχει χώρο δράσης στους εμπρηστές.


Πίσω από το καμένο τρόλεϊ βρίσκεται το φάντασμα του πανεπιστημιακού ασύλου. Είναι γνωστό ότι οι εμπρηστές εξορμούν από τα κτίρια του Πολυτεχνείου. Κάθε κράτος που θα σεβόταν τους πολίτες του και κάθε σοβαρή αστυνομία θα έψαχνε προληπτικά στους χώρους του ιδρύματος για μολότοφ και μετά τα επεισόδια θα κυνηγούσε τους εμπρηστές που καταφεύγουν εκεί. Αυτές οι αυτονόητες ενέργειες εδώ είναι απαγορευμένες καθώς προσκρούουν σε μια ιδεοληπτική αντίληψη περί πανεπιστημιακού ασύλου. Το πανεπιστημιακό άσυλο έχει καταργηθεί από το 2011 με νόμο που ψήφισε η ελληνική Βουλή, αλλά εξακολουθεί να επιβιώνει καθώς η αστυνομία ενεργεί σαν να ισχύει ο περιορισμός της εισόδου στα πανεπιστήμια. Όσοι δίνουν εντολές στην αστυνομία θεωρούν σημαντικότερη την ...εθιμική συνέχιση της κάλυψης στη βία που παρείχε το άσυλο από την ασφάλεια των πολιτών και την προστασία της δημόσιας περιουσίας.


Πίσω από το καμένο τρόλεϊ βρίσκεται η αριστερή υποκρισία για τη δήθεν υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών. Το δημόσιο πανεπιστήμιο υποτίθεται ότι κινδυνεύει από την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, έτσι η χρεοκοπημένη Ελλάδα στέλνει χιλιάδες φοιτητές και διδάσκοντες στο εξωτερικό –μαζί με εκατομμύρια ευρώ– και απορρίπτει μια παραγωγική δυνατότητα που θα έφερνε πλούτο και δουλειές στη χώρα. Προστατευμένο πλέον το δημόσιο πανεπιστήμιο από τους ιδιώτες μπορεί να καταστρέφεται και να λεηλατείται ανεμπόδιστα, ακριβώς όπως και τα τρόλεϊ. Οι δημόσιες συγκοινωνίες αρκεί να είναι δημόσιες και όποιος θέλει μπορεί να απεργεί ακόμη και για να κάνει συνέλευση στις ώρες αιχμής, τιμωρώντας τους επιβάτες. Στο δημόσιο αυτό αγαθό, όταν ο υπουργός θέλει να το παίξει φιλολαϊκός, προσφέρει δωρεάν μετακίνηση, την οποία πληρώνουν οι επιβάτες με αύξηση της τιμής των εισιτηρίων. Οι επιβάτες (που συνεχώς λαμβάνουν χειρότερες υπηρεσίες) θα πληρώσουν, μαζί με τους φορολογούμενους, τα τεράστια νέα ελλείμματα που δημιουργούνται από την ανοχή στην επιβίβαση χωρίς εισιτήριο.
 


Πίσω από το καμένο τρόλεϊ βρίσκεται η συμπάθεια που έχει ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ προς τις πράξεις βίας και τους φορείς τους. Η σχέση αυτή έφτασε στο αποκορύφωμά της τον Δεκέμβριο του 2008 και συνεχίζεται και μετά την ανάληψη της εξουσίας. Η φωτογραφική διάταξη για τον Σάββα Ξηρό και η παροχή νομικών υπηρεσιών από μέλη του κόμματος σε άτομα που είχαν συλληφθεί σε επεισόδια επιβεβαιώνουν τη συνέχεια αυτής της σχέσης.


Πίσω από το καμένο τρόλεϊ βρίσκεται...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο κατά φαντασίαν ταξικός κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ




Η κυβέρνηση κατέστη θύμα της ιδεολογικής αυταπάτης της και τώρα καλείται να εφαρμόσει μια πολιτική που κινείται σε λανθασμένη κατεύθυνση. Μια πολιτική που επικεντρώνεται στην υπερφορολόγηση και στην αύξηση των δαπανών αντί στην αναδιαμόρφωση ή και στη στοχευμένη συρρίκνωση των αντιπαραγωγικών δυνάμεων του Δημοσίου.



Εδώ που τα λέμε, μόνο το φόρο πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων δεν έχει προτείνει (τουλάχιστον δημόσια) μέχρι στιγμής, όμως πολλά μέλη της συνεχίζουν να προβαίνουν σε δηλώσεις που δυναμιτίζουν το πολιτικό σκηνικό και δημιουργούν εκρηκτικές συνθήκες στην ελληνική κοινωνία. Ενδεικτικές είναι οι βολές του Γιώργου Κυρίτση, ο οποίος φαίνεται να τεμαχίζει την κοινωνία σε δύο τάξεις, από τη μία τους «μένουμεευρωπαίους» κι από την άλλη (δεν τους κατονομάζει, αλλά μπορώ να υποθέσω…) τους «παμεβενεζουέλα» ή τους «πάμεαργεντινή» ή τους «δεν_ξέρω_που_πάμε_γενικώς». Επίσης, όταν η κα Καρακώστα διατρανώνει με μια χαρά εκ των έσω ότι η φορολογική πολιτική της κυβέρνησης έχει ταξικό πρόσημο, δε χρειάζεται πολλή σκέψη για να φανταστεί κανείς ότι αναφέρεται στους «μένουμεευρωπαίους».



Το ενδιαφέρον σ’ αυτήν την υπόθεση είναι να κατανοήσουμε πώς μια πολιτική που έχει καταργηθεί (;) από τη Γαλλική Επανάσταση θα γίνει πράξη από μια κυβέρνηση στην Ελλάδα εν έτει 2016. 


Διότι η πολιτική του «ταξικού προσήμου» στηρίζεται στην έννοια της συλλογικής ευθύνης. Έτσι, όπως στις περιπτώσεις εγκληματικών ενεργειών η ευθύνη βαρύνει τα πρόσωπα και όχι τα σύνολα, με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και η φορολόγηση. Εφαρμόζοντας, λοιπόν, συλλογική πολιτική φορολογία δε στοχοποιείς πρόσωπα, αλλά «διώκεις» συλλήβδην και αδιακρίτως κοινωνικές ομάδες.



Η εκάστοτε κυβέρνηση δεν έχει από πουθενά εξουσιοδότηση να εγκαταλείψει την όποια θεωρητική ουδετερότητα τη χαρακτηρίζει καθώς και τον ρόλο της ως ρυθμιστή, ώστε να έχει ανεξέλεγκτη πρόσβαση στην περιουσιακή κατάσταση των πολιτών της και αυθαίρετα να προβαίνει στη μείωση των εισοδημάτων αυτών που τους θεωρεί οικονομικά και κοινωνικά εύρωστους. Δεν ανήκει στις αρμοδιότητές της να κάνει τους πολίτες της πλουσιότερους ή φτωχότερους κατά το δοκούν


Αυτό θα το καθορίσει...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η καφενειοποίηση της πολιτικής



Φανταστείτε για χάρη του άρθρου ότι έχουμε ένα βουλευτή και έναν θαμώνα ενός καφενείου οι οποίοι αλλάζουν ζωές για μία μέρα.
 


 Πάει, λοιπόν, ο βουλευτής με το κοστούμι και τη γραβάτα του το πρωί στο καφενείο. Παραγγέλνει τον ελληνικό του και ακούει τους θαμώνες να μιλάνε για τα κανάλια και την επικαιρότητα. Ώσπου κάποια στιγμή αποφασίζει να πάρει δειλά-δειλά το λόγο. «Κοιτάξτε, το τοπίο των τηλεοπτικών αδειών πράγματι χρήζει αναδιάρθρωσης και εδώ θα συμφωνήσω μαζί σας. Αυτή η αναδιάρθρωση ωστόσο θα πρέπει να γίνει με γνώμονα πάντα το δικαίωμα στην ενημέρωση κάθε πολίτη. Τώρα σε ό,τι έχει να κάνει με το παραδικαστικό κύκλωμα και το χρηματισμό δικαστών που συζητάτε, προσωπικά αδυνατώ να έχω συγκεκριμένη σκέψη μιας και δεν υπάρχουν ενδείξεις για κάτι τέτοιο σήμερα. Με χαρά τώρα, θα ήθελα να ακούσω τις αντιπαραθετικές σας σκέψεις και να συζητήσουμε επί αυτών».


Κάντε εικόνα τα βλέμματα τριγύρω. Θα συγκινούσε πιστεύετε κανέναν ο βουλευτής; 


Δεν νομίζω. Και δε νομίζω να συγκινούσε κανέναν κανέναν, όχι απαραίτητα γιατί οι θαμώνες δεν θα καταλάβαιναν, αλλά γιατί στην παράδοση, στα ήθη και στα έθιμα του ελληνικού θεσμού που λέγεται «Καφενείον» η ανάλυση της επικαιρότητας δεν γίνεται με αυτό τον τρόπο. Και καλά κάνει και δεν γίνεται με αυτόν τον τρόπο γιατί το καφενείο είναι χώρος αναψυχής και διασκέδασης.



Φανταστείτε, τώρα, τον δεύτερο ήρωα της ιστορίας μας, τον θαμώνα του καφενείου που γίνεται βουλευτής. Τον παίρνουν, που λέτε, τηλέφωνο από ένα κανάλι για να βγει στο βραδινό δελτίο και να σχολιάσει αφενός το καθεστώς των τηλεοπτικών αδειών και αφετέρου την επικαιρότητα. Εκείνος δέχεται. Φτάνει λοιπόν το βράδυ, ο θαμώνας φοράει το ανοιχτό του πουκάμισο και βγαίνει on air. Όταν η παρουσίαστρια του απευθύνει το λόγο εκείνος λέει: «Μια μέρα, καλή μου κυρία, θα γράψουμε Ιστορία. Θα διαολοστείλουμε όλα τα βωθροκάναλα, θα διαολοστείλουμε όλους τους δικαστές που, για να το πω απλά, τα παίρνουνε, όλοι ξέρουμε ποιοι είναι, και όποιος δεν πολυσυμφωνεί μαζί μας δεν πειράζει. Θα τον θάψουμε 10 μέτρα κάτω από τη γη».



Κάντε εικόνα τα βλέμματα των τηλεθεατών. Θα συγκινούσε πιστεύετε κανέναν;  


Δεν νομίζω. Και δεν νομίζω να συγκινούσε κανέναν, όχι απαραίτητα γιατί δεν θα τον καταλάβαινε ο κόσμος τι εννοούσε, αλλά γιατί στην παράδοση, στα ήθη και στα έθιμα του θεσμού που λέγεται «Κοινοβούλιον» η ανάλυση της επικαιρότητας δεν γίνεται με αυτόν τον τρόπο. Στις πολιτισμένες χώρες.
 


Γιατί στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ έτσι ακριβώς γίνεται. 



Γιατί εδώ...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟNOYΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το σύστημα Κωσταλέξη



Προσπαθούν να επινοήσουν ένα νέο πολιτικό σύστημα


Δεν είναι κακό ούτε πρωτοφανές. Το έχουν επιχειρήσει και άλλοι στο παρελθόν, ο Χαμουραμπί, ο Λυκούργος, ο Κλεισθένης, ο Μαρξ και κάμποσοι ακόμα. Και όπως είναι λογικό, στα πρώτα βήματα αυτού του νέου εγχειρήματος θα εμφανιστούν και κάποιες δυσκολίες, στις οποίες όμως καλά θα κάνουμε να δείξουμε κατανόηση, αφού η Ιστορία διδάσκει ότι όποτε πρωτοεφαρμόστηκε νέο πολιτικό σύστημα υπήρξαν στην αρχή δυσχέρειες προσαρμογής.



Το νέο σύστημα δεν είναι κομμουνιστικό, αφού συντηρείται με τερατώδη κεφάλαια καπιταλιστικών χωρών και οργανισμών, χωρίς τα οποία θα είχε χρεοκοπήσει, ενώ αντί να κρατικοποιούν επιχειρήσεις  ιδιωτικοποιούν όλη την κρατική περιουσία.  


Βέβαια οι βασικοί του πρωταγωνιστές είναι κομμουνιστές ή ημικομμουνιστές χωρίς όμως να θέλουν να εγκαθιδρύσουν κομμουνιστικό σύστημα – το διατηρούν ως όραμα και οδηγό της σκέψης τους, κάτι σαν Σύμβολο Πίστεως που αφορά μια παράλληλη  ζωή, αυτήν που κινούνταν μέχρι πέρυσι.




Μόλις συνάντησαν τη ζωή που ζούμε κι εμείς κατέβηκαν από το ιδεολογικό τους τρένο, αλλά είναι σίγουρο ότι θα ξανανέβουν όταν δεν θα ‘χουν πια υποχρέωση να συνομιλούν με την πραγματικότητα και θα ξαναγυρίσουν στη φυσική τους κατάσταση.  


Στο μεταξύ, πιστοί στο Σύμβολο Πίστεως, μισούν απροκάλυπτα τους καπιταλιστές που τους δίνουν τα λεφτά και τους καταγγέλλουν νυχθημερόν για οτιδήποτε στραβό της Οικουμένης, όταν φυσικά δεν προσπαθούν να τους ξεγελάσουν…



Φυσικά το νέο σύστημα δεν είναι και καπιταλιστικό. Ο καπιταλισμός βασίζεται σε ιδιωτικές επενδύσεις τις οποίες αυτοί πολεμούν ανυποχώρητα. Η ραχοκοκαλιά του καπιταλιστικού συστήματος είναι η μεσαία τάξη την οποία αυτοί έχουν καταστήσει επίσημο εχθρό τους, την υπερφορολογούν μέχρι εξοντώσεως, τη στοχοποιούν και την ενοχοποιούν.
 

Ο καπιταλισμός βασίζεται στο κέρδος που οι ίδιοι έχουν αναγάγει σε προπατορικό αμάρτημα. Ο καπιταλισμός οφείλει να δημιουργεί πλούτο που αυτοί εχθρεύονται. Γι’ αυτό έχουν στο στόχαστρό τους όσους ζουν μια αξιοπρεπή ή ανεκτή ζωή, γιατί στο θολωμένο τους κομμουνιστικό μυαλό όσο υπάρχουν στην κοινωνία αδύναμοι δεν πρέπει να υπάρχουν και δυνατοί.



Είναι ένα σύστημα Φιλόπτωχο τότε; Ζούμε μια μπολιβαριανή παραλλαγή που στήριζε και στηριζόταν από τα φτωχά στρώματα; 


 Ούτε αυτό ισχύει. Οι αγαπημένες τους νοτιοαμερικανικές κυβερνήσεις είχαν χρήματα να μοιράσουν στους φτωχούς γιατί είχαν πλουτοπαραγωγικές πηγές (τουλάχιστον όσο το πετρέλαιο πουλιόταν ακριβά). Οι ίδιοι δεν μπορούν να προστατέψουν τα μικρά εισοδήματα γιατί τα εξαϋλώνουν με τους έμμεσους φόρους και τον ΕΝΦΙΑ. Ο κομμουνιστής Κατρούγκαλος κατήργησε το ΕΚΑΣ που είχε θεσπίσει ο νεοφιλελεύθερος Σημίτης. Θέσεις εργασίας για τους άνεργους δεν δημιουργούνται φυσικά, αφού αυτό απαιτεί επενδύσεις και παραγωγή πλούτου που τελούν εν διωγμώ.



Είναι, άραγε, ένα σύστημα της μη κομμουνιστικής αριστεράς που δέχεται και λειτουργεί με τους όρους του καπιταλισμού και της αστικής Δημοκρατίας και προσπαθεί  για μια δικαιότερη αναδιανομή του πλούτου; 


Αυτό κι αν αποκλείεται. Η αριστερά αυτή απεχθάνεται οτιδήποτε ακροδεξιό, εθνικιστικό, μιλιταριστικό, θρησκόληπτο και ανελεύθερο, κάτι που θα ήταν αστείο να ισχυριστεί κανείς ότι ισχύει για αυτούς.
Αφήνω που όπως είπαμε δεν επιτρέπει να παραχθεί πλούτος για να διανεμηθεί.



Τι σύστημα είναι αυτό λοιπόν; 


Τι είναι αυτό το καινοφανές σύστημα που πιστεύει σε ένα υπερτροφικό κράτος που το συντηρεί ένας διαρκώς εξαρθρούμενος ιδιωτικός τομέας και τα χρήματα των εχθρών; 


Στην ουσία είναι ένα σύστημα που...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Live your myth in Greece




Τώρα που έφτασε το παραδοσιακό ελληνικό καλοκαιράκι «αγκαζέ» με τη λάβα του Βεζούβιου και παρεούλα με τον λίβα που καίει τα σπαρτά αλλά και τα κάρβουνα, η στήλη θα τιμήσει τις γνωστές και άγνωστες ομορφιές της πατρίδας μας. Γι' αυτό, στη μεγάλη φωτογραφία θα απολαύσουμε τη βουλευτή του SYRIZA και αντιπρόεδρο της Βουλής Τασία -λιάζονται- Χριστοδουλοπούλου. Μπήκε κατόπιν επανειλημμένων εκκλήσεων, προτροπών και παρακλήσεων των φανατικών οπαδών της κυρίας Χριστοδουλοπούλου (πολλοί εκ των οποίων ακόμα λιάζονται στην εξωτική Ομόνοια) για να καλλωπίσει τη σελίδα και να δώσει έναν τόνο φρεσκάδας στην επικαιρότητα.

 
Στη μικρή φωτογραφία αντικρίζουμε ένα από τα πολλά θαύματα της φύσεως. Είναι ο ντελικανής Νίκος Φίλης στην Καλαμάτα. Ατενίζει τον φακό με την αυτοπεποίθηση αλλά και την αδημονία πελάτου εστιατορίου την ώρα που καταλαβαίνει ότι έρχεται επιτέλους το ροσμπίφ που είχε παραγγείλει. 


Ο πολιτικός που ενσαρκώνει και συμπυκνώνει τα ιδεώδη του Ελληνισμού (καλός καγαθός, δηλαδή όμορφος και ενάρετος), αφημένος στη νωχελικότητα του θέρους και σε μια ανάπαυλα από τη θύελλα και τον ορυμαγδό της πολυδαίδαλης, κοπιώδους σκέψης του για το καλό της πατρίδος, αθέλητα καλεί τις Μούσες για να ξυπνήσουν ακόμα και στα άψυχα την έμπνευση που ταιριάζει στη μορφή του.  


Με το που τον αντικρίζεις, έρχεται το πνεύμα το αλεξανδρινό και σου θυμίζει το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη που τιτλοφορείται «Μέρες του 1908» και το οποίο κλείνει ως ακολούθως:

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Την ούγια κ. Χρυσόγονε...



Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων δηλώνω προκαταβολικά ότι δεν είμαι αντεπαναστατικό στοιχείο ούτε έχω κόλλημα με τα μεγάλα ακριβά αυτοκίνητα. Διαθέτω ένα 2.000 κυβικών πλην όμως διανύει ήδη το δέκατο έτος στην υπηρεσία της οικογένειας. Από πλευράς χρηματικής αξίας έχει εκμετρήσει το ζην. Επιπροσθέτως, δεν έχω φετίχ με τις μεγάλες, ακριβές, γαλλικές τσάντες και το ίδιο ισχύει και για τη σύντροφό μου. Εις επίρρωση δηλώνω ότι η τσάντα μπάνιου που κουβαλάμε από κοινού είναι και αυτή δεκαετίας, πιθανώς δε να έχει ακόμα κόκκους άμμου από το πρώτο μπάνιο στο οποίο κουβάλησε μαγιό και πετσέτες θαλάσσης.


Με αυτές τις διευκρινίσεις, ας μου συγχωρεθεί η παράλειψη: ουδέποτε διανοήθηκα να θεωρήσω την κατοχή ενός ακριβού αυτοκίνητου όπως και μιας ακριβής τσάντας «αντικοινωνικές συμπεριφορές». Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, λοιπόν, όταν διαπίστωσα πως κατά την άποψη του εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Χρυσόγονου αποτελούν αυτό ακριβώς. Αποτελούν δηλαδή, για να ξέρουμε τι λέμε, συμπτώματα ψυχικής ασθένειας, όπως ορίζεται η αντικοινωνική συμπεριφορά στο σχετικό βιβλίο οδηγιών της αμερικανικής ψυχιατρικής εταιρείας. Ο κ. Χρυσόγονος πρόσθεσε ότι πέραν αυτής της αντικοινωνικότητας, ένα από τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας είναι η απουσία καταναλωτικού πατριωτισμού. Τον όρισε δε ως την άρνησή μας να προτιμούμε ξένα προϊόντα όταν υπάρχουν ελληνικά, έστω όχι εφάμιλλα, αλλά πάντως ικανοποιητικής ποιότητας. Δεν διευκρίνισε πάντως αν αυτή η απουσία πατριωτικής συνείδησης αποτελεί και αυτή αντικοινωνική συμπεριφορά.


Καταλαβαίνω φυσικά πως με αυτές τις γνήσια ελληνικές θέσεις έχουν πρόβλημα οι ανά την επικράτεια φιλελέδες και σοσιαλ-φιλελέδες. Για παράδειγμα στην εκπομπή που υποστήριξε αυτές τις επαναστατικές-πατριωτικές απόψεις ήταν παρών ο κ. Μεγήρ, καθηγητής οικονομικών στο Yale –ποιο Yale, μωρέ–, ο οποίος του αντέταξε ότι τέτοιες καμπάνιες για ελληνικά προϊόντα έκανε η χούντα και ότι η λύση δεν είναι ο πειθαναγκασμός των καταναλωτών αλλά η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων. Του έδωσε μάλιστα και παραδείγματα τέτοιων που πουλιούνται σε όλο τον κόσμο. Θα μπορούσε να του πει κι άλλα. Όπως ότι αν όλες οι χώρες υιοθετούσαν αυτού του είδους τον ψευτοπατριωτισμό τότε κι εμείς δεν θα μπορούσαμε να πουλήσουμε τα προϊόντα μας στο εξωτερικό και χωρίς εξαγωγές δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε τις εισαγωγές από τις οποίες εξαρτάται η οικονομία μας. Ξέρετε, πετρέλαιο, μεταφορικά μέσα, μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας, φάρμακα για ορισμένες ασθένειας κ.ά. Για να μη μιλήσουμε για τον τουρισμό – φανταστείτε να έλεγαν φέτος «μένουμε Αγγλία» ή Γερμανία, για να ενισχύσουμε τους δικούς μας. Εφιάλτης. Θα μπορούσε τέλος να του πει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κατ’ εξοχήν χώρος ελεύθερου εμπορίου και για τον λόγο αυτό απαγορεύονται οι καμπάνιες του τύπου «αγοράστε» ελληνικά, αγγλικά ή γαλλικά. Στο κάτω-κάτω ευρωβουλευτής είναι, κάτι θα έχει ακούσει.


Αν αυτά ωστόσο λύνουν το ζήτημα των εισαγωγών, το θέμα της αντικοινωνικής συμπεριφοράς παραμένει.  


Το πρώτο ερώτημα βέβαια είναι σε τι συνίσταται η αντικοινωνικότητα. Για παράδειγμα ένα μεγάλο αυτοκίνητο στην πόλη μπορεί να θεωρηθεί ότι επιβαρύνει το περιβάλλον και άρα βλάπτει την κοινωνία. Το πρόβλημα αυτό ωστόσο το έχουμε λύσει επιβάλλοντας ακριβότερα τέλη κυκλοφορίας. Και πάντως δεν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι μια ακριβή γαλλική τσάντα έχει αναγκαστικά μεγαλύτερο οικολογικό αποτύπωμα από μία φτηνή.


Προφανώς ο κ. Χρυσόγονος θεωρεί αντικοινωνική την επιδεικτική κατανάλωση. Εδώ ωστόσο μπαίνουν σοβαρότερα ερωτήματα:  



ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΕΘΝΙΚA ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Αν ήσουνα σε άλλη Χώρα ….!!! (Ο Υποναύαρχος ε.α Κώστας Βουλγαράκης μ΄ ένα κείμενό του απαντά στα όσα υποστήριξε ο Θεόδωρος Πάγκαλος περί “ανύπαρκτου Στόλου” τη νύχτα των Ιμίων.)

 Υποναυάρχου ε.α


Αυτός ο ανεκδιήγητος Πάγκαλος, πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Χώρας μας, αντί να κρύβεται και να ζητά ταπεινά συγχώρεση, έχει το θράσος να προκαλεί του πάντες διαρκώς!!



Μιλά για την περίοδο της κρίσης των Ιμίων και …. ΟΧΙ μόνο ψεύδεται ασύστολα, αλλά υποτιμά τους πάντες και τα πάντα, στο βωμό της δικής του πολιτικής επιβίωσης!!  



Μια απλή αναφορά στα επίσημα Ημερολόγια Κινήσεων του Στόλου, στις επίσημες Αναφορές Δράσεως, αλλά και σ’ αυτά έστω τα ρεπορτάζ των καναλιών, μπορούν να τον διαψεύσουν και να του αποδείξουν …. και τι Στόλο διέθετε και πόσο έτοιμος και αποφασισμένος ήταν!!



Η κρίση των Ιμίων, καταγράφηκε στην Ιστορία και «διδάσκεται» σε όλες τις Σχολές Πολέμου, ως …. «η κρίση όπου ένας ισχυρός Στόλος, ενώ ενήργησε έγκαιρα και απέκτησε το Επιχειρησιακό πλεονέκτημα (τόπους-χρόνους-διάταξη) και ελισσόμενος διέθετε το απόλυτο Τακτικό πλεονέκτημα (θέσεις στο θέατρο των επιχειρήσεων και συσχετισμό/αναλογία δυνάμεων) …. ΗΤΤΗΘΗΚΕ και υποχώρησε, από αποφάσεις της Πολιτικής Ηγεσίας, που εκπροσωπούσε και εκπροσωπεί ο Πάγκαλος!!



Δυστυχώς, είναι μεγάλη πίκρα και τεράστια αγανάκτηση, όσοι ζήσαμε και συμμετείχαμε από κοντά στα γεγονότα, να ξέρουμε την αλήθεια και όμως …. εμάς να μας ακούνε 5-10 φίλοι γύρω μας και τον «δειλό» και ανίκανο Πάγκαλο, να τον ακούει όλη η Ελλάδα!!



Γι’ αυτό Πάγκαλε,...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Ε.Ε. - ΕΛΛΑΔΑ: Εμείς με ποιόν είμαστε;

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ


Μπορεί η Ελλάδα να μην συμμετέχει στα τελικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου και να χάσαμε έτσι την ευκαιρία να διεκδικήσουμε έναν νέο θρίαμβο. Ωστόσο, η καθημερινότητα μας προσφέρει κι άλλες ευκαιρίες για … κερκίδα. Τελικά, εμείς, στην υπόθεση Brexit με ποιόν είμαστε;


Στα social media, στο σύγχρονο μεγάλο καφενείο, οι προδομένοι ψηφοφόροι του «όχι» του ελληνικού δημοψηφίσματος βρήκαν την ευκαιρία να ξεσπάσουν! Να αναζητήσουν την δικαίωση μέσα από την ψήφο των Βρετανών, αγνοώντας (σκόπιμα) ότι μιλάμε για τελείως διαφορετικά πράγματα. Άλλο πράγμα ήταν το δημοψήφισμα του Αλέξη κι άλλο του Κάμερον. Ας μη ξεχνάμε, επίσης, ότι το Bremain το στήριξαν κυρίως σοσιαλιστές και αριστεροί και ένα μόνο κομμάτι του συντηρητικού χώρου, σε αντίθεση με το «όχι» των Αθηνών…


Η κυβέρνηση Τσίπρα πήρε έγκαιρα και σωστά θέση υπέρ του Bremain. Κι αυτό διότι γνωρίζαμε από πριν ότι το Brexit θα επανέφερε την συζήτηση και για το Grexit. Κάθε αναταραχή στην Ευρώπη θα μας έφερνε σε μειονεκτική θέση, σε μία περίοδο που θα θέλαμε την βοήθεια της Ευρώπης για να πάρει μπροστά η Οικονομία μας. Δυστυχώς, οι φόβοι μας αρχίζουν να επιβεβαιώνονται. Πριν καλά – καλά μάθουμε το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών, άρχισαν οι πρώτες δηλώσεις που συσχετίζουν το Brexit με το Grexit. Κι αναφερόμαστε στις δηλώσεις του Alan Greenspan.


Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι αρκετά δύσκολο για την Αθήνα. Κι αυτό διότι είμαστε ήδη σε μειονεκτική θέση.  


Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι με ποιόν είμαστε! Νομίζουμε ότι αυτό θα έπρεπε κανονικά να ήταν λυμένο. Ότι είμαστε κάθε φορά ταυτισμένοι με τα δικά μας συμφέροντα. Το ερώτημα είναι τι ακριβώς κάνουμε από εδώ και πέρα για να τα υπερασπιστούμε!


Είναι τελείως παράλογο να πανηγυρίζει κανείς για το Brexit  σε μία καθαρά ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα. Αν νομίζουμε ότι με αυτό τον τρόπο θα ανοίξουν τα θησαυροφυλάκιά τους οι Γερμανοί και θα αρχίσουν να μας στέλνουν λευκές επιταγές, τότε δεν έχουμε διδαχτεί το παραμικρό απ’ όσα έχουν γίνει…


Η Ευρώπη είναι περισσότερο γερμανική απ’ ότι θα έπρεπε. Αλλά ακόμη και οι οπαδοί του Bremain δεν ψήφισαν την παραμονή στην Ευρώπη επειδή ήθελαν οπωσδήποτε μία Ευρώπη που θα προστάτευε τους πιο αδύναμους. Οι άνθρωποι από το νησί ήθελαν πάντα μία χαλαρή σχέση με την ΕΕ, έτσι ώστε να έχουν μόνο τα οφέλη του ελεύθερου εμπορίου. Το δικό τους σκεπτικό δεν έχει την παραμικρή σχέση με αυτά που σκεπτόμαστε εμείς στον ευρωπαϊκό νότο για το πώς πρέπει να είναι η Ενωμένη Ευρώπη.  


Η Ελλάδα, επίσης, έχει να χάσει αρκετά από το Brexit από τις διμερείς μας σχέσεις. Οι Βρετανοί τουρίστες, για παράδειγμα, είναι από τους καλύτερους πελάτες της τουριστικής μας βιομηχανίας. Επίσης, η Μεγάλη Βρετανία είναι ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς μας εταίρους. Να μην αναφερθούμε στους Έλληνες που ζουν και εργάζονται στην Μεγάλη Βρετανία και στο πως θα επηρεαστεί η ζωή τους. Προς τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί;


Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μία εθνικιστική τάση που κερδίζει έδαφος σε όλη την Ευρώπη. Κι αυτό είναι φυσικό, αφού οι άνθρωποι «αγοράζουν» πιο εύκολα τα κλειστά σύνορα από την ανάγκη της αύξησης της  ανταγωνιστικότητας. Τους είναι δύσκολο να δεχτούν ότι αν δεν παράγουν καλύτερα προϊόντα θα χάσουν χρήματα από τις νέες μεγάλες οικονομικές δυνάμεις του πλανήτη που αναζητούν την δική τους θέση στον χάρτη και το δικό τους μερίδιο στην πίτα.   


Θα θυμάστε ότι πριν από λίγα χρόνια είχαμε στα χέρια μας τηλέφωνα Nokia και Siemens. Σήμερα έχουμε Apple και Samsung. Κι αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα. Για το γεγονός ότι τα Nokia δεν πουλάνε δεν φταίει σίγουρα η κακή Ευρώπη.


Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε με καλύτερα προϊόντα, με πιο ανταγωνιστικές τιμές. Αλλά αυτό είναι δύσκολο, απαιτεί προσπάθεια, νέα κεφάλαια και ανατροπές. Αντί  γι αυτό σκεφτόμαστε να κλειστούμε ο καθένας στο σπίτι του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τάση αυτή κερδίζει έδαφος κάθε μέρα σε όλη την Ευρώπη. Κερδίζει και στην Ελλάδα. Ας σκεφτεί κάθε ένας για τον εαυτό του αν αυτός είναι πράγματι ένας λόγος για να πανηγυρίζει…


Το πραγματικό πρόβλημα με μας είναι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Ε.Ε. - ΕΛΛΑΔΑ: Kαι τώρα?



Έντεκα (11) χρόνια πριν, σε κείμενό μου που συμπεριλήφθηκε στο έργο μου «Η κουλτούρα της Δεξιάς» που εκδόθηκε το 2005, αναφέρθηκα σε αυτά που ζούμε σήμερα, 24 Ιουνίου 2016, με την ανατολή του Brexit, αλλά και στην αναγκαιότητα των μέτρων που θα έπρεπε ήδη να έχουν ληφθεί προς διασφάλιση της επιβίωσης της ελληνικότητας σε ένα απειλητικό γι’ αυτήν διεθνές περιβάλλον.  


Κάντε τον κόπο να διαβάσετε όσα επί ματαίω προσπαθούσα να επισημάνω στην «ωραία κοιμωμένη» Ελλάδα του τότε. Δυστυχώς, όλα τους ακόμα παραμένουν επιτακτικά επίκαιρα…


Στη δίνη της ευρωπαϊκής μετάβασης
Η Ευρωπαϊκή Ένωση των 500 εκατομμυρίων κατοίκων προβάλλει σήμερα σαν προοπτική μορφοποίησης ενός ζωτικού χώρου (lebensraum), όπου οι κυρίαρχοι μεγάλοι «παίκτες» της θα επιβάλλουν το παιχνίδι τους, τους όρους τους και τις επιθυμίες τους. Η εγκαθίδρυση ενός μέγα-φεουδαρχικού καθεστώτος με εσωτερική κινητικότητα ατόμων και πληθυσμών, με δημιουργία δικτύου πολυπολιτισμικών πόλεων και των συμπαρομαρτούντων υπερεθνικών ιδιωτικών οικονομικών κατεστημένων, και η συνακόλουθη απίσχναση ή εξάλειψη της εθνικής και θρησκευτικής ιδιοπροσωπίας των μικρών αριθμητικά ψηφίδων του ευρωπαϊκού μωσαϊκού (των πάλαι ποτέ ονομαζομένων «κρατών»), θα πρέπει να απασχολήσει σοβαρά και τη χώρα μας.


Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μία άγνωστη ευρωπαϊκή δυναμική και οφείλει να προβληματισθεί για την μελλοντική πορεία της στην κινούμενη άμμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Σε μια διαδικασία ενός κοινωνικού μετασχηματισμού πλανητικής κλίμακας εν τω γεννάσθαι, θα πρέπει κανείς να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και τα δύο καταληκτικά ενδεχόμενά του, είτε δηλαδή την επιτυχή ανάδυση ενός ευσταθούς ευρωπαϊκού κράτους, είτε την εκ νέου διάλυσή του σε αυτόνομες ψηφίδες, διαφορετικού ίσως μεγέθους από αυτές εξ ων προσπαθεί να συγκροτηθεί, με ότι αυτό συνεπάγεται για την τύχη μας.


Σενάριο 1: Το Ευρωπαϊκό Ράϊχ της Γ΄ χιλιετίας
Στην πρώτη περίπτωση, η ανάδυση μιας νέας Αγίας ή Ανίερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενός Ράϊχ της Γ΄ χιλιετηρίδος με προοπτική χιλιετούς επιβίωσης, κατά τους οραματισμούς και του επιχειρηθέντος εις το παρελθόν από τα γερμανικά πάντσερ Γ΄ Ράϊχ, θα σημάνει δομικές αλλαγές σε θέματα ανακατανομής ισχύος και μηχανισμών πνευματικής έκφρασης και λαϊκής εκπροσώπησης. Δομές μιας τέτοιας εκτάσεως και τέτοιου μεγέθους εκφεύγουν της όποιας οριζόντιας συνδιοίκησης και συνεπάγονται την ανάδειξη ιεραρχιών ολιγαρχικής φύσεως, για να επιβιώσουν. Όπερ μεθερμηνευόμενον εστί, αποχαιρετισμός στις γνωστές νόρμες των λεγόμενων δημοκρατικών διαδικασιών, και αντικατάστασή τους με θεσμούς που θα δημιουργούν ενδεχομένως την ψευδαίσθηση της ελευθερίας επιλογής, αλλά που στην ουσία θα την καθιστούν άνευ πρακτικής σημασίας.


Το κράτος των Βρυξελλών θα δομείται και θα αναδομείται μέσα από κάθετες υπόγειες ολιγαρχίες και το οπτικό βάθος της συγκρότησης και ισχύος του θα το καθιστά πρακτικά αόρατο στον μείζονα πληθυσμό του ευρωπαϊκού χώρου. Ενώ παράλληλα, η θεσμική μονοκρατορία του θα στερεί από τα μικρού μεγέθους κράτη-μέλη την δυνατότητα επιμέρους διορθωτικών παρεμβάσεων στην οικονομία τους αλλά και την δυνατότητα διεθνών συμμαχιών με μεγαλύτερες δυνάμεις της διεθνούς σκακιέρας, όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα, μέσω των οποίων διεσφάλιζαν όσο μπορούσαν την ανεξάρτητη κρατική τους υπόσταση και την εθνική παρουσία τους.


Σενάριο 2: Η κατάρρευση του ευρωπαϊκού μωσαϊκού
Στην δεύτερη περίπτωση, η πορεία ενοποίησης της Ευρώπης θα διακοπεί λόγω εγγενών δυσκολιών προσαρμογής των διαφορετικών πολιτισμικών της ψηφίδων, εσωτερικών ανταγωνισμών των μεγάλων παικτών της, και εξωγενών παλιρροϊκών εφελκυσμών και παρέλξεων από αντίστοιχες μεγάλες πλανητικές δομές ήδη συγκροτημένες (όπως οι ΗΠΑ) ή υπό διαμόρφωση και συγκρότηση (όπως οι ευρωασιατικές ή αμιγώς ασιατικές δυνάμεις με προεξάρχουσα την Κίνα). Η ενδεχόμενη όμως κατάρρευση μιας πορείας που έχει ήδη αρχίσει να προκαλεί ποικίλες αλλαγές και μεταλλάξεις στο εσωτερικό των ψηφίδων του μωσαϊκού, δεν θα επαναφέρει τον ευρωπαϊκό χάρτη στο status quo ante, αλλά πολύ πιθανόν θα εκτινάξει το υπό συγκρότηση παζλ σε κομμάτια και θραύσματα διαφορετικά ως προς την γεωγραφική έκταση, την πολιτισμική σύνθεση, και την δημογραφική πολυμέρεια, από αυτά με τα οποία επιχειρήθηκε να ολοκληρωθεί. Η πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο θα αυξάνει, όσο επιμηκύνεται ο χρόνος της μεταβατικής φάσεως ο οποίος χαρακτηρίζεται από ασάφειες που επιτρέπουν ή ενθαρρύνουν την μετακίνηση πληθυσμών, την ανάμιξη εθνοτήτων στα μεγάλα αστικά κέντρα, την μετατόπιση ισχύος σε σπείρες οικονομικών συμφερόντων, και την διάχυση φονταμενταλιστικών θρησκευτικών πεποιθήσεων, ξένων προς τις παραδοσιακές ευρωπαϊκές κουλτούρες.


Το ελληνικό δίλημμα
Ποιά είναι η θέση της Ελλάδας σε σχέση με τα δύο αναδυόμενα πιθανά ευρωπαϊκά σενάρια;


Μια πρώτη σκέψη είναι να μην το σκέπτεται. Τα πράγματα να αφεθούν στην τύχη τους ή έστω να εξελίσσονται «πλην Λακεδαιμονίων». Η σιωπηλή αποδοχή του τέλους της Ελλάδας όπως την ξέραμε, και της υιοθεσίας της ευρωπαϊκής – ή της όποιας ήθελε προκύψει – ταυτότητας των ατόμων της, όπου οι «ικανοί» σύγχρονοι φαναριώτες της νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας θα επιβιώνουν ως ευρωπαίοι πολίτες χωρίς σύνορα και χωρίς πατρίδα, είναι μία κυνική αλλά πραγματιστική λύση. Ούτως ή άλλως η συνεχής και συνεχιζόμενη αποτυχία της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας να αναδείξει ταγούς-πρότυπα αναβίωσης αξιών και ηθών, δημιουργεί ήδη μια βαθύτερη υπαρξιακή ανησυχία περί του τί πράγματι σημαίνει σήμερα ελληνικός λαός και τί άρχουσα τάξη, όπως αυτή αναδεικνύεται μέσα από διαδικασίες και πρότυπα συμβατά (;) με τη φύση του.


Μια δεύτερη αντίληψη είναι να αντιδράσει, σε μια προσπάθεια να αναδείξει την βαθύτερη ελληνική πολιτισμική ιδιοπροσωπία ως συνδετικό κρίκο μακρόπνοης επιβίωσης της ελληνικότητας, όποια κι αν είναι η κατάληξη του εγχειρήματος της Ενιαίας Ευρώπης. Η μορφοποίηση μιας τέτοιας αντίδρασης είναι καθαρά θέμα κρίσιμης μάζας των διανοουμένων της. Η τρισχιλιετής πολιτισμική επιβίωση του ελληνισμού στον πλανήτη παρέχει τον βατήρα και το εφαλτήριο μιας προσπάθειας διατήρησης της γλώσσας μας, των ριζών μας, των κωδίκων συμπεριφοράς μας και της ιδιοσυγκρασίας μας. Μιας προσπάθειας φυλετικά ανοιχτής προς όλες τις κατευθύνσεις, γιατί σε τελευταία ανάλυση την ελληνικότητα, τον τρόπο δηλαδή ζωής, έκφρασης λόγου και έκφανσης της πνευματικότητάς μας, την γεννά ο τόπος μας, ο ήλιος μας και οι θάλασσές μας. Τα μεγάλα αυτά χωνευτήρια που, μέσα από την κουλτούρα που παράγουν, μετέτρεψαν ιστορικά όλους τους εισβολείς η τους παρείσακτους σε Έλληνες.


Το πρόβλημα είναι πάντα η μετάβαση από τα ωραία «πτερόεντα» λόγια στην πράξη. Γιατί πολλές φορές η κατάθεση ατομικών απόψεων δεν εξυπηρετεί παρά μόνον την εκτόνωση και την διασπορά των ανησυχιών του γράφοντος. Η πράξη απαιτεί συντονισμένη δράση και οργάνωση. Απαιτεί την συγκρότηση μιας μεταπολιτικής «Φιλικής Εταιρείας» της διανόησης, για να επιβάλλει τις κατευθύνσεις για την ανάδειξη της ιδιοπροσωπίας μας.


Πορεία αφύπνισης
Απλές κινήσεις ανάταξης των απαραίτητων υποδομών για την μακροπρόθεσμη άνθηση της ελληνικής πνευματικότητας πέραν των ελληνικών συνόρων, και της αξιοπρεπούς παρουσίας μας σε έναν δύσκολο και σκληρό κόσμο, οι οποίες θα οδηγήσουν στην υπέρβαση της φολκλορικής, υπηρετικής και παρασιτικής φυσιογνωμίας της χώρας μας (όπως διαμορφώνεται από τον τουρισμό και τις παροχές ποικίλων «υπηρεσιών» σε τοπικό και διεθνές επίπεδο), φαίνεται ότι θεωρούνται «άβατον όρος» από τους καθ΄ύλην αρμόδιους.


Όμως, άμεσες δράσεις πολιτικής βούλησης όπως:


α) η διασφάλιση της ποιότητας γνώσης στα Ανώτατα Πνευματικά μας Ιδρύματα με την εξ υπαρχής δόμηση των μεταπτυχιακών σπουδών και την ανοικτή προκήρυξη για την κατάληψη των μεταπτυχιακών καθηγητικών θέσεων από τους ικανότερους και νεώτερης γενιάς επιστήμονες,


β) η στροφή στην βασική έρευνα, στην οποία διαπρέπει διεθνώς η πρωτότυπη σκέψη των Ελλήνων, σε αντιδιαστολή με τους μαϊμουδισμούς περί κοινωνικά χρήσιμης εφαρμοσμένης δραστηριότητας, η οποία στην πράξη καταλήγει σε σπάταλες επιχορηγήσεις για την πρωτιά της «ανακάλυψης της ομπρέλας για δεύτερη φορά»,

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - Ε.Ε. - ΕΛΛΑΔΑ: Η αντιδυτική "ελληνική εξαίρεση"



Αν το πρώτο μέρος της έρευνας του γνωστού αμερικανικού ινστιτούτου πολιτικών ερευνών Pew, που διεξήχθη σε δέκα ευρωπαϊκές χώρες και δημοσιοποιήθηκε στις 7 Ιουνίου, με αντικείμενο τη στάση των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στην Ε.Ε., κατέδειξε ότι ο ευρωσκεπτικισμός δεν αποτελεί βρετανική ιδιαιτερότητα, αλλά πανευρωπαϊκό φαινόμενο, με πρωταθλήτρια μάλιστα την Ελλάδα, το δεύτερο μέρος, που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 13 Ιουνίου, δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα εικόνα της απόστασης ανάμεσα στη γνώμη του κοινού και τις συγκεκριμένες επιλογές των "28” στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής.


Το πρώτο στοιχείο που εντυπωσιάζει είναι ότι, παρά την μεγάλη αποδοχή που έχει η ιδέα ενός περισσότερο ενεργού ρόλου της Ευρώπης στα παγκόσμια πράγματα, όπως ζητά το 74% των ερωτηθέντων στην έρευνα, οι πολίτες επιμένουν στην ιδέα του έθνους-κράτους που πρέπει πρωτίστως να επικεντρώνει στην αντιμετώπιση των δικών του προβλημάτων, όπως ζητά το 56% , σε αντιδιαστολή με το 40% που προκρίνει ως προτεραιότητα τη βοήθεια σε άλλα κράτη.


Την ίδια στιγμή, η συνθήκη μειωμένης κυριαρχίας που διαμορφώνει το πλαίσιο της Ε.Ε. σε συνδυασμό με μια αίσθηση υποχώρησης της βαρύτητας της Ευρώπης, οδηγεί σε μια διάχυτη αίσθηση ότι υποχωρεί η βαρύτητα των επιμέρους χωρών. Πέραν της Ελλάδας, όπου διόλου τυχαία αυτή τη γνώμη έχει το 65% των πολιτών, το ίδιο πιστεύει 52% των Ιταλών και το 46% των Γάλλων. Στον αντίποδα μόνο 11% των Γερμανών έχουν την εκτίμηση ότι μειώθηκε η βαρύτητα της χώρας τους.


Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι εκτιμήσεις για το τι ιεραρχούν ως απειλή οι Ευρωπαίοι πολίτες. 


Λόγου χάρη, λίγες μέρες πριν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κληθούν να αποφασίσουν για την παράταση των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, οι πολίτες μάλλον έχουν αντίθετη γνώμη, καθώς μόλις 31% των Γερμανών, 34% των Γάλλων, 28% των Βρετανών (όσο και αν η κυβέρνηση Cameron είναι εκ των υπερμάχων των κυρώσεων) θεωρούν τη Ρωσία μείζονα απειλή. Εξαίρεση αποτελούν οι Πολωνοί που αντιμετωπίζουν τη Ρωσία ως μείζονα απειλή σε ποσοστό 71%.  


Πάντως, 51% των Ευρωπαίων πολιτών (και το 69% των Ελλήνων) απορρίπτουν για τον ένα ή τον άλλο λόγο την πολιτική της Ε.Ε. έναντι της Ρωσίας και μόνο το 33% την εγκρίνει.


Επιπλέον, το 48% των Ευρωπαίων πολιτών κατά μέσο όρο (και το 89% των Ελλήνων) επιθυμεί στενότερους οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία έναντι 43% που προκρίνει μια σκληρή στάση απέναντί της. Με εξαίρεση τη Σουηδία, όπου το 71% των πολιτών επιθυμούν σκληρή στάση, για λόγους που προφανώς έχουν να κάνουν με τους ιδιαίτερους ανταγωνισμούς στη Βαλτική, σε καμία από τις υπόλοιπες χώρες το ποσοστό δεν ξεπερνά το 50%. Ακόμη και στην ιστορικά καχύποπτη έναντι της Ρωσίας Πολωνία το 42% των πολιτών επιθυμούν στενότερη οικονομική συνεργασία έναντι 41% που επιθυμούν σκληρότερη στάση.


Επιπλέον, σε πείσμα της προσπάθειας να προβληθούν συγκεκριμένες κατηγορίες απειλών ως μείζονες, όπως π.χ. οι κυβερνοεπιθέσεις, η συντριπτική πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών θεωρεί ότι προβλήματα όπως η κλιματική αλλαγή, ή η παγκόσμια οικονομική αστάθεια, είναι πολύ πιο σημαντικά και υπαρκτά.


Ως προς το προσφυγικό ζήτημα, η ανασφάλεια που γεννά είναι εξίσου μεγάλη τόσο σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία στις οποίες και παραμένει εγκλωβισμένος ο κύριος όγκος των προσφύγων που επιθυμούν να μετακινηθούν προς άλλες χώρες, όσο και σε χώρες όπως η Πολωνία με την Ουγγαρία, στην εσωτερική πολιτική ζωή των οποίων τα κόμματα εξουσίας κατεξοχήν επένδυσαν σε μιαν αυταρχικήρητορική. Αντίθετα, σε χώρες μαζικής εγκατάστασης προσφύγων, όπως η Γερμανία ή η Σουηδία, τα ποσοστά όσων θεωρούν τους πρόσφυγες ως "απειλή” είναι μειοψηφικά (31% και 24% αντίστοιχα), αποδεικνύοντας ότι η μόνιμη εγκατάσταση και ενσωμάτωση αποτελούν απάντηση στα όποια αρνητικά αντανακλαστικά.


Αντίστοιχη δυσπιστία για έναν από τους υποτιθέμενους ακρογωνιαίους λίθους των σύγχρονων διεθνών σχέσεων, δηλ. τα ανθρώπινα δικαιώματα ως κριτήριο διαμόρφωσης εξωτερικής πολιτικής εμφανίζεται σε χώρες όπως η Γαλλία, η Πολωνία, η Ελλάδα, η Ουγγαρία και η Ιταλία, σύμπτωμα ενδεικτικό και αυτό μιας έλλειψης εμπιστοσύνης στον τρόπο με τον οποίο δομείται σήμερα η διεθνής κοινότητα.


Αυτό αντανακλάται και στη διάθεση της πλειοψηφίας των πολιτών να παραμείνουν οι αμυντικές δαπάνες στα ίδια επίπεδα ή και να μειωθούν - με την εξαίρεση των Πολωνών και των Ολλανδών που επιθυμούν να τις δουν να αυξάνονται. Ενδεικτικό ωστόσο μιας ορισμένης ανασφάλειας και αίσθησης γεωπολιτικής αστάθειας το γεγονός ότι σε μια χώρα με τόσο μεγάλη οικονομική κρίση, όπως η Ελλάδα, το 27% των πολιτών ζητούν ακόμη και να αυξηθούν οι αμυντικές δαπάνες, ενώ το 47% δέχονται να παραμείνουν στα ίδια επίπεδα.


Όμως η "ελληνική εξαίρεση” από τις συναινέσεις της Δύσης, αισθητή ήδη από το πρώτο μέρος της έρευνας του Ινστιτούτου Pew, γίνεται εμφανέστατη σε ένα άλλο ερώτημα: 

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"



Σαν σήμερα (26/6/ΧΧΧΧ)

1498: Οι Κινέζοι εφευρίσκουν την οδοντόβουρτσα.

1896: Ο πρώτος κινηματογράφος ανοίγει στις ΗΠΑ. Το εισιτήριο κοστίζει 10 δολάρια.

1913: To Ελληνικό Ναυτικό απελευθερώνει την Καβάλα

1945: Υπογράφεται από 50 κράτη στο Σαν Φρανσίσκο ο καταστατικός χάρτης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

1902: Γεννιέται ο Γουίλιαμ Λίαρ, σχεδιαστής αεροπλάνων και ιδρυτής της εταιρίας «Λίαρ Τζετ».

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πόσο δημοκρατικά είναι τα δημοψηφίσματα;

Γραφει το ANTINEWS


Πολύς λόγος έχει γίνει για τη… δημοκρατία των δημοψηφισμάτων, πόση αμεσοδημοκρατία κρύβουν, ότι είναι ελεύθερη έκφραση της γνώμης των πολιτών, ότι επιτέλους υπάρχει κι ένα μέσο να μπορούν να μιλήσουν οι άνθρωποι πέραν της κάλπης.


Ίσως να είναι κι έτσι, μπορεί δηλαδή εμείς να μην το καταλαβαίνουμε καλά και πράγματι τα δημοψηφίσματα να είναι μια «αγνή», δημοκρατική διαδικασία. Ειδικά για μείζονος σημασίας θέματα θα πρέπει να έχει άποψη και ο πολίτης.


Δύο δημοψηφίσματα έχουμε κατά νου τον τελευταίο χρόνο και έχει ιδιαίτερη σημασία να τα δούμε. 


Το πρώτο ήταν αυτό το άθλιο κατασκεύασμα του Αλέξη Τσίπρα, ένα χρόνο πριν. Με το ψευτοδίλημμα του «ναι» ή του «όχι» σε ένα θολό μνημόνιο που είχε προτείνει ο Γιούνκερ και που τελικά 6 στους 10 το απέρριψαν για να φέρει ο Αλέξης ένα χειρότερο σχέδιο


Αλλά έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιοι και πόσοι πήγαν να ψηφίσουν για ένα ζήτημα που τελικά αποδείχθηκε κρίσιμο για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας. Ήταν μια απόφαση που σημαδεύει την καθημερινότητά μας και θα κρίνει τον τρόπο ζωής μας για πολύ καιρό.


Στο περσινό ελληνικό δημοψήφισμα λοιπόν η συμμετοχή ήταν 62,5% και «όχι» είπε το 61,31%. Δηλαδή ψήφισαν περίπου 6,1 εκατ. πολίτες, 350 χιλιάδες βγήκαν τα άκυρα ψηφοδέλτια, δηλαδή έγκυρα 5,8 εκατ. Έλληνες από τους οποίους 3,5 εκατ. είπαν «όχι», και 2,2 εκατ. είπαν «ναι».


Το δημοψήφισμα του Τσίπρα στο σύνολο του ελληνικού λαού είχε την εξής ιδιαιτερότητα. Από 9,8 εκατ. ψηφοφόρους μόλις 1 στους 3 είπε «όχι» και αυτός ο ένας αποφάσισε για το μέλλον και των υπολοίπων δύο.  

«Έτσι είναι η δημοκρατία», θα πει κανείς, «η πλειοψηφία είναι αυτή που κερδίζει». 


Πράγματι, αλλά για ένα τόσο κρίσιμο θέμα, με τον τρόπο που στήθηκε και «πουλήθηκε» από την κυβέρνηση, τελικά μόνο το 30% του εκλογικού σώματος συμφώνησε και για το υπόλοιπο 70%. Για τα περαιτέρω και ποιος πληρώνει εκείνη την εγκληματική πράξη τα ξέρουμε καλά.


Ομοίως και στο βρετανικό δημοψήφισμα πήγαν περίπου 7 στους 10 πολίτες και από αυτούς οι μισοί περίπου είπαν να φύγει η χώρα από την Ευρώπη, με όποιες συνέπειες έχει αυτό για το σύνολο των Βρετανών πολιτών κι όχι μόνο. Αν λοιπόν το 35% - 36% του λαού της Βρετανίας ψήφισε έξοδο υπάρχει κι ένα ποσοστό 65% που είπε κάτι διαφορετικό ή δεν είπε τίποτε.


Καταλήγουμε λοιπόν στο εξής συμπέρασμα

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Για τους θιασώτες του «δημοψηφίζειν»



Ιδού, λοιπόν, πού μπορεί να οδηγήσει μια άφρων μικροκομματική επιλογή, όπως αυτή του κ. Ντέιβιντ Κάμερον. Το προέβλεπαν, μήνες τώρα, οι πολιτικοί αρχηγοί σε όλη την Ε.Ε. και το δείχνει από χθες η πραγματικότητα. Για να κερδίσει κάποιους προσωπικούς πόντους στο κόμμα του, ο μοιραίος Κάμερον έταξε προ διετίας δημοψήφισμα χωρίς να είναι απολύτως σίγουρος για το αποτέλεσμα. Και σήμερα, καλείται να αποτρέψει την ίδια τη διάλυση της χώρας του. Με τη Σκωτία να προαναγγέλλει ότι δεν θα ακολουθήσει την Αγγλία στην έξοδο από την Ε.Ε και σειρά να παίρνουν η Β. Ιρλανδία και η Ουαλλία.
 
Γι’ αυτό και είναι πολλαπλά χρήσιμο το μάθημα που έλαβε χθες όλη η Ε.Ε. και μακάρι να το συνειδητοποιήσουν οι θιασώτες των δημοψηφισμάτων στη χώρα μας. Και κυρίως η επίσης άφρων κυβέρνησή μας που θέλει, λέει, να διευρύνει για όλα τα θέματα τη δυνατότητα διεξαγωγής Δημοψηφισμάτων μέσω του Συντάγματος.

 
Ας απαντήσουν, λοιπόν, οι προαναφερθέντες στο εξής ερώτημα: 


Θα έμπαινε η Ελλάδα στην Ε.Ε. το 1980 αν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής άκουγε τον Ανδρέα Παπανδρέου που ζητούσε επιτακτικά δημοψήφισμα; 


 Προφανώς όχι, καθώς ήδη από τότε το ΠΑΣΟΚ επέλαυνε προς την εξουσία με κεντρικό σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».  


Αλλά και γιατί, άραγε, ο πανούργος Παπανδρέου δεν έκανε ούτε εκείνος δημοψήφισμα το 1981;  


Διότι ήξερε πολύ καλά τη δύναμη του λαϊκισμού, (ο ίδιος άλλωστε την ανήγαγε σε πολιτική τέχνη), και ως νοήμων πολιτικός δεν επιθυμούσε μια τέτοια εξέλιξη κι ας την υποσχόταν στα μπαλκόνια.
 
Αλλά μήπως το ίδιο δεν ζήσαμε προ έτους; 


Επρεπε η χώρα να φτάσει στο χείλος του γκρεμού και να καταλάβει ο κ. Τσίπρας πόσο ανόητος ήταν ο κ. Βαρουφάκης - δικός του είναι ο χαρακτηρισμός. Και όταν αντελήφθη στο παρά πέντε τι εστί Grexit, επέλεξε μια λύση που μας κατέστησε περίγελο της Ευρώπης.  


Ζήτησε, ο αθεόφοβος, να πει ΟΧΙ ο λαός στη συμφωνία, δεσμευόμενος, όμως, ότι θα την υπογράψει οπωσδήποτε εντός 48ώρου. Και τι πέτυχε; Δηλητηρίασε και δίχασε έναν ολόκληρο λαό για ένα κατ’ ουσίαν ανύπαρκτο δίλημμα, το οποίο λούζεται ο ίδιος σήμερα, έχοντας, όμως, στο μεσοδιάστημα καταστρέψει ό,τι είχε απομείνει όρθιο στην οικονομία.
 
Και κάπως έτσι φτάνουμε στην ουσία του χθεσινού μαθήματος: