ΤΟΥΡΚΙΑ: Eτσι πέτυχε το τουριστικό "θαύμα" - Όλγα διάβασε να μαθαίνεις

Συνέντευξη του προέδρου τουριστικών πρακτορείων της TURSA στη Βίκυ Κουρλιμπίνη  (Capital.gr)

Ξεκινήσαμε με το ίδιο μοντέλο, δηλαδή την προβολή του δίπτυχου «ήλιος και θάλασσα». Η Τουρκία ωστόσο κατάφερε να εξελιχτεί σε έναν από τους πιο δυνατούς παίχτες στον τομέα του τουρισμού και να συμπεριλαμβάνεται τα τελευταία θέση πάντα μέσα στην πρώτη δεκάδα με των χωρών με τους περισσότερους επισκέπτες διεθνώς. Φέτος μόνο αναμένεται να υποδεχτεί περίπου 33 εκατ. τουρίστες.

Ο πρόεδρος τουριστικών πρακτορείων της TURSAB (Association of Turkish Travel Agents)στο ευρωπαϊκό κομμάτι της Τουρκίας και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εκτελεστικής Περιφερειακής Επιτροπής Aziz Ciga εξηγεί τους λόγους.

Κύριε Ciga, τα τελευταία χρόνια η τουριστική ανάπτυξη της Τουρκίας σημειώνει εντυπωσιακά νούμερα. Που οφείλεται αυτό κατά τη γνώμη σας;

Καθοριστικής σημασίας για την άνοδο των τουριστικών μας μεγεθών ήταν ότι δεν αφήσαμε το θέμα της τουριστικής πολιτικής στο κράτος, διαπιστώνοντας έγκαιρα πως οι κρατικοί φορείς δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πόσο σημαντική είναι η βιομηχανία του τουρισμού. Οι επιχειρηματίες του τουρισμού, και κυρίως οι tour operators και τα τουριστικά πρακτορεία, πήραμε τα ηνία στα χέρια μας και χαράξαμε τη δική μας στρατηγική για την προώθηση του τουρισμού.

Αυτό που κάναμε πιο συγκεκριμένα ήταν να περάσουμε το μήνυμα προς τις επιχειρήσεις πως εάν θέλουν να έχουν τουριστικά έσοδα, αλλά και να τα διατηρήσουν, τότε θα πρέπει να ακολουθήσουν μια συγκεκριμένη πολιτική. Όσοι έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με τον τουρισμό θα έπρεπε, για παράδειγμα, να εκπαιδευτούν σχετικά με την όσο γίνεται καλύτερη εξυπηρέτηση των εισερχόμενων τουριστών. Το σημαντικότερο ωστόσο ήταν πως αυτή η «σωστή συμπεριφορά» έγινε σταδιακά μέρος της επαγγελματικής τους συνείδησης, αλλάζοντας ουσιαστικά και την ψυχολογία τους. Βέβαια, υπήρξαν πολλοί επαγγελματίες που δεν είχαν αντιληφθεί τη βαρύτητα του τουρισμού. Αυτό τώρα δεν ισχύει. Πλέον κινούμαστε σαν μια οργανωμένη ομάδα.

Πως καταφέρατε όμως να προσελκύετε τουρισμό σε διάφορα μέρη της Τουρκίας και μάλιστα καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου;

Αναδείξαμε και τους μη κλασσικούς προορισμούς της Τουρκίας, εκτός από την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη και τα παράλια. Στην αρχή κάναμε μελέτες για τα τουριστικά χαρακτηριστικά της κάθε περιοχής και στη συνέχεια, μαζί με τους επαγγελματίες του τουρισμού, χαράξαμε μια συγκεκριμένη στρατηγική, με βάση την ιστορία και τα ιδιαίτερα αξιοθέατα του τόπου. Και είδαμε πως αυτή η τακτική «έπιασε», καταρχήν σε ότι αφορά τον εσωτερικό τουρισμό και στη συνέχεια στον εισερχόμενο. Οι περιοχές οι οποίες ανταποκρίθηκαν σε αυτή την τακτική, βλέπουν τώρα τα τουριστικά του έσοδα να αυξάνονται κάθε χρόνο. Αυτό προαπαιτεί ωστόσο συμφωνία απόψεων από όλα τα εμπλεκόμενα μέλη, δηλαδή τους τοπικούς άρχοντες, τους ξενοδόχους, τους ιδιοκτήτες εστιατορίων, τους καταστηματάρχες, τους οδηγούς κτλ. Να υπάρχει δηλαδή «ομοιογένεια και αρμονία».

Ποια θεωρείτε ότι είναι το βασική αδυναμία της τουριστικής στρατηγικής της Ελλάδας;

Θεωρώ πως η Ελλάδα έχει πρόβλημα προτεραιοτήτων, για να το πω πιο απλά. Επιλέγοντας τον εύκολο δρόμο που είναι ο «ήλιος και η θάλασσα», οι τουρίστες φεύγουν χωρίς ουσιαστικά να γνωρίσουν τον τόπο που επισκέφτηκαν. Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, όπως όλοι γνωρίζουμε, μίλαγαν για τον πολιτισμό και τα μνημεία της χώρας σας. Κανένας δεν ανέφερε πως έχετε πολύ ωραίες παραλίες. Εσείς προβάλατε τον ήλιο και ξεχάσατε τον πολιτισμό.

Για να είμαστε φυσικά δίκαιοι, το ίδιο λάθος έκανε στην αρχή και η Τουρκία. Στη συνέχεια όμως ακλουθήσαμε διαφορετική πορεία: Προβάλαμε τον κάθε προορισμό όσο πιο σφαιρικά γίνεται, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα αξιοθέατα, τις υπάρχουσες δραστηριότητες, τη δυνατότητα για απόκτηση εμπειριών, προσεγγίζοντας με αυτόν τον τρόπο και τις πιο επιλεκτικές κατηγορίες τουριστών. Δεν επενδύσαμε μόνο στις φυσικές ομορφιές.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η οικονομική δικαιωση των πασάδων!

Του Roben Farzad / Businessweek
 

Για χρόνια, η Τουρκία θεωρούνταν ως η οικονομία που μπορούσε να εξιλεωθεί μόνο μέσω της πλήρους υπαγωγής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά τα έχει καταφέρει αρκετά καλά και χωρίς αυτή την κορδέλα. Το χρηματιστήριό της βρίσκεται σε άνοδο και το κόστος των κρατικών της ομολόγων κατεβαίνει. Οι ξένοι άμεσοι επενδυτές θέλουν να συμμετέχουν. Η Τουρκία μπορεί και έχει μία στιβαρή παρουσία σε διεθνείς εκδηλώσεις.
Η οικονομία της χώρας δέχτηκε μια ζωτική ώθηση στις 16 Μαΐου, όταν ο οίκος Moody’s (MCO) αναβάθμισε την αξιολόγησή του για τα τουρκικά ομόλογα στην επενδυτική βαθμίδα. Η Fitch το είχε ήδη κάνει από το Νοέμβριο. (Ένας άλλος μεγάλος οίκος αξιολόγησης, η Standard & Poors (MHP), κατατάσσει τα ίδια ομόλογα μία βαθμίδα κάτω από την επενδυτική.) Η Moody’s επικαλέστηκε τις "πρόσφατες και αναμενόμενες μελλοντικές βελτιώσεις σε βασικά οικονομικά στοιχεία και τα δημόσια οικονομικά». 

Οι αποδόσεις των διετών ομολόγων της Τουρκίας σε λίρα υποχώρησαν στο ιστορικό χαμηλό του 4,61%, έχοντας καταγράψει πτώση 1,38 ποσοστιαίων μονάδων μόνο για φέτος. Οι αποδόσεις του δεκαετούς χρέους έπεσαν κάτω από 6% για πρώτη φορά και ο χρηματιστηραικός δείκτης Borsa Istanbul 100 έτρεξε προς ένα άλλο υψηλό όλων των εποχών.
Η στρατηγικής σημασίας γέφυρα μεταξύ της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής έχει να επιδείξει εδώ και πάνω από μία δεκαετία οικονομικές βελτιώσεις που περιλαμβάνουν μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος, ιδιωτικοποιήσεις και περιορισμό του πληθωρισμού. Το κατά κεφαλήν εισόδημα έχει αυξηθεί. Η Moody’s προβλέπει ότι το χρέος της Τουρκίας θα συνεχίσει να μειώνεται μετά την πτώση 10 ποσοστιαίων μονάδων στο "διαχειρίσιμο" επίπεδο του  36% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος από το 2009. Το μέρος τους χρέους της που είναι αποτιμημένο σε ξένο νόμισμα είναι σήμερα στο 27%, σε σύγκριση με το 46% που ήταν πριν από μια δεκαετία. Σύμφωνα με στοιχεία του Bloomberg για τα credit-default swaps, το ασφάλιστρο κινδύνου της Τουρκίας είναι πλέον στο ίδιο επίπεδο με τη Βραζιλία και το Ισραήλ και κάτω από τη Νότια Αφρική, τη Ρωσία ή την Ουγγαρία.

ΤΟΥΡΚΙΑ: H αγορά όπλων των πασάδων στο στόχαστρο της Ρωσικής βιομηχανίας πολεμικού εξοπλισμού

Aπο το "Η ΡΩΣΙΑ ΤΩΡΑ"

Την τελευταία λέξη της τεχνολογίας στον στρατιωτικό εξοπλισμό παρουσίασε η Ρωσία στη Διεθνή έκθεση οπλικών συστημάτων, IDEF-2013, στην Κωνσταντινούπολη. Τα επιθετικά ελικόπτερα Ka-52 «Alligator», Mi-28NE «Nochnoy ohotnik (Κυνηγός της Νύχτας)», το αντιαεροπορικό πυραυλικό σύστημα S-300V «Antey-2500» και το τεθωρακισμένο BMPT, γνωστό στο ρωσικό στρατό με το παρατσούκλι «Terminator (Εξολοθρευτής)», είναι ορισμένα από τα xάϊ-τεκ εκθέματα του ρωσικού περιπτέρου στη διεθνή έκθεση που ολοκληρώθηκε στις αρχές Μαΐου στην Πόλη.

Η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και οι στρατιωτικές προμήθειές της εξαρτώνται τόσο από τις αμερικανικές, όσο και από τις ευρωπαϊκές πολεμικές βιομηχανίες. Η Μόσχα έχει επανειλημμένα προσπαθήσει να εισέλθει στην τουρκική αγορά των  οπλικών συστημάτων. 

Η πρώτη οργανωμένη προσπάθεια έγινε στο μέσον της δεκαετίας 1990, με τη ρωσική συμμετοχή σε ένα διεθνή διαγωνισμό για την προμήθεια 145 επιθετικών ελικοπτέρων, αξίας πέντε δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Μόσχα τότε, είχε προσφέρει το ελικόπτερο -τεχνολογίας αιχμής για την εποχή του- το επιθετικό Ka-50 «Black Shark». Για να ενισχύσει τις πιθανότητες νίκης στο διαγωνισμό, το «Black Shark», το οποίο μετονομάστηκε σε «Ertogan (Γεράκι)» για να ταιριάζει καλύτερα στην τουρκική ... νοοτροπία.  Η ανταγωνιστική αμερικανική πρόταση, ήταν το ελικόπτερο «Bell». Το ελικόπτερο που πρόσφερε στους Τούρκους η Ουάσιγκτον, υστερούσε σε όλες τις παραμέτρους, αλλά, όπως λένε οι ειδικοί, οι αμερικανοί προσπάθησαν να «στριμώξουν» την Άγκυρα. Αποτέλεσμα των πολύ ισχυρών υπερατλαντικών πιέσεων, ήταν να ακυρωθεί τελικά ο διαγωνισμός.

Τα αντιαρματικά «Konkurs»

Η δεύτερη προσπάθεια της Ρωσίας να μπεί  στην αγορά της Τουρκίας, έγινε το 2009. Η κρατική εταιρεία «Rosoboronexport» κατάφερε να νικήσει την ισραηλινή κρατική εταιρεία Rafael και την αμερικανική Raytheon, στο διαγωνισμό για την προμήθεια των Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας με 80 αντιαρματικά πυραυλικά συστήματα, με 800 πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς, ειδικά κατασκευασμένους για τα συστήματα αυτά. Τι είδους αντιαρματικά συστήματα ήταν αυτά, τα οποία οι ενδιαφερόμενες εταιρείες είχαν ρίξει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο του διαγωνισμού, δεν αναφέρθηκε δημόσια ποτέ. Ωστόσο, στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες κατάφεραν να πληροφορηθούν ποιό ήταν το είδος του συστήματος, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του διαγωνισμού. Για τη Ρωσία, τα χαρακτηριστικά του αντιστοιχούσαν στο αντιαρματικό πυραυλικό σύστημα «Konkurs-M (Ανταγωνισμός)».

Ποιά ήταν τα «ανταγωνιστικά» συγκριτικά πλεονεκτήματα του Konkurs απέναντι στους ανταγωνιστές του (τα ισραηλινά συστήματα Mapats, Nimrod, και τα αμερικανικά TOW2A, TOW2B και Hellfire); Δεν ήταν μόνο η τιμή, αλλά και η μεγάλη αποτελεσματικότητα του ρωσικού συστήματος σε συνθήκες μάχης, που έκαναν τη διαφορά. Το ρωσικό πυραυλικό σύστημα ήταν επιτυχημένο σε μια σειρά από χαρακτηριστικά μάχης: Στο δραστικό βεληνεκές και στην ισχύ των πυραύλων. Για παράδειγμα, μπορούν να διαπεράσουν χωρίς πρόβλημα το πρώτο δυναμικό στρώμα προστασίας όλων των τύπων των σύγχρονων τεθωρακισμένων οχημάτων και στη συνέχεια τα βλήματα μπορούν να «τρυπήσουν» θωράκιση πάχους πάνω από μισό μέτρο. Εάν κριθεί απαραίτητο, μπορεί να χρησιμοποιηθούν και σαν αντιαεροπορικά συστήματα, «χτυπώντας» ακόμα και ελικόπτερα. Ο «Ανταγωνισμός» μπορεί να τοποθετηθεί σε θωρακισμένα οχήματα και να χρησιμοποιηθεί σαν μετακινούμενο φορητό σύστημα εκτόξευσης. Στη περίπτωση που ο αντίπαλος «τυφλώσει» το οπτικό σύστημα καθοδήγησης στην κεφαλή των πυραύλων, ο χειριστής μπορεί να μεταβεί σε χειροκίνητη λειτουργία και «πετύχει» πάραυτα, το στόχο.

«Αλιγάτορας» εναντίον «Κόμπρας»

Στη φετινή έκθεση IDEF-2013, η Μόσχα, όπως έχει πράξει και στο παρελθόν, επικεντρώθηκε στις τεχνολογίες αιχμής. Η Ρωσία και πάλι προσφέρει στην αγορά το επιθετικό ελικόπτερο Ka-52 «Alligator», που βασίζεται στο προγενέστερο μοντέλο Ka-50 και το νέο Mi-28NE «Κυνηγός της νύχτας». Η επιμονή με την οποία γίνεται αυτή η προώθηση, εξηγείται από το γεγονός ότι η Τουρκία έχει μεγάλες ελλείψεις σε επιθετικά ελικόπτερα.

Η Άγκυρα, έχει προσπαθήσει να αντισταθμίσει το εξοπλιστικό έλλειμμα με τη βοήθεια της Ουάσιγκτον. Αλλά οι ΗΠΑ απέρριψαν το τουρκικό αίτημα για την αγορά ελικοπτέρων AH-1W «Super Cobra», επικαλούμενες την έλλειψη της απαραίτητης πρόσθετης δυνατότητας για την παραγωγή αυτών των ιπτάμενων μηχανών. Η θέση της Μόσχας σε αυτή την περίπτωση, φαίνεται και πάλι να είναι ισχυρότερη: Τα Ka-52 και Mi-28NE είναι ενταγμένα υπηρεσιακά στις ρωσικές Ενοπλες Δυνάμεις και παράγονται μαζικά. Έτσι, αν όλα κυλήσουν απρόσκοπτα (από οικονομικής και πολιτικής πλευράς), η Μόσχα θα μπορούσε να αρχίσει την παράδοση τους, ανά πάσα στιγμή.

Αντιαεροπορικά συστήματα

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η μετέωρη παντοδυναμία του Σουλτάνου Ερντογάν

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ

Προσωπική και πολιτική ηγεμονία είναι δεδομένα πλέον χωρίς αμφισβήτηση τόσο για τον πρωθυπουργό της Tουρκίας Eρντογάν όσο και για το κυβερνών κόμμα AKP, παρ' όλα αυτά η αβεβαιότητα υπάρχει: H παντοδυναμία Eρντογάν - AKP τερμάτισε το καθεστώς κηδεμονευόμενης δημοκρατίας που είχαν επιβάλλει οι στρατηγοί το 1982 χωρίς ακόμη να παράξει νέο κοινά αποδεκτό θεσμικό πλαίσιο και την αντίστοιχη αναγκαία διακομματική, κοινωνική και πολιτική συναίνεση.

Eτσι το Σαββατοκύριακο η Tουρκία έμαθε από τον πρωθυπουργό της ότι μέσα στο 2014 θα χρειασθεί να προσέλθει πολλές φορές στις κάλπες, μια τοποθέτηση που επιχειρεί να πιέσει τις κομματικές ηγεσίες της αντιπολίτευσης:

Tοπικές εκλογές την άνοιξη, εκλογή προέδρου με καθολική ψηφοφορία λίγο μετά, και ταυτόχρονα ή και λίγο αργότερα πρόωρες βουλευτικές εκλογές, αλλά και σε μη προσδιορισμένο χρονικό ορίζοντα δημοψήφισμα για τις αρμοδιότητες και εξουσίες του προέδρου, που θα πρέπει να διευρυνθούν στα ηγετικά μέτρα του σημερινού πρωθυπουργού.

Συναίνεση όμως για μια νέα καθεστωτική μεταπολιτευτική πραγματικότητα με ποιον;  

Mε τους Kεμαλιστές και Eθνικιστές CHP και MHP αντίστοιχα ή με το Kουρδικό Kόμμα BDP, πολιτική έκφραση του PKK, που δεν επηρεάζεται μόνον από τον συνομιλητή του Iμραλι Oτσαλάν αλλά και από τον ουσιαστικό επικεφαλής πολέμαρχο Kαραγιλάν στο Bόρειο Iράκ, που έχει την ευχέρεια να απαιτεί πιο ακριβό από ότι ο έγκλειστος σύντροφός του αντίτιμο;

Tα διλήμματα δεν σταματούν στην αναζήτηση συμμαχιών για το νέο καθεστώς αλλά είναι σχεδόν υπαρξιακά: Πόσο μπορούν να αντέξουν τα σενάρια πολιτικής διευθέτησης του Kουρδικού, πόσο μπορεί να μείνει στεγανή η Nοτιοανατολική Tουρκία από τον εν εξελίξει γενικευμένο πόλεμο Σουνιτών εναντίον όλων των άλλων, που άναψε και με σημαντική συνευθύνη της Aγκυρας στη Συρία;

Ποια συμφωνία Oτσαλάν - MIT μπορεί για παράδειγμα να διασφαλίσει στον Eρντογάν ότι μπορεί να διεξαχθούν τέσσερις εκλογικές αναμετρήσεις χωρίς συγκρούσεις Σουνιτών - Aλεβήδων στο τουρκικό έδαφος ως άμεση συνέπεια της πιθανής, αν όχι βέβαιης, αδυναμίας εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης στη συριακή σύγκρουση.

Aν ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στα εσωτερικά αλλά και στα περιφερειακά δεδομένα και σταθερές της Tουρκίας υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής σε μεγάλο βαθμό ανησυχητικός:  

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Μετά τη συνάντηση Ομπάμα - Ερντογάν

Του Ιωαννη Ν. Γρηγοριαδη

Eπίκουρου καθηγητή του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Μπίλκεντ και επιστημονικού συνεργάτη του ΕΛΙΑΜΕΠ.

Η επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στον Λευκό Οίκο ακολούθησε τρεις επισκέψεις του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι στην Τουρκία σε διάστημα μικρότερο των δύο μηνών. Η συχνότητα των επαφών είναι ενδεικτική τόσο της αυξημένης σημασίας που αποδίδεται από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, όσο και του επείγοντος πολλών ζητημάτων που συνδέουν τα αμερικανικά και τα τουρκικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή.  

Τα περιθώρια, ωστόσο, είναι μάλλον στενά. Η αποτελμάτωση του συριακού εμφυλίου πολέμου και η πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στη συνοριακή πόλη Ρεϊχανλί της Τουρκίας υπογραμμίζουν τους κινδύνους που εγκυμονεί τόσο η ανάδυση της Συρίας σε μείζονα εστία περιφερειακής αστάθειας, όσο και η τουρκική ανοχή στη δράση συριακών αντικαθεστωτικών ομάδων εντός του τουρκικού εδάφους. Η στήριξη που εξέφρασαν οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας προς τη σχεδιαζόμενη ειρηνευτική διάσκεψη για τη Συρία στη Γενεύη με συμμετοχή όλων των μερών αποτελεί υποχώρηση από την πάγια τουρκική άρνηση διαπραγματεύσεων με το καθεστώς Ασαντ.

Η οικονομική ενίσχυση των αντικαθεστωτικών παραμένει ο κύριος μοχλός παρεμβάσεως των δυτικών δυνάμεων στο συριακό μέτωπο. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η πρόσφατη απόφαση του συμβουλίου υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενώσεως να επιτρέψει την εξαγωγή αργού πετρελαίου από τις περιοχές της Συρίας που ελέγχονται από τους αντικαθεστωτικούς. Η άρση του εμπάργκο, ωστόσο, ενδέχεται να αναδείξει τον κατακερματισμό στις τάξεις των αντικαθεστωτικών και να οδηγήσει ακόμη και σε συγκρούσεις, καθώς η διεθνώς αναγνωρισμένη ηγεσία των αντικαθεστωτικών θα επιχειρεί να αναλάβει τον έλεγχο πετρελαιοπηγών από ετερογενείς ομάδες αντικαθεστωτικών.

Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να εκτιμηθεί και η αμερικανική πρωτοβουλία εξομαλύνσεως των τουρκοϊσραηλινών σχέσεων. Η μεσολάβηση του ιδίου του προέδρου Ομπάμα για τη διατύπωση συγγνώμης προς την Τουρκία τρία χρόνια μετά την ισραηλινή επιχείρηση στο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά» και τον θάνατο οκτώ Τούρκων επιβαινόντων είναι ενδεικτική του αμερικανικού ενδιαφέροντος. Το τελευταίο, όμως, δεν είναι χωρίς προϋποθέσεις: 

"Επίγεια σοφία"

Στη μνήμη του ήρωα Κώστα Ηλιάκη που έπεσε υπέρ πατρίδος σαν σήμερα πριν 7 χρόνια...

Στον ουρανό ψηλά η ψυχή στη θάλασσα το σώμα
αητός που ναι περήφανος δεν το πατεί το χώμα

Στον ουρανό στη θάλασσα στη σκέψη στην καρδιά μας
όπου κι αν είναι το κορμί θα ναι η ψυχή κοντά μας

Σαν σήμερα (23/5/ΧΧΧΧ)

1618: Αρχίζει ο 30ετής πόλεμος, όταν οι προτεστάντες ηγέτες πετούν από το παράθυρο τους καθολικούς απεσταλμένους της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το γεγονός έχει καταγραφεί στην ιστορία ως «Η εκπαραθύρωση της Πράγας».

1878: Η Κύπρος προσαρτάται στην Αγγλία, ως αποτέλεσμα μυστικής συμφωνίας με την Τουρκία.

1973: Αποτυχημένο κίνημα στο πολεμικό ναυτικό, με στόχο την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος Παπαδόπουλου.

1976: Ο ΠΑΟΚ κατακτά το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας του.

1906: Πεθαίνει ο νορβηγός θεατρικός συγγραφέας Ερρίκος Ίψεν

1934: Σκοτωνενται σε μπλόκο της αστυνομίας το διάσημο ζευγάρι παρανόμων Μπόνι (Πάρκερ) και Κλάιντ (Μπάροου)

2006: Πέφτει στο καθήκον ο ηρωας της Ελληνικής πολεμικής αεροπορίας ΚΩΣΤΑΣ ΗΛΙΑΚΗΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κάπα Κάπα Εξωση!

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Ο κ. Βασίλης Ζωγράφος είναι δάσκαλος στη Λάρισα. Hταν και μέλος του ΚΚΕ. Παραμένει δάσκαλος. Oχι μέλος του ΚΚΕ (ευτυχώς για εκείνον). Οι σύντροφοί του τον διέγραψαν. Το ατόπημά του, μέγα. Hθελε να γίνει διευθυντής σε δημοτικό σχολείο! 

Oπως έγραψε ο ίδιος, «είχα αντίρρηση για τη θέση της ηγεσίας του ΚΚΕ στο θέμα των διευθυντών των σχολείων. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ο κομμουνιστής δεν πρέπει να διεκδικεί να γίνει διευθυντής στο σχολείο του γιατί, ως διευθυντής, μπορεί να γίνει μηχανισμός του αστικού κράτους, όπως λέει το κόμμα». 

Μια δεν δεχόταν εκείνος την επίσημη κομματική άποψη κι άλλη μια που το κόμμα «τσίνισε» και του το έδειξε: «Καθαιρέθηκα από δημοτικός σύμβουλος. Επίσης μου απαγόρευσαν να είμαι υποψήφιος στις εκλογές αιρετών εκπροσώπων του κλάδου στα υπηρεσιακά συμβούλια, καθώς και στον σύλλογο δασκάλων, όπου ανελλιπώς εκλεγόμουν πάνω από 25 χρόνια». 

Στη συνέχεια διατύπωσε στον «Ριζοσπάστη» τις θέσεις του και προέκυψε κλιμάκωση: «Λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση αυτών των απόψεών μου στον “Ριζοσπάστη”, που αναδημοσιεύτηκαν και σε άλλα έντυπα, κλήθηκα από την καθοδήγηση σε απολογία».

Η συνέχεια του δράματος του κ. Ζωγράφου, γνωστή κι αναμενόμενη: 

 «Ψήφισαν τη διαγραφή μου εκπαιδευτικοί λιγότεροι από τα δάχτυλα του ενός χεριού, και παρ' όλα αυτά χωρίς ομοφωνία. [...] Η άτεγκτη καθοδήγηση είπε ότι δεν δέχεται την αστική αλήθεια. Δυστυχώς όμως γι’ αυτή, την έχει δεχτεί πάρα πολλές φορές, φυσικά όπου την εξυπηρετούσε».

Για τον κ. Ζωγράφο υπάρχουν δύο λύσεις: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο ροκ σταλινισμός

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ο έρωτας του κ. Τσίπρα με τον Σλοβένο φιλόσοφο του ροκ σταλινισμού τον Σλάβοϊ τον Ζίζεκ δεν είναι διόλου τυχαίος. Παρά τα μικροπροβλήματα επικοινωνίας που παρουσιάζει η σχέση τους, θεωρώ ότι και των δύο οι προθέσεις είναι σοβαρές. Ο καθένας βέβαια έχει τους λόγους του. 

Ο μεν φιλόσοφος αντιμετωπίζει τον πολιτικό ηγέτη όπως ο Πλάτων αντιμετώπιζε τον τύραννο Διονύσιο των Συρακουσών. Ως ένα πειραματόζωο των φιλοσοφικών του απόψεων. Υποθέτω δε πως ο ίδιος θα πιστεύει ότι θα πετύχει εκεί που απέτυχε ο συγγραφέας της «Πολιτείας». Οταν ο Πλάτων επισκέφθηκε τις Συρακούσες ο Διονύσιος κυβερνούσε ήδη με αποτέλεσμα να μην έχει καμία διάθεση να διακινδυνεύσει το σύστημα εξουσίας που είχε εγκαταστήσει για να δοκιμάσει τις ουτοπίες του Φιλοσόφου. Ο Ζίζεκ γνώρισε τον Τσίπρα ως ηγέτη υπό διαμόρφωση, κατά συνέπεια μπορεί να μπολιάσει τη νεανική ψυχή του με όσες δόσεις Ροβεσπιέρου απαιτεί η επιτυχής έκβαση του πειράματός του. Μην με ρωτήσετε ποια σχέση έχει ο Ζίζεκ με τον Πλάτωνα διότι θα σας απαντήσω καμία. Ο έρωτας όμως, ως γνωστόν, είναι τυφλός.

Ο κ. Τσίπρας από την άλλη χρειάζεται τον Ζίζεκ όχι μόνον για τα ωραία του αγγλικά και τη διεθνή ακτινοβολία του. Ο Σλοβένος, συνδυάζοντας τη ροκ αντίληψη του κόσμου με τον πιο πρωτογενή σταλινισμό, δίνει μορφή στο ιδεολογικό νεφέλωμα της καθ’ ημάς Αριστεράς. 

Παρακολουθώντας προχθές το περίφημο βίντεο όπου ο φιλόσοφος βασανίζει το t-shirt του όσο διακηρύσσει πως όποιος δεν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ θα πάρει ένα εισιτήριο πρώτης θέσης για το γκουλάγκ, διαπιστώνοντας ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όχι μόνον δεν αντιδρά στην προοπτική αλλά συγκατανεύει, θυμήθηκα τον εαυτό μου όταν, θαυμαστής των Στόουνς, κουνούσα ρυθμικά το κεφάλι μου ακούγοντας το «Let’s spend the night together». Δεν καταλάβαινα όλα τα λόγια αλλά αυτά που καταλάβαινα μου έφταναν για να θεωρήσω πως κάτι σπουδαίο λέγεται εκεί πέρα.

Ως ροκ αντίληψη ορίζω αυτήν που σου επιτρέπει να λες ή να πράττεις τη μεγαλύτερη «χοντράδα» και μετά, σαν να μη συμβαίνει τίποτε, να ρουφάς αμέριμνος τη μπίρα σου. Βγαίνεις γυμνός γιατί ο πατέρας σου φοράει κοστούμι, απαιτείς όμως να μην σε συλλάβουν για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Αν αυτή η αντίληψη συνδυασθεί με την κυρίαρχη ιδεολογία της ελληνικής παιδείας στα χρόνια της μεταπολίτευσης, τα πάσης φύσεως αριστερόφρονα στερεότυπα, τότε μπορούμε να καταλάβουμε τι αντιλαμβάνεται ο κ. Τσίπρας από το φιλοσοφικό κακέκτυπο του Σλάβοϊ. Ετσι τουλάχιστον μπορούμε να εξηγήσουμε εν μέρει και το ιδιότυπο κοκτέιλ των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ: όπου βρίσκονται υπό την ίδια πολιτική σκέπη αποκόμματα του ευρωκομμουνισμού, οικολόγοι και φεμινίστριες, τροτσκιστές και οπαδοί της άμεσης δημοκρατίας, με παλαιοπασόκους, ορθόδοξους μαοϊκούς και την ιδιαίτερη κατηγορία με το αχαρτογράφητο μυαλό που ακούει στο όνομα Γιώργος Πάντζας.

Η σύνθεση θα ήταν αδιανόητη για την παλαιά Αριστερά. Ομως μην ξεχνάμε ότι η παλιά Αριστερά είχε μάθει γράμματα από συντηρητικούς δασκάλους, κοινώς είχε αποκτήσει πειθαρχία σκέψης και ορθολογική συνέπεια. Οταν όμως έχεις μάθει την πολιτική πίνοντας μπίρα στις καταλήψεις, και οραματίζεσαι το «ροκ του μέλλοντός μας», τότε ο συνδυασμός του Τζιμ Μόρισον με τον Ιωσήφ Τζουγκασβίλι σου μοιάζει με πολιτικό πρόγραμμα. Αφού, ούτως ή άλλως, το μόνο που επιδιώκεις είναι να κυκλοφορείς γυμνός χωρίς να σε συλλάβουν για προσβολή της δημοσίας αιδούς. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ακούς τα "αστεία" του "αριστερού" Alexis και της συμμορίας του , θείε Νικόλα;

Του Άγη Βερούτη
Μαθαίνοντας για την αναφορά στα γκούλαγκ από το διανοούμενο αριστερό φιλόσοφο του σύντροφου Τσίπρα, ήρθε στο μυαλό μου ο θείος μου ο Νικόλας.
Ο θείος ο Νικόλας ήταν Αριστερός με ιστορία. Στην Κατοχή ο 17χρονος τότε θείος μου βγήκε αντάρτης στο βουνό στην Κεφαλλονιά. Μετά δυό χρόνια, λίγους μήνες μετά το τέλος του πολέμου, τον έπιασαν και τον έστειλαν 3 ή 4 χρόνια εξορία στη Μακρόνησο νομίζω.
 

Δε μιλούσε σχεδόν ποτέ για εκείνα τα χρόνια, πλην ότι δεξιοί-αριστεροί ήταν γνωστοί μεταξύ τους, και δεν αλληλοσκοτώνονταν, μόνο όταν τον πιάσανε τον έθαψαν ως το λαιμό στο χιόνι για λίγες ώρες και "επήε να πεθάνει" όπως έλεγε.
Περίπου την εποχή που μαθεύτηκε για τα γκούλαγκ, ο θείος ο Νικόλας έπεσε με κατάθλιψη και σύντομα μετά αρρώστησε με καρκίνο στα πνευμόνια του. Αρνήθηκε κάθε θεραπεία, και περίμενε να πεθάνει.
Μου έλεγε από το νεκροκρέβατο: "Μας προδώσανε Άγη μου... Μας προδώσανε..."
Ο θείος μου ήτανε Αριστερός με "Α" κεφαλαίο. Ανθρωπιστής, Ανεκτικός, Άκακος, Ιδεολόγος.
Έμαθε μόνος του Αγγλικά από το λεξικό, και από βιβλία. Σπούδασε μόνος του μαθηματικά και γεωμετρία από βιβλία, και στην Πέμπτη δημοτικού μου μάθαινε τα θεωρήματα της χρυσής τομής, του Πυθαγόρα, του Απολλώνιου, και πολλά άλλα που τώρα έχω ξεχάσει. Στην έκτη δημοτικού κάναμε διαφορικό λογισμό και γεωγραφικούς τόπους σε βάθος, που αργότερα, 6 χρόνια μετά, ξανάκανα στη 2η Λυκείου επιφανειακά. Δε κάναμε ποτέ μαθηματικά του σχολείου μαζί, μόνο μαθηματικά που ερωτεύεσαι τη σκέψη και τη λογική.
Μιλούσαμε για φιλόσοφους μαθηματικούς και γεωμέτρες, για τους ποιητές και τους ιστορικούς σα να ήσαν παλιοί φίλοι του απ'το βουνό.
Μου μετέφερε με το παράδειγμά του τον έρωτα για τη γνώση και τα μαθηματικά και τη λογική. Στη διατριβή μου η αφιέρωση ήταν δική του φυσικά... Είχε ήδη πεθάνει 6-7 χρόνια. Από καρκίνο.
Σήμερα έμαθα ότι εκείνο που σκότωσε το θείο μου το Νικόλα, τον Ανθρωπιστή, τον Αριστερό, τον Άκακο, τα Γκούλαγκ, θα τα φέρουμε στην Ελλάδα σε λίγα χρόνια. Έμαθα ότι ήταν αστείο και άλλες τέτοιες μαλ@κίες, όπως εκείνα τα "πετυχημένα" που κάνουν οι φασίστες για τους Εβραίους και τα σαπούνια.
Επειδή φυσικά ξέρουν όλοι τι γνώμη έχω για τον Τσίπρα και τη συμμορία του, την έχω γράψει επανειλλημένως, περιμένω να είμαι ένας από τους τρόφιμους των "αστείων". Ακούς θείε Νικόλα;
Στα Γκούλαγκ ήταν που σκοτώνανε την ψυχή του ανθρώπου πρώτα και μετά το σώμα. Αυτή είναι η τακτική που σκοπεύουν να ακολουθήσουν οι βιαστές της λογικής, οι φασίστες των λαϊκών συμβουλίων που το παίζουν ψευτοαριστεροί. Και μετά λέμε για τη ρητορική του μίσους των ακροδεξιών!
Μόνο ο Γλέζος απορώ που είναι πιθανόν Ανθρωπιστής, που δεν είπε λέξη. Λες να θαμπώθηκε από τα μεγαλεία στα 91 του, και στόμωσε η συνείδησή του;

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Καταδικάζουμε τις γενοκτονίες, αστειευόμαστε με το γκούλαγκ!

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Το 1985, ο βουλευτής Ιωαννίνων της ΝΔ Ελευθέριος Καλογιάννης πήρε στον ώμο του την κάλπη στην οποία θα ψήφιζαν για πρόεδρο Δημοκρατίας στη Βουλή και την πήγε στα γραφεία της ΝΔ, διαμαρτυρόμενος για τα ομοιόμορφα μεν, έγχρωμα δε ψηφοδέλτια με τα οποία το ΠαΣοΚ κατάφερε να ελέγξει την ψηφοφορία και να εκλέξει τον Χρήστο Σαρτζετάκη πρόεδρο της Βουλής. Ξυλοδαρμό δεν είχαμε τότε, το 1993 όμως βουλευτές και μέλη της νεολαίας της ΝΔ έδειραν το βουλευτή Κιλκίς Ιωάννη Συμπιλίδη, όταν ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από τη ΝΔ και ανεξαρτητοποιείται, με αποτέλεσμα να πέσει η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.

Έχουμε δει δηλαδή και χειρότερα επεισόδια από αυτά που διαδραματίστηκαν προχθές στη Βουλή με τη τα «Χάιλ Χίτλερ» του κ. Πάντζα και τα «λεχρίτες, ξεφτιλισμένοι» που φώναζαν οι βουλευτές της Χρυσή Αυγής αποχωρώντας. Και όσα συνέβαιναν γύρω της από το 2010 ως τις εκλογές του 2012 ήσαν όχι απλώς χειρότερα αλλά δραματικά, όταν το έξαλλο αριστεροδεξιό πλήθος έκανε επιθέσεις για να την καταλάβει – μία μάλιστα φορά μετά από συγκέντρωση στα προπύλαια που είχαν μιλήσει ο πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδόσιος Πελεγρίνης και ο Μίκης Θεοδωράκης. Τότε που βλέπαμε να σείονται επιδεικτικά απειλητικές κρεμάλες και το νοήμον πλήθος να κραυγάζει «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Κάποια τέτοια ημέρα αποχώρησε από τη συνεδρίαση του σώματος και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μιχάλης Κριτσωτάκης τον Οκτώβριο του 1912 δηλώνοντας ότι η βουλή δεν πρέπει να συνεδριάζει όταν «ο λαός απεργεί». Όταν τόσοι και τόσοι δεν σέβονται τη Βουλή, περιμένουμε να τη σεβαστούν οι νεοναζί, οι οπαδοί του Παπαδόπουλου, του Μεταξά και του Χίτλερ;

Λυπάμαι, αλλά η πραγματικότητα είναι αντίθετη από αυτή που περιέγραψε ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ισχυρίστηκε ότι αυτά που έγιναν στη Βουλή με τους Χρυσαυγίτες καταρρίπτουν τη «θεωρία των δύο άκρων». Δυστυχώς, ως προς την αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά, την επιβεβαιώνουν. Δυστυχώς, την επιβεβαιώνουν και στο θέμα της ακραίας βίας, γιατί ξανά στην ίδια ομιλία ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ασκεί «συνεχιζόμενη βίαιη και αδικαιολόγητη καταστολή εναντίον των κατοίκων της Χαλκιδικής» – υπερασπιζόμενος αυτούς που μόλις λίγες ημέρες πριν είχαν πυροβολήσει με καραμπίνες κατά αστυνομικών και είχαν στείλει έναν στο νοσοκομείο. Τους ίδιους, για την ακρίβεια τους κομάντος που είχαν επιτεθεί ξανά με όπλα στις Σκουριές αρχές Φεβρουαρίου, είχε υπερασπιστεί και στην προηγούμενη ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, τέλη Φεβρουαρίου, με τη γλαφυρή καταγγελία ότι η «αστυνομία εισβάλλει σε σπίτια με οικογένειες και μικρά παιδιά, στις 3 η ώρα τη νύχτα, σπάζοντας πόρτες και ουρλιάζοντας, όπως στις χολιγουντιανές ταινίες».  

Δεν θυμάμαι να είχε κάνει δήλωση όταν πρόπερσι, τον Απρίλιο του 2011, στην Κερατέα «οργισμένοι πολίτες» είχαν ρίξει νύχτα μολότοφ στην κατοικία ζεύγους αστυνομικών όπου μέσα κοιμόντουσαν και τα τέσσερα μικρά παιδιά τους. Ίσως γιατί τότε δεν είχε αρχίσει ακόμη προπόνηση για τη συνάντηση με τον χολιγουντιανό Όλιβερ Στόουν.

Αυτό που ρίχνει νερό στο μύλο της Χρυσής Αυγής και ψήφους υπέρ αυτής στις κάλπες είναι η εργαλειακή αντιμετώπιση των θεσμών και της βίας:  

Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ποσοστό 4% ο εξευτελισμός της Βουλής ήταν δικαιολογημένος, βουλευτές του αποχωρούν για να ενωθούν με το πλήθος που την πολιορκεί.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αντιπρόεδρο, τότε επιβάλλει την κοινοβουλευτική τάξη. 

Όταν η βία, ακόμη και η ένοπλη, ασκείται κατά αστυνομικών ή πολιτικών αντιπάλων τότε είναι «δίκαιη οργή». 

Όταν ασκείται κατά βουλευτών και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (όπως στο Τυμπάκι για το θέμα του λιμανιού), τότε καταδικάζεται. 

Και πώς μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να επιμένει να ψηφιστεί νομοσχέδιο που θα απαγορεύει την εξύμνηση γενοκτονιών και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας όταν ο πρόεδρός του έχει εγκάρδιους φίλους, όπως ο βαλκανοφιλόσοφος Ζίζεκ, που τον γλείφει πατόκορφα κάνοντας αστειάκια με το γκούλαγκ; 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Υποχρεωτική η προειδοποιητική σήμανση της πολιτικής γελοιότητας στο Youtube!

Του ΝΙΚΟΥ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ

Ένα τρίγωνο σηματάκι θα τοποθετείται στο εξής υποχρεωτικά σε εμφανές σημείο της οθόνης, κάθε φορά που σε ένα οποιοδήποτε video της δημοφιλούς υπηρεσίας, αναφέρεται ένα αστείο ή ένα σχήμα λόγου που μπορεί να παρεξηγηθεί

Ένα σηματάκι σαν αυτό κάτω δεξιά, θα μπαίνει υποχρεωτικά σε κάθε video προκειμένου να προφυλάξει όσους παρεξηγούν τα αστεία και τρομάζουν τον εαυτό τους και τους γύρω τους.

Οι υπεύθυνοι του Youtube κατέληξαν στην απόφαση ότι προέχει το ανθρωπιστικό καθήκον, από το χιούμορ. Προέχει, δηλαδή, να προστατέψουν εκείνους τους επισκέπτες της υπηρεσίας τους, που δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν τη φάρσα, τον σαρκασμό ή τη σάτιρα από την πραγματικότητα. Με αποτέλεσμα, πολλές φορές, να εκτίθενται ή να παρεξηγούνται.

Από την πλευρά του Youtube, αν και διευκρινίστηκε ότι ο χρόνος της ανακοίνωσης δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον «πόλεμο» ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ για το θέμα του Σλαβόι Ζίζεκ και της αναφοράς του στα «Γκουλάγκ», ωστόσο πολλοί είναι εκείνοι που δεν θεωρούν ασύνδετα τα δύο γεγονότα.

Αν και αναμένονται αντιδράσεις πλήθους φορέων που τάσσονται υπέρ της ελεύθερης διακίνησης της φάρσας και της ευθύνης του καθενός να αναπτύσσει το κριτήριό του, πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι σε μια τέτοια κρίσιμη περίοδο, όπου όλοι είναι έτοιμοι να παρερμηνεύσουν και να καταγγείλουν, όπου οι θεωρίες συνομωσίας γνωρίζουν εκρηκτική άνοδο και οι πληροφορίες διακινούνται αδιάκριτα, η έλλειψη warning, λειτουργεί και αντίστροφα: Βοηθάει, δηλαδή, στη διασπορά ψευδών πληροφοριών με το άλλοθι του χιούμορ ή του μεταφορικού λόγου.

Π.χ., τώρα με το σηματάκι, δεν θα μπορούν πλέον οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής, που μιλάνε σε ντοκιμαντέρ ή σε συγκεντρώσεις τους για πογκρόμ μεταναστών και για βιαιοπραγίες, να ισχυρίζονται στη συνέχεια ότι έκαναν πλάκα και ότι δεν τα εννοούσαν στα σοβαρά, όπως έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κατερινάκι, η νονά δεν υποστηρίζει ΣΥΡΙΖΑ! - "Στα γκουλάγκ, στα γκουλάγκ" - Και γέλασε και χειροκρότησε ο ανεκδιήγητος...

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Προς το τέλος του επίμαχου βίντεο του Τσίπρα με τον Ζίζεκ, από το «Ανατρεπτικό Φεστιβάλ» στο Ζάγκρεμπ, ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ («Συρίζα», όπως το τονίζει ο νεοσταλινικός «φιλόσοφος» από τη Σλοβενία) χρησιμοποιεί το χέρι του για να καλύψει τη μύτη του. Η μάλλον άκομψη χειρονομία του Αλέξη δεν οφείλεται στην ιδιότυπη σχέση που διατηρεί ο Ζίζεκ με το σαμπουάν και τα άλλα είδη ατομικής καθαριότητας. Κατ’ αρχάς, διότι λόγω του φεστιβάλ (ίσως και επειδή προ μόλις μερικών εβδομάδων είχε προηγηθεί το Πάσχα...), ο «φιλόσοφος» δείχνει λουσμένος. Εξάλλου, τους χωρίζει και κάποια απόσταση, αφού μεταξύ προέδρου και «φιλοσόφου» παρεμβάλλεται ένα τρίτο άτομο, το οποίο δεν δείχνει να ενοχλείται από τυχόν δυσάρεστες οσμές - εκτός και αν έχει συνηθίσει, βέβαια.

Η χειρονομία οφείλεται προφανώς στην αμηχανία του Αλέξη. Είναι φανερό, στα τελευταία λεπτά του βίντεο, ότι ο Αλέξης έχει το κεφάλι σκυμμένο και δεν ξέρει τι να κάνει με το χέρι του. Πότε το ακουμπάει στον κρόταφο, αλλά δεν βολεύεται και από εκεί το πηγαίνει στο πιγούνι, όπου πάλι δεν βολεύεται και, τέλος, καταλήγει στη μύτη του. Αμηχανία λόγω ντροπαλότητας - δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία. Διότι, όση ώρα ο Αλέξης δεν ξέρει πού να βάλει το χέρι του, ο «φιλόσοφος» τον λούζει με κομπλιμέντα: «Ο Συρίζα είναι ο μόνος που έφερε αυτή την, ας την πούμε, αρνητική κινητοποίηση. Την αντίδραση «αρκετά, δεν μπορώ άλλο». Εφερε όλο αυτό ένα βήμα πιο κοντά προς την οργανωμένη πολιτική κίνηση. Ο Συρίζα είναι ένας από τους λίγους φωτεινούς φάρους, κατά κάποιο τρόπο, στη σημερινή Ευρώπη».

Αυτά τα ωραία ακούει ο Αλέξης και η έμφυτη σεμνότητά του εκδηλώνεται με αμηχανία, ώσπου ο «φιλόσοφος» κλείνει το εγκώμιό του με μία επίδειξη πνεύματος: «Το τεστ που πρέπει να γίνεται στους ανθρώπους δεν είναι να τους ρωτάς τι πιστεύουν για την Ευρώπη, είναι να τους ρωτάς τι πιστεύουν για τον Συρίζα. Εάν δεν υποστηρίζουν τον Συρίζα, τότε, με το δικό μου όραμα του δημοκρατικού μέλλοντος, όλοι αυτοί θα πάρουν από εμένα ένα εισιτήριο πρώτης θέσης, χωρίς επιστροφή για το γκουλάγκ στη Σιβηρία». 

Εδώ, η αμηχανία αυτομάτως εξαφανίζεται από τη μορφή του Αλέξη: χαμογελά πλατιά και χειροκροτεί. Δείχνει να εκτιμά και να απολαμβάνει το χιούμορ του Ζίζεκ. Χιούμορ εξίσου χοντροκομμένο, κακόγουστο και προκλητικό όσο και ο άνθρωπος που το εκφράζει, ο οποίος -παρεμπιπτόντως- αρέσκεται να τον φωτογραφίζουν στο κρεβάτι του, κάτω από τα σκεπάσματα (φορώντας τα παπούτσια του, πάω στοίχημα...), ώστε να φαίνεται η προτομή του Στάλιν που έχει δίπλα στο λαμπατέρ και το πορτρέτο του δικτάτορα επάνω από το κεφαλάρι του κρεβατιού. Στον Αλέξη, πάντως, τέτοιου είδους το χιούμορ αρέσει...

Οπως ήταν αναμενόμενο, το γεγονός δεν ξέφυγε από την προσοχή των δημοσιογράφων, με αποτέλεσμα το γραφείο Τύπου της Ν.Δ. να εκδώσει δριμεία ανακοίνωση εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου του.  

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως δεν μπήκε στον κόπο να απαντήσει επί της ουσίας. Αρκέστηκε στην παρατήρηση ότι «η βλακεία και η γελοιότητα δεν έχουν όρια στην περίπτωση της Ν.Δ.» - εννοώντας, προφανώς, ότι στη Ν.Δ. στερούνται οι κακόμοιροι την προχωρημένη αντίληψη του χιούμορ που διακρίνει τον Ζίζεκ και τον Αλέξη. 

Αν υποθέσουμε όμως ότι στη θέση του Ζίζεκ ήταν, π.χ., ο Ντέιβιντ Ερβινγκ, στη θέση του Τσίπρα ήταν ο Ν. Μιχαλολιάκος και το αστειάκι αφορούσε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, π.χ. το Νταχάου, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε την ίδια αγέρωχη και αφ’ υψηλού στάση έναντι όσων θα είχαν ενοχληθεί; Θα τους απέπεμπε με την ίδια ευκολία στη χορεία της βλακείας και της γελοιότητας;  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Mα, τι κρετίνος!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΑΡΑΝΤΖΙΔΗ

Είμαι από εκείνους που έχουν συστηματικά υποστηρίξει την ισχύ της θεωρίας των δύο άκρων. Η βασική επιχειρηματολογία μου συνίσταται στο γεγονός, πως αν και τα άκρα δεν μοιάζουν μεταξύ τους, εντούτοις, έχουν τουην ίδια εχθρική στάση απέναντι στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Αντιπαθούν την κουλτούρα, τους θεσμούς και τους ανθρώπους της. Απεχθάνονται κυρίως το φιλελεύθερο και πλουραλιστικό οικοδόμημα της ατομικής ελευθερίας και το κοινοβουλευτικό πλαίσιο της διαμεσολάβησης (το κοινοβούλιο είναι απάτη, όπως έλεγε ο Λένιν).  

Επιπλέον, η βία αποτελεί για αυτούς σταθερό και διαχρονικό σημείο αναφοράς. Πιστεύουν, δηλαδή, πως αυτή αποτελεί τη «μαμή της Ιστορίας».
Ακόμη και εγώ, πάντως, εντυπωσιάστηκα όταν άκουσα από την εκπομπή της Τζίνας Μοσχολιού στον Αθήνα 9.84, τον θεωρητικό της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής Αριστεράς, Σλαβόι Ζίζεκ, να δηλώνει «πως εάν οι άνθρωποι δεν στηρίξουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε σύμφωνα με το όραμά μου για το δημοκρατικό μέλλον, όλοι αυτοί θα πάρουν από εμένα ένα εισιτήριο πρώτης θέσης χωρίς επιστροφή για τα γκουλάγκ». 

Έκανε χιούμορ;  

Τα εκατομμύρια θυμάτων του σταλινικού ολοκληρωτισμού μας απαγορεύουν να το εισπράξουμε ως αστείο, όπως δεν θα εισπράτταμε ποτέ ως αστεία την υπόσχεση κάποιου φασίστα να μας στείλει κατευθείαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, εάν δεν υποστηρίζαμε τη Χρυσή Αυγή.
Ο Ζίζεκ δεν είναι κάποιος τυχαίος της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής Αριστεράς. Είναι αυτός που έχει αποκληθεί, λίγο-πολύ, σπουδαίος φιλόσοφος και σημαντικό θεωρητικό όπλο για τον ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα, ο Αλέξης Τσίπρας που ήταν ακριβώς δίπλα στον Ζίζεκ, όταν ανέπτυσσε τα μελλοντικά σχέδια του για τους αντιφρονούντες, όχι μόνο δεν αντέδρασε, αλλά χασκογέλασε στο άκουσμα της ιδέας.  

Ομολογώ πως αδυνατώ να καταλάβω αν ήταν από κυνισμό ή από επιδοκιμασία. Τι σημασία έχει, όμως;
Αν και στην αρχή απλώς αναφώνησα «τι κρετίνος, θεέ μου, αυτός ο Ζίζεκ», στη συνέχεια συνειδητοποιώντας το μέγεθος του κυνισμού και της ψυχοπαθολογικής βιαιότητας που πηγάζει από αυτήν την Αριστερά, αισθάνθηκα αμηχανία. Αν οι θεωρητικοί της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής Αριστεράς λένε δημόσια, χωρίς κανενός είδους συστολή, πως θα στείλουν στα γκουλάγκ όσους δεν συμφωνούν με τον ΣΥΡΙΖΑ, αναρωτιέμαι, μέχρι πού φθάνουν στις ιδιωτικές τους συζητήσεις;
 

Μερικοί αποδίδουν τέτοιες απόψεις στις ιδιαιτερότητες κάποιων υποκειμένων. Δεν συμφωνώ πως αυτό αρκεί για να κατανοήσουμε την απειλή. Δυστυχώς η Ιστορία έχει δείξει πως, πέρα από την ανθρώπινη παράνοια ή ιδιαιτερότητα, υπάρχουν παρανοϊκές και ανθρωποκτόνες ιδεολογίες, που μετατρέπουν, όπως η Κίρκη, τους ανθρώπους σε γουρούνια.
Ουσιαστικά ο Ζίζεκ αποκάλυψε αυτό που συμβαίνει με τη ριζοσπαστική και εξτρεμιστική Αριστερά: 

ΚΟΥΒΑ: Η σοσιαλιστική επανάσταση επενδύει στο καπιταλιστικό γκόλφ!!! - Εντατικά μαθήματα ξεκινουν ο Alexis και οι συνιστώσες !

Ο Φιντέλ Κάστρο θεωρούσε το γκόλφ «σπορ για την καπιταλιστική ελίτ», αν και κάμποσες φορές το είχε δοκιμάσει, μπροστά στον φωτογραφικό φακό, με αντίπαλο το Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα. Μετά την επικράτηση της επανάστασης στην Κούβα τα γήπεδα γκολφ περιορίστηκαν κι όσα απέμειναν υπολειτουργούσαν. Τώρα, πενήντα χρόνια μετά, η κυβέρνηση του Ραούλ Κάστρο, που αναζητά τρόπους εξεύρεσης χρημάτων και τόνωσης του τουρισμού, χαράσσει διαφορετική πολιτική. Πρόσφατα ανακοίνωσε την κατασκευή σειράς πολυτελών και ιδιωτικών γκόλφ κλαμπ.

Παρά τις καθυστερήσεις επτά ολόκληρων χρόνων, γεγονός που μαρτυρά τις ιδεολογικές αντιδράσεις που υπήρχαν στην πολιτική σκηνή, το πράσινο φως πλέον δόθηκε ώστε να ξεκινήσει η κατασκευή του πρώτου νέου γκόλφ κλαμπ σε συνεργασία με την βρετανική εταιρεία Εσένσια. Πρόκειται για μία μεγάλη επένδυση συνολικού κόστους περίπου 270 εκατομμυρίων ευρώ, η οποία θα περιλαμβάνει επίσης ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις.  

«Είναι η αφετηρία μιας νέας τακτικής με στόχο να αυξηθεί το ενδιαφέρον των ξένων τουριστών και η οικοδομική δραστηριότητα στα ακίνητα και τις εγκαταστάσεις που σχετίζονται με το άθλημα» δήλωσε ο υπουργός Τουρισμού της Κούβας, Μανουέλ Μαρέρο.

Οι παίκτες του γκόλφ είναι συνήθως εύποροι και πρόθυμοι να ταξιδέψουν σε πολλά μέρη για να δοκιμάσουν νέες πίστες. Ξοδεύουν αδιαμφισβήτητα περισσότερα χρήματα απ' όσους επιλέγουν την Κούβα για τις χαρές του ήλιου, της θάλασσας και των συμβατικών διακοπών.

Αισιόδοξος για την επιτυχία του εγχειρήματος εμφανίζεται και ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Εσένσια, ο Βρετανός Άντριου Μακντόναλντ. «Το γκόλφ είναι μια τουριστική βιομηχανία δισεκατομμυρίων πιστεύω πως η Κούβα θα ενσωματωθεί καλά σε αυτή» δήλωσε.

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Συνελήφθη η γυμνόστηθη ακτιβίστρια της Τυνησίας

Κατηγορίες για προκλητικές πράξεις αντιμετωπίζει η 19χρονη Τυνήσια φεμινίστρια που ανέβασε στο ίντερνετ topless φωτογραφίες της – σκανδαλίζοντας τους συμπατριώτες της.

Η 19χρονη, Αμίνα Τάιλερ, είναι μέλος του ουκρανικού παραρτήματος της φεμινιστικής οργάνωσης Femen που χρησιμοποιεί την γύμνια ως πράξη διαμαρτυρίας. Την Κυριακή πήγε στην πόλη Καΐρουάν όπου η αστυνομία εμπόδισε την πραγματοποίηση συνεδρίου της ισλαμιστικής οργάνωσης Ανσάρ αλ-Σαρία θεωρώντας το απειλή για την δημόσια τάξη.

Η Τάιλερ έγραψε με μπογιά «Femen» σε ένα τοίχο κοντά στο κεντρικό τζαμί και ετοιμαζόταν να κρεμάσει ένα πανό αλλά συγκεντρώθηκε οργισμένο πλήθος που την αναγνώρισε, φωνάζοντάς της να φύγει. «Μας ατιμάζει. Θα προστατεύσουμε την πόλη μας. Μια τόσο βρώμικη κοπέλα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά μας», φώναζαν οι συγκεντρωμένοι.

Τον Μάρτιο, η Τάιλερ είχε ανεβάσει στο ίντερνετ φωτογραφίες που την έδειχναν γυμνόστηθη με τη φράση «Το σώμα μου μού ανήκει». Η ενέργειά της αυτή είχε προκαλέσει σάλο στη χώρα της και η ίδια άρχισε να κρύβεται διότι έλαβε απειλές κατά της ζωής της, ενώ πολλοί συμπατριώτες της ζητούσαν να εκτελεστεί δια λιθοβολισμού. Τότε η οικογένειά της την είχε φυγαδεύσει σε συγγενείς, εκείνη όμως δραπέτευσε και άρχισε να κρύβεται σε φίλους.

 

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Την τοποθέτηση της Χεζμπολάχ στις τρομοκρατικές οργανώσεις εξετάζει η ΕΕ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξετάζει το ενδεχόμενο να προσθέσει στον κατάλογό με τις τρομοκρατικές οργανώσεις τον οποίο καταρτίζει την ένοπλη πτέρυγα της Χεζμπολάχ, έγινε  γνωστό από αρκετούς ευρωπαίους διπλωμάτες.

Η Βρετανία παρουσίασε σχετικό αίτημα στους ευρωπαίους εταίρους της και οι συνομιλίες πάνω στο ζήτημα αυτό θα ξεκινήσουν «στις αρχές Ιουνίου», εκμυστηρεύθηκαν στο Γαλλικό Πρακτορείο διπλωμάτες, οι οποίοι ζήτησαν να μην κατονομαστούν.
«Ελπίζουμε σε μια συμφωνία για να καταχωρήσουμε την ένοπλη πτέρυγα της Χεζμπολάχ στον κατάλογο με τις τρομοκρατικές οργανώσεις ως το τέλος του Ιουνίου», διευκρίνισε ένας από τους διπλωμάτες.
Για να γίνει αυτό χρειάζεται να υπάρξει ομοφωνία στους κόλπους των 27 χωρών-μελών της ΕΕ. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ζητούν εδώ και καιρό από τους Ευρωπαίους να προχωρήσουν σε αυτό το μέτρο.

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ: Έρχεται η «Κουρδική Άνοιξη»

Ένα εμβρυακό κράτος-ΡΚΚ αρχίζει να παίρνει σταδιακά σάρκα και οστά υποστηρίζουν πολιτικοί αναλυτές, βασιζόμενοι στις παράλληλες εξελίξεις που σημειώνονται στην Τουρκία και στο Ιράκ και τις μεταξύ τους σχέσεις, αλλά και στις ανατροπές που έχουν συντελεστεί στο εσωτερικό της Συρίας.

 

Ήδη Κούρδοι μαχητές έχουν αρχίσει να εγκαταλείπουν την Τουρκία για να εγκατασταθούν στις βάσεις του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ, αποχώρηση που, αν γίνει ανεμπόδιστα, αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι το φθινόπωρο. Πρόκειται για μια σημαντική φάση των διαπραγματεύσεων που ξεκίνησαν στα τέλη του 2012 ανάμεσα στην κυβέρνηση Ερντογάν και τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, με στόχο να δοθεί τέλος σ’ έναν πόλεμο που από το 1984 έχει στοιχίσει τη ζωή 45.000 ανθρώπων, στην πλειονότητά τους Κούρδων. Ποτέ ως τώρα δεν ήταν τόσο ευνοϊκές οι συνθήκες για μια λύση του Κουρδικού, ωστόσο, η διαδικασία παραμένει εύθραυστη. Οι συντηρητικοί Ισλαμιστές που κυβερνούν φαίνονται πιο έτοιμοι από τους προκατόχους τους να ικανοποιήσουν τα αιτήματα της κουρδικής μειονότητας και οι αντάρτες δεν διεκδικούν πια ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν.

Εν τω μεταξύ, ο πόλεμος στη Συρία φαίνεται επίσης να ωφελεί τους Κούρδους. Πριν ξεσπάσει η ενδοσυριακή σύγκρουση, οι αυτονομιστικές διεκδικήσεις των σχεδόν δύο εκατομμυρίων Κούρδων της Συρίας είχαν κατασταλεί. Όταν ξεκίνησε η εξέγερση, δεν υποστήριξαν ανοιχτά τους αντάρτες, μερικές φορές μάλιστα αντιτάχθηκαν σ’ αυτούς. Σε αντάλλαγμα η Δαμασκός απέσυρε τα στρατεύματά της από τις κουρδικές ζώνες που βρίσκονται στα βορειοανατολικά της χώρας, κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία και το Ιράκ. Η αποχώρηση ολοκληρώθηκε όταν ο συριακός στρατός αναγκάστηκε να συγκεντρώσει τις δυνάμεις του στη Χομς και το Χαλέπι. Απέκτησε έτσι ελεύθερο πεδίο το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης, η συριακή πτέρυγα του ΡΚΚ, που ελέγχει σήμερα τις περιοχές αυτές.

Στην πραγματικότητα, έχει αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά ένα εμβρυακό κράτος-ΡΚΚ, γεγονός που έχει δημιουργήσει εντάσεις ανάμεσα στα κουρδικά κόμματα που εκπροσωπούνται στο Κουρδικό Εθνικό Κογκρέσο.

ΣΥΡΙΑ: Ο «ηλεκτρονικός» στρατός του Ασαντ μεταφέρει τον πόλεμο στο διαδίκτυο

Η μάχη για τη Συρία μαίνεται σε πολλά επίπεδα, του κυβερνοχώρου μη εξαιρουμένου. Οι ρεπόρτερ της βρετανικής εφημερίδας Independent, Τιμ Γουόλκερ και Ρίτσαρντ Χολ εξερεύνησαν τον αχανή χώρου του Διαδικτύου σε μια προσπάθεια να ανακαλύψουν ποιοι κρύβονται πίσω από το «χακτιβιστική» ομάδα χάκερ που είναι γνωστή με το όνομα Συριακός Ηλεκτρονικός Στρατός (SEA), τάσσεται υπέρ του σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ και ευθύνεται για αρκετές ηλεκτρονικές επιθέσεις.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στον συριακό εμφύλιο πόλεμο. Παρά την αρκετά μεγάλη λογοκρισία στο Διαδίκτυο  και τουλάχιστον δύο μακροχρόνια επικοινωνιακά μπλακάουτ, οι ακτιβιστές που τάσσονταν υπέρ της επανάστασης χρησιμοποίησαν το ίντερνετ για να διασπείρουν πληροφορίες  και να δημιουργήσουν ένα ρεύμα υποστήριξης εντός και εκτός της Συρίας. Παρόλα αυτά βρήκαν άξιο αντίπαλο στο πρόσωπο του SEA, που ισχυρίζεται ότι οι αντάρτικες δυνάμεις αποτελούνται κατ' ουσία από ισλαμιστές τρομοκράτες οι οποίοι απολαμβάνουν την στήριξη της Δύσης και έχει σαν στόχο να τους εκθέσει.

Σε ομιλία του τον Ιούνιο 2011, ο ίδιος ο πρόεδρος Άσαντ εξύμνησε τον SEA για τις προσπάθειές του, περιγράφοντας την ομάδα ως «εικονικό στρατό στον κυβερνοχώρο». Οι χάκερ του SEA έκτοτε έχουν εισβάλει στις προσωπικές σελίδες στο Facebook της αμερικανίδας παρουσιάστριας Όπρα Γουίνφρι και του πρώην προέδρου της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί, στο Twitter του προέδρου της Fifa Σεπ Μπλάτερ και στην ιστοσελίδα του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, που ανασκευάστηκε ως προπαγάνδα υπέρ του Άσαντ.

Όμως οι πλέον διάσημες «επιχειρήσεις» των μελών του SEA αφορούν την εισβολή στους λογαριασμούς στο Twitter παγκοσμίως γνωστών δημοσιογραφικών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των Financial Times, NPR, BBC Weather, Guardian και E! News, ενώ προσπάθησαν να εισβάλουν και σε λογαριασμούς δημοσιογράφων του Independent.

ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ - ΣΥΡΙΑ: Μετά την ανατροπή καθεστώτων, η διάλυση αραβικών χωρών;

Του ΝΙΚΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑ

Η θύελλα που χτύπησε τις αραβικές χώρες τα τελευταία δύο χρόνια δεν ανατρέπει μόνο καθεστώτα, αλλά υπονομεύει και την εδαφική ακεραιότητα πολλών κρατών. 

Από τη Λιβύη έως τη Συρία και το Ιράκ, γίνεται όλο και πιο πιθανό ότι ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί κάποια μορφή ειρήνης στο εγγύς μέλλον είναι να αλλάξει ο χάρτης της Μέσης Ανατολής – ο χάρτης που σχεδιάστηκε από τις νικήτριες δυνάμεις μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πάνω στα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Ισως αυτό που συμβαίνει σήμερα θα είναι μια διόρθωση, μια νέα αναδιανομή λαών και συνόρων, που θα βασίζεται πάνω στην εθνική τους οντότητα και όχι στις γραμμές που χάραξαν Ευρωπαίοι πριν από έναν αιώνα. 

Ισως, επίσης, να είναι η αρχή μιας μακράς διαδικασίας, όπου κάθε λαός, κάθε εθνική και θρησκευτική ομάδα θα προσπαθεί να επιβληθεί στις άλλες. 

Σε κάθε περίπτωση, αλλαγές συνόρων θα δημιουργήσουν νέες εντάσεις και απρόβλεπτες εξελίξεις για μεγάλο διάστημα, πριν επιτευχθεί κάποια ισορροπία στην περιοχή.

Οι θηριωδίες απ’ όλες τις πλευρές της Συρίας, όπου περισσότεροι από 80.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί και πάνω από 1,5 εκατ. έχουν ξεσπιτωθεί, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η σημαντική αυτή χώρα δεν θα μπορέσει να επιστρέψει εύκολα στην ομαλότητα. Ετσι, ύστερα από δύο χρόνια εντεινόμενων συγκρούσεων, η Συρία φαίνεται να διαμελίζεται: 

Ενα κομμάτι ελέγχεται από τις κυβερνητικές δυνάμεις του καθεστώτος του Μπασάρ Ασαντ, το οποίο στηρίζεται από το Ιράν και τους αντάρτες της Χεζμπολάχ του Λιβάνου· άλλο ελέγχεται από σουνίτες, που είναι η πλειονότητα στη χώρα, όπου ακραίοι ισλαμιστές ασκούν όλο και περισσότερη επιρροή· οι Κούρδοι του Βορρά κυριαρχούν στη δική τους περιοχή και έχουν επαφές με Κούρδους της Τουρκίας και του Ιράκ.

Η Τουρκία, το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία διαδραματίζουν κυρίαρχο ρόλο στη στήριξη των αντικαθεστωτικών, ενώ το Ιράν (και οι σύμμαχοί του στον Λίβανο), καθώς και η Ρωσία, στηρίζουν τον Ασαντ και τους αλεβίτες που ελέγχουν το καθεστώς. Αυτό σημαίνει ότι και οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές έχουν αρκετά εφόδια να συνεχίσουν τη μάχη για μεγάλο διάστημα. Οσο η μία πλευρά επιχειρεί να «καθαρίσει» τα εδάφη της από αντιπάλους, τόσο θα εντείνεται η φρίκη. Η κτηνωδία του πολέμαρχου που έβγαλε τα σωθικά καθεστωτικού στρατιώτη και έκανε πως τα έτρωγε είναι ενδεικτική: το έκανε για να σπείρει τον τρόμο στους εχθρούς, για να τραπούν σε φυγή. Τέτοιες τακτικές βλέπουμε σε κάθε πόλεμο – από τον Τρωικό έως τη Γιουγκοσλαβία, πριν από 20 χρόνια, έως σήμερα.