"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Αρκει να είναι και Αριστερό !!! - Καημένε Βουλγαράκη! Εσύ την έκανες (με τις offshore) νωρίς!



Είναι κακό ένας υπουργός να έχει offshore εταιρεία, εφόσον το ξέρουμε όλοι κι υπάρχει διαφάνεια;   


Αν είναι της Ν.Δ είναι για Ειδικό Δικαστήριο.  


Αν είναι από τους «άλλους» αρκεί μία νομοθετική ρύθμιση με αναδρομική ισχύ (επί της ουσίας). Πιστεύουν ότι θα είναι κυβέρνηση για πάντα κι ότι δεν  θα δώσουν λογαριασμό.   


Αυτές οι αλαζονικές συμπεριφορές είναι σύμπτωμα της Λουδοβίκειας νόσου!


Το έχουμε δει αυτό το έργο άπειρες φορές. Όταν κάποιος καβαλά το καλάμι είναι περισσότερο επιρρεπής στο λάθος. Κι ο τρόπος που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει πολλά πράγματα δείχνει ότι το έχουν καβαλήσει το καλάμι για τα καλά. Ας σκεφτούμε  το εξής:  


Ποια κυβέρνηση θα τολμούσε στο παρελθόν να κάνει μία τέτοια ρύθμιση!  


Ούτε για αστείο! Δεν θα φοβότανε μόνο την αντιπολίτευση, αλλά κι αυτούς ακόμη τους βουλευτές της. Η υπόθεση αυτή είναι από μόνη της «ζόρικη». Πόσο μάλλον όταν αφορά ένα θέμα όπως εκείνο των offshore εταιρειών υπουργών.


Η αναδρομικότητα είναι υπαρκτή, ανεξάρτητα με το τι υποστηρίζουν! Όποιος έχει ανοικτή υπόθεση δεν μπορεί να δικαστεί με έναν νόμο που ήταν πιο αυστηρός. Δικάζεται εκ των πραγμάτων με το πιο ευνοϊκό καθεστώς. Κατά συνέπεια, υπάρχει αναδρομικότητα για όσους πιθανότατα έχουν ανοικτές υποθέσεις με το παρελθόν.


Εκτός κι αν με την αναδρομικότητα – έστω με αυτή την έννοια- η κυβέρνηση επιχειρεί να καλύψει υπουργούς του Σαμαρά! Αλλά αυτό είναι δύσκολο να το πιστέψουμε.  

Δικαιούμαστε να ρωτήσουμε αν η νομοθετική αυτή  ρύθμιση αφορά κάποιον σημερινό υπουργό. Το να παραβιάζει κανείς τον Νόμο και να έρχεται στην συνέχεια η Βουλή και να καλύπτει την παραβατικότητα με μία τέτοια ρύθμιση, είναι εξ ορισμού σκάνδαλο. Τουλάχιστον αυτό συμβαίνει στον δικό μας … νεοφιλελεύθερη  αντίληψη.


Μας λένε, επίσης, ότι με την ρύθμιση αυτή δεν έκαναν κάτι άλλο από το να ξεχωρίσουν ποιες είναι οι καλές offshore και ποιες οι κακές.  


Ποιες χώρες δηλαδή που έχουν ένα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς βρίσκονται στην λευκή λίστα και ποιες στην μαύρη. 


Σύμφωνοι! Αυτό μπορεί να αφορά έναν εφοπλιστή, για τον οποίο οι offshore είναι εργαλείο δουλειάς. Αλλά υπουργούς;


Για την ενημέρωσή σας και μόνο, οι βουλευτές και οι υπουργοί θα μπορούν πλέον να έχουν εταιρείες σε φορολογικούς παραδείσους όπως  στον Άγ. Ευστάθιο, Άγ. Μαρίνο, Ανγκουίλα, Βερμούδες, Βρ. Παρθένοι Νήσοι, Μακάο, Μαλδίβες, Μονσεράτ, Μπελίζ, Ναουρού, Παραγουάη, Νήσοι Κέϋμαν.


Θα θυμάστε πόσο είχαμε «περιποιηθεί» τον κ. Βουλγαράκη για εκείνο το περίφημο νόμιμο και ηθικό. Είχαν γραφτεί σελίδες, τόμοι ολόκληροι για το ατόπημά του. Κι ήταν πράγματι ατόπημα, από ηθικής πλευράς. Νομιμότατο τότε, αλλά όχι πολιτικά αποδεκτό. Είχα ασκήσει τότε έντονη κριτική. Δεν θα μπορούσα σήμερα να υποστηρίζω κάτι διαφορετικό. Πάντως ο κ. Βουλγαράκης είχε δύο ατυχίες. 


Η πρώτη ήταν ότι ανήκε στην επάρατη Δεξιά. Δεν ήταν Αριστερός ο άνθρωπος να έχει το «ηθικό πλεονέκτημα». 


Η δεύτερη ότι είχε για αρχηγό τον Κώστα Καραμανλή. Δεν είχε τον Αλέξη Τσίπρα να του κατεβάσει μία τοπολογία να γίνει της offshore ο χαμός! 


Να σημειώσουμε ακόμη...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το να δουλεύεις σε εποχή ΣΥΡΙΖΑ...



Το νέο εργασιακό ήθος δεν έχει καμία σχέση με αυτό που γνωρίζαμε. Ακόμη και στη χειρότερη εκδοχή του, το εργασιακό ήθος που αντιλαμβάνονταν οι περισσότεροι Ελληνες έλεγε ότι η δουλειά φέρνει δουλειά και το χρήμα φέρνει χρήμα. Δεν είχαμε μάθει ότι στόχος ζωής πρέπει να είναι η εξάρτηση από το κράτος και ότι οι αξίες της μεσαίας τάξης (ή ό,τι πρεσβεύουν οι αξίες της ευθύνης και του προσωπικού ρίσκου) θα έπρεπε να βάλλονται μέσα από τη γελοιωδέστερη διχαστική γλώσσα των τελευταίων δεκαετιών.  


Δεν αξίζει καν να αναφέρει κανείς τα ονόματα εκείνων που με την ιδιότητα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ ή του υπουργού διχάζουν και γελοιοποιούνται, ενώ πιστεύουν ότι κάνουν πολιτική. Ο ιστορικός χρόνος θα έρθει για να κονιορτοποιήσει τις ανοησίες στην αιώνια λήθη.
 
Παρ’ όλα αυτά, οι ανοησίες και οι ερασιτεχνισμοί, όπως και το μίσος για τον αστικό κόσμο, όσο κι αν είναι αδιέξοδο, όχι μόνον ορίζουν το κοινωνικό κλίμα που επιδιώκει να καλλιεργήσει η κυβέρνηση, αλλά επηρεάζουν και την πραγματική οικονομία. Είναι πλέον ατυχία να έχεις κατάστημα, να έχεις δική σου επιχείρηση, να είσαι επιστήμων ή αρχιτέκτων. Το ίδιο το σύστημα σταδιακά σε ωθεί στο περιθώριο, φυτοζωείς και αντί να ευημερείς παράγοντας πλούτο, έχεις βάλει όλη την οικογένεια να δουλεύει στο μαγαζί και αγωνίζεσαι να πληρώσεις τους λογαριασμούς. Στο ερώτημα αν αξίζει όλο αυτό, την απάντηση δίνει η κυβέρνηση.
 

Αλλά μία χώρα χωρίς παραγωγική βάση και χωρίς εργασιακό ήθος αριστείας, πειθαρχίας, φαντασίας και τόλμης σε τι μπορεί, άραγε, να ελπίζει; 


Στη σταδιακή εξάρτηση ολοένα και περισσότερων εξουθενωμένων πολιτών από το κράτος; 


Σε προσλήψεις; 


Ακούγεται εξωπραγματικό, σαν από σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας, όμως η φτωχοποίηση α λα ΣΥΡΙΖΑ είναι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο συριζοτσολιάς με το γερό στομάχι που αντέχει τις κατάρες!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ



Μπορεί κάποιος να έχει οποιαδήποτε γνώμη για τον Λαφαζάνη, την Κωνσταντοπούλου, τη Σακοράφα και όσους βρέθηκαν έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ το περασμένο καλοκαίρι. Για να μην μπει στη Βουλή το πρόχειρο κόμμα που συνέπτυξαν, μάλλον δεν είναι πολλοί αυτοί που έχουν την καλύτερη. 


Ενδεχομένως δεν είναι και πολλοί όσοι παρακολουθούν καθημερινά όσα λένε για τον Αλέξη Τσίπρα.



Αλλά ο ίδιος ο πρωθυπουργός προφανώς τα παρακολουθεί – το αντίθετο θα ήταν χειρότερο γι' αυτόν. Και το ερώτημα είναι πώς αντέχει με τόσα που του σέρνουν; 


Λένε ότι ντρέπονται που βρέθηκαν κάποτε μαζί του και του προσάπτουν "έσχατη κατάπτωση" – υποσχόμενοι να τον παραδώσουν στη λαϊκή περιφρόνηση, προτού πάει στη φυλακή, όπως προβλέπουν.



Τον έχουν πει από προδότη και Ιούδα μέχρι καιροσκόπο και ανήθικο. Από ανθρωπάκι και εξουσιολάγνο, μέχρι εγκληματία. Από τσιράκι της Μέρκελ μέχρι πουλημένο και κατάπτυστο. Και πολλά άλλα. Τα χειρότερα μπορεί να ακούσει κάποιος που μετέχει στο δημόσιο βίο. 


Δεν τον αγγίζουν ως άνθρωπο;




Ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου έλεγε ότι "στην πολιτική πρέπει να έχεις γερό στομάχι". Εννοώντας, προφανώς, ότι οι αντίπαλοί σου θα σου καταλογίζουν οτιδήποτε με το παραμικρό.  


Αλλά εδώ δεν πρόκειται για το παραμικρό. Πρόκειται για βαριές κουβέντες. Τόσο βαριές και τόσες πολλές δεν ακούστηκαν ποτέ άλλοτε για κανέναν πολιτικό.



Και φυσικά δεν πρόκειται για αντιπάλους – μέχρι πριν από μήνες τουλάχιστον. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους ο Τσίπρας ξεκίνησε από το κόμμα του 4%. Με αυτούς ανέβηκε στην εξουσία. Πολλοί ήταν προσωπικοί φίλοι του. Άλλοι τον στήριξαν σε δύσκολες μάχες, μέσα και έξω από τη Βουλή.



Τους οφείλει την πολιτική του ύπαρξη. Ειδικά στον Αλέκο Αλαβάνο κυριολεκτικά: τον ανακάλυψε, τον έβαλε στη ενεργό πολιτική, τον ανέδειξε στην ηγεσία και σήμερα λέει ότι ήταν το μεγαλύτερο λάθος του. 


Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει με τον Μανώλη Γλέζο που διέθεσε την αίγλη του στην ελληνική κοινωνία υπέρ του Τσίπρα, για να τον δει να κυβερνά παρέα με τον Καμμένο;



Και φυσικά υπάρχει ο ακατάβλητος Μίκης Θεοδωράκης με τους μεγάλους συμβολισμούς που ενσαρκώνει απέναντι στην ελληνική κοινωνία και τον τεράστιο ίσκιο του στη διαδρομή της Αριστεράς. Με το παγκόσμιο κύρος του τον στήριξε, γιατί πίστευε ότι θα δικαιώσει τα οράματα της Αριστεράς όπως του υποσχέθηκε. Σήμερα τον αποδοκιμάζει με τρόπο που θα έκανε έναν πραγματικό αριστερό να μη έχει τρύπα να κρυφτεί.



Με δανεικό προφίλ


Όλοι αυτοί και άλλοι πολλοί, γνωστοί και ανώνυμοι, βοούν καθημερινά εναντίον του σημερινού πρωθυπουργού. Όχι με διατυπώσεις πολιτικής καταγγελίας, αλλά με προσωπικές αποδοκιμασίες που έχουν ως κοινό παρονομαστή ότι τους πρόδωσε.



Σε ό,τι άφορα την πολιτική που όφειλε να ακολουθήσει η κυβέρνηση Τσίπρα μπορεί να μην έχουν δίκιο. Και προφανώς δεν έχουν – ειδικά όσοι διατηρούν αντιευρωπαϊκές απόψεις. Η αλήθεια είναι ότι άλλη πολιτική δεν υπήρχε. Και το τραγικό λάθος του Τσίπρα, που κόστισε στη χώρα, ήταν ότι καθυστέρησε να την ανακαλύψει.



Αλλά ανεξάρτητα από αυτό, όσοι τον βρίζουν δεν παύουν να είναι οι άνθρωποι με τους όποιους συμπορεύτηκε. Οι δικοί του άνθρωποι – έως πρόσφατα. Είτε έχουν δίκιο για τις πολιτικές επιλογές του, το ανάθεμα των λόγων τους τον βαραίνει. Αν μη τι άλλο, γιατί δεν τους είπε εξαρχής ότι θα αλλάξει πολιτική, αλλά μέχρι ένα σημείο τους διαβεβαίωνε στις κομματικές συνεδριάσεις ότι πρόκειται για τακτικό ελιγμό, προς τον κοινό στρατηγικό στόχο.



Αισθάνονται ότι τους κορόιδευε συνειδητά, χωρίς να έχει τέτοιο δικαίωμα. Είναι αυτοί στους οποίους στηρίχτηκε για να ανέλθει. Τους δικούς τους αγώνες, το δικό τους ήθος και τους δικούς τους μύθους χρησιμοποίησε για να επικρατήσει. Με δανεικό προφίλ σταδιοδρόμησε. Με τα δικά τους πιστοποιητικά.



Γιατί δεν φεύγει αν δεν μπορεί;



Ποιος τον ήξερε και ποιος θα τον υπολόγιζε χωρίς αυτούς; 


Ιστορικά αυτοί είναι η Αριστερά. Ο Μίκης και ο Γλέζος την κράτησαν όρθια και σ' αυτούς οφείλει τα πάντα ο Τσίπρας. Δεν υπήρχε όταν αυτοί έκαναν θυσίες για την ιδεολογία που αυτός αξιοποίησε για να πάρει την εξουσία και τώρα –όπως του καταλογίζουν– σφετερίστηκε και πρόδωσε.



Λίγοι, ενδεχομένως, συμφωνούν με την πολιτική που του αντιπροτείνουν – αν το κάνουν. Είναι η λάθος πολιτική. Αλλά ο ίδιος δεν αισθάνεται τίποτε όταν τον φτύνουν – έστω και ευρισκόμενοι εν αδίκω; 


Αν μη τι άλλο, γιατί έχουν ένα επιχείρημα: αν τα κοινά οράματα για τα όποια τον ανέδειξαν δεν βγαίνουν, τότε γιατί μένει στην εξουσία;  


Ο Αλεξανδρινός θα έλεγε: "Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις".



"Πουλημένος", "προδότης", "μαριονέτα", "σκυλάκι κανίς"...



Οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί για τον Αλέξη Τσίπρα από τους δικούς του έως πρόσφατα δεν είναι κουβέντες στα καφενεία. Είναι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Νίκος Καρανίκας - Σερβιτόρος, σύμβουλος Πρωθυπουργού, τώρα και... γιατρός στο Μέγαρο Μαξίμου

Μετά τη δημόσια παρέμβαση του συμβούλου στο Μέγαρο Μαξίμου, Νίκου Καρανίκα, για τη θεραπεία του καρκίνου μέσω... κάνναβης, κάποιος αναρωτήθηκε αν στην κυβέρνηση πίνουν το «νερό του Καματερού». Σίγουρα, πάντως, ο πρωθυπουργικός σύμβουλος δεν θα αισθάνεται καλά που έχει γίνει το πρόσωπο της εβδομάδας με τις παρεμβάσεις του. Πότε η ανοίκεια επίθεση στην πρώην... σύντροφο Ραχήλ Μακρή, πότε τα «ποσταρίσματα» για τη σωτηρία από την... επάρατη νόσο, τον έχουν βάλει στο στόχαστρο των media και προκαλούν εκνευρισμό στο Μαξίμου.



Ισως γι’ αυτό αναγκάστηκε να σβήσει από τον λογαριασμό του τις αναρτήσεις που έχει κάνει κατά καιρούς. Ξαφνικά, ο τοίχος του στο facebook άδειασε αλλά έμειναν οι κατάρες και ύβρεις εναντίον του, που τις περισσότερες φορές θα μπορούσαν να προκαλέσουν αστυνομική παρέμβαση. Ομως ο Καρανίκας, ο σύμβουλος για τον Στρατηγικό Σχεδιασμό της κυβέρνησης, φαίνεται να κυνηγάει την πρόκληση. Δεν είναι μόνο ο διορισμός του που προκάλεσε, καθώς κρίθηκε ότι δεν έχει τα προσόντα να βρίσκεται δίπλα στον πρωθυπουργό. Δεν είναι ο πρότερος έντιμος βίος αλλά πολύ «ρηχός», ούτε το γεγονός ότι τυγχάνει της εύνοιας και της στήριξης του κ. Τσίπρα επειδή είναι φίλοι από τα παλιά. Είναι και οι... βαθυστόχαστες αναλύσεις του που προκαλούν γέλιο ή εξοργίζουν. Οπως η πρόσφατη με τις συμβουλές σε καρκινοπαθείς να παρατήσουν τη θεραπεία και να αρχίσουν τον... μπάφο. Η ανάρτησή του ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, όχι μόνο από τα κόμματα, αλλά και από επιστήμονες που τόνιζαν ότι δεν πρέπει να λέγονται τέτοια ανεύθυνα πράγματα. 


Ο Καρανίκας συμβολίζει τον Ελληνα που μπορεί και ανεβαίνει στον κρατικό μηχανισμό αν και τα προσόντα του δεν είναι επαρκή. 


«Η καριέρα είναι χολέρα» έχει υποστηρίξει, ίσως γι’ αυτό δεν στέριωσε ποτέ. Αδιόριστος εκπαιδευτικός, σερβιτόρος, αρνητής στράτευσης, αλλά και μέλος της ΚΝΕ, στη στενή, φοιτητική παρέα του Αλέξη Τσίπρα, αδερφός της πρώην βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ Ξανθούλας Καρανίκα και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές με τη δημοτική κίνηση «Θεσσαλονίκη-Ανοιχτή Πόλη».



Οσοι τον γνωρίζουν λένε ότι είναι ένας πολύ ανοικτός τύπος, εξαιρετικός στην παρέα και ταυτόχρονα ιδεολόγος. Ομως, με τις περίεργες και ιδιαίτερα προκλητικές του τοποθετήσεις και με τον διορισμό του από τις αρχές του έτους στο πρωθυπουργικό γραφείο, ήταν αναμενόμενο να γίνει «στόχος» για πολλούς. Πολλοί είναι εκείνοι που αναρωτιούνται τι είδους στρατηγικό σχεδιασμό θα μπορούσε να κάνει ο Νίκος Καρανίκας, όμως, αυτό είναι θέμα που απασχολεί το Μέγαρο Μαξίμου. Μέχρι αποδείξεως του εναντίου, είναι ένας από τους συμβούλους που εμπιστεύεται τυφλά ο κ. Τσίπρας.  


Ομως, έχει προκαλέσει πολύ γέλιο η ανάρτησή του με την οποία εξέφραζε τον αμέριστο θαυμασμό του στην Ελένη Μενεγάκη της οποία δηλώνει φανατικός θαυμαστής. Προκλητική χαρακτηρίστηκε ανάρτηση στο προσωπικό του ιστολόγιο όπου χαρακτήριζε «έργο τέχνης» την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ. Ελεγε τότε: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η εξέλιξη της ρητορικής του εθνικού μας τσαρλατάνου μέσα σε 16 μήνες - Μια ανασκόπηση «στα προεκλογικά τα λόγια τα μεγάλα» του αυταπατημένου δόκτορα αστοιχείωτου και τη μετέπειτα μνημονιακή του μετάλλαξη, που έχει αφήσει εμβρόντητους φίλους και αντιπάλους

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ για αμνήμονες "αντιμνημονιακούς"  σανοφάγους



Στη δευτερολογία του το βράδυ της Κυριακής 22/5/2016, ο Αλέξης Τσίπρας έστρεψε ξανά τα βέλη του κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη αναφορικά με την κριτική του για τον ενισχυμένο ρόλο των δανειστών στο νέο υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων. Ο κ. Τσίπρας είπε: «Αυτές οι τοποθετήσεις δημιουργούν άλλους συνειρμούς, που τροφοδοτούν άλλους πολιτικούς χώρους [...], τον λόγο της ακροδεξιάς».


Ενδεχομένως να μη θυμόταν ο κ. Τσίπρας –σίγουρα θα προτιμούσε να ξεχάσει– τη δήλωση που είχε κάνει προ τεσσάρων ετών, στο όχι και τόσο μακρινό 2012, με αφορμή την έγκριση του PSI από το Eurogroup. «Τα επιχειρήματα του κ. Σόιμπλε, που μέσα από τις συνεντεύξεις του ασκεί έντονη κριτική και επιτίθεται στους Ελληνες, δεν είναι καινούργια», είχε πει τότε. «Ολο το προηγούμενο διάστημα τα ακούγαμε από τον κ. Παπαδήμο, τον κ. Βενιζέλο, τον κ. Παπανδρέου και τον κ. Σαμαρά. Μπορεί οι Ευρωπαίοι να λένε ότι είμαστε όλοι Ελληνες, αλλά μάλλον κάποιοι Ελληνες δεν είναι και τόσο Ελληνες. Αυτοί που μας κυβερνούν».


Η άνοδος του κ. Τσίπρα στην εξουσία βασίστηκε στον συνδυασμό της αριστερής οικονομικής ρητορείας κατά της λιτότητας, των αποκρατικοποιήσεων και των διαρθρωτικών αλλαγών και της εθνικιστικής-λαϊκιστικής ανάλυσης της κρίσης. Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, οι ξένοι επικυρίαρχοι και οι διεφθαρμένες και δουλοπρεπείς εγχώριες ελίτ προκάλεσαν την κρίση και στη συνέχεια επέβαλαν το βάρος της προσαρμογής στον «λαό» ώστε να διατηρήσουν και να επεκτείνουν τα προνόμιά τους.


Οπου κι αν κοιτάξει κανείς, τα έργα των κυβερνήσεων Τσίπρα, και ιδιαίτερα της δεύτερης, συνιστούν κραυγαλέα διάψευση των προεκλογικών υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ – και του ίδιου του αρχηγού του. 


Κατά την περίοδο της «γενναίας διαπραγμάτευσης» υπό τον Γ. Βαρουφάκη, ο κ. Τσίπρας προσπαθούσε να πείσει –τον εαυτό του, το κόμμα του και τους ψηφοφόρους– ότι δεν είχε ενταχθεί και η δική του κυβέρνηση στη λογική των μνημονίων.  


Μετά το κλείσιμο των τραπεζών και το ολέθριο δημοψήφισμα του Ιουλίου, η συνθηκολόγηση της 13ης Ιουλίου δεν άφηνε περιθώρια για παρερμηνείες: για να αποφύγει την ασύντακτη χρεοκοπία της χώρας και την έξοδό της από την Ευρωζώνη, υπέγραψε το τρίτο ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης, τριετούς διάρκειας και ύψους 86 δισ. ευρώ. Παράλληλα, η όξυνση της προσφυγικής κρίσης υποχρέωσε την κυβέρνηση σε ραγδαία αναδίπλωση και σε υιοθέτηση πολλών από τις πολιτικές που χαρακτήριζε, όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση, ακραία συντηρητικές.


Κατά τη δεύτερη περίοδο διακυβέρνησής του, ο κ. Τσίπρας έχει εφαρμόσει σχεδόν τα πάντα τα οποία στηλίτευε πριν από τον Ιανουάριο του 2015 – συχνά μάλιστα πηγαίνοντας πέρα από οτιδήποτε είχε διανοηθεί να κάνει η κυβέρνηση Σαμαρά. Η ιλιγγιώδης αυτή μεταστροφή έχει συνοδευτεί από τη χρήση ρητορικής πανομοιότυπης με αυτήν την προκατόχων του, περί της απουσίας εναλλακτικού δρόμου και της ανευθυνότητας της αντιπολίτευσης. 



Υπενθυμίζουμε, στην ανασκόπηση που ακολουθεί,  «τα προεκλογικά τα λόγια τα μεγάλα» του κ. Τσίπρα και τη μετέπειτα μνημονιακή του μετάλλαξη, που έχει αφήσει εμβρόντητους φίλους και αντιπάλους, όλο αυτό το τελευταίο διάστημα της διακυβέρνησής του.

Το μνημόνιο για τον κ. Τσίπρα δεν είναι ένα λάθος οικονομικό πρόγραμμα. Ηταν μία εθνική συνθηκολόγηση. Η απόρριψη του μνημονίου ήταν τόσο κεντρική στην πολιτική στρατηγική του, που τον Ιανουάριο του 2015 παρουσίασε την επιλογή των ψηφοφόρων με το εύγλωττο ερώτημα: Μνημόνιο ή ΣΥΡΙΖΑ;  


Τον Νοέμβριο του 2012 στη Βουλή δεσμευόταν για την κατάργηση «με ένα νόμο και με ένα άρθρο» όλων των μέτρων λιτότητας της εποχής των μνημονίων.  


Τον Μάιο του 2014, λίγους μήνες πριν ανέλθει στην πρωθυπουργία, σε συνέντευξή του δήλωνε ότι θα σκίσει το μνημόνιο την «πρώτη μέρα της κυβέρνησης της Αριστεράς».


Σκληρός, εξ αυτού του λόγου, ήταν και με τους πολιτικούς του αντιπάλους. 

Στις αρχές Μαρτίου του 2011, κατηγορούσε τον Γ. Παπανδρέου για «εθελοδουλία» και απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας και τον χαρακτήριζε «Δούρειο Ιππο» του ΔΝΤ στην Ευρώπη. 


Με τον Αντ. Σαμαρά ήταν ακόμα πιο επιθετικός. Τον χαρακτήριζε «Μερκελιστή» και επικεφαλής μιας κυβέρνησης που «δεν λογοδοτεί [...] στον ελληνικό λαό, αλλά στα λόμπι των δανειστών και των διεθνών κερδοσκοπικών funds» (στη ΔΕΘ του 2014). 


Οσο για την ίδια την καγκελάριο, η προσφώνησή της ως «madame» και το προεκλογικό «Go Back!» του Μαΐου του 2014 έχουν μείνει θρυλικά, και όχι μόνο για το επίπεδο των αγγλικών. O κ. Τσίπρας την κατηγορούσε ότι «παίζει πόκερ με τις ζωές των Ευρωπαίων» (στο BBC) και πίστευε ότι η απειλή του Grexit από την πλευρά του Βερολίνου ήταν μπλόφα.


Στο πλαίσιο της δυναμικής υπεράσπισης της εθνικής και της λαϊκής κυριαρχίας, ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο εξανίσταντο κάθε φορά που κάποιο νομοσχέδιο έφτανε στη Βουλή με κατεπείγουσες διαδικασίες ή που η κυβέρνηση Σαμαρά χρησιμοποιούσε το εργαλείο των ΠΝΠ. «Προχωρούν με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, λες και η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου και σε κατάσταση πολιορκίας», έλεγε τον Νοέμβριο του 2012, ενώ σε άλλη περίσταση μιλούσε για πρακτική που συρρικνώνει τη δημοκρατία.


Ως πρωθυπουργός, όμως, ήδη κατά τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης ο κ. Τσίπρας ενέδωσε στη σαγήνη των ΠΝΠ και των κατεπειγόντων νομοσχεδίων. Γνώρισε και γοητεύτηκε από την κ. Μέρκελ («δεν είναι τυχαίο που έχει μείνει τόσα χρόνια καγκελάριος», δήλωσε τον Απρίλιο του 2015 στο Star, χαρακτηρίζοντάς την «μελετημένη» και «διαβασμένη») και δέχθηκε να πετύχει πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% του ΑΕΠ.


Επέμενε, όμως, ότι δεν πρόκειται να υπογράψει νέο μνημόνιο. Το δήλωνε επισήμως στη Βουλή και στις Βρυξέλλες, ενώ αξιομνημόνευτη είναι η δήλωσή του στη συνέντευξη του Απριλίου στο Star: «Αν είναι για κωλοτούμπες και υποχωρήσεις εξευτελισμού, υπάρχουν άλλοι να το κάνουν, εγώ δεν μπορώ να το κάνω».  


Μετά τα κοσμογονικά γεγονότα του περασμένου καλοκαιριού, όμως, και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου εξελίχθηκε και η ρητορική του πρωθυπουργού. Και σταδιακά η συμφωνία μετετράπη από προϊόν εκβιασμού σε πρόγραμμα που εξασφαλίζει «ήπια δημοσιονομική προσαρμογή»...
 


Ανάλογες «μετατροπές» είχαμε σε όλα σχεδόν τα επίπεδα, ακόμα και σ’ αυτό του ΝΑΤΟ, που μεταπήδησε από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας στα γεωπολιτικά θολά νερά του Αιγαίου.


Εξίσου εντυπωσιακή είναι η μεταμόρφωση του κ. Τσίπρα στο  μέτωπο της οικονομίας – από τις ιδιωτικοποιήσεις που ξόρκιζε και σήμερα προσυπογράφει έως τον ΕΝΦΙΑ που λιθοβολούσε και τώρα αυξάνει.  


Κεντρικό ρόλο στην ελπίδα που ερχόταν είχε το χρέος. Στην 79η ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο του 2014 ζητούσε «τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο». Την Τρίτη που μας πέρασε, η κυβέρνηση πανηγύριζε μια απλή υπόσχεση του Eurogroup για εξέταση διευκολύνσεων στο μέλλον.


Οι μύδροι του κ. Τσίπρα κατά του ΤΑΙΠΕΔ και του ΤΧΣ ήταν σταθερό μοτίβο της ρητορικής του. Στις 9 Ιουλίου του 2014 κατηγορούσε τους κυβερνητικούς βουλευτές ότι «με το ξεπούλημα των υποδομών, των λιμανιών, των αεροδρομίων, των δημοσίων κερδοφόρων επιχειρήσεων, με τον πλειστηριασμό που έχετε βάλει να κάνει το ΤΑΙΠΕΔ σε αιγιαλούς, βουνά, ιστορικούς χώρους, αρχαιολογικούς χώρους, φαίνεται ότι δεν έχετε σκοπό φεύγοντας να παραδώσετε κράτος». Στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης της «Πρώτης Φοράς Αριστερά» είχε δεσμευτεί ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση δεν πρόκειται «να συνεχίσει αυτό το έγκλημα του ξεπουλήματος».


Την προπερασμένη Κυριακή ψήφιζε μαζί με τους ΑΝΕΛ την ίδρυση του νέου υπερταμείου που στοχεύει στην παραγωγή αξίας 50 δισ. από το σύνολο πρακτικά της περιουσίας του Δημοσίου.


Στις προγραμματικές δηλώσεις προ 16 μηνών ο νέος πρωθυπουργός είχε επίσης δεσμευτεί επισήμως ότι «το 2015 δεν θα υπάρχει ΕΝΦΙΑ». Ως αρχηγός της αντιπολίτευσης, άλλωστε, είχε δηλώσει πως είναι «φόρος-λαιμητόμος», «φόρος-έκτρωμα» και πως «δεν διορθώνεται, καταργείται». Η δέσμευση αυτή όχι μόνο ξεχάστηκε, αλλά αντιστράφηκε για αρκετούς ιδιοκτήτες ακινήτων.  


Στο κενό έπεσε, κάπου στην απόκρημνη ανηφόρα της διακυβέρνησης Τσίπρα, και μία άλλη μεγάλη υπόσχεση εκείνων των προγραμματικών δηλώσεων – το αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ.


Στο Βελλίδειο το 2014, ο κ. Τσίπρας είχε υποσχεθεί πολλά ακόμα που μετά ξεχάστηκαν – με πιο ηχηρά την αποκατάσταση της 13ης σύνταξης σε 1.262.920 άτομα με σύνταξη κάτω από 700 ευρώ, την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ.


Οσοι παρακολουθούν από κοντά τη διαδρομή του κ. Tσίπρα θυμούνται πολλά


Η Cosco ήταν από τους μόνιμους στόχους του. Είχε χαρακτηρίσει τη σύμβαση παραχώρησης του 2009 «έγκλημα» και είχε ζητήσει την καταγγελία της.  


Τον Απρίλιο φέτος, παρουσία του, πραγματοποιήθηκε στο Μαξίμου η υπογραφή της σύμβασης πώλησης του 67% του ΟΛΠ στην κινεζική εταιρεία. Ο πρωθυπουργός τη χαιρέτισε, δηλώνοντας ότι «η επένδυση αυτή θα αποτελέσει αφετηρία για την προσέλκυση και άλλων επενδύσεων».


Την πλήρη αντίθεσή του, πριν από το 2015, εξέφραζε ο κ. Τσίπρας και για την ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων.  


ην Κυριακή που πέρασε οι συμβάσεις παραχώρησης των αεροδρομίων υπερψηφίστηκαν από τα κόμματα της συμπολίτευσης, ως προαπαιτούμενο για την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης.


Σειρά έχει η αποκρατικοποίηση του Ελληνικού, που αποτελεί κρίσιμο προαπαιτούμενο για τη δεύτερη δόση με βάση τη συμφωνία στο Eurogroup. Τον Δεκέμβριο του 2014, όταν τα μέλη της «Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό» συναντούσαν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μάλλον δεν φαντάζονταν πόσο θα άλλαζαν τα πράγματα μέσα σε ενάμιση χρόνο. Ο κ. Τσίπρας τότε εξέφραζε «την αμέριστη συμπαράσταση του ΣΥΡΙΖΑ στον αγώνα που δίνουν οι κάτοικοι του Ελληνικού, για να αποτραπεί η εκποίηση του πρώην αεροδρομίου και της παραλίας, και να μετατραπεί η περιοχή σε Μητροπολιτικό Πάρκο».


Για τον TAP, τέλος, ο κ. Τσίπρας έλεγε το 2013 (ΔΕΘ) πως «η κυβέρνηση Σαμαρά απέτυχε ή απέφυγε να αξιοποιήσει στρατηγικά τον αγωγό και περιόρισε την Ελλάδα σε φιλοξενούσα χώρα, χωρίς καμία μετοχική συμμετοχή στην κοινοπραξία κατασκευής του δικτύου». Ομως πριν από λίγες ημέρες εγκαινιάστηκε από τον ίδιο το έργο σε μια υψηλότατου προφίλ τελετή – παρά το γεγονός πως δεν επετεύχθη καμιά συμμετοχή της Ελλάδας στη μετοχική σύνθεση.


Ελάχιστη σχέση με τις προεκλογικές διακηρύξεις του κ. Τσίπρα έχει η κυβερνητική του πρακτική και σχετικά με τη στελέχωση του κράτους και την κοινωνική και μεταναστευτική πολιτική: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πάνος Καμμένος, Υπουργός Εθνικής Αμυνας - Ενας Μαυρογιαλούρος που «πουλά» συχνά τον ελληνικό λαό

Πολλοί υποστηρίζουν ότι πετυχημένος πολιτικός δεν είναι εκείνος που ξέρει να λέει ψέματα, αλλά αυτός ο οποίος φροντίζει να μην πει ολόκληρη την αλήθεια.  


Υπό αυτό το πρίσμα, σίγουρα ο Πάνος Καμμένος δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως... μάστορας, στην «τέχνη» που επέλεξε να υπηρετήσει τα τελευταία 23 χρόνια. Οι διαρκείς διαψεύσεις των υποσχέσεων του... αντιμνημονιακού υπουργού Άμυνας, τον κατατάσσουν αναμφίβολα στο πάνθεον των «Μαυρογιαλούρων» της πολιτικής ζωής του τόπου. Και αυτό ίσως μπορούν να το πιστοποιήσουν καλύτερα οι ένστολοι, αλλά και οι κάτοικοι των μικρών νησιών, κάποιες από τις κοινωνικές ομάδες που γνώρισαν από πρώτο χέρι ότι δεν πρέπει να εμπιστεύεσαι εύκολα τις δεσμεύσεις του Πάνου Καμμένου. Ακόμη και αν σε διαβεβαιώνει, ομνύοντας στη δύναμη που του δίνει η «καρέκλα» του κυβερνητικού εταίρου.



Οι δε απειλές για παραίτηση από αυτή, ενδέχεται να είναι περισσότερες ακόμη και από τις ανέξοδες προεκλογικές του υποσχέσεις. Προκλητικός, θορυβώδης, αμετροεπής, αμνήμων κατά το δοκούν, υποχωρητικός όταν η κατάσταση... δυσκολεύει. 


Ο ίδιος πάντως αρέσκεται να εμφανίζει τον εαυτό του ως βαθύτατα πατριώτη, χριστιανό και κυρίως προστάτη των αδυνάτων, μια από τις ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις σε ένα πολιτικό σύστημα που οι περισσότεροι βρίσκονται εδώ και καιρό ... «στα τέσσερα».



Τις τελευταίες μέρες ο Π. Καμμένος κατάφερε για ακόμη μια φορά να βρεθεί με αρνητικό τρόπο, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, προκαλώντας πολιτική θύελλα με τις άστοχες δηλώσεις του. Λίγα 24ωρα μετά την -χωρίς δεύτερη σκέψη- υπερψήφιση, τόσο από τον ίδιο όσο και από σύσσωμη την Κοινοβουλευτική του Ομάδα του νέου μνημονιακού πακέτου σκληρών μέτρων στη Βουλή, ο υπουργός αποφάσισε να παίξει... Άμυνα κατά την επίσκεψή του στη Σύρο, και υπό το βάρος των αντιδράσεων που υπήρχαν βεβαίως, λόγω της αύξησης του ΦΠΑ στα νησιά.



Εκεί, ανέφερε όχι μία αλλά δύο φορές ότι η αύξηση του φόρου είναι «εγκληματική και αντισυνταγματική». Προς ενίσχυση του φρονήματος του ακροατηρίου του δε, δεν παρέλειψε να επαναλάβει το... γνωστό, ότι δηλαδή αν και έφτασε μέχρι του σημείου της παραίτησης «δυστυχώς δεν μπόρεσε να κερδίσει το στοίχημα αυτό». Στην εύλογη ερώτηση, βέβαια, γιατί δεν υλοποίησε ούτε αυτή τη φορά την απειλή του, αλλά προτίμησε να επιδοθεί σε «εγκληματικές και αντισυνταγματικές πραγματικές», ο κ. Καμμένος μάλλον δεν είχε απάντηση να δώσει. Ούτε βέβαια στην αντιπολίτευση που σύσσωμη τον κάλεσε να παραιτηθεί.



Όπως φαίνεται όμως αυτό δεν ήταν το μόνο «χαμένο στοίχημα» του υπουργού


Μια άλλη  βαριά υποχώρηση στην οποία αναγκάστηκε ο κ. Καμμένος ήταν όταν προ ημερών πέρασε η τροπολογία για το πάγωμα των μισθών των ενστόλων, τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος επί μήνες διαβεβαίωνε ότι δεν θα υπάρξουν περικοπές. Και μπορεί λόγω των αντιδράσεων να δόθηκαν υποσχέσεις για ισοδύναμα προκειμένου να μην ισχύσει το μέτρο και ο Π. Καμμένος να έκανε περήφανες δηλώσεις ότι εντόπισε ήδη τους κωδικούς από εξοπλιστικά προγράμματα, ωστόσο το ζήτημα παραμένει έωλο, περίπου όπως και οι υποσχέσεις του υπουργού!



Και τα «αντάρτικα» του Πάνου δεν σταματούν εδώ:

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στο ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Από το go back μαντάμ Μέρκελ στη συριζοτσολιάδικη ΜΕΡΚΕΛΟΚΑΨΟΥΡΑ



«Μπράβο, Αλέξη. Τα κλείσατε όλα πολύ καλύτερα απ’ ό,τι περιμέναμε...».
Ηταν ο συνήθης λακωνικός τρόπος της κ. Αγκελα Μέρκελ με τον οποίο σχολίασε την υπερψήφιση του πολυνομοσχεδίου, στη συνάντησή της με τον Αλέξη Τσίπρα την περασμένη Δευτέρα στην Κωνσταντινούπολη. Τα υπόλοιπα σχόλια, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, αφορούσαν την αγωνία της σε σχέση με τη συνάντηση του G7 στην Ιαπωνία. Η Γερμανίδα καγκελάριος κατέστησε σαφές στην ελληνική πλευρά ότι ήθελε να κλείσει το θέμα στο Eurogroup της περασμένης Τρίτης, ώστε να μη χρειαστεί να «το πάρει μαζί στις αποσκευές της» στην Ιαπωνία για τη συνάντηση του G7.


Η κ. Μέρκελ δεν έκρυψε την κόπωσή της με το ελληνικό ζήτημα. Η ειλικρίνεια, εξάλλου, δεν εξέλιπε από την επαφή της με τον κ. Τσίπρα. Πραγματικά οβιδιακή μεταμόρφωση για μια σχέση που στιγματίστηκε από κραυγές για «γερμανοτσολιάδες», καρικατούρες με ναζί και το περίφημο «go back Madame Merkel», για να καταλήξει σε συχνή επαφή και συναντίληψη σε μια σειρά ζητημάτων, με κυρίαρχο το προσφυγικό.


Βέβαια, δεν ήταν η Γερμανίδα καγκελάριος αυτή που μεταμορφώθηκε, αλλά ο Ελληνας πρωθυπουργός. 


Στελέχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον έχουν κατηγορήσει ότι έχει γίνει ο καλύτερος σύμμαχος της κ. Μέρκελ. Η πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι. Παρότι πηγές με γνώση της συχνότητας των επαφών –δημοσιοποιημένων και μη– του Ελληνα πρωθυπουργού με τη Γερμανίδα καγκελάριο εκτιμούν ότι ανάμεσα στον κ.Τσίπρα και την κ. Μέρκελ έχει αναπτυχθεί μια χημεία, όσοι γνωρίζουν την καγκελάριο ξέρουν ότι είναι πρακτική και τετράγωνη. Με απλά λόγια, αν και ανθρώπινη στην προσέγγισή της, η κ. Μέρκελ δεν βλέπει φίλους ή εχθρούς, αλλά πρόσωπα με τα οποία οφείλει να συνεργαστεί, είτε της αρέσουν είτε όχι.
Και ο συνομιλητής της στην Ελλάδα, τουλάχιστον μέχρι νεωτέρας, είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Εξάλλου, ήδη παραμονές της ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία πολλοί στο Βερολίνο αναρωτιούνταν πότε ο εν αναμονή Ελληνας πρωθυπουργός θα πραγματοποιούσε επίσκεψη στο Βερολίνο. Η κ. Μέρκελ προσπαθούσε να λύσει τον γρίφο τού τι θα σήμαινε η «πρώτη φορά Αριστερά» για την Ελλάδα και για την Ευρώπη.


Και όχι τυχαία. Ως νεαρή Ανατολικογερμανίδα, περνούσε τις διακοπές της στη Βουλγαρία. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι σε ορεινό σημείο των ελληνοβουλγαρικών συνόρων τής άρεσε να απαγγέλλει Ομηρο. Φέρεται μάλιστα να έχει εκμυστηρευθεί σε συνομιλητές της ότι δεν διανοούνταν πως η χώρα που στο δικό της φαντασιακό είχε ταυτιστεί με τον Ομηρο μπορούσε να κάνει πισωγύρισμα στον... κομμουνισμό.


Αυτά, πριν γνωρίσει τον κ. Τσίπρα. Η πρώτη επίσκεψή του στη γερμανική πρωτεύουσα τον Μάρτιο του 2015 ήταν καθοριστική. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη στην αίθουσα της καγκελαρίας όπου οι δύο ηγέτες θα έδιναν τη συνέντευξη Τύπου. Η ειρωνεία είναι ότι τον καθοριστικό ρόλο δεν φαίνεται να τον έπαιξαν όσα είπε ο Ελληνας πρωθυπουργός ενώπιον της Γερμανίδας καγκελαρίου για τις γερμανικές αποζημιώσεις.


Ηταν εξάλλου αναμενόμενο, δεδομένου ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» είχε κάνει το θέμα της διεκδίκησης σημαία της. Η έκπληξη ήταν ότι ο κ. Τσίπρας –χωρίς μάλιστα να είναι προγραμματισμένο στα σημεία ομιλίας που είχαν προετοιμάσει οι συνεργάτες του– υπερασπίστηκε την κ. Μέρκελ χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτο» το πρωτοσέλιδο του περιοδικού Spiegel που την απεικόνιζε συντροφιά με ναζί με φόντο τη χλωμή Ακρόπολη. Συνεργάτες του Ελληνα πρωθυπουργού πιστεύουν ότι η αυθόρμητη αυτή παρέμβαση του κ. Τσίπρα αποφόρτισε την ατμόσφαιρα και έσπασε τον πάγο ανάμεσα στις δύο πλευρές.


Ο πάγος θα έλιωνε ούτως η άλλως στους μήνες που ακολούθησαν. Η Γερμανίδα καγκελάριος, έμπειρη στο πολιτικό μπρα ντε φερ κορυφής, θα σήκωνε κάθε φορά το γάντι της πολιτικής διαπραγμάτευσης που της έριχνε ο κ. Τσίπρας. Η απόφαση του Ελληνα συνομιλητή της για δημοψήφισμα την κατέλαβε εξαπίνης. Λίγες μέρες αργότερα θα έριχνε μέσω του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο Eurogroup της 11ης Ιουλίου το γάντι του Grexit. Αλλά μόνο για να το ξανασηκώσει και να πείσει τον κ. Τσίπρα στη δραματική διαπραγμάτευση της 12ης Ιουλίου ότι το Grexit δεν ήταν επιλογή, ειδικά για έναν νέο πολιτικό...


Μάλλον απλή υπόθεση για τη σιδηρά κυρία της Γερμανίας. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι...

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητη κωμωδία"


Σαν σήμερα (30/5/ΧΧΧΧ)

1889: Η γαλλίδα Ερμίν Καντόλ δημιουργεί τον πρώτο σύγχρονο στηθόδεσμο.

1941: O Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, κατεβάζουν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία και αναρτούν την ελληνική.

1979: Οι Τούρκοι αξιώνουν με ψήφισμα να γίνει τζαμί η Αγία Σοφία.

1926: Γεννιέται ο Θανάσης Βέγγος

1431: Καίγεται στην πυρά η Ζαν Ντ' Αρκ (Ιωάννα της Λορένης), εθνική ηρωίδα της Γαλλίας και Αγία της καθολικής εκκλησίας

1778: Πεθαίνει ο Βολτέρος, φιλολογικό ψευδώνυμο του Φρανσουά Μαρί Αρουέ

1977: Πεθαίνει ο λογοτέχνης Βασίλης Ρώτας. Ηταν ο πρώτος που μετέφρασε στα ελληνικά όλα τα έργα του Σαίξπηρ.

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο "Μένουμε Ευρώπη" συνασπισμός οφείλει να σηκώσει το γάντι

Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου


Η πρόκληση ήρθε. Τα στρατόπεδα είναι φανερό πλέον πως χωρίσθηκαν. Η μία πλευρά οργανώνεται, οριοθετεί στόχους και σχεδιάζει τακτικές. Ήρθε η ώρα και η άλλη πλευρά να οργανωθεί, να σηκώσει το γάντι και να αντεπιτεθεί. Εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί μόνο τα χαμηλότερα στρώματα και μεταφέρει όλα τα βάρη στα μεσαία και ανώτερα, λογικό είναι κι αυτά να οργανωθούν και να αντεπιτεθούν. 



Κατ' αρχήν θα πρέπει να αποσαφηνισθεί ποια είναι τα χαμηλότερα στρώματα που εκπροσωπεί η σημερινή Αριστερά. Σίγουρο είναι πως η σημερινή κυβέρνηση υπερασπίζεται τα συμφέροντα των συντεχνιών του δημοσίου. Ανεξαρτήτως μισθολογικών απολαβών και γενικότερων εισοδημάτων οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι απασχολούμενοι σε ΔΕΚΟ και άλλους φορείς του δημοσίου εκφράζουν κοινωνικές ομάδες που εξαιρούνται από την βαναυσότητα των μέτρων και διασφαλίζεται με κάθε τρόπο η εργασία τους. Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως όλοι αυτοί ανήκουν στους πτωχότερους Έλληνες. Διότι υφίστανται βίαιες επιθέσεις στον τομέα των υπηρεσιών (ΟΤΕ, ΔΕΗ. Τηλεόραση, Ίντερνετ, βενζίνες, τέλη αυτοκινήτων, πετρέλαιο θέρμανσης, τραπεζικά δάνεια).



Εξυπακούεται λοιπόν πως σαν οπαδοί της κυβέρνησης λογίζονται όλοι εκείνοι που απασχολούνται στο δημόσιο, δεν έχουν καθόλου ιδιοκτησία, καλύπτονται ευνοιοκρατικά για ΔΕΗ και ΟΤΕ (αν απασχολούνται σε αυτούς) και δεν πληρώνουν βενζίνη, δεν έχουν θέρμανση, ψωνίζουν ελάχιστα στο σούπερ μάρκετ, δεν μετακινούνται για την δουλειά τους, δεν έχουν έξοδα παιδιών, δεν βγαίνουν καθόλου έξω και δεν έχουν ιντερνέτ. Μου διέφυγε επίσης πως δεν θα πρέπει να δηλώνουν εισόδημα πάνω από 8.500 ευρώ τον χρόνο. Δηλ. δεν θα πρέπει να ζουν με πάνω από 700 ευρώ (ή 650 ευρώ, αν υπάρχουν 13 μισθοί) τον μήνα.  



Όλοι οι υπόλοιποι, σύμφωνα με τους κυβερνητικούς υπολογισμούς, ανήκουν στους αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον των οποίων στοχεύουν οι πολιτικές –και ιδιαίτερα οι οικονομικές επιλογές  των στελεχών του Υπουργικού Συμβουλίου.  


Οφείλουμε βέβαια να εκτιμήσουμε σε όλα αυτά πως από την ίδια αυτή πολιτική δεξαμενή δεν αντλεί υποστήριξη μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί στοχεύει το ΚΚΕ, ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ και βέβαια οι ΑΝΕΛ. Εκ των πραγμάτων λοιπόν ο χώρος στον οποίο απευθύνεται η σημερινή κυβέρνηση είναι αυστηρά οριοθετημένος και δεν αποτελεί αποκλειστική ιδιοκτησία της σημερινής κυβέρνησης. Όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες, με την σχετική ομολογία του κυβερνητικού στελέχους, συνιστούν ένα ευρύ μέτωπο πολιτικών αντιπάλων της σημερινής ‘πρώτη φορά Αριστεράς’. 



Το ιδιαίτερα παράδοξο είναι πως...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Είναι η πολιτική τους, ανόητε

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Ο​​λοι θυμόμαστε ότι, στο δικό μας δημοψήφισμα πέρυσι, ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε λυσσαλέα το Grexit – γιατί αυτό ήταν το «όχι», ας μην κρυβόμαστε τώρα


Το κέρδισε άνετα. Ομως, αντί να ακολουθήσει την εντολή του 62% στην κατεύθυνση της ρήξης, ακολούθησε την εντολή του 38% που ήθελε να μείνουμε στην Ευρώπη. Με τον τρόπο αυτό, ο πρωθυπουργός, ο οποίος και ανέλαβε την ευθύνη της στροφής, αναγνώρισε στους ψηφοφόρους του «Ναι» ότι τελικά αυτοί είχαν δίκιο και όχι το κόμμα του, που επεδίωκε τη ρήξη (για να ανοιχτεί η Ελλάδα ελεύθερη στο πέλαγος της αλληλεγγύης των λαών και λοιπές μπούρδες).  


Παρ’ όλα αυτά ή, μάλλον, εξαιτίας αυτού του λόγου ενδεχομένως, πρέπει τώρα οι υποστηρικτές του «Ναι» να πληρώσουν τον λογαριασμό για την παραμονή στην Ευρώπη. Οι αυταπατηθέντες τιμωρούν τους ρεαλιστές επειδή είχαν δίκιο.


 Αυτό είπε ευθέως ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γ. Κυρίτσης σε άρθρο του στην κομματική εφημερίδα την περασμένη εβδομάδα και τα πνεύματα άναψαν.


Πρέπει να ευχαριστούμε και όχι να λοιδορούμε τον Γιώργο Κυρίτση του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί μας βοηθά να ξεκαθαρίσουμε την εικόνα των πραγμάτων. Είχαμε λίγο ξεχαστεί παίζοντας με την ψευδαίσθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εκπασοκίζεται ταχέως· έρχεται όμως ο Κυρίτσης με το άρθρο του και μας θυμίζει ότι ο πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει αριστερός και αμετανόητος. Η παραδοχή προσφέρεται για διακωμώδηση· η μέση τάξη είναι σαν τον Ζήκο και ο ΣΥΡΙΖΑ σαν το αφεντικό του στην ταινία «Της κακομοίρας»: τρώει τις σφαλιάρες επειδή έχει δίκιο. Ομως, στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχουμε να κάνουμε με έναν Ξέρξη που μαστιγώνει το πέλαγος από τα νεύρα του. Εδώ το χιούμορ δεν βοηθά να φθάσουμε στην ουσία της υπόθεσης· αντιθέτως, μας απομακρύνει.


Δεν είναι από θυμό, κακία ή φθόνο η εξόντωση της μέσης τάξης – όλα αυτά είναι απλώς προσωπικά κίνητρα.


 «Είναι η πολιτική τους, ανόητε», θα μπορούσαμε να πούμε παραφράζοντας τη γνωστή ρήση του Κλίντον. 


Πρόκειται για συγκεκριμένη, σταθερή πολιτική που εφήρμοσε η Αριστερά οπουδήποτε στον κόσμο άρπαξε την εξουσία. Τα μέσα που μετέρχεται για τον σκοπό αυτόν ποικίλλουν από την κρατικοποίηση διά της υπερφορολόγησης μέχρι τη φυσική εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων, όπως έγινε κατά τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό σε Ρωσία και Κίνα.  


Η Αριστερά πάντα ξέρει ποια δεν είναι τα δικά της τα παιδιά και ξεκινά από αυτά. Αποτυγχάνει τελικά να φτιάξει τον παράδεισο για τα δικά της τα παιδιά· για τα άλλα, όμως, ξέρει να φτιάχνει την κόλαση.


Βεβαίως και είναι διχαστική η πολιτική που παραδέχεται ο Κυρίτσης, αλλά διχαστική είναι εκ φύσεως η Αριστερά. Ας το καταλάβουμε, επιτέλους. Ακόμη και αυτή η Φώφη η Γεννηματά (της Πασοκάρας) αρχίζει να το καταλαβαίνει. Προχθές, λ. χ., κατηγόρησε τον ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή το άρθρο του Κυρίτση, για «εμφυλιοπολεμική συμπεριφορά». Ουάου, όπως θα έλεγε κάποιος.  


Είναι ιστορικό γεγονός αυτό, διότι -θυμηθείτε– πότε άλλοτε έχει κατηγορηθεί η Αριστερά για «εμφυλιοπολεμική συμπεριφορά» και μάλιστα από κάποιους που θεωρούν ότι επίσης ανήκουν στην Αριστερά;  


Αυτή η κατηγορία, κατά παράδοση στον τόπο μας, μόνον εναντίον της Δεξιάς απευθυνόταν, και εκείνη, η ηλίθια, τη δεχόταν αδιαμαρτύρητα και απαντούσε με ακόμη περισσότερες μετάνοιες στα πόδια του Μίκη, περισσότερους ύμνους για τη σοφία του Χαρίλαου, με περισσότερες αυτομαστιγώσεις σε συναυλίες στη Μακρόνησο.


Αυτή η πλευρά της κυβέρνησης, την οποία αποκάλυψε ο Κυρίτσης (για όσους δεν την είχαν μυριστεί), είναι η μία. Η άλλη πλευρά της, που συχνά συνυπάρχει με την πρώτη μέσα στα ίδια πρόσωπα...