"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΠΑΣΟΚοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Το στρατηγικό αδιέξοδο του καλαμοκαβαλημένου Ανδρουλάκη

 


Του ΑΝΔΡΕΑ ΣΤΑΣΙΝΟΥ

Η πορεία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ από την εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία μέχρι σήμερα έχει περάσει ήδη από δύο φάσεις

Η πρώτη ήταν η φάση της «απογείωσης», αφού το κόμμα έφτασε στο σημείο να διπλασιάσει σχεδόν τα δημοσκοπικά του ποσοστά. Σε κάποια γκάλοπ, μάλιστα, εμφανιζόταν «απειλητικό» απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, να του «πάρει» τη δεύτερη θέση και να αναδειχτεί ξανά στον έναν από τους δύο μεγάλους πόλους του πολιτικού συστήματος. 

Η δεύτερη φάση, στην οποία βρίσκεται σήμερα, είναι η φάση της «προσγείωσης». Τα ποσοστά του παραμένουν αισθητά πάνω από την τελευταία εκλογική του επίδοση, αλλά η δυναμική έχει χαθεί και ταυτόχρονα διαφαίνεται καθαρά το στρατηγικό του αδιέξοδο. Στην πραγματικότητα είναι ακριβώς αυτό το στρατηγικό αδιέξοδο —το οποίο ήταν ορατό εξαρχής— που φέρνει την (προς το παρόν) ομαλή προσγείωση.  

Πού εντοπίζεται το αδιέξοδο; 

Πολύ απλά, στον ρόλο που είτε θέλει είτε μπορεί να διαδραματίσει το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στο πολιτικό σκηνικό. Θα είναι ένα κυβερνητικό κόμμα, όπως ήταν όλα τα χρόνια της ύπαρξής του —ακόμη κι όταν πλήρωσε βαρύ πολιτικό κόστος κρίσιμων αποφάσεων και κατέρρευσε το εκλογικό του ποσοστό— ή θα είναι ένα κόμμα ταγμένο στην αντιπολίτευση, με στόχο, μέσα από την αντιπολιτευτική του πορεία, να ξαναγίνει στο απώτερο μέλλον πρωταγωνιστής; 

Το ερώτημα αυτό δεν το έχει απαντήσει η Χαριλάου Τρικούπη. Αντιθέτως, μάλιστα, με τη γραμμή που ακολουθεί ο νέος αρχηγός το κάνει ακόμη πιο βασανιστικό για τους ψηφοφόρους

Οντας ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ είναι αναπόφευκτο να καλείται να τοποθετηθεί σε σχέση με τις πιθανές συμμαχίες του την επόμενη μέρα των εκλογών. Αυτό συμβαίνει για δυο λόγους. Αφενός γιατί είναι το τρίτο κόμμα, με πιθανώς κρίσιμο ποσοστό για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Αφετέρου, γιατί έχει μια παράδοση κόμματος εξουσίας, την οποία άλλωστε υπερασπίζεται με πάθος και ο νέος αρχηγός, που επανέφερε και τον ήλιο μαζί με το ΠΑΣΟΚ, ως δείγμα συνέχειας της ιστορικής πορείας του κόμματος. Ως κόμμα εξουσίας, άλλωστε, το αντιμετωπίζουν και οι ψηφοφόροι του, γι’ αυτό και η πλειοψηφία τάσσεται στις δημοσκοπήσεις υπέρ της συνεργασίας του είτε με τη ΝΔ (οι περισσότεροι) είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ (οι λιγότεροι). 

Η διαφυγή από το δύσκολο δίλημμα, την οποία επέλεξε ο κ. Ανδρουλάκης δηλώνοντας «δεν θα κάνουμε πρωθυπουργό ούτε τον Μητσοτάκη ούτε τον Τσίπρα» (σε περίπτωση κυβερνητικής συνεργασίας), δεν λύνει το πρόβλημα

Ισως, μάλιστα, να το κάνει χειρότερο. 

Γιατί, όταν λες ότι δεν θα συναινέσεις να γίνει Πρωθυπουργός σε κυβέρνηση συνεργασίας ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος, πρέπει να έχεις και την πρόταση για το ποιος πρέπει να γίνει.  

Εσύ ο ίδιος; 

Κάποιος άλλος; 

Από ποιον πολιτικό χώρο; 

Με ποιο κριτήριο; 

Και άλλα πολλά, που αναρωτιέται όποιος το ακούει… 

Το στρατηγικό αδιέξοδο μεγαλώνει ακόμη περισσότερο σε συνθήκες κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα. Συνθήκες στις οποίες οι πολίτες είναι λογικό να ενδιαφέρονται πρωτίστως ποιοι είναι κατάλληλοι να αναλάβουν την ευθύνη κρίσιμων αποφάσεων.  

Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ δικαιούται να υποστηρίζει ότι έχει μπει στη φωτιά της προηγούμενης κρίσης, έφτασε μάλιστα να καεί το ίδιο για να βοηθήσει στην… κατάσβεση, με όλα όσα θυμόμαστε από τα δύσκολα χρόνια των μνημονίων. 

Αυτό που δεν είναι καθόλου σαφές σήμερα είναι...

 

ΝουΔοΦΑΣΙΣΤΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κοιμάσαι με οικόπεδο, ξυπνάς με χωράφι (!!!) στην μπανανία των γαλαζαίων σουργελαράδων της "αριστείας"...

 


Του Θάνου Τζήμερου

Υπάρχει μια αρχή στον πολιτισμένο κόσμο, την οποία όλα τα κράτη που σέβονται τους πολίτες τους τηρούν απαρέγκλιτα: κάθε νόμος, που δημιουργεί δυσμενέστερο περιβάλλον, ισχύει για οικονομικές αποφάσεις που λαμβάνονται μετά από αυτόν. Όχι για όσες αποφάσεις ελήφθησαν όταν ίσχυε η προηγούμενη, ευνοϊκότερη ρύθμιση. Έτσι, οι πολίτες προγραμματίζουν τη ζωή και την οικονομική τους δραστηριότητα, ξέροντας ότι το κτήριο, το αυτοκίνητο, το σκάφος, το τροχόσπιτο, η πισίνα δεν θα φορολογηθούν περισσότερο, απ’ όσο τη στιγμή της αγοράς ή της κατασκευής τους και ότι το οικόπεδο που αγόρασαν θα συνεχίσει να είναι οικόπεδο και δεν θα μετατραπεί σε χωράφι. Μ’ αυτόν τον τρόπο χτίζεται σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ πολίτη και Πολιτείας, αλλά προωθείται και η ανάπτυξη, καθώς βασική προϋπόθεση για ένα περιβάλλον φιλικό προς το επιχειρείν είναι η νομική σταθερότητα και η κρατική συνέπεια.

Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Παράδειγμα, η ρύθμιση για τα άρτια και οικοδομήσιμα οικόπεδα εκτός σχεδίου. Το Π.Δ. 24/5/1985 (ΦΕΚ 270Δ/85) καθόριζε τα κριτήρια βάσει των οποίων για ένα οικόπεδο εκτός σχεδίου μπορούσε να εκδοθεί οικοδομική άδεια. Έτσι όταν αγόραζες οικόπεδο, αγόραζες οικόπεδο, κι όταν αγόραζες χωράφι, αγόραζες χωράφι. Έρχεται τώρα η κυβέρνηση και λέει: θα βάλω τάξη στην εκτός σχεδίου δόμηση. Αυτό κατ΄αρχήν δεν είναι κακό, αλλά σηκώνει μεγάλη κουβέντα. Η εκτός σχεδίου νόμιμη δόμηση (δεν μιλάμε για τα αυθαίρετα) ήταν ένας τρόπος για να παρακάμπτεται η αδιαφορία του κράτους για εκ των προτέρων πολεοδόμηση, όπου ήταν προφανές πως ο υπάρχων αστικός ιστός δεν επαρκούσε και έπρεπε να επεκταθεί. Συχνά το ίδιο το κράτος ή οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης έβγαζαν σε πλειστηριασμό δικά τους οικόπεδα, άρτια και οικοδομήσιμα, τα οποία αγόραζαν ιδιώτες με την προοπτική να τα χτίσουν. Πότε; Όποτε ήθελαν. Όταν αγοράζεις ένα οικόπεδο δεν είσαι υποχρεωμένος να το χτίσεις αύριο, σώνει και καλά. Μπορεί, μετά την αγορά, να αντιμετώπισες κάποιο πρόβλημα και να μην περισσεύουν λεφτά ή να το αγόρασες για επένδυση με σκοπό να το πουλήσεις αργότερα.

Ένα σοβαρό κράτος ποτέ δεν θα σου έλεγε: από αύριο το οικόπεδό σου παύει να είναι άρτιο και οικοδομήσιμο και γίνεται χωράφι.

Αυτό ακριβώς όμως έκανε η κυβέρνηση, με τον νόμο 4759/9-12-2020 (ΦΕΚ 245Α) με τίτλο "Εκσυγχρονισμός της Πολεοδομικής και Χωροταξικής Νομοθεσίας". Αλλά πέταξε και ένα τυράκι: αν έβγαζες οικοδομική άδεια μέσα σε 2 χρόνια, μπορούσες να χτίσεις μέσα στα επόμενα 4 χρόνια. Στις 9 Δεκεμβρίου 2022 η προθεσμία λήγει. Αν δεν προφτάσεις να βγάλεις άδεια, εκεί που είχες ένα περιουσιακό στοιχείο αξίας 100.000 ευρώ, ξαφνικά μένεις με €1.000. Τα υπόλοιπα, καπνός! 

Παρά την διέξοδο που σου δίνει, η πρόβλεψη είναι απαράδεκτη! Έχω ένα οικόπεδο, αλλά δεν έχω τα χρήματα, τη διάθεση, το χρόνο, την πρόθεση να εκδώσω οικοδομική άδεια. Και δεν έχω λεφτά να χτίσω ούτε σε 4, ούτε σε 14 χρόνια. Δεν μπορείς, φαύλο κράτος, να με υποχρεώσεις να κάνω κάτι που δεν θέλω, με την απειλή της απαξίωσης της περιουσίας μου. Ως οικόπεδο το αγόρασα, νόμιμα, και έτσι θα μείνει μέχρι να αποφασίσω τι θα το κάνω, εγώ - όχι ο υπουργός.

Όμως, συνηθισμένοι στην κρατική αυθαιρεσία, οι ιδιοκτήτες αντί να ξεσηκωθούν, έτρεξαν να βγάλουν οικοδομικές άδειες.  

Κι εκεί διαπίστωσαν ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτό ήταν αδύνατον να γίνει! Πολεοδομίες υποστελεχωμένες, 800 νέες νομοθετικές ρυθμίσεις μόνο στην πολεοδομική νομοθεσία τα τελευταία τρία χρόνια, ασαφείς, αόριστες ή αντιφατικές, που είναι αδύνατον να εφαρμοστούν τόσο από τους πιστοποιημένους μηχανικούς, όσο και από τους υπαλλήλους της διοίκησης, νόμοι που προβλέπουν εφαρμοστικές εγκυκλίους οι οποίες δεν έχουν ακόμη εκδοθεί, άλυτα προβλήματα με τους αναδασωμένους αγρούς (ψηφίστηκε μεν ο νόμος αλλά δεν έχουν ορισθεί οι επιτροπές που θα τους ελέγξουν) αρχαιολόγοι που ζουν στον κόσμο τους και κινούνται με… παλαιολιθικούς ρυθμούς, υποθηκοφυλακεία που ακόμα δεν έχουν ψηφιοποιηθεί και καθυστερούν, όλα αυτά έχουν κάνει εφιάλτη την έκδοση άδειας και απελπίζουν τους ιδιοκτήτες που βλέπουν την προθεσμία να παρέρχεται άπρακτη και το οικόπεδό τους να μετατρέπεται σε χωράφι.

Το υπουργείο Περιβάλλοντος συζητάει παράταση έως το 2025, αλλά φτάσαμε δύο εβδομάδες πριν τη λήξη της προθεσμίας και απόφαση δεν παίρνει, κρατώντας σε καθεστώς ομηρίας χιλιάδες μικροιδιοκτήτες.  

Δεν γίνεται έτσι, παλληκάρια της αριστείας. Πρώτα διαμορφώνεις το τοπίο με το Τοπικό ή Ειδικό Πολεοδομικό Σχέδιο της Δημοτικής Ενότητας και μετά ορίζεις την τύχη των εκτός σχεδίου οικοδομήσιμων. Κάποια μπορεί τελικά να ενταχθούν. Και για όσα θες να υποβαθμίσεις σε χωράφια, αποζημιώνεις τους ιδιοκτήτες, ακριβώς όπως γίνεται με τις απαλλοτριώσεις, διότι και σε αυτή την περίπτωση απαλλοτριώνεις περιουσιακά τους δικαιώματα.

Όμως, τα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια όχι μόνο δεν έχουν ολοκληρωθεί, αλλά δεν έχουν ξεκινήσει καν!  

Αναμένεται, στην καλύτερη περίπτωση, το 2025 να έχει τελειώσει ο σχεδιασμός τους, με την πίεση της απώλειας των ευρωπαϊκών πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης που τα χρηματοδοτεί. Επομένως, γιατί η προθεσμία για τους ιδιώτες λήγει στις 9 Δεκεμβρίου 2022;

Ο λόγος είναι...

 

ΝουΔοΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Όχι «ένστολοι» αστοιχείωτε Κούλη. Όπως εσύ δεν είσαι ο «κοστουμάτος» αλλά ο «πρωθυπουργός» έτσι και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων δεν προσφωνούνται αναλόγως της ενδυμασίας τους, αλλά με την ιδιότητά τους

 

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΟΛΩΣΗ

Στο μήνυμά του για την εορτή των Ενόπλων Δυνάμεων ο πρωθυπουργός μίλησε για «γιορτή των ενστόλων». 

Μέγα το ολίσθημα και εντελώς αδόκιμος ο όρος.

Οι αξιωματικοί, οι υπαξιωματικοί και οι οπλίτες των Ενόπλων μας Δυνάμεων δεν είναι απλώς «ένστολοι», κ. πρωθυπουργέ ή όποιος σας έγραψε το μήνυμα. Ενστολος μπορεί να ήταν ο αλησμόνητος Κώστας Χατζηχρήστος στο «Κύριο πτέραρχο».

Τα στελέχη και γενικώς το δυναμικό των Ενόπλων Δυνάμεων δεν προσφωνούνται αναλόγως της ενδυμασίας τους, αλλά με την ιδιότητά τους. Οπως εσείς δεν είστε ο «κοστουμάτος» αλλά ο «κ. πρωθυπουργός».  

Για τραβήξτε λίγο τ’ αυτιά των κειμενογράφων σας, οι οποίοι φαίνεται ότι δεν έχουν και ιδιαίτερη συμπάθεια προς τους «ενστόλους»

Και κάτι ακόμη, κ. πρωθυπουργέ. Γιατί δεν φωταγωγήθηκε φέτος το κτίριο της Βουλής για να τιμήσει τις Ενοπλες Δυνάμεις της χώρας;

Δύο εξηγήσεις μπορώ να δώσω

Ή ότι σκιαχθήκατε, δυστυχώς ως συνήθως, από τις κραυγές των… προοδευτικών ή ότι...

 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Μήπως το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο κατσαπλιάς Τσίπρας;

 



Του ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Ο Αλέξης Τσίπρας επισκέφθηκε τη συνταξιούχο δημοσιογράφο Ιωάννα Κολοβού, η οποία έχασε το σπίτι της σε πλειστηριασμό, ενώ κουβαλάει στην πλάτη της χρέη χιλιάδων ευρώ για απλήρωτες κλήσεις.
 

Από τον ΣΥΡΙΖΑ έδωσαν στη δημοσιότητα μία φωτογραφία με αισθητική Ομπάμα. Τσίπρας και Κολοβού είναι με πλάτη στον φακό, μέσα στο σπίτι. Και ο πολιτικός αγκαλιάζει στοργικά τη συνταξιούχο. 

Θα μπορούσε να είναι μία όμορφη, τρυφερή εικόνα, αν στη θέση του Τσίπρα ήταν κάποιος άλλος. Με τον Τσίπρα έδειχνε, τουλάχιστον, αστεία

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν το προβάδισμα της ΝΔ στην πρόθεση ψήφου και την υπεροχή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός. Προς διευκόλυνση της συζήτησης να δεχθώ όλα όσα σούρουν στην κυβέρνηση στα social media και να αναγνωρίσω ότι όλες οι αιτιάσεις που απευθύνει η αντιπολίτευση αντιστοιχούν στην αλήθεια. Τότε για ποιο λόγο δεν παίρνει ο ΣΥΡΙΖΑ το δημοσκοπικό προβάδισμα; 

 Κάποιοι τώρα θα πουν ότι οι δημοσκοπήσεις είναι στημένες. 

Εντάξει, μόνο που τα ίδια αποτελέσματα παραλαμβάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ στις δικές του μετρήσεις –είναι κομμάτι δύσκολο η εταιρεία δημοσκοπήσεων να συνωμοτεί εις βάρος του πελάτη της. Αλλωστε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όσο και αν αμφισβητεί την αξιοπιστία των μετρήσεων, ποτέ δεν μας παρουσίασε μία δική του προς αποκατάσταση της αλήθειας. 

Στην τελευταία δημοσκόπηση της Alco για τον Alpha, υπάρχει ένα ερώτημα το οποίο δεν απασχόλησε τις σχετικές αναφορές. Το δείγμα ερωτάται αν πιστεύει τον Πρωθυπουργό σε όσα λέει για τις υποκλοπές. 

Η απάντηση είναι σαρωτικά (64%) αρνητική και μόλις ένα μικρό ποσοστό (18%) δηλώνει ότι πιστεύει τους ισχυρισμούς του Μητσοτάκη.  

Ομως τόσο η συγκεκριμένη δημοσκόπηση όσο και εκείνη της Metron Analysis (Mega) επιβεβαιώνουν το προσωπικό του προβάδισμα έναντι του Τσίπρα. Μάλιστα, πέρα από την καταλληλότητα για τη δουλειά του πρωθυπουργού, ο Μητσοτάκης υπερέχει του Τσίπρα στο ερώτημα για αυτόν που προστατεύει καλύτερα τους δημοκρατικούς θεσμούς.  

Αν συνδυάσουμε τις δύο δημοσκοπήσεις, θα βρεθούμε μπροστά σε μία αντίφαση. Πώς είναι δυνατόν ένας πρωθυπουργός, που δεν γίνεται πιστευτός από την κοινή γνώμη, να διατηρεί σε υψηλό ποσοστό την καταλληλότητά του, ενώ την ίδια στιγμή ο αντίπαλος του μένει καθηλωμένος; 

Υπάρχουν δύο τρόποι για να προσεγγίσεις την απάντηση. 

Από τη μία μπορείς να πεις ότι η κοινή γνώμη είναι τόσο κυνική, ώστε θεωρεί τις υποκλοπές αναγκαίο κακό, ένα σκοτεινό μέρος του παιχνιδιού που αρνείται να παρακολουθήσει.  

Από την άλλη, όμως, η κοινή γνώμη εκτιμά ότι όσα και αν, δικαίως ή αδίκως, καταλογίζονται στον Μητσοτάκη, τίποτε δεν τον κάνει χειρότερο από τον Τσίπρα.  

Για αυτό και το δημοσκοπικό προβάδισμα της ΝΔ διαβάζεται και αλλιώς. Ο πολίτης που δηλώνει ότι θα τη ψηφίσει δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι επικροτεί την κυβερνητική πολιτική. Απλώς αναγνωρίζει ότι το μαγαζί χρειάζεται διεύθυνση για να λειτουργήσει. Κάποιοι επιλέγουν αυτή που θεωρούν καλύτερη, κάποιοι άλλοι αυτή που θεωρούν λιγότερο κακή

Το ερώτημα που μπαίνει είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα κατάφερνε καλύτερα με άλλη ηγεσία. Αν, δηλαδή, πέρα από τον Τσίπρα, πολιτικά έναν μεσήλικα που παριστάνει τον έφηβο, τον Σπίρτζη και τη Γεροβασίλη, υπάρχει κάτι καινούργιο, κάτι φρέσκο.  

Αλλά και να υπάρχει...

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η ασυνήθιστη σιωπή των συντρόφων για την Κιβωτό (Δεν είναι πολύ περίεργο;)

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Αυτό που μου κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση στην περίπτωση της Κιβωτού του Κόσμου δεν είναι οι καταγγελίες (προχτές έγραφα ότι το τρίπτυχο ροή χρήματος-απροστάτευτοι άνθρωποι-απουσία ελέγχου προδιαθέτει για τα χειρότερα). Ούτε η υποκριτική στροφή των δημοσιογράφων που παρουσίαζαν τον πατέρα Αντώνιο ως τον νέο Χριστό και τώρα τον ψάχνουν με αναμμένους τους πυρσούς τους (οι δημόσιες σχέσεις και το πάθος για την προσωπική εικόνα τα έχουν αυτά). 

Αυτό που μου κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η σιωπή των συντρόφων.

Αυτοί που σε κάθε καταγγελία κακοποίησης τρέχουν πρώτοι στα κάγκελα, αυτοί που και μόνο στην υποψία ενός παιδιού που υποφέρει εξαπολύουν σκληρά κατηγορώ επί δικαίων και αδίκων, αυτοί που έκαναν σημαία την υπόθεση Λιγνάδη, το metoo, την υπόθεση της σεξουαλικής εκμετάλλευσης της 12χρονης και ό,τι άλλο έχει συμβεί τα τελευταία 3,5 χρόνια, σε μια τόσο μεγάλη υπόθεση με καταγγελίες που ξεκινούν από οικονομικές ατασθαλίες και φτάνουν σε σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων είναι πιο ήσυχοι κι από σινεφίλ σε ταινία που αρέσει σε κριτικούς. Άχνα δεν βγάζουν. Και δεν μιλάω μόνο για τα στελέχη, μιλάω και για τους πάντα μαχητικούς συντρόφους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ακόμα και τους ανώνυμους που όσο να ‘ναι έχουν μια ευχέρεια κινήσεων. Κουβέντα. Τίποτα. Λες και από στιγμή σε στιγμή θα αναρωτηθούν «μα ποια είναι αυτή η Κιβωτός του Κόσμου και ποιος αυτός ο πάτερ Αντώνιος που μας λέτε συνέχεια;».

Δεν είναι πολύ περίεργο;

Δεν είναι πολύ περίεργο που οι άνθρωποι που εργαλειοποιούν ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει ξαφνικά αδιαφορούν για καταγγελίες που άνετα θα μπορούσαν να ενταχθούν στο βρώμικο παραμύθι τους για «κυβέρνηση παιδοβιαστών»;

Κάποιος μπορεί να πει ότι δεν υπάρχει κάτι που να συνδέει έστω και εξ αντανακλάσεως την κυβέρνηση με την Κιβωτό και τον πατέρα Αντώνιο, αλλά τέτοιου είδους λεπτομέρειες ποτέ δεν σταμάτησαν τους συντρόφους στο παρελθόν. Θα μπορούσαν άνετα οι σύντροφοι να συνδέσουν την υπόθεση με τα 3.5 χρόνια «νεοφιλελεύθερης χούντας» όπως κάνουν με οτιδήποτε άλλο. Εδώ χρεώνουν στη Νέα Δημοκρατία ακόμα και τους δικούς τους νόμους, γιατί να κωλώσουν στην Κιβωτό; 

Κάποιος άλλος μπορεί να πει το ότι η αντιπολιτευτική τους ατζέντα έχει κυρίως παρακολουθήσεις, κακό gov.gr και το καλάθι του Άδωνι που έχει τσιριχτή φωνή αλλά ακόμα κι αυτοί δεν μπορεί να μην καταλαβαίνουν ότι αυτά είναι θέματα που είτε δεν επηρεάζουν τους ψηφοφόρους είτε τους θυμίζουν τις επιτυχίες της κυβέρνησης και σίγουρα έχουν πολύ μικρότερη απήχηση από τα κακοποιημένα παιδιά. Ακόμα κι αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνδεθεί, το θέμα «σκάνδαλα στη φιλανθρωπία» θα έπρεπε, κανονικά, να είναι βούτυρο στο ψωμί της αριστεράς αφού είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να εξηγήσουν ότι «όλα αυτά τα φαινόμενα είναι αποτέλεσμα της απουσίας της κρατικής μέριμνας και της μετάθεσης της ευθύνης για την πρόνοια σε ιδιώτες που εκμεταλλεύονται την αδυναμία και ο νεοφιλελευθερισμός της κυβέρνησης και μπλα μπλα μπλα... κρατικοποιήστε όλα τα ιδρύματα». Αλλά τίποτα. Ούτε καν αυτό.

Οι μόνοι σύντροφοι που έχουν κάπως ακουστεί είναι 

α) αυτοί που, πολύ βολικά για τους καταγγελλόμενους, ευθέως ή πλαγίως ισχυρίζονται ότι η υπόθεση της Κιβωτού είναι μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από την υπόθεση των υποκλοπών (όπως ο πρόεδρος Μπιμπίλας),  

β) αυτοί που αφού εκφράζουν τις ίδιες αμφιβολίες και ευθέως υπερασπίζονται τον πατέρα Αντώνιο (όπως ο σύντροφος Κραουνάκης) και 

γ) αυτοί που υποβαθμίζουν την υπόθεση λέγοντας ότι η παρακολούθηση πολιτικών είναι σημαντικότερη από την κακοποίηση παιδιών (όπως ο σύντροφος Καραμέρος).

Πουθενά αυτή η μαχητική αριστερά που έχουμε συνηθίσει. 

Πουθενά η αριστερά που στήνει λαϊκά δικαστήρια, που ζητάει δημοσιοποίηση στοιχείων και ονομάτων, που απαιτεί συλλήψεις.  

Έξαφνα σοβαροί, μετρημένοι και σιωπηλοί. Αλλά μόνο σ’ αυτή την υπόθεση και όχι γιατί επιτέλους σοβαρεύτηκαν. Κατά τα άλλα στήνουν λαϊκές εξεγέρσεις και δικαστήρια για την έξωση σε μια κυρία η οποία (όπως τελικά φαίνεται από όσα έγραψε η ίδια στο face το book) μάλλον είχε μια μικρή αλλεργία στην πληρωμή υποχρεώσεων.

Ομολογώ ότι...

 

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Kαρπαζοεισπράκτορες!

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Δεν το δήλωσε ΠΟΤΕ αυτό ο Τσακαλώτος αλλά κάποιος που του έμοιαζε!

 

ΣΥΡΙΖΑίων σουργελοξεφτιλαράδων κωμωδία

 

 
 
 


 


Σαν σήμερα (27/11/ΧΧΧΧ)

 

1895: Ο επιχειρηματίας Άλφρεντ Νόμπελ ανακοινώνει τη θεσμοθέτηση επιστημονικών βραβείων, που θα φέρουν το επώνυμό του.

1912: Η Αλβανία παρουσιάζει τη νέα σημαία της, τον δικέφαλο αετό σε φόντο κόκκινο. Πρόκειται για την πολεμική σημαία των Βυζαντινών.

1914: Καταστρεπτικός σεισμός στη Λευκάδα με 16 νεκρούς. Ακολούθησε τσουνάμι.

1965: Η Γαλλία εκτοξεύει τον πρώτο δορυφόρο της και γίνεται η τρίτη διαστημική χώρα, μετά τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ.

1928: Γεννιέται ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ηθοποιός και σκηνοθέτης. [θαν. 8/11/2005]

1940: Γεννιέται ο Μπρους Λι, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Λιου Γιουέν Καμ, κινεζικής καταγωγής αμερικανός ηθοποιός που διακρίθηκε σε ταινίες καράτε. [θαν. 20/7/1973]

1942: Γεννιέται ο Τζίμι Χέντριξ, αμερικανός ρόκερ. [θαν. 18/9/1970]





2018: Πεθαίνει στα 57 του χρόνια ο δημιουργός του καρτουν   «Μπομπ Σφουγγαράκης» Στίβεν Χίλενμπεργκ

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔοΤΡΑΠΕΖΟ-ΛΑΜΟΓΙΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η θλιβερή ιστορία ενός συνεπούς ανθρώπου

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Η δόση του στεγαστικού ήταν 900 ευρώ τον μήνα.
 

Εξυπηρετήθηκε ανελλιπώς επί δέκα χρόνια, μέχρι που η κρίση στρίμωξε άσχημα αυτόν που το πήρε.  

Συνέχισε να το πληρώνει ως το 2016, οπότε πήγε μόνος του στην τράπεζα και ζήτησε έναν διακανονισμό για χαμηλότερη δόση, αφού τα εισοδήματά του είχαν πέσει στο ένα τρίτο. Τους είπε «πληρώνω κανονικά ως τώρα, αλλά στο μέλλον δεν θα τα καταφέρω, ας συμφωνήσουμε στα 400 ευρώ που μπορώ να δίνω».  

Η απάντηση της τράπεζας ήταν «όσο το δάνειο εξυπηρετείται, διακανονισμός δεν υπάρχει».  

Τους ξανάπε «δεν θέλω να κοκκινίσει το δάνειο», πλην εκείνοι ήταν ανένδοτοι. Δάνειο που πληρώνεται, δεν διακανονίζεται. Τελεία και παύλα. 

Ομως, με βάση το κουτσουρεμένο εισόδημά του, ο δανειολήπτης ήταν αδύνατο να πληρώνει 900 ευρώ τον μήνα

Πήγε σε δικηγόρο, ο οποίος ήταν σαφής. «Κοκκίνισέ το, αλλιώς διακανονισμός δεν υπάρχει. Μην πληρώσεις δύο δόσεις, θα σε πρήξουν για λίγο οι εισπρακτικές και μετά θα κάνουμε αίτημα διακανονισμού και θα τα τακτοποιήσουμε».  

Δεν το ήθελε, αλλά υποχρεωτικά το έκανε. 

Οταν, μετά από τρεις μήνες απλήρωτων δόσεων, ο ιδιοκτήτης με τον δικηγόρο πήγαν στην τράπεζα με τα χαρτιά του ακινήτου και της πετσοκομμένης μισθοδοσίας ανά χείρας, πήραν άλλη ψυχρολουσία. «Διακανονισμός δεν μπορεί να γίνει, διότι τα δικά σας εισοδήματα πράγματι μειώθηκαν, αλλά τα εισοδήματα του εγγυητή παραμένουν αμετάβλητα. Να πληρώνει τη δόση ο εγγυητής».  

Ο ιδιοκτήτης τρελάθηκε. Ο εγγυητής ήταν συγγενικό του πρόσωπο που με καλή πίστη έβαλε υπογραφή, δεν μπορούσε όμως να του ζητήσει να πληρώνει 900 ευρώ τον μήνα για το δικό του σπίτι. Επί έναν ολόκληρο χρόνο συνεχίστηκε αυτό το «διακανονίστε-δεν διακανονίζουμε», με τις απλήρωτες δόσεις να τρέχουν. Ο ιδιοκτήτης άρχισε να συνειδητοποιεί ότι θα χάσει το σπίτι στα καλά καθούμενα. Στο μεταξύ, τόσο αυτός όσο και ο εγγυητής είχαν μπει στον Τειρεσία. 

Εβαλε λιτούς και δεμένους, κατάφερε να προσεγγίσει ένα ανώτατο στέλεχος της τράπεζας, μέσω του οποίου έγινε εφικτό να εγκριθεί «κατά απόλυτη παρέκκλιση» μια πενταετής μείωση δόσης στα 500 ευρώ μηνιαίως, με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής. Στους έξι μήνες πάνω, ενημερώθηκε ότι χρωστάει στην τράπεζα άλλα 3.000 ευρώ (έξι δόσεις δηλαδή), διότι με τον διακανονισμό που έγινε έπρεπε να πληρωθεί ξανά από την αρχή όλος ο φάκελος του δανείου, δηλαδή δικηγόροι, μηχανικοί, συμβολαιογράφοι, άλλα έξοδα κλπ. Ολα είχαν γίνει με μια απλή υπογραφή, κανένας μηχανικός δεν εμφανίστηκε, πλην έτσι έλεγαν τα ψιλά γράμματα

Πλήρωσε τα κερατιάτικα και συνέχισε να δίνει τα 500 μηνιαίως δίχως την παραμικρή καθυστέρηση. Το fund που στο μεταξύ είχε αγοράσει το δάνειο του, επειδή ήταν συνεπής, όταν έληξε η πρώτη πενταετία, του ανανέωσε το ίδιο ποσό για ακόμα πέντε χρόνια δίχως –ομολογουμένως– να του δημιουργήσει πρόβλημα. 

Το δάνειο συνεχίζει έως σήμερα να πληρώνεται κανονικά (έβδομος χρόνος), όμως από το καλοκαίρι οι δόσεις άρχισαν να ανεβαίνουν λόγω της ανόδου των επιτοκίων. Το αρχικά 500 ευρώ έγιναν 520, μετά 544, στη συνέχεια 563 και αυτό τον μήνα είναι 588 ευρώ. Το αρχικό επιτόκιο ήταν 2,62% και σήμερα είναι 4,32%. Οπως πάει το πράγμα, σε δύο μήνες η δόση ενδεχομένως να προσεγγίσει τα 650 ευρώ. Η διαφορά είναι τεράστια πλέον, δυσβάσταχτη. Ο ιδιοκτήτης είχε ζητήσει 400 τον μήνα, του έβαλαν 500, τα πληρώνει ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού, αλλά πάνω από 600 είναι αδύνατο να δίνει. Αν όμως δεν πληρώνει έστω μία δόση, τότε όλος ο διακανονισμός καταπέφτει και το ποσό επιστρέφει στα αρχικά 900 ευρώ, που πλέον, με τα νέα επιτόκια, θα είναι 1.100-1.200

Η κυβέρνηση δεν πολυσκέφτεται να υποβοηθήσει αυτή τη συνομοταξία συνεπών ανθρώπων, αλλά κατευθύνει το χρήμα που μπορεί να διαθέσει για ανακούφιση των πολιτών. Δεν κρίνω αν έχει δίκιο ή άδικο, πάντως...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΝουΔοΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Την "πάτησαν" οι "πληρώνω, πληρώνω..."


 Του Γιώργου Κράλογλου

Οι "ηλίθιοι" του "πληρώνω, πληρώνω" θα ρυθμίσουν με φόρους τους τα δάνεια που "κοκκινίζουν" και των μπαταχτσήδων του "δεν πληρώνω, δεν πληρώνω".


Εάν δεν είναι έτσι, ποιος ο λόγος του έντονου προβληματισμού του οικονομικού επιτελείου να κρατάει ως επτασφράγιστο μυστικό… το πώς θα εξελιχθεί η επανάληψη επιδοτήσεων δόσεων των δανείων που πάνε να κοκκινήσουν και να γίνουν μπούμερανγκ στα πιθανά θετικά της οικονομίας μας για το 2023.

Ποιος ο λόγος που ακούμε πλαγίως… ότι ετοιμάζονται ρυθμίσεις σε δανειολήπτες (από τον φόβο να ξεσπάσει νέα δανειακή μπόρα και μέσα στον επόμενο χρόνο), αλλά δεν μαθαίνουμε κάτι ξεκάθαρο για τις ρυθμίσεις αυτές.

Οι ειδήσεις για ρυθμίσεις που αναμένονται ("Στήριξη σε δανειολήπτες θέλει η κυβέρνηση") λένε ότι "...ο πρώτος και βασικός λόγος είναι ότι αν αρχίσουν από τώρα να διαρρέουν σχέδια, τότε θα προκύψουν νέα κόκκινα δάνεια, αφού γνωρίζοντας κάποιοι ότι έρχεται επιδότηση δόσης, θα σταματούσαν από τώρα να εξυπηρετούν τις οφειλές τους.

Ο δεύτερος, εξίσου αυτονόητος λόγος, είναι ότι είναι δύσκολο από τώρα να οριστικοποιηθεί το ποσό που θα διατεθεί, καθώς αυτήν τη φορά τα χρήματα δεν θα προέρχονται από δάνεια (όπως την εποχή του κορονοϊού) αλλά από δημοσιονομικό χώρο "που θα προκύψει".

Να μη σταθούμε καθόλου στον πρώτο λόγο, δηλαδή στο πάγωμα της καταβολής δόσεων, αφού η τακτική της "καραμπίνας" είναι γνωστή στον τόπο μας και αποτελεί την πρώτη μεγάλη αρχή στη "στρατηγική" των "δεν πληρώνω, δεν πληρώνω".

Ειδικά, όταν έχουμε μπροστά μας ένα γεμάτο 6μηνο προεκλογικής περιόδου, καθώς στο Ελλαδιστάν είναι "θεσμός" τα προεκλογικά χαρίσματα και οι διορισμοί στο κράτος. Για να είμαστε ακριβέστεροι θα πρέπει να μιλάμε για χορό του τσάμπα και των διορισμών…

Να σταθούμε όμως στον δεύτερο λόγο.

Στη μεγάλη αλήθεια (που είναι αδύνατον να διαψευσθεί) ότι τις επιδοτήσεις των δανείων και τα χαρίσματα στους δανειολήπτες (ειδικά τους αγρότες -ακόμη και του Κολωνακίου-) θα τα δώσουν από τη τσέπη τους με φόρους οι "πληρώνω, πληρώνω".

Και από εδώ και πέρα αρχίζουν τα πολλά ερωτήματα.

Ερωτήματα που πρέπει να τεθούν ακόμη και αν είναι σε βάρος συνεπών ομάδων, μη εκπαιδευμένων (ακόμη...) από τους "δεν πληρώνω, δεν πληρώνω", που όντως ατύχησαν στους υπολογισμούς τους για τη δανειοδότηση και τώρα τους είναι αδύνατον να τα βγάλουν πέρα.

Ανθρώπινο ερώτημα: Οι "πληρώνω, πληρώνω", που κατάφεραν να βάλουν στην πάντα κάποιες οικονομίες και τις έχουν καταθέσει στις Τράπεζες, δεν παίρνουν τόκους ούτε για τα εισιτήριά τους να πάνε να κάνουν μια ανάληψη... Αντί λοιπόν να δουν την κυβέρνηση τους να πιέζει τις Τράπεζες να σταματήσουν να δίνουν τόκους της ντροπής… (πιέσεις όμως όχι στα λόγια, στις ευχές και στον αέρα...), ακούν ότι θα κληθούν στη κλοπή των φόρων τους, για να κάνει το Ελλαδιστάν επιδοματική πολιτική. 

Είναι σωστό αυτό;

Ουσίας ερώτημα: Έχουμε σκεφθεί ότι με τις λεγόμενες (στα χαρτιά και στα πολιτικά λόγια…) ρυθμίσεις των δανείων που κοκκινίζουν, αλλά θέλουμε να το αποφύγουμε και επεκτείνουμε τα κρατικά χαρτζιλίκια και στις δανειοδοτήσεις, μπαίνουμε για τα καλά (στο προεκλογικό 2023) σε παιχνίδι κολοκυθιάς μεταξύ των κομμάτων εξουσίας για το ποιο κόμμα δίνει τα περισσότερα σε επιδοτήσεις ιδιωτικών δανείων; Βεβαίως από την τσέπη των "ηλιθίων" του "πληρώνω, πληρώνω";

Ερώτημα κοινής λογικής: Όταν σε μια κοινωνία...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αυτοί που δεν πλήρωναν κι αυτοί που πληρώθηκαν

 


Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΑΡΟΚΟΠΟΥ

Σχεδόν καθημερινά βγαίνουν στη δημοσιότητα περιπτώσεις πολιτών που έχουν υποστεί οικονομικές καταστροφές και απώλειες περιουσιακών στοιχείων, που έχουν αντιμετωπίσει πρόστιμα και διοικητικές κυρώσεις διότι είχαν επιλέξει να συμπορευτούν με το κίνημα του «δεν πληρώνω». Ωστόσο, οι εμπνευστές αυτού του κινήματος, ανήκουν στην κατηγορία αυτών που τελικά πληρώθηκαν, με το παραπάνω.

Στις 6 Φεβρουαρίου 2011, όταν η Ελλάδα περνούσε μια από τις δυσκολότερες οικονομικές περιόδους της σύγχρονης ιστορία της, ο Αλέξης Τσίπρας διεκήρυττε στα διόδια πριν τον Ισθμό της Κορίνθου, πως δεν πληρώνει διόδια.

Ήταν και πάλι το 2011 όταν ο Αλέξης Τσίπρας, δήλωνε πως ότι σε σχέση με τον ΕΕΤΗΔΕ που είχε επιβληθεί στα ακίνητα, θα κατέθετε το μέρος του λογαριασμού που αναλογούσε στη ΔΕΗ στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και το μέρος που αφορούσε στο «χαράτσι», θα το κατέθετε σαν δωρεά στο ΚΕΘΕΑ.

Όμως τον Δεκέμβριο του 2012, σε επερώτηση στη Βουλή με θέμα «τη μη καταβολή του ειδικού ενιαίου τέλους ακινήτων, σύμφωνα με δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα», το ΚΕΘΕΑ είχε απαντήσει πως από τον έλεγχο των αρχείων για τις επώνυμες καταθέσεις δεν είχε προκύψει κατατεθειμένη δωρεά από τον αρχηγό του Σύριζα.

Επίσης το 2012 στον τηλεοπτικό σταθμό της ΝΕΤ ο Αλέξης Τσίπρας είχε αναφέρει πως δεν είχε πληρώσει τον ΕΕΤΗΔΕ, λέγοντας συγκεκριμένα : «Όχι δεν το πλήρωσα σε ένα μικρό ακίνητο, που είχα γονική παροχή».

Τον Φεβρουάριο του 2013, στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ είχε αναφέρει πως κατοικεί σε ενοικιασμένη κατοικία, λέγοντας συγκεκριμένα: «Την πατήσατε, εγώ ζω στο νοίκι».

Τέλος, στο προεκλογικό debate του Σεπτεμβρίου 2019, όταν είχε ερωτηθεί για το ακίνητο που είχε γονική παροχή δεν είχε απαντήσει, λέγοντας ωστόσο πως ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας παράλογος φόρος. Είχε δικαιολογήσει την προτροπή του να μην πληρώνουν οι πολίτες το χαράτσι, όπως είχε δηλώσει ότι θα κάνει ο ίδιος λέγοντας ότι ήταν μια πράξη αντίστασης, για να προσθέσει αργότερα στην απάντηση του, πως το ακίνητο δεν ήταν καν στην ιδιοκτησία του.

Έτσι πάνω στο κίνημα του δεν πληρώνω τα διόδια, τον ΕΝΦΙΑ, τη ΔΕΗ, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες, πάνω στις υποσχέσεις για διαγραφή χρεών και υποχρεώσεων και πάνω στις εξαγγελίας για καταργήσεις και σκισίματα, πάτησαν τα ηγετικά στελέχη του Σύριζα και έκαναν ρεσάλτο στην εξουσία.

Απόλαυσαν για τέσσερα χρόνια τις κυβερνητικές πολυθρόνες, τα βουλευτικά έδρανα, τις θέσεις σε οργανισμούς του Δημοσίου και πληρώθηκαν με το παραπάνω γι’ αυτό.

Αντιθέτως όσοι ακολούθησαν τις προτροπές των στελεχών του Σύριζα για αντίσταση, αντίδραση, μη τήρηση των όρων των δανείων, μη καταβολή των τοκοχρεωλυτικών δόσεων, μη πληρωμή των λογαριασμών βρίσκονται σήμερα με την πλάτη στον τοίχο. Άλλοι από αυτούς βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι με μεγάλα πρόστιμα, άλλοι με κατασχέσεις και άλλοι με πλειστηριασμούς. Δηλαδή, πληρώνουν ακριβά την επιλογή τους να πιστέψουν τον Σύριζα.

Η κοροϊδία πάει σύννεφο. Ειδικά όταν με βαθιά ανηθικότητα, τα ηγετικά στελέχη του Σύριζα καλούν και πάλι τους πολίτες σε αντίσταση και αντίδραση, απέναντι την εφαρμογή των νόμων που τα ίδια είχαν υπερψηφίσει επί κυβερνήσεως Τσίπρα – Καμμένου. Μάλιστα σε ανάρτηση του στο twitter ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρει πως η «πιο ισχυρή πόρτα ασφαλείας (απέναντι στους πλειστηριασμούς) είναι η αλληλεγγύη».

Όμως η πλειοψηφία των πολιτών γνωρίζει ότι η πιο ισχυρή πόρτα ασφαλείας για τη χώρα, είναι η εκ νέου ήττα των εκφραστών της πολιτικής απάτης στις επερχόμενες εκλογές.

Δυστυχώς με τις πόρτες ασχολείται και η νεολαία του ΠΑΣΟΚ που μας προειδοποιεί και πάλι μέσω ανάρτησης στο twitter, λέγοντας πως η επόμενη πόρτα (που έσπασε από τον δικαστικό επιμελητή) μπορεί να είναι οι δική μας.

Ίσως θα έπρεπε ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ να υπενθυμίσει στους επιλήσμονες νεαρούς, ότι και το ΠΑΣΟΚ είχε υπερψηφίσει το σχετικό νόμο. Εκτός αν και αυτός έχει επιλέξει να ακολουθήσει πιστά το άρμα του πολιτικού αμοραλισμού της ηγεσίας του Σύριζα.

Διότι το να προσπαθείς να πείσεις για δεύτερη φορά τους κατεστραμμένους οπαδούς του «δεν πληρώνω» να σε στηρίξουν...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟ-ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Θύματα απατεώνων...

 


Του Κώστα Στούπα


Υπάρχει μια παλιά αμερικανική παροιμία που λέει πως τα πρόβατα φοβούνται τον λύκο, αλλά αυτός που τελικά τα παραδίδει στον χασάπη είναι πάντα ο βοσκός που τα μεγάλωσε...

Υπό αυτή την έννοια η συνταξιούχος που αυτές τις μέρες απασχολεί τα πρωτοσέλιδα, γιατί εξωθείται δια της βίας από το μοναδικό σπίτι της, είναι προφανές πως έχει πέσει θύμα απατεώνων...

Κατά τα ιστορούμενα, η συνταξιούχος  κάποτε άθροισε ένα χρέος περί τις 15.000 ευρώ σε πιστωτικές κάρτες το οποίο είτε λόγω αδυναμίας είτε λόγω πεποιθήσεων  σταμάτησε να πληρώνει.

Λόγω πεποιθήσεων προφανώς δεν δέχτηκε καμιά από τις ρυθμίσεις που πρότεινε η τράπεζα και το δάνειο με τις προσαυξήσεις έφτασε τις 40-45 χιλ. ευρώ.

Στη συνέχεια η τράπεζα έβγαλε το σπίτι σε πλειστηριασμό στον οποίο πλειοδότησε κάποιος ιδιώτης με 95 χιλ. ευρώ. Η τράπεζα κράτησε τα οφειλούμενα και της απέδωσε τα υπόλοιπα...

Τώρα έχουμε μια χαμηλοσυνταξιούχο να χάνει το μοναδικό της σπίτι και πετάγεται στον δρόμο, και κάποιον άλλο, όχι πλούσιο, να  έχει καταβάλει τους κόπους της εργασίας του και να μην μπορεί να  κατοικήσει ή να εκμεταλλευτεί το ακίνητο που αγόρασε.

Παρόμοιες καταστάσεις, είτε πρόκειται για "κόκκινα δάνεια" είτε για "κόκκινα διόδια", έχουν συμβεί πολλές και θα συμβούν ακόμη περισσότερες.

Κατά την περασμένη δεκαετία επιτήδειοι πολιτικάντηδες εκμεταλλεύτηκαν την κοινωνική αναταραχή που δημιούργησε η χρεοκοπία και προέτρεπαν τον κόσμο σε στάση πληρωμών.

Πολλοί πίστεψαν θεωρίες πως τα δάνεια που δίνουν οι τράπεζες δεν προέρχονται από τις καταθέσεις των διπλανών τους και σταμάτησαν να τα  εξυπηρετούν με την πεποίθηση πως ο μόνος που θα ζημιώνεται είναι οι τράπεζες και οι πλούσιοι μέτοχοι τους.

Η αλήθεια είναι πως οι πρώτοι που έχασαν τα λεφτά τους ήταν οι μέτοχοι αφού οι τιμές των τραπεζικών μετοχών μηδενίστηκαν και οι περισσότερες άλλαξαν ιδιοκτήτες. Επειδή όμως τα ίδια κεφάλαια δεν έφτανα να καλύψουν τις απώλειες, θάπρεπε να "κουρευτούν" και οι καταθέσεις.

Προκειμένου να μην συμβεί αυτό, γιατί θα έμοιαζε με έκρηξη πυρηνικής βόμβας που θα  άφηνε το τοπίο της ελληνικής οικονομίας άγονο για δεκαετίες, αποφάσισαν να ανακεφαλαιοποιήσουν (χρηματοδοτήσουν) τις τράπεζες με κεφάλαια που δανείστηκε το ελληνικό δημόσιο.


Σε αντάλλαγμα, το ελληνικό δημόσιο απέκτησε την πλειοψηφία των μετοχών όλων των τραπεζών. 

Όταν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έκλεισαν τις τράπεζες το Καλοκαίρι του 2015, η αξία τους μηδενίστηκε πάλι και μαζί και τα κεφάλαια της ανακεφαλαιοποίησης. Λίγους μήνες αργότερα οι τράπεζες πουλήθηκαν σε κάποια ξένα hedge funds αντί του πινακίου φακής μονοψηφίου αριθμού δισ. ευρώ.  Καμία άλλη κυβέρνηση δυνάμεων που χαρακτηρίζονται συστημικές δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο.

Η συμμετοχή του δημοσίου σχεδόν εκμηδενίστηκε και μαζί εξατμίστηκαν τα 25 δισ. ευρώ των ανακεφαλαιοποιήσεων.

Είναι γεγονός πως κατά την περασμένη δεκαετία της κρίσης πολλοί έκαναν καριέρα και περιουσία με συνθήματα "Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη", "Δεν πληρώνω", "Σεισάχθεια" κλπ.

Όταν ήρθαν στην εξουσία...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΜΚΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αχ Μαρία, αχ Μαρία

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Στις 28 Φεβρουαρίου 2020 ξεκίνησε μια οργανωμένη επίθεση κατά της ελληνικής επικράτειας. Ενορχηστρωτής ήταν το απολυταρχικό καθεστώς της Τουρκίας. Τα όπλα ήταν πρόσφυγες και μετανάστες που υποτίθεται ότι ζητούσαν άσυλο στην Ευρώπη μέσω Ελλάδος.  

Ο Ερντογάν έκανε δύο λάθη.  

Το πρώτο είναι ότι δεν περίμενε πως η Ελλάδα θα αντιδρούσε όπως αντέδρασε. Είχε συνηθίσει τη φοβική Ελλάδα του Τσίπρα που το 2015 κατέλυσε η ίδια τα σύνορά της.  

Το δεύτερο λάθος είναι ότι δεν περίμενε πως η Ευρώπη, έστω διά της ανοχής της, θα υπερασπιζόταν τη γραμμή αμύνης που έστησε η Ελλάδα για λογαριασμό της Eνωσης. Είχε συνηθίσει στην πολιτική ανοιχτών συνόρων της Μέρκελ και προφανώς δεν είχε αντιληφθεί τις διαδρομές που είχε διανύσει έκτοτε η ευρωπαϊκή κοινωνία. Διαδρομές που προκάλεσαν σοβαρούς κραδασμούς στο πολιτικό της σύστημα, με άλλα λόγια στη δημοκρατία.  

Ο Ερντογάν δεν καταλαβαίνει τη λειτουργία της δημοκρατίας, άρα δεν καταλαβαίνει και τη λειτουργία της Ευρώπης.

 Η αντίσταση της Ελλάδας στον Eβρο είχε και ένα επιπλέον αποτέλεσμα, ίσως το πιο σημαντικό διότι μεταθέτει το παράδειγμα της αντιμετώπισης του προβλήματος «μετανάστευση». Είναι η απενοχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και των αντανακλαστικών της απέναντι στο μεταναστευτικό. Εως τότε η πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι στο μεταναστευτικό-προσφυγικό στηριζόταν στην παραδοχή πως η ελληνική κοινωνία ήταν κατά βάθος ρατσιστική και ξενόφοβη. Η εισβολή του 2015 της έδωσε την ευκαιρία να διαψεύσει τους ηθικούς εισαγγελείς της. 

 Πρωταγωνιστές σε αυτήν τη διαδικασία ενοχοποίησης ήταν οι ΜΚΟ. Αυτές υποτίθεται πως ήξεραν καλύτερα τη διαχείριση του προβλήματος, αφού σε αυτές την είχε αναθέσει το παραπληγικό ελληνικό κράτος.

Τα γεγονότα στον Eβρο το 2020 υπονόμευσαν, εκτός από τα σχέδια του Ερντογάν, και την αξιοπιστία των ΜΚΟ που ασχολούνταν με το μεταναστευτικό. Ορισμένων εν πάση περιπτώσει.  

Προσφάτως προσπάθησαν να ενοχοποιήσουν την Ελλάδα, γιατί αν η νησίδα ήταν τουρκική η Τουρκία θα τους έγραφε στα παλιά της τα παπούτσια. Oχι μόνον αποδείχθηκε πως η νησίδα δεν ήταν ελληνική επικράτεια, αλλά δεν βρήκαν και το πειστήριο του εγκλήματος, το πτώμα της μικρής Μαρίας. Η νησίδα είναι «απέραντη», γύρω στα 300 τετραγωνικά, μεγαλούτσικη μεζονέτα, και είναι εύκολο να κρύψεις και να θάψεις ένα νεκρό παιδί σε ένα πλήθος 38 ανθρώπων. Το «Σπίγκελ» κατέβασε αναρτήσεις του επειδή έχει αμφιβολίες για τις μέχρι πρότινος βεβαιότητές του, ότι κάποιο πλάσμα πέθανε από δάγκωμα σκορπιού. 

Η ΜΚΟ που ανέδειξε πρώτη το θέμα το έχει ήδη διαψεύσει και τώρα ελέγχεται από την Εισαγγελία.  

Εκείνο που μετράει περισσότερο είναι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΨΕΚΑΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι ψεκασμένοι και οι αντιεξουσιαστές

 

Γράφει ο Μιχάλης Δεμερτζής

 Το Πολυτεχνείο, στις μέρες μας, έχει δύο όψεις: Η μία όψη είναι το Πολυτεχνείο ως επέτειος και η άλλη είναι το Πολυτεχνείο ως εορτασμός αυτής της επετείου

Μιλάμε για δύο πολύ διαφορετικά πράγματα...

Το πρώτο είναι η υπενθύμιση για μία σημαντική στιγμή της ελληνικής ιστορίας που αφορά στην έμπρακτη αντίσταση κατά του ολοκληρωτισμού της Χούντας.  

Το δεύτερο είναι η αδυναμία μας να τιμήσουμε αυτή τη στιγμή ως έθνος συνολικά και, ειδικότερα, είναι η κυριότερη έκφραση του μπάχαλου και της ανοχής μας στην παραβατικότητα.

Για αυτό και κάθε χρόνο έχουμε τα ίδια και τα ίδια στους «εορτασμούς» για το Πολυτεχνείο. Φέτος, λ.χ., στο ΑΠΘ, μία ομάδα κουκουλοφόρων διέλυσε την είσοδο της Πολυτεχνικής Σχολής για να χρησιμοποιήσει τα μάρμαρά της σαν πολεμοφόδια εναντίον των αστυνομικών και, όταν έφυγε, άφησε το σημείο μισοκαμένο και μεέντονη την οσμή της βενζίνης από τις καύσεις μολότοφ. Κάθε χρόνο οι ίδιες ειδήσεις, με μικρές παραλλαγές...

Αυτοί οι κουκουλοφόροι, γνωστοί και ως αντιεξουσιαστές, «τίμησαν» την ημέρα παίζοντας τους αντάρτες ενάντια στο καθεστώς. Έτσι κάνουν, είναι η φαντασίωσή τους αυτή και ευλογούν τις αφορμές που τους δίνονται για να βγάλουν τον επαναστάτη από μέσα τους. Και, δεδομένων των επαναστατικών τους ψευδαισθήσεων, το ερώτημα είναι: Ποια η διαφορά τους από αυτούς που περιπαικτικά αποκαλούμε ψεκασμένους;

Βλέπετε, και οι ψεκασμένοι σε μία παράλληλη πραγματικότητα ζουν και μάλιστα, πολλές φορές, κάνουν κι αυτοί το δικό τους αγώνα για να την επιβάλλουν. Θα μου πείτε, οι συνωμοσιολογίες που τους χαρακτηρίζουν δεν συνιστούν ενιαία ιδεολογία και, θεωρητικά, η ιδεολογία είναι που ενώνει όλες αυτές τις ομάδες αναρχικών και αντιεξουσιαστών. Τι είναι ιδεολογία όμως κατά βάση; Είναι όταν βλέπεις τον κόσμο γύρω σου και, ανταποκρινόμενος σε αυτόν, βάζεις αξιακές προτεραιότητες σύμφωνα με τις οποίες θέλεις να ζεις. Αυτές οι προτεραιότητες είναι η ιδεολογία σου.

Όταν, όμως, για οποιοδήποτε λόγο δεν μπορείς να επεξεργαστείς αυτά που βλέπεις και δημιουργείς την ολόδική σου πραγματικότητα, τότε δεν μιλάμε τόσο για ιδεολογία, όσο για παραμύθι. Ακριβώς όπως συμβαίνει και με τους συνωμοσιολόγους δηλαδή, οι οποίοι φτιάχνουν τον κόσμο στα μέτρα τους ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, στα μέτρα του αντανακλαστικού αντισυστημισμού τους. Γιατί, όταν έχεις μεγαλώσει νομίζοντας ότι η ζωή δεν χρειάζεται κόπο ή ότι τα δικαιώματα προηγούνται των ευθυνών, το πρώτο πράγμα που σου φταίει όταν κάτι δεν σου αρέσει ή πηγαίνει στραβά είναι «το σύστημα». Και εδώ, αντιεξουσιαστές και ψεκασμένοι ταυτίζονται.

Απλά ανάμεσά τους αλλάζει λίγο η ορολογία. Το βασικό νόημα πάντως είναι το ίδιο...  

Για παράδειγμα, ό,τι είναι σήμερα η «χούντα» ή «το καθεστώς» για τους αντιεξουσιαστές, είναι η «εβραιομασονία» για τους ψεκασμένους. Ο νεοφιλελευθερισμός, δε, όπως τον εννοούν οι πρώτοι, είναι κάτι σαν τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών για τους δεύτερους. Επίσης, οι αντιεξουσιαστές και οι αναρχικοίγενικώς χρησιμοποιούν τους όρους «το Κεφάλαιο» και «το χέρι των αγορών» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι ψεκασμένοι χρησιμοποιούν το «η Παγκόσμια Διακυβέρνηση» ή «η Νέα Τάξη Πραγμάτων»...

Το άλλο που έχουν κοινό μεταξύ τους είναι η ιδέα ότι όλοι οι υπόλοιποι δεν είμαστε αρκετά διαβασμένοι ή, κοινώς, «ψαγμένοι» και ότι δεν είμαστε καθόλου μάχιμοι όπως αυτοί. 

Το μεγάλο πρόβλημα με τους αντιεξουσιαστές, ωστόσο, είναι ότι...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΑΝΑΡΧΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Κατεδαφίστε τώρα τα Προσφυγικά!


 Από τον Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη


Τα προσφυγικά στην Αλεξάνδρας είναι μια χαβούζα μπίχλας, ασχήμιας, μηδενισμού και ορμητήριο παρανομίας. Για τον χώρο της αναρχοαριστερίλας έχει και συμβολική σημασία, αφού βρίσκεται ανάμεσα στο ανώτατο Δικαστήριο της χώρας και τη ΓΑΔΑ.

Τα έχουν καταλάβει διάφορες «συλλογικότητες», που είχαν κρεμάσει τα κουρέλια τους από μπαλκόνια και παράθυρα και οι περαστικοί είχαν έτσι τα τελευταία χρόνια μια «ωραία εικόνα» του κράτους μας και της αβελτηρίας του. Αυτά τα ερειπιώδη κτίρια, προσφυγικές πολυκατοικίες του Μεσοπολέμου, βρίσκονται σε μια άθλια κατάσταση, από δε αρχιτεκτονικής απόψεως έχουν τόσο ενδιαφέρον όσο και ένα μαντρί στη Θήβα.

Η αριστερίλα τα έχει αναγάγει σε… μνημείο, διότι φέρουν τρύπες από σφαίρες που δέχθηκαν κατά τη διάρκεια της απόπειρας κομμουνιστικού πραξικοπήματος στα Δεκεμβριανά του 1944, με στόχο την επιβολή σταλινικής δικτατορίας στη χώρα και την εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων των στασιαστών – πραξικοπηματιών. Διαβάζω, δε, πως υπάρχει και απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί αυτού και έτσι διατηρούμε όρθια αυτή την εστία πραγματικής αλλά και κοινωνικής μόλυνσης.

Απίθανα πράγματα.  

Εχει, δε, βάλει και μια αναθηματική πλάκα η μήτρα του μηδενισμού, το ΚΚΕ, πως εκεί πολέμησαν και την… αστική τάξη! Κάτι δεν πάει σίγουρα καλά και στο Συμβούλιο της Επικρατείας. 

Μα υπάρχει καλύτερο «μνημείο» για την προδοσία, τον διχασμό και τον ολοκληρωτισμό από την ύπαρξη του ίδιου του ΚΚΕ;

Αυτά τα ερείπια κατ’ επανάληψη έγιναν ορμητήρια μπάχαλων, με σοβαρούς και πολλούς τραυματισμούς αστυνομικών, όπως έγινε και αυτή τη φορά, με την επέμβαση της Αστυνομία, που συνελήφθησαν 78 άτομα, ανάμεσά τους και ο κατηγορούμενος για την τρομοκρατική εμπρηστική επίθεση προ μηνών στο συγκρότημα του REAL, του Νίκου Χατζηνικολάου, αναρχικός Βορείων Προαστίων, διαβάζω. Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Εχει χομπίστες αδιασερούς από ταγωνία για την επιβίωση η αστική τάξη, πλουσιόπαιδα που στελεχώνουν την «επανάσταση», όταν άλλα παιδιά, η συντριπτική πλειονότητα, δίνουν καθημερινό αγώνα για δουλειά και μόρφωση, με αγωνία και αβεβαιότητα.

Πρέπει κάποτε να γίνουμε σοβαρό κράτος. Κατεδάφιση τώρα, λοιπόν, να γίνει πάρκο και από κάτω πάρκινγκ, που το έχει τόσο ανάγκη η περιοχή.

Σε άλλα νέα, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός Κωνσταντίνος Φλώρος, με την τελευταία δήλωσή του ανάγκασε τα Μεμέτια να κάνουν από τηλεοράσεως μαθήματα Ελληνικής Ιστορίας για τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, τη Μάχη του Μαραθώνα και το Υψωμα 731.

Αν κάνουν την αποκοτιά, θα τους βάλουν «διαγώνισμα» οι Ενοπλες Δυνάμεις μας και θα ξαναεμπεδώσουν τι είμαστε, αφού ξέχασαν πως φτάσαμε έξω από την Αγκυρα, αν και βαθιά διχασμένοι και με την αριστερά να υποσκάπτει την πολεμική προσπάθεια.

Αν ήμασταν τότε μια γροθιά, όπως το 1912-13, λαός και ηγεσία, θα ήμασταν σήμερα πάλι Αυτοκρατορία, οι Τούρκοι θα είχαν κρεμάσει μόνοι τους τον Κεμάλ και η Τουρκία θα ήταν ένα κρατίδιο στα όρια της Ανατολίας, το Κουρδιστάν ελεύθερο και η Αρμενία μεγαλύτερη, ως και το Αραράτ.

Σήμερα, η ελληνόφωνη Αριστερά παίζει πάλι το ελεεινό και προδοτικό παιχνίδι του διχασμού και της υπονόμευσης, όπως και το 1918-1922, όπως πάντα

Γι’ αυτό είναι χρέος μας ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Θα ξεκινήσει καμιά σοβαρή συζήτηση για τα προσφυγικά ή θα μείνουμε στη χαζομάρα;

 


Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Μετά την επιχείρηση της Αστυνομίας στα προσφυγικά, ξανάνοιξε μια παλιά συζήτηση για το τι πρέπει να γίνει με αυτά τα κτήρια που κοντεύουν τον αιώνα ζωής.

Χαρακτηριστικό οικιστικό δείγμα του μοντερνισμού, έγινε το απόλυτο εργαλείο σουρεαλισμού.

Η γειτνίαση των προσφυγικών με το έργο της διπλής ανάπλασης, που θα μετατρέψει το γήπεδο της Λεωφόρου σε μουσείο του Παναθηναϊκού και πάρκο, κάνει ακόμη πιο επιτακτική τη συζήτηση. Και κυρίως την απόφαση.

Βάλτε στην εξίσωση πως ακριβώς από κάτω θα μεταφερθεί όλη η Ευελπίδων. Μαζί με τον Άρειο Πάγο και το Εφετείο.

Είναι προφανές πως η τωρινή κατάσταση, διαμορφωμένη εν πολλοίς από την αδιαφορία και τον ωχαδελφισμό, έφτασε στο τέλος της.

Η ανάδειξη τους, μέσα από την ανακαίνιση, είναι βάσει και των δικαστικών αποφάσεων μονόδρομος.

Η κουβέντα που επίσημα ονομάζεται δαιβούλευση, θα πρέπει να αφορά την αξιοποίηση, ήτοι αν θα προχωρήσουν παλιότερες προτάσεις να μετατραπεί σε ξενώνα συνοδών ασθενών στο παρακείμενο αντικαρκινικό Νοσοκομείο ή θα λάβει κάποια άλλη χρήση.

Σε κάθε περίπτωση η τωρινή κατάσταση προσβάλει κυρίως τους μικρασιάτες και όλους τους πρόσφυγες που ήλθαν τότε στον κυρίως ελλαδικό κορμό, ένα γεγονός τραυματικό, η υπόμνηση του οποίου έγινε με δεκάδες εκδηλώσεις σε κάθε γωνιά της χώρας.

Φτάνει να μη δούμε κανά μυστήριο πρότζεκτ, προωθούμενο από κάθε λογής συμφέροντα, μη δούμε καμιά ομορφιά, καμιά νεοελληνική τσαχπινιά, από αυτές τις ωραίες που κάποιοι μυστήριοι και σκοτεινοί κυνηγούν το χρήμα εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, τύπου Κιβωτού, αλλά και λοιπών «αγαθοεργιών».

Θα ξεκινήσει καμιά σοβαρή συζήτηση για τα προσφυγικά ή θα...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Aφιέρωμα στην ελληνική "ελπίδα"

 ● Η στήλη σήμερα είναι αφιερωμένη στην ελπίδα.

.

Πρώτα απ’ όλα στη φωτό No 1 βλέπουμε ότι το Ελληνικό Δημόσιο θεωρεί σίγουρη την επιστροφή αποβιώσαντος (προφανώς από το επέκεινα). Ωστόσο, ακόμα κι αυτήν, αντί να την καλοδεχτεί άνευ όρων, την περνάει από τη βάσανο της συλλογής και κατάθεσης δικαιολογητικών.

● Στη φωτό No 2 βλέπουμε ένα ιδιαίτερα χαρμόσυνο μήνυμα: Ακόμα κι αν πας να υπηρετήσεις την πατρίδα δεν θα στερηθείς τα μοχίτο και τα μπουρίτο σου. Θα σου τα φέρει ο ντελιβεράς στην πύλη, όπου νυχτερινή σκοπιά θα φυλάς…

Αν πιστέψουμε ό,τι γράφει το αυτοκόλλητο στη φωτό No 3, ιδρύθηκε κόμμα που...

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Oι ελλείψεις φαρμάκων δεν αντιμετωπίζονται με καλαματιανούς χορούς...

 

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Διαβάσαμε πρόσφατα την τοποθέτηση του βουλευτού κου Καλαματιανού για το θέμα των ελλείψεων στα φάρμακα.

Σίγουρα έχει δίκιο όταν επισημαίνει ότι «Ιδιαίτερο προβληματισμό και ανησυχία προκαλούν οι σημαντικές ελλείψεις και τα φαινόμενα κερδοσκοπίας που παρατηρούνται και στον τομέα του φαρμάκου».

Βέβαια παρεμβάσεις έχουν κάνει σχεδόν όλοι οι Σύλλογοι της χώρας και όχι μόνο ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Αττικής γιατί το πρόβλημα δυστυχώς δεν αφορά μόνο την Αθήνα.

Δυστυχώς το θέμα των ελλείψεων των φαρμάκων δεν είναι σημερινό.

Σέρνεται για πολλά χρόνια.

Μάλιστα από συγκεκριμένους Συλλόγους έχει ζητηθεί κατ επανάληψη ακόμη και η παρέμβαση της δικαιοσύνης γιατί ο κίνδυνος για την Δημόσια Υγεία είναι προφανής.

Το αποτέλεσμα μηδέν από μηδέν ….

Και αυτό οφείλει να το ξέρει και ο κος Καλαματιανός,

Επειδή όμως δεν το ξέρει αναφέρει ανερυθρίαστά επί λέξει.

«Το 2015, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε ξανά το ίδιο πρόβλημα, το οποίο, όμως, αντιμετωπίστηκε με απαγόρευση των παράλληλων εξαγωγών, σε συνδυασμό με τη διενέργεια των απαραίτητων ελέγχων στην αγορά του φαρμάκου»

Όχι κύριε βουλευτά δεν αντιμετωπίστηκε τότε το πρόβλημα.

Όπως δεν είχε αντιμετωπιστεί πριν και όπως δεν αντιμετωπίστηκε και μετά.

Η μικροπολιτική και η παραπληροφόρησή πρέπει να έχει κάποια όρια όταν πρόκειται για τόσο σοβαρά θέματα όπως είναι η υγεία.

Μη μπούμε σε λεπτομέρειες τι έλεγε ο κος Κουρουπλής πριν γίνει Υπουργός Υγείας και τι έλεγε μετά.

Και δεν έχει τόσο σημασία το τι λες αλλά το τι κάνεις ….

Και η αλήθεια είναι ότι και αυτός δεν έκανε τίποτα ουσιαστικό για το θέμα των ελλείψεων όπως άλλωστε και οι άλλοι Υπουργοί πριν από αυτόν και μετά από αυτόν.

Με δυο λόγια ….

Οι ελλείψεις στα φάρμακα είναι...