"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μπρος IOUs και πίσω πιστωτικό γεγονός

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ

Μία από τις ανοησίες που περιφέρουν –και μάλιστα με περισσό καμάρι– στα τηλεπαραθύρια όλοι οι φωστήρες της συγκυβέρνησης είναι ότι «αν δυσκολέψουν πολύ τα πράγματα και η κυβέρνηση αναγκαστεί να επιλέξει, θα προτιμήσει να πληρώσει μισθούς και συντάξεις παρά μια δόση του χρέους». Στην επιτηδευμένη έκπληξη των δημοσιογράφων «μα, αυτό θα σημάνει πιστωτικό γεγονός», υπουργοί και παρατρεχάμενοι των κομμάτων απαντούν με κάτι σαν «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».


Τι θα σημάνει όμως ένα «πιστωτικό γεγονός» στην καθημερινότητα του απλού πολίτη; 


Πολλοί νομίζουν ότι οι αγορές θα σταματήσουν να μας δανείζουν, αλλά όπως λένε τα σαΐνια (που αντί να δουλεύουν στα υπουργεία ξημεροβραδιάζονται στα τηλεοπτικά πάνελ) έχουμε πλέον δημοσιονομικό πλεόνασμα και μπορούμε να τα φέρουμε βόλτα με ό,τι μαζεύει από φόρους το κράτος.
 

Η αλήθεια είναι ότι το 2014 η κυβέρνηση παρουσίασε ένα εύθραυστο πλεόνασμα, το οποίο όμως, επειδή βασίστηκε στην υπερφορολόγηση και σε άναρχες περικοπές, δεν είναι βιώσιμο. Ηδη οι πιέσεις εντείνονται και για την αύξηση δαπανών (οι υπάλληλοι του υπουργείου Οικονομικών περικύκλωσαν τον λαοφιλή Γιάνη Βαρουφάκη με αίτημα να εξομοιωθούν οι μισθοί τους με εκείνους... των Ευρωπαίων συναδέλφων τους) και για τη μείωση της φορολογίας. Οι προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι πρόγραμμα παραγωγής ελλειμμάτων. Ακόμη κι αν θέλαμε ή μπορούσαμε να ζήσουμε με το μικρό πλεόνασμα του 2015, αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να ακολουθήσει την πολιτική των προκατόχων της, αυτή που όπως λένε τα κυβερνητικά στελέχη «την καταδίκασε ο ελληνικός λαός με την ψήφο του». Συνεπώς, όχι μόνο δεν θα δανειζόμαστε –ούτε καν για αναπτυξιακά έργα– αλλά θα πρέπει να ακολουθούμε τις «ανάλγητες πολιτικές του μνημονίου». Σε τέτοια οξύμωρα οδηγείται η πολιτική όταν η Αριστερά δεν κατανοεί τι επαγγέλλεται η Ακροαριστερά της.


Μακάρι όμως να ήταν μόνο αυτά τα αγκάθια ενός πιστωτικού γεγονότος. Τα βασικά προβλήματα είναι στη νομισματική κυκλοφορία και στις εισαγωγές, που τόσο έχει ανάγκη η χώρα. Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: 


Τα ευρώ που κρατάμε στα χέρια μας είναι προϊόν ανταλλαγής μεταξύ του ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Τα κράτη-μέλη που συμμετέχουν στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση συμφώνησαν ότι οι τράπεζες θα δανείζονται από την ΕΚΤ τη ρευστότητα, δίνοντας ως εγγύηση άλλα περιουσιακά τους χαρτιά, όπως είναι τα κρατικά ομόλογα.  

Σε αυτή τη συναλλαγή υπήρχαν εκατέρωθεν εγγυήσεις για την αξία των συναλλασσόμενων χαρτιών: η αγορά αποτιμούσε τα κρατικά ομόλογα της Ευρωζώνης ως τα καλύτερα του κόσμου (ΑΑΑ) και η ΕΚΤ εγγυάτο ότι δεν θα τυπώσει πολύ περισσότερα ευρώ, έτσι ώστε να χάσουν την αξία τους.
 

Οι εκατέρωθεν εγγυήσεις σήμερα είναι λιγότερες, αφού η ΕΚΤ αποφάσισε να δέχεται και ομόλογα που οι αγορές θεωρούν «σκουπίδια» (δηλαδή τα ελληνικά), αλλά επίσης τυπώνονται περισσότερα ευρώ στο πλαίσιο της λεγόμενης «πιστωτικής επέκτασης». Παρ’ όλα αυτά, όμως, ένα χαρτονόμισμα σε ευρώ γίνεται δεκτό σε όλο τον κόσμο. Ολοι το ξέρουν, και όλοι το θέλουν. Ακόμη και στη Γη του Πυρός να πάει κάποιος θα μπορέσει να το ανταλλάξει. Ακόμη και από τη Μαλαισία να εισαγάγει ένας επιχειρηματίας προϊόντα, μια υποσχετική σε ευρώ είναι εγγύηση ότι θα πάρει την αξία των πωληθέντων λίγο-πολύ ακέραιη. Το ευρώ πλέον είναι παγκόσμιο νόμισμα και σημαντικό «asset για μια χώρα», που θα έλεγε και ο κ. Τσίπρας· πολύ σημαντικότερο του κ. Βαρουφάκη.


Σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμών, η κυβέρνηση έχει δύο δρόμους: 


Ο ένας είναι να πληρώσει τις εσωτερικές της υποχρεώσεις ή μέρος αυτών (κυρίως μισθούς και συντάξεις) με τυπωμένες υποσχετικές, τα λεγόμενα I Owe You, IOUs. Γράφαμε παλιότερα («Ο εφιάλτης των IOUs»): «Το σενάριο είναι ότι τυπικά η Ελλάδα θα είναι στη Ζώνη του Ευρώ, αλλά χωρίς ρευστότητα και με περιορισμούς στην κίνηση των κεφαλαίων. Το κράτος δεν θα έχει δανεικά, οι φόροι ήδη δεν επαρκούν και, φυσικά, δεν θα μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του. Συνεπώς θα αρχίσει να τις αποπληρώνει (όλες ή μέρος αυτών και κυρίως μισθούς και συντάξεις) με διατακτικές IOU. (...) Τα IOUs όμως θα λειτουργήσουν ως αναγκαστικός εσωτερικός δανεισμός του κράτους, από τους υπάλληλους του, τους συνταξιούχους, πιθανώς και από τους προμηθευτές στο σκέλος που αφορά μόνο τα χρέη του κράτους. Και μόνο αυτά... Τα “έχεις λαμβάνειν” θα μείνουν εκτός ευρείας κυκλοφορίας μέχρι τη στιγμή που οι πραγματικές ανάγκες θα αναγκάσουν κάποιους να τα βγάλουν στις καθημερινές συναλλαγές. Φυσικά, θα είναι υποτιμημένα. Πόσο; Οσο η αξιοπιστία του ελληνικού κράτους. Αν οι συναλλασσόμενοι πιστεύουν ότι θα πάρουν από το κράτος το ποσό που αναγράφεται στο χαρτί, τότε η υποτίμηση θα είναι μικρή· θα “κουρευτούν” λίγο, έτσι για τον “κόπο” της συναλλαγής. Αν οι συναλλασσόμενοι πιστεύουν ότι το ελληνικό κράτος δεν είναι αξιόχρεο, θα ξεκινήσει μια σπειροειδής υποτίμηση και οι Ελληνες ίσως μάθουν για πρώτη φορά πώς λειτουργούν οι “μοβόρες” χρηματοπιστωτικές αγορές, γιατί αυτές οι αγορές θα είναι οι ίδιοι και ο μπακάλης τους» 

 
Βεβαίως, η έκδοση των IOUs θα είναι ένα τεράστιο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σοκ, αλλά δεν θα είναι θανάσιμο για τη χώρα, διότι η μικρή έστω ρευστότητα που δίνεται από την ΕΚΤ θα συνεχίσει να υπάρχει. Σήμερα συνεχίζουν να μπαίνουν στη χώρα ευρώ και με αυτά κάνουμε εισαγωγές φαρμάκων, τροφίμων κ.λπ.


Ενα πιστωτικό γεγονός σημαίνει αυτόματη διάρρηξη του συμβολαίου που έχει η χώρα με την ΕΚΤ «εμείς σας δίνουμε ομόλογα, εσείς μας δίνετε ευρώ». Αυτό σημαίνει: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κόκκινες γραμμές και πράσσειν "άλογα"

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Κυρίαρχο κράτος είναι εκείνο που ρυθμίζει κατά το δοκούν τα του οίκου του. Κατ’ εξοχήν αυτό ισχύει στις εσωτερικές σχέσεις. Άρα: Προσδιορίζει την έκταση του δημοσίου τομέα όπως επιλέγει. Θεσπίζει, κατεπιθυμία, συλλογικές διαπραγματεύσεις προς εξειδίκευση εργασιακών σχέσεων. Καθορίζει ελάχιστα όρια αμοιβών εργασίας. Καθιερώνει ύψος συντάξεων κατ’ αρέσκεια. 

 
Μία η προϋπόθεση των προεκτεθεισών επιλογών. Να υπάρχει το αναγκαίο χρήμα (!).  


Ό,τι αποκλείεται είναι ανάπτυξη κοινωνικών παροχών με χρέωση τρίτων (!)


Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση των: Τσεχίας, Λετονίας, Φιλανδίας. 


Η τελευταία (Φιλανδία) ουσιαστικά δεν έχει μετάσχει της ελληνικής διάσωσης. Ζήτησε εγγυητική εξασφαλιστική καταβολή του ποσού που αναλογούσε στην συμμετοχή της. Έτσι, έλαβε, παρά των λοιπών μελών της Ευρωζώνης, υπό μορφή δεσμευμένης κατάθεσης, περί τα 930 εκατομμύρια ευρώ. Έτσι επιτεύχθηκε η ομοφωνία της ελληνικής βοήθειας. 

Στην Τσεχία οι τρέχουσες αμοιβές εργασίας είναι κατώτερες από τις αντίστοιχες ελληνικές. Αρνείται, λοιπόν, (η Τσεχία) κάθε ελληνικό αίτημα για θέσπιση ελάχιστης αμοιβής που όμως θα υπερβαίνει την τρέχουσα εκεί (Τσεχία). 


Ο Λετονός υπουργός Οικονομικών κακομεταχειρίσθηκε τον Έλληνα ομόλογό του, αν και φιλοξενούμενο στην χώρα του. Βίαια αρνήθηκε όλα τα αιτήματά μας, στο Eurogroupτης Ρίγα, προ ημερών.



Τελικώς οι πτωχοί είναι που συνασπίζονται εναντίον μας. Αρνούνται τα κοινωνικού χαρακτήρα αιτήματά μας.  


Είναι, άλλωστε, εντελώς παράλογο ό,τι τους ζητούμε. Δηλαδή να συνεχίσουν να μας χρηματοδοτούν. Έτσι ώστε εμείς να περνάμε καλλίτερα από εκείνους (!!!).



Ο Σύριζα έχει αποδείξει πλήρη ανετοιμότητα στην άσκηση εξουσίας. Κεντρική προεκλογική επαγγελία υπήρξε η σε σημαντικό ποσοστό διαγραφή του δημοσίου μας χρέους. Η επαγγελία αυτή θεμελίωσετην βάση του οικονομικού και κοινωνικού του σχεδιασμού. Αλλ΄η επαγγελία αρχήθεν υπήρξε άστοχη ως δημαγωγική. Η προεκλογική ονειροβασία δεν απέκτησε μετεκλογικό εκτόπισμα.


 Οι διεθνείς δεσμεύσεις αφορούν κράτη. Όχι κυβερνήσεις (!). Και τα κράτη έχουν συνέχεια. Άρα οφείλουν και συνέπεια. Η μεταβολή κυβέρνησης δεν καταργεί ανειλημμένες δεσμεύσεις.  


Τα προκείμενα αυτονόητα, ο Σύριζα, δημαγωγικά τα παρέβλεπε.


Ούτως ή άλλως, ο Σύριζα, δεν φαίνεται να είχε ετοιμάσει υποκατάστατη λύση. Αυτό για την περίπτωση όπου ηδιαγραφή του χρέους δεν θα γινόταν δεκτή, όπως ήδη έχει συμβεί.


Ταχεία (και οδυνηρότατη) υπήρξε η προσγείωση. Αμέσως, μετεκλογικά, ήλθε ο κ. Dijsselbloem. Υπόσυνθήκες νικητήριου ενθουσιασμού, δηλώσαμεπως οι μέχρι τότεσυμφωνίες αποτελούν παρελθόν. Απάντησε ότι η Ευρώπη θα σταματήσει να πληρώνει. Και – τότε – συνέβη το παροιμιώδες. Του ανταπαντήσαμε “ουάου”. Ότι, δηλαδή, δεν μας νοιάζει


Πέρασαν 75 μόλιςημέρες (!). Το “ουάου” έγινε: Σώσον – Ελέησον.


Έλληνες αξιωματούχοι κορυφαίοι (του νέου σχήματος) περιφέρονται ανά την Οικουμένη. Της αυλής της κας Merkelγίνανε οικείοι. Εξαερώθηκε ο “αντιμερκελισμός”. Πυρετώδεις είναι οι διαβουλεύσεις: στα αλλεπάλληλα Eurogroup, αλλά και στην Ρώμη, στο Παρίσι, στην Μόσχα, στην Αθήνα, στο Βερολίνο, στην Ρίγα, στην Ν. Υόρκη, στην Ουάσινγκτον. Οι συναντήσεις είναι εξαιρετικά πυκνές. Τα αποτελέσματα είναι, αντιστρόφως, πενιχρότατα (!).


Η θέση μας πάσχει λογικά στην αφετηρία της: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το πρόβλημα του μπουρδέλου ΔΕΝ είναι οι τσαμπουκαλεμένοι γραφικοί αλλά οι ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ τους !!! - Η αλλαγή των προσώπων στο τραπέζι των διαβουλεύσεων ΔΕΝ θα σώσει τον "εξυπνότερο" λαό του κόσμου αν δεν συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα!!!


Υπάρχει νέα αισιοδοξία για τις προοπτικές συμφωνίας με την Ελλάδα αφού η Αθήνα ώθησε τον υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη στο περιθώριο των διαπραγματεύσεων.... Οι επενδυτές ελπίζουν ότι η λιγότερο συγκρουσιακή προσέγγιση θα ανοίξει το δρόμο για συμφωνία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα των επενδυτών και των πιστωτών όμως δεν είναι ο κ. Βαρουφάκης. Είναι οι Έλληνες ψηφοφόροι.


Την ομάδα διαπραγμάτευσης πλέον θα τη συντονίζει ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Ευκλείδης Τσακαλώτος. Πολιτικά και ιδεολογικά είναι κοντά στην Aκροαριστερά του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, αλλά αναμένεται να ακολουθήσει λιγότερο συγκρουσιακή συμπεριφορά στις συζητήσεις. Θα δυσκολευθεί να γίνει περισσότερο αντιπαθής στους εταίρους της Ελλάδας από ό,τι είναι ο κ. Βαρουφάκης, ο οποίος με ένα ποστ στο Twitter την Κυριακή συνέκρινε τον εαυτό του με τον Φράνκλιν Ρούζβελτ αφού παρέκαμψε το δείπνο της Παρασκευής με άλλους υπουργούς Οικονομικών.


Δεν υπάρχει όμως κανένας τρόπος να αποφύγει το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τον Ιανουάριο μία κυβέρνηση υπό το ριζοσπαστικό ΣΥΡΙΖΑ με εντολή να σκίσει την προηγούμενη συμφωνία της χώρας με τους πιστωτές. 


Τα μνημόνια του 2010 και του 2012 αν και έχουν πολλά ελαττώματα καθοδήγησαν την Ελλάδα σε μέτρια οικονομική ανάπτυξη και η Αθήνα κατάφερε να εκδώσει ομόλογα σε ιδιώτες επενδυτές για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησε η κρίση.  


Παρ' όλα αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε εντολή για τη δέσμευσή του να εξασφαλίσει την άδεια των πιστωτών να επιστρέψει η χώρα στο προηγούμενο καθεστώς «φορολογούμε και δαπανούμε, δαπανούμε, δαπανούμε», ενώ θα παίρνει ακόμη χρήματα από το πρόγραμμα στήριξης.


Είναι μάλλον απίθανο να υπάρξει αυτή η συμφωνία, με ή χωρίς τον κ. Βαρουφάκη και τα καμώματά του:


Ο παραμερισμός του υπουργού Οικονομικών δεν μειώνει την πολιτική πρόκληση που θα αντιμετωπίσει ο κ. Τσίπρας όταν θα προσπαθήσει να προωθήσει στη Βουλή oποιαδήποτε συμφωνία θα μπορούσε να είναι αποδεκτή από τους πιστωτές. 


Η προοπτική για εξέγερση από την αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να μετριάζει τον ενθουσιασμό για το πακέτο που λέγεται ότι ετοιμάζει ο κ. Τσίπρας για να παρουσιάσει στους βουλευτές. Ο κ. Τσίπρας αναγνωρίζει τον κίνδυνο και έχει πει ότι ενδεχομένως να θέσει τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις σε δημοψήφισμα


Αυτό θα μπορούσε να εκληφθεί ως: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η κόλαση που θα αντιμετωπίσει το ελληνόφωνο τσίρκο αν χρεοκοπήσει υπερήφανα!!!

ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΟΙ ΔΡΑΧΜΟΛΑΓΝΟΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ  ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ..
Αργεντινoύ συγγραφέα

Όταν ο πρόεδρος της Αργεντινής Αδόλφο Ροντρίγκες Σαά είπε στο Κογκρέσο πως η χώρα του αναστέλλει τις πληρωμές του εξωτερικού χρέους στις 23 Δεκεμβρίου του 2001, όλοι πήδηξαν από χαρά. Σύντομα άρχισαν να φώναζαν εν χορώ: «Ar-gen-ti-na!».  


Σήμερα, είναι η Ελλάδα, με επικεφαλής μία πρόσφατα εκλεγμένη λαϊκιστική κυβέρνηση της αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ, που προτίθεται να προβεί σε μια παρόμοια δραστικά μονομερή διακήρυξη ανεξαρτησίας από τους ξένους πιστωτές και τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα.  


Οικονομολόγοι όπως ο Nouriel Roubini, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, έχουν από καιρό υποστηρίξει ότι «η Ελλάδα θα πρέπει να χρεοκοπήσει και να εγκαταλείψει το ευρώ», χρησιμοποιώντας «μέτρα σε στυλ Αργεντινής» για την πρόληψη «μιας άτακτης εξόδου». Αντί να πέσει ο ουρανός να την πλακώσει, υποστηρίζουν, η οικονομία της Αργεντινής μόλις επέστρεψε στην ευημερία. Η Ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμά της. 


 Αλλά ήταν τα χρόνια που ακολούθησαν πραγματικά τόσο ρόδινα για τους ανθρώπους της Αργεντινής???


Η πρώτη ημέρα του μεγάλου πειράματος ήταν πολύ συγκινητική. Ο Ροντρίγκες Σαά επευφημήθηκε στην Γενική Συνομοσπονδία Εργατών της Αργεντινής. «Πιστεύω στην κοινωνική δικαιοσύνη» διακήρυξε ο πρόεδρος, μέσα σε εκστατικές ζητωκραυγές. «Πιστεύω στο επαναστατικό πάθος της Μαρία Εύα Ντουάρτε ντε Περόν». Ο πρόεδρος επικαλέστηκε την Εβίτα, την ανεπίσημη αγία των «descamisados» της Αργεντινής, για να αποστασιοποιηθεί από το σοκαριστικό δόγμα της ελεύθερης αγοράς του Περονιστή προκατόχου του με τη Ferrari, Κάρλος Μένεμ, ο οποίος ήταν πρόεδρος από το 1989 έως το 1999. 


Ο Μένεμ ιδιωτικοποίησε κρατικά περιουσιακά στοιχεία και απελευθέρωσε την εργατική νομοθεσία, αλλά απέτυχε να τοποθετήσει οποιοδήποτε κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας κάτω από το αυξανόμενο στρατό των ανέργων, όταν ήρθε η ύφεση.


Μέχρι το 2001, το έθνος είχε παγιδευτεί σε ένα οδυνηρό χωνευτήρι ύφεσης και πληθωρισμού. Για τον Ροντρίγκες Σαά η υπαναχώρηση από ένα φαινομενικά ανυπέρβλητο εξωτερικό χρέος φάνηκε μια πολύ καλύτερη ιδέα από τη μείωση μισθών και επιδομάτων των εργαζομένων. Κάλεσε επίσης τους Αργεντινούς με μια επαναστατική κραυγή ανεξαρτησίας να βγουν από τους όρους που επιβάλλονταν από τους ξένους δανειστές.


Η αίσθηση του θριάμβου ήταν βραχύβια. Μια εβδομάδα μετά την ανακοίνωση της χρεοκοπίας, ο Ροντρίγκες Σαά παραιτήθηκε. Σύντομα, η Αργεντινή έπεσε σε εφιαλτικό χάος.


Η οικονομική δραστηριότητα είχε παραλύσει, οι τιμές στα σούπερ μάρκετ πήγαν στα ύψη και οι φαρμακευτικές εταιρείες απέσυραν τα προϊόντα τους, καθώς το πέσο έχασε τα τρία τέταρτα της αξίας του έναντι του δολαρίου. 


Με τις ιδιωτικές ιατρικές ασφαλιστικές εταιρείες ουσιαστικά χρεοκοπημένες και το δημόσιο σύστημα υγείας στο χείλος της κατάρρευσης, απολύτως αναγκαία φάρμακα για τον καρκίνο, τον ιό HIV και καρδιακές παθήσεις σύντομα είχαν ελλείψεις.  


Η ινσουλίνη για περίπου 300.000 διαβητικούς της χώρας εξαφανίστηκε από τα ράφια των φαρμακείων.


Με την οικονομία σε ελεύθερη πτώση, περίπου ο μισός πληθυσμός της χώρας ήταν κάτω από το όριο της φτώχειας


Η μεσαία τάξη της χώρας ξεχύθηκε στους δρόμους κατά χιλιάδες, χτυπώντας κατσαρόλες και τηγάνια, και απηχώντας την κοινωνική κατάρρευση της Αργεντινής. «Από ‘δω και στο εξής, θα κοιμάμαι με μια κατσαρόλα κάτω από το κρεβάτι μου» είπε μια γυναίκα με υπερηφάνεια, διακηρύσσοντας τη δέσμευσή της στο κίνημα διαμαρτυρίας.


Η έλλειψη ρευστότητας στις τράπεζες είχε ήδη αναγκάσει την στερημένη από πόρους κυβέρνηση να εφαρμόσει τα πιο δρακόντεια οικονομικά μέτρα στην ιστορία της Αργεντινής: 


Καταθετικοί λογαριασμοί συνολικού ύψους 66 δις δολ. πάγωσαν σε ολόκληρη τη χώρα. Οι καταθέτες άρχισαν να διαμαρτύρονται στις τράπεζες. Ένας άνδρας πήγε σε μια τράπεζα με μία ράβδο δυναμίτη, απαιτώντας τις αποταμιεύσεις του για να πληρώσει τα ιατρικά έξοδα για την σοβαρά άρρωστη σύζυγό του. Σύντομα, οι περισσότερες τράπεζες της Αργεντινής είχαν οχυρωθεί με χοντρά ξύλινα πάνελ, στα οποία οι καταθέτες χτυπούσαν οργισμένοι τις κατσαρόλες και τα τηγάνια τους.


Οι πλούσιοι Αργεντινοί μπορούσαν να ξεφύγουν από τους περιορισμούς:  

Στα πίσω δωμάτια, οι κάτοχοι των μεγάλων λογαριασμών ήταν σε θέση να αποσύρουν ανεπίσημα χιλιάδες δολάρια τη φορά, ή ακόμα και να προστατεύσουν τις αποταμιεύσεις τους στέλνοντάς τες στο εξωτερικό, μέσω μιας αυξανόμενης μαύρης αγοράς.


Για τους υπόλοιπους, ξεφύτρωσαν εκατοντάδες κέντρα ανταλλαγής προϊόντων σε όλη τη χώρα. Μερικά είχαν το μέγεθος εμπορικών κέντρων και δημιουργήθηκαν σε εγκαταλελειμμένα εργοστάσια. Χιλιάδες απελπισμένοι Αργεντινοί χωρίς μετρητά συνέρρεαν σε αυτά. Ένα άνοιξε απέναντι από το Άλτο Παλέρμο, ένα από τα πιο μοδάτα εμπορικά κέντρα που χτίστηκαν κατά τη διάρκεια της ελεύθερης αγοράς της δεκαετίας του '90.  


Σε αυτοσχέδιους πάγκους, ανταλλάσσαν κουρέματα με συνεδρίες ψυχανάλυσης, μηλόπιτες με ρούχα. 


Μέχρι τις αρχές του 2002, το δίκτυο των κέντρων αριθμούσε δεκάδες χιλιάδες σκυθρωπά μέλη. Όταν η προσφορά των πέσος στέρεψε λόγω του παγώματος των τραπεζικών καταθέσεων, μερικά από τα μεγαλύτερα κέντρα ανταλλαγής άρχισαν να τυπώνουν το δικό τους νόμισμα, το crédito.


Τελικά, η Αργεντινή ανάκαμψε. Μέχρι το 2004, η οικονομία άνθησε και πάλι κάτω από ένα νέο Πεορνιστή πρόεδρο, τον Νέστορ Κίρχνερ, ο οποίος κοίταζε απευθείας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και εφάρμοσε το δικό του εμπορικό σήμα οικονομικής κοινής λογικής.


Μπορεί οι ιστορικοί να αποφασίσουν κατά πόσο η συντριβή οφείλεται στην προκλητική χρεοκοπία της Αργεντινής και κατά πόσο στην ανεύθυνη εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων της ελεύθερης αγοράς της εποχής Μένεμ. Αλλά το τίμημα της χρεοκοπίας ήταν σκληρό για αυτούς που έχασαν τα πάντα, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκαν στην κατώτερη μεσαία τάξη, που δεν είχαν τους πόρους για να επιβιώσουν από το πάγωμα των τραπεζικών αναλήψεων. Πολλές οικογένειες που ξέμεναν από μετρητά αναγκάστηκαν να πουλήσουν τα σπίτια τους σε εξευτελιστικές τιμές σε όσους ήταν σε καλύτερη θέση και εξακολουθούσαν να έχουν πρόσβαση σε έτοιμα χρήματα.


Οι Έλληνες καλά θα κάνουν να: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H τελευταία παρτίδα της Ελλάδας... (Greek endgames)


Υπάρχει μια αίσθηση πως η αναμέτρηση Ελλάδας-ευρωζώνης πλησιάζει σε κάποιου είδους τέλος. Ποιο θα είναι αυτό; 


Ο Charles Wyplosz δίνει τις πιθανότητες. Για να αποφευχθεί η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη χρειάζεται είτε


 α) να αποφευχθεί η χρεοκοπία της Ελλάδας, ή 


 β) να διασφαλιστεί ότι θα είναι διαχειρίσιμο το bank run που κατά πάσα πιθανότατα θα ακολουθούσε μια χρεοκοπία. 


Για τον Wyplosz και οι δυο περιπτώσεις χρειάζονται επαρκή χρηματοδότηση από την ευρωζώνη


Στην πρώτη περίπτωση με τη μορφή της αναχρηματοδότησης του χρέους που λήγει το καλοκαίρι –το οποίο σε μεγάλο βαθμό ανήκει στην ΕΚΤ- και στην δεύτερη με τη μορφή άνευ όρων ύστατου δανεισμού των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ.


Καθώς η χρεοκοπία του κράτους θα καθιστούσε μεγάλο μέρος των στοιχείων ενεργητικού των τραπεζών μη επιλέξιμα ως ενέχυρα για την χρηματοδότηση από την ΕΚΤ, ο Wyplosz υποστηρίζει πως η δεύτερη επιλογή ουσιαστικά γυρίζει στην πρώτη, και στην ανάγκη να αποτραπεί η χρεοκοπία.


Το ποσό της περαιτέρω ρευστότηταw που μπορεί να χορηγηθεί νόμιμα δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο. Ευτυχώς, ο Eric Dor μόλις έβγαλε τα νούμερα για τα ενέχυρα των ελληνικών τραπεζών που εξαρτώνται από το κράτος. Τα πάντα εξαρτώνται από το τι «κούρεμα» θα απαιτήσει η ΕΚΤ να εφαρμόσει η Τράπεζα της Ελλάδος μετά από χρεοκοπία της Ελλάδας. Ο μέσος όρος τώρα είναι γύρω στο 40%, που αφήνει περιθώριο για επιπλέον ρευστότητα ύψους 50 δις. ευρώ από την Κεντρική Τράπεζα. Αν η χρεοκοπία οδηγούσε σε επιβολή «κουρέματος» 75%, το νούμερο αυτό θα μειώνονταν στα 10 δις. ευρώ –ποσό μικρό, αν οι τράπεζες έρθουν αντιμέτωπες με bank run. Στο 90%, το ποσό της ρευστότητας που θα παρέχονταν θα ήταν λιγότερο απ' ότι σήμερα, και οι τράπεζες θα έπρεπε να δώσουν πίσω μέρος του.


Δεν τελειώνει όμως εδώ η υπόθεση:


Πρώτον, η ΕΚΤ θα μπορούσε να επιτρέψει «κούρεμα» μικρότερο του 75% αν το ελληνικό κράτος εκπληρώσει εν μέρει τις υποχρεώσεις του. 


Δεύτερον, οι ελληνικές τράπεζες θα μπορούσαν υποθέτουμε να τιτλοποιήσουν μέρος των δανείων του ιδιωτικού τομέα και να τα «περάσουν» ως ενέχυρα. 


Τρίτον, η επιβολή ελέγχου στην κίνηση κεφαλαίων θα περιόριζε την ανάγκη για ρευστότητα. 


Και φυσικά, τέταρτον, οι τράπεζες μπορούν να αναδιαρθρωθούν –σε μεγάλο βάρος των καταθετών- για να μειωθεί η ανάγκη τους για ρευστότητα και να αυξηθεί η επιλεξιμότητά τους για ρευστότητα. 


Όλες αυτές οι επιλογές θα μπορούσαν να συνδυαστούν.


Ομολογουμένως, δεν θα ήταν «όμορφο». Έτσι, πράγματι κάνει την έξοδο της Ελλάδας να φαίνεται πραγματική πιθανότητα. 


Αυτό δεν είναι κάτι που θα πρέπει να καλωσορίζουμε. Αυτοί που νομίζουν πως μια επιστροφή στη δραχμή θα ήταν καλή για την Ελλάδα, θα πρέπει να κοιτάξουν τι συνέβει στην Αργεντινή όταν εγκατέλειψε τη σύνδεση με το δολάριο.


Η υποτίμησή της δεν βελτίωσε το εμπορικό ισοζύγιο (που βασίζονταν κυρίως στην εκρηκτική άνοδο των εμπορευμάτων), αλλά αντιθέτως αναδιένειμε τον πλούτο σε αυτούς που ήταν περισσότερο πιθανό να τον επενδύσουν παρά να τον δαπανήσουν. Η αύξηση στις εγχώριες επενδύσεις βοήθησε την ανάπτυξη της Αργεντινής, όμως αυτός είναι ένας τύπος ανάκαμψης που η ολιγαρχική Ελλάδα χρειάζεται, όσο θα χρειάζονταν άλλον έναν Πελοποννησιακό Πόλεμο.


Έπειτα, υπάρχει η επίπτωση που θα είχε το Grexit στην υπόλοιπη ευρωζώνη, δηλαδή η απόδειξη ότι το ευρώ δεν είναι «μη αναστρέψιμο»:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα επικείμενα defaults της Ελλάδας



Όταν σκεφτόμαστε τα διλήμματα της Ελλάδας, δύο πραγματικότητες από έρευνα των Reinhart και Rogoff (2009) είναι πολύ σημαντικά:
 
-Οι αθετήσεις πληρωμής δημόσιου χρέους είναι αρκετά «πεζή» εξέλιξη


-Η Ελλάδα είναι παραδοσιακά ο μεγαλύτερος defaulter παγκοσμίως.

 
Αυτό που καθιστά το επικείμενο γεγονός ενδιαφέρον, είναι ότι θα είναι η πρώτη φορά που μια χρεοκοπία θα λάβει χώρα εντός μιας νομισματικής ένωσης.

 
Η κρίσιμη παρατήρηση είναι ότι δεν υπάρχει αυτόματος σύνδεσμος μεταξύ μιας χρεοκοπίας και της ιδιότητας μέλους μιας νομισματικής ένωσης


Όπως γνωρίζουμε από προηγούμενες εμπειρίες κρατικής χρεοκοπίας εντός της νομισματικής ένωσης  του δολαρίου –από τις χρεοκοπίες της Κομητείας του Orange στην Καλιφόρνια και του Ντιτρόιτ στο Μίσιγκαν- μια υπό-κεντρική κυβέρνηση μπορεί να κηρύξει στάση πληρωμών και να διατηρήσει το νόμισμα. Τα μοναδικά χαρακτηριστικά τέτοιων συμβάντων είναι ότι  


1) μια υποτίμηση της ισοτιμίας δεν μπορεί να βοηθήσει να μεταφερθούν οι δαπάνες στην παραγωγή της περιοχής που χρεοκοπεί


2) δεν υπάρχει τοπική κεντρική τράπεζα να παράσχει ρευστότητα τόσο στην κυβέρνηση όσο και στις εμπορικές τράπεζες στη διάρκεια της σκληρής φάσης της χρεοκοπίας.
 

Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να δελεαστεί και να επαναφέρει το παλαιό δικό της νόμισμα, αλλά το βραχυπρόθεσμο κόστος είναι πιθανό να ξεπεράσει κατά πολύ τα βραχυπρόθεσμα οφέλη, όπως εξηγεί ο Eichengreen (2010).


Μια ιδέα του τι θα μπορούσε να περιμένει την Ελλάδα, δίνεται από τον Levy Yeyati (2011) στην περιγραφή του πώς η Αργεντινή εγκατέλειψε την σύνδεση του νομίσματός της με το δολάριο, μια ευκολότερη περίπτωση, δεδομένου ότι το εθνικό νόμισμα υπήρχε ήδη. Το παράδειγμα της  Αργεντινής θα πρέπει να προειδοποιήσει τις ελληνικές αρχές για την πολιτική αναταραχή που θα μπορούσε να ακολουθήσει ύστερα από μια χρεοκοπία.
 

Μακροπρόθεσμα ωστόσο, μια πολύ υποτιμημένη δραχμή θα μπορούσε να ανυψώσει την ελληνική οικονομία και ασφαλώς, η χώρα θα μπορούσε να εκτιμήσει την νομισματική ανεξαρτησία μετά από την τραυματική εμπειρία της στο εσωτερικό της ευρωζώνης.

 
Βασικά, η ανταλλαγή είναι ένα μεγάλο σοκ και ένας ακόμη χρόνος δυστυχίας σε σχέση με την απομάκρυνση για πάντα από τα δεσμά της ευρωζώνης. Η ισορροπία των ωφελειών είναι δύσκολο να εκτιμηθεί από τη στιγμή που εξαρτάται πολύ από θεσμικά ζητήματα που δεν είναι σαφή τώρα. Τα βασικά ερωτήματα είναι:

 
Θα είναι η Ελλάδα σε θέση να τηρήσει τελικά τη δική της δημοσιονομική πειθαρχία και η κεντρική της τράπεζα θα εφαρμόσει υψηλής ποιότητας νομισματική πολιτική;


Μπορεί η ευρωζώνη να αντλήσει διδάγματα από ένα Grexit και να τροποποιήσει τις πολιτικές και τη διακυβέρνησή της;

 
Βραχυπρόθεσμα, μετά από μια πρώτη αθέτηση πληρωμών, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να ισοσκελίσει τα βιβλία της διότι κανένας δεν θα της δανείσει τίποτα πλέον. «Ο ισοσκελισμός των βιβλίων» μπορεί να σημαίνει διαφορετικά πράγματα ωστόσο.

 
Μια επιλογή είναι να εμφανίσει έναν συνολικά ισοσκελισμένο προϋπολογισμό, συνεχίζοντας ως εκ τούτου την εξυπηρέτηση του χρέους μετά από το αρχικό κύμα των αθετήσεων πληρωμών.

 
Οι πρόσφατες εκτιμήσεις για το 2015 κάνουν λόγο για έλλειμμα 3,5% του ΑΕΠ, μια απίθανη τεράστια βελτίωση σε σχέση με το 12% του προηγουμένου έτους.


Άλλη μία επιλογή είναι να ισορροπήσει τον πρωτογενή προϋπολογισμό, το οποίο σημαίνει μη εξυπηρέτηση του χρέους.

 
Ο πρωτογενής προϋπολογισμός επρόκειτο να ισοσκελιστεί στο 2014. Με την ανάπτυξη να επιστρέφει στην ευρωζώνη το 2015 και με το τέλος της δημοσιονομικής συρρίκνωσης των τελευταίων ετών, αυτό είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί εάν η κυβέρνηση δεν εφαρμόσει πολλές από τις προεκλογικές της υποσχέσεις.

 

Ένας ισοσκελισμένος πρωτογενής προϋπολογισμός θα προστάτευε την κυβέρνηση από τις εξωτερικές πιέσεις αλλά το μέγεθος των αθετήσεων πληρωμών θα μεγάλωνε. Υποστηρίζεται ότι διάφορες αναδιαρθρώσεις χρέους έχουν επιμηκύνει την μέση διάρκεια ζωής σε περισσότερα από 15 χρόνια και έχουν παράσχει μια 10ετή περίοδο χάριτος για την αποπληρωμή του κεφαλαίου, και ακόμη και για την πληρωμή τόκων στο EFSF. Και πάλι, η εξυπηρέτηση χρέους παραμένει μη αμελητέα, ιδιαίτερα για το υπόλοιπο του έτους, με την εξυπηρέτηση του χρέους να εκτιμάται περίπου στα 20 δισ. δολάρια (8,5% του ΑΕΠ). Θα υποχωρήσει κάπως τα επόμενα λίγα χρόνια, αλλά όχι πολύ.
 

Κατά κάποιο τρόπο, μια αναδιάρθρωση χρέους, με μεγάλη λήξη, θα πρέπει να ακολουθήσει. Δεν υπάρχει τίποτα καινούριο εδώ. Περισσότερη ιστορία υπάρχει στο πώς μια κρατική χρεοκοπία μπορεί να αντιμετωπιστεί εντός της ευρωζώνης.
 

Κρατική χρεοκοπία εντός της ευρωζώνης;
 

Υπό κανονικές συνθήκες, μια χώρα της οποίας η κυβέρνηση έχει αθετήσει πληρωμές αλλά δεν χρειάζεται χρηματοδότηση, μπορεί να παραμείνει εντός της νομισματικής ένωσης. 


Τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, εάν υπάρχουν, αντιστοιχούν σε δανεισμό του ιδιωτικού τομέα. Είναι πλήρως χρηματοδοτούμενα, διαφορετικά δεν θα συνέβαιναν. Στην περίπτωση της Ελλάδας, σειρά πραγμάτων πρέπει να συμβεί για να ευημερήσει η χώρα μακροπρόθεσμα, αλλά δεν υπάρχει άμεση μακροοικονομική πίεση που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την θέση της στην ευρωζώνη.

 
Οι συνθήκες δεν είναι κανονικές ωστόσο, και μια χρεοκοπία θα μπορούσε να επιδεινώσει μια ήδη παρακινδυνευμένη κατάσταση.

 
Πολλοί άνθρωποι φαίνεται ότι εξισώνουν μια αθέτηση πληρωμής με μια έξοδο από την ευρωζώνη. Αυτό είναι ένα παράδειγμα αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Εάν οι Έλληνες πιστεύουν ότι αυτό πραγματικά θα συμβεί, δεν θα θέλουν να έχουν τις αποταμιεύσεις τους στα ελληνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Στην πραγματικότητα, ήδη τα μεταφέρουν. Από τον Δεκέμβριο του 2014, όταν έγινε προφανές το αποτέλεσμα των επικείμενων εκλογών, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, έχουν αποσύρει περίπου το ένα πέμπτο των τραπεζικών τους λογαριασμών. Μια αθέτηση πληρωμής θα μπορούσε να ενεργοποιήσει ένα πλήρες bank run στις ήδη αποδυναμωμένες ελληνικές τράπεζες.

 
Δεν υπάρχει πολύ μεγάλη συζήτηση για το πώς να αντιμετωπιστεί ένα bank run.

 
Πρώτον, προτού κηρυχθεί μια χαοτική, με διάρκεια, τραπεζική αργία, πρέπει να περιοριστούν οι εκταμιεύσεις από τις τράπεζες, κάτι που μπορεί –μπορεί και όχι- να απαιτεί περιορισμούς στην εκροή κεφαλαίων.

 
Δεύτερον, οι αρχές πρέπει να κινηθούν επειγόντως για να σταθεροποιήσουν το τραπεζικό σύστημα.

 
Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει έκτακτο δανεισμό μεγάλης κλίμακας σε φερέγγυες τράπεζες και την εξαγορά των αφερέγγυων τραπεζών. Σε μια τέτοια κατάσταση, ο καθορισμός της τραπεζικής φερεγγυότητας είναι περισσότερο τέχνη παρά επιστήμη, επομένως η αξιολογική κρίση είναι αναπόφευκτη.  


Αλλά ποιες είναι οι αρχές;


Η κυβέρνηση που χρεοκόπησε και η κεντρική τράπεζα. Είτε η κυβέρνηση λαμβάνει επείγουσα χρηματοδότηση, κάτι που είναι πιθανό να αποκλειστεί, είτε η κεντρική τράπεζα πρέπει να επωμιστεί τον λογαριασμό εξ ολοκλήρου από μόνη της. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει την ΕΚΤ. Όπως υποστήριξε πειστικά ο De Grauwe (2011), η κρίση κρατικού χρέους συνέβη απλώς διότι το ευρώ ήταν ένα ξένο νόμισμα για τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης.

 
Εάν, σε περίπτωση ενός bank run, η ΕΚΤ δεν δράσει ως δανειστής έσχατης ανάγκης, η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να αφήσει το ευρώ, κάτω από τις πιο δυσμενείς περιστάσεις.

 
Από την έναρξη του αργού bank-run, η ΕΚΤ αμφιταλαντεύεται. Ο ELA, αφήνει αρκετά περιθώρια στα χέρια της κεντρικής τράπεζας. Έχει ένα ανώτατο όριο, το οποίο έχει αυξήσει επανειλημμένως. Πρέπει να κατατάξει τι είναι αποδεκτό ως collateral και η λίστα έχει διευρυνθεί επανειλημμένως. Από τη στιγμή που μεγάλο μέρος των collateral των ελληνικών τραπεζών σύντομα πρόκειται να αθετηθεί, είναι κατανοητό ότι η ΕΚΤ προχωράει με προσοχή.
 
Όταν, ύστερα από μια αθέτηση πληρωμής, το bank run είναι σε εξέλιξη, κατ’αρχήν τα ελληνικά ομόλογα δεν θα είναι αποδεκτά στην ΕΚΤ, και χωρίς να υπάρχει κεντρική τράπεζα να δράσει ως δανειστής ύστατης στιγμής, η προφητεία του Grexit θα έχει γίνει πραγματικότητα. Αυτό που σημαίνουν όλα αυτά, είναι ότι, εάν στόχος είναι να αποφευχθεί ένα Grexit, δεν είναι δυνατό να περιμένουμε να συμβεί μια αθέτηση πληρωμής.
 
Αποφυγή του Grexit σημαίνει αποφυγή αθέτησης πληρωμής ή στήριξη σε έναν δανειστή ύστατης στιγμής
 
 
Ο φαύλος κύκλος που υποστηρίζει την αυτοεκπληρούμενη προφητεία πρέπει να σπάσει τώρα. Αυτό σημαίνει ότι αποκλείεται είτε την πρώτη είτε την τελευταία φάση του κύκλου.

 
Ο τρόπος για να αποφευχθεί η πρώτη φάση, default, είναι να ανακονώσει μια συμφωνία επι της αρχής για τη μείωση του δημοσίου χρέους της ελληνικής κυβέρνησης.


Ο τρόπος για να αποφευχθεί το τελευταίο βήμα, ένα Grexit, είναι να ανακοινωθεί ότι είναι διαθέσιμοι οι πόροι για την ματαίωση ενός bank run.

 
Αυτές οι ανακοινώσεις πρέπει να είναι άνευ όρων –ανεξαρτήτως από μια συμφωνία για ένα πρόγραμμα βοήθειας- διότι φαίνεται ότι μια τέτοια συμφωνία είναι ανέφικτη.

 
Τελικές παρατηρήσεις:
 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πέντε χρόνια μετά το "Καστελόριζο" η Ελλάδα είναι πιο κοντά από ποτέ στο χείλος του γκρεμού



Πέντε χρόνια μετά το μεγαλύτερο πακέτο διάσωσης στην ιστορία, η Ελλάδα είναι πιο κοντά στο χείλος του γκρεμού από ποτέ, με το χρόνο να τελειώνει για την αποτροπή μίας πτώχευσης που θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει όχι μόνο την ευρωζώνη, αλλά και την παγκόσμια οικονομία



Oταν η Ευρώπη και το ΔΝΤ συμφώνησαν αρχικά να διασώσουν την Ελλάδα, στις 2 Μαΐου του 2010, το σχέδιο ήταν να επιστρέψει η χώρα στην ανάπτυξη και τις αγορές ομολόγων μέσα σε τρία χρόνια. Αντί για αυτό, μισή δεκαετία και 245 δισεκατομμύρια αργότερα, οι δύο πλευρές έχουν φτάσει σε αδιέξοδο. 


Παρότι η Ελλάδα έχει ξαναφτάσει κοντά στην κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το ιδεολογικό χάσμα ποτέ δεν υπήρξε βαθύτερο: Η άρνηση της κυβέρνησης να επιβάλει σε μία εξαντλημένη κοινωνία περαιτέρω λιτότητα, στην οποία επιμένουν οι δανειστές, έχει δημιουργήσει ένα αδιέξοδο που έχει παγώσει τη χρηματοδότηση της Ελλάδας και έχει αδειάσει τα ταμεία της



Η αντιπαράθεση είναι η πιο δραματική ένδειξη του πώς το ευρώ, που αποσκοπούσε στην εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενότητας, στην πραγματικότητα έχει προωθήσει τις πολιτικές διαφορές ανάμεσα στους δανειστές και τις χρεωμένες χώρες της ηπείρου και ανάμεσα στους ψηφοφόρους και το πολιτικό κατεστημένο.  


Οι χώρες που μόλις τώρα αρχίζουν να ανακάμπτουν από τη μακρά οικονομική ύφεση στην Ευρώπη, από το 2008, εξακολουθούν να εξοργίζονται με τη γερμανικής έμπνευσης λιτότητα που οι αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιδιώκουν να επιβάλουν.



Τις τελευταίες ημέρες όμως οι δύο πλευρές έχουν εντείνει τις προσπάθειές τους να γεφυρώσουν το χάσμα. Αυτό δείχνουν τόσο οι  δηλώσεις του Μπενουά Κερέ, ότι η ΕΚΤ ίσως αυξήσει το όριο αγοράς εντόκων γραμματίων από τις τράπεζες, αν υπάρξει συμφωνία, όσο  και οι αλλαγές στην ελληνική ομάδα διαπραγμάτευσης. 


Σε αυτό το ζήτημα  η Ελλάδα έβαλε στο περιθώριο κάποιους μαχητικούς αξιωματούχους, ανάμεσά τους τον ντόμπρο υπουργό Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη, καθώς προσπαθεί να επιδιορθώσει μία ατμόσφαιρα δυσπιστίας



Όμως, οι βαθιές ιδεολογικές διαφορές και οι συγκρουόμενοι πολιτικοί περιορισμοί στην Ελλάδα και τους δανειστές, με επικεφαλής τη Γερμανία, δημιουργούν τεράστιες προκλήσεις για τη «δίδυμη» συμφωνία για να κρατηθεί η Ελλάδα στη ζωή: την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος διάσωσης και την υιοθέτηση ενός νέου. 


Οι ΗΠΑ και άλλοι πέρα από την Ευρώπη ανησυχούν ότι μία έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ μπορεί να προκαλέσει κύματα σοκ στις αγορές, βλάπτοντας την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη.  


Στην Αμερική, κάποιοι φοβούνται ότι οι Ευρωπαίοι ομόλογοί τους είναι επικίνδυνα εφησυχασμένοι.



Αν πάντως το χάσμα Ελλάδας πιστωτών παραμείνει αγεφύρωτο,  το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος συζητείται ανοιχτά. 


Οι αναλυτές εκτιμούν πως το αβέβαιο αποτέλεσμά του θα μπορούσε να επιταχύνει τη σταθερή εκροή καταθέσεων από τις ελληνικές τράπεζες, πυροδοτώντας ένα πλήρες bunk run που θα αναγκάσει την Ελλάδα να επιβάλει ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων


Επιπλέον: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα 11 νέα... ευφυολογήματα μετά το Grexit σύμφωνα με το Foreign Policy - Ρεζίλι των σκυλιών μας έχουν κάνει οι τσαμπουκαλεμένοι γραφικοί που παριστάνουν τους διαπραγματευτές και μας οδηγούν στη δραχμή...


Πρώτα είχαμε το Grexit την ενοχλητικά πανταχού παρούσα λέξη για όλες της χρήσης, που περιγράφει την πιθανότητα η Ελλάδα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη λόγω των οικονομικών της προβλημάτων. Και το γεγονός ότι οι διαπραγματεύσεις της προηγούμενης εβδομάδας κύλισαν σε τεταμένο κλίμα έδωσε νέα τροφή για... ευφυολογήματα, όπως Grimbo, Gredge και Grexhaustion.


Καθώς η Ελλάδα κινείται προς την χρεοκοπία, και οι λέξεις για όλες τις χρήσεις πιθανότατα θα συνεχίσουν να εμφανίζονται, το Foreign Policy παρουσιάζει αυτές που περιγράφουν μια κρίση που δεν δείχνει σημάδια επίλυσης.


Hide and go Greek (κρυφτό αλά Ελληνικά): ουσιαστικό. Ένα παιχνίδι όπου οι έλληνες πολιτικοί ηγέτες λένε στους πιστωτές ότι θα τους πληρώσουν, και στη συνέχεια κρύβονται όταν οι πιστωτές εμφανίζονται στην πόρτα τους.


Gremageddon (κατά το Αρμαγεδδών): ουσιαστικό. Η τελευταία μάχη μεταξύ του Καλού και του Κακού πριν φύγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη.


Grexodus (κατά το Έξοδος): ουσιαστικό. Μια μαζική κίνηση Ελλήνων από την Ελλάδα προς χώρες που δεν έχουν χρέος που να ισοδυναμεί με το 175% του ΑΕΠ τους. Ορισμένες φορές αναφέρεται και ως grevacuation (από το εκκένωση). Είναι και τραγούδι του Bob Marley.


Grepidemic (κατά το Επιδημία): ουσιαστικό. Μια διαδεδομένη αρρώστια που κυκλοφορεί στους εσωτερικούς κύκλους της ελληνικής κυβέρνησης και των τραπεζών. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν την απώλεια της ικανότητας να αποπληρωθεί στην ώρα του το χρέος. Δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία.


Grentrenched (κατά την Περιχαράκωση): επίθετο. Όρος που περιγράφει αυτό που συμβαίνει όταν μια κυβέρνηση «κολλάει» στο χρέος, δεν μπορεί να βγει, και προσπαθεί να παρατείνει τις λήξεις κάθε φορά που πλησιάζει η ημέρα της πληρωμής.


Grepicenter (κατά το Επίκεντρο): ουσιαστικό. Το κεντρικό και πιο δυσάρεστο σημείο της ελληνικής κρίσης χρέους.


Grecian Burn (Ελληνικό κάψιμο): προσβολή. Tο να κατηγορείς άλλον για τα δικά σου οικονομικά προβλήματα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O τσαμπουκαλεμένος γραφικός επί τω κωμικό του έργο (2)

Τoυ Ίνγκραμ Πιν / FINANCIAL TIMES

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O τσαμπουκαλεμένος γραφικός επί τω κωμικό του έργο (1)

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Δεν πληρώνω» διόδια και για τους βουλευτές του χρεοκοπημένου κωλοχανείου! - Η κ@ρ10λ@ η Μέρκελ μας φταίει!!!

Στο κίνημα «δεν πληρώνω» έχουν ενταχθεί και οι βουλευτές, οι οποίοι πλέον απαλλάχθηκαν και από το κόστος των διοδίων! Τουλάχιστον αυτό προκύπτει από έγγραφο που ανέβηκε στην Κοινοβουλευτική Διαφάνεια, καθώς η Βουλή θα διαθέσει το ποσό των 36.000 ευρώ για να καλύψει τα έξοδα των διοδίων των βουλευτών που διαμένουν στην περιφέρεια

Η εν λόγω απόφαση φέρει την υπογραφή του γενικού γραμματέα της Βουλής Γιώργου Θαλάσση, όμως η διευκόλυνση είχε ξεκινήσει από εποχής προεδρίας του Ευάγγελου Μεϊμαράκη.

Αρκετοί τότε ήταν αυτοί που είχαν διαμαρτυρηθεί ότι θα πρέπει να εξισωθεί το αντίτιμο όσων μετακινούνται με το αεροπλάνο με όσους χρησιμοποιούν το αυτοκίνητο, λόγω έλλειψης κοντινού αερολιμένα. Συνεπώς, βρέθηκε η λύση, η οποία δεν ήταν άλλη από το να καλύπτεται στους εκ περιφέρειας βουλευτές (και) το ποσό των διοδίων για να μην υπάρχει κανένας... παραπονούμενος! Και όλα αυτά, την ώρα που στη Βουλή έχει ανοίξει η συζήτηση για τα βουλευτικά αυτοκίνητα, τα οποία, όπως όλα δείχνουν, από τον Σεπτέμβριο, οπότε λήγει η σχετική σύμβαση με την εταιρία εκμίσθωσης, θα αποτελέσουν παρελθόν

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Είναι χρεοκοπημένη χώρα αυτή;


Εικόνα πρώτη: Πέμπτη απόγευμα, παραμονή Πρωτομαγιάς. Οι δρόμοι που οδηγούν στις εξόδους της Αθήνας έχουν πήξει. Η πρόσβαση στην εθνική οδό (Κηφισού) από τον παραλιακό δρόμο είναι μαρτυρική. Το μποτιλιάρισμα ξεκινάει από την αρχή της, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Προσπαθώ να φτάσω μέχρι τον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων, για να πάρω την κόρη μου που έρχεται από την Πάτρα. Αδύνατον. Πήρε ταξί. Στην πρώτη έξοδο βγαίνω και γυρίζω πίσω.

Εικόνα δεύτερη: Ο ταξιτζής μού λέει: «Η μισή Αθήνα είναι με μια βαλίτσα στο χέρι. Φεύγουν. Όλοι οι δρόμοι είναι μποτιλιαρισμένοι. Έχω χρόνια να δω τέτοιο πράγμα».

Εικόνα τρίτη: Ανήμερα την Πρωτομαγιά. Έχω εικόνα από τους δρόμους που οδηγούν στα νότια. Από τις 10 το πρωί και μετά, ουρές παντού (Παραλιακή, Βουλιαγμένης, Αττική Οδός, Λαυρίου-Σουνίου) μέχρι το Σούνιο.

Εικόνα τέταρτη: Οι ταβέρνες και οι καφετέριες σε όλο το παραλιακό μέτωπο και μέχρι το Λαύριο γεμάτες. Μεταξύ 2 και 4 το απόγευμα ούτε με μέσον δεν βρίσκεις καρέκλα.

Το ερώτημα που τίθεται στην παρέα, μεταξύ σοβαρού και αστείου: Αν η… Μέρκελ είχε τη δυνατότητα να δει αυτήν την εικόνα, μεταμφιεσμένη ως άλλος Χαρούν Αλ Ρασίντ, τι θα έλεγε; 

 «Μα, είναι χρεοκοπημένη χώρα αυτή;».

Ξέρω ότι κάποιος μπορεί να πει ότι πρόκειται για απλουστευτική προσέγγιση. Και ότι δίπλα στις εκατοντάδες χιλιάδες (ή και εκατομμύρια), που μετακινήθηκαν την Πρωτομαγιά, άλλοι τόσοι δεν πήγαν πουθενά. Ότι δίπλα σ’ αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να ξοδέψουν από μερικές δεκάδες ως μερικές εκατοντάδες ή και χιλιάδες ευρώ υπάρχουν άλλοι τόσοι, που δεν τους περισσεύει ούτε σεντ.

Παρ’ όλα αυτά, αυτή η εικόνα κάτι δείχνει. Ότι μπορεί το κράτος να είναι ολοκληρωτικά χρεοκοπημένο, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τους πολίτες, τουλάχιστον με ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Το οποίο, μάλιστα, δεν δείχνει να φοβάται και τόσο τη χρεοκοπία και το Grexit, παρά τα σχετικά υψηλά ποσοστά που εμφανίζονται στις δημοσκοπήσεις.

Κατανοώ ότι τα μεμονωμένα παραδείγματα μπορεί να μην αποτυπώνουν με απόλυτη ακρίβεια την πραγματικότητα, ωστόσο δεν είναι και τόσο μακριά από αυτήν.

Εκτός αν ισχύει αυτό που έχει πει ο Όσκαρ Ουάιλντ:  

"Eπίγεια σοφία"

Μπορείς να τους ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό.
Αβραάμ Λίνκολν, Αμερικανός πρόεδρος

Ρίξε μια ματιά τριγύρω στο τραπέζι. Αν δεν βλέπεις κανένα κορόιδο, εσύ είσαι το κορόιδο.
Amarillo Slim,  Αμερικανός χαρτοπαίκτης

Σαν σήμερα (3/5/ΧΧΧΧ)

1810: Ο λόρδος Βύρων διαπλέει τον Ελλήσποντο. Ο χρόνος του  1 ώρα και 10 λεπτά.

1837: Ιδρύεται το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Την εποχή εκείνη ήταν η πρώτη ανώτατη σχολή σ' όλη την ανατολική Μεσόγειο.

1932: Ο γκάνγκστερ Αλ Καπόνε, οδηγείται στις φυλακές της Ατλάντας.

1469: Γεννιέται ο πολιτικός στοχαστής Νικολό Μακιαβέλι. Ήταν ο πρώτος  που δίδαξε την άσκηση της πολιτικής εξουσίας χωρίς ηθικούς φραγμούς.

1934: Γεννιέται ο ελληνογάλλος τραγουδοποιός Ζορζ Μουστακί
1982: Πεθαίνει ο Ευάγγελος Παπανούτσος, μεγάλος διανοητής, φιλόσοφος και μεταρρυθμιστής της ελληνικής εκπαίδευσης.
 
 
 
 
 
2011: Πεθαίνει ο γίγαντας της ελληνικής κωμωδίας Θανάσης Βεγγος