"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Κούγκι» στο Αιγαίο;



Σε αντίθεση με τις γελοιότητες για το όνομα, που είναι η ψυχή μας, η τουρκική απειλή είναι πραγματική, μεγάλη και διαρκής. Ενισχύεται δε από την τρέχουσα διεθνοπολιτική συγκυρία. Στην παγκόσμια σκακιέρα υπάρχει κενό ισχύος που πολλοί τρέχουν να καλύψουν, μετά την καταστροφική επιλογή των Αμερικανών να εκλέξουν τον κ. Ντόναλντ Τραμπ.


Η γείτων κυβερνάται από έναν ηγεμόνα με κρίση μεγαλείου και ανασφάλειας, εξ ου και οι ιταμές απαιτήσεις να εκδώσει η Ελλάδα τους Τούρκους αξιωματικούς σε αντίθεση με κάθε κανόνα δικαίου. Στην τουρκική οικονομία οι αριθμοί ευημερούν, αλλά οι πολίτες νιώθουν ότι πένονται. Η μεγαλύτερη εταιρεία δημοσκοπήσεων της Τουρκίας, Konsensus, διαπίστωσε ότι το 65% του Τούρκων βρίσκει ότι η οικονομική κατάσταση της χώρας είναι «κακή» και 80% έχουν προσωπικές οικονομικές δυσκολίες. Αυτό μπορεί να οδηγήσει τα ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ κάτω από το 40% στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019.


Αυτά και άλλα πολλά φτιάχνουν ένα εκρηκτικό μείγμα, το οποίο η Ελλάδα πρέπει να χειριστεί με ιδιαίτερη προσοχή.  


Αντ’ αυτής, στην πολιτική ηγεσία της χώρας περισσεύει η ελαφρότητα.  


Ο «κύριος Μολών λαβέ» και υπουργός Εθνικής Αμυνας τριγυρνά για χάρη της κάμερας πέριξ των Ιμίων για να δείξει πόσο πιο «πατριώτης» είναι από τους κ. Σημίτη, Πάγκαλο και Αρσένη. Περιέργως πως, ο πρωθυπουργός δεν επισκέφθηκε πρώτα τον Αρχιεπίσκοπο για να τον ενημερώσει· ίσως να σκέφτηκε ότι –αν ο μη γένοιτο– οι ιερείς απαλλάσσονται της ένοπλης υπηρεσίας. Οι υπουργοί σκιαμαχούν για το σκάνδαλο Novartis και δεν υπάρχει πουθενά κάποιος Πατούλης να βροντοφωνάξει στις πλατείες τα εθνικά μας δίκια.


Οι πολλαπλές αναταράξεις στα ανατολικά της χώρας επισημαίνουν την ανάγκη ανανέωσης και ενίσχυσης του βασικού αμυντικού δόγματος της χώρας, αυτό που είχε διατυπώσει με έξι λέξεις ο Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Η Ελλάς ανήκει εις την Δύση».  


Οταν αναφερόμαστε σε «πολλαπλές αναταράξεις» δεν εννοούμε μόνο τα θερμά επεισόδια στο Αιγαίο, αλλά και τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, οι επιπτώσεις των οποίων φτάνουν ως κύματα προσφύγων στα ακτές μας. Αναρωτιέται κανείς πώς θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε την προσφυγική κρίση χωρίς την οικονομική βοήθεια των εταίρων;


Ευτυχώς που το παλαιό κομματικό σύστημα προνόησε να εντάξει τη χώρα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, αυτούς που με περισσή ελαφρότητα τούτη η κυβέρνηση έπαιξε στα ζάρια κι ευτυχώς έχασε· η ίδια και όχι η χώρα.


Το ερώτημα, όμως, τώρα είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Γκουντ ντιπλόμασι ε;»

Πρoέδρου της Δράσης.


Το χαμόγελο είναι προσόν. Κρατά τους ανθρώπους αισιόδοξους και ευδιάθετους. Το χασκόγελο [1] πάλι όχι. Δείχνει αμηχανία, έλλειψη σοβαρότητας, αδυναμία κατανόησης της θέσης και των συνθηκών.  


Οι κ.κ. Τσίπρας και Κοτζιάς στις σχέσεις της Ελλάδας με το εξωτερικό νομίζουν εδώ και πολύ καιρό ότι μοιράζοντας χαμόγελα προς όλες τις κατευθύνσεις γοητεύουν τους συνομιλητές τους και προωθούν την πολιτική τους ατζέντα. Κάθε τόσο προσγειώνονται απότομα και μαζί τους (δυστυχώς) και τα ελληνικά συμφέροντα.


Η διπλωματική καριέρα του κ. Τσίπρα ξεκίνησε μαζί με αυτή του άλλου χαμογελαστού γίγαντα των διαπραγματεύσεων, του Γιάν(ν)η Βαρουφάκη. Έχει μείνει αξέχαστη η στιγμή στην οποία ο κ. Βαρουφάκης χαμογελαστός εκδίωξε (νόμιζε) την τρόικα από την Ελλάδα στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον κ. Dijsselbloem. Έτσι με χαμόγελα και χαρές, που κορυφώθηκαν στο αλήστου μνήμης δημοψήφισμα, πέρασε το πρώτο εξάμηνο του 2015. Το αποτέλεσμα;  


Οι Ευρωπαίοι υπολογίζουν αναίτιο φέσι εις βάρος της Ελλάδας από 100 (Klaus Regling) εως 200 (Thomas Wieser) δισ. ευρώ. 


Οι ίδιοι οι Συριζαίοι λένε λιγότερα, μόλις 30 με 35 δισ. μας φόρτωσαν τα γελαστά παιδιά…


Η διαπραγμάτευση όμως δεν τελείωσε εκεί. Συνεχίστηκε με τη δεύτερη αξιολόγηση, στην οποία ο Αλέξης Τσίπρας μας φόρεσε -πέραν των όσων είχαν συμφωνηθεί στο τρίτο μνημόνιο- ένα «αόρατο» τέταρτο μνημόνιο, με μείωση συντάξεων και αφορολόγητου το 2019-20. Όσο για μείωση του χρέους. «Τα νέα είναι τόσο θετικά που δυσκολευόμαστε να τα πιστέψουμε... Θα με αναγκάσουν να φορέσω και γραβάτα», είχε δηλώσει τότε χαμογελαστά. Τα χαμόγελα έμειναν και πάλι στη μέση και η γραβάτα στο ντουλάπι.


Μετά ακολούθησαν οι συναντήσεις Τσίπρα με D. Trump και T. Erdogan, που οργάνωσε το άλλο αστέρι της χαμογελαστής διπλωματίας ο κ. Κοτζιάς. Στην πρώτη δεν έφτανε που ο κ. Trump έσπευσε να εξαγγείλει στον αμήχανο κ. Τσίπρα ότι η Ελλάδα θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ, πληρώνοντας 2,4 διs. δολάρια για την αναβάθμιση των F-16. Aκολούθησε η ταπεινωτική υπενθύμιση (από το φιλικό στον Trump Fox News), των δηλώσεων Τσίπρα για «το κακό που θα μας βρει» σε περίπτωση εκλογής Trump. Υπενθύμιση στην οποία ο μεν Αμερικανός Πρόεδρος απάντησε δεικτικά ότι «δεν θα έλεγε όσα είπε αν ήξερε γι’ αυτές τις δηλώσεις» κι ο κ. Τσίπρας -χαμογελώντας πάντα- ότι ο κ. Trump μοιάζει διαβολικός, αλλά είναι «για καλό»… Αποτέλεσμα της επίσκεψης; Μηδέν εις το πηλίκο.


Κορύφωση της διπλωματίας του χαμόγελου η επίσκεψη Erdogan. Εκεί ο κ. Κοτζιάς ξεκίνησε με την περίφημη διπλωματία της γραβάτας, όταν επιδεικνύοντας στο αεροδρόμιο την κόκκινη γραβάτα που του είχε χαρίσει η τουρκική πλευρά αναφώνησε το ιστορικό «Γκουντ ντιπλόμασι ε!». Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο κ. Erdogan έμεινε αδιάφορος στη γοητεία Κοτζιά. Αφού πήρε όσα ήθελε από την επίσκεψη σε επίπεδο διεθνούς συμβολισμού, οι τουρκικές προκλήσεις ακολούθησαν η μία την άλλη για να κορυφωθούν με τον εμβολισμό ελληνικού πλοίου πριν λίγες μέρες στα ύδατα των Ιμίων.


Η διπλωματία απαιτεί σοβαρή προετοιμασία, γνώση της διεθνούς πραγματικότητας, ρεαλιστική αντίληψη των δικών σου δυνάμεων και των αδυναμιών και συμφερόντων του συνομιλητή. Οι σκηνές στις οποίες οι ηγέτες χαμογελαστοί επισφραγίζουν συμφωνίες και συνεννοήσεις είναι το τέλος όχι η αρχή των διπλωματικών προσπαθειών. 


 Επί ΣΥΡΙΖΑ...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Ο Σημίτης έκανε γκρίζα τα Ιμια και ο Τσίπρας, με τον κ. Καρανίκα, τα έκανε κόκκινα, δηλαδή τουρκικά. Τί δεν καταλαβαίνεις???



Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές  η νέα κρίση των Ιμίων είναι σε μία στατική φάση.  


Ενώ από το 1996 στην περιοχή υπήρχε «ισορροπία δυνάμεων», τις τελευταίες εβδομάδες τα σκάφη της τουρκικής ακτοφυλακής είχαν σχεδόν αποκλείσει τα Ιμια, μη επιτρέποντας την προσέγγιση ελληνικών πλωτών μέσων, κάτι που είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει και ο ίδιος ο Ελληνας υπουργός Αμυνας, όταν επιχείρησε να ρίξει στεφάνι στη μνήμη των τριών ηρώων αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, που έχασαν τη ζωή τους τη νύχτα της κρίσης των Ιμίων.


Με άλλα λόγια, αυτές τις εβδομάδες η Τουρκία απέκλεισε τα Ιμια, επιχειρώντας μία κατά κάποιο τρόπο ντε φάκτο προσάρτησή τους.

 
Η κατάσταση και το κλίμα έντασης στο Αιγαίο και στα Ιμια άρχισε να επηρεάζεται από την απόφαση της Τουρκίας να αποκλείσει τον πλου του πλοίου-εξέδρας Saipem 12000 της ιταλικής ΕΝΙ προς το κοίτασμα «Στούπα», στο Οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ.
 

Εκεί η Τουρκία έστειλε 11 πλοία του πολεμικού ναυτικού της για να παρεμποδίσουν την πορεία του Saipem 12000 στον προορισμό του, το οποίο παραμένει ακινητοποιημένο εν αναμονή οδηγιών.

 
Να σημειώσουμε ότι της επιχείρησης αποκλεισμού του Οικοπέδου 3 της κυπριακής ΑΟΖ προηγήθηκε επίσκεψη του αρχηγού του τουρκικού γενικού επιτελείου στη Στρατιά Αιγαίου, ο οποίος, αφού υπογράμμισε ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (ΤΕΔ) έχουν αποκτήσει τη δυνατότητα να διοικούν τρεις επιχειρήσεις με σύγχρονες μεθόδους σε ένα κέντρο διοίκησης και αφού τόνισε ότι θα μπορούσαν να ελέγξουν όλη την ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο με τη χρήση υψηλής τεχνολογίας, κατέληξε ως εξής: «Μπορούμε να καλύψουμε ολόκληρο το Αιγαίο, όχι μόνο τα Καρντάκ (Ιμια), έχουμε την εξουσία να λειτουργούμε στο Αφρίν και να ελέγξουμε ταυτόχρονα την ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο».
 

Αρα, μπορούμε να εικάσουμε ότι, προτού αρχίσει ο αποκλεισμός του Οικοπέδου 3 της κυπριακής ΑΟΖ, το τουρκικό γενικό επιτελείο κατέστρωσε ένα πλήρες σχέδιο, το οποίο είχε διάφορα σενάρια, ένα από τα οποίαπροέβλεπε την εμπλοκή της Ελλάδας και την επέκταση της κρίσης στο Αιγαίο, εξ ου και οι δηλώσεις Ακάρ.

 
Πάμε τώρα στον εμβολισμό της ναυαρχίδας του Λιμενικού Σώματος.
 

Δεν έχει διευκρινιστεί κάτω από ποιες συνθήκες και για ποιον λόγο έπλευσε εκείνο το βράδυ στην περιοχή. Το πώς και το γιατί αξίζει να διευκρινιστεί, όπως αξίζει να διευκρινιστεί αν είχε προηγηθεί προειδοποίηση της ελληνικής κυβέρνησης σε πολιτικό επίπεδο, καθώς και γιατί αυτό το σοβαρό γεγονός που ακολούθησε την προειδοποίηση δεν αναφέρθηκε άμεσα στο Γραφείο του Πρωθυπουργού και στον... κ. Καρανίκα, όπως και στο ΥΠΕΞ, οι οποίοι φέρεται ότι ενημερώθηκαν από ιστοσελίδες για το γεγονός.
 

Πάντως, το τουρκικό ΥΠΕΞ αναφέρει σε ανακοίνωση που εξέδωσε την επομένη του επεισοδίου:
 

«Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στις 13 Φεβρουαρίου υποστηρίζεται ότι ο γ.γ. του ελληνικού ΥΠΕΞ προχώρησε σε έντονο διάβημα διαμαρτυρίας σε σχέση με ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στην περιοχή των Ιμίων. Δυστυχώς η ελληνική πλευρά ως συνήθως παραπληροφορεί και διαστρεβλώνει τα γεγονότα... Η αλήθεια είναι πως ο γ.γ. του υπουργείου μας χθες το βράδυ κάλεσε τον γ.γ. του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών και τον ενημέρωσε πως στα (Καρντάκ) Ιμια, τα οποία ανήκουν στη χώρα μας, υπάρχει έντονη παρουσία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στον αέρα και στη θάλασσα.

Του ανέφερε πως δεν θα ανεχθούμε τέτοιες συμπεριφορές, πως δεν συμφέρει η ένταση τις δύο χώρες και ζήτησε να σταματήσει αυτή η επικίνδυνη στάση».

 

Δεν υιοθετούμε την ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΕΞ, αλλά σημειώνουμε ότι, αν έγινε η προειδοποίηση, ακολούθησε ο πλους της ναυαρχίδας του Λιμενικού Σώματος στην περιοχή και ο εν ψυχρώ εμβολισμός του.
 

Αρα, το μήνυμα που δόθηκε στην Ελλάδα με την πράξη αυτή είναι ξεκάθαρο και είναι το εξής: 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΣΥΡΙΖΑίικα ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Αδύναμος επαίτης



Τα συμβάντα το τελευταίο διάστημα στο Αιγαίο, και ειδικότερα το πρόσφατο των Ιμίων, δεν συνιστούν μία ακόμη πρόκληση στον μακρύ και εξοργιστικό κατάλογο των προκλήσεων εκ μέρους της Τουρκίας. Αποτελούν την επιβεβαίωση ότι η ένταση των προκλήσεων, η «ποιοτική» αναβάθμισή τους, και κυρίως η ποικιλότητα που τις χαρακτηρίζει, είναι ευθέως ανάλογη του «ειδικού» βάρους της ελληνικής κυβέρνησης.

 
Αυτά που κάποτε σταματούσαν εν τη γενέσει τους, και έκαναν την Αγκυρα να σκεφθεί πολύ και εν τέλει την αποθάρρυναν από το να επιχειρήσει το επόμενο βήμα της, σήμερα είναι καθημερινή πρακτική.

 
Η πτήση λ.χ. ενός ή δύο οπλισμένων τουρκικών αεροσκαφών στο Αιγαίο, έστω για να δοκιμαστούν τα ανακλαστικά της ελληνικής πλευράς, αποτελούσε λόγο για να προκληθούν αλυσιδωτές αντιδράσεις που ξέφευγαν από το στενό πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Προσλάμβαναν διαστάσεις σοβαρού διεθνούς διπλωματικού ζητήματος. Σημερα, αυτός είναι ο κανόνας.

 
Και αν ανατρέξει κανείς πρόχειρα στο πρόσφατο παρελθόν, θα διαπιστώσει ότι το 1987 οι σεισμικές έρευνες στο Αιγαίο που επιχείρησε η Τουρκία σταμάτησαν μπροστά στην άκαμπτη, σθεναρή και αποφασιστική στάση της τότε ελληνικής κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου.

 
Η σύγκριση του τότε με το σήμερα είναι απογοητευτική. Η κυβέρνηση μονίμως «παρακολουθεί», «προβληματίζεται», «τηρεί στάση αναμονής», «κρατάει χαμηλούς τόνους», «αποφεύγει να οξύνει την κατάσταση», «διαβουλεύεται», «συσκέπτεται», «εξετάζει τις παραμέτρους» - κάνει δηλαδή ό,τι πρέπει για να αποδείξει στους απέναντι ότι είναι αδύναμη.

 
Εχοντας διαιρέσει προς ίδιον πολιτικό όφελος την απαιτούμενη εθνική συναίνεση, κατάντησε ουραγός των εξελίξεων και επαίτης κάποιας παρέμβασης του ξένου παράγοντα, προκειμένου να αμβλυνθεί η τουρκική επιθετικότητα.

 
Το ζητούμενο τώρα πλέον δεν είναι να ρίξει τους τόνους η Αγκυρα, και αν αυτό θα το κάνει με δική της πρωτοβουλία επί τη βάσει των στρατηγικών της σχεδιασμών ή γιατί θα εξαναγκαστεί.  
 
 
Το ζητούμενο είναι πώς θα ακυρωθούν τα τετελεσμένα που φαίνεται ότι δημιούργησε στο Αιγαίο εκμεταλλευόμενη την αδυναμία της κυβέρνησης των Αθηνών.

 
Διότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Μπορούμε να συμβιώσουμε με τους Τούρκους;



Η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου είναι: θέλουμε δεν θέλουμε θα συμβιώσουμε. Ούτε να τους διώξουμε μπορούμε, ούτε και αυτοί εμάς. Το ζητούμενο είναι να βρούμε τρόπους συμβίωσης.


Δυστυχώς, η ηγεσία της γειτονικής χώρας, που καθοδηγεί εύκολα την κοινωνία, επιλέγει τους παραδοσιακούς δρόμους. Οι Τούρκοι ποτέ δεν εγκατέλειψαν τον παλιό τρόπο με τον οποίο εμφανίστηκαν στην περιοχή. Πόλεμος, πλιάτσικο, υποδούλωση. Απλώς, τον εκσυγχρόνισαν. Ο πολιτικός τους πολιτισμός απέχει από την Δυτική αντίληψη.


Όπως, όμως, και να έχουν τα πράγματα θα πρέπει να αναζητήσουμε και να βρούμε τρόπους συμβίωσης που δεν θα είναι πολεμικές αναμετρήσεις.


Σε προηγούμενο σχόλιό μας αναφέραμε πως υπάρχουν τρία ήδη ισχύος: 


Η ήπια ισχύς (θεσμοί, επιρροή), 


η οξεία ισχύς  (σύγχρονες τεχνολογίες) και 


η σκληρή ισχύς (στρατιωτική δύναμη).


Ας δούμε, σήμερα, την ήπια ισχύ. Δεν σημαίνει ότι με την άσκησή της θα ξεπεράσουμε τα προβλήματα. Αλλά, με καμιά εκ των τριών μορφών δεν πρόκειται να έχουμε απόλυτα και ολοκληρωτικά αποτελέσματα. Ένας συνδυασμός τους μπορεί να έχει θετικές επιπτώσεις.


Είναι εντυπωσιακή η απήχηση που συναντά στο κομματικό του ακροατήριο ο Ερντογάν όταν καταφέρεται κατά της Ελλάδας. Αν και το δείγμα της τουρκικής κοινωνίας με το οποίο θα μπορούσαμε να έρθουμε σε επαφή και συνεννόηση δεν είναι το ισλαμικό, δεν μπορεί να μας αφήσει αδιάφορους.


Δεν είναι, όμως, ούτε και το κεμαλικό το τμήμα των τούρκων με το οποίο θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, αν και αναφέρεται ως πιο δυτικόστροφο.


Η κεμαλική ιδεολογία μπορεί να συνιστά στους τούρκους να στρέψουν τα βλέμματα προς την Δύση, δεν έχει, όμως, ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά πολιτικής κουλτούρας και συμπεριφοράς. Είναι μια εθνικιστική ιδεολογία που περιλαμβάνει και φασιστικά χαρακτηριστικά. Η εθνοκάθαρση και η ομοιογενοποίηση δια της βίας είναι τα πιο συνηθισμένα.


Έχει διαμορφωθεί, ωστόσο, και ένα τμήμα της τουρκικής κοινωνίας που δεν είναι ούτε ισλαμιστικό ούτε κεμαλικό. Έχει ήπια χαρακτηριστικά και ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Με το τμήμα αυτό θα μπορούσε η Ελλάδα σε επίπεδο κοινωνικών φορέων να έρθει σε επαφή και συνεννόηση. Και αυτή η προσπάθεια θα έπρεπε να είχε ενθαρρυνθεί.


Είναι εντυπωσιακό το πόσο λίγο γνωρίζουμε και πόσο λίγο μας γνωρίζει η τουρκική κοινωνία.


Ένας ολιγάριθμος πόλος επαφής μπορεί να αποδειχθούν οι τούρκοι που κατέφυγαν στην Ελλάδα διωκόμενοι από το καθεστώς Ερντογάν. Με όρους ανθρώπινης αξιοπρέπειας θα πρέπει να προσεγγισθούν από κοινωνικούς φορείς και να βοηθηθούν στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στη χώρα μας.


Είναι μοναδική ευκαιρία και θα αποτελέσει υπολογίσιμο καταλύτη να αναπτυχθεί, έστω και μεσοπρόθεσμα  η επαφή και η γνωριμία μεταξύ των δύο λαών. Στον βαθμό που μπορεί να επιτευχθεί.


Η επιτυχία της πρότασης αυτής θα καταδειχθεί από τις αντιδράσεις που θα συναντήσει σε κρατικό, τουρκικό επίπεδο. Την αποξένωση των δύο λαών την επιδιώκει σφόδρα το τουρκικό κατεστημένο. Και με διάφορους τρόπους την επιβάλλει.


Ένας άλλος τρόπος ήπιας προσέγγισης είναι η αξιοποίηση των Μέσων Ενημέρωσης. Όσο και αν φαίνεται δύσκολο θα πρέπει να επιδιώξουμε το μέρος της μειονότητας που μιλά τουρκικά να αποτελέσει γέφυρα μεταξύ των δύο λαών.


Στην κατεύθυνση αυτή καταλυτικός θα μπορούσε να ήταν ο ρόλος της...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Οι Τούρκοι θέλουν πόλεμο. Τί δεν καταλαβαίνεις?

ΑΡΘΡΟ - ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ...
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΛΟΥΧΟΥ


Μένει κανείς άναυδος κάθε φορά που αποκαλύπτεται το ελληνικό έλλειμμα μνήμης και κρίσης.  


Τα γεγονότα στα Ιμια κάθε άλλο παρά θα έπρεπε να αφήσουν έκπληκτη την Ελλάδα: ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν τα έχει προαναγγείλει εδώ και πολύ καιρό, τουλάχιστον από τα τέλη του φθινοπώρου 2016, όταν προέβη σε μπαράζ δηλώσεων σκληρής, συστηματικής και καθολικής αμφισβήτησης της Συνθήκης της Λωζάννης, κάτι που επανέλαβε και στην Αθήνα. Για πλάκα;  


Στην Ελλάδα επικράτησε η άποψη ότι η αμφισβήτηση αυτή έχει στόχο το εσωτερικό του ακροατήριο. 


Μπορεί, αλλά τριτογενώς, ουδεμία σχέση έχει με το κεντρικό πρόβλημα. Η ουσία είναι ότι η αναθεωρητική Τουρκία θέλει και αισθάνεται πλέον ισχυρή να επιβάλει νέα σύνορα.



Οι Τούρκοι θέλουν πόλεμο. Το φωνάζουν καιρό τώρα οι ίδιοι ανοιχτά και επίσημα:  


Το έκανε ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων προ ημερών στο Αιγαίο χωρίς περιστροφές, το είπε με το όνομά του ρητά και ξεκάθαρα. 


Το κάνουν συστηματικά οι αρμόδιοι υπουργοί, το κάνει ακόμα περισσότερο η ηγεσία της αντιπολίτευσης στην Αγκυρα.  


Και, πάνω απ' όλα, το πιστοποιεί πλήρως η πραγματικότητα: τα εξοπλιστικά τους προγράμματα με έμφαση στην οικοδόμηση ισχυρότατου στόλου - για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία υπερτερούν ήδη σήμερα της Ελλάδας σε ναυτικές δυνάμεις - η αποφασιστικότητά τους που απεδείχθη δεδομένη ακόμα και έναντι των ΗΠΑ στη Συρία, η στάση τους στην κυπριακή ΑΟΖ όπου πρακτικά έχουν ήδη επιβάλει ναυτικό αποκλεισμό στο ιταλικό γεωτρύπανο, η μετατόπιση και αναθέρμανση των εντάσεων, όσο ποτέ, στα Ιμια και στη συνέχεια στο κρίσιμο Καστελλόριζο, η ρητορική Ερντογάν στη Θράκη.  


Κι όμως, ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, εμείς κάνουμε συστηματικά πως δεν ακούμε και δεν βλέπουμε. Οποιος μιλά για αυτά είναι δήθεν "ακραίος εθνικιστής", ενώ η επίσημη Ελλάδα περιμένει ως μάννα εξ ουρανού μια "συμπαράσταση" από την ΕΕ, η οποία, όμως, ξεκίνησε σε επίπεδο twitter του προέδρου Τουσκ και το πολύ πολύ να φτάσει και στο facebook - γιατί παραπέρα δεν πρόκειται να πάει, τουλάχιστον στον κρίσιμο χρόνο.




Ο εμβολισμός του σκάφους του Λιμενικού πρέπει να εκληφθεί από την Ελλάδα ως το τελευταίο στάδιο "προειδοποίησης" του ξεσπάσματος μιας πραγματικά σοβαρής επιθετικής στρατιωτικής ενέργειας της Τουρκίας.  


Οι επιτελείς στην Αθήνα το γνωρίζουν αυτό καλά και δεν έχουν αμφιβολίες για το πού θα πάνε τα πράγματα.


  Πρέπει όμως...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Bρισκόμαστε στο χείλος ενός επικίνδυνου γκρεμού, καθώς γλιστράμε προς τον πόλεμο

Υποναυάρχου ε.α., ΠΝ.

 
Πριν από κάθε πόλεμο, η κατάσταση ξεκινά πάντα με μια αλλόκοτη εκστρατεία δαιμονοποίησης του στόχου στα μάτια του λαού. Ένα λογικό συμπέρασμα που συνάγεται από την αδιάκοπη σειρά ανθελληνικής προπαγάνδας που έχει επικυρωθεί από το σύνολο της Τουρκικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια, έχει σχεδιαστεί για να ενσταλάξει στη συνείδηση του τουρκικού κοινού ότι ο Ελληνισμός είναι ο εχθρός, στο πλαίσιο της προετοιμασίας για ένα μελλοντικό πόλεμο. Τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση έχει γίνει όλο και πιο ασταθής στο Αιγαίο και στην νοτιοανατολική Μεσόγειο. Οι εντάσεις μεταξύ της Τουρκίας και ελληνισμού έχουν φτάσει σε ένα επίπεδο που δεν έχει παρατηρηθεί από το 1996, ενώ αρκετοί υποστηρίζουν ότι έχει ξεπεραστεί το σημείο αυτό μέχρι τώρα.

 
Μετά το τελευταίο μείζον ναυτικό ατύχημα που προκάλεσε το τουρκικό πλοίο ακτοφυλακής στην περιοχή των Ιμίων, η αδιανόητη προοπτική ενός θερμού επεισοδίου που θα κλιμακωθεί σε μια άμεση σύγκρουση μεταξύ τουρκικών και ελληνικών ενόπλων δυνάμεων έχει γίνει ανησυχητικά πραγματική. Οι συνεχείς απειλές της Τουρκίας και η εν γένει συμπεριφορά της με τις παραβιάσεις του εναερίου και θαλασσίου χώρου, ενάντια του ελληνισμού, είναι αρκετά αποσταθεροποιητικές. Αλλά ο πραγματικός κίνδυνος θα προκύψει εάν ο Τούρκος πρόεδρος, Tayyip Erdogan, ακολουθήσει τις επανειλημμένες απειλές του να πιέσει για την παύση εργασιών εξάντλησης κοιτασμάτων στην Κυπριακή ΑΟΖ.  


Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί μια σύγκρουση είναι μια υπεύθυνη χάραξη πολιτικής όλων των εμπλεκομένων ώστε να υιοθετήσουν μια σαφή και σκληρή προσέγγιση απέναντι στην Τουρκία τώρα, προτού τα πράγματα επιδεινωθούν ακόμη περισσότερο.

 
Απειλώντας «Θεούς και Δαίμονες», ο Τούρκος πρόεδρος δήλωσε ότι θα αναγκαστεί να «επιδείξει την τουρκική σκληρή ισχύ» και προειδοποίησε ότι η Τουρκία έχει τη δυνατότητα να πολεμάει στη Συρία και παράλληλα να ανοίξει μέτωπα στην Ελλάδα και Κύπρο, ακόμη και να «χαστουκίσει οθωμανικά τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις στη Συρία». Αυτές οι απειλές θα μπορούσαν να προκαλέσουν αμετάκλητες ζημιές στη συμμαχία στη Νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, η οποία συμμαχία, ήδη βρίσκεται υπό αμφισβήτηση λόγω του συνδυασμού του αυξανόμενου αυταρχισμού του Erdogan, του αναπτυσσόμενου φλερτ με τη Ρωσία και των συγκρουόμενων συμφερόντων στη Συρία. Στην παρούσα φάση μια σαφής δήλωση των ΗΠΑ ότι αυτό θα ήταν απαράδεκτο, υποστηριζόμενη ταυτόχρονα από μια αποτελεσματική αποτρεπτική στάση, είναι απαραίτητο να εφαρμοστεί για να αποφευχθεί η άμεση εμπλοκή σε εχθροπραξίες και να διατηρηθεί κάθε ελπίδα για μια λειτουργική σχέση που θα συνεχίσει ομαλά μέσα στη συμμαχία.

 
Δυστυχώς, μέχρι στιγμής μια ασθενική αντίδραση έως κακοφωνία μικτών αμερικανικών μηνυμάτων, σε συνδυασμό με μια μακροχρόνια τάση να αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ την Τουρκία ως τον άσωτο υιό που πάντα μετά από αταξίες επιστρέφει, έπεισε τον Ερντογάν ότι η Ουάσιγκτον βλέπει τη σχέση της με την Άγκυρα πολύ σημαντική για να αποτύχει. Αυτό αυξάνει μόνο την όρεξή του για κίνδυνο και συνεπώς το ενδεχόμενο σύγκρουσης. Η Άγκυρα πρέπει να κατανοήσει τις καταστρεπτικές συνέπειες της συνεχιζόμενης προκλητικότητας και όχι μόνο η Ουάσιγκτον, αλλά και οι υπόλοιποι δρώντες πρέπει να είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν.

 
Από τη δικιά μας πλευρά, ο στόχος των Αθηνών δεν πρέπει να είναι μόνο η στείρα αντιπαράθεση με την Άγκυρα για χάρη της αντιπαράθεσης, ή απλά επειδή έχουμε να αντιμετωπίσουμε το «κακομαθημένο παιδί» στο πρόσωπο του Erdogan. Αντίθετα, ο στόχος πρέπει να είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Στο βάθος Χάγη (!) μετά την ένταση στα Ιμια



Στην ευρύτερη περιοχή μας υπάρχουν δύο σοβαρές εστίες έντασης, τουλάχιστον όπως τις αντιλαμβάνεται η Αγκυρα. 


Η μία, που είναι και η σοβαρότερη, είναι αυτή της Βόρειας Συρίας, όπου οι ΗΠΑ φαίνεται ότι είναι αποφασισμένες να συμβάλουν αποφασιστικά στη δημιουργία ενός αυτόνομου κράτους στις περιοχές που εκτείνονται ανατολικά του ρου του Ευφράτη, όπου και τα κυριότερα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου της Συρίας.


Πέραν του ότι το επισήμανε και ο ΥΠΕΞ της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ σε προχθεσινές δηλώσεις του, είναι σχεδόν σίγουρο ότι το κράτος αυτό θα γίνει, από το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι θα εξοπλίσουν και θα εκπαιδεύσουν έναν στρατό 30.000 ανδρών και γυναικών, ο οποίος θα αναλάβει την προστασία των συνόρων με το Ιράκ και την Τουρκία και την εσωτερική τάξη και ασφάλεια. Μάλιστα, για τον σκοπό αυτόν ενέγραψαν στον φετινό προϋπολογισμό κονδύλιο της τάξης των 560.000.000 δολαρίων, μόνο για το 2018. Αρα, όταν φτιάχνεις έναν στρατό, φτιάχνεις τη ραχοκοκαλιά του κράτους.


Η απόφαση αυτή των ΗΠΑ ώθησε τον Ερντογάν στο να αιτηθεί από τον Πούτιν την άδεια να εισβάλει στην Αφρίν, για να κινηθεί στη συνέχεια ακόμα και εναντίον των ΗΠΑ, στην Ιεράπολη / Μένπετζ και στις άλλες περιοχές ανατολικά του Ευφράτη, διαλύοντας έτσι τις δομές που επιχειρεί να οικοδομήσει η Ουάσινγκτον.

 
Ο Ερντογάν, παίρνοντας την απόφαση να τα βάλει ακόμα και με τις ΗΠΑ, για να αποτρέψει στη συνέχεια τη δημιουργία του τρίτου κουρδικού κράτος στο έδαφος της Τουρκίας, οδήγησε σε τέτοιον βαθμό τη ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής της χώρας του, ώστε τα περιστατικά στο Οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ και στα Ιμια να φαίνονται ήσσονος σημασίας. Και γι’ αυτό έχει τεράστιο ενδιαφέρον η επίσκεψη Τίλερσον στην Αγκυρα, όπου οι Τούρκοι αξιωματούχοι, αρχής γενομένης από τον Ερντογάν, κάθε άλλο παρά τον περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες.
 

Οι δηλώσεις επισήμων και τα δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο τις τελευταίες μέρες είναι δηλητηριώδη και τοξικά, ενδεικτικά του κλίματος που επικρατεί στην Αγκυρα για τον υψηλό προσκεκλημένο. Πάντως, εντύπωση προκαλεί το γεγονός της παρουσίας του πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, του κ. Πάιατ, ο οποίος πέταξε για την Αγκυρα για να συναντηθεί με τον πολιτικό προϊστάμενό του.

 
Αν και είναι παρακινδυνευμένο να κάνει κανείς προβλέψεις, δεν μπορούμε παρά να υπογραμμίσουμε ότι και το θέμα του Οικοπέδου 3 της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και αυτό των Ιμίων εμπίπτουν στα ενδιαφέροντα των ΗΠΑ, υπό την έννοια ότι η Ουάσινγκτον επιθυμεί την επίλυση του Κυπριακού αλλά και του ζητήματος των Ιμίων και των «λοιπών γεωγραφικών σχηματισμών» στο Αιγαίο για έναν εξαιρετικά σοβαρό λόγο. Αν λυθεί το Κυπριακό και αν, για παράδειγμα, Ελλάδα και Τουρκία οδηγηθούν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για να καθοριστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς των νησίδων και των βραχονησίδων στο Αιγαίο, που δεν έχουν περιέλθει ονομαστικά στην ελληνική κυριαρχία με βάση κάποια συμφωνία, τότε θα έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο.

 
Τι εννοούμε;  


Οτι αν «λυθεί» το Κυπριακό και πέσουν οι υπογραφές της Αγκυρας στην όποια συμφωνία και αν το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αποφασίσει τι ανήκει σε ποιον στο Αιγαίο, τότε, αφενός, θα επικρατήσει ηρεμία στη ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ, που ταλαιπωρείται από τις «ελληνοτουρκικές διενέξεις», και, αφετέρου, θα μπορεί να συνεχιστεί απρόσκοπτα η διαδικασία εκμετάλλευσης των ενεργειακών αποθεμάτων στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, πάντα υπό την υψηλή εποπτεία της Ουάσινγκτον.


Υπό την έννοια αυτή, τα επεισόδια στο Οικόπεδο 3 και στα Ιμια ή η συνέχεια αυτών των επεισοδίων στο εγγύς μέλλον μπορεί να λειτουργήσουν ως επιταχυντές των διαδικασιών για την επίλυση του Κυπριακού και την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αν σκεφτεί κανείς ότι μια τέτοια «διευθέτηση» σημαίνει ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ισορροπία τρόμου



Η εφημερίδα «Εμπρός» σε ένα δημοσίευμά της στις 28 Μαρτίου του 1897 αναφερόταν σε έναν ισχυρό ξένο διπλωμάτη, ο οποίος χαρακτήριζε τους Ελληνες και τη στάση τους έναντι της Τουρκίας ως «σκύλους γαυγίζοντας και ουχί δάκνοντας».


Γνωρίζουμε τι επακολούθησε, αλλά ενίοτε ξεχνάμε ότι αυτό είναι το χειρότερο που μπορείς να πάθεις στη διεθνή σου υπόσταση: να γαυγίζεις και να μην απειλείται κανείς.  


Ο δημόσιος διάλογος γύρω από τα θέματα της ασφάλειας κυριαρχείται από μαξιμαλιστικές φωνές. Ταιριάζει ίσως αυτό στην ψυχοσύνθεσή μας. Μόλις όμως τα πράγματα σκουραίνουν λίγο, αρχίζουν η ορθολογική υποχώρηση και η προσπάθεια να βρεθεί ποιος φταίει που οι θεωρίες δεν ταιριάζουν με τη σκληρή πραγματικότητα.


Αρχίζει, για παράδειγμα, η απογοήτευση για τον ρόλο του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και όλων των υπολοίπων. Μα, για όνομα του Θεού, πότε είχαμε κάτι παραπάνω από προσεκτικά σταθμισμένες δηλώσεις από όλους αυτούς όταν υπήρξε ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας; 


Ή μήπως δεν καταλαβαίνουμε ότι ορισμένες άσφαιρες δηλώσεις υποστήριξης έχουν την ίδια αξία με εκείνες που έκαναν διάφοροι Ευρωπαίοι παράγοντες οι οποίοι συμφωνούσαν ότι η στάση της Ευρωζώνης απέναντι στις απαιτήσεις Βαρουφάκη συνιστούσε πραξικόπημα;


Βρισκόμαστε σε μια πάρα πολύ δύσκολη συγκυρία. 


Η Τουρκία κλιμακώνει την ένταση στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, ίσως γιατί δεν της βγαίνει η επιχείρηση στη Συρία. Στην Κύπρο επιχειρεί να «γκριζοποιήσει» το οικόπεδο 3 και να στείλει ένα μήνυμα στις υπόλοιπες κυβερνήσεις και εταιρείες για άλλες περιοχές. Αν της περάσει, θα είναι μια σαφής ήττα και θα καταστήσει δύσκολη τη συνέχιση των ερευνών. Προς το παρόν, βλέπουμε ένα έντονο παρασκήνιο, την Αγκυρα αμετακίνητη και αναμένουμε.


Στα Ιμια το σόου θα συνεχιστεί. Το ατύχημα παραμονεύει, ξανά. Εμπειροι Ελληνες αξιωματούχοι εκτιμούν πως η αποκλιμάκωση δεν θα κρατήσει πολύ και ότι θα υπάρξουν και άλλες τακτικές κινήσεις κλιμάκωσης. Το Καστελλόριζο παραμένει για πολλούς λόγους το άλλο κομβικό σημείο.


Η Αθήνα θα πρέπει να ζυγίσει πολύ προσεκτικά τις κινήσεις της. Πρόκειται για ισορροπία τρόμου. 


Αν επιδείξει υποχωρητικότητα...


ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το παιγνίδι με τα σπίρτα στην πυριτιδαποθήκη...

Του Κώστα Στούπα 


Στην κινηματογραφική ταινία "The Darkest Hour” που προβάλλεται αυτήν την περίοδο περιγράφεται η τιτάνια προσπάθεια του Ουίνστον Τσώρτσιλ να πείσει την πολιτική ηγεσία αλλά και την κοινωνία της Βρετανίας πως ο Χίτλερ χρησιμοποιούσε τις διαπραγματεύσεις για ειρηνικούς συμβιβασμούς προκειμένου να ρίχνει στάχτη στα μάτια των αντιπάλων του μέχρι να τους υποτάξει...


Σε κάποιο σημείο της ταινίας που στηρίζεται σε ιστορικά γεγονότα, ο Τσώρτσιλ φέρεται να λέει πως ένας λαός που θα αντισταθεί ακόμη και αν νικηθεί, μπορεί να ανακάμψει. Αντίθετα ένας λαός που θα συμβιβαστεί και θα υποταχθεί για να αποφύγει τα χειρότερα, δεν θα ανακάμψει ποτέ.


Η αλήθεια είναι πως αν αυτός ο "γερογκρινιάρης” δεν είχε παρασύρει τους Βρετανούς να διαλέξουν τα δύσκολα και αν δεν είχε δώσει στους Αμερικάνους περισσότερα απ’ όσα ενδεχομένως ζητούσαν και οι Ναζί, δεν θα είχαν παρασύρει και του Ρώσους να αλλάξουν στρατόπεδο. Στην περίπτωση αυτή οι σβάστικες αντί να εξαλειφθούν από την Ευρώπη θα είχαν επεκταθεί σε μεγάλο μέρος του πλανήτη.


Τα τελευταία γεγονότα


Ο εμβολισμός του ελληνικού σκάφους του λιμενικού στα Ίμια πριν από λίγες μέρες δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αλλά ένα ακόμη κομματάκι ψηφιδωτού που αθροίζει μια εικόνα δυσοίωνη για τη χώρα μας και τα κυριαρχικά της δικαιώματα...


Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής τουρκικά πολεμικά πλοία παρενόχλησαν το πλοίο γεωτρύπανο Saipem 12000 να ξεκινήσει γεωτρήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ.


Την ίδια ώρα το τουρκικό υπουργείο των εξωτερικών μιλούσε για αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Κύπρου, αλλά και για μονομερείς ενέργειες των Ελληνοκυπρίων όσον αφορά στις έρευνες των υδρογονανθράκων.


Λίγες μέρες νωρίτερα ο Επιτελάρχης των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων έκανε λόγο για τη δυνατότητα της Τουρκίας να κάνει παράλληλα με τις επιχειρήσεις στην Αφρίν της Συρίας και μια "στρατιωτική επιχείρηση στο Αιγαίο".


"Η Τουρκία, παράλληλα με την επιχείρηση στο Αφρίν, είναι σε θέση να εξασφαλίσει τα συμφέροντά της σε όλες τις θάλασσες που την περιτριγυρίζουν"... είχε δηλώσει ο Τούρκος αρχηγός ΓΕΕΘΑ.


Στις 3 Φεβρουαρίου στη Συρία καταρρίφθηκε ένα ρωσικό αεροσκάφος Su-25. Ο κυβερνήτης του σκοτώθηκε αφού εγκατέλειψε το μαχητικό κάνοντας χρήση του εκτινασσόμενου καθίσματος και προσγειώθηκε με τη βοήθεια αλεξίπτωτου στο έδαφος, σε περιοχή που ελέγχουν οι αντάρτες, κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων στο Ιντλίμπ...


Μερικές μέρες αργότερα ρωσικά αντιαεροπορικά πυρά που τα χειρίζονταν συριακές δυνάμεις κατέρριψαν ισραηλινό F-16. Το ισραηλινό αεροσκάφος συμμετείχε σε χτυπήματα στόχων στο συριακό έδαφος απ΄ όπου απογειώνονταν τα UAV (drones) που έκαναν πτήσεις στο βόρειο Ισραήλ.


Την ίδια χρονική περίοδο ελικόπτερο των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων καταρρίφθηκε στη Βόρεια Συρία από κουρδικές δυνάμεις.


Τα παραπάνω έγιναν μέσα σε λίγες μέρες... και η συχνότητα θα έπρεπε να αποτελεί παράγοντα ανησυχίας καθώς λαμβάνουν χώρα πολύ κοντά στην Ελλάδα αλλά και το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης.


Ρωσία, Ιράν και Τουρκία φαίνεται να έχουν συστήσει ένα κοινό μέτωπο στη Μέση Ανατολή.


Η Δύση μοιάζει ακόμη "μουδιασμένη” από την απομάκρυνση του ελέγχου ενός σημαντικού μέλους που αποτελεί και υπολογίσιμη περιφερειακή στρατιωτική δύναμη.


Προς το παρόν στηρίζουν διακριτικά την Ελλάδα ως όριο της Δύσης, αλλά είναι προσεκτικοί απέναντι στην Τουρκία, κάτι που προς το παρόν στοιχίζει ακριβά στους Κούρδους της Β. Συρίας. 


Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα νιώθει τόσο ασφαλής που ειρωνεύεται τις μοναδικές δηλώσεις αμέριστης στήριξης που έλαβε τις τελευταίες μέρες από τη Δύση, αυτές του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ.


Ένα καλό ερώτημα είναι τι θα μπορούσε να σημάνει για την Ελλάδα μια επιστροφή της Τουρκίας στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ, με την ικανοποίηση κάποιων όρων σε βάρος μας;


Δηλαδή, τι περιθώρια έχουν οι ΗΠΑ να χάσουν την επιρροή τους στην Ν.Α. Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή;


Ένα άλλο καλό ερώτημα είναι το εξής: Από την άποψη της απειλής της εθνικής κυριαρχίας της Ελλάδας ποιος είναι αυτήν την περίοδο ο αδύναμος κρίκος;


Είναι το γειτονικό κρατίδιο που αυθαίρετα πλαστογραφεί την ιστορία, οι δυο-τρεις βραχονησίδες ή κάποια περιοχή της χώρας με μεγάλο αριθμό πληθυσμού που αυτοπροσδιορίζεται με τουρκική ταυτότητα και κάποια στιγμή μπορεί να ζητήσει συνθήκη μεγαλύτερης αυτονομίας απέναντι στην κυβέρνηση των Αθηνών;


Είναι προφανές πως πολιτική ηγεσία και κοινωνία αδυνατούμε να προσεγγίσουμε την πραγματικότητα με λογικούς όρους για άλλα πιο απλά ζητήματα όπως π.χ. πως μισθοί 400 ευρώ δεν μπορούν να συντηρούν επ’ αόριστον συντάξεις 800 ευρώ.


Η επιστροφή της ιστορίας...


Υπάρχει σε όλην την υφήλιο μια έξαρση του θαυμασμού προς μορφές "ημιολοκληρωτισμού”. Ενώ μέχρι πριν 10-20 χρόνια η ανοιχτή κοινωνία, οι ανοιχτές αγορές και η δημοκρατία κέρδιζαν έδαφος παντού στον πλανήτη, μετά το κραχ του 2008 υποχωρούν.


Ακόμη και στη Δύση αυξάνονται οι θαυμαστές ολιγαρχικών, μονοκομματικών (επί της ουσίας) καθεστώτων όπως η Ρωσία και η Κίνα. Βέβαια αυτοί οι θαυμαστές όταν είναι να επιλέξουν για τους ίδιους και τα παιδιά τους τόπο για σπουδές και εργασία προτιμούν την Ευρώπη της παρακμής ή τις ΗΠΑ.


Χώρες όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Τουρκία απομακρύνονται από το κράτος δικαίου της διάκρισης των εξουσιών και των ατομικών δικαιωμάτων. Και στις ίδιες τις ΗΠΑ ακόμη αυξάνεται αυτό το ρεύμα αλλά οι θεσμοί μέχρι στιγμής εμφανίζουν αντοχή...


Τούτο δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν ενδογενή προβλήματα στη Δύση. Όταν πονάει το κεφάλι σου όμως η καλύτερη λύση δεν είναι να το πυροβολήσεις...


Μια πτυχή του προβλήματος


Ενώ όλα αυτά συμβαίνουν τριγύρω Ελλάδα και Ευρώπη φαίνεται να είναι απασχολημένες με...


Υπαρκτού κηφηναρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία


ΣΥΡΙΖΑίικου καρναβαλισμού κωμωδία



Σαν σήμερα (20/2/ΧΧΧΧ)

1822: Η Ναυμαχία των Πατρών. Ελληνικός στόλος, υπό τον Ανδρέα Μιαούλη, χτυπά τον τουρκικό στόλο υπό τον Καραπεπέ Αλή.

1827: Ο Ιωάννης Καποδίστριας εκλέγεται κυβερνήτης της Ελλάδας απο την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας .

1891: Ιδρύεται ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος.

1957: Γεννιέται ο Ορφέας Περίδης

1960: Πεθαίνει ο ηθοποιός Βασίλης Λογοθετίδης

1993: Πεθαίνει ο ιταλός βιομήχανος και κατασκευαστής πολυτελών αυτοκινήτων Φερούτσιο Λαμποργκίνι .

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τραγωδικός φανατισμός



Ο​​ι Ελληνες φανατιζόμαστε εύκολα. Η ρομαντική εξήγηση γι’ αυτό είναι η βεβαιότητα, από τα αρχαία κιόλας χρόνια, ότι τη συναρπαστική ομορφιά του ελληνικού τοπίου, φωτός, κλίματος, την οφείλουμε στην παρουσία θεών – «πάντα πλήρη θεών είναι». Η αδιάκοπη συνύπαρξη με την ομορφιά, δηλαδή με τους θεούς, μας καθιστά ένθεους, θεόληπτους (στα λατινικά fanaticos, από το fanum: τόπος ιερός).


Η απομυθοποιημένη, ψυχολογική ερμηνεία σήμερα βεβαιώνει ότι φανατικούς μάς καθιστά η ανασφάλεια. Η επιβίωσή μας στην ελλαδική κοινωνία είναι αβέβαιη, όλα εκκρεμή, επισφαλή, ευπρόσβλητα, κινδυνώδη. Εχουμε ανάγκη, ασυνείδητη αλλά επιτακτική, κάπου να ασφαλιστούμε, να γαντζωθούμε από κάτι σίγουρο, ισχυρό, δυσμετάβλητο – να «ανήκουμε» σε μια συλλογικότητα, σε ένα άθροισμα πολλών, σε κάποια πίστη ή θαυμασμό ή επιδίωξη που συσπειρώνει ανθρώπους και τους συνεγείρει.


Αν η ανασφάλεια γεννιέται από ατομικά μειονεκτήματα φυσικά ή οικογενειακές καταβολές δύσκολες ή συγκυριακές ατυχίες και αντιξοότητες, τότε ο φανατισμός (η τυφλή προσκόλληση) θα επενδυθεί σε συσπειρώσεις μάλλον απλοϊκές, συχνά αφελείς ή και μικρονοϊκές: Προσκόλληση, μέχρι σημείου μονομανίας, σε ποδοσφαιρική ομάδα ή στη θρησκοληψία ή σε κομματικό ποιμνιοστάσιο ή σε ψυχαναγκαστική εξάρτηση από το Facebook ή στη λατρεία «λαϊκών» τραγουδιστών ή σε νυχθήμερη εξάρτηση από το τηλεοπτικό θέαμα κ.ά.α.


Αν η ανασφάλεια γεννιέται από ευρύτερα κοινωνικά συμπτώματα «κρίσης» χρεοκοπίας, διαφθοράς του πολιτικού συστήματος, παράλυσης του κρατικού μηχανισμού, εξευτελιστικής επιτρόπευσης της χώρας, τότε ο φανατισμός θα επενδυθεί στις ίδιες μάλλον καταφυγές, αλλά ψυχολογικά θωρακισμένες επιμελέστερα με αξιωματικές αποφάνσεις και εγωιστικό πείσμα. Θα τολμούσε κανείς τον ισχυρισμό (συναγόμενον από την καθημερινή παρατήρηση) ότι όσο πιο «μορφωμένος» είναι ο Ελλαδίτης σήμερα τόσο πιο φανατικά προσκολλημένος σε «βεβαιότητες», «πεποιθήσεις» και «πληροφορίες» γεννήματα της ψυχολογικής του ανάγκης. Είναι απίστευτο πόσο «πρωτόγονα» ο Ελλαδίτης σήμερα ταυτίζει την υπεράσπιση των πολιτικών του επιλογών με την εγωιστική του αυτοάμυνα, τον ναρκισσισμό του.


Μοιάζει πρωτόγονος ο φανατισμός αυτής της αυτοάμυνας, γιατί είναι τυφλός και καταργεί τη μνήμη.  


Αν ήταν όμως να αποδώσουμε ευθύνες, θα λέγαμε ότι για τον πολιτικό πρωτογονισμό και την πολιτική αμνησία ένοχος δεν είναι τόσο ο πολίτης όσο οι θεσμοί, η μεθοδική αχρήστευση της λειτουργίας τους. Το γεγονός λ.χ. ότι βρίσκονται «νομίμως» στο Κοινοβούλιο κόμματα που στο καταστατικό τους δηλώνουν απερίφραστα την αντίθεσή τους στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, το γεγονός ότι οι ελλαδικές κυβερνήσεις υπογράφουν «μνημόνια» που η τήρησή τους διέπεται και ερμηνεύεται σύμφωνα με το Αγγλικό μόνο Δίκαιο, το γεγονός ότι είναι αυτονόητη στην Ελλάδα η ατιμωρησία των επαγγελματιών της πολιτικής ακόμα και για φρικώδη οικονομικά και διαχειριστικά εγκλήματα (υπερδανεισμός, ασύδοτες προσλήψεις στο Δημόσιο, κατάργηση ελέγχου και αξιολόγησης των δημόσιων λειτουργών), ένας τέτοιος κρατικοποιημένος αμοραλισμός εμπεδώνει αυτονόητα τον πολιτικό πρωτογονισμό και τον φανατισμό ως αυτοάμυνα.


Πρωτογονισμός και αμνησία συντηρούν και τρέφουν τον φανατισμό των Ελλαδιτών. Σχεδόν κάθε φορά στις εκλογές, η φράση που κυριαρχεί στα χείλη είναι: «Να φύγει ο τωρινός, κι ας έρθει ο οποιοσδήποτε». Ξεχνάμε ότι ο σημερινός «οποιοσδήποτε» είναι ο χθεσινός «τωρινός», που τον αποπέμψαμε «μετά βδελυγμίας» για να καταστήσουμε «τωρινό» τον τότε «οποιονδήποτε». Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ο πιο αδίστακτος (γι’ αυτό και πιο καταστροφικός) φανατισμός είναι αυτός του απογοητευμένου πολίτη, ο φανατισμός της αηδίας.


Αηδία, σιχασιά για τον πρωτογονισμό της πολιτικής μας πραγματικότητας, αλλά και πικρία, οδύνη ανυπόφορη. Σχεδόν κάθε μέρα και κάποιο γεγονός επιτείνει τη ρήξη του πολίτη με την πολιτική, τον φανατισμό της προσκόλλησης σε μια πολωτική αντίθεση, που μπορεί ίσως να παρηγορεί εφήμερα τον θυμό, αλλά καταστρέφει όλο και πιο ανεπανόρθωτα την κοινωνική συνοχή. Δεν υπάρχει ομαδικός βασανισμός που να συνθλίβει πιο εξουθενωτικά τον ψυχισμό των ανθρώπων, από το να παγιδεύονται, εκατοντάδες χιλιάδες κάτοικοι μιας πρωτεύουσας πολεοδομικής τερατουργίας, για ώρες ολόκληρες, μέσα σε λεωφορεία, υπόγειους σιδηρόδρομους ή στα ιδιωτικά τους αυτοκίνητα, επειδή η κυβέρνηση ξεναγεί στα αξιοθέατα τον πρόεδρο ή πρωθυπουργό ή αξιωματούχο της τάδε ή δείνα χώρας. Και να επαναλαμβάνεται αυτή η κόλαση, κάθε τρεις και λίγο, προκειμένου να ψηφοθηρήσει και επιδειχθεί η θλιβερή μετριότητα του δημάρχου με εικονικούς «μαραθώνιους», ποδηλατικούς «γύρους» της πόλης ή άλλη δημαρχιακή, σαδιστική έμπνευση.


Είμαστε φανατικοί οι Ελληνες: ή υπερασπιστές της μικρόνοιας και του πρωτογονισμού των κομμάτων ή καταγγέλτες, αλλά με τον φανατισμό του ανήμπορου, που μόνο πάσχει και οδυνάται μέχρι τρέλας, χωρίς να τελεσφορεί. 


Ωστόσο, ακόμα και με κόστος μη μετρήσιμης οδύνης, ο τραγωδικός αυτός φανατισμός θα μπορούσε να συνεχίσει να επιβιώνει σαν έμμεση παραπομπή στην ταυτότητα του Ελληνισμού: την «γιγαντομαχίαν περί της ουσίας». 


Θα μπορούσε, αν...