"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: Σε τι διαφέρουν Τραμπ και Τσίπρας



Σας ανησυχεί η μετα-αλήθεια που απλώνεται σαν λειχήνα σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο;  


Προσωπικά δεν ανησυχώ. Η ελληνική κοινωνία, με τη βαθιά ιστορική της πείρα, έχει προ πολλού εμβολιασθεί για να την αντιμετωπίσει και έχει ήδη δημιουργήσει ισχυρά αντισώματα. Στους Αμερικανούς μπορεί να κάνει εντύπωση ότι η διοίκηση Τραμπ εφευρίσκει γεγονότα με μουσουλμάνους για να απαγορεύσει την είσοδο ομοθρήσκων τους στη χώρα. Στον Ελληνα, όμως, δεν κάνει πλέον καμιά εντύπωση ότι η κυβέρνηση θεωρεί επιτυχία την πολύμηνη διαπραγμάτευση. Μόλις προχθές η κυβερνητική τηλεόραση μας ανακοίνωσε ότι ο Ντάισελμπλουμ κήρυξε το τέλος της λιτότητας.  


Σας κάνει εντύπωση; 


Σε πόσους έκανε εντύπωση η μετάφραση του «Οχι» του δημοψηφίσματος σε «Ναι»; Και πόσοι από τους νεότερους θυμούνται εκείνο το «Εξω οι βάσεις του θανάτου», στον ρυθμό του οποίου χόρευε η χώρα την δεκαετία του ογδόντα; 


Μικρό ανθολόγιο από μια πλούσια λογοτεχνική παραγωγή μετα-αλήθειας που ορίζει τον δημόσιο βίο μας.


Πότε μάθαμε να συναλλασσόμεθα με την «αλήθεια» για να μας ενοχλεί η «μετα-αλήθεια»; 


Μην ανησυχείτε. Είναι ένας νεολογισμός ανάμεσα σε τόσους άλλους που ευφραίνουν την πληκτική μας καθημερινότητα.  


Πότε ζήσαμε την νεωτερικότητα ως κοινωνία για να αντιληφθούμε και την έννοια της μετανεωτερικότητας; 


Αν ανακαλύπτεις τον 21ο αιώνα την πολυπολιτισμικότητα, επειδή ξεχύθηκαν στις ακτές σου μερικές χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, αν αντιμετωπίζεις τον πολιτισμικό σχετικισμό σαν εξ αποκαλύψεως προφητεία και αν κουνάς την ουρά σου για τις «έμφυλες ταυτότητες» και λοιπά γκάτζετ της μετανεωτερικότητας, τότε πώς να αντιληφθείς ότι η διάδοση της μετα-αλήθειας απειλεί ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό; 


Οι Αμερικανοί χρειάστηκαν τον Τραμπ για να καταλάβουν τη διάβρωση που έχουν υποστεί τα πανεπιστήμιά τους όταν επί χρόνια προσκυνούσαν τον Ντεριντά. Ο εστί μεθερμηνευόμενον: «Δεν υπάρχουν αλήθειες. Η πραγματικότητα είναι διαπραγματεύσιμη». Είμαστε πολύ μπροστά εμείς οι Ελληνες για τους Ντεριντάδες και τις παραφυάδες τους.


Και σ’ αυτόν τον τομέα όμως η επιχειρηματικότητά μας αποδείχθηκε ελλειμματική. Δεν αντιληφθήκαμε την εξαγωγική αξία της μετα-αλήθειας. 


  Ισως επειδή παρ’ ημίν η αντιμετώπιση της πραγματικότητας ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης ήταν το πιο δημοκρατικά μοιρασμένο αγαθό. Απ’ την κατάχρηση μεγάλων δόσεων μετα-αλήθειας την μπερδέψαμε με την αλήθεια. Και επειδή στο χρηματιστήριο του δημόσιου βίου μας η τιμή της αλήθειας έχει καταποντισθεί παρέσυρε και τη μετα-αλήθεια. Ομως σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται και η λύση.


Ποια είναι η διαφορά του Τραμπ από τον Τσίπρα; 


Η ηλικία θα μου πείτε, η κόμμωση, η περιουσία, η Μελάνια, οι ΗΠΑ. Λεπτομέρειες. Η πραγματικότητα, ως γνωστόν, είναι διαπραγματεύσιμη. Η διαφορά είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Μάκη μου Μπαλαούρα μου.



Μάκη μου έχεις δίκιο. Πήγαμε  για μαλλί και  βγήκαμε κουρεμένοι. Ευτυχώς όχι εντελώς  γουλί. Αλλά «κουρεμένοι»!
 

Και Μάκη μου Μπαλαούρα μου. Ξέρεις  γιατί λέω «κουρεμένοι»;  Επειδή  το παίζατε  σκληροί. Επειδή  ούτε  «μισό ευρώ».  Επειδή μία από τα ίδια.  Επειδή μόνο επικοινωνία. Γι αυτό!

 
Και Μάκη μου  Μπαλαούρα μου. Με την επικοινωνία δεν κάνεις προκοπή. Με την επικοινωνία εξασφάλιζεις μικροσκοπική, προσωρινή ασυλία. Με τη επικοινωνία εκλαμβάνεις  τους άλλους,   τον  φτωχό λαό,  ως  πρόβατα και  χαιβάνια!

 
Και Μάκη μου Μπαλαούρα μου. Απέναντί σου και απέναντί μας οι δανειστές. Απέναντί μας η   σκληρή, η αδυσώπητη πραγματικότητα. Απεναντί μας η  ακινησία και  η παραλυσία!

 
Και Μάκη μου Μπαλαούρα μου.  Για σκέψου πιο  ψύχραιμα. Για σκέψου με την  απλή λογική. Για σκέψου χωρίς κομματικές  εξαρτήσεις και τάχα μου αριστερές ιδεοληψίες!

 
Και Μάκη μου Μπαλαούρα μουΑν χρωστάς. Αν έχεις υπογράψει  συμφωνία με κάποια  τράπεζα. Αν δεν έχεις τις δόσεις σου να πληρώσεις. Αν πρέπει  την οικογένεια να  φροντίσεις και να προστατεύσεις. Αν δηλαδή  είσαι όμηρος  των τραπεζών. Και αν οι απειλές για δήμευση  της περιουσίας σου πηγαινοέρχονται  κοντά στον  σβέρκο σου. Τότε τι κάνεις;
 
Και Μάκη μου Μπαλαούρα μου ένα πράγμα κάνεις. Επιταχύνεις. Κάνεις το σκ.. σου παξιμάδι. Κόβεις  οτιδήποτε το περιττό. Μόνο  τα απαραίτητα.  Σηκώνεις τα μανίκια και περισσότερο δουλεύεις. Προσπαθείς να  ξεχάσεις  τον εφιάλτη  σου και πατάς το  γκάζι!

 
Και Μάκη μου  Μπαλαούρα μου. Αυτό στην  γλώσσα της απλής, εθνικής, οικονομίας, το λένε παραγωγή, ανασυγκρότηση, νοικύρεμα, ανάπτυξη. Κάπως έτσι!

 
Και Μάκη μου και Μπαλαούρα...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: AMBER ALERT - ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΥ


ΙΣΛΑΜΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Eλληνίδες αριστεροδεξιές "επαναστάτριες" !



Σας παρακαλώ να δείτε προσεκτικά τις 4 αυτές φώτο:
 

Στην πρώτη είναι η Βάσω Παπανδρέου σε επίσημη επίσκεψη στο Ιράν. Δε φοράει χιτζάμπ · δε φοράει κελεμπία. Είναι ντυμένη δυτικά, καλύπτοντας, όμως, το σώμα της με το φόρεμά της και το κεφάλι της με καπέλο, ώστε να παραμείνει συνεπής με το ιρανικό πρωτόκολλο.
 

Στη δεύτερη είναι η Ολλανδή Ευρώβουλευτής, Marietje Schaake, σε επίσημη επίσκεψη πάλι στο Ιράν. Δε φοράει χιτζάμπ αλλά κάλυμμα, ενώ το φόρεμά της είναι μεν μαύρο αλλά σαφώς δυτικότροπο, αφήνοντας μάλιστα ακάλυπτα μέρη του σώματός της.
 

Τα σούργελα, το ένα το "αριστερό", και το άλλο του Καμμένου στις δύο επόμενες φώτο δε θα τα σχολιάσω. Οι κρίσεις και οι συγκρίσεις δικές σας.
 


Η ουσία είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Την ημέρα που ο Γκέμπελς θα κοκκίνιζε από ντροπή...



Η ΣΥΡΙΖΑϊκή ΥΕΝΕΔ διαστρέβλωσε με αισχρό τρόπο την πραγματικότητα για άλλη μία φορά. Τα βοθροκάναλα της διαπλοκής έπαιζαν επίσης στη διαπασών «το τέλος της λιτότητας». Κι η εικόνα που επιχείρησαν να περάσουν είναι ότι πέτυχαν έναν ανεπανάληπτο θρίαμβο, ενώ την ίδια ώρα η… «προδοτική αντιπολίτευση» έμεινε και γυμνή από επιχειρήματα. Αθεράπευτοι παθολογικοί ψεύτες!


Θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι επρόκειτο για ένα καλά μελετημένο σχέδιο. Και καλά εκτελεσμένο. Στην κρατική τηλεόραση οι υπότιτλοι έφερναν τους Ευρωπαίους αξιωματούχους να είναι ενθουσιασμένοι με το… τέλος της λιτότητας. Το μόνο που δεν μας είπαν είναι ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναγνώρισαν στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα το νέο Μεσσία. Αλλά και στα ιδιωτικά κανάλια οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι περιδιάβαιναν μόνοι τους και δίχως τον παραμικρό αντίλογο αράδιαζαν ένα σωρό σαχλαμάρες.


Και φυσικά η αντιπολίτευση ήταν απούσα! Όχι γιατί δεν είχε θέσεις, αλλά διότι αυτό έπρεπε να βγει προς τα έξω. Η αντιπολίτευση «εξαφανίστηκε» από τα κανάλια την πρώτη ημέρα με τρόπο αριστοτεχνικό. Ακριβώς για να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι «κρύφθηκαν απογοητευμένοι από το αποτέλεσμα». Για να υποστηρίξουν στη συνέχεια τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης ότι ο Κυριάκος έμεινε άφωνος, επειδή δήθεν ήθελε την ρήξη με την τρόικα και τις εκλογές.


Η Νέα Δημοκρατία, δηλαδή, που έδωσε μάχες για να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη εμφανίζεται τώρα να θέλει την καταστροφή της χώρας από εκείνους που ξήλωναν τα πεζοδρόμια, που τάχατες έσκιζαν τα μνημόνια, που έθρεψαν την ρητορική του μίσους, που χρησιμοποίησαν κάθε μέσο για να ανέλθουν στην εξουσία. Οι προπαγανδιστές έκαναν την δουλειά τους με τρόπο θαυμαστό για άλλη μία φορά. Το πρόβλημα γι' αυτούς είναι ότι τα ψέματά τους είναι πλέον ορατά από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Το μόνο που πραγματικά καταφέρνουν είναι ότι συνεχίζουν να ποτίζουν με δηλητήριο το δένδρο της Δημοκρατίας.


Η αλήθεια αρχίζει να ξετυλίγεται σιγά – σιγά μπροστά μας. Οι οικονομολόγοι της Βουλής είπαν όλα εκείνα που δεν ειπώθηκαν την ημέρα της… δήθεν συμφωνίας! Η καθυστέρηση στην αξιολόγηση έχει ήδη κοστίσει πολλά χρήματα. Η αξιολόγηση θα έπρεπε να έχει κλείσει εδώ και πολύ καιρό. Κι η χώρα θα βρισκότανε σήμερα σε πολύ καλύτερη κατάσταση.


Το πρόβλημα είναι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η μεταξωτή προπαγάνδα θέλει κι επιδέξιους προπαγανδιστές



Με αφορμή την ανακριβή αναμετάδοση των δηλώσεων του Γέρουν Ντάισελμπλουμ από την εκπομπή «Αίθουσα Σύνταξης» και τον «εντατικό» (σ.σ.: για να το πούμε κομψά) τρόπο που προβάλλονται οι κυβερνητικές θέσεις από την ΕΡΤ ξέσπασε πάλι η γνωστή συζήτηση: «χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης», «κυβερνητική προπαγάνδα» κοκ. Ολο το γνωστό ρεπερτόριο περί ελλείμματος πολυφωνίας.


Ας χαλαρώσουμε. Γιατί όντως μια εκπομπή που αυτοαποκαλείται ενημερωτική αν θέλει να αλλάξει την πραγματικότητα επειδή δεν συμφωνεί μαζί της μπορεί να το κάνει. Αλλά αυτό δεν ονομάζεται προπαγάνδα. Ονομάζεται κωμωδία.


Πιο καθαρά: εκείνοι που πιστεύουν πως εκπομπές σαν την «Αίθουσα Σύνταξης» επηρεάζουν πραγματικά την κοινή γνώμη υπέρ της κυβέρνησης έχουν να αντιμετωπίσουν το εξής πρόβλημα: ένα τηλεοπτικό προϊόν που το συζητούν (και συνήθως όχι θετικά…) πολλοί περισσότεροι από όσους το βλέπουν.  


Αυτό δίνει μεν στην εκπομπή μεγάλη ψυχαγωγική αξία. Αλλά – για να εξηγούμαστε – σε καμία περίπτωση δεν την αναβαθμίζει σε «προπαγάνδα».


Γι’ αυτό και η αντιπολίτευση μάλλον πρέπει να αναθεωρήσει τις αντιδράσεις της. Αν δεν βρισκόταν στο ίδιο μήκος κύματος (σ.σ.: για να θυμηθούμε κάτι συνεντεύξεις – Φαλκονέρες του Αντώνη Σαμαρά…) θα έπρεπε ήδη να το έχει καταλάβει. Την συμφέρει η παρουσία τόσων φωνών που δεν ενδιαφέρονται να κρατήσουν ούτε τα προσχήματα (σ.σ.: θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από απλούς εκφωνητές που απλώς διαβάζουν τα non-paper του Μαξίμου). Γιατί επικοινωνεί απόγνωση. Επικοινωνεί πανικό.


Κανονικά δηλαδή η Νέα Δημοκρατία αντί να προβαίνει σε καταγγελίες θα έπρεπε να ζητά η συγκεκριμένη εκπομπή να γίνει τρίωρη. Τουλάχιστον. Εικοσιτετράωρη αν είναι δυνατόν. Αλλιώς είναι σαν να θεωρεί πως το κοινό είναι ηλίθιο που ακούει παθητικά ό,τι του σερβίρουν. Και αυτό δείχνει κάτι και για εκείνη. Κάτι όχι καλό.


Καλώς ή κακώς δεν μπορεί να κάνει ο καθένας προπαγάνδα. Πρόκειται για μια πολύ πιο δύσκολη «τέχνη». Που απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και όχι χοντροκομμένες (σ.σ.: και συχνά ενοχλητικές) «τούρτες» στο πρόσωπο του κοινού. Κοινώς δεν είναι για ανθρώπους που νομίζουν ότι στο σημερινό περιβάλλον με τα social media και την γενικότερη διακίνηση της πληροφορίας από άπειρα «κανάλια» αλλοιώνοντας τις δηλώσεις του κάθε Ντάισελμπλουμ «έχουν κάνει τη δουλειά».


Πώς μπορείς δηλαδή να πείσεις κάποιον όταν ο άλλος γνωρίζει από την αρχή τις προθέσεις σου; 


Οταν αντί για επιχείρημα επιστρατεύεις μια ντουντούκα που ξεκουφαίνει με τα συνθήματά της; Με άλλα λόγια, όταν δεν έχεις κερδίσει την εμπιστοσύνη του άλλου. 


Ή όπως θα έλεγαν και οι μεγάλοι δάσκαλοι της προπαγάνδας, όταν δεν βάλεις δόσεις αλήθειας στο ψέμα σου; 


 Ας μην ξεχνάμε ότι στόχος είναι να παραπλανήσεις. Οχι να εξαπατήσεις. Και το κοινό που αναζητάς δεν είναι οι φανατικοί. Αυτοί είναι ήδη δικοί σου. Να πείσεις τους άλλους, τους νοήμονες είναι το δύσκολο.


Γι’ αυτό και...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Μ@λ@κίες συμβαίνουν !

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Σας αρέσει saignant, rare που λέμε στα ελληνικά;  


Εγώ τρελαίνομαι. Γι’ αυτό εκτίμησα τον τρόπο με τον οποίο μάς το σέρβιρε ο Μάκης Μπαλαούρας του ΣΥΡΙΖΑ: Δώσαμε μια μεγάλη μάχη και χάσαμε. Συμβαίνουν αυτά. Εβίβα! Το «εβίβα» ήταν δικό μου, όλα τα προηγούμενα δικά του. 


Είδατε, όμως, πώς ταιριάζει; 


Γι’ αυτό απέφυγα τα εισαγωγικά.


Η αξία της ομολογίας του Μπαλαούρα έγκειται σε όσα υπονοεί, όχι σε όσα παραδέχεται. 


Υπονοεί ένα «και τι έγινε;»


Υπονοεί, επίσης, ότι η αυταπάτη και το τεράστιο κόστος της (σε χρήμα και, κυρίως, σε χρόνο) είναι ασημαντότητες, γι’ αυτό και το απότομο ύφος, σημασία τώρα έχει η παραμονή στην εξουσία.  


Είναι η λογική του Εμφυλίου, αλλά στα μέτρα του δημοκρατικού συστήματος. Είναι η λογική του παλιού κομμουνιστή, με το μόνιμο κουσούρι στο μυαλό.


Επομένως... 

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"


Σαν σήμερα (23/2/ΧΧΧΧ)

532: Θεμελιώνεται ο ναός της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη

1455: Ο Ιωάννης Γουτεμβέργιος (εφευρέτης της τυπογραφίας) τυπώνει το πρώτο βιβλίο. Πρόκειται για τη Βίβλο.

1839: Θεμελιώνεται το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

1903: Η Κούβα μισθώνει για αόριστο χρόνο τον Κόλπο του Γκουαντανάμο στις ΗΠΑ.

1966: Εκπέμπεται το πρώτο κανονικό πρόγραμμα του ΕΙΡ (της σημερινής ΕΡΤ).Το σήμα εκτιμάται πως το έλαβαν 1500 τηλεοπτικοί δέκτες

1957: Πεθαίνει η ρεμπέτισσα Μαρίκα Νίνου

1973: Πεθαίνει η ηθοποιός Κατίνα Παξινού

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛέητο ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η «Αυγή», το ΕΑΜ και ο «γάμος» με τον Καμμένο



Ενα κείμενο (σ.σ.: συναισθηματικής) εκπαίδευσης, για το πώς περιορίζονται τα αριστερά αντανακλαστικά και για το πώς μαθαίνεις να αγνοείς αυτά τα ύπουλα τσιμπήματα της συνείδησης, δημοσιεύεται στην Αυγή της Τρίτης.  


Τον ρόλο του εκπαιδευτή έχει αναλάβει ο δημοσιογράφος Θανάσης Καρτερός που κάτω από τον τίτλο «Ο Πάνος και ο Ινδιάνος» επιχειρεί να πείσει τους συντρόφους του να σταματήσουν να «γκρινιάζουν» για τον Πάνο Καμμένο, να σφίξουν τα δόντια και να τον αντέξουν. Γιατί αυτός τους έτυχε…


«… στην πολιτική άλλο θέλεις κι άλλο σου προκύπτει. Και Μαξίμου θα έβλεπε ο Τσίπρας με το κιάλι χωρίς τον Καμμένο. Και χωρίς τον Καμμένο θα είχε η Ευρώπη των σκληρών δανειστών την ησυχία της με τον Σταύρο, τη Φώφη και τις οικουμενικές τους παπάρες (σ.σ.: ναι, εννοεί ότι «δεν θα μπορούσαμε να ενοχλήσουμε μόνοι μας την Ευρώπη των σκληρών δανειστών. Χρειαζόμαστε κάποιον σκληροτράχηλο άντρα να το κάνει αυτό…»). Και χωρίς τον Καμμένο, επίσης, η πρώτη αριστερή κυβέρνηση θα ήταν ακόμα στόχος, επιδίωξη και όνειρο…» γράφει ο δημοσιογράφος

Προφανώς και δεν πρόκειται για ένα πολιτικό κείμενο. Πρόκειται για μια υπέρβαση όπου ο γράφων αναλαμβάνει τον ρόλο ενός «συμβούλου καρδιάς». Σαν εκείνους που περιμένουν τα γράμματα των απελπισμένων αναγνωστών και προσπαθεί να τους δώσει μια ελπίδα. Να τους βοηθήσει να αντέξουν την σκληρή πραγματικότητα. Και να σώσουν τον «γάμο» τους. Δηλαδή την συγκυβέρνησή τους.


Στην πραγματικότητα το μήνυμα προς όσους «ενοχλούνται» από τον Πάνο Καμμένο και την συγκυβέρνηση μαζί του είναι σαφές: «σφίξτε τα δόντια και αντέξτε τον. Γιατί αυτόν έχουμε “παντρευτεί” και αυτός είναι ο άνθρωπός μας…». Ναι, μπορεί να θυμίζει την μαμά της Ρόουζ στον Τιτανικό που ενώ σφίγγει τον κορσέ στην κόρη της της εξηγεί ότι το οικογενειακό συμφέρον επιβάλλει να παντρευτεί τον άξεστο μνηστήρα της. Αλλά η ζωή είναι σκληρή.


Στο κάτω-κάτω, το παραδέχεται και ο ίδιος ο συγγραφέας – σύμβουλος καρδιάς: «ο Καμμένος είναι σκληρός δεξιός, ή κεντροδεξιός -διαλέγετε και παίρνετε-, καραμανλικός, υπουργός κυβερνήσεων της Ν.Δ (…) έχει απόψεις, εμπνεύσεις και λιτανεύσεις, που κάποιες στιγμές μας προξενούν τριγμούς πολιτικούς και οδυρμούς ιδεολογικούς» γράφει σε κάποιο σημείο (σ.σ.: σα να λέμε «ναι, ο άντρας σου σε χτυπάει, μπορεί να γυρίζει μεθυσμένος, μπορεί να σου μιλάει άσχημα αλλά σφίξε τα δόντια και μάθε να τον υπομένεις για το καλό μας. Για τους μετακλητούς μας που θα μείνουν άνεργοι. Για την εξουσία»).


Και φυσικά, όπως κάθε σωστός «σύμβουλος γάμου» προσπαθεί να θυμίσει τα καλά. Τις ευχάριστες στιγμές. Που δεν γνωρίζουν ιδεολογικά όρια, γιατί εκεί μιλάει μόνο η «καρδιά». Δηλαδή το συναίσθημα. Που αποτελεί το μαλακό υπογάστριο κάθε ιδεολογικά ή ηθικά πικραμένου. «Θυμάστε  τον  Ιανουάριο  του  2015; Την Καισαριανή, την πρώτη αριστερή κυβέρνηση, με τα γλυκά και τα πικρά της; Ε, χωρίς τον Καμμένο, δεν θα υπήρχαν. Θυμάστε τον Σεπτέμβρη του 2015, την εκλογική νίκη που ακολούθησε τον συμβιβασμό με τους δανειστές, τη δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα;» γράφει. Που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: «Μπορεί να είναι άξεστος αλλά έχει και τα καλά του μωρέ… Σφίξε τα δόντια και σκέψου ότι το κάνεις για την Αριστερά…».


Και το μάθημα ρεαλισμού ολοκληρώνεται από τον ίδιο τον τίτλο. Οπου σύμφωνα με τον δημοσιογράφο – σύμβουλο καρδιάς η εναλλακτική του Πάνου Καμμένου είναι ένας «κόκκινος ινδιάνος». Κάτι σαν τον πρίγκηπα πάνω στο λευκό άλογο, αλλά για αριστερούς.


Και ο ρεαλιστής Θανάσης Κρατερός σε ρόλο μαμάς που συμβουλεύει την ονειροπόλα κόρη της (σ.σ.: ναι, ο Νίκος Φίλης συγκαταλέγεται σε αυτή την κατηγορία) είναι ξεκάθαρος:  

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Παιδιά και αποπαίδια στο Εξαρχιστάν



Μόνο την περασμένη εβδομάδα ομάδες κουκουλοφόρων και κρανοφόρων επιτέθηκαν σε λεωφορεία και σταθμούς και κατέστρεψαν πάνω από 100 ακυρωτικά μηχανήματα.
 

Ομάδα 30 ατόμων, έχοντας ως ορμητήριο τα Εξάρχεια, έκανε επιδρομή σε κατάστημα ειδών κάμπινγκ στη Χαριλάου Τρικούπη, ανάμεσα σε Πανεπιστημίου και Ακαδημίας. Ακινητοποίησε τον φύλακα και τον ιδιοκτήτη, αφαίρεσε σλίπινγκ μπαγκ και ρούχα συν τα χρήματα από το ταμείο και επέστρεψε ανενόχλητη στο άβατο της πλατείας. 


Ο καθηγητής του Παντείου Αγγελος Συρίγος είδε κάποιον να βάφει με σπρέι τον τοίχο του κτιρίου. Του είπε ότι αυτό απαγορεύεται. Ο νεαρός σταμάτησε να βάφει τον τοίχο και έστρεψε το σπρέι στον καθηγητή. Μετά τον χτύπησε με μπουκάλι στο πρόσωπο και, όταν έπεσε κάτω, μαζί με άλλους δύο άρχισαν να τον χτυπούσαν με κλωτσιές.

 
Η κυβέρνηση αντέδρασε αστραπιαία. Στην περίπτωση της επίθεσης στον καθηγητή το υπουργείο Παιδείας εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία καταδίκασε «με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο» την επίθεση, επισημαίνοντας ότι «οι πράξεις βίας δεν έχουν καμία θέση όχι μόνο στα πανεπιστήμια, αλλά και σε κανέναν άλλο χώρο» και ότι «ο διάλογος δίνει διεξόδους και οδηγεί όλους μας ένα βήμα μπροστά». Πιθανόν επειδή με την παρατήρησή του ο καθηγητής δεν άφησε διέξοδο για διάλογο στερώντας από τους τρεις νεαρούς καλλιτέχνες του γκράφιτι τη δυνατότητα να κάνουν «ένα βήμα μπροστά». Ταυτόχρονα ο υπουργός Μετανάστευσης Γιάννης Μουζάλας μίλησε με σκληρή γλώσσα. Εκτός από το ότι «καταδίκασε απόλυτα» την επίθεση στον καθηγητή, του ευχήθηκε περαστικά για να καταλάβουν οι συμμορίες των πανεπιστημίων με ποιου την πλευρά είναι.

 
Στην περίπτωση της καταστροφής των ακυρωτικών μηχανημάτων, η κυβέρνηση πήρε μέτρα κατά των υπαιτίων. Οταν ο πρόεδρος των τεχνικών της ΟΣΥ Αποστόλης Ραυτόπουλος είπε «ζούμε σε ένα αναρχοκρατούμενο κράτος που δεν υπάρχει καμία ασφάλεια ούτε για τον πολίτη, ούτε τον επιβάτη, ούτε τον οδηγό. Κυρίως οι οδηγοί είναι έρμαια στις ορέξεις του καθενός», ο Νίκος Τόσκας τον έβαλε στην θέση του. Χαρακτήρισε τις καταστροφές των ακυρωτικών «μεμονωμένες περιπτώσεις» εκτιμώντας ότι «δεν υπάρχει ανομία». Αφού 100 μηχανήματα τον μήνα δεν είναι ούτε 2.500 τον χρόνο και δεν υπάρχει νόμος που να λέει ότι η δολοφονία του ακυρωτικού είναι αδίκημα.

 
Στην περίπτωση του ντου στο κατάστημα με τα είδη κάμπινγκ ο Νίκος Τόσκας δεν πήρε θέση. Οπως είναι γνωστό, το Εξαρχιστάν έχει αναγνωριστεί από την κυβέρνηση σαν ανεξάρτητο κράτος. Το υπουργείο Εξωτερικών θα επιδώσει νότα στις συλλογικότητες του Εξαρχιστάν.
 

Από την ημέρα που η Ζωή Κωνσταντοπούλου επέπληξε τον υπεύθυνο αστυνομικό για την ασφάλεια της Βουλής, επειδή δεν άφηνε τους εκπροσώπους του «Ρουβίκωνα» να μπουν στο προαύλιο, η κυβέρνηση έδειξε ποιοι είναι τα παιδιά και ποιοι τα αποπαίδια. 


Παιδιά είναι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η ζωή στον ορνιθώνα

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ


Η όρνιθα είναι πτηνό που δεν πετάει. Ή μάλλον νομίζει ότι πετάει, όταν ξεσηκώνει φτερά και πούπουλα για να το βάλει στα πόδια ή να πηδήξει από τα είκοσι εκατοστά της μάντρας όπου έχει σκαρφαλώσει. Την κατάστασή της τη θεωρεί φυσιολογική. Η ίδια δεν είναι σε θέση να ξέρει ότι είναι κάτι σαν βιολογικό παράδοξο, αν και όχι τόσο παράδοξο ώστε να αξίζει περαιτέρω μελέτης. 


Δεν είναι η μόνη διαφορά της από τον άνθρωπο. Δίποδο όπως κι αυτός, διαθέτει νόστιμη και υγιεινή σάρκα με την οποία ο άνθρωπος φτιάχνει σούπες, ή την τρώει φουρνιστή με πατάτες, στην κατσαρόλα με μακαρόνια και παράγει αβγά. Ομως ούτε στο σημείο αυτό εξαντλούνται οι διαφορές τους. Και επειδή είμαι φιλόζωος και δεν θεωρώ κανένα ζώο πραγματικά χαζό, με τον τρόπο που ένας άνθρωπος είναι χαζός, οφείλω να σημειώσω ότι η κότα σκέφτεται, απλώς σκέφτεται διαφορετικά από τον άνθρωπο. Οταν συναντήσει ένα σπυρί στάρι και ετοιμάζεται να το ραμφίσει, λέει «να ένα σπυρί». Οταν συναντήσει ένα δεύτερο σπυρί, δεν λέει «να ένα δεύτερο σπυρί». Λέει πάλι «να ένα σπυρί» και το τρώει. Και πάει λέγοντας. Ο άνθρωπος, αντιθέτως, όταν φάει ένα μπουτάκι κότας ρωτάει αν υπάρχει και δεύτερο γιατί ήταν πολύ νόστιμο και ας πάει στο καλό η δίαιτα.


Η διαφορά της κότας από τον άνθρωπο είναι εντέλει πολιτισμική – αντικείμενο των gender studies. Και επειδή ζούμε σε έναν κόσμο που θεωρεί τις πολιτισμικές αξίες απολύτως σχετικές, δεν πρέπει να καταλήξουμε στο βιαστικό συμπέρασμα ότι η κότα δεν έχει δικαίωμα στη σκέψη. Διαθέτει έναν τρόπο σκέψης που επιτρέπει σε πολλούς συνανθρώπους μας να κρίνουν τον κόσμο γύρω τους. Προχθές ο κ. Τόσκας όταν ρωτήθηκε για τις συνεχείς καταστροφές στα ακυρωτικά μηχανήματα, τις επιθέσεις σε ΜΜΜ και την εν γένει διάχυση της βίας, απάντησε πως πρόκειται για «μεμονωμένα περιστατικά». Ενα σπυρί εδώ, ένα σπυρί εκεί, δεν συνεπάγεται πως έχουμε ένα σύνολο από σπυριά. Είναι ένα σπυρί εδώ, ένα σπυρί εδώ, ένα σπυρί εδώ... αφού πάντα το σπυρί βρίσκεται στην ίδια θέση μπροστά στο ράμφος.  


Οπως στην περίπτωση της κότας, δεν πρέπει να βιαστούμε να απαξιώσουμε τη σκέψη του κ. Τόσκα. Σκεφθείτε λογικά:

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ψεύτες εναντίον ζαλισμένων: ποιοι κερδίζουν;



Από το απόγευμα της Δευτέρας, όταν ανακοινώθηκε η συμφωνία στις Βρυξέλλες, η εικόνα είναι κάπως έτσι: η κυβερνητική προπαγάνδα κάνει ήδη θραύση


Οι ψεύτες υπουργοί έχουν βγει στο μεϊντάνι και κάνουν το άσπρο μαύρο, με τη βοήθεια και των αβανταδόρων τους στα μέσα ενημέρωσης. Και από την άλλη, οι της αντιπολίτευσης μοιάζουν με ζαλισμένα κοτόπουλα, ψελλίζοντας πότε ανούσιες κοινοτοπίες και πότε ασυναρτησίες.


Πρώτα ας ξεκαθαρίσουμε τι συμφωνήθηκε στις Βρυξέλλες, δηλαδή τι αποδέχθηκε η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου. 


Σε αδρές γραμμές τρία πράγματα:


  • Θα προ-νομοθετηθούν συγκεκριμένα μέτρα, ενώ μέχρι τώρα όλοι διαβεβαίωναν κατηγορηματικά για το αντίθετο (εδώ και εδώ). Και τι να λέει, άραγε, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος ήταν εξίσου κατηγορηματικός ότι δεν πρέπει να προ-νομοθετήσουμε, όπως ζητούσαν οι δανειστές; (εδώ).
 
  • Ποια είναι αυτά τα μέτρα; (μιλάμε για τα σίγουρα). Πρώτον, θα μειωθεί το αφορολόγητο και αυτό σημαίνει ότι θα πληρώσουν περισσότερο φόρο οι, κατά τεκμήριο, φτωχότεροι φορολογούμενοι.
 
  • Θα μειωθούν κι άλλο οι συντάξεις, με την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς», αυτής της εφεύρεσης του ανεκδιήγητου Κατρούγκαλου, ο οποίος έχει πάει τώρα σε άλλα χωράφια. Ποιος θυμάται την ξετσίπωτη διαβεβαίωσή του ότι οι συντάξεις όχι μόνο δεν θα μειωθούν άλλο, αλλά θα αυξηθούν κιόλας; (εδώ).

Αυτά τα τρία είναι σίγουρα. Για την έναρξη της εφαρμογής τους θα δούμε στην πορεία. Η μείωση των συντάξεων θα γίνει από την 1η Ιανουαρίου 2019, αν αντέχει μέχρι τότε ο ΕΦΚΑ. Για το αφορολόγητο θα δούμε, γιατί υπάρχει και το ενδεχόμενο να γίνει νωρίτερα, αν το απαιτήσει το ΔΝΤ.


Ερχόμαστε τώρα στην κυβερνητική προπαγάνδα, όπως την εξέφρασαν οι υπουργοί Παππάς, Τζανακόπουλος και Σταθάκης. 


Αυτή η προπαγάνδα συνοψίζεται στο σύνθημα «τέλος η λιτότητα», που υιοθέτησαν οι ξετσίπωτοι προπαγανδιστές της ΕΡΤ. Και αυτό σημαίνει ότι «για κάθε ευρώ νέων μέτρων θα ληφθούν και ισοδύναμα αντίμετρα», όπως είπε ο μετρ της προπαγάνδας Νίκος Παππάς δυο φορές, πρωί και βράδυ, από την ίδια συχνότητα (εδώ).


Πρόκειται, φυσικά, για απύθμενο ψέμα. 


Ποια είναι η αλήθεια; 


Πρώτον, ότι τα νέα μέτρα για το αφορολόγητο και τις συντάξεις είναι σίγουρα, συμφωνήθηκαν και θα ψηφιστούν τώρα. Τα άλλα, τα «αντίμετρα», είναι στη θεωρία: το 2019 και αν τότε έχει επιτευχθεί περίσσευμα πάνω από αυτό που έχει υπολογιστεί. 


Δεύτερον μια μέση μείωση στις συντάξεις 20% σημαίνει ότι μια σύνταξη των 1.000 ευρώ θα χάσει 200 ευρώ το μήνα (2.400 το χρόνο). Ποιο «αντίμετρο» μπορεί να το «ισοφαρίσει» αυτό; Κανένα. Για παράδειγμα, μια μέση μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 20%, θα ωφελήσει τον ίδιο άνθρωπο κατά 100-200 ευρώ (για ένα σπίτι που πληρώνει 500-1.000 ευρώ) το χρόνο. Χωρίς να υπολογίσουμε καθόλου τις απώλειες από το αφορολόγητο, είναι ολοφάνερα τα ψέματα των Παππάδων προπαγανδιστών. Αφήνουμε, επίσης, στην άκρη το γεγονός ότι ο υπερήφανος διαπραγματευτής Ευκλείδης, ο οποίος τις προηγούμενες μέρες είχε κατατροπώσει τον Τόμσεν, αποδέχθηκε να συμμετάσχει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα χωρίς κανένα άμεσο μέτρο για χρέος. Ολα μεταφέρονται στο 2019, όπως θέλει ο Σόιμπλε, ο οποίος πήρε μαζί του το ΔΝΤ, το οποίο, δήθεν, ήταν ανένδοτο στο θέμα του ελληνικού χρέους. Τρίχες.


Πάμε τώρα στην άλλη πλευρά.  


Οι της αντιπολίτευσης έχουν χάσει τη μπάλα. Οι της ΝΔ ήταν μπερδεμένοι και πριν από τη συμφωνία. Μόνο ο φωνακλάς Αδωνις έλεγε «φύγετε τώρα, κάντε εκλογές» (σιγά που θα του έκαναν τη χάρη οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ), οι άλλοι ήταν διχασμένοι μεταξύ του «κλείστε αμέσως την αξιολόγηση» και του «εκλογές εδώ και τώρα». Ασε που η ηγεσία της ΝΔ είχε πιστέψει ότι ο Τσίπρας θα κάνει ηρωική έξοδο με πρόωρες εκλογές (εδώ). Και, εντέλει, είναι αστείο το θέαμα και το ακρόαμα: οι της ΝΔ να κατηγορούν τον Τσίπρα επειδή έκανε αυτό που του ζητούσαν, δηλαδή έκλεισε την αξιολόγηση. Τρικυμία στα γαλάζια κρανία.


Η αμηχανία των άλλων της αντιπολίτευσης είναι, επίσης, εμφανής. Αλλωστε, οι του ΠΑΣΟΚ σπαταλούν όλη τη φαιά ουσία τους για να εξηγήσουν αν και πώς θα συμμετάσχουν στην… επόμενη κυβέρνηση, αν θα είναι «τρίδυμη» ή «δίδυμη» και τα λοιπά «σοβαρά» θέματα (εδώ). Ακόμη και ο, συνήθως εύστοχος στην ανάλυσή του, Βενιζέλος έχει παγιδευτεί στη θεωρία ότι ο Τσίπρας θα κάνει μαγκιές με τους δανειστές, ώστε να φτάσει σε αδιέξοδο και να κάνει δημοψήφισμα για έξοδο από το ευρώ (εδώ). Ενώ όλα δείχνουν ότι ο Τσίπρας θα συμφωνήσει σε όλα, για να μείνει στην καρέκλα του για δύο (ή και τρία) χρόνια ακόμα. Εννοείται μαζί με τον σύντροφό του Καμμένο κι ας φαντάζεται ο Φίλης συμμαχίες με το «βρώμικο» ΠΑΣΟΚ.


Συμπέρασμα: 

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Καφενειακοί Λενινιστές του γλυκού νερού



Πυκνώνουν τον τελευταίο καιρό οι αρθρογράφοι που προβλέπουν ότι ο τελικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα είναι η εγκαθίδρυση ενός μη δημοκρατικού καθεστώτος και εμφανίζουν τη μετάβαση στη δραχμή σαν ένα μέσο για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Οι αρθρογράφοι υποστηρίζουν ότι η υποχώρηση του καλοκαιριού του 2015 ήταν ένας τακτικός ελιγμός, ο οποίος θα επιτρέψει στον ΣΥΡΙΖΑ να επιχειρήσει την κατάλληλη στιγμή να κάνει την Ελλάδα τη χώρα που ονειρεύεται.


Ορισμένοι αρθρογράφοι επικαλούνται την λενινιστική παράδοση που προβλέπει υποχωρήσεις και συμβιβασμούς στον δύσκολο δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Παραπέμπουν επίσης στην εγχώρια παράδοση του κομμουνιστικού κινήματος και τον γραμματέα του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριαδη, ο οποίος με την επιμονή του για την κατάκτηση της εξουσίας συνέχισε τον εμφύλιο πόλεμο μέχρι τελικής πτώσεως.


Η επιθυμία του Αλέξη Τσίπρα και των συνεργατών του να κάνουν την Ελλάδα κομμουνιστική χώρα είναι ομολογημένη στα προγραμματικά κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ τον καιρό της αντιπολίτευσης και η επιδίωξή τους για τη ρεβάνς της συμφωνίας της Βάρκιζας έχει διακηρυχθεί δημόσια. Όπως δημόσια έχει διατυπωθεί και ο θαυμασμός τους για κομμουνιστές δικτάτορες και αυταρχικά καθεστώτα. Ποτέ τους δεν έκρυψαν ότι το πρότυπό τους είναι η Βενεζουέλα του Μαδούρο και όχι οι ευρωπαϊκές χώρες των ελευθεριών και του κοινωνικού κράτους.


Ωστόσο, υπάρχει μια μεγάλη διαφορά με τον Ζαχαριάδη και τους παλιούς κομμουνιστές:


Εκείνοι ήταν έτοιμοι να υποστηρίξουν την ιδεολογία τους με θυσίες, ακόμη και με αίμα. Πολλοί περάσαν μια ολόκληρη ζωή μέσα σε διώξεις και εξορίες για να μην προδώσουν τις ιδέες τους. 


Οι σημερινοί αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ έχουν διάγει τον βίο τους υπηρετώντας τον καφενειακό μαρξισμό, μια αντίληψη ζωής που άνθισε τα χρόνια της μεταπολίτευσης.


Ο καφενειακός μαρξισμός συνδύασε την ηθική ανωτερότητα που έδινε η τοποθέτηση στην πλευρά των αδικημένων και των κινημάτων, με τα αγαθά και τα προνόμια που προσέφερε ο καπιταλισμός και ο πελατειακός κρατισμός. Έλεγαν συνεχώς ότι ένας «άλλος κόσμος είναι εφικτός», αλλά δεν παρέλειπαν να απολαμβάνουν τα καλά της επιτυχίας τους (και τις καταθέσεις στις ξένες τράπεζες) στον «άθλιο» πραγματικό κόσμο.


Η απόλαυση των πραγμάτων που προσφέρει ο σύγχρονος καπιταλισμός δεν είναι κατακριτέα – κάθε άλλο. Μόνο που τα αγαθά αυτά είναι αποτέλεσμα της παραγωγής και εκείνοι ήταν πάντα απέναντι στην παραγωγική διαδικασία. Θεωρούσαν ότι ο πλούτος είναι κάτι που μοιράζεται από το κράτος και υποστήριζαν την διεκδίκηση κάθε προνομίου από τους ευνοημένους του συστήματος, όσο άδικο και εξωφρενικό κι αν ήταν.


Στην ουσία δεν αμφισβητούσαν τον καπιταλισμό, αλλά υποστήριζαν ένα φανταστικό καπιταλισμό με κατανάλωση χωρίς παραγωγή. Υπήρξαν οι καλύτεροι οπαδοί του συστήματος που χρεοκόπησε την Ελλάδα και ήταν αντίπαλοι της παραγωγικής δουλειάς, που αποτελεί προϋπόθεση της στέρεης ευημερίας. Έτσι έγιναν πραγματικοί εχθροί των εργαζομένων και των αδύναμων, που υποτίθεται ότι ήθελαν να προστατεύσουν.


Όταν η χρεοκοπία απαγόρευσε στα κόμματα του παλιού συστήματος να καλύπτουν με παροχές το παραγωγικό πρόβλημα της οικονομίας, ο ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε να συνεχίσει όσα μας οδήγησαν στην κατάρρευση. Υποσχέθηκε ότι η πολιτική διαπραγμάτευση θα μπορούσε να γεμίσει τη χώρα με χρήμα. Οι ψηφοφόροι –συνηθισμένοι να ακούν μόνο για παροχές– άλλο που δεν ήθελαν να ακούσουν.

Η κρίση έφτιαξε ένα succes story για τους καφενειακούς μαρξιστές πάνω στα συντρίμμια της χώρας. 

Όλα τούς πήγαιναν τέλεια μέχρι τη στιγμή που οι ισχυρισμοί τους συγκρούστηκαν με την πραγματικότητα. Οι τακτικισμοί που έμαθαν στις φοιτητικές συνελεύσεις και στις κομματικές ίντριγκες δεν είχαν θέση στη διεθνή πολιτική. Ακόμη και η Ρωσία, στην οποία υπολόγιζαν, απέρριψε τα σχέδιά τους. Τότε αντέδρασαν στο αδιέξοδό τους με το δημοψήφισμα.


Αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε σκοπό να προχωρήσει σε ρήξη, θα μπορούσε να το κάνει όταν είχε το 60% των πολιτών μαζί της, δεν είχε πάρει αντιδημοφιλή μέτρα και δεν είχε χάσει το «ηθικό πλεονέκτημα» από τα σκάνδαλα των υπουργών του και τις διασυνδέσεις με εργολάβους-μιντιάρχες. Δεν το έκαναν γιατί ...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Πατά-τα-γος!



Μετά τον «πανωλεθρίαμβο» της η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ετοιμάζεται να κάνει «πατά-τα-γο». Την παραμονή της επετείου δημοσίευσης (21 Φεβρουαρίου 1848) του Κομμουνιστικού Μανιφέστο -ενός από τα πλέον διαδεδομένα κείμενα της σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής φιλολογίας που συνέταξαν οι Καρλ Μαρξ και Φριντριχ Έγκελς- η πρώτη αυτοαποκαλούμενη ως αριστερή κυβέρνηση ολοκλήρωσε την πιρουέτα που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2015 υιοθετώντας πλήρως την ατζέντα των μέτρων του ΔΝΤ. Ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε...


Όπως είπε χτες και ο Β. Σόιμπλε, «η Ελλάδα δεν μπορεί να εφαρμόσει περαιτέρω διορθώσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα για πολιτικούς λόγους, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να το κάνει αργότερα».


Η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει στην μείωση των συντάξεων. 


Έχει συμφωνήσει στην μείωση του αφορολόγητου. 


Έχει συμφωνήσει στην πώληση του 17% της ΔΕΗ. 


Είναι έτοιμη να συμφωνήσει σε οτιδήποτε και να της ζητήσουν αλλά μπορεί να... αλλάξει και γνώμη.


Η κυβέρνηση ονειρεύεται… μετα-λιτότητες και αναπτυξιακά δάνεια. Θέλει να μετατρέψει τα πλεονάσματα που βγαίνουν με αίμα από τις τσέπες των πολιτών, των ανθρώπων της εργασίας, των επιχειρήσεων και συνταξιούχων σε «φόρους άσκησης κυβερνητικής συριζαϊκής πολιτικής».


Δεν την ενδιαφέρει να ξεφορτώσει τις πλάτες των πυλώνων της οικονομίας που μπορούν να φέρουν ανάπτυξη, αλλά επιδιώκει να βρει λίγο... κομματικό δημοσιονομικό χώρο.


Αν δεν της επιτραπεί να δώσει επιδόματα-φιλοδωρήματα, θα επιχειρήσει να μειώσει τον ΕΝΦΙΑ, η διατήρηση του οποίου στο ύψος του 2014, της έχει στοιχίσει στα ποσοστά που λαμβάνει στις δημοσκοπήσεις.


Ούτε σκέψη για μείωση των εισφορών ή για μείωση ΦΠΑ σε παραγωγικούς τομείς με σημαντικό αποτύπωμα στην οικονομία. Πόσο μάλλον ούτε λόγος για την εκπόνηση ενός αναπτυξιακού σχεδίου για την προσέλκυση επενδύσεων με σημαντικά φορολογικά κίνητρα.


Απλά δεν τους νοιάζει. Το είπε ο ίδιος ο Τσακαλώτος στην μοναδική τηλεοπτική του συνέντευξη το τελευταίο διάστημα:

  προτεραιότητα στην πολιτική του έχει η αριστερά και ο κόσμος της.



Θα διακινδυνεύσω μια πρόβλεψη: 

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: O λογαριασμός στον επόμενο



Η κυβέρνηση συμφώνησε, τελικά, να νομοθετήσει προληπτικά μέτρα που θα τεθούν σε ισχύ το 2019.  


«Πρόκειται για μέτρα που δεν έχουν κόστος ούτε ένα ευρώ» λέει το Μαξίμου. Εντάξει. Όμως εδώ έρχεται η ίδια η λογική και εκθέτει θέσεις και δεσμεύσεις.


Πρώτα-πρώτα να δούμε αν υπάρχει συμφωνία για κλείσιμο της αξιολόγησης. Αυτό δεν μας καίει όλους; Το non paper του Μαξίμου αναφέρεται «στα θετικά της πολιτικής συμφωνίας». Όμως ο πρόεδρος του Eurogroup δήλωσε ότι δεν υπάρχει πολιτική συμφωνία, παρά μόνο συμφωνία για επιστροφή των θεσμών στην Αθήνα.  


Υπάρχει διαφορά, σωστά;


Η κυβέρνηση δέχθηκε να νομοθετήσει προληπτικά, όταν μέχρι πριν από λίγες ημέρες υποστήριζε ότι κάτι τέτοιο έρχεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα, ακόμα και με το ίδιο το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Αν μη τι άλλο, το είχε πει κατηγορηματικά και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας: «η προληπτική νομοθέτηση μέτρων δεν διέπει ούτε το ελληνικό, ούτε το ευρωπαϊκό Δίκαιο και είναι αντισυνταγματική». Ας είναι. Οι «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος» έκαναν άλλον έναν τακτικό ελιγμό για το καλό της χώρας. Δεν είχαν, άλλωστε, διαφορετική επιλογή. Οι δανειστές ζήτησαν τα προληπτικά μέτρα, δεν τα προτείναμε εμείς.


Τα μέτρα, κατά την κυβέρνηση, δεν έχουν κόστος ούτε ένα ευρώ. Μα πώς μπορεί να γίνει αυτό; Τι μέτρα είναι αυτά; 


Εκτός και αν...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Πώς ο Ευκλείδης ανακάλυψε αυτό με τις τσέπες!



Θα βάλουν το χέρι μας στην τσέπη για να βγάλουν 100 ευρώ, θα μας τα δώσουν στο άλλο χέρι κι εμείς θα τα βάλουμε μετά στην άλλη τσέπη. Εν συνεχεία θα βάλουν το χέρι σε αυτή την άλλη τσέπη, για να πάρουν εκ νέου τα 100 ευρώ, για να μας τα δώσουν και να τα βάλουμε στην αρχική τους θέση.


Δεν ξέρουμε εσείς αν πιστεύετε τον Σόιμπλε, εκείνον τον αντιπαθητικό τον Ολλανδό ή τον Γάλλο τον Μοσκοβισί. Εμείς πιστεύουμε την εθνοσωτήρια κυβέρνησή μας και τον Νίκο Παππά. Κι είναι εμφανές, φίλοι και φίλες, ότι οι δανειστές ηττήθηκαν κατά πλάτος και μήκος. Διαφορετικά, ποιος ο λόγος για να βάζουμε ο ένας το χέρι στην τσέπη του άλλου και να δημιουργούμε ένα πράγμα που μοιάζει κυριολεκτικώς με μπέρδεμα; Η διαδικασία αυτή είναι προσχηματική και προτιμήθηκε για να κρύψει την έκδηλη αμηχανία που έχει καταλάβει όλα τα μέλη της τρόικας.


Προσέξτε τι ακριβώς τους προτείναμε κι εκείνοι το αποδέχτηκαν, μην μπορώντας να κάνουν κάτι διαφορετικό μπροστά στις αφοπλιστικές προτάσεις του Ευκλείδη και του επιτελείου του. 


Λοιπόν, τους είπαμε:  


Θέλετε να μειώσουμε τις συντάξεις; Να τις σφάξουμε. Να τις εξαφανίσουμε. 


Τι άλλο θέλετε; Να μειωθεί το αφορολόγητο; Και γιατί, παρακαλώ να μειωθεί; Να εξαφανιστεί κι αυτό! Και ελάτε τώρα κύριοι των θεσμών και βοηθείστε μας στην κοινωνική πολιτική. Να ταΐσουμε αυτούς τους ανθρώπους με συσσίτια και να τους ντύσουμε με κουπόνια. Διότι αν εξαφανίσουμε και τους ανθρώπους, κύριοι των θεσμών, ποιοι θα μείνουν σε αυτή την χώρα για να σας ξεπληρώσουν τα δάνεια;


Το τελευταίο επιχείρημα ήταν όντως αφοπλιστικό και εξανάγκασε τους απαίσιους τοκογλύφους σε άτακτη υποχώρηση. Έβαλαν τον Ευκλείδη στην μέση του δωματίου, σχημάτισαν όλοι μαζί έναν κύκλο γύρω του και αφού γονάτισαν ζήτησαν συγχώρεση για τον ιδιαίτερα σκληρό τρόπο που μας αντιμετώπισαν μέχρι τότε. Κι επειδή αναγνώρισαν στον Ευκλείδη ότι πρόκειται για έναν ευρηματικό νέο, τον παρακάλεσαν θερμά να τους βρει ένα επιχείρημα για να μην εκτεθούν στους δικούς τους ψηφοφόρους. Κι έτσι ο Ευκλείδης βρήκε αυτό με τις τσέπες.


Την συνέχεια την γνωρίζετε. Τελείωσε η λιτότητα, όπως ανακοίνωσε και η ΕΡΤ. Διότι αυτά που λέει η ΕΡΤ είναι ευαγγέλιο για την κοινωνία μας. Αυτό έλειπε και να μην ήταν. Εκατόν πενήντα εκατομμύρια και κάτι ψιλά μας κοστίζει το μαγαζί του κ. Τσακνή. Είναι δυνατόν να αποδεχτούμε ποτέ ότι πετάμε κάθε χρόνο τόσα λεφτά στα σκουπίδια σε εποχή κρίσης; Ηλίθιοι είμαστε; Το είπε, λοιπόν, η ΕΡΤ. Κι έτσι αλλάζει κι η Ευρώπη. Βρέθηκε ο τρόπος για να εξαφανίσουμε την λιτότητα: Βγάζουμε τα λεφτά από την μία τσέπη και τα βάζουμε στην άλλη. Κι ύστερα τα ξαναβγάζουμε από την άλλη και τα γυρίζουμε πίσω. Κι έπειτα ξεκινάμε και πάλι από την αρχή.


Θα ρωτήσετε προς τι όλος αυτός ο καυγάς, όταν εκατό μείον εκατό ίσον μηδέν. 


Προσέξτε σας παρακαλώ μία ιστορία που διδάσκεται στα σαλόνια της Ευρώπης, στους μυημένους της άρχουσας τάξης:


Μία φορά κι έναν καιρό...