"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

To RADAR κατά την περίοδο 1/8/2016 - 1/9/2016 θα μειώσει τον αριθμό ημερησίων αναρτήσεων λόγω διακοπών. 

 Ο "Άγρυπνος Φρουρός" θα ρίξει καλοκαιρινούς ΥΠΝΑΚΟΥΣ (!) ξεκούρασης και θα βάλει το "μαγαζί" στον "ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΙΛΟΤΟ". 

Η μείωση υλικού θα γίνει βασικά σε βάρος των αναρτήσεων επικαιρότητας, ενω καθημερινά θα αναρτάται μικρός αριθμός άρθρων γενικού ενδιαφέροντος και προβληματισμού. Θα υπάρξουν επίσης αναρτήσεις που σχετίζονται με θέματα υγείας, τέχνης, και τεχνολογίας  

Τα κείμενα θα είναι μεν λίγα, ελπίζω όμως πως το περιεχόμενό τους θα σας αποζημιώσει

Αν μας την πέσουν Νεφελειμ ή εξωγήινοι και δεν δείτε σχετική ανάρτηση,  σας παρακαλεί θερμά να του δώσετε άφεση αμαρτιών για την μη κάλυψη των κοσμοϊστορικών γεγονότων !!!

Περιορισμένη θα είναι και η δυνατότητά μου να απαντώ εγκαίρως στα e-mails των φίλων του ιστολογίου.

Εύχομαι να συναντηθούμε όλοι γεροί και δυνατότεροι τον Σεπτέμβρη
 

********************************************************************************************************
********************************************************************************************************
 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΝΟΥΔΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: ΣΟΚ, τεράστιο πλεόνασμα έχει τελικά η χώρα, τα Μνημόνια καταργούνται άμεσα, πάμε να κυλιστούμε στα λιβάδια

 Aπό τον aNameToCome


 Όπως έχουμε ξαναπεί, Τσίπρας και Κώστας Καραμανλής είναι το ίδιο άτομο. Μπορεί να ανήκουν θεωρητικά σε εντελώς διαφορετικά κόμματα τα οποία δήθεν χωρίζει ιδεολογική άβυσσος αλλά αυτά είναι απλώς τρίχες.  


Οι δύο άνθρωποι αυτοί είναι ίδιοι, φτυστοί, τάλε -κουάλε ρε παιδί μου. Η σύγχρονη τεχνολογία επέφερε τεράστιες αλλαγές στη ζωή μας και πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα όπως ας πούμε η περμανάντ ή τα παντελόνια με πιέτες, δεν υπάρχουν πια. Η ευκολία για πρόσβαση στην πληροφορία έχει εκμηδενίσει τις αποστάσεις αλλά και τους μύθους. Μια αλλαγή που επήλθε αλλά δεν έχει γίνει αντιληπτή, είναι αυτή του πολιτικού φάσματος: Αυτή η διάκριση αριστεράς- κέντρου – δεξιάς και των άκρων αυτών, απλώς δεν έχουν πλέον κανένα νόημα.  


Είναι πλέον αντιληπτό ότι οι άνθρωποι πηδούσαν το τείχος του Βερολίνου μόνο από την μία μεριά προς την άλλη και δεν το έκαναν από χόμπι αλλά επειδή ο σοσιαλιστικός παράδεισος δεν ήταν και τόσο παράδεισος τελικά. Ας το πάρουμε χαμπάρι αδέλφια, ο καπιταλισμός νίκησε και το έκανε επειδή είχε προβλέψει το ελεεινό της ανθρώπινης φύσης σε αντίθεση με το σοσιαλισμό που θα ήταν μια χαρά σύστημα για πλάσματα που πίνουν νέκταρ και τρώνε αμβροσία. 


Ποιο είναι το πολιτικό διακύβευμα σήμερα; 


Ποιες είναι οι πολιτικές ομάδες που συγκρούονται στην πραγματικότητα; 


 Μα είναι προφανές: Είναι οι κρατιστές ενάντια στους υποστηρικτές του μικρού κράτους, τους «νεοφιλελέ» όπως είναι γνωστοί στους εχθρούς τους. Υπάρχουν βέβαια αποχρώσεις (μάλλον διαφωνίες για το πόσο μικρό πρέπει να είναι το κράτος) αλλά αν θέλουμε να δούμε την αλήθεια και να ξεφύγουμε από τις αγκυλώσεις, αυτό είναι πλέον το πολιτικό σκηνικό.  


Και αυτός είναι ο λόγος για την αρχική μας διαπίστωση: Τσίπρας και Καραμανλής είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, του λαϊκίστικου κρατισμού που θέλει να διορίσει όλους τους Έλληνες στο Δημόσιο το οποίο θα δανείζεται ασύστολα από τους εταίρους και μετά θα τους καταγγέλλει για το ότι ζητάνε τα δανεικά πίσω, τα οποία και φυσικά δεν πρέπει να επιστραφούν διότι όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί μάζευαν λεφτά για να μας δανείσουν.  


Και να μην θυμηθούμε τις Γερμανικές επανορθώσεις. Εκτός κι αν νομίζεις ότι το λιβάνισμα σύσσωμου του ΣΥΡΙΖΑ στον πρώην πρωθυπουργό είναι τυχαίο, αν νομίζεις ότι η επιλογή Προέδρου της Δημοκρατίας είναι τυχαία. Ο ΣΥΡΙΖΑ συστηματικά στοχοποιεί την σημερινή ηγεσία της ΝΔ ως «νεοφιλελεύθερη» σε αντίστιξη με την λαϊκή δεξιά του Καραμανλή που «είχε κοινωνικές ευαισθησίες», δηλαδή διόριζε ό,τι κινούταν. 


Το τελευταίο επεισόδιο της σύμπλευσης αυτής είναι και το πιο επικίνδυνο: 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ποτέ δεν πεθαίνει, ούτε χρεοκοπεί

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Η ​​περίπτωση του Ανδρέα Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ, ο οποίος παραπέμπεται σε δίκη, επειδή υποτίθεται ότι με τα στοιχεία της υπηρεσίας του η χώρα μπήκε στα Μνημόνια, υπερβαίνει τις πολιτικές διαστάσεις της, όσο και αν είναι αυτές που επικρατούν στον δημόσιο διάλογο. Η μεταχείριση που υφίσταται από τη Δικαιοσύνη ο Γεωργίου, καθιστά την περίπτωσή του ανάλογη εκείνης του Ρίχτερ, του Γερμανού καθηγητή Ιστορίας που δικάστηκε προ μηνών (και αθωώθηκε), επειδή κάποιες θέσεις του γύρω από τη Μάχη της Κρήτης κρίθηκαν «ανθελληνικές». Ισως μάλιστα να είναι και πολύ χειρότερη, διότι εν προκειμένω η γραφικότητα απειλεί την ίδια τη θέση της χώρας όχι απλώς στην Ευρώπη, αλλά στην πολιτισμένη Δύση.


Ο πολιτικός βολονταρισμός της Αριστεράς είναι κάτι που ακούγεται περισπούδαστο, αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτι απλοϊκό και παιδαριώδες. Δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο παρά την επιβολή μιας επιθυμητής πραγματικότητας των ιδεών επί της πραγματικότητας των δεδομένων: «Εμείς θα χτυπάμε τον ζουρνά και εκείνοι θα χορεύουν», όπως έλεγε ο άνθρωπος με την ακριβότερη αυταπάτη στον κόσμο.


 Η επέλαση του πολιτικού βολονταρισμού έγινε πίσω από το αίτημα της δήθεν επανόδου στην πολιτική. Αρκετά, έλεγαν, επιτρέψαμε στην οικονομία να επιβληθεί στην πολιτική· τώρα πρέπει η πολιτική να καθοδηγήσει την οικονομία.


Το θέμα σηκώνει πολλή συζήτηση, θα την παραλείψουμε όμως, διότι στην Ελλάδα αυτή η ανοησία έχει προχωρήσει σε μεγαλύτερο βάθος: η πολιτική (και από πίσω της, υποτίθεται, ο λαός) αγωνίζεται να επιβληθεί και στην επιστήμη:


  Το επιχείρησε πρώτα με την Ιστορία (στην υπόθεση Ρίχτερ) και τελικά υποχώρησε προ του φόβου της διεθνούς ξεφτίλας. Τώρα αποπειράται κάτι ανάλογο εις βάρος της Στατιστικής και στέλνει σε δίκη τον Γεωργίου, επειδή εφάρμοσε αυτά που ορίζει η επιστήμη του και, επιπλέον, τα απαιτεί η Ευρωπαϊκή Ενωση, για να μετρήσει η ΕΛΣΤΑΤ τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας.


Ο Γεωργίου έκανε ό,τι ακριβώς κάνει κάθε εθνική στατιστική υπηρεσία στην Ευρώπη, με τις προδιαγραφές που επιβάλλει η Eurostat (στην οποία υπάγονται πια όλες οι εθνικές υπηρεσίες). Γι’ αυτόν τον λόγο η δίωξη του Γεωργίου σκανδαλίζει και την Κομισιόν και την επιστημονική κοινότητα στο εξωτερικό. Το γεγονός αυτό συνιστά μια πολύ σοβαρή ηθική μομφή εις βάρος της χώρας. Δείχνουμε, ξέρετε, σαν να κινούμεθα κατά τη μεριά της Ουγγαρίας, δηλαδή να αμφισβητούμε συνειδητά το βασικό θεσμικό πλαίσιο της Ευρώπης. Δικάζοντας τον Γεωργίου επειδή έκανε σωστά τη δουλειά του, ουσιαστικά αμφισβητούμε τη διάκριση που κάνει ο Πλάτων στον «Κρίτωνα» μεταξύ του «τι ερούσιν οι πολλοί» και τι ο «επαΐων», επάνω στην οποία βασίζεται η θέση των επιστημών στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες.


Η λογική της παραπομπής του Γεωργίου είναι ίδια με εκείνη των ανόητων, εξωπραγματικών ψηφισμάτων που έβγαζαν τα φοιτητικά αμφιθέατρα, με τα οποία υπαγόρευαν τους όρους τους στις μεγάλες δυνάμεις. Είναι τρομακτικό ότι συμβαίνει σε τέτοιο επίπεδο, αλλά αφού αφήσαμε τον βολονταρισμό να διαβρώσει παιδεία, πολιτική και κοινωνία, τώρα εκδηλώνεται και στη Δικαιοσύνη. (Ισως δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αυτό, αφού το φοιτητικό αμφιθέατρο έχει προ πολλού μετακομίσει στο Μαξίμου...).


Τίποτε από αυτά όμως δεν καταλαβαίνουμε, διότι ο πολιτικός βολονταρισμός που εκφράσθηκε μέσω του τυφλού αντιμνημονιακού μένους ορίζει ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Οπως όλοι ξέρουμε, οι στίχοι του εμβατηρίου (που τόσοι αναξιοπαθούντες γύρω μας τους έχουν πιστέψει…) λέει ότι «μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει» και μετά συνεχίζει προς τη δόξα «να τραβά-τραβά-τραβά». Πουθενά δεν λέει το τραγουδάκι ότι η Ελλάδα κουράζεται, εργάζεται, ταλαιπωρείται. Ξεκούραση μόνο και δόξα, αυτά λέει. Αφού δεν πεθαίνει, κατά συνέπεια ούτε χρεοκοπεί. Η δικαστική δίωξη του Γεωργίου αποσκοπεί να κατοχυρώσει –και με δικαστική απόφαση ει δυνατόν– ότι η Ελλάδα ποτέ δεν χρεοκοπεί μόνη της· τη χρεοκοπούν οι κακοί, αλλά η Ελλάδα τους ξετρυπώνει και τους τιμωρεί.


Η δίωξη του Γεωργίου είναι ίσως η σοβαρότερη άρνηση που παρουσιάζει η χώρα στην εξάχρονη προσπάθειά της να βγει από την εντατική. Αμφισβητεί τη βάση των συμφωνιών που έχουν συναφθεί μέχρι σήμερα με τους δανειστές-εταίρους, χάρη στις οποίες χρηματοδοτείται η οικονομία και έχουμε τουλάχιστον κατορθώσει να αποφύγουμε την άτακτη χρεοκοπία. Πολλοί διερωτώνται αν...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Παραδίδοντας τη χώρα ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ στις παρέες των ΛΙΜΟΚΟΝΤΟΡΩΝ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΦΙΟΡΑΝΤΕ


Η μέρα εσκοτείνιασε
γίνεται ένα πάρτι
όχι στήν κόρη τής χαράς
αλλά είς στήν Αστάρτη.
•••
Τέρμα τά ευχολόγια
-η θραύση ποτηρίων
μόνο τό χασκογέλασμα
αχρείων μή Κυρίων.

•••
 
Μοίρασμα ανακόλουθο
σέ πόστα κι ηγεσίες
γιατί η Χώρα δόθηκε
από τούς πρίν Μεσσίες.

•••
Εξάπαντος σωτήρια
είναι η Σύναξή τους
διά τό χρεοστάσιο
ώς λένε μεταξύ τους.
•••
Έξω μονάζει η ερημιά
νεκροί τών χιλιάδων
μέσα τό χαζολόγημα
τών προφανώς Αγάδων.
•••
Τό γλέντι ανεμόδαρτο
μιά θάλασσα κυμάτων
όπου ξερνά εμετικά
ο Σίφουνας Κομμάτων.

•••
Γραβάτες ώς καί παπιγιόν
ουδείς αυτών φοράει
μιλούν οι πάντες Γοτθικά
πού ο νούς δέν τά χωράει.
•••
Στοιχίζουν τά πουκάμισα
επίσης τά σακάκια
«δημοκρατίας» δείγματα
-ο χάρος στά παγκάκια.
•••
Όμως τά φτωχοκόριτσα
πληθαίνουν μαραμένα
δίχως αγάπη, ομορφιά
τά δέ παιδιά στά ξένα.
•••
Τό γλέντι αναφτερώνεται
γίνεται Εξουσία
καθώς καί η πολιτική
κάρτα χωρίς ουσία.

•••
Βρίζονται αλλεπάλληλα
όλοι οι γλεντοκόποι
(α! πόσο τώρα χαίρεται
η όμοιά τους Πόπη.)

[…]
Τά καταστήματα σχοινιών
δέν έχουν νά πουλήσουν
πάμπολλοι τά αγόρασαν
γιά νά αυτοκτονήσουν.

•••
 
Όμως στό Παλατόμπαρο
τό γλέντι ανεβαίνει
δίχως να συλλογίζονται
τό τί τούς περιμένει.

•••
Σ’ αυτό τ’ αμαξοστάσιο
μέ κόντρα λιμουζίνες
στήν χώρα τής Εκδίκησης
θά κρεμαστούν ντουζίνες.

•••
Τί φάτσες αχαΐρευτες
τί μούτρα καμπινέδων
σερβίρουν ακριβά ποτά
στήν φάρα παλιμπαίδων.

•••
Τήν Χώρα τήν φαντάστηκα...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: «Η Αριστερά σας σκίζει αλλά πονάει μαζί σας»

Γράφει το ANTINEWS


«Ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται από μακριά και πάει μακριά. Συγκρούστηκε με τον εαυτό του και τις βεβαιότητές του και καλείται βιαίως να καταλάβει ότι κάποιες φορές αλλάζεις "θέσεις" για να μην αλλάξεις αξίες»
Τάδε έφη Αλέκος Φλαμπουράρης ή για τους φίλους «μπάρμπα Αλέκος». Και είναι το νέο σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις κωλοτούμπες, τα κλάματα για τα μέτρα που πήραν, τη συμπόνια για όσα περνά ο ελληνικός λαός.  


Ο Φλαμπουράρης θα μπορούσε να πάρει το ρόλο του αρχηγού στην ταινία συγκίνησης «Η Αριστερά σας σκίζει αλλά πονάει μαζί σας».


Είναι τρομερό. Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά τον «μπάρμπα Αλέκο», άλλαξε θέσεις για να μην αλλάξει αξίες. 


Δηλαδή συνεχίζει τις ίδιες αξίες παρ’ ότι είπε τεράστια ψέματα;  


Είναι αξία ότι άνθρωποί του κάνουν κομπίνες με τους πρόσφυγες;


Είναι αριστερή αξία το γεγονός ότι παίζουν το ίδιο παιχνίδι διαπλοκής με τα μέσα ενημέρωσης; 


Πώς λέγεται η αξία ότι διορίζουν ανεπάγγελτους κι αμόρφωτους για να φτιάξουν τον δικό τους κομματικό στρατό;


Δεν ξέρουμε πώς εννοεί τις αξίες ο παλαίμαχος της Αριστεράς (και της πρέφας, λένε κάποιοι που τον ξέρουν), αλλά εμείς αξίες εννοούμε την κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, την ισονομία, τις ίσες ευκαιρίες κι όχι τους Καρανίκες.


Αξία είναι να ξεχωρίζουν οι άριστοι και να πηγαίνουν μπροστά κι όχι να υποβαθμίζονται για να είναι όλοι ίσοι. Δεν κόβεις τα κεφάλια των «ψηλών» αλλά βοηθάς τους κοντούς να ψηλώσουν σε μια ισότιμη κοινωνία κύριε Φλαμπουράρη.


Αξία, κι όχι μόνο της Αριστεράς, είναι να μη συνεχίζεις να κοροϊδεύεις τον κόσμο και να του πουλάς ψεύτικες υποσχέσεις


Αξία είναι να μην φιμώνεις τη φωνή του αντιπάλου και να μην στοχοποιείς όποιον δεν σου αρέσει


Αξία είναι...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πανέτοιμη η ενδοεπικοινωνία με κυπελάκια και σπάγκο για τον διαγωνισμό των τηλεοπτικών αδειών



Ενα πολύπλοκο σύστημα από σπάγκους που στην άκρη τους θα είναι δεμένα πλαστικά κυπελάκια για να επικοινωνούν οι εκπρόσωποι των υποψήφιων καναλαρχών με όποιον τους μιλάει και διασφαλίζει με τον πιο σύγχρονο τρόπο την μυστικότητα της διαδικασίας δοκιμάστηκε σήμερα κατά την «πρόβα τζενεράλε» του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες.


Σύμφωνα με την εκπρόσωπο τύπου της κυβέρνησης, στο γραφείο της οποίας θα εγκατασταθούν οι τελικοί κριτές του αποτελέσματος, κάποιες επιπλοκές που προκλήθηκαν από ανεπιθύμητους κόμπους στους σπάγκους, ξεπεράστηκαν με την έγκαιρη παρέμβαση των μηχανικών της υπηρεσίας.


Αντιδράσεις επίσης υπήρξαν από εκπροσώπους των καναλιών της διαπλοκής καθώς δεν ήθελαν να κολλήσουν τελείως το στόμα τους στο κυπελάκι επικαλούμενοι αδυναμία, με αποτέλεσμα να ακούγονται και να χαλάνε την διαδικασία. 


Πάντως όπως έγινε γνωστό από πηγές του Μαξίμου, η συμπεριφορά τους αυτή έχει καταγραφεί και θα επιφέρει συνέπειες.

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η άμωμη παιδεία

Καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας και συγγραφέας


Ο αξιότιμος κ. Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων κλπ φαίνεται ότι διαθέτει, πέρα από τα τυπικά  προσόντα ενός Υπουργού Παιδείας,  εξαιρετικά υψηλό βαθμό ευφυίας και τρομερό (ας μου επιτραπεί το επίθετο) αίσθημα χιούμορ.  


Αυτή η υπουργική χιουμοριστική διάθεση φανερώθηκε, για άλλη μια φορά,  όταν, προχθές σε συνέντευξη Τύπου, μαζί με τα όσα σχετικά εξήγγειλε για τη νέα σχολική/ ακαδημαϊκή χρονιά, την «κανονικότητα» που επιστρέφει (από πού άραγε;) στη χώρα μας κλπ, «ζήτησε να μην γίνουν η εκπαίδευση και τα σχολεία  αντικείμενο κομματικής αντιδικίας».  


Με άλλα λόγια ο κ. Υπουργός ζήτησε η πολλαπλώς σοβούσα κομματική αντιδικία να  μείνει έξω από τα σχολειά, να καθήσει στο προαύλιο και να μη μπει στις τάξεις ή στα αμφιθέατρα.

 
Καθώς μήνες τώρα παρακολουθούμε τις ανενδοίαστες κομματικές /κυβερνητικές επεμβάσεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, έχουμε δει τις πρόσφατες επιλογές των σχολικών συμβούλων, του φασιστικού τύπου επεμβάσεις στις διοικήσεις των ΑΕΙ,  τις ενθαρρυντικές χειρονομίες για καταλήψεις (προς χάριν της «αριστερής» ιδεολογίας), τις αναίσχυντες και επικίνδυνες τροποποιήσεις για την εκλογή των πανεπιστημιακών δασκάλων, την ευθεία επίθεση στην ποιότητα της γνώσης, τις υψηλής αισθητικής παιδευτικές διακηρύξεις κυρίων και κυριών, τις ολοφάνερες κινήσεις για την κομματικοποίηση της παιδείας, την σχεδόν παρακώλυση της γνώσης κλπ, η παράκληση του κυρίου Υπουργού να μείνει η κομματική αντιδικία έξω από την παιδεία  μόνο ως επίδειξη υψηλού χιουμορ μπορει να εκληφθεί. Ενός, όμως, κατάμαυρου χιούμορ.

 
Χρόνια τώρα η Παιδεία υβρίζεται, προσβάλλεται και καταρρακώνεται με διάφορους τρόπους. Το ανώτατα παιδευτικά προστάγματα σχεδόν όλων των κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης υπήρξαν «όσο λιγότερα, τοσο καλύτερα», «όσο χαμηλότερα, τόσο βολικότερα».  Παρακολουθούμε χρόνια αυτή την κατάπτωση της εθνικής Παιδείας, παρά το γεγονός ότι διαθετουμε λαμπρούς δασκάλους όλων των βαθμίδων. Λαμπρούς και πολλούς, που πάντα βρισκουν τρόπο να στέκονται απέναντι στα κομματικά φερέφωνα. Απέναντι σε αυτά τα κλυμβαλα που ηχουν στην διαπασών σε αμφιθέατρα και σε σχολικές αίθουσες.  Η Παιδεία μας ουδέποτε αφεθηκε στην ανεξαρτησία της. Ουδεποτε αφέθηκε στο έργο της. Ουδέποτε υπήρξε μακρια από κομματικές επεμβασεις, ολων των αποχρώσεων. Δεν έχουμε λησμονήσει την πασοκική παιδευτική υβρι, τις νεοφιλελεύθερες ανοησίες, τους πολλούς μικρούς /μικρονοϊκούς υπουργούς και υπουργίνες της ελληνικής εκπαίδευσης. Σήμερα όμως τα πράγματα, οπως δειχνουν τα μέχρι τώρα λογια και έργα των συριζέων υπουργών της Παιδείας, μοιαζουν να έχουν ξεπερασει ολες τις προηγούμενες ανοησίες και ανομίες. 
 
 
 Δείχνουν επερχόμενο κίνδυνο. Ο χαρακτηρας τους είναι ολοκληρωτικός.

 
Σήμερα...
 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ο «δίκαιος υπουργός»



Πρέπει να πούμε ένα «μεγάλο μπράβο» στον κ. Χριστόφορο Βερναρδάκη, τον «δίκαιο Αριστείδη» των καιρών μας. 


Με την πρόσληψη των «επιτυχόντων στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ του 1998» διόρθωσε –όπως τουλάχιστον λέει ο ίδιος– «μία από τις μεγαλύτερες αδικίες που έγιναν ποτέ ιστορικά στην Ελλάδα απέναντι σε πολίτες» (ΑΠΕ-ΜΠΕ, 25.8.2016).  


Επιστημολογικώς –που θα ’λεγε και το υπουργείο Οικονομικών– πρέπει να τονίσουμε ότι η ενέργειά του πρέπει να είναι ισάξια με την αποκατάσταση των Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. Μην πούμε και ανώτερη, αφού ο διορισμός στο ελληνικό κράτος είναι το ιερό δισκοπότηρο των νέων Αριστερών...
 

Μόνο που ο κ. Βερναρδάκης είναι υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και στην 752 λέξεων συνέντευξή του (left.gr 25.8.2016) δεν λέει τίποτε άλλο πέρα από διορισμούς που έχει κάνει και διορισμούς που σκοπεύει να κάνει· συν ένα κερασάκι στο τέλος για τις τηλεοπτικές άδειες. Κι αυτό είναι ένα διαχρονικό πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής τάξης, όπου όλοι θέλουν να δείξουν ότι «διορθώνουν αδικίες» –εντάξει! Oχι τόσο μεγάλες σαν αυτήν του κ. Βερναρδάκη– και κανένας δεν θέλει να κάνει τη δουλειά του. Oλοι θέλουν να δείξουν «κοινωνικά ευαίσθητοι» και ουδείς αποτελεσματικός. Δηλαδή η δουλειά του κ. Βερναρδάκη είναι –λέμε, τώρα– να «ανασυγκροτήσει τη Δημόσια Διοίκηση» και ουχί να διορθώνει τις «αδικίες» του ελληνικού κράτους· ακόμη κι αν αυτές είναι –στο μυαλό του– από τις μεγαλύτερες της ιστορίας μας (δεν διευκρίνισε αν είναι της τρισχιλιετούς ιστορίας μας, από τη συγκρότηση του ελληνικού κράτους, ή μεταπολεμικά).
 

Γι’ αυτό οφείλει να επιλέγει τους πιο άξιους στην αγορά και όχι όσους έδωσαν εξετάσεις προ εικοσαετίας και δεν προσελήφθησαν διότι συμπληρώθηκε ο αριθμός των επιτυχόντων.  


Πού ξέρει αν οι «επιτυχόντες του 1998» κάνουν για τις θέσεις όπου τους προορίζει, όταν κάποιοι από αυτούς είχαν μπει ως δακτυλογράφοι, που πλέον δεν χρειάζονται σε κανέναν σύγχρονο οργανισμό, και κάποιοι στην Αγροτική Τράπεζα, που πλέον δεν υπάρχει;
 
Αλλά η κυβέρνηση της Πρώτης Φοράς...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Οι κολεκτίβες των τσαρλατάνων του ΣΥΡΙΖΑ!

Αλλοτε η δήλωση αυτή θα ήταν σοκαριστική: «Η εποχή του "έχω το μαγαζί μου, εγώ είμαι το αφεντικό του εαυτού μου" έχει τελειώσει...» 


 Κι όμως ακούστηκε κυνικά από μια κυρία, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία μάλιστα προανήγγειλε στη βάση αυτού του δόγματος και νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης. Ως εκ τούτου η σχετική αποστροφή αποκτά ευρύτερο πολιτικό νόημα...


Η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα υπήρξε η ραχοκοκαλιά της μεταπολεμικής ανάπτυξης της Ελλάδας. Τις προηγούμενες δεκαετίες είχαν σημειωθεί ασφαλώς πολλές αλλοιώσεις, αλλά ο αφανισμός των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων άρχισε να αποκτά ραγδαίο ρυθμό στα τελευταία χρόνια της μνημονιακής κρίσης. Εκατοντάδες χιλιάδες λουκέτα, τα οποία συνεχίζονται ακόμα, είναι το τίμημα της «σωτηρίας» της χώρας που υπόσχονται όλες οι κυβερνήσεις από το 2010. Οι περισσότεροι από τους περίπου 1.500.000 ανέργους προέρχονται από τον χώρο αυτό, κατά χιλιάδες οι επαγγελματίες, εκτός από τη δουλειά τους, έχουν μείνει χωρίς περίθαλψη και δεν μπορούν ούτε σύνταξη να πάρουν. Αξιοπρεπείς νοικοκύρηδες Ελληνες που εργάζονταν και δημιουργούσαν νυχθημερόν στο μαγαζάκι, τη βιοτεχνία, τον χώρο τους βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη να αναζητούν αποφάγια στα σκουπίδια, να χάνουν το σπίτι τους, να μην μπορούν να ζήσουν ή να σπουδάσουν τα παιδιά τους και στο τέλος, αρκετοί να αυτοκτονούν.  


Ολοι αυτοί ήταν «αφεντικά του εαυτού τους», ήταν η μικρή έκφραση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, που σε ένα μοντέλο ελεύθερης οικονομίας έδινε ώθηση στην ανάπτυξη και τη δημιουργία πλούτου.


Ερχεται, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ για να ανακοινώσει σήμερα ότι «αυτή η εποχή έχει τελειώσει» και κατ' επέκταση να επιβεβαιώσει εκείνους που υποστήριζαν ότι υπήρχε από την αρχή σχέδιο, με πολλά πλοκάμια, για να χτυπηθεί -όχι μόνο οικονομικά- ο ιστός της Ελλάδας. 


 Το πιο ανησυχητικό είναι ότι...

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"




Σαν σήμερα (28/8/ΧΧΧΧ)

1907: Ο 19χρονος Τζιμ Κέισι με 100 δολάρια δανεικά δημιουργεί μία μικρή εταιρεία ταχυμεταφορών. Η εταιρεία θα μετεξελιχθεί στον γίγαντα United Parcel Service (UPS).

1995: Ένας όλμος προερχόμενος από την πλευρά των σερβοβοσνίων πέφτει στην αγορά του Σαράγεβο και σκοτώνει 38 ανθρώπους. Ήταν η αφορμή για τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς εναντίον των Σερβοβοσνίων.

1749: Γεννιέται ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκέτε (Φάουστ), γνωστός στην Ελλάδα ως Ιωάννης Γείθιος, φιλόσοφος και συγγραφέας.
 
 
 
 
 
 

2013 Αυτοκτονεί ο σχεδιαστής μόδας Μιχαλης Ασλάνης

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ: Πεθαίνω σα χώρα 2015 - Σε ένα βαγόνι του Ηλεκτρικού, μια γυναίκα ξεσπάει...




Το Νοέμβριο του 2015 μια γυναίκα ξεσπά εκτός εαυτού, σε ένα βαγόνι του Ηλεκτρικού


Ο οριακός, σπαρακτικός της λόγος έχει απίστευτες ομοιότητες με το αποκαλυπτικό κείμενο του Δημητριάδη στο "Πεθαίνω σα χώρα"ένα από τα κορυφαία κείμενα της λογοτεχνίας μας.



Πεθαίνω σα χώρα 2015 


Μισώ αυτή τη χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα 'φαγε. Τη μισώ. Ναι, τη μισώ, τη μισώ. Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της.


Όσο το σκέφτομαι, μου 'ρχεται να ξεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου. Νιώθω σαν ξέρασμα. Μπορεί και να 'μαι. Μια γυναίκα... δεν είναι σα μια χώρα που αξιοποιεί τα ερείπιά της, τους τάφους της... που τα ξεπουλάει όλα για εθνικό συνάλλαγμα... ζώντας απ' αυτά. Εγώ δε θέλω να 'μαι χώρα. Δεν είμαι χώρα.


Δε θέλω να είμ' αυτή η χώρα. Αυτή η χώρα είναι νεκρόφιλη, γεροντόφιλη, κοπρολάγνα, σοδομίστρια, πουτάνα, μαστροπός και φόνισσα. Εγώ θέλω να είμαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα 'θελα να ζήσω, θα 'θελα να μπορούσα να ζήσω, θα 'μουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω... όμως αυτή η χώρα δε μ' αφήνει να το θέλω, δε μ' αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή.


Έχει φάει σαν καρκίνος τα βυζιά μου, τα μυαλά μου, τα έντερά μου, έχει κατεβάσει όλες της τις πέτρες στα νεφρά μου και τα 'χει ρημάξει, έχει μαγαρίσει όλες τις πηγές απ' όπου θα 'τρεχε το γάλα μου, έχει μαζέψει όλο της το χώμα μες στις φλέβες μου και μου 'χει σαπίσει το αίμα, έχει κάτσει όλη πάνω στην καρδιά μου και την έχει κουρελιάσει απ' τα εμφράγματα και τις εμβολές, κάθε θεσμός της κι ένα έμφραγμα, κάθε νόμος της και μια εμβολή, τα ήθη της μου 'χουν σμπαραλιάσει τα πνευμόνια, η ιστορία της με κάνει να τρέμω συνεχώς ολόκληρη σα να έχω προσβληθεί από την πάρκινσον, ο πολιτισμός της μ' έχει ξεπατώσει, μ' έχει ξεθεώσει, δεν πάει άλλο, η θέση της η γεωγραφική είναι το άσθμα μου, ολόκληρο το σχήμα της άλλοτε απλώνεται πάνω στο σώμα μου σα γιγαντιαίος έρπης ζωστήρ και με τρελαίνει... κι άλλοτε παίρνει τη μορφή τσουγκράνας και μπήγεται στα μάτια μου, τεράστιας βελόνας και μου τρυπάει το κρανίο, βράχου ολόκληρου που κρέμεται από την άκρη των μαλλιών μου και με παρασέρνει σε μια θάλασσα πικρών δακρύων... κι όλο νιώθω στον τράχηλό μου το ζυγό της κι όλο δένει τη γλώσσα μου το τραύλισμά της κι όλο μου φέρνει κρύα ρίγη η χυδαιότητά της... η προσήλωσή της στα φαντάσματά της, οι υπεκφυγές της, οι αντιγραφές της, τα φρακαρισμένα της μυαλά, τα πτώματά της, τα κιβούρια της, τα εγκλήματά της...


Αυτή η χώρα είναι το χτικιό μας. Θα μας πεθάνει, θα μας ξεκάνει. Πώς θα γλιτώσουμε; Μας πίνει το αίμα, μας το πίνει. Δε μ' αφήνει πια ούτε να κοιμηθώ, μου έχει κλέψει και τον ύπνο. Πώς θα ζήσω χωρίς ύπνο; Δε θα ζήσουμε... όλο το σπέρμα όλων των αντρών της γης δε θα μπορούσε να ζωντανέψει εκείνη την κόχη του κορμιού μου απ' όπου ξεκινάει η ανθρώπινη ζωή... Έχεις αδειάσει όλη τη ζωή σου μέσα μου αλλά μ' έχεις αφήσει χωρίς ζωή... Κι εσύ δεν μπορείς. Μ' έχεις σπείρει μα ο σπόρος σου δεν πρόκειται ποτέ να πιάσει, δεν μπορεί πια ο σπόρος σας να πιάσει... δε θα ξαναβγεί ποτέ πια ζωή από μέσα μας... Το παλιογύναικο. Ένα θα 'θελα, να την είχα μπροστά μου και να την έσφαζα με τα ίδια μου τα χέρια. Αχ, θε μου, να μπορούσα να τη σκοτώσω.


Κατάφερε οι δολοφόνοι της να φτάσουν ως τις μήτρες μας και να τις σκάψουν σαν τάφους, τα γουρούνια, τα γουρούνια, είν' όλοι τους γουρούνια, από ποιον ν' αρχίσω και σε ποιον να τελειώσω, όλοι τους δολοφόνοι, όλοι τους, αυτοί με κάνουν να νιώθω την ανάγκη για το πιο μεγάλο έγκλημα, για μια ατέλειωτη σφαγή, ατέλειωτη σφαγή... αχ, πώς αντέχουμε δω μέσα, πώς δε μας τρελαίνει ακόμα αυτή η παλιοσκύλα, αυτή η γκαρότα, αυτό το στραγγουλατόριουμ, σωστή αγχόνη... με τους επίσημους μαχαιροβγάλτες της που βγάζουν επίσημους λόγους σ' επίσημες τελετές μπρος σ' επίσημους μαχαιροβγάλτες...


Ο κάθε πόρος της είναι και μια τσέτα, κάθε γωνιά της κι ένα λάζο, κάθε χιλιοστό της και μια τσάκα, είναι γεμάτη ξόβεργες θανάτου και κοφτερούς σουγιάδες, άντρο φονιάδων, απατεώνων και ηλιθίων, λημέρι άναντρων γαμιάδων κι ανίκανων σωματεμπόρων, μας πατάει το κεφάλι μέσα στα σκατά της, μας δίνει λυσσασμένες κλωτσιές στ' αρχίδια, μας λιώνεις, μωρή, μας στραγγίζεις, μας ρημάζεις, μας διχάζεις, μας πνίγεις, μας καταδικάζεις, μας πεθαίνεις, μας πεθαίνεις, σκρόφα, ξεπουλημένη, μολυσμένη, ψειριάρα, φαρμακοδότρα, φιδομάνα, λύκαινα, γύφτισσα, αιμομίχτρα, που όλο μαϊμουδίζεις και παπαγαλίζεις, κατσικοπόδαρη, δίσεχτη, κακορίζικη, δε σε μπορώ, δεν τη μπορώ, τη δολοφόνα, την παιδοκτόνα, τη ζαβή, τη χολεριασμένη, τη στραβοκάνα, τη ζαβή, το τσόκαρο, την παλιόγρια, την παλιόγρια, που κακό χρόνο να 'χει, δεν αντέχω πια τίποτα δικό της, τίποτα, τίποτα, τη μισώ, τη μισώ, αχ, αχ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, σε μισώ, θα πεθάνω, τέρας, και θα εξακολουθώ να σε μισώ, ναι, το μίσος βράζει μέσα μου, θέλω να γράψω τους ανάποδους ύμνους απ' αυτούς που γράφτηκαν ως τώρα γι' αυτήν, λέξη προς λέξη να την τουφεκίσω και να την παραχώσω σα σκυλί με τα ίδια μου τα χέρια...


Δεν είμαι πια γυναίκα... Ούτε κι εσύ πια είσαι άντρας... Μας τα πήρε όλ' αυτή...


 Τι θα μείνει όμως απ' αυτήν χωρίς εμάς; Τι θα είν' αυτή όταν δεν θα 'χει μείνει τίποτ' από μας; 


Το χώμα της έχει...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στο ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ερωτήσεις για τους φωστήρες και τα μπουμπούκια που στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ !

Toυ ΘΟΔΩΡΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ


Αγαπητοί συμπολίτες, γειά σας. Πώς είστε; Πετάτε στα σύννεφα από χαρά; 578 ημέρες μετά, έχει καταλαγιάσει το αψύ πρώτο σοκ της εξουσίας ή ακόμα;  


Με όλο το σεβασμό στον καθεστωτικό σας ρόλο ως λαϊκό στήριγμα της κυβέρνησης της χώρας μας, έχω μερικές ερωτήσεις. Είναι σπονδυλωτές.


1) Σε λίγες ημέρες θα γίνει ο διαγωνισμός για την απονομή τεσσάρων πανελλαδικών τηλεοπτικών αδειών. Είστε ευχαριστημένοι με τον τρόπο που έστησε την πρωτοφανή διαδικασία η κυβέρνηση; Σας πειράζει το ότι δεν υλοποιείται από τον αρμόδιο ανεξάρτητο φορέα (το ΕΣΡ) αλλά από τον αυτοανακυρηχθέντα αρμόδιο υπουργό, ή το θεωρείτε λεπτομέρεια; Πιστεύετε ότι θα επιτευχθεί ο στόχος της καταπολέμησης της διαπλοκής των ΜΜΕ; Υποψήφιοι για τις άδειες είναι τα υπάρχοντα κανάλια, πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων, μια άγνωστη κυπριακή εταιρεία, και ο γιος ιδιοκτήτη κατασκευαστικής εταιρείας που είναι κουμπάρος του Υπουργού Μεταφορών ενώ ο μπαμπάς του, ο ιδιοκτήτης της κατασκευαστικής εταιρείας, είναι κουμπάρος του Υπουργού Εθ. Άμυνας. Κατά τη γνώμη σας το αποτέλεσμα της διαδικασίας είναι πιο πιθανό να οδηγήσει στην πάταξη της διαπλοκής, ή στην αντικατάστασή της από μια άλλη διαπλοκή, φίλα προσκείμενη προς την κυβέρνηση που στηρίζετε κι εσείς; Σας πειράζει αυτό το δεύτερο ενδεχόμενο; Σας αρέσει;


2) Δεν σας ενοχλεί να σας λένε ψέματα γενικά, ή μόνο όταν πρόκειται για συντρόφους του κόμματος; Αν κάποιος σας υποσχεθεί πως κάτι δεν υπάρχει “ούτε μία στο εκατομμύριο” να γίνει, κι αυτό το κάτι γίνει, και μετά η οικονομία πάει κατά διαόλου λόγω αυτής της λανθασμένης εκτίμησης, κι αυτός ο κάποιος αρχίσει να υπογράφει ό,τι του δίνουνε μπροστά του χωρίς κιχ, παίρνοντας πίσω και όλα τα υπόλοιπα που σας είχε υποσχεθεί, με πόσους τρόπους πιστεύετε πως είναι δίκαιο να επιβραβευτεί;


3) Μια ερώτηση για τους παλιούς φίλους που στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ από τα πέτρινα χρόνια του 4%, δηλαδή το 2009: Το ότι ξαφνικά πολλοί νέοι σύντροφοι και συναγωνιστές σας προέρχονται από το παλιό-γνωστό ΠΑΣΟΚ σας απασχολεί καθόλου; Φρονείτε πως η επαναστατική τους ζέση είναι αγνή και αμόλυντη, όσο κι η δικιά σας; Πως είναι ταγμένοι στο όραμα του άλλου εφικτού κόσμου με αυταπάρνηση και ιδεολογική εγρήγορση;



4) Αλήθεια, η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ πώς σας φαίνεται; Την κρίνετε επιτυχημένη; Είστε ικανοποιημένοι από τον Πάνο Καμμένο, τον Τέρενς Κουίκ, τους άλλους συνεργάτες σας στο αδελφό κόμμα, το Δημήτρη Καμμένο, τους υπόλοιπους; Σας φαίνονται αξιοπρεπείς και αξιόπιστοι; Τους έχετε σε υψηλή εκτίμηση;


5) Για τον Παύλο Πολάκη τι γνώμη έχετε; Το στυλ διακυβέρνησης που λανσάρει σας εμπνέει; Πιστεύετε ότι περισσότεροι υπουργοί της κυβέρνησης της Ελλάδος θα έπρεπε να μιλάνε και να συμπεριφέρονται σαν αυτόν; 


6) Τι γνώμη έχετε για τον αυξημένο ΕΝΦΙΑ που θα σας έρθει τις επόμενες ημέρες; Το κόμμα που στηρίζετε είχε υποσχεθεί ότι θα τον καταργήσει. Σας προέτρεπε, μάλιστα, να μην τον πληρώσετε, επειδή θα τον καταργούσε. Πέρυσι δεν τον κατήργησε. Φέτος τον αυξάνει. Τι συναισθήματα σας δημιουργεί αυτό;


7) Ξέρετε τι είναι τα capital controls; Τα θυμάστε; Γνωρίζετε αν βρίσκονται ακόμη σε ισχύ για ιδιώτες και επιχειρήσεις; Σας νοιάζει;


8) Το ότι η διορισμένη από την κυβέρνηση (στις 3 τη νύχτα) Πρόεδρος του Αρείου Πάγου μηνύει πολίτες που της κάνουν κριτική αισθάνεστε ότι σας αφορά; Έχετε σκέψεις ή ανησυχίες για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση διαχειρίζεται τη διάκριση των εξουσιών; Πιστεύετε ότι πρέπει να υπάρχει διάκριση των εξουσιών, ή είναι μια περιττή πολυτέλεια;


9) Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υποσχεθεί να μην “ξεπουλήσει τη δημόσια περιουσία”, και να ακυρώσει διαδικασίες παραχώρησης που είχαν ξεκινήσει προηγούμενες κυβερνήσεις. Έκτοτε, ως κυβέρνηση, ολοκλήρωσε την παραχώρηση των περιφερειακών αεροδρομίων, ολοκλήρωσε την πώληση του ΟΛΠ στην COSCO (μετά προσπάθησε να εξαπατήσει την COSCO αλλάζοντας τη συμφωνία, απέτυχε), και πούλησε την ΤΡΑΙΝΟΣΕ σε ιταλική εταιρεία για το 1/7 του ποσού το οποίο χαρακτήριζε “ξεπούλημα” τρία χρόνια νωρίτερα. Κατά τη γνώμη σας, στις πόσες ιδιωτικοποιήσεις επέρχεται ο σοσιαλισμός;


10) Το ότι τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης, σύμφωνα με τα πόθεν έσχες τους, διαθέτουν αξιοσημείωτες περιουσίες με ακίνητα, καταθέσεις και επενδύσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό κλονίζει την εμπιστοσύνη σας για τον επαναστατικό τους οίστρο; Το ότι κάποιοι από αυτούς δηλώνουν πως έχουν πτυχία από ιδιωτικά πανεπιστήμια του εξωτερικού υποδηλώνει κάτι για την αντίθεσή τους στην ύπαρξη ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα; Το ότι ο πρωθυπουργός και υπουργοί ενίοτε διακοπεύουν φιλοξενούμενοι επιχειρηματιών, ή το ότι στέλνουν τα παιδιά τους σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία είναι ένα φαινόμενο που σας έχει απασχολήσει; Το κρίνετε συμβατό με το μακροπρόθεσμο επαναστατικό προτσές;


11) Το αναπόδραστο ένστικτό σας να απαντήσετε στις περισσότερες αν όχι σε όλες από τις παραπάνω ερωτήσεις με κάτι σαν “ναι αλλά οι κι οι προηγούμενοι τέτοια έκαναν” ή επισημαίνοντας συγκεκριμένα αντίστοιχα πεπραγμένα των προηγούμενων επονείδιστων και διεφθαρμένων κυβερνήσεων (υπάρχουν τόσα πολλά), δεν υπογραμμίζει, κατά τη γνώμη σας, το ότι κι ετούτη η κυβέρνηση, αυτή που στηρίζετε με λιγότερη ή περισσότερη θέρμη, ήδη, μέσα σε 578 ημέρες, ακολουθά αξιοσημείωτα πιστά τα χνάρια των προηγούμενων;
Πώς σας κάνει να αισθάνεστε αυτό;



Bonus ερώτηση για τρολ, έμμισθα ή αυθόρμητα:  

KOINΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Εν οίδα», όλα τα είδα



Καθώς για πολλούς η ποίηση είναι λογοτεχνικό είδος αχρείαστο, ακαταλαβίστικο ίσως, ξόδεμα χρόνου, αυτεπίστροφο εγχείρημα για τους αναρίθμητους θεράποντές της, είναι αλήθεια ότι οι μελοποιήσεις στίχων προσφέρουν έργο χρήσιμο, ενίοτε εθνικό. 


Ακούγοντας ας πούμε τις δύο τετράστιχες στροφές από τον «Υμνον εις την Ελευθερίαν», κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου μάς κατακλύζει περηφάνια που εξαίρεται μαζικά όταν συνοδεύεται και από ολυμπιακά μετάλλια.  


Ωστόσο εκείνες τις ώρες, αλλά και πριν και μετά, ίσως εφ’ όρου ζωής, αναρωτιέται κανείς από πόσες στροφές αποτελείται ο εθνικός μας ύμνος και πόσους άλλους στίχους γνωρίζει;  


Μάλλον όχι. «Περιττή» πληροφόρηση.  


Και ποιος δεν βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή διεθνούς υπεροχής, μνημονεύοντας τους δύο νομπελίστες ποιητές μας, Σεφέρη και Ελύτη;  


Η φωνή του Μπιθικώτση (κυρίως αυτού) μάς δονεί, του οφείλουμε τα ακούσματα –άρα και κατασταλαγμένη άποψη– για την ποιότητα του έργου τους, το πεντάγραμμο μας φέρνει κοντά στους μεγάλους γραφιάδες. Οι στίχοι βεβαίως επιστρατεύονται –πρωταθλητής εδώ ο Καβάφης– από χρήστες του γραπτού λόγου και από κάθε λογής παρλάτορες, ως ενισχυτικά συστατικά επιχειρημάτων και επίδειξης ευρύτερης παιδείας.


Συγγενής με τα παραπάνω αλήθεια: αρκεί μία και μόνον επίσκεψη στον Ιερό Βράχο, σε σχολική εκδρομή, για να αισθάνεσαι περήφανος ως Ελλην, μια ζωή, για το κορυφαίο μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, από εκεί πάνω η θέα είναι μαγευτική, χάνουν όσοι δεν ανέβηκαν καν δεύτερη φορά – πόσο μάλλον πρώτη.  


Πλάτων και Αριστοτέλης;  


Και τίποτα να έχεις αποταμιεύσει, αρκεί που ήταν αρχαίοι Ελληνες, όμαιμοί μας, η δόξα τους είναι κληρονομιά μας.  


Τα παραπάνω συνθέτουν μια συνθήκη με παραγράφους υποκρισίας και ανοικτή συμμετοχή. Πλην των επιστημόνων-ερευνητών και των παθιασμένων φιλαναγνωστών που κλέβουν χρόνο (αφού μπορούν) ώστε να μεριμνούν σ’ αντικείμενα τερπνά χωρίς χρησιμοθηρία, για πολλούς η λύση είναι δοκιμασμένη και μεταξύ κατεργαραίων πειστική. Υποδύομαι ότι γνωρίζω, κρατώντας τα μπόσικα· είναι η σοβαροφάνεια, ο θεατρινισμός πρωτοετούς της αμάθειας, η γονυκλισία στο κοινώς αποδεκτό, από τον φόβο μη δηλώσω άγνοια και εκτεθώ.  


Ερχεται ως φυσικό επόμενο το φαινόμενο του νεοελληνικού ξερολισμού...

KOINΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα Ματωμένα Χέρια



Τα προσέξατε; 


Ποια; Μα τα ματωμένα χέρια του Ολυμπιονίκη Πετρούνια. Θα μου πείτε ότι πολλών αθλητών τα χέρια είναι έτσι μπορεί και χειρότερα. Θα μου πείτε ότι πολλών απλών μεροκαματιάρηδων ανθρώπων τα χέρια είναι έτσι και χειρότερα. Μπορεί κάποιος να πει πολλά, αλλά αυτό που μπορεί να σκεφτεί κάποιος βλέποντας μια φωτογραφία από τις πολλές που δημοσιεύτηκαν είναι το πολύ απλό, αλλά τόσο σημαντικό ότι αν δεν «ματώσεις» στο σώμα και στην ψυχή τίποτα σημαντικό δεν πρόκειται να καταφέρεις.


Αυτό συνέβη με τους αθλητές μας που αψηφώντας τις αντιξοότητες των συνθηκών προπόνησης τους και την σε μεγάλο βαθμό έως πλήρη απουσία συμπαράστασης από το επίσημο κράτος κατάφεραν αυτό που είχαν βάλει ως στόχο στη ζωή τους.


Αυτοί είναι οι μεγάλοι νικητές και οι υπόλοιποι εμείς ως λαθρεπιβάτες στο ταξίδι της χαράς τους μας προσφέρουν μια αληθινή και αφιλοκερδή ανάσα για να τους πούμε ένα ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ που κρύβει ίσως μια ύστατη υποψία ελπίδας σ΄αυτήν την απέλπιδα περίοδο ολικής παρακμής που βιώνουμε. 


Συμφωνώ με το άρθρο του κ. Θεοδωρόπουλου
Το εμείς θα είχε κάποιο νόημα αν μας παραδειγμάτιζαν ως σύνολο και μας προβλημάτιζαν σοβαρά και αποτελεσματικά αυτά τα κατορθώματα των αθλητών και όποιων άλλων διακρίνονται μοναχικά σε διάφορους τομείς. Αν οι άνθρωποι που έχουν ή διεκδικούν την εξουσία και διαμορφώνουν τις συνθήκες της ζωής μας δεν είχαν ήδη αποφασίσει ότι πρέπει να «ματώσουν» τους εγωισμούς τους και τις προσωπικές φιλοδοξίες τους για να πετύχουν το καλύτερο δυνατό. «Ναι ρε για την Ελλάδα», όπως είπε ο Ολυμπιονίκης Πετρούνιας. Αν δεν καταλάβουν ότι πρέπει να μάθουν να κατασκευάζουν μόνοι τους τις καρέκλες που διεκδικούν και να μη τις σφετερίζονται με τα πιο ευτελή κόλπα.


Ας ρωτήσουν, για παράδειγμα, την Ολυμπιονίκη Κορακάκη πως έμαθε σκοποβολή μέσα σε ένα νταμάρι και τελικά κατέκτησε την πρώτη καρέκλα του κόσμου. Αν όλοι εμείς δεν παραδεχτούμε τις λανθασμένες επιλογές και συμπεριφορές μας. Αν επιτέλους αρχίσουμε να συμπεριφερόμαστε ως υπεύθυνοι πολίτες. Αν δεν εμφανίζεται ξαφνικά κάποιος τιποτένιος που να προσπαθεί να «μικρύνει» (αν είναι δυνατόν) τον γίγαντα Ολυμπιονίκη Πύρρο Δήμα. Πολύ εύστοχα το σχολίασε αμέσως με άρθρο του ο κ. Παναγιωτόπουλου http://www.aixmi.gr/index.php/h-xydaiothta-ths-ayghs-den-aggizei-ton-pyrro/ , καθώς και άλλοι αρθρογράφοι σε άλλα μέσα έντυπα και ηλεκτρονικά στη συνέχεια.


Πολλά είναι τα «αν» που ο καθένας μας θα μπορούσε να προσθέσει και πολλά τα συναισθήματα και οι σκέψεις που δημιουργήθηκαν βλέποντας τις εικόνες των αθλητών μας. 


Σ’ εμένα «μίλησαν» τα χέρια. Τα μάτια μου καρφώθηκαν σ αυτά και αισθάνθηκα την ανάγκη να επικοινωνήσω τις σκέψεις που πλημμύρισαν το μυαλό μου. Ένα μεγάλο μπράβο από ψυχής στους νικητές, αλλά και όσους πάλεψαν εκπροσωπώντας αυτήν την καταταλαιπωρημένη χώρα από τους πιο επιτήδειους της ψευτιάς, της απατεωνιάς, της διαπόμπευσης της αριστεράς και της ξεδιαντροπιάς.


ΥΓ. Επειδή έχω γράψει σ αυτόν εδώ τον ιστότοπο τα δύο τελευταία χρόνια για τις επιτυχίες των φοιτητών του τμήματος Μαθηματικών σε παγκόσμιους διαγωνισμούς θα ήθελα να αναφέρω και τα φετινά δικά τους μετάλλια για να υποστηρίξω τη «Δημιουργική Ρητότητα» που διακρίνει το τμήμα.


Στον IMC (International Mathematics Competition) που διοργανώθηκε από το πανεπιστήμιο University College London και στο οποίο πήραν μέρος 258 φοιτητές σε 46 ομάδες από όλον τον κόσμο οι παρακάτω φοιτητές μας διακρίθηκαν και μας χάρισαν επίσης μια ανάσα χαράς:

ΠΑΙΔΕΙΑ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το... γραφειοκρατικό ιδεώδες και το μεγάλο έλλειμμα της Αθήνας

Το ελληνικό πρόβλημα είναι πλέον σε μεγάλο βαθμό ιδεολογικό και αυτή του η διάσταση έχει και μακροοικονομικές επιπτώσεις. 
 
 
Toυ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ
 
 
Θα θέλαμε πολύ, μα πάρα πολύ, να συμμεριστούμε την άποψη του πρωθυπουργού και κάποιων άλλων ειδικών ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο. Δυστυχώς, όμως, οι προϋποθέσεις για να καταλήξουμε σε παρόμοιο συμπέρασμα δεν μας επιτρέπουν τέτοια αισιοδοξία.


Βασικότατη προϋπόθεση για τη βιωσιμότητα ενός χρέους -πέρα από τις μειώσεις δαπανών και σπατάλης που μπορούν να πραγματοποιηθούν σε μία οικονομία- είναι η παραγωγή πλούτου σε μία χώρα. Είναι, δηλαδή, οι δυνατότητες μιας οικονομίας να παράγει εισοδήματα και να αναπτύσσεται με ρυθμούς που επιτρέπουν τη μείωση του χρέους σε λογικά επίπεδα, αποδεκτά και από τις διεθνείς αγορές χρήματος.


Ωστόσο, για να υπάρξει παραγωγή εισοδημάτων είναι απαραίτητη η κινητοποίηση παραγωγικών μηχανισμών ικανών να δημιουργήσουν εισοδήματα σε ευρεία βάση. Όμως, όταν γίνεται λόγος για παραγωγικούς μηχανισμούς, αυτοί οι τελευταίοι δεν είναι άλλοι από τις επιχειρήσεις.


Στο επίπεδο αυτό, η Ελλάδα έχει σοβαρό πρόβλημα. 


Οι δημόσιες επιχειρήσεις της συνολικά είναι χρεοκοπημένες και ανίκανες να παράγουν πλούτο, οι δε ιδιωτικές αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα δομικής και διοικητικής φύσεως, που κάνουν επίφοβο το μέλλον τους. Αδυνατούν έτσι να επενδύσουν και, όσες επιχειρήσεις το αποτολμούν, βρίσκουν απέναντί τους ένα αρνητικό γραφειοκρατικό περιβάλλον, το οποίο ισοπεδώνει κάθε δημιουργική πρωτοβουλία.


Την ίδια στιγμή -ενώ ο διεθνής καταμερισμός της εργασίας και της παραγωγής γνωρίζει απίστευτες και κοσμογονικού χαρακτήρος αλλαγές-, εδώ, όπως αναγνωρίζουν κορυφαίοι κυβερνητικοί και οικονομικοί παράγοντες, κυριαρχεί πάντα μία ολέθρια αντιεπιχειρηματική ιδεολογία, η οποία διώχνει πολύτιμους νέους ανθρώπους εκτός Ελλάδος. Έτσι, όπως που εύστοχα παρατηρεί και ο πρόεδρος του Hellenic American University, κ. Λεωνίδας-Φοίβος Κόσκος, στη χώρα μας, στο μέτρο που το εκπαιδευτικό σύστημα παράγει δημοσίους υπαλλήλους, η κοινωνία αποβάλλει τις νέες δημιουργικές δυνάμεις, βυθιζόμενη ταυτοχρόνως στο τέλμα της ακινησίας της. Ενώ σε διεθνές επίπεδο, και κυρίως στη Βόρειο Αμερική, αναδύεται μια νέα νεωτερικότητα, στο πλαίσιο της οποίας το ιδεώδες της υποταγής της ατομικής δημιουργίας στους συλλογικούς κανόνες έχει κονιορτοποιηθεί, στη χώρα μας το γραφειοκρατικό ιδεώδες εξακολουθεί να αποτελεί κεφαλαιώδη αξία και έσχατη εκδήλωση της κρατικιστικής ιδεολογίας.


Μία ιδεολογία η οποία, αν θέλουμε να παραφράσουμε τον Νίτσε, θα λέγαμε ότι οδηγεί στη μαζική υποτίμηση των δημιουργικών αξιών, ερημιά νοήματος και αποστράτευση από την αναζήτηση προσωπικής ολοκλήρωσης. Κατ' επέκταση, μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, η απελπισία οδηγεί στη φυγή ή στον παραλογισμό. Προκαλεί όμως και μία επικίνδυνη απάθεια, καταστροφική για αναζητήσεις.


Πουθενά δε το φαινόμενο αυτό δεν είναι τόσο ορατό όσο στην εκπαίδευση. Μέσα σε μερικά χρόνια, το κύρος και η αυθεντία των διδασκόντων έχει σχεδόν πλήρως ισοπεδωθεί, η διδασκαλία είναι προσαρμοσμένη στη γλώσσα των μέσων μαζικής επικοινωνίας και η αποξένωση από τη γνώση κάνει την εκπαιδευτική διαδικασία ανίκανη να εμπνεύσει ζωή.


Στο πλαίσιο αυτό, ενώ με τη διαδικτυακή επανάσταση οι μεταμοντέρνες κοινωνίες γνωρίζουν μία «εσωτερική ανατροπή», ένα πρωτοφανές πάθος για τη γνώση και την πραγμάτωση του εαυτού, όπως μαρτυρά ο πολλαπλασιασμός των ψυχολόγων, στον οικονομικό χώρο το επιχειρείν δημιουργεί νέες κοινωνικές πραγματικότητες.


Οι αποκαλούμενες από γνωστούς κοινωνιολόγους «επιχειρούσες κοινωνίες» αποτελούν μία τάση που συνεχώς ενισχύεται και φέρνει στο προσκήνιο νέες αξίες, οι οποίες αναδομούν τους τρόπους ζωής και τη σχέση με τους ιδιωτικούς και δημόσιους θεσμούς. Ο πάλαι ποτέ πειθαρχικός ατομικισμός αντικαθίσταται από έναν άλλον, περισσότερο ηδονιστικό και ψυχολογικό, που κάνει την ενδόμυχη επίτευξη κύριο στόχο των όντων. Παρατηρείται έτσι μία ουσιαστική διάβρωση των κοινωνικών ταυτοτήτων και των καταναγκαστικών κανόνων, η οποία συνοδεύεται από τη λατρεία της ελεύθερης διαθέσεως του εαυτού στην οικογένεια, στη θρησκεία, στη σεξουαλικότητα, στον αθλητισμό, στην πολιτική και στη μόδα. Το φιλελεύθερο ιδεώδες της αυτοδιακυβερνήσεως κερδίζει έδαφος, εκεί που άλλοτε οι αξίες και οι θεσμοί εργάζονταν για να αποτρέψουν το ξεδίπλωμά του.


Υπό αυτές τις συνθήκες, η ακινητοποιημένη από την κρίση και τη γραφειοκρατική ακαμψία ελληνική κοινωνία από πού θα αντλήσει δυνάμεις για να γίνει παραγωγική και δημιουργική; 


 Όταν ταλαντούχοι νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τη χώρα γιατί δεν τους προσφέρει καμία ουσιαστική δυνατότητα αυτοδημιουργίας, με ποιες επιχειρήσεις θα παραχθεί πλούτος; 


 Μία χώρα στην οποία οι άνθρωποι αρνούνται μία αδρή οικονομική πραγματικότητα, αυτή την παγκοσμιοποιήσεως, πώς είναι δυνατόν να αποκτήσει εξωστρέφεια;


Για να γίνουμε δε πιο συγκεκριμένοι, υπογραμμίζουμε ότι...