"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πασίγνωστο graffiti του Banksy αγόρασε για το σπίτι της η Γιάννα Αγγελοπούλου για να σαρκάσει τον Καπιταλισμό


Ένα από τα πλέον εμβληματικά έργα του περίφημου Banksy, του «καταζητούμενου» καλλιτέχνη της street art, απέκτησε πρόσφατα η Γιάννα Αγγελοπούλου, δείχνοντας με την κίνηση αυτή, την πρόθεσή της να ενταχθεί στην εναλλακτική, κουλτούρα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο βρετανός καλλιτέχνης, προκειμένου να «βανδαλίσει» ο ίδιος προσωπικά τον εξωτερικό τοίχο της βίλας στη Φιλοθέη, ήρθε και έφυγε αυθημερόν από την Ελλάδα, με το ιδιωτικό αεροπλάνο της οικογένειας Αγγελοπούλου.

Μάλιστα, όπως διέρρευσε στους καλλιτεχνικούς κύκλους, η Γιάννα Αγγελοπούλου έγινε επίσημος χορηγός του βρετανού καλλιτέχνη του δρόμου, ο οποίος με τα βαθιά πολιτικά έργα του, σαρκάζει τον Καπιταλισμό και τον Καταναλωτισμό. Σε αντάλλαγμα θα φτιάξει μια σειρά -παράνομων- έργων στο Gstaad.
 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πακετωμένες ψωνάρες "απέναντι" στο σύστημα

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ξεφτιλισμένων συνεννόηση

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μπραντ Πιτ for... κουρέας με εντολή Σαμαρά !!!

Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Όλοι (οι ψεκασμένοι) χωράνε;


Από (προ)χτες το βράδυ στον ΣΥΡΙΖΑ απέκτησαν ένα ακόμα μεγάλο δίλημμα: τι θα κάνουν με τη Ραχήλ Μακρή;

Η οποία, προσερχόμενη σε πάρτι της συναγωνίστριάς της (από την εποχή της συνύπαρξης στα κάγκελα της ΕΡΤ) Ζωής Κωνσταντοπούλου, φέρεται δηλώσασα ότι θα στηρίξει με κάθε τρόπο τον ΣΥΡΙΖΑ.  

Και όχι μόνο αυτό. Προσέθεσε ότι θέλει να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδύναμος!

Όποιος ρωτήσει «και γιατί έχει δίλημμα ο ΣΥΡΙΖΑ;» συλλαμβάνεται αδιάβαστος. 

Δεν ενθυμείται ότι τις προάλλες, μετά τη συνάντηση των προέδρων Αλέξη και Πάνου, αναζωπυρώθηκε το σενάριο (τι σενάριο, βεβαιότητα είναι) για τη συνεργασία των δύο κομμάτων.

Όμως, εδώ ανακύπτουν διάφορα προβλήματα. 

Ο πρόεδρος Πάνος έθεσε -λένε- βέτο. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αγκαλιάσει την Ραχήλ, αυτόν να τον ξεχάσουν.  

Επιπλέον, αν εισακουστεί η ευχή της Ραχήλ και ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει αυτοδυναμία, τι να τον κάνει τον Πάνο και τους Ελληνές του; 

Άσε που το πιθανότερο είναι ότι δεν θα υπάρχουν στο Κοινοβούλιο, αφού οι «αντιμνημονιακοί» ψηφοφόροι του θα την έχουν κάνει προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά.

Αυτή θα είναι και η μεγάλη εκδίκηση της Ραχήλ. Θα έχει εξαφανίσει τον τέως πρόεδρό της, ο οποίος τη διέγραψε. Γι' αυτό η χτεσινή «παρέμβασή» της στο περιθώριο του γαμήλιου πάρτι, είναι πολύ πονηρή. Δια της υποστηρίξεως του ΣΥΡΙΖΑ θάβει τον δυστυχή πρόεδρο Πάνο. Σατανική σύλληψη!

Αυτά τα ωραία συμβαίνουν στον αντιμνημονιακό μπαχτσέ της πολιτικής μας σκηνής. Και μένει να μάθουμε τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Θα γίνει η Συρία το «Βιετνάμ του Ομπάμα»;




Πριν από 50 χρόνια, ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον ενέκρινε μία εκστρατεία στρατηγικών βομβαρδισμών στο Βόρειο Βιετνάμ, σε μια κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Νοτιοανατολική Ασία  που σύντομα ακολουθήθηκε από την αποστολή χερσαίων αμερικανικών δυνάμεων

Τον περασμένο μήνα, ο πρόεδρος Ομπάμα επέκτεινε την εκστρατεία στρατηγικών βομβαρδισμών κατά των ισλαμιστών ανταρτών στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβάνοντας εκτός από το Ιράκ και τη Συρία. 

Θα επαναλάβει ο Μπαράκ Ομπάμα την Ιστορία, αποστέλλοντας χερσαίες δυνάμεις;




Αρκετοί αναλυτές το πιστεύουν και ανώτατοι αξιωματούχοι το ζητούν. Αλλά ο πρόεδρος έχει εκφράσει τον σκεπτικισμό του για το τί μπορούν να καταφέρουν οι αμερικανικές δυνάμεις σε αυτού του είδους τη σύγκρουση και έχει αντισταθεί στις προτροπές των «γερακιών» μέσα και έξω από την κυβέρνηση που θέλουν να κάνει περισσότερα.




Ο Ομπάμα, λένε οι υποστηρικτές του, είναι ένας «απαισιόδοξος ρεαλιστής» που έχει μάθει το μάθημα της Ιστορίας: ότι η αμερικανική στρατιωτική ισχύς, όσο σπουδαία και να είναι με σχετικούς όρους, τελικά έχει περιορισμένη χρησιμότητα σε συγκρούσεις που, στην ουσία, είναι πολιτικές ή ιδεολογικές στη φύση τους.  

Πρόκειται για μία λογική θέση, που υποστηρίζεται από την ιστορία της αμερικανικής ανάμιξης στο Βιετνάμ.




Αλλά αυτή η ιστορία δείχνει επίσης ότι η συμπεριφορά και η αναλυτική ικανότητα ενός προέδρου, ανεξαρτήτως του πόσο «απαισιόδοξος ρεαλιστής» είναι, δεν λειτουργούν ως αντίδοτο στην λανθασμένη στρατιωτική δράση

Οι ξένες επεμβάσεις έχουν μία λογική από μόνες τους.  

Σήμερα πιστεύουμε ότι ο Λίντον Τζόνσον ήταν ένας ηγέτης που ήθελε οπωσδήποτε να επικρατήσει στο Βιετνάμ. Αλλά τουλάχιστον στην αρχή ήταν το ίδιο απαισιόδοξος με τον Ομπάμα. Ο ίδιος και οι σύμβουλοί του ήρθαν αντιμέτωποι με μία μεγάλη πρόκληση στην προσπάθειά τους να καταστείλουν την εξέγερση στο Νότιο Βιετνάμ.





Ο Τζόνσον επίσης γνώριζε ότι η ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος στη Γερουσία είχε τις ίδιες αμφιβολίες με εκείνον και ότι οι κυβερνήσεις των συμμαχικών κρατών ήταν αντίθετες στη στρατιωτική κλιμάκωση και υπέρ μίας πολιτικής λύσης. Ενίοτε ο πρόεδρος αναρωτιόταν γιατί το Βιετνάμ είχε σημασία για την αμερικανική και τη δυτική ασφάλεια. Άλλες στιγμές ο Τζόνσον υπερασπιζόταν με ικανότητα τη γεωπολιτική σημασία του πολέμου στο Βιετνάμ και μπορούσε να προσαρμόζει την ανάλυσή του ανάλογα με τις ανάγκες της στιγμής.




Αλλά η συνολική εικόνα είναι αυτή μίας κυβέρνησης ιδιαίτερα επιφυλακτικής ως προς το εάν θα μπορούσε να κερδηθεί αυτός ο πόλεμος και καθόλου βέβαιης ως προς το εάν άξιζε η προσπάθεια. Είναι δύσκολο να φανταστούμε τον Ομπάμα να διατάζει την ανάπτυξη αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων στο Ιράκ ή στη Συρία.




Οι συνθήκες δεν είναι ίδιες με εκείνες στο Βιετνάμ και αντιλαμβάνεται τον ρόλο της Αμερικής στον κόσμο διαφορετικά από τον Τζόνσον. 

Επίσης είναι λιγότερο πρόθυμος να προσωποποιήσει την εξωτερική πολιτική και απειλείται λιγότερο από τις ετερόκλητες απόψεις των συμβούλων του

Από αυτή την άποψη είναι πιο κοντά στις απόψεις ενός άλλου προέδρου της εποχής του Βιετνάμ, του Τζον Φ. Κένεντι: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: H λόγοι που υποεκτιμήθηκε το Ισλαμικό Κράτος με αποτέλεσμα να γιγαντωθεί

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 
Του Ephraim Kam / INSS

Το να ξεκινήσει η συζήτηση για το ποιος ήταν υπεύθυνος για την αποτυχημένη στρατηγική αξιολόγηση του Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και της Συρίας (ISIS) ήταν μόνο θέμα χρόνου. 


Πριν από λιγότερο από ένα χρόνο, λίγοι άνθρωποι γνώριζαν την ISIS και τους κινδύνους που αντιπροσώπευε. Ξαφνικά, μέσα σε μόλις λίγους μήνες, η ISIS βρίσκεται στην πρώτη θέση στις λίστες των απειλών μιας μακράς λίστας εθνών, ξεκινώντας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και θεωρείται πως αποτελεί μια απειλή τόσο σοβαρή που πρέπει να ληφθούν εξαιρετικά μέτρα για την αντιμετώπισή της.  


Η δραματική άνοδος της ISIS στην επιτυχία, η απειλή την οποία αποτελεί, το σοκ που προκλήθηκε από τη σκληρότητά της και η αίσθηση  ότι η καταπολέμησή της μπορεί να διαρκέσει ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έχουν οδηγήσει στην αναπόφευκτη απαγγελία κατηγοριών, κυρίως προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, σχετικά με το γιατί οι ικανότητες της ISIS δεν αξιολογήθηκαν σωστά και για το ποιος φταίει.

 
Ο Πρόεδρος Obama συνέβαλε στη συζήτηση ρίχνοντας το φταίξιμο στην κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ. Ο Obama υποστήριξε ότι ο Στρατηγός James Clapper, ο διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και ως εκ τούτου, η πιο υψηλόβαθμη προσωπικότητα της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών, επιβεβαίωσε το γεγονός ότι η πληροφόρηση από την περιοχή υποτίμησε τη σημασία των εξελίξεων στη Συρία, γεγονός που είχε δημιουργήσει ένα κενό εξουσίας το οποίο προσέλκυσε τζιχαντιστές από όλο τον κόσμο και θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα τη διάλυση του Ιράκ. Ο Πρόεδρος πρόσθεσε ότι η ικανότητα του Ιρακινού στρατού για την καταπολέμηση Σουνιτών εξτρεμιστών ήταν υπερεκτιμημένη.
 

Η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ δεν έμεινε παθητική ενώπιον αυτών των κατηγοριών. Υψηλόβαθμες προσωπικότητες εντός της κοινότητας των μυστικών υπηρεσιών, τόσο εν ενεργεία, όσο και βετεράνοι, υποστήριξαν ότι από το τέλος του 2013 είχαν εκδοθεί προειδοποιήσεις που καταδείκνυαν την αυξανόμενη απειλή που αποτελούσαν οι τζιχαντιστές, αλλά πως οι προειδοποιήσεις αυτές δεν έτυχαν επαρκούς προσοχής από την κυβέρνηση, η οποία πίστευε πως αυτό αποτελούσε ένα τοπικό, περιορίσιμο πρόβλημα. 


Σύμφωνα με πηγές, από τις αρχές του 2014, ειδικά αφού η ISIS ανέλαβε τον έλεγχο της Φαλούτζα, 40 χιλιόμετρα δυτικά της Βαγδάτης, ένας αυξανόμενος αριθμός προειδοποιήσεων κατέδειξε την ISIS ως μια όλο και πιο ισχυρή δύναμη στο βόρειο και δυτικό Ιράκ, που μπορούσε πιθανώς να επεκτείνει την επιρροή της σε ολόκληρη τη χώρα και που οι Ιρακινές δυνάμεις δυσκολευόταν πάρα πολύ να αντιμετωπίσουν την απειλή που αποτελούσε. 


Σύμφωνα με τις πηγές αυτές, η κυβέρνηση απέφυγε να κάνει κάποια σοβαρή ενέργεια, εκτός από το να αυξήσει τη βοήθειά της προς τον Ιρακινό στρατό, επειδή δεν ήθελε να εμπλακεί σε άλλον έναν πόλεμο στο Ιράκ


Μερικοί λένε ότι η κυβέρνηση ήταν περισσότερο θορυβημένη από τον κίνδυνο που αποτελούσε η επιστροφή των τζιχαντιστών στην Ευρώπη για τα Δυτικά έθνη απ’ όσο ήταν με την κατάσταση στο ίδιο το Ιράκ. Ορισμένοι πολιτικοί υποστήριξαν επίσης ότι η αυξανόμενη δύναμη της ISIS δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας αποτυχίας στον τομέα της πληροφόρησης, αλλά μάλλον μια αποτυχία στον τομέα της πολιτικής, συγκεκριμένα, μια έλλειψη κατανόησης της σύνδεσης μεταξύ των καταστάσεων στη Συρία και στο Ιράκ και την αποτυχία να αναλάβουν δράση εναντίον των τζιχαντιστών στη Συρία και να αποτρέψουν την πρόοδό τους στο Ιράκ.

 
Ελλείψει αξιόπιστων εγγράφων και άλλων αποδεικτικών στοιχείων, η συζήτηση δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπεράσματα αυτή τη στιγμή, αλλά η αλήθεια είναι πιθανό να βρίσκεται κάπου στη μέση. 


Τον Φεβρουάριο του 2014, σε μια μη απόρρητη μαρτυρία ενώπιον της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, ο Αντιπτέραρχος Michael Flynn, ο Διευθυντής της Άμυνας του Ιρακινού και του Συριακού εδάφους, είπε τι συνέβη στην πραγματικότητα στη Φαλούτζα και πως η ISIS διατηρεί οχυρά στη Συρία. Αλλά, ο Flynn είπε, η ικανότητα της ISIS να ελέγξει την περιοχή θα εξαρτάται από τις πηγές της, την τοπική υποστήριξη και την ανταπόκριση των Ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας και των ομάδων της αντιπολίτευσης της Συρίας. Ο Flynn εκτίμησε, επίσης, ότι οι περισσότεροι Σουνίτες προφανώς αντιτάσσονται στις ενέργειες και την ιδεολογία της ISIS, αλλά πως ορισμένες Σουνιτικές φυλές συνεργάζονται μαζί της ως απάντηση στην εχθρική στάση της κυβέρνησης του Ιράκ απέναντί τους.

 
Με άλλα λόγια, τουλάχιστον τέσσερις μήνες πριν από την σημαντική εξέλιξη για την ISIS στο Ιράκ και την κατάληψη της Μοσούλης από την οργάνωση τον Ιούνιο του 2014, η DIA είχε προειδοποιήσει ότι η ISIS θα προσπαθούσε να καταλάβει τον έλεγχο περισσότερων Ιρακινών περιοχών. Παρ’ όλα αυτά, η εκτίμηση φαίνεται να δείχνει επίσης ότι η DIA δεν είχε προβλέψει την κατάρρευση του Ιρακινού στρατού ή την ταχύτητα με την οποία η ISIS θα σάρωνε το Ιράκ και μπορεί να μην είχε κατανοήσει τη σχέση μεταξύ των οχυρών της ISIS στη Συρία και του Ιράκ, γεγονός που βοήθησε την ISIS να πετύχει στο Ιράκ.

Διάφοροι λόγοι μπορούν να αποδοθούν για την εσφαλμένη εκτίμηση: 


Πρώτον, η συλλογή πληροφοριών είχε περιοριστεί σημαντικά. Ενώ οι δυνάμεις των ΗΠΑ βρισκόταν στο Ιρακινό έδαφος, αρχής γενομένης από το 2003, οι υπηρεσίες πληροφοριών των ΗΠΑ είχαν δημιουργήσει μια εξαιρετική δομή πληροφόρησης, που βασιζόταν κυρίως στην SIGINT, την πληροφόρηση δια της όρασης και σε ένα μεγάλο δίκτυο HUMINT. Μόλις οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν το Ιρακινό έδαφος στο τέλος του 2011, πολλές από αυτές τις δυνατότητες χάθηκαν. Η Ιρακινή κυβέρνηση δεν είχε υπογράψει μια συμφωνία με τις Ηνωμένες Πολιτείες που θα επέτρεπε στις δυνάμεις των ΗΠΑ να διατηρήσουν μια φυσική στρατιωτική παρουσία στο Ιράκ, που θα ήταν χρήσιμη και από την άποψη της συλλογής πληροφοριών. Ως εκ τούτου, η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών δεν είχε τη δυνατότητα να παράσχει αξιόπιστες, λεπτομερείς πληροφορίες σχετικά με τα σχέδια των επιθέσεων, τους στόχους και το χρονοδιάγραμμα της ISIS. Ακόμα και μετά τις επιτυχίες της ISIS, όταν η σοβαρότητα της απειλής που αποτελεί η οργάνωση ήταν σαφής, η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών δυσκολεύτηκε να παράσχει πληροφόρηση υψηλής ποιότητας σχετικά με το ανθρώπινο δυναμικό της οργάνωσης, τις στρατιωτικές και οικονομικές της δυνατότητες, την ηγεσία της και τους προγραμματισμένους για επίθεση στόχους της.


Δεύτερον, ένα σημαντικό μέρος της επιτυχίας της ISIS προήλθε από την αδυναμία και την έλλειψη αποφασιστικότητας των Ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας, κάτι που δεν εκτιμήθηκε επαρκώς εγκαίρως. Η κοινή εκτίμηση έλεγε ότι οι Ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν το Ιράκ εναντίον ενός εχθρικού στρατού από το εξωτερικό της χώρας, αλλά πως θα μπορούσαν να βασιστούν σε αυτές για την αντιμετώπιση εσωτερικών απειλών, συμπεριλαμβανομένων των ένοπλων οργανώσεων. Ως βάση της αυτή η προσδοκία είχε την υπόθεση ότι το μέγεθος των Ιρακινών δυνάμεων, περίπου 650.000 στρατιωτικού και αστυνομικού προσωπικού και οι σοβαρές προσπάθειες που καταβλήθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες για την σύστασή τους για πάνω από κοντά έξι χρόνια, θα επαρκούσαν για να διατηρήσουν την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Το εάν η κοινότητα των υπηρεσιών πληροφοριών ή οποιοσδήποτε άλλος στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαν τεθεί υπεύθυνοι για την εξέταση της αποτελεσματικότητας της απόδοσης των προαναφερθέντων δυνάμεων παραμένει ασαφές, εν πάση περιπτώσει, οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται ότι δεν είχαν σαφή ιδέα για το πώς θα λειτουργούσαν οι δυνάμεις ασφαλείας εάν η κατάσταση χειροτέρευε.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Ασαντ δεν είναι και ούτε μπορεί να γίνει μέρος της λύσης στη Μέση Ανατολή



Είναι δύσκολο να βρεθούν τρόποι να εμποδιστεί το ISIS χωρίς στρατιωτική δράση. Αλλά παραμένει ανοικτό το ερώτημα τι είδους δράση και με ποιον τελικό στόχο. Εως τώρα, οι στρατιωτικές προσπάθειες της Δύσης φαίνεται να έχουν λιγοστά αποτελέσματα.

 
Το γεγονός ότι το ΙSIS απέχει πολύ από την ήττα μπορεί να λειτουργήσει ως επιχείρημα για να υιοθετηθούν μέτρα απελπισίας. 


Ενα τέτοιο μέτρο θα ήταν η αναβάπτιση του καθεστώτος Ασαντ ως σύμμαχο. Ακριβώς αυτό θα ήθελε ο Σύρος δικτάτορας. Από το 2011, όταν οι Αραβες δικτάτορες ανατρέπονταν ο ένας μετά τον άλλον, ο Ασαντ έσπευσε να χαρακτηρίσει όλους όσοι του αντιστέκονται ως εξτρεμιστές και βίαιους τζιχαντιστές. Το μήνυμα προς τη Δύση ήταν ότι έπρεπε να υποστηρίξει «τον διάβολο που γνώριζε». Ισως και να φούσκωσε την ισλαμική απειλή, με το να μη στέλνει την αεροπορία του εναντίον στόχων του ISIS και να απελευθερώνει μεγάλο αριθμό ισλαμιστών από τις φυλακές του.
 
Τώρα, τρία χρόνια μετά, η Δαμασκός έχει το θάρρος να μιλάει για «κοινή μάχη» με τη Δύση εναντίον του ISIS. O Ασαντ δεν σχολιάζει τους βομβαρδισμούς της Δύσης στη Συρία, θεωρώντας ότι δικαιώνεται. Ισως μάλιστα ερμηνεύει τις δυτικές ενέργειες εναντίον ενός από τους εχθρούς του ως «πράσινο φως» για να συνεχίσει να πολεμάει προκαλώντας μεγάλο πόνο, θάνατο και εκτοπισμούς αμάχων.
 

Εχει εξαπολύσει όλο το οπλοστάσιο που έχει στη διάθεσή του. Τεθωρακισμένα, πυροβολικό, αεροπορία, πυραύλους Σκουντ και σε προηγούμενη φάση, χημικά όπλα.
 

Περίπου 200.000 Σύροι έχουν χάσει τη ζωή τους στον εμφύλιο πόλεμο, ενώ η καταστολή συνεχίζεται. Τώρα η κρίση έχει φθάσει σε ένα φοβερό σημείο καμπής. Ενώ ο διεθνής συνασπισμός πλήττει το ISIS, τα αεροπλάνα του Ασαντ βομβαρδίζουν τους κατοίκους του Χαλεπίου, προπυργίου της αντιπολίτευσης. Οσο κι αν υπάρχει μυστικός συντονισμός ανάμεσα στη Δαμασκό και τον αμερικανικό στρατό κατά του ISIS, θα ήταν στρατηγικό σφάλμα να αφεθεί ο Ασαντ να συνεχίζει τη σφαγή ατιμώρητος, πιστεύοντας ότι έγινε σύμμαχος και ότι τα εγκλήματά του θα αποσιωπηθούν από τις δυτικές πρωτεύουσες.
 

Δεν μπορεί να υπάρξει συμμαχία με τον Ασαντ, ούτε και σιωπηρή. Οχι μόνο για ηθικούς λόγους, αλλά και γιατί θα ήταν αντιπαραγωγικό. Το να επιτραπεί στον Ασαντ να γίνει αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν «το δικό μας κάθαρμα» θα κάνει το ΙSIS πιο ελκυστικό στους απλούς σουνίτες στη Συρία και αλλού, ενισχύοντας τις δυνάμεις που ο συνασπισμός θέλει να καταστρέψει. Θα ήταν αδύνατον να θεωρήσουν οι μετριοπαθείς σουνίτες ότι η δυτική πολιτική είναι νομιμοποιημένη αν ο πόλεμος αυτός γίνει από κοινού με τον στρατό του Ασαντ. Ο αντιπολιτευόμενος Ελεύθερος Συριακός Στρατός έχει ήδη αμφιβολίες επ’ αυτού.
 

Αν ο πόλεμος κατά του ISIS γίνεται εν μέρει για αντιτρομοκρατικούς σκοπούς και για την υπεράσπιση των δυτικών χωρών απέναντι στον βίαιο τζιχαντισμό, τότε πρέπει να συνυπολογισθεί άλλος ένας παράγοντας: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ετερογονία των σκοπών ― Blowback


Oι συνεχιζόμενες μάχες στο Κομπάνι, μεταξύ των Κούρδων υπερασπιστών του και των υπέρτερων δυνάμεων του Ισλαμικού Κράτους, παρακολουθούνται με κομμένη την ανάσα όχι μόνο από τους απανταχού Κούρδους αλλά και από τις μακρινές χώρες της Δύσης: είναι τόσο μεγάλη η γεωπολιτική σημασία των συρράξεων και της ρευστοποίησης της ώς τώρα γνωστής γεωγραφίας.



Ο,τι ξεκίνησε ως ανοχή και επικούρηση στο τζιχαντικό αντάρτικο για ανατροπή του καθεστώτος Ασαντ, έχει εξελιχθεί στον εφιάλτη του χαλιφάτου


Είναι γνωστή πλέον η πολύμορφη υποστήριξη προς τους τζιχαντιστές του συριακού μετώπου, από τα κεφάλαια της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ, από την παροχή οδών πρόσβασης και ανεφοδιασμού εκ μέρους της Τουρκίας, από την ανοχή ή και τις πληροφορίες που πρόσφεραν δυτικές δυνάμεις ― ο καθείς για το δικό του, ξεχωριστό όφελος.  


Μόνο την υστάτη στιγμή, με συνεννόηση των ηγετών ΗΠΑ και Ρωσίας, απευφεύχθη η στρατιωτική επέμβαση εναντίον της Συρίας, με αφορμή τα χημικά όπλα του καθεστώτος.



Εντούτοις ακόμη και εκείνη η σύγκλιση, που την ακολούθησε η ιστορική προεσέγγιση Ουάσιγκτον-Τεχεράνης, φαίνεται ότι ήλθε αργά. Οι τζιχαντιστές του συριακού μετώπου χειραφετήθηκαν και αυτονομήθηκαν, όπως είχαν πράξει προ δεκαετιών οι μουτζαχεντίν του Αφγανιστάν: αφού ενισχύθηκαν, σχεδόν συγκροτήθηκαν, από τις ΗΠΑ για να πολεμήσουν την ΕΣΣΔ, αυτοί αυτονομήθηκαν και ίδρυσαν το ισλαμικό κράτος των ταλιμπάν. Αυτό ακριβώς το κράτος το οποίο οι ΗΠΑ ανακήρυξαν μέρος του άξονα του Κακού και έστειλαν στρατεύματά τους να πολεμήσουν τους πρώην προστατευόμενους.



Πρόκειται για το φαινόμενο της ετερογονίας των σκοπών, κατά την φιλοσοφία, ή για το φαινόμενο της υποστροφής, το blowback, κατά την ορολογία των υπηρεσιών πληροφοριών, για το οποίο προειδοποιούσε ο περίφημος Ελληνοαμερικανός πράκτορας της CIA, Γκαστ Αβράκωτος, στο τέλος του βιβλίου «Charlie Wilson’s War: The Extraordinary Story of the Largest Covert Operation in History», στο οποίο περιγράφεται αναλυτικά η επιχείρηση διείσδυσης στους μουτζαχεντίν.



Τώρα, αντιστοίχως, χρηματοδότες, σχεδιαστές και χρήστες των τζιχαντιστών προσπαθούν να ελέγξουν αυτή την παράφρονα μεταβλητή που οι ίδιοι απελευθέρωσαν. Μια υπόθεση όχι ιδιαίτερα εύκολη, στο μέτρο προ πάντων που οι Αμερικανοί και άλλοι Δυτικοί δεν επιθυμούν να εμπλακούν με χερσαίες δυνάμεις, όπως τα περασμένα χρόνια στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. 


Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Ασαντ, η μόνη δύναμη που απέμεινε να αντιμετωπίσει τους εμπειροπόλεμους μαχητές του ISIS είναι οι Κούρδοι του Ιράκ και της Συρίας, πλην όμως είναι ολιγάριθμοι και ανεπαρκώς εξοπλισμένοι. 


Το σημαντικότερο: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ήταν καλύτερα με τον Σαντάμ;


Τελευταία ακούω όλο και πιο συχνά γύρω μου τη φράση «τελικά ο Σαντάμ κρατούσε καλύτερα τη σταθερότητα στη χώρα του».  


Στην ίδια φράση μπορείτε να βάλετε άλλο όνομα (του Καντάφι π.χ. ή του Μουμπάρακ) δεδομένης αυτής της παράφρονος αναρχίας ή της ανανεούμενης δικτατορίας που υπάρχει σήμερα στις περισσότερες χώρες όπου προηγήθηκαν εξεγέρσεις.  


Είναι έτσι;  


Ένας δικτάτορας μπορεί να θεωρηθεί «καλύτερος» ηγέτης για τα συμφέροντα της χώρας του από έναν «μετεπαναστατικό» ηγέτη;


Πριν απ΄ όλα υπάρχει μια κρίσιμη διαφοροποίηση – ο Σαντάμ Χουσείν έπεσε στη συνέχεια ενός πολέμου, όπου πρωταγωνίστησαν εξωτερικές δυνάμεις. Ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Βρετανία (η συμμαχία των Αζορών) που αμπαλάρισε τον πόλεμο στο όνομα της δημοκρατίας - όπως απεδείχθη όμως, η δημοκρατία δεν «επιβάλλεται» από δυνάμεις που βρίσκονται έξω απ΄ τη χώρα.


Δεν ήταν ίδια η περίπτωση της Αιγύπτου, της Λιβύης, της Τυνησίας – εκεί, η κατάρρευση των αυταρχικών καθεστώτων (όπως σημειώνεται σε σχετική αρθρογραφία του «Spiegel») ήταν ταχεία, επειδή ακριβώς η λαϊκή αντίδραση κρυφόβραζε επί χρόνια εξαιτίας των «εσωτερικών αντινομιών και της ανικανότητας των κυβερνώντων στη διαχείριση των βασικών αναγκών των πολιτών». (Και όταν μιλούμε για «βασικές ανάγκες» εννοούμε το «ψωμί» ή την «παιδεία», σίγουρα την «εργασία» - η «ελευθερία» ήταν παρεπόμενη ανάγκη).


Οι συγκεκριμένες δικτατορίες εξάλλου, επιβίωσαν χάρη στη συμβολή δύο παραγόντων:  


1) της δυτικής υποστήριξης που απολάμβαναν (έναντι ισχυρών συμφερόντων που είχαν λάβει ως αντιστάθμισμα οι δυτικές χώρες) και 


2) των καταπιεστικών πολιτικών που εφάρμοζαν τα ντόπια καθεστώτα


Όταν χαλάρωσε η συμβολή του ενός ή του άλλου παράγοντα, το καθεστώς είδαμε να καταρρέει με τρομερή ταχύτητα.


Κατά τον αρθρογράφο του «Spiegel» επίσης, οι δικτατορίες είναι «εξ ορισμού επισφαλείς, γι΄ αυτό κρατούνται στην εξουσία με βία. Η μόνη απάντηση εξάλλου που επιστρατεύουν για να αντιμετωπίσουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, τις κοινωνικές εντάσεις ή τις εθνοτικές διενέξεις, είναι η καταπίεση». Ταυτόχρονα, σημειώνει, το καθεστώς συνήθως διαμορφώνει μιαν ηγετική κλίκα «που προωθεί την ευνοιοκρατία και τη διαφθορά» και αυτές οι συνέπειες οδηγούν τελικά τους πολίτες στην εξέγερση – όπως συνέβη ακόμη και στην Κίνα, όπου παρά τη διάσημη αυτο-πειθαρχία της δεν ξέφυγε από τις αρνητικές επιπτώσεις του συστήματος.


Ωστόσο, υποστηρίζεται, πως αν η Δύση «έμαθε το μάθημά της στον πόλεμο του Ιράκ και του Αφγανιστάν και τώρα ο Πρόεδρος Ομπάμα αντιμετωπίζει πολύ επιφυλακτικά το ενδεχόμενο μιας αμερικανικής στρατιωτικής εμπλοκής», δεν ισχύει το ίδιο για την Ανατολή. Ισχυροί οικονομικοί κύκλοι της Σαουδαραβικής κοινότητας και του Κατάρ, είναι κοινό μυστικό πως χρηματοδότησαν ομάδες τζιχαντιστών της Συρίας κόντρα στο καθεστώς του Άσαντ που υποστηριζόταν από τη Δύση και που εφάρμοζε ένα σκληρό καταπιεστικό σύστημα.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Οι πραγματικοί στόχοι της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) στη Συρία


Μέσα από νέο ορυμαγδό παραπληροφόρησης από τα ΜΜΕ (που σωστότερα στη ΝΔΤ θα έπρεπε να τα αποκαλούμε ΜΜΠ=Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης) η Ισλαμοφοβία έχει οργιάσει και παίρνει τώρα και ρατσιστικές διαστάσεις. Η αφορμή είναι βέβαια οι τηλεοπτικοί αποκεφαλισμοί δυτικών από τους τζιχαντιστές της ISIS, ενώ τα ΜΜΠ αποσιωπούν ότι οι αποκεφαλισμοί είναι συνηθισμένη ποινή π.χ. στη Σαουδική Αραβία, ένα από τα ισχυρότερα και εγκληματικότερα προτεκτοράτα της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε). Και αυτό, χωρίς καμιά ευαίσθητη ψυχή για τα ατομικά δικαιώματα να συγκινείται, ούτε καν οι λαλίστατες ΜΚΟ που ζητούν το κεφάλι του Ασσάντ, αλλά όχι βέβαια τα κεφάλια των εγκληματιών εμίρηδων της Σαουδ. Αραβίας και του Κατάρ που, με τη βοήθεια της Υ/Ε, κατέσφαξαν κυριολεκτικά τους λαούς του Ιράκ, της Λιβύης και στη συνέχεια της Συρίας, ώστε να καταστρέψουν τα τελευταία κράτη που στηριζόντουσαν σε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και αρνιόντουσαν να ενταχθούν στη ΝΔΤ.

Άλλωστε, οι τζιχαντιστές της ISIS ήταν τα «παιδιά της Υ/Ε» και των καθεστώτων του Κόλπου, που όταν άρχισαν να κτυπούν τα όργανά τους στη Συρία καθώς και στο Ιράκ έπρεπε να έχουν τη τύχη του «στυμμένου λεμονιού». Έτσι σήμερα έχει στηθεί ένα κακόγουστο θεατρικό έργο, με όχι πάντα εκούσιους ηθοποιούς, που εκτείνεται από τα σύνορα Συρίας-Τουρκίας μέχρι τις δυτικές πρωτεύουσες, ενάντια δήθεν στους σφαγείς Ισλαμιστές. 

Στην πραγματικότητα, όμως, οι στόχοι είναι εντελώς διαφορετικοί: η τελειωτική καταστροφή του Μπααθικού καθεστώτος στη Συρία, καθώς και του μόνου μη εξαρτημένου από την Υ/Ε τμήματος των Κούρδων, του PKK, και των συμμάχων του στη Συρία.  

Tην ίδια στιγμή, το εξαθλιωμένο τμήμα του Κουρδικού λαού που είναι πρόθυμο να γίνει προτεκτοράτο της Υ/Ε αρκεί να έχει την «αυτονομία» του, είτε είναι στο Βόρειο Ιράκ, είτε στη Συρία και τη Τουρκία, είτε στη Δύση, ζητά για τη σωτηρία τους τη βοήθεια της ίδιας εγκληματικής Δύσης που ιστορικά κατέστρεψε τα όνειρά τους, για χωριστό έθνος-κράτος των απανταχού Κούρδων.

Όπως είναι γνωστό, το «Κουρδικό πρόβλημα» δημιουργήθηκε στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Άγγλοι και Γάλλοι αποικιοκράτες απέρριψαν, στην Ειρηνευτική Διάσκεψη του Παρισίου το 1919, την πρόταση για ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν και αποφάσισαν, αντίθετα, να σκορπίσουν τους Κούρδους ανάμεσα στη Τουρκία, της οποίας αποτελούν το 20% του πληθυσμού, το Ιράκ (15-20%), τη Συρία (9%) και το Ιράν (7%). 

Από αυτούς, οι Κούρδοι του Βορείου Ιράκ που είχαν πάντοτε παίξει μεταπολεμικά τον ρόλο του οργάνου της δύσης, της Υ/Ε και των Σιωνιστών, ανταμείφθηκαν, μετά την εισβολή, με ένα είδος «αυτονομίας» μέσα στο Ιράκ, σε ένα απόλυτα ενσωματωμένο στη ΝΔΤ ψευδό-κρατίδιο. 

Oι Κούρδοι του Ιράν, μολονότι μετείχαν στην παλλαϊκή επανάσταση κατά του Σάχη, στη συνέχεια πήραν μέρος στην απόπειρα της Υ/Ε για βελούδινη επανάσταση το 2009, ενώ υπάρχουν ενδείξεις για συνεργασία οργανώσεών τους με δυτικές και σιωνιστικές υπηρεσίες. 

Τέλος, οι Κούρδοι της Τουρκίας που στην πλειοψηφία τους ακολουθούσαν το μόνο γνήσιο εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα των Κούρδων, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) υπό τον Οτσαλάν (που χάρη στις ενέργειες των «δικών» μας Πάγκαλου και Σημίτη, σαπίζει από πολλά χρόνια στις Τουρκικές φυλακές) εδώ και ενάμιση χρόνο περίπου βρισκόντουσαν σε διαπραγματεύσεις με τον Ερντογάν για την παραχώρηση μεγαλύτερης αυτονομίας. Διαπραγματεύσεις, που μετά τις τελευταίες εξελίξεις, οδηγούνται φυσικά σε ναυάγιο.

Οι Κούρδοι της Βόρειας Συρίας γύρω από το «Δημοκρατικό Ενωτικό κόμμα» (PYD) των Saleh Muslim και Asiyah Abdullah, με τη βοήθεια του PKK, απέκτησαν εδώ και περίπου 2 χρόνια ντε φάκτο την αυτονομία τους, χωρίς να γίνουν όργανα της Υ/Ε. Περιττό να αναφερθεί ότι τόσο το PΚΚ όσο και το PYD έχουν κηρυχθεί «τρομοκρατικές» οργανώσεις από την Υ/Ε και τους Σιωνιστές. Εντούτοις, σε μια από τις ανακολουθίες του πατέρα Ασσάντ, που ενώ για πολλά χρόνια αναγνώριζε το PKK, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, για να αναθερμάνει τις σχέσεις του με την Τουρκία, το κήρυξε και αυτός παράνομο. Σήμερα, το ίδιο Μπααθικό καθεστώς αντιμετωπίζει τη συντριβή του από την ανίερη συμμαχία Τουρκίας, Υ/Ε και Σιωνιστών ! 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Yποχρεωτικός μονόδρομος για τις ΗΠΑ η χερσαία εμπλοκή στη σύγκρουση με τo ISIS


Η διολίσθηση προς τη χερσαία εμπλοκή στη σύγκρουση με τo ISIS είναι μια μη αντιστρέψιμη δυναμική και υποχρεωτικός μονόδρομος για τις ΗΠΑ.
 
Η Τουρκία προσφέρεται να εμπλακεί με χερσαίες δυνάμεις είτε για να ανατρέψει τον Ασαντ είτε για να κατοχυρώσει μια ενδιάμεση ζώνη στη μεθόριο με τη Συρία. Είναι φανερό ότι κύριος στόχος της δεν είναι οι τζιχαντιστές και συνεπώς υπάρχει βέτο των ΗΠΑ.
 
Η μεγάλη πρόκληση για την Ουάσιγκτον δεν είναι το Κομπάνι, το οποίο ήδη έχουν σπεύσει να ξεγράψουν, αλλά η Βαγδάτη, ενδεχόμενη πτώση της οποίας θα ήταν, εκτός των άλλων, και επικοινωνιακή καταστροφή για τον Ομπάμα.
 
Πριν οι τζιχαντιστές αποφασίσουν να εξαπολύσουν γενική επίθεση για να καταλάβουν την ιστορική έδρα του Αραβικού Χαλιφάτου, οι ΗΠΑ ή πρέπει να στείλουν επιτόπου επίλεκτες χερσαίες δυνάμεις ή να δώσουν τη συγκατάθεσή τους σε στρατιωτική επέμβαση του Ιράν είτε μέσω των Φρουρών της Επανάστασης είτε με αποστολή του τακτικού στρατού.
 
Ετσι, η συνεργασία Ουάσιγκτον- Τεχεράνης για την απόκρουση της προέλασης του ISIS στο Ιράκ γίνεται στρατηγικής σημασίας προτεραιότητα, που υπαγορεύει συμβιβασμό στη διαπραγμάτευση για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά και σταθερή άρνηση των ΗΠΑ σε κάθε προσπάθεια του Ερντογάν να πλήξει και να ανατρέψει το καθεστώς Ασαντ.
 
Περίεργη ειρωνεία της Ιστορίας καθώς σήμερα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ συγκλίνουν με το Ιράν πολύ περισσότερο από ό,τι με την Τουρκία, τη Σαουδαραβία, τα Εμιράτα, το Κατάρ, το Μπαχρέιν και την Ιορδανία.
 
Εχουν ως κοινό συμφέρον και με κάθε κόστος να μην πέσει η Βαγδάτη στα χέρια των τζιχαντιστών αλλά και να μην επιστρέψουν οι Ταλιμπάν στην Καμπούλ μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ από το Αφγανιστάν στα τέλη του χρόνου.
 
Αν στο Ιράκ η προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν γίνει φανερή συμμαχία, οι επιπτώσεις της θα είναι καταλυτικές σε όλη την περιοχή: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Βαλκανικός πόλεμος μέσω... γηπέδων!


Αν είναι αλήθεια ότι η εποχή μας έχει πολλά κοινά με την περίοδο που ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, πριν από ένα ακριβώς αιώνα, τότε θα ήταν αφύσικο από την ομοιότητα να εξαιρούνται τα Βαλκάνια - η περιοχή, δηλαδή, της Ευρώπης όπου άναψε η σπίθα αυτής της φονικής σύρραξης

Βεβαίως, δεν μπορεί να ισχυριστεί εύκολα κανείς ότι σήμερα επίκειται το ξέσπασμα του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου και μάλιστα πάλι από τα Βαλκάνια.

Οποιοσδήποτε μπορεί, όμως, να διαπιστώσει ότι τα εθνικά (πρωτίστως), αλλά και τα θρησκευτικά μίση ζουν και βασιλεύουν σε αυτή τη γωνιά της Ευρώπης για την οποία ο Γερμανός καγκελάριος Μπίσμαρκ είχε βιαστεί να δηλώσει, τον 19ο αιώνα, πως δεν αξίζουν τα κόκαλα ούτε ενός Πομερανού γρεναδιέρου.

Τα όσα συνέβησαν  στο γήπεδο της Παρτιζάν Βελιγραδίου, αλλά και σε άλλους βαλκανικούς «ναούς» του ποδοσφαίρου, αποδεικνύουν ότι, αν μη τι άλλο, μια σπίθα αρκεί και σήμερα για να προκαλέσει διπλωματικές αντιπαραθέσεις, να βγάλει χιλιάδες λαού στους δρόμους να πανηγυρίζουν και ταυτόχρονα να βρίζουν τους «αλλόφυλους», καθώς και να πυροδοτήσει συγκρούσεις σε πόλεις και χωριά, όπου τυγχάνει να κατοικούν άνθρωποι από διαφορετικές εθνότητες και θρησκείες.

Ας μην αποκλείσουμε, μάλιστα, το σενάριο ένα παρόμοιο επεισόδιο να αποτελέσει την αφορμή για να προκληθεί μια ένοπλη σύρραξη, μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης - εξάλλου, δεν θα είναι η πρώτη φορά...

Υπό αυτό το πρίσμα, δεν έχει ασφαλώς ιδιαίτερη σημασία ποιος ήταν ο αυτουργός του... μη επανδρωμένου ιπτάμενου αντικειμένου που πέταξε στο κέντρο του Βελιγραδίου, έχοντας δεμένη τη σημαία της «Μεγάλης Αλβανίας», μπροστά στα μάτια χιλιάδων αφιονισμένων Σέρβων οπαδών, οι οποίοι μερικά λεπτά νωρίτερα γιουχάιζαν εν χορώ τον εθνικό ύμνο της αντίπαλης ομάδας. Κι αυτό παρά το ότι οι αρχές υποπτεύθηκαν τον αδελφό του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα, που καθόταν στις κερκίδες των επισήμων όπου και βρέθηκε το τηλεχειριστήριο.

Περισσότερη αξία έχουν τα όσα ακολούθησαν μετά τη διακοπή του αγώνα

Στα Τίρανα, χιλιάδες Αλβανοί (του αντιπροέδρου της κυβέρνησης συμπεριλαμβανομένου...) υποδέχθηκαν σαν ήρωες την αποστολή της ομάδας. Στο Βελιγράδι, κάηκαν αλβανικές σημαίες και ένα αρτοποιείο που είχε Αλβανό ιδιοκτήτη. Στην πρωτεύουσα του Κοσόβου, την Πρίστινα, έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις και επιθέσεις κατά Σέρβων. Στο Μαυροβούνιο, έπαιξαν ξύλο Αλβανοί και μη Αλβανοί μαθητές, ενώ η αλβανική πρεσβεία στην Ποντγκόριτσα δέχθηκε επίθεση με πέτρες. Και στη Δερβιτσάνη, όπου κυριαρχεί η ελληνική μειονότητα, πληροφορίες ανέφεραν ότι εισέβαλαν μαινόμενοι κάτοικοι του γειτονικού Λαζαράτι, απειλώντας ότι θα κάψουν ζωντανούς όλους τους Χριστιανούς.

Μέσα δε σε όλα αυτά, η κυβέρνηση της Σερβίας επιχείρησε να καταφέρει στα Τίρανα ένα διπλωμτικό... άπερκατ: «Εάν η Αλβανία θεωρεί ότι οι ευρωπαϊκές αξίες είναι οι αξίες της λεγόμενης Μεγάλης Αλβανίας, τότε η Σερβική Δημοκρατία δεν μπορεί να μοιραστεί αυτές τις αξίες μαζί της. Κατά συνέπεια, θεωρούμε ότι (η Αλβανία) δεν είναι αρκετά ώριμη ως κράτος να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια», δήλωσε χαρακτηριστικά ο υπουργός Εξωτερικών, Νεμπόισα Στεφάνοβιτς. 


Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να καταλάβει πως δεν ξεχύθηκε τυχαία όλη αυτή η λάβα μετά την (αναμφίβολη) προβοκάτσια στο γήπεδο της Παρτιζάν. Διότι είναι προφανές πως μεγάλο τμήμα των Σέρβων αντιμετωπίζει τους Αλβανούς (μάλλον αδιακρίτως) ως συνυπεύθυνους για τις αλλεπάλληλες ταπεινώσεις που έχει γνωρίσει το έθνος τους, μετά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και με τελευταίο σταθμό την ανεξαρτησία του Κοσόβου.  

Όσο για τους Αλβανούς, πολλοί (μάλλον οι περισσότεροι) συνεχίζουν να θεωρούν πως η Σερβία παραμένει ένα από τα πιο μεγάλα εμπόδια στην πορεία τους προς την υλοποίηση του ονείρου της Μεγάλης Αλβανίας -μέσω της ένωσης με τη μητέρα-πατρίδα του Κοσόβου, με το «αλβανικό τμήμα» της πΓΔΜ, με ορισμένες περιοχές του Μαυροβουνίου και της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, πιθανότατα δε και της βορειοδυτικής Ελλάδας...

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτή η «εστία» που μυρίζει μπαρούτι. Διότι μπορεί τα επεισόδια που έγιναν τη Δευτέρα στο Βουκουρέστι, στον ποδοσφαιρικό αγώνα ανάμεσα σε Ρουμανία και Ουγγαρία, να μην είχαν την ίδια έκταση και να μη συνοδεύτηκαν από ανάλογες προκλήσεις από τη φιλοξενούμενη πλευρά. Ωστόσο, το γεγονός ότι οι μπράβοι που συνόδευαν τους Ούγγρους φιλάθλους άρχισαν να ξυλοκοπούν αδιακρίτως τους Ρουμάνους στις κερκίδες, προκαλώντας την άμεση επέμβαση και των δικών τους «φουσκωτών», αναμφίβολα δείχνει πως κάποιοι είχαν σχεδιάσει να κάνουν επεισόδια, πολύ πριν ο διαιτητής σφυρίξει τη σέντρα. 

Αλήθεια, υπάρχει κανείς που πιστεύει ότι αυτά που έγιναν δεν έχουν σχέση με την πολυπληθή ουγγρική μειονότητα που κατοικεί στη Ρουμανία - κάπου 1,3 εκατ. άνθρωποι ή 6,5% του πληθυσμού; Και μάλιστα, στην περιοχή της Τρανσυλβανίας, η οποία ανήκε στην Ουγγαρία μέχρι τη Συνθήκη του Τριανόν (υπογράφηκε το 1920), ενώ διεκδικείται ακόμη και σήμερα από την εθνικιστική κυβέρνηση του Βίκτορ Όρμπαν και πολύ περισσότερο από το ακροδεξιό Jobbik, που διαθέτει 23 από τους 199 βουλευτές;
Βαλκανικός πόλεμος μέσω... γηπέδων!
Η λίστα είναι, βεβαίως, πολύ πιο μακριά: Στις 10 Οκτωβρίου, Βούλγαροι οπαδοί είχαν στήσει δολοφονικό καρτέρι στους ομολόγους τους που έρχονταν από την Κροατία για τον αγώνα των δύο εθνικών ομάδων, με σαφή εθνικιστικά χαρακτηριστικά. 

Όσο για την Ελλάδα, θα θυμούνται βεβαίως πολλοί τη διάσταση που παίρνει (στις κερκίδες, αλλά και πολλά ΜΜΕ) κάθε αγώνας της εθνικής ή ενός συλλόγου με κάποια ομάδα από την Αλβανία ή ακόμη και την Τουρκία.
 
Ας μη σπεύσει, λοιπόν, κανείς να μιλήσει για μεμονωμένους χουλιγκάνους. Γιατί εδώ είναι Βαλκάνια!
  • Αν εμείς είχαμε ανεμίσει τη σημαία της Μεγάλης Σερβίας στα Τίρανα ή την Πρίστινα, θα είχε συνεδριάσει το Συμβούλιο Ασφαλείας, λένε στο Βελιγράδι -πιστεύοντας, επίσης, ότι η UEFA θα τιμωρήσει μόνο τη Σερβία, για την είσοδο των φιλάθλων της και τη διακοπή...

  • Ο παίκτης του ΠΑΟΚ Έργκους Κάτσε, είχε βρεθεί στο στόχαστρο όταν ποστάρισε φωτογραφία με τη φανέλα του UCK. Τώρα, ο ίδιος και η ΠΑΕ κατέβασαν αστραπιαία τη σελίδα του Facebook που τον έδειχνε με τη σημαία της Μεγάλης Αλβανίας...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το εκκρεμές του εθνικισμού στα Βαλκάνια


Δεν πρέπει να εξεπλάγη κανείς στα Βαλκάνια από την κατάληξη (την αναγκαστική διακοπή) του ποδοσφαιρικού αγώνα μεταξύ των εθνικών ομάδων της Σερβίας και της Αλβανίας στο Βελιγράδι την περασμένη Τρίτη. Μπορεί να έχουν γίνει βήματα προς την ομαλοποίηση της κατάστασης μεταξύ των χωρών που προέκυψαν από τη βίαιη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, αλλά, όπως σημείωσε ο έμπειρος Σταύρος Τζίμας στην «Καθημερινή» της Πέμπτης, «κάτω από τις στάχτες του πολέμου εξακολουθούν να σιγοκαίνε εθνικισμοί».  


Γιατί δεν ησυχάζουν τα Βαλκάνια;
 


Η άμεση απάντηση είναι ότι πολλές διενέξεις βρίσκονται ακόμη σε εκκρεμότητα. 


Το Κοσσυφοπέδιο (όπου οι Αλβανοί κήρυξαν την ανεξαρτησία τους το 2008, μετά την παρέμβαση του ΝΑΤΟ υπέρ τους στον πόλεμο του 1999), είναι ενδεικτικό της εύφλεκτης επικάλυψης των γεωγραφικών διεκδικήσεων και της ιστορικής μνήμης των διαφόρων εθνοτήτων που μοιράζονται την περιοχή. Ενώ το Κοσσυφοπέδιο ήταν κομμάτι της Σερβίας για αιώνες, για πολλά χρόνια Αλβανοί αποτελούσαν την πλειονότητα του πληθυσμού του. Οταν το 1989, με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας να διαφαίνεται στον ορίζοντα, ο Σέρβος ηγέτης Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς θέλησε να επιβεβαιώσει την υπεροχή των Σέρβων στο Κόσοβο, ακύρωσε την αυτονομία του, χτίζοντας το προφίλ του ως εθνικιστή ηγέτη και εξοργίζοντας τους Αλβανούς. Οι τριβές οδήγησαν στον πόλεμο του 1999 και την κήρυξη της ανεξαρτησίας.
 


Οι Σέρβοι είχαν την ιστορική «ιδιοκτησία» της περιοχής, οι Αλβανοί, όμως, είχαν αποκτήσει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης (μέσω χρησικτησίας, θα μπορούσαμε να πούμε) και δεν δέχονταν να τη χάσουν.  


Η παρέμβαση των ΗΠΑ και άλλων μελών του ΝΑΤΟ φάνηκε να λύνει το πρόβλημα οριστικώς προς όφελος των Αλβανών


Η Σερβία, φυσικά, δεν αποδέχεται την αλλαγή συνόρων και την απώλεια σημαντικού τμήματός της, πόσο μάλλον όταν υπάρχει μια σερβική μειονότητα στο βόρειο Κοσσυφοπέδιο, η οποία θέλει να παραμείνει μέρος της Σερβίας. Ετσι, παρόλο που το Βελιγράδι πιέζεται από την Ε.Ε. (στην οποία θέλει να ενταχθεί) το πρόβλημα παραμένει άλυτο


Οπως συμβαίνει με τόσες άλλες διενέξεις στην περιοχή, οι εμπλεκόμενοι προτιμούν να ζουν με την εκκρεμότητα (και την ελπίδα της τελικής επικράτησης εναντίον των εχθρών τους) παρά να αποδεχτούν μια ειρήνη που θα τους δεσμεύει σε λύση συναινετική που απέχει από την απόλυτη νίκη.
Πέρα από την επικάλυψη των γεωγραφικών διεκδικήσεων και την απαίτηση του κάθε λαού να είναι κυρίαρχος στη μεγαλύτερη δυνατή περιοχή, σημαντικός παράγοντας στις διενέξεις είναι η «σύμπηξη του χρόνου», όπου οι εμπλεκόμενοι δεν μπορούν να διαχωρίσουν το παρελθόν από το παρόν.  


Για τους Σέρβους, π.χ., το Κοσσυφοπέδιο είναι το ίδιο σημαντικό σήμερα, και έχει την ίδια συμβολική αξία, όσο ήταν τις ημέρες της ηρωικής μάχης εναντίον Οθωμανών εισβολέων το 1389. Για τους Αλβανούς, με τον ζωηρό αλυτρωτισμό τους, το Κόσοβο είναι μόνο μέρος μιας σειράς εδαφικών διεκδικήσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη. Γι’ αυτό η σημαία της «Μεγάλης Αλβανίας» που εμφανίστηκε στο γήπεδο του Βελιγραδίου προκάλεσε τέτοια οργή στη Σερβία, τόση ευφορία στην Αλβανία και βίαιες διαδηλώσεις εναντίον μελών της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία - για να μη ξεχνά κανείς ότι και η Ελλάδα είναι στόχος αλυτρωτισμού.
 


Οι ακραίοι εθνικισμοί, που βάζουν το πάθος της στιγμής πάνω από το μακροχρόνιο συμφέρον της συνύπαρξης με τους γείτονες, αποκαλύπτουν κοινωνίες σε παλινδρόμηση, ανασφαλείς και αγχωμένες με την ανάγκη να επιβληθούν σε εχθρούς. 


Δείχνουν, επίσης, ότι αυτοί οι λαοί δεν εμπιστεύονται τους διεθνείς κανόνες -τον νόμο- και ότι δεν τους πτοούν οι πραγματικές συνέπειες των πράξεών τους. Με τη φαντασίωση ότι μπορούν να επιβάλουν τις διεκδικήσεις τους στους άλλους (πάντα οπλισμένοι με τα ιστορικά τους «δίκια»), αδιαφορούν για το γεγονός ότι ίσως δεν έχουν τα εφόδια ή τις αντοχές για πόλεμο. 


Ισως ξέχασαν τον πόνο και τον κίνδυνο, μέσα στον ενθουσιασμό και τον ατομικό και ομαδικό ναρκισσισμό που τους θέλει πάντα νικητές. Πολλοί λαοί στα Βαλκάνια, στη Μέση Ανατολή και σε άλλες περιοχές, επιδεικνύουν τέτοια συμπεριφορά, με αποτέλεσμα οι εθνικισμοί να είναι έτοιμοι να φουντώσουν με την ελάχιστη αφορμή.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Οι προβληματισμοί από την φιλοτζιχαντιστική στάση της

Tου Marc Pierini / CarnegieEurope

Σε μια εβδομάδα όπου ο Τούρκος πρόεδρος Recep tayyip Erdogan προχώρησε σε μια απροσδόκητα αντί-δυτική δήλωση ενώ οι στρατηγοί των χωρών της συμμαχίας κατά του Ισλαμικού Κράτους (συμπεριλαμβανομένης και της Τουρκίας) συνεδρίαζαν στις ΗΠΑ, πολλοί είναι προβληματισμένοι από τη στάση της Τουρκίας εναντίον της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Επισήμως, η Τουρκία είναι έτοιμη να “αναλάβει το πλήρες μερίδιό της” στη συμμαχία., με δύο όρους τους οποίους ο πρωθυπουργός Ahmet Davutoglou επαναδιατύπωσε στο κοινοβούλιο της χώρας στις 14 Οκτωβρίου. 

Πρώτον, η συμμαχία πρέπει να συμφωνήσει σε ένα πλάνο για την απομάκρυνση του καθεστώτος του Σύριου πρόεδρου Bashar al-Assad, και

Δεύτερον, οι σύμμαχοι πρέπει να δημιουργήσουν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τα βόρεια σύνορα της Συρίας και μια ασφαλή ζώνη στο έδαφος.
Η απομάκρυνση του καθεστώτος του Assad δεν αποτελεί αυτή τη στιγμή προτεραιότητα για τη Δύση. Ο Σύριος πρόεδρος εξακολουθεί να απολαμβάνει πλήρη υποστήριξη από τη Μόσχα και την Τεχεράνη, κάτι που θα καθιστούσε μια συμφωνία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, αδύνατη. Αυτό εγείρει το ερώτημα του πώς η Άγκυρα θα μπορούσε να προάγει μια δράση που θα συναντούσε άμεσα την αντίδραση της Ρωσίας και του Ιράν, οι οποίοι προμηθεύουν το 76% των αναγκών αερίου της Τουρκίας.

Επιπλέον, η αντίληψη ότι οι θηριωδίες που διαπράχθησαν από το Ισλαμικό Κράτος “βολικά” κρύβουν αυτές που διαπράττονται από το καθεστώς του Assad, όπως υπογράμμισε ένας σύμβουλος του Τούρκου προέδρου, δύσκολα μπορεί να δικαιολογήσει μια δυτική αδράνεια προς τους τζιχαντιστές. Το Ισλαμικό Κράτος απειλεί άμεσα εκατοντάδες χιλιάδων Κούρδων της Συρίας καθώς και την Τουρκία και τους Δυτικοευρωπαίους συμμάχους της.

Το δεύτερο αίτημα της Τουρκίας, μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων, θεωρείται από τους δυτικούς στρατιωτικούς εμπειρογνώμονες ως μια “χθεσινή” καλή ιδέα. Θα μπορούσε να ήταν χρήσιμη το 2011 ή το 2012, όταν το καθεστώς του Assad εξαπέλυε επιθέσεις σε αμάχους στη Βόρεια Συρία, αλλά δεν εφαρμόστηκε. Στο μεταξύ, ως αποτέλεσμα των θηριωδιών του καθεστώτος του Assad και των πρόσφατων επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους, περισσότεροι από 1,5 εκατ. Σύριοι έχουν βρει καταφύγιο στην Τουρκία, σύμφωνα με στοιχεία της κυβέρνησης.

Μέχρι τώρα, το Ισλαμικό Κράτος ελέγχει περίπου 250 χλμ των συνόρων της Συρίας με τις τουρκικές επαρχίες των Killis, Gaziantep και Sanliurfa, ενώ άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις ελέγχουν ένα τμήμα των συνόρων με την τουρκική επαρχία του Χατάι. Αυτό αφήνει δύο περιοχές σε μεγάλο κίνδυνο να αντιμετωπίσουν μια επιχείρηση εθνοκάθαρσης από το Ισλαμικό Κράτος, τις κουρδικές περιοχές της Συρίας, Άφριν και Καμισλί. Στην τελευταία, η κύρια πόλη διεκδικείται από το Κουρδικό Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) και τις δυνάμεις του καθεστώτος.

Μια ασφαλής ζώνη στο έδαφος της Βόρειας Συρίας, θα προστάτευε τους πληθυσμούς των αμάχων σε αυτές τις δύο περιοχές και θα απέφευγε τις εκτεταμένες σφαγές. Αλλά η ιδέα δεν θα είχε νόημα σε μια περιοχή ελεγχόμενη από το Ισλαμικό Κράτος, εκτός κι αν η συμμαχία ξεκινούσε μια ολομέτωπη χερσαία επίθεση εναντίον των τζιχαντιστών.

Αυτό εγείρει ερωτήματα για τη σταθερότητα της Τουρκίας: 
Είναι έτοιμη η Άγκυρα να προστατέψει τους Κούρδους της Συρίας στα σύνορά της ενώ την ίδια στιγμή ισχυρίζεται ότι η PYD είναι συνδεδεμένη με το ΡΚΚ, το οποίο η Τουρκία θεωρεί τρομοκρατικό οργανισμό παρόμοιο με το Ισλαμικό Κράτος; Και μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τμήματα της Συρίας, δεν θα προκαλούσε αεροπορικές επιθέσεις από το καθεστώς Assad;
Σήμερα, η ωμή πραγματικότητα είναι ότι οι πολιτικές πραγματικότητες στην περιοχή αλλάζουν γρήγορα και παρέχουν νέες ευκαιρίες. Η PYD, αντιμέτωπη με την εξόντωσή της, έχει αρχίσει να τροποποιεί την πολιτική της πορεία. Εάν προχωρήσει πέρα από τις δηλώσεις στα μέσα ενημέρωσης, επισήμως διαρρήξει τους δεσμούς της με το καθεστώς Assad, και δεσμευτεί να μείνει μακριά από τις δραστηριότητες του ΡΚΚ στην Τουρκία, τότε η PYD θα μπορούσε να γίνει το καλύτερο “μαξιλάρι” βίας εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, με το Ιρακινό Κουρδιστάν στην ανατολική πλευρά.

Μπορεί η Άγκυρα να συμφωνήσει με ένα τέτοιο σενάριο, τη στιγμή που το Ισλαμικό Κράτος καταγράφει σημαντικά στρατιωτικά κέρδη στη Συρία και στο Ιράκ;
Το τελευταίο ερωτηματικό για τη θέση της Τουρκίας έρχεται με την ομιλία του προέδρου Erdogan στο Πανεπιστήμιο του Μαρμαρά στις 13 Οκτωβρίου, στο οποίο αποκήρυξε τη συμφωνία Sykes-Picot το 1916 η οποία ορίζει τα σημερινά σύνορα στην Ανατολή: “Ακόμη και τώρα, αυτοί, οι σύγχρονοι Λώρενς της Αραβίας, εκπληρώνουν τους όρους της συμφωνίας Sykes-Picot…. Κάθε διαμάχη σε αυτή την περιοχή έχει σχεδιαστεί πριν από έναν αιώνα… Είναι καθήκον μας να το σταματήσουμε αυτό”. Αυτή είναι μια γραμμή που συχνά βρίσκει κανείς στα έντυπα μέσα που υποστηρίζουν το κυβερνών ΑΚΡ.

Στη διεθνή πολιτική που διαμορφώνεται από αντιλήψεις, οι δυτικοί παρατηρητές έμειναν άφωνοι από την μεγάλη ομοιότητα των δηλώσεων του Τούρκου προέδρου και των δηλώσεων του Ισλαμικού κράτους τον Ιούνιο, όταν η οργάνωση συμβολικά και θριαμβευτικά κατέστρεψε τα σύνορα Ιράκ-Συρίας, μέρος της συμφωνίας Sykes-Picot.

Ακούγοντας τον πρόεδρο ενός μεγάλου συμμάχου, μέλους του ΝΑΤΟ και υποψήφιου προς ένταξη στην ΕΕ, φαινομενικά να υποστηρίζει τον μανδύα του αντί-ιμπεριαλισμού, έχει δημιουργήσει αισθητά κύματα στη Συμμαχία σε μια στιγμή που οι κορυφαίοι στρατηγοί του ΝΑΤΟ συγκεντρώθηκαν κοντά στην Ουάσιγκτον για να συζητήσουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Για πολλούς λόγους, παραμένει δύσκολο να διαπιστωθεί η συνέπεια της τουρκικής πολιτικής αναφορικά με το Ισλαμικό Κράτος και τη Συρία. Μια επιχείρηση κατά του Assad δεν αποτελεί επιλογή για τους Δυτικούς εταίρους και αντιθέτως αποτελεί μια πρόσκληση περισσότερων προβλημάτων για την Τουρκία. Μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων μπορεί μόνο να έχει αποτέλεσμα στην άμυνα των Κούρδων της Συρίας ή στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης χερσαίας επίθεσης κατά του Ισλαμικού Κράτους. Εάν παραμείνουν απτόητοι, οι τζιχαντιστές σίγουρα θα διεξάγουν περαιτέρω σφαγές εναντίον των Κούρδων της Συρίας, με τους περισσότερους εξ αυτών να καταφεύγουν στην Τουρκία. Και εάν οι Κούρδοι της Συρίας υποστούν περισσότερη εθνοκάθαρση, η Τουρκία μπορεί να θέσει σε ρίσκο τη δική της διαδικασία ειρήνευσης με τους Κούρδους.

Είναι απολύτως κατανοητό ότι οι μνήμες από την τρομοκρατία του ΡΚΚ στο τουρκικό έδαφος, καθιστούν την Άγκυρα εξαιρετικά απρόθυμη να μπει σε μια συμφωνία με την PYD. Αυτός ο δισταγμός έχει τις ρίζες του στην επώδυνη ιστορία με την εξέγερση του ΡΚΚ και την περίπλοκη εξέλιξη του κουρδικού πολιτικού κινήματος στη Συρία.

Είναι επίσης κατανοητό ότι η απεικόνιση της Άγκυρας για τις σύγχρονες περιφερειακές πολιτικές “μετά τη συμφωνία Sykes-Picot” είναι ελκυστική σε ένα μεγάλο τμήμα των Τούρκων ψηφοφόρων, αλλά είναι πολύ λιγότερο κατανοητό ότι μπορεί αυτή η αφήγηση να γίνει επίσημη πολιτική.

Λαμβάνοντας υπόψη των σημαντικών αλλαγών που συμβαίνουν στην περιοχή, θα πρέπει στα αλήθεια το παρελθόν να γίνει ο καθοριστικός παράγοντας της θέσης της Τουρκίας; Ή μήπως θα πρέπει η Άγκυρα να κοιτάξει εκ νέου τους Κούρδους της Συρίας ως έναν εν δυνάμει σύμμαχο, όπως έκανε με την Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν στο Βόρειο Ιράκ πριν από λίγα χρόνια; 

TOΥΡΚΙΑ: Aνοίγει τα σύνορα στους πεσμεργκά !

Η Τουρκία έλαβε μέτρα για να βοηθήσει τους κούρδους μαχητές του Ιράκ να φθάσουν, μέσω του εδάφους της, στη συριακή κουρδική πόλη Κομπάνι που πολιορκείται από τους τζιχαντιστές, ανακοίνωσε σήμερα ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου.
"Βοηθούμε τις δυνάμεις των ΄κούρδων πεσμεργκά΄ να διασχίσουν τα σύνορα για να πάνε στο Κομπάνι. Οι συζητήσεις μας για το θέμα αυτό συνεχίζονται", δήλωσε ο Τσαβούσογλου στη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον τυνήσιο ομόλογό του Μόνγκι Χάμντι, χωρίς να δώσει άλλες διευκρινίσεις. Νωρίτερα ο αμερικανικός στρατός είχε ανακοινώσει πως προχώρησε σε ρίψεις όπλων από αέρος για τους Κούρδους του Κομπάνι.

"Ουδέποτε θέλαμε να πέσει το Κομπάνι. Η Τουρκία ανέλαβε διάφορες πρωτοβουλίες για να εμποδίσει κάτι τέτοιο", υπογράμμισε ο υπουργός.

Εξάλλου αξιωματούχος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε σήμερα πως δεν χρησιμοποιήθηκε ο τουρκικός εναέριος χώρος για τις από αέρος ρίψεις όπλων που πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ για να στηρίξουν τους Κούρδους που υπερασπίζονται το Κομπάνι.

"Χείρα βοηθείας" από ΗΠΑ στις κουρδικές δυνάμεις

Eν τω μεταξύ, αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη έριξαν στρατιωτικό εξοπλισμό, πυρομαχικά και ιατρικές προμήθειες στις κουρδικές δυνάμεις που μάχονται κατά των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους στην πόλη Κομπάνι στα σύνορα της Συρίας με την Τουρκία ανακοίνωσε η αμερικανική Κεντρική Στρατιωτική Διοίκηση.

Μεταγωγικά αεροσκάφη C-130 των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων «παρέδωσαν όπλα, πυρομαχικά και ιατρικές προμήθειες στις κουρδικές αρχές του Ιράκ με τον εξοπλισμό να προορίζεται για τη συνεχιζόμενη αντίσταση ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, οι μαχητές του οποίου επιχειρούν να καταλάβουν το Κομπάνι » ανέφερε η ανακοίνωση της αμερικανικής Κεντρικής Στρατιωτικής Διοίκησης.

Στη ίδια ανακοίνωση σημειώνεται ότι οι 135 αεροπορικές επιδρομές που έχουν κάνει τις τελευταίες ημέρες οι αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους κοντά στο Κομπάνι, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη χερσαία αντίσταση των κούρδων έχει επιβραδύνει την κίνηση των τζιχαντιστών προς την πόλη και έχει προκαλέσει εκατοντάδες θύματα στις τάξεις των ακραίων ισλαμιστών.

TOYΡΚΙΑ: Να εφαρμόσει πλήρως τη συμφωνία για την επανεισδοχή μεταναστών ζητά από την Αγκυρα η Κομισιόν

Νέα μέτρα για τη διαχείριση της μετανάστευσης ζητά από την Τουρκία η Κομισιόν.

Στη σχετική έκθεση προόδου, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαμηνύει ότι αναμένει από την Άγκυρα να εφαρμόσει πλήρως και αποτελεσματικά τη συμφωνία που έχει υπογράψει για την επανεισδοχή μεταναστών.

Σύμφωνα με την Κομισιόν, απαιτούνται πρόσθετα μέτρα όπως η έκδοση νέων διαβατηρίων με βιομετρικά στοιχεία και η ενίσχυση της συνεργασίας με τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Την ίδια ώρα ζητείται ένα ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης των τουρκικών συνόρων, προκειμένου να βελτιωθεί και το καθεστώς των θεωρήσεων (βίζα). 

Οι τουρκικές αρχές θα πρέπει να εφαρμόσουν μια σειρά από διεθνείς συμβάσεις που αφορούν τη δημόσια τάξη και την ασφάλεια και να προσαρμόσουν την εθνική νομοθεσία στους ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανόνες.

"Επίγεια σοφία"


Η Ιστορία μας διδάσκει ότι οι άνθρωποι και τα έθνη συμπεριφέρονται με σύνεση μόνο όταν έχουν εξαντλήσει κάθε άλλη εναλλακτική λύση.
Abba Eban, 1915-2002, Ισραηλινός διπλωμάτης

Αυτοί που δεν ξέρουν ιστορία είναι καταδικασμένοι να την επαναλάβουν. 
Edmund Burke, 1729-1797, Βρετανός πολιτικός

Η ιστορία δεν είναι χρήσιμη επειδή διαβάζει κανείς εκεί το παρελθόν, αλλά επειδή διαβάζει το μέλλον.
Jean-Baptiste Say, 1767-1832, Γάλλος οικονομολόγος

Σαν σήμερα (21/10/ΧΧΧΧ)

1805: Ο ναύαρχος Οράτιος Νέλσον, επικεφαλής του αγγλικού ναυτικού, καταναυμαχεί τους ηνωμένους στόλους Ισπανίας και Γαλλίας στο Τραφάλγκαρ

1825: Δημοσιεύεται για πρώτη φορά στη «Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος» το ποίημα του Διονυσίου Σολομού «Ύμνος εις την Ελευθερία», που μετά την απελευθέρωση θα γίνει ο Εθνικός Ύμνος της χώρας.

1918: Πραγματοποιείται το πρώτο εργατικό συνέδριο στην Ελλάδα, στο φουαγιέ του «Βασιλικού Θεάτρου» στην Αθήνα, που θα οδηγήσει στην ίδρυση της ΓΣΕΕ. Η πρώτη Εκτελεστική Επιτροπή απαρτίζεται από τους Α. Μπεναρόγια, Ε. Ευαγγέλου, Ηλ. Δελαζάνο, Ε. Μαχαίρα.

1931: Οι Κύπριοι εξεγείρονται κατά της βρετανικής αποικιοκρατίας και ζητούν την ένωση με την Ελλάδα.

1948: Στην Ουάσιγκτον γίνεται η πρώτη επίδειξη αποστολής τηλεομοιοτυπίας, γνωστότερης ως φαξ.

1952: Από τη Μόσχα, ο Γενικός Γραμματέας του παράνομου τότε ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, λέει το περίφημο: «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος… άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος, ούλοι οι σκύλοι μια γενιά!».


1833: Γεννιέται ο Άλφρεντ Μπέρνχαρντ Νόμπελ, επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος, που αθλοθέτησε τα ομώνυμα βραβεία.

1907: Γεννιέται ο Νίκος Εγγονόπουλος, ζωγράφος και ποιητής, ο κυριότερος εκφραστής του σουρεαλισμού στη χώρα μας.