"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Εν οίδα…


Δεν γνωρίζω με ποιον τρόπο ο Άγγελος μετακίνησε το βράχο από την έξοδο στον τάφο του Κυρίου.
 


Δεν γνωρίζω ακριβώς ποιος, πού, πότε μετουσίωσε την άνοδο στους ουρανούς στο απόλυτο μεταφυσικό αφήγημα.
 


Γνωρίζω μόνο ότι ο Richard Dawkins και οι όμοιοι δεν θέλει να αποσαφηνίσει μεταφυσικές απορίες αλλά εγωιστικά να γίνει αυτός ο αρχιερέας σε μια νέα, άθρησκη πραγματικότητα.

 

Γνωρίζω ότι η μάνα μου το Χριστό φώναξε λίγο πριν παραδώσει το πνεύμα και το αποκαλύπτω με συντριβή σε χιλιάδες μόνον επειδή το εξομολογούμαι ανώνυμα.

 

Γνωρίζω ότι τα άθρησκα αθύρματα θα κράξουν ότι αν είχε γεννηθεί πεντακόσια χιλιόμετρα ανατολικότερα θα φώναζε τον Μωάμεθ.
 


Αλλά και γνωρίζω με βεβαιότητα ότι η Μαργαρίτα Παπανδρέου, περιβόητη αναπαραγωγός ανεκδότων για την Παναγία, δεν υπήρξε άνθρωπος καλύτερος από τη μάνα μου. 
 

Γνωρίζω ότι αν δεν υπάρχει Θεός, ναι, Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ανυπέρβλητε καταγραφέα των Αδελφών Καραμαζώφ, όλα επιτρέπονται.

 

Γι’ αυτό γνωρίζω ότι η θρησκεία υπήρξε πρωτίστως όχι η ύλη παραγωγής θεών αλλά η κόλλα για την αρχική συγκόλληση των κοινωνιών.



Ότι αν η θρησκεία καταργηθεί, όπως το διατυπώνει ο Διονύσης Χαριτόπουλος, θα εκλείψει η φιλοσοφία για το λαό.

 


Έτσι γνωρίζω ότι η Πίστη κάνει τον άνθρωπο καλύτερο, ζητούμενο για κάθε δράση στην άθεη νεωτερική αυτοβοήθεια.
 


Αλλά πάνω απ’ όλα γνωρίζω ότι



Στον Επιτάφιο οι άνθρωποι δεν προσκυνούν το σκήνωμα ενός Ιουδαίου ξυλουργού αλλά... 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ : Τα εγκώμια του Επιταφίου Θρήνου απο την ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ του ιερού ναού ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ


ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Ω γλυκύ μου έαρ


ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: H ζωή εν τάφω... (Εκτέλεση ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ)


ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Οι ληστές και ο Εσταυρωμένος



Η σκηνή φανερώνει την απόλυτη αντι-ισχύ. Η διαχρονική εικονογράφησή της επίσης. Καθετί που αναπαριστά με λόγο ή εικόνα το κορυφαίο γεγονός της Σταύρωσης συνοδεύεται από φανερά και κρυμμένα μηνύματα της απόλυτης αδυναμίας.


 
Η πράξη της Σταύρωσης, πέρα από τον εξευτελισμό και την τιμωρία, εμπεριέχει την καταισχύνη και το τέλος, το δημόσιο - ενώπιον του κοινού - τέλος. Η καταδίκη και ο θάνατος είναι το έσχατο όριο νίκης της εξουσίας.


 
Οι συσταυρωμένοι ληστές, κοινωνικά απορριπτέοι και αξιόποινοι, προσθέτουν στο σκηνικό του «τέλους». Δεν είναι συμπλήρωμα, είναι κορύφωση. Μέσα σε αυτό το τέλος της επίγειας διαδρομής, ο Ιησούς συγχωρεί τον έναν εκ των δύο ληστών, αποκαθηλώνοντας την τιμωρία που του έχει επιβληθεί, σε μια έσχατη αμφισβήτηση της σχετικής κοσμικής απόφασης. Εκεί, στον τόπο του θανάτου, η σχέση δύναμης και αντιδύναμης μεταπλάθεται και ανατρέπεται μέσα από ισχυρούς συμβολισμούς, άφατα καταγεγραμμένους.


 
Ο φέρων το μήνυμα της ανατροπής, ο υποσχεθείς την Ανάσταση, σε μια εκθεμελιωτική πράξη, συγχωρεί και αποδέχεται, διαταράσσει κανόνες και καλεί τους θεατές του δράματος να «διαβάσουν» το ενώπιόν τους σκηνικό με νέο τρόπο. Αυτή η πρόσκληση διαπερνά εποχές και χρόνο και παραμένει ζωντανή ως παράδειγμα αντι-ισχύος.


 
Τις ημέρες αυτές...

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΠΙΣΤΗ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Εκείνος που... "έκλεψε" τον Παρ'αδεισο!

Θεολόγου 


Ανεπανάληπτα, μοναδικά, συγκλονιστικά, τα γεγονότα που συνέβησαν στην Σταύρωση του Ιησού


Ας εστιάσουμε τον νου μας για λίγο σε δύο  πρόσωπα , τους δύο ληστές που σταυρώνονταν δεξιά και αριστερά του Ιησού


Κατά την διάρκεια του Σταυρικού μαρτυρίου ακούγοντας τον μαινόμενο όχλο ο εξ αριστερών ληστής λέει στον Ιησού: «Εάν εσύ είσαι ο Χριστός σώσε τον εαυτό σου και εμάς». 


Τότε ο εκ δεξιών ληστής  τον επέπληξε και του είπε :«Δεν φοβάσαι  ούτε  τον Θεό  αφού βρίσκεσαι στην ίδια καταδίκη; Και εμείς μεν δικαίως , διότι απολαμβάνουμε άξια εκείνων που  κάναμε, ενώ αυτός δεν έκανε κανένα κακό». Και μετά απευθύνθηκε στον Ιησού και του είπε: «Μνήσθητί  μου Κύριε όταν έλθης εις την Βασιλεία σου» και τότε ο Ιησούς του απάντησε:  «Αλήθεια σου λέγω, σήμερα θα είσαι μαζί μου εις τον Παράδεισο»
    

Σύμφωνα με τον ιερό Χρυσόστομο ο ληστής κέρδισε τον Παράδεισο:


     1) διότι συναισθάνθηκε ότι εξαιτίας των πράξεων του δίκαια καταδικάζεται και υπερασπίζεται τον Ιησού στον άλλο ληστή την στιγμή μάλιστα που η γνώμη του όχλου ήταν συνήγορος της μεγαλύτερης αδικίας.


     2) Ο ληστής δεν γνώρισε τον Ιησού στις «δόξες Του» δηλ. όταν κήρυττε ή όταν θαυματουργούσε δεν είδε τους άρτους  να πολλαπλασιάζονται ,αρρώστους να θεραπεύονται ,νεκρούς να ανασταίνονται και άλλα πολλά και θαυμαστά. Τα μάτια του έβλεπαν τον Ιησού του Πάθους Εσταυρωμένο Αιμόφυρτο Παθόντα και όλα αυτά άγικα, αλλοιώθηκε η ψυχή του και αναγνώρισε με την καρδιά του έστω και την τελευταία στιγμή το Θεϊκό μεγαλείο και την άπειρη αγάπη για όλους μας. Πίστεψε επιθύμησε να κλέψει τον… Παράδεισο πράγμα που τελικά κατάφερε .
     

Τα λόγια είναι περιττά ας μιμηθούμε την πράξη του ληστή για να μετέχουμε και εμείς του Παραδείσου δηλαδή...
 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Όταν Ήμουν Δάσκαλος

Επιμέλεια Σ. Ντρέκου


ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΔΑΣΚΑΛΟΣ... Σε Λύκειο των Χανίων την εβδομάδα του Λαζάρου. Συζητούσαμε για τον Σταυρό και την Ανάσταση. Σηκώνεται ο Γιάννης και με ρωτάει. «Γιατί σταυρώθηκε ο Χριστός»;


Δεν ήθελα να εμπλέξω ούτε με ορθολογισμούς ούτε με Πατέρες και Αββάδες γιατί δεν έχω την εμπειρία τους. Σκέφτηκα για λίγο....


Σήκω του λέω όρθιος. Πες ότι είσαι 6 χρονών και σε ρωτάει ο θείος σου που σου φέρνει σοκολάτες, παγωτά και παίζει μαζί σου μπάλα: «Γιαννάκη πόσο με αγαπάς»....και κάνε την κίνηση που θα έκανες αν ήσουν 6χρονος...


Ο Γιάννης λοιπόν σηκώνεται, όρθιος λέει «τόοοοσο» και ανοίγει διάπλατα τα χέρια...


Του λέω: «Μείνε εκεί. Στην στάση αυτή. Παρατήρησε τώρα τι σχηματίζεις με το σώμα σου»....


Παρατηρεί ο Γιάννης...βουβή όλη η τάξη με το «πείραμα»..

Λοιπόν; Του λέω...

- Σταυρό δάσκαλε...


- Πήρες την απάντηση;

ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΠΙΣΤΗ και (ελληνικη) ΚΟΙΝΩΝΙΑ:: Οι πιστοί του «παρά πέντε»



Ο πιστός του «παρά πέντε», είτε έχει νηστέψει σε βαθμό βασανιστικό για το σαρκίο του είτε όχι, αδημονεί να έλθει η ώρα της Ανάστασης


Κατά κανόνα εμφανίζεται σε εκκλησίες και προαύλιους χώρους ιερών ναών, συντονισμένος με τον εαυτό του, ταυτόχρονα με το «Δεύτε λάβετε φως». Εχοντας συμπιέσει ολιγολέπτως –ένα πέρασμα...– το θρησκευτικό του καθήκον, αφήνει με ήσυχη συνείδηση το επίμοχθο πνευματικό μονοπάτι των προηγούμενων ημερών και αφοσιώνεται στην ακολουθούμενη παρατεταμένη ανακουφιστική ευωχία. Αγάλλεται η ψυχή και τέρπεται το σώμα. 


 Ο πιστός του «παρά πέντε» αισθάνεται σαν το ψάρι στο νερό όταν στην κορύφωση των Θείων Παθών βρεθεί, ως «έχων», σε τόπο κοσμικό, απαστράπτοντα μέρα-νύχτα προορισμό, όπου απροσκύνητη στα βάσανα η νομενκλατούρα της επίδειξης, οι συλλέκτες ενθυμίων μυσταγωγίας, συνωθούνται στην κλίμακα της κατάνυξης. 


Ο πιστός του «παρά πέντε» δεν απογράφεται σε κάποια αποσχιστική δογματική μειονότητα, αντιθέτως. Είμαι εγώ, ίσως εσείς, φίλοι και γνωστοί μας, διάττοντες στο σύμπαν του ευ φαίνεσθαι, εκούσιοι είλωτες των κατά συνθήκην παραπλανητικώς αποδεκτών. 


Σε γάμους μη αληθινά αγαπητών μας ανθρώπων, η πλήξη και η βιασύνη μας να λήξει μια ώρα αρχύτερα το μυστήριο απαλύνονται από τις φωτοτυπημένες κουτσομπόλες ματιές των άλλων καλεσμένων. Και η ώρα περνά με δηλητηριώδεις, υπό το φως των πολυελαίων, σχολιασμούς για ενδυμασίες, για πρόσωπα που «δες πώς κακογέρασαν», τους «πρώην», την αντίστοιχη άμιλλα στη γαλαρία των προσκληθέντων ή τον διαολόσταλτο ήχο ενός κινητού, την ώρα που το ρύζι πέφτει σύννεφο και ο βιντεοσκόπος σκηνοθετεί. «Μας είδε η νύφη και ο γαμπρός, πάμε να φύγουμε, τη βγάλαμε και αυτή την υποχρέωση», λέμε σε σιωπηλή εξομολόγηση, ασπαζόμενοι έμπλεοι συγκίνησης τους νεoνύμφους.

 
Σε κηδείες μη αληθινά δικών μας ανθρώπων, η παρουσία μας, σε ένδειξη συμπαράστασης προς οικείους των τεθνεώτων, δικαιώνεται όταν στη θέση του νεκρού μνημονεύσουμε δικούς μας χαμένους, τότε, απρόσκλητα, η θλίψη γίνεται αληθής και αναμεταδίδεται. Αξιοκατάκριτος όποιος δεν έχει εντρυφήσει, ως ακροατής, επισκέπτης-συλλυπούμενος, στα θεόπνευστα, εκκλησιαστικά λόγια αποχαιρετισμού των νεκρών. Είναι σαν να κλείνει τ’ αυτιά στο κατ’ εξοχήν αδιάψευστο, το πλέον δημοκρατικό κοινό πεπρωμένο.
 

Οι πιστοί του «παρά πέντε», πτυχιούχοι της ατομικής εσώτερης παιδείας, αναπόφευκτα συμπλέουμε: 

ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΠΙΣΤΗ και (ελληνικη) ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Mικρά φώτα στην άκρη του δρόμου - τα εικονοστάσια των τροχαίων είναι ελληνικό φαινόμενο, μοναδικό παγκοσμίως (Και φαίνεται να αντέχει στη γενιά των millennials)



Υπάρχουν μερικές εικόνες συνυφασμένες με την Ελλάδα. Εικόνες πραγμάτων απλών και ταπεινών, που το μάτι μας συνήθως προσπερνά ή ακουμπά πάνω τους αφηρημένα, χωρίς δεύτερες σκέψεις. 


Ένα από αυτά, που κοιτάμε χωρίς να βλέπουμε, είναι τα εικονοστάσια στην άκρη των δρόμων. Δεν έχει σημασία αν ο δρόμος βρίσκεται στην πρωτεύουσα, σε μεγάλη πόλη ή χωριό, αν πρόκειται για εθνική οδό ή μισοδιαλυμένο χωματόδρομο σε κακοτράχαλα βουνά –παντού υπάρχει ένα εικονοστάσι. Σε κάποιες χώρες των Βαλκανίων έχω συναντήσει μαρμάρινες πλάκες αφιερωμένες σε νεκρούς της ασφάλτου, όχι όμως τα δικά μας χαρακτηριστικά εκκλησάκια, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ελληνικών διαδρομών.  


Μερικά είναι προσφορά τυχερών που σώθηκαν κι εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους στο θείο, τις περισσότερες φορές όμως δε συμβαίνει αυτό.


Κάποτε άκουσα μια χιουμοριστική ατάκα: εκκλησάκι δεξιά, σημαίνει επικίνδυνη στροφή αριστερά. Στην επόμενη εκδρομή άρχισα να τα παρατηρώ. Υπάρχουν σημεία στην επαρχία που λόγω επικινδυνότητας θα δει κανείς δυο-τρία εκκλησάκια μαζεμένα, εκεί το πόδι ακουμπάει ελαφρά το φρένο.  


Δεν είναι όλα ίδια, έχουν κι αυτά τη σημειολογία τους. 


Τα παλαιότερα είναι μεταλλικά, σκουριασμένα, ρημαγμένα, μέσα μπορεί να υπάρχει μια χάρτινη εικόνα κολλημένη σε ξύλο, ίσως και τίποτα.  Μελαγχολώ όταν τα βλέπω. Αυτός που έφυγε έχει πια ξεχαστεί, οι δικοί του έχουν πεθάνει, κανείς πλέον δε θυμάται τι συμβολίζει το εικονοστάσι.  


Στα χωριά υπάρχουν και πέτρινα, άλλοτε ασβεστωμένα και περιποιημένα, άλλοτε σχεδόν αόρατα μέσα στο φυσικό τοπίο, που πάντα έρχεται να επιβάλλει τους δικούς του κανόνες, της φθοράς και της λήθης. Κάποιες φορές, ανοίγοντας το πορτάκι βρίσκεις λάδι και σπίρτα, που περιμένουν το χέρι του περαστικού που θα θελήσει να ανάψει το καντήλι εις μνήμην… 


Το εντυπωσιακό είναι ότι εικονοστάσια, αφιερωμένα σε ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στο δρόμο, συνεχίζουν να τοποθετούνται, ακόμα και στο κέντρο των πόλεων, μέχρι σήμερα. Είναι, νομίζω, μία ένδειξη ότι οι Έλληνες βαθιά μέσα μας κουβαλάμε βιωμένες συνήθειες, που δύσκολα θα αποχωριστούμε, ακόμα κι αν κάνουμε ουρές για το καινούριο iPhone. 


 Τα σύγχρονα εικονοστάσια έχουν κάτι από την υπερβολή που χαρακτηρίζει την εποχή μας, σε αντιδιαστολή με το παρελθόν. Γύψινες μικρογραφίες εκκλησιών, χρυσά γράμματα στην αναθηματική πινακίδα, πλαστικά στεφάνια, γλάστρες με ψεύτικα λουλούδια, υπερμεγέθεις φωτογραφίες.  


Ποιος μπορεί να κρίνει τον ανθρώπινο πόνο, ακόμα και στην πιο ακραία έκφρασή του;  


Το πιο σπαρακτικό θέαμα το παρουσιάζουν τα εκκλησάκια που είναι αφιερωμένα σε νέους ανθρώπους. Φορτωμένα με κασκόλ των αγαπημένων τους ομάδων, κουκλάκια, φρέσκα λουλούδια που ανανεώνονται, πριν προφτάσουν να μαραθούν. Η ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία με το αγαπημένο πρόσωπο εκφράζεται, έστω και στην άκρη ενός μισοσπασμένου πεζοδρομίου, στη μέση του πουθενά. Η ματαιότητα εδώ δεν έχει σημασία, η ψυχή θέλει κάπου να ακουμπήσει και η παράδοση είναι ακόμα ζωντανή, προσφέρει μια παρηγοριά που η τεχνολογία αγνοεί. 


Πριν μερικά χρόνια... 

ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: Η Μάνα του Χριστού

Toυ ΚΩΣΤΑ ΒΑΡΝΑΛΗ

Πως οι δρόμοι ευωδάνε με βάγια στρωμένοι,
ηλιοπάτητοι δρόμοι και γύρω μπαξέδες!
Η χαρά της γιορτής όλο πιότερο αξαίνει
και μακριάθε βογγάει και μακριάθε ανεβαίνει.

Τη χαρά σου Λαοθάλασσα, κύμα το κύμα,
των αλλώνε τα μίση καιρό τηνε θρέφαν
κι αν η μαύρη σου κάκητα δίψαε το κρίμα
να που βρήκε το θύμα της, άκακο θύμα!

Α! Πως είχα σα μάνα κι εγώ λαχταρήσει
(ήταν όνειρο κι έμεινεν άχνα και πάει)
σαν τα άλλα σου αδέρφια να σ´είχα γεννήσει
κι από δόξες αλάργα κι αλάργα από μίση!

Ένα κόκκινο σπίτι σ´αυλή με πηγάδι
και μια δράνα γιομάτη τσαμπιά κεχριμπάρι,
νοικοκύρης καλός να γυρνάς κάθε βράδι,
το χρυσό, σιγαλό και γλυκό σαν το λάδι.

Κι άμα ανοίγεις την πόρτα με πριόνια στο χέρι,
με τα ρούχα γεμάτα ψιλό ροκανίδι,
(άσπρα γένια, άσπρα χέρια) η συμβία περιστέρι
ν´ανασαίνει βαθειά τ´όλο κέδρον αγέρι.

Κι αφού λίγο σταθείς και το σπίτι γεμίσει
τον καλό σου τον ίσκιο, Πατέρα κι Αφέντη,
η ακριβή σου να βγάνει νερό να σου χύσει,
ο ανυπόμονος δείπνος με γέλια να αρχίσει.

Κι ο εκατόχρονος θάνατος θάφτανε μέλι
και πολλή φύτρα θ´άφηνες τέκνα κι αγγόνια
καθενού και κοπάδι, χωράφια κι αμπέλι
τ´αργαστήρι εκεινού που την τέχνη σου θέλει.

Κατεβάζω στα μάτια τη μάβρην ομπόλια
για να πάψει κι ο νους με τα μάτια να βλέπει.
Ξεφαντώνουν τ´αηδόνια στα γύρω περβόλια
λειμονιάς σε κυκλώνει λεπτή μοσχοβόλια.

Φεύγεις πάνου στην Άνοιξη, γιε μου καλέ μου,
Άνοιξή μου γλυκειά γυρισμό που δεν έχεις.
Η ομορφιά σου βασίλεψε κίτρινη γιε μου
δεν μιλάς, δεν κοιτάς πως μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθώς κλαίει σαν της παίρνουν το τέκνο η δαμάλα
ξεφωνίζω και νόημα δεν έχουν τα λόγια.
Στύλωσέ μου τα δυο σου τα μάτια μεγάλα
τρέχουν αίμα τ´αστήθια που βύζαξες γάλα.

Πως αδύναμη στάθηκε τόσο η καρδιά σου
στα λαμπρά Γεροσόλυμα Καίσαρας νάμπεις!
Αν τα πλήθη αλαλάζανε ξώφρενα (αλιά σου!)
δεν ηξέραν ακόμα ούτε ποιο τ´όνομά σου!

Και στο πλάγι δαγκάναν οι οχτροί σου τα χείλη
δολερά ξεσηκώσανε τ´άγνωμα πλήθη
κι όσο ο γήλιος να πέσει και νάρθει το δείλι
το σταυρό σου καρφώσαν οι οχτροί σου κι οι φίλοι.

ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ - ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: Η Αμπελος και η Μέθη



Πολύ δύσκολα συνοψίζεται ο θεολογικός προβληματισμός του Αγγελου Σικελιανού και του Νίκου Καζαντζάκη.  


Μάλλον αξιωματικά, λοιπόν, θα έλεγα πως η «θρησκεία» του Κρητικού, που δεν της λείπουν οι αντιφάσεις, λατρεύει τον ανθρώπινο Νου, ενώ ο Λευκαδίτης αναδεικνύεται λάτρης, ιεροφάντης μάλλον, του συγκρητισμού, διαβάζοντας τον χριστιανισμό σε παραλληλία ή διασταύρωση με την «παγανιστική» κληρονομιά


Το «πιστεύω» του ο Καζαντζάκης το κατέθεσε στο τέλος της «Ασκητικής». Τα δύο πρώτα άρθρα (με κεφαλαία στο βιβλίο, χάριν εμφάσεως): «Πιστεύω σ’ ένα θεό, ακρίτα, διγενή, στρατευόμενο, πάσχοντα, μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ’ ακρότατα σύνορα, στρατηγό αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δυνάμεις, τις ορατές και τις αόρατες. Πιστεύω στ’ αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο θεός στους αιώνες και ξεκρίνω πίσω από την άπαυτη ροή του την ακατάλυτη ενότητα».
 

Απ’ τον Θεό του Καζαντζάκη δεν λείπει μόνο η παντοδυναμία. Οπως τον σχηματίζει, δεν είναι ούτε πάνσοφος ούτε πανάγαθος. Γι’ αυτό και «κράζει “Βοήθεια!”» – τη βοήθεια του ανθρώπου. Για τον Καζαντζάκη, αυτόν που έγραψε στην «Οδύσσειά» του «Θε μου, και κάμε με θεό», θεός είναι «η μέσα μας μοναξιά» (στις «Τερτσίνες» αυτό). Και πολύ περισσότερο, θεός είναι το μυαλό του ανθρώπου, που φτιάχνει θεότητες και τις καταλύει: «Θεούς και νόμους, αρετές, πατρίδες, / ψηλό καμίνι ο νους». 
  

Ο ανθρώπινος νους, σαν θεοπλάστης και μαζί υπονομευτής των θεών, δοξάζεται σε όλο το καζαντζακικό έργο. Για παράδειγμα στην αρχαιόθεμη τραγωδία του «Κούρος», ο Θησέας απαντάει στην ερώτηση της Αριάδνης για το τι βρίσκεται «πιο βαθιά, πίσω από το θεό», με τα εξής λόγια: «Ο νους του Θησέα, τίποτα άλλο. / Ο νους ο δουλευτής. / Ο πετροκόπος, ο ξυλοκόπος, ο κουπολάτης, / ο πολεμιστής. Κι ακόμα πιο αψηλά, ο νους ο νομοθέτης. / Πίσω από το νου, - το χάος».


Ο Σικελιανός προκρίνει την Αμπελο σαν ένα ισχυρό θρησκευτικό σύμβολο, δηλωτικό της συνέχειας από τον Διόνυσο στον Χριστό, και τη βλέπει να βλαστάνει και να καρπίζει «στην ίδια γη που τηνε λέμε Ελλάδα, / και Παναγιά, και Δήμητρα». Χαρακτηριστικό είναι το τέλος του ποιήματος «Ιησούς ο Ναζωραίος» (το αντλώ από το βιβλίο της Βιβέτ Τσαρλαμπά-Κακλαμάνη «Αγγελου Σικελιανού, «Ανέκδοτα ποιήματα και πεζά», Εστία, 1989):

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ - ΠΑΡΑΔΟΣΗ: Το μυστήριο του θανάτου και της ανάστασης στα έθιμα του τόπου μας τις ημέρες της Μ. Παρασκευής και του Μ. Σαββάτου


Η περίοδος του Πάσχα που ξεκίνησε την Καθαρά Δευτέρα βαίνει σιγά-σιγά προς την κορύφωσή της με την Ανάσταση του Κυρίου. 


Μια περίοδος γεμάτη έθιμα και συμβολισμούς ανά την Ελλάδα που δίνουν ιδιαίτερο χρώμα σε αυτή την περίοδο, η οποία παρουσιάζει πολλές αντιστοιχίες με τις αρχαίες Γιορτές των Παθών, δηλαδή του θανάτου και της ανάστασης. Φαίνεται πως αυτές οι γιορτές που υπήρχαν σε όλες τις ηλιολατρικές θρησκείες ήταν οι πρόδρομοι του χριστιανικού Πάσχα.


«Το μυστήριο του θανάτου και της ανάστασης, ριζωμένο στα βάθη της ανθρώπινης φύσης, δημιουργούσε στις αρχαίες λατρείες το υπόβαθρο των κατάλληλων εκφραστικών μέσων για τα ζεύγη των θεών που το εκπροσωπούσαν» αναφέρει σε σχετική της ομιλία η επιστημονική συνεργάτρια του Κέντρου Ελληνικής Λαογραφίας δρ Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη. Ο άνθρωπος πεθαίνει ενώ η φύση ανανεώνεται, ιδιαίτερα την άνοιξη, οπότε η αντίθεση είναι πιο έντονη.


Από τους αρχαίους μύθους του Αδώνιδος και της Περσεφόνης που ανατρέπουν και αρνούνται τον θάνατο, μέχρι τον αναστάντα Χριστό, τον Ζαφείρη, το Μαγιόπουλο και τα άλλα ανοιξιάτικα δρώμενα. Στους Φοίνικες, και στη συνέχεια στους Έλληνες, γιορτάζονταν ο θάνατος και η μετέπειτα ανάσταση του Αδώνιδος, που για τους πιστούς ήταν η προσωποποίηση της βλάστησης.


Ο θάνατός του υποδήλωνε την εξαφάνιση της φυτικής ζωής, ενώ η ανάσταση αντιστοίχως την αναγέννηση της φύσης κατά την εποχή της άνοιξης. Από τις γιορτές που έκαναν στην Αθήνα προς τιμήν του φαίνεται πως έλκουν την καταγωγή τους ορισμένα έθιμα του Επιτάφιου θρήνου, καθώς γινόταν περιβολή με άνθη του θνήσκοντος θεού, σύμβολα της μαραθείσας νεότητάς του.

Τα έθιμα της Μεγάλης Παρασκευής


Η Μεγάλη Παρασκευή είναι μια ημέρα θλίψης και περισυλλογής για όλους τους χριστιανούς. Δεν μαγειρεύουν, ούτε σκουπίζουν. Τρώνε πρόχειρα και πηγαίνουν το βράδυ στον Επιτάφιο. Τα κεριά που καίνε πάνω από τον επιτάφιο τα μοιράζονται κυρίως, όσοι έχουν στην οικογένεια ναυτικό για φυλαχτό.

Στην Κρήτη, στη Λέσβο και αλλού την ώρα της περιφοράς του Επιταφίου ανάβονται φωτιές, στις οποίες καίγονται ομοιώματα του Ιούδα. Στη Λέσβο μάλιστα «συνεριζότανε παλιά τα χωριά, ποιο θα ανάψει την πιό μεγάλη φωτιά. Για τις φωτιές εκλέβανε ξύλα από τις αυλές. Καίνε του προδότη τα γένεια. Αυτές τις φωτιές δεν τις πηδούν. Ρίχνουν λιβάνι και μοσχοβολάει το χωριό».

Στην Ανατολική Μακεδονία κατά την περιφορά του Επιταφίου οι γυναίκες τοποθετούσαν στο κατώφλι την εικόνα του Εσταυρωμένου με λουλούδια, κεριά και θυμίαμα. Δίπλα τοποθετούσαν ένα πιάτο στο οποίο είχαν φυτέψει φακή ή κριθάρι πριν μερικές ημέρες και είχαν δημιουργήσει χλόη. Το έθιμο θυμίζει τους αρχαίους «κήπους του Αδώνιδος».

Στην Kέρκυρα όλους τους Eπιταφίους από τις διάφορες ενορίες, 35 τον αριθμό, μετά τις 5.00 το απόγευμα τους περιφέρουν ανθοστόλιστους στην πόλη, ενώ οι ήχοι από τις φιλαρμονικές και τις χορωδίες δίνουν στις πομπές ένα ιδιαίτερο κλίμα. O Eπιτάφιος της Mητρόπολης εξέρχεται μεγαλοπρεπής μετά τις εννιά το βράδυ με τη φιλαρμονική να παίζει τα πένθιμα εμβατήρια του Αλμπινόνι. 

O Eπιτάφιος του Aγίου Σπυρίδωνα βγαίνει κατ' εξαίρεση το πρωί του Mεγάλου Σαββάτου, γύρω από τη μεγάλη πλατεία Σπιανάδα, υπό τους ήχους των τριών φιλαρμονικών της πόλης. Συνοδεύεται από το σεπτό σκήνωμα του Aγίου Σπυρίδωνα. Η πρωτοτυπία αυτή γίνεται σε ανάμνηση του γεγονότος ότι οι Eνετοί, κατακτητές κάποτε των Iονίων Nήσων, απαγόρευσαν στους ορθόδοξους χριστιανούς την περιφορά του Eπιταφίου τη Mεγάλη Παρασκευή.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Κάλαντα Μεγάλης Παρασκευής

Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα
σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται,
σήμερα έβαλαν βουλή οι άνομοι Εβραίοι,
οι άνομοι και τα σκυλιά και οι τρισκαταραμένοι,
για να σταυρώσουν το Χριστό τον πάντων βασιλέα.

 

Ο Κύριος ηθέλησε να μπει σε περιβόλι
Να λάβει δείπνο μυστικό, να τον συλλάβουν όλοι.
 

Η Παναγιά η Δέσποινα καθόταν μοναχή της,
Τις προσευχές της έκανε για τον Μονογενή της.
 

Φωνή εξήλθ΄ εξ ουρανού απ αρχαγγέλου στόμα,
Φτάνουν Κυρά μου οι προσευχές, φτάνουν και οι μετάνοιες
Και τον Υιόν Σου πιάσανε και στον φονιά τον πάνε.

 

Σαν κλέφτη τον επιάσανε και σαν φονιά τον πάνε
Και στου Πιλάτου τις αυλές εκεί τον τυραννάνε
 

-Χαλκιά, χαλκιά, φτιάσε καρφιά φτιάσε τρία περόνια,
 

Και εκείνος ο παράνομος βαρεί και φτιάνει πέντε. 
Συ φαραέ, που τα ΄φτιασες, πρέπει να μας διδάξεις.

-Βάλτε τα δυο στα πόδια του, και τ' άλλα δυο στα χέρια,
Το πέμπτο το φαρμακερό βάλτε το στην καρδιά Του,
Να τρέξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά Του.

 

Η Παναγιά πλησίασε κοιτάει δεξιά, κοιτάει ζερβά κανένανε δε βλέπει
Κοιτάει και δεξιότερα, βλέπει τον Αη Γιάννη.
 

Άγιε μου Γιάννη Πρόδρομε και Βαπτιστή του Υιού μου,
Μην είδες τον Υιόκα μου και τον διδάσκαλό Σου.
 

-Δεν έχω στόμα να σου πω, λαλιά να σου μιλήσω.
Δεν έχω χέρι, πάλαμο για να σου τον εδείξω.
Βλέπεις εκείνον τον γυμνό τον παραπονεμένο
Όπου φορεί πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο:
Εκείνος είναι ο Γιόκας σου και ο Διδάσκαλος Μου.

 

Κ΄η Παναγιά του μίλησε, η Παναγιά του λέει:
 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: "Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα..."


"Επίγεια σοφία"

Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη Ταφή Σου, προσφέρουσι Χριστέ μου.
 
Καθελών του ξύλου, ο Αριμαθείας, εν τάφω Σε κηδεύει.
 
Μυροφόροι ήλθον, μύρα σοι, Χριστέ μου, κομίζουσαι προφρόνως.
 
Δεύρο πάσα κτίσις, ύμνους εξοδίους, προσοίωμεν τω Κτίστη(...)
 
(...)Ούς έθρεψε το μάννα, εκίνησαν την πτέρναν, κατά του ευεργέτου
Ους έθρεψε το μάννα φέρουσι τω Σωτήρι χολήν αμά και όξος.
Ω της παραφροσύνης και της Χριστοκτονίας της των προφητοκτόνων(...)
 
(...)Ιωσήφ κηδεύει, συν τω Νικοδήμω, νεκροπρεπώς τον Κτίστην(...)
 
(...)Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;

Σαν σήμερα (29/4/ΧΧΧΧ)



1091: Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Αλέξιος Α' ο Κομνηνός νικά του Πετσενέγκους στη μάχη στο Λεβούνιο και τους εξαφανίζει από τον ιστορικό χάρτη.

1707: Τα κοινοβούλια Αγγλίας και Σκωτίας αποφασίζουν την ένωση των περιοχών τους, σχηματίζοντας τη Μεγάλη Βρετανία.

1913: Ο σουηδός μηχανικός Γκίντιον Σούντμπακ κατασκευάζει και πατεντάρει το φερμουάρ.

1933: Η Έβερτον νικά τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 3-0 και κατακτά το Κύπελλο Αγγλίας. Στον αγώνα οι παίκτες φέρουν για πρώτη φορά νούμερα στις φανέλες τους.

1941: Ορκωμοσία για την πρώτη κατοχική κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον στρατηγό Γεώργιο Τσολάκογλου.

1999: Ο Στέφανος Μάνος ιδρύει το κόμμα «Οι Φιλελεύθεροι»
1980: Πεθαίνει ο «μετρ του σασπένς»  Άλφρεντ Χίτσκοκ






1933: Φεύγει από τη ζωή  (την ημέρα των γενεθλίων του!)  ο ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

2013: Πεθαίνει  σε ηλικία 77 ετών ο γνωστός ηθοποιός Ανδρέας Ντούζος. 




2013: Πεθαίνει η κύπρια αθλητρια του αλματος επι κοντώ Μαριάννα Ζαχαριάδη

ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Περί ευλαβείας - Η Ελλάδα, όπως έχει τον Κατρούγκαλο που της αξίζει, έχει και τους άθεους που της αξίζουν.


Η Ενωση Αθέων, αγνώστων λοιπών στοιχείων, με βαρυσήμαντη ανακοίνωσή της καλεί τους πιστούς της σε κρεοφαγία τη Μεγάλη Παρασκευή. Για την ακρίβεια την Παρασκευή 29 Απριλίου 2016, η οποία ψευδωνύμως αποκαλείται «Μεγάλη» όπως αναφέρουν. Οργανώνει μάλιστα και «δείπνους» σε διάφορα εστιατόρια της χώρας, οι οποίοι θα τελεσθούν υπό την κωδική ονομασία «Φανεροί δείπνοι».  


Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, η ένωση ξεκαθαρίζει πως θα γίνονται δεκτοί και χορτοφάγοι/ες, αρκεί οι συνδαιτυμόνες να συμμετέχουν στην ευωχία και στο κέφι χωρίς γκρίνιες και πένθιμο ύφος. 


 Θα μπορούσε κανείς να πει πως η αποδοχή και χορτοφάγων στη θρησκευτική τελετή της κρεοφαγίας δείχνει μια τάση κεντροαριστερής απόκλισης στις ριζοσπαστικές αρχές της αθεΐας. Αφήστε που μπορεί να παρεισφρήσουν και τίποτε κρυπτοχριστιανοί οι οποίοι, με το πρόσχημα της χορτοφαγίας, δεν θα σπάσουν τη νηστεία τους την ημέρα εκείνη. Υποθέτω ότι οι ιθύνοντες θα έχουν προνοήσει για τον εντοπισμό ενδεχόμενης παρεκτροπής από τις καταστατικές αρχές της αθεΐας. Και θα αποτάσσουν πάραυτα τους αποστάτες.


Για να μπορείς να κυκλοφορείς ελεύθερα στην επικράτεια του ευτράπελου που ακούει στο όνομα «Ελλάδα», οφείλεις να εγκαταλείψεις τη σοβαρότητά σου. Αλλιώς κινδυνεύεις είτε να περάσεις απαρατήρητος είτε, το χειρότερο, να σε πάρουν στα σοβαρά και να σε εξοντώσουν. Κοινώς η Ελλάδα, όπως έχει τον Κατρούγκαλο που της αξίζει, έχει και τους άθεους που της αξίζουν.  


Τι στην ευχή Eλληνες θα ήσαν, αν δεν έβρισκαν και οι άθεοι τον τρόπο να οργανώσουν τη δική τους κωμωδία


Θα μου πείτε ζούμε στη χώρα όπου το Αγιον Φως γίνεται δεκτό με τιμές αρχηγού κράτους, κοινώς θεωρείται ισότιμο με τον Ολάντ και τον Πούτιν, χωρίς κανείς να σκεφτεί ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο υποτιμάται η πνευματικότητά του και θίγεται η ιερότητά του. Και στην Αγγλία λειτουργούσε η Flat Earth Society, λέσχη της οποίας τα μέλη πίστευαν ότι η Γη είναι επίπεδη. Και τη δεκαετία του εξήντα το συνδικάτο των Μάγων στην Ιταλία απειλούσε με θύελλες και φυσικές καταστροφές αν δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά του – ελπίζω να μην το πάρουν πολύ στα σοβαρά οι δικοί μας της ΕΣΗΕΑ. Δεν είμαστε μόνοι στον άγριο τούτο κόσμο.


Ο Μπέρτραντ Ράσελ έλεγε πως η αθεΐα είναι η άλλη όψη του νομίσματος της πίστης. Οπως ο πιστός πιστεύει ότι υπάρχει θεός, έτσι και ο άπιστος πιστεύει ότι δεν υπάρχει, χωρίς κανείς να μπορεί να αποδείξει με λογικά επιχειρήματα την πίστη του.  


Οπως έλεγε ο Σωκράτης... 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η αθλιότητα επιβραβεύεται

Μια ομάδα αυτοπροσδιοριζόμενη ως «άθεη» ετοιμάζει κρεοφαγικές φιέστες σε διάφορα σημεία της επικράτειας τη Μεγάλη Παρασκευή.  


Στην περίπτωσή τους ισχύει το προφανές, όχι αυτό που οι ίδιοι ισχυρίζονται: Είναι φανατικοί αντιχριστιανοί, που θέλουν να προκαλέσουν και να σκανδαλίσουν τους πιστούς και να τραβήξουν ανέξοδα τα φώτα της δημοσιότητας.


Δεν είναι «αγωνιστές της ελεύθερης έκφρασης», διότι ο αγώνας αυτός προϋποθέτει σεβασμό, και όχι πρόθεση βεβήλωσης της άγιας ημέρας και περιφρόνησης της πίστεως της συντριπτικής πλειονότητας του λαού μας.  


Επίσης, προκαλεί θλίψη και αηδία η θρασυδειλία αυτών των ατόμων. Την εποχή που οι τζιχαντιστές έχουν αιματοκυλίσει τόσες πολλές χώρες διαπράττοντας πρωτοφανείς αγριότητες, οι φονταμενταλιστές αντιχριστιανοί κάνουν τσάμπα... μαγκιές. Γνωρίζουν πολύ καλά, άλλωστε, ότι, αν αποτολμούσαν πράξεις που θα προσέβαλαν το Ισλάμ, θα μετρούσαν λεπτά μέχρι τη μοιραία συνάντηση με το εξαγριωμένο πλήθος των μουσουλμάνων.


Ωστόσο, στην Ελλάδα, που έχει διαρρήξει τις σχέσεις της με την τήρηση του μέτρου αυτού του είδους, οι αθλιότητες επιβραβεύονται. Αυτό δεν συμβαίνει τυχαία: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ (και όχι μόνο) ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η λαθρεπιβίβαση εξελίσσεται σε βαρύ ναυάγιο.

Του Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Τα greek statistics έγιναν συνώνυμα κρατικής ψευδολογίας. Κορυφαίος δικαστικός λειτουργός έχει διαπιστώσει φαινομενική την μείωση του δημοσίου μας χρέους, ώστε να ενταχθούμε στην Ευρωζώνη (Εστία 8.5.12).

Την ανώμαλη ένταξη διαδέχθηκε ανορθολογική χρήση του “ευρώ”. Το καταστήσαμε, ουσιαστικά, ομόλογο. Επωφεληθήκαμε, δηλαδή, των χαμηλών του επιτοκίων. Χρηματοδοτήσαμε καταναλωτικές δαπάνες. Περιφρονήσαμε την επένδυση. Κατακρεουργήσαμε την ανταγωνιστικότητα. Αυξήσαμε τις εισαγωγές, άρα, και το κόστος της εδώ διαβίωσης. Διευρύναμετην κατά κεφαλή δαπάνη. Ζούσαμε (με δανεικά)ως πολύ πλούσιοι (!!!).


Την 4.10.09 διεξήχθησαν εκλογές. Επιβλήθηκε το σύνθημα: λεφτά υπάρχουν – έχουμε πρόγραμμα”. Ο νικήσας απεδείχθη εντελώς απρογραμμάτιστος. Οι αγορές φοβήθηκαν οικονομική κατάρρευση. Έπαψαν, ουσιαστικά, να δανείζουν. Δηλώσαμε αδυναμία ανταπόκρισης στις πληρωμές μας. Αφήσαμε απλήρωτα ομόλογα ύψους 107 δις (!).


 Άρχισε η εποχή των “μνημονίων”. Οι εταίροι έγιναν πιστωτές. Έθεσαν κανόνες. Επιδίωξαν η Ελλάς να μην πτωχεύσει τελειωτικώς. Να καταστεί παραγωγική. Βεβαίως, να μην δαπανά περισσότερο απότι διαθέτει. Άρα, κάποτε να εξοφλήσει και τους δανειστές. 

 Ό,τι αποδεχθήκαμε, πρακτικά το κλωτσήσαμε. Εξομοιώσαμε στην κοινή συνείδηση τις ρυθμίσεις με καταναγκασμό κατακτητών. Το Πασόκ είχε υπάρξει, το κυρίως διανεμητικό κόμμα, με δανεικά. Παροιμιώδες η πρωθυπουργική παραίνεση: “Τσοβόλα δώστα όλα”.

Υπό προοπτική δημοσιονομικής πειθαρχίας επήλθε συγκλονισμός. Το Πασόκ, μετασχηματίσθηκε, βασικώς, σε Σύριζα. Ο Σύριζα σήκωσε σημαία εθνικοαπελευθερωτική. 


Ενός κακού μύρια έπονται. Εάν τις εκλογέςτου 2012 είχε κερδίσει ο Σύριζα, θα είχε απομυθοποιηθεί νωρίτερα. Αρά (και) νωρίτερα θα ξεκινούσαν προσπάθειες ανόρθωσης. Όμως, τις εκλογές κέρδισαν οι μέχρι τότε καθιερωμένοι. Ο Σύριζα ισχυροποιήθηκε πολύ. Έγινε αξιωματική αντιπολίτευση. Αποδύθηκε σε ακατόρθωτες υποσχέσεις. Δήλωνε ότι θα σκίσει τα μνημόνια. Επίσης ότι θα αποκαταστήσει την παλαιά ευμάρεια.Ότι θα εισπράξει γερμανικές κατοχικές αποζημιώσεις. Υπόσχονταν ακατάπαυστα όλο τον ουρανό με όλα τα άστρα (!!!).Οι Συριζαίοι δήλωναν ανυπακοή στα μνημονιακά μέτρα. Απέκλειαν, άρα, την ανάταξη της οικονομίας διαυτών. Δυναμίτιζαν κάθε προσπάθεια προσαρμογής (!!!). 


Οι εκλογές Ιανουαρίου 2015 έβγαλαν Σύριζα. Άρχισε η κατεδάφιση του κύρους του. Διεξήγαγε την χειρότερη νοητή διαπραγμάτευση με τους πιστωτές. Μέχρι Φεβρουαρίου 2015 η Ελλάς κάτι κρατούσε: την απειλή εξόδου από την Ευρωζώνη. Ο Σύριζα, επιπολαίως, έχασε το “momentum”. Δεν έκλεισε - τότε - συμφωνία. Οι πιστωτές κοστολόγησαν την έξοδο. Την δέχθηκαν. Έτσι στις 13.7.15, πριν μιλήσει ο κ. Τσίπρας, μας ζήτησαν να φύγουμε (!).  

Ο κ. Τσίπρας, λοιπόν – άοπλος – παρεδόθη, άνευ όρων (!). Όλη η αντιστασιακή ρητορία πήγε περίπατο. Υπέστημεν το βαρύτερο μνημόνιο όλων των εποχών.


 Η εν γένει οικονομική πολιτική Σύριζα ατέχνως ασκήθηκε. Είχε υποσχεθεί ανάπτυξη. Έφερε ύφεση. Αντί ιδιωτικοποίησης του λιμένος Πειραιώς, καθιέρωσε(εκεί) μονοπώλιο της Κίνας. Δύναμης, δηλαδή, πανίσχυρης που δεν θα σηκώνει και υποδείξεις (!!!).


Η εκροή κεφαλαίων ηθικών και υλικών επιτάθηκε. Ο κορυφαίος του δράματος Βαρουφάκης είπε (και) κάτι σωστό. Ότι, δηλαδή, το νέο μνημόνιο δεν βγαίνει. Το χρηματιστήριο είναι στο ναδίρ. Ομοίως και τα ακίνητα. Τα εν Ελλάδι παραγόμενα ευρώ είναι λίγα. Η χώρα, ως οικονομική οντότης, και εάν συνολικώς ξεπουληθεί, υπολείπεται των αξιώσεων του νέου (τρίτου) μνημονίου (!!!).

Υπερηφάνως ο Σύριζα, δήλωνε: Αριστερός. Δεν πρόκειται περί αυτού: