Η Δημοσιογραφία πριν και μετά το «εγέρθητι»

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Διαμαντής Μπασαντής 

Επικοινωνιολόγος και δημοσιογράφος. Διδάσκει Επικοινωνία στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο της Κύπρου.

Χρόνια τώρα η ελληνική δημοσιογραφία κινείται ανάμεσα στον τυφλοσούρτη της πολιτικής ορθότητας και στον αχαλίνωτο μικροαστισμό της προκλητικότητας και της ελευθεριότητας. Ολο αυτό το διάστημα μεγάλο μέρος της ελληνικής δημοσιογραφίας συνήθισε να ακολουθεί είτε τις ανελαστικές επιταγές μιας στενόθωρης λογικής για το τι είναι «ορθό» και τι είναι «λάθος» είτε τις προκλήσεις και το κραυγαλέο στο όνομα του «αγοραίου» και της «ελευθερίας της έκφρασης».

Με τον τρόπο αυτόν συχνά έχουν εξοβελιστεί από τη δημοσιότητα πολλά και «δύσκολα» θέματα και αρκετά «ενοχλητικά» γεγονότα. Οι δημοσιογράφοι που το κάνουν αυτό θεωρούν πως αν και απευθύνονται σε ενήλικες πολίτες πρέπει να τους συμπεριφέρονται σαν παιδάκια του δημοτικού. Από την άλλη ένας υποδόριος φαρισαϊσμός και μια έντονη διάθεση χειραγώγησης εκ μέρους ορισμένων ΜΜΕ οδηγεί στο να προβάλλονται μεγεθυμένα ακραία και περιθωριακά φαινόμενα σαν δεσπόζουσες τάσεις της κοινωνίας.

Κι όμως όλα τα παραπάνω θα μπορούσαν να μη συμβαίνουν καθώς υπάρχουν κώδικες δεοντολογίας, οι οποίοι προέρχονται μέσα από τη χρόνια εμπειρία και την επαγγελματική διαχείριση της ειδησεογραφίας. Κώδικες που ισχύουν σε όλες τις σύγχρονες χώρες πετυχαίνοντας τις περισσότερες φορές τη δημοσιοποίηση χωρίς δραματοποίηση και υπερβολή. 

Ομως τι να λέμε τώρα στη χώρα της υπερβολής; Στη χώρα όπου πολύ συχνά οι αποσιωπήσεις θεωρούνται «προοδευτικές» και τα συνθήματα θεωρούνται «κριτική»;

Κάπως έτσι φτάσαμε ανεπαισθήτως στο βράδυ της 6ης Μαΐου για να «εγερθούμε» όλοι ξαφνιασμένοι μπροστά στο φαινόμενο της Χρυσής Αυγής. 

Κι όμως η Χρυσή Αυγή υπάρχει εδώ και καιρό, καθώς εκλέχθηκε πριν από ενάμιση χρόνο στο συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, ενώ κυριαρχούσε πολύ περισσότερο στις παλιές και υποβαθμισμένες γειτονιές του κέντρου των Αθηνών.

Η ανατομία του 6,97%

Του Νίκου Μαραντζίδη

Αναπληρωτή καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτη καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.

Από μια πλειάδα οργανώσεων της άκρας Δεξιάς, που εμφανίστηκαν στη Μεταπολίτευση, η Χρυσή Αυγή κατέχει ειδική θέση. Αυτό οφείλεται κατ' αρχήν στο γεγονός ότι η ιδεολογική ταυτότητα της οργάνωσης είναι πολύ περισσότερο ριζοσπαστική από εκείνες των άλλων γνωστών οργανώσεων αυτού του χώρου. Ο δεύτερος λόγος σχετίζεται με την πρόσληψή της από τα ΜΜΕ ως εξαιρετικά βίαιης ακτιβιστικής οργάνωσης. Τα μέλη της χαιρετούν φασιστικά, ντύνονται ομοιόμορφα και παρελαύνουν με στρατιωτικό βήμα μιμούμενοι παραστρατιωτικές ομάδες. Εμπλέκονται συχνά σε βίαιες δράσεις και συμπλοκές με άλλες ομάδες ή με την Αστυνομία.

Η Χρυσή Αυγή ιδρύθηκε στη δεκαετία του '80, όμως η ουσιαστική ενεργοποίησή της καταγράφεται στις αρχές της δεκαετίας του '90 μέσα στα πλαίσια των μεγάλων κινητοποιήσεων για το Μακεδονικό. Ως πρόσφατα η οργάνωση είχε περιθωριακή πολιτική παρουσία. Στις εθνικές εκλογές του 2009 ο Λαϊκός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή έλαβε ποσοστό 0,29% και 19.636 ψήφους, ενώ στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2009 κέρδισε 23.564 ψήφους (0,46%).

Τρεις είναι οι βασικοί ιδεολογικοί πυλώνες της:

α) ο εθνικισμός/φυλετισμός,

β) το ισχυρό Λαϊκό Κράτος του προνοιακού σοβινισμού και

γ) η πίστη στην ισχυρή ηγεσία και ο αντικοινοβουλευτισμός.

Η Χρυσή Αυγή δηλώνει ότι αντιτίθεται εξίσου στην «πλουτοκρατία» και στην «κομματοκρατία». Αναμφίβολα οι θέσεις της βρίσκονται πλησιέστερα στον εθνικοσοσιαλισμό και στις ρατσιστικές φυλετικές θεωρίες των ιδεολογιών του Μεσοπολέμου απ' οποιαδήποτε άλλη οργάνωση της άκρας Δεξιάς στην Ελλάδα.

Πώς εξηγείται η εκλογική επιτυχία της Χρυσής Αυγής στις τελευταίες εκλογές; 

Κατά βάση οι μελετητές ερμηνεύουν την άνοδό της με βάση: 

Frankly my dear Alexis I don’t give a damm…

Toυ ΤΑΣΟΥ ΦΟΥΝΤΟΓΛΟΥ

Γιατρου - Ειδικευόμενου στην Νεφρολογια

Προκαταβολές προσωπικών δεδομένων για λόγους στοιχειώδους γνωριμίας. Και ο δικός μου μισθός μειώθηκε δραματικά, και το δικό μου καταναλωτικό επίπεδο έπεσε στα τάρταρα και η δική μου ζωή γέμισε ανασφάλειες και αβεβαιότητες για το μέλλον. Ούτε βολεμένος είμαι, ούτε διαπλεκόμενος, ούτε έχω εξασφαλίσει τα προς το ζην για τα επόμενα χρόνια, λόγω της πρόνοιας των γονέων μου να με εξασφαλίσουν.

Και εγώ σε αυτή τη χώρα κατοικώ, και εγώ μέρος του λαού της είμαι και, φυσικά, επιχειρήματα του τύπου «όλοι εσείς οι ανήθικοι και διαπλεκόμενοι που βρίζετε τον Τσίπρα και τρέμετε τον ερχομό του » και «όλοι εμείς οι ηθικοί και ακέραιοι που στηρίζουμε τον αγέρωχο Αλέξη» , τα επιστρέφω ως γραφικά στους εμπνευστές τους. Μάλλον δεν κατάλαβαν ακόμα οι συγκεκριμένοι τι ακριβώς διακυβεύεται για τη χώρα μας και προσπαθούν με ηλίθιες διαιρέσεις και ηθικολογικές εξάρσεις να κομίσουν αριστερό επιχείρημα. Ας είναι. Καμιά φορά τα like υπαγορεύουν ταύτιση με το συρμό.

Όποιος, όμως, έχει στοιχειώδη επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα ξέρει πολύ καλά πως ο «προεκλογικός» Αλέξης δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση με τον «κυβερνητικό» Αλέξη. Της κωλοτούμπας το κάγκελο θα γίνει και ως γνωστόν εμείς οι δύσμοιροι πολίτες θα κληθούμε να υποστούμε για μια ακόμα φορά τη διάψευση υψηλών προσδοκιών.

Γιατί αυτό που προτάσσει ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα δεν είναι μια νέα πρόταση διακυβερνήσης, με μια ξεκάθαρη πρόταση εξουσίας, με στοχευμένες πολιτικές ανασυγκρότησης της χώρας, με μια ηγετική ομάδα έτοιμη να απεγκλωβιστεί αυθωρεί και παραχρήμα από την ανευθυνότητα και τους παλληκαρισμούς του αντιπολιτευτικού λόγου και να προσγειωθεί ομαλά στην σκληρή πραγματικότητα του πολιτικά εφικτού,  με έναν αλλιώτικο τρόπο εξασφάλισης της κοινωνικής συναίνεσης – πέραν του γνωστού, «ικανοποιώ όποια μαλακία μου ζητήσει ο καθένας μόνο και μόνο επειδή είναι παιδί του λαού» -  και με ένα νέο πλέγμα νοοτροπιών και συμπεριφορών για τον μέσο πολίτη.

Αυτό που προτάσσει, αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ηθικός Σκουρλέτης απέναντι στον ανήθικο Λοβέρδο! Η αψεγάδιαστη οικογενειοκρατία της κόρης του Κωνσταντόπουλου απέναντι στην κατάπτυστη οικογενειοκρατία της κόρης του Μητσοτάκη! Ο ηθικός ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ , ο οποίος μέχρι χθες ξεχείμαζε στις στάνες των πρασινοφρουρών, απέναντι στον ανήθικο, βολεμένο ψηφοφόρο της γαλαζοπράσινης πολυκατοικίας!

Τη σαχλαμάρα του συγκεκριμένου επιχειρήματος ελπίζω να την κατανοούμε όλοι μας ( όποιοι δεν μπορούν να την κατανοήσουν θα τους παρακαλέσω να αποχωρήσουν και να ψάξουν την επιβεβαίωση της φαντασίωσής τους σε άλλα επαναστατικά άρθρα του συρμού ). Στην Αριστερά εμφιλοχωρούν, όπως στο Κέντρο και στη Δεξιά, λαμόγια, μωροφιλόδοξοι, αριβίστες, λαίμαργοι, πειναλέοι και κάθε καρυδιάς καρύδι. Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και θα δείτε νυν αμετανόητους σοσιαλιστές του βαθέος ΠΑΣΟΚ (Φωτόπουλος, Κοτσακάς, Κατσέλη, Ραυτόπουλος κ.α)  και πρώην  ρομαντικούς Συριζαίους του 4% να ξερογλείφονται για τις θέσεις εξουσίας που ξεπροβάλλουν μπροστά τους. Όσοι ανοήτως ισχυρίζονται πως θα έρθει η ηθική Αριστερά για να κυβερνήσει αυτή τη χώρα, απομονώνοντας τους ανήθικους και αμετροεπείς του μεταπολιτευτικού δικομματισμού, καλύτερα να πάνε σε καμιά παιδική χαρά να κάνουν «κούνια μπέλα» ή σε καμιά κουζίνα να μαγειρέψουν μια από τις θεϊκές συνταγές του Παρλιάρου, μιας και η  πολιτική δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις παιδικές κούνιες και τα ζαχαρωτά που ονειρεύονται.

Ακόμα και το ψευτοδίλημμα Μνημόνιο- Αντιμνημόνιο, πάνω στο οποίο επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ να χτίσει την ηγεμονία του, δεν μπορεί να αποτελέσει τη βάση άρθρωσης του νέου δικομματισμού  γιατί πολύ απλά η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα δοθεί τελεσίδικα μέσα στους επόμενους μήνες με μια από τις ακόλουθες καταλήξεις. Είτε θα το καταγγείλει μια πλειοψηφική Αριστερά και θα πετύχει το μορατόριουμ που ευαγγελίζεται- και στην περίπτωση αυτή θα μας έχει όλους στο πλευρό της- είτε θα το επαναδιαπραγματευτεί μια κυβέρνηση αστικής κατεύθυνσης και θα πετύχει χαλάρωση των όρων του, είτε θα γυρίσουν όλοι σαν βρεγμένες γάτες από τις Βρυξέλλες και συναισθανόμενοι τις επιπτώσεις μιας άτακτης χρεοκοπίας θα εφαρμόσουν το παρόν Μνημόνιο, είτε θα αναλάβουν ορισμένοι την ευθύνη της εξόδου της χώρας μας από το ευρώ.

Όποια και αν είναι η κατάληξη, το δίλημμα Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο , που σήμερα καθορίζει την πολιτική στάση των πολιτών, θα μπει οριστικά και αμετάκλητα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Την αμέσως επόμενη ημέρα θα κληθεί το πολιτικό σύστημα  να μας πει ξεκάθαρα τι θα κάνει για την λαθρομετανάστευση, για την κομματική αθλιότητα και τη μετριοκρατία των ελληνικών Πανεπιστημίων, για τον εξορθολογισμό και την ανασυγκρότηση του κράτους, για τις μεγάλες «δεξιώσεις» που δίνουν καθημερινά μεγαλογιατροί  του ΕΣΥ στις κλινικές τους με έξοδα του Έλληνα και Ευρωπαίου φορολογούμενου, για την αστική υποβάθμιση όλων των μεγάλων πόλεων της χώρας, για την παταγώδη αποτυχία των αυτοδιοικητικών θεσμών, για τη φοροδιαφυγή χιλιάδων ελεύθερων επαγγελματιών, για τις εστίες ρεμούλας και διαπλοκής σε πολλές ΔΕΚΟ  και για τόσα άλλα ζητήματα που άπτονται της καθημερινότητας αλλά και της προοπτικής των Ελλήνων πολιτών. Και επί αυτών των θεμάτων θα κληθούν και αυτοί να αποφασίσουν, συμμετέχοντας ενεργά στην λήψη των συλλογικών αποφάσεων.

Αναλογίες

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν πιστεύω θεωρητικά ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά συχνά είναι σκανδαλώδης ο τρόπος που σύγχρονα γεγονότα πηγαίνουν γάντι με αρχαία περιστατικά και συνήθως αρχαίες θηριωδίες. 

Κι αν σήμερα υποπίπτω στον πειρασμό να βρω κάποιες παλιές κτηνωδίες που φαίνεται να δοκιμάζονται σε σύγχρονες κοινωνίες και κράτη είναι γιατί όντως οι ομοιότητες είναι σκανδαλώδεις. 

Ο Θουκυδίδης (αθηναίος ιστορικός και στρατηγός) αναφέρει τον τρόπο με τον οποίο εξανδραποδίστηκε ένα ολόκληρο νησί. Η Μήλος. 

Οι Μήλιοι είχαν προσχωρήσει αυτοβούλως στην Αθηναϊκή Συμμαχία και είχαν γίνει εταίροι της Δημοκρατίας του Αστεως. Οταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος και βρίσκονταν εκτεθειμένοι στις εχθρικές επιθέσεις δήλωσαν ότι επιθυμούν να αποχωρήσουν από τη συμμαχία, μένοντας ουδέτεροι. Οι Αθηναίοι προσπάθησαν να τους μεταπείσουν ματαίως. Τότε τους πολιόρκησαν από θαλάσσης. Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, οι μεν Μήλιοι επικαλούντο το δημοκρατικό δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, οι Αθηναίοι δε το δικαίωμα του ισχυρού και των συμφερόντων του. Σημειωτέον ότι οι Μήλιοι είχαν δημοκρατικό πολίτευμα.  

Τα πυρηνικά όπλα του κ. Τσίπρα

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Μπορεί να φταίει το ένδοξο, από τους πολλούς πολέμους, παρελθόν μας. Μπορεί να φταίει η ανάλυση της Αριστεράς που έχει την πάλη στο κέντρο της και τις μνήμες προηγούμενων συρράξεων τις οποίες αόκνως δοξολογεί· ακόμη και το άγος του Εμφυλίου έχει μια θέση στην καρδιά πολλών της «Προόδου». Το γεγονός, πάντως, είναι ότι δεν λύνουμε προβλήματα, παλεύουμε γι’ αυτά. Για κάθε πρόταση δεν ακολουθεί συζήτηση, ακολουθεί διαδήλωση. Και έπειτα από κάποιες διαδηλώσεις ακολουθεί βία, η οποία δικαιολογείται ως «ιερή αγανάκτηση του λαού».

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο ενός αέναου νταηλικιού ίσως μπορούν να εξηγηθούν οι φορτισμένες λέξεις που κυριαρχούν στον δημόσιο διάλογο. Η σύναψη μιας διακρατικής συμφωνίας δανεισμού βαφτίστηκε «κατοχή» και η «δυναμική αντίσταση» έγινε καθήκον. Κηρύσσεται πόλεμος στον «πόλεμο» των αφεντικών, της νέας τάξης, της παγκοσμιοποίησης, του ΔΝΤ, της Ε.Ε. ή ό,τι τέλος πάντων τους είναι εύκαιρο. Γενικώς κανείς δεν κουβεντιάζει για δουλειά, όλοι κραυγάζουν για μάχες. Δεν συζητάμε για την αλλαγή του παραγωγικού προτύπου, αλλά για καλύτερους αγώνες. Η δύσκολη περίοδος που περνάμε δυσκολεύει ακόμη περισσότερο με τις «μαχητικές» λέξεις.

Κάπως έτσι πρέπει να εξηγείται και η αμετροεπής δήλωση του κ. Τσίπρα, ο οποίος αναγορεύει εαυτόν σε «γκράντε κομαντάντε» του νέου ψυχρού πολέμου, έτοιμο να σκορπίσει τον όλεθρο στην Γηραιά Ηπειρο: «Πιστεύω ότι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση ισοδύναμη με εκείνη που αντιμετώπισαν οι ΗΠΑ με τη Ρωσία, κατά τη διάρκεια των ημερών του ψυχρού πολέμου. Και οι δύο πλευρές είχαν πυρηνικά όπλα στα χέρια τους, και οι δύο πλευρές απείλησαν να πατήσουν το κουμπί και να το ενεργοποιήσουν» (Channel 4, 25.5.2012).

Το παραπάνω απόσπασμα δεν δείχνει απλώς την αλαζονεία του 16,8%, η οποία άρχισε εσχάτως να εξάγεται. Δείχνει άγνοια της βασικής ευρωπαϊκής πολιτικής φιλοσοφίας τα τελευταία 60 χρόνια. 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Η ανάλυση της Εθνικής Τραπεζας για τον εφιάλτη της επιβίωσης στην Ελλάδα της δραχμής

Του Θανάση Παπαδή

Εικόνες Αποκάλυψης αναδεικνύονται σε ανάλυση της Εθνικής Τράπεζας, στην περίπτωση που η Ελλάδα αναγκαστεί να επιστρέψει στη δραχμή. Έκρηξη της ανεργίας στο 34%, ύφεση στο 22%, πληθωρισμό στο 35%, εκτίναξη του δημοσίου χρέους στο 373%, υποτίμηση του νέου νομίσματος (δραχμή) κατά 65% έναντι του ευρώ και δημιουργία νέου ελλείμματος στο 12%, είναι μερικά μόνο τα κομμάτια που θα συνθέτουν το απευκταίο νέο παζλ της ελληνικής οικονομίας. Παράλληλα η Εθνική Τράπεζα εκτιμά ότι θα υπάρξουν ελλείψεις σε βασικά προϊόντα, όπως φάρμακα, καύσιμα και πρώτες ύλες.

Η Εθνική Τράπεζα σε ειδική της έκδοση με τον τίτλο «περιγράφοντας τις συνιστώσες του κρίσιμου διλήμματος», καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «μία έξοδος από το ευρώ θα οδηγήσει σε σημαντική πτώση του βιοτικού επιπέδου του Έλληνα πολίτη». Στην ίδια ανάλυση τονίζεται ότι «ο κίνδυνος εξόδου της Ελλάδος από το ευρώ δεν αποτελεί πια μία θεωρητική υπόθεση εργασίας ή μία εξέλιξη με μηδενική πιθανότητα, αλλά αντικείμενο καθημερινής συζήτησης και ένα σενάριο που συζητιέται πλέον έντονα, ειδικά στο εξωτερικό». Οι επιπτώσεις που θα υπάρξουν για την ελληνική οικονομία σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα είναι δραματικές για το επίπεδο ζωής του Έλληνα πολίτη και περιγράφονται αναλυτικά μέσα από την ανάλυση της ΕΤΕ.

1. Ελλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών 

Λόγω της διακοπής της χρηματοδότησης που εξασφαλίζει το υφιστάμενο πρόγραμμα και ελλείψει πρόσβασης στις αγορές, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών από ένα έλλειμμα 9,8% του ΑΕΠ το 2011 θα πρέπει να μετατραπεί άμεσα σε πλεόνασμα, ώστε να εξασφαλιστεί η απαραίτητη εισροή ξένου συναλλάγματος, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν οι εισαγωγές και να καλυφθούν τα τοκοχρεολύσια των εξωτερικού χρέους.

2. Δημιουργία πλεονάσματος στον προϋπολογισμό
Το χρηματοδοτικό κενό που συνεπάγεται το δημοσιονομικό έλλειμμα είτε θα οδηγούσε σε άμεσο μηδενισμό του ελλείμματος με δραματική περικοπή δαπανών είτε θα χρηματοδοτούνταν από την εθνική κεντρική τράπεζα με κυκλοφορία νέου νομίσματος, δημιουργώντας ισχυρές και αυτοτροφοδοτούμενες πληθωριστικές πιέσεις.

3. Υποτίμηση του νέου νομίσματος

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τέρμα τα λεφτά σε 8.397 έργα συνολικής αξίας 17 δισ. ευρώ

Της Δήμητρας Καδδά

Έργα, μεταπολεμικά, αποκατάστασης της Αττικής από το σεισμό του 1981, οδικοί άξονες της δεκαετίας του 1990 που δεν έγιναν, χιλιάδες υποδομές που ακόμη… φτιάχνονται ή έμειναν στις μελέτες, έργα υγείας, πρόνοιας, νοσοκομεία, ΤΕΙ, αεροδρόμια λιμάνια και ολόκληρα προγράμματα επιδοτήσεων επιχειρήσεων περιλαμβάνει η ατελείωτη λίστα που ολοκλήρωσε το υπουργείο Ανάπτυξης για τα έργα που οριστικά απεντάσονται από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. 
Ο λόγος για 8.397 έργα* τα οποία σύμφωνα με στελέχη του υπουργείου Ανάπτυξης θα κόστιζαν 17 δισ. ευρώ. Έλαβαν (πολλά με καθυστέρηση δεκαετιών) 10 δισ. ευρώ. Με απόφαση που υπεγράφη από τον αρμόδιο υφυπουργό Ανάπτυξης Θάνο Μωραΐτη απεντάχθηκαν οριστικά και όσα έμειναν στη μέση ή δεν ξεκίνησαν, δεν θα γίνουν.

Η λίστα «πονάει», βγάζοντας από τη λήθη έργα «φαντάσματα» ακόμη και της δεκαετίας του 1970. Κάποια μπήκαν στη συνέχεια σε κοινοτικό πρόγραμμα και παράταση στην παράταση φυτοζωούσαν μέχρι σήμερα. Κάποια άλλα δεν ξεκίνησαν, κάποια έγιναν με λιγότερα λεφτά, κάποια άλλα ολοκληρώθηκαν χωρίς το κοινοτικό χρήμα (από τον κρατικό προϋπολογισμό).

Ο μεγαλύτερος χαμένος είναι οι περιφέρειες. Μπορούν να θυμηθούν, διαβάζοντας τη λίστα, μεγαλεπήβολα ή μικρότερα σχέδια που ποτέ δεν έγιναν. Κάποια χρηματοδοτήθηκαν από τα πακέτα της ΕΕ (ΕΣΠΑ, ΚΠΣ ή και παλαιότερα σχήματα) και κάποια μόνο από κρατικό χρήμα γιατί δεν πληρούσαν τους όρους…

Η απόφαση που συνοδεύεται από τη λίστα προβλέπει την «εκκαθάριση του αρχείου του ΠΔΕ από 8.397 «ανενεργά έργα». Τα έργα που θα εκκαθαριστούν θα μεταγραφούν σε ειδικό αρχείο του ΠAΕ το οποίο θα είναι προσπελάσιμο για ανάγνωση.

Ορίζονται ανενεργά, τα έργα που εντάσσονται σε κάποια από τις παρακάτω

Κατηγορίες:

Α. Έργα ανενεργά πριν το 2008 με μηδενική απορρόφηση για μακρά περίοδο.

Β. Έργα με ποσοστό απορρόφησης μεγαλύτερο του 90%.

Γ. Έργα με τελευταίο έτος εγγραφής πριν το 2007 και ποσοστό υλοποίησης

Οικονομικού αντικειμένου μικρότερου του 50%

A. Παλαιότερα έργα εγγεγραμμένα την περίοδο 2007-2010 με ετήσιες πιστώσεις μικρότερες των 5.000 ευρώ.

Τις πιο πολλές απεντάξεις έχουν τα περιφερειακά έργα, αλλά και τα υπουργεία Παιδείας και Εργασίας. Ενδεικτικά βγαίνουν εκτός από:

UNISEF: Δραματικό SOS για την παιδική φτωχεια

Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΡΟΒΑ

Δραματικά στοιχεία για την παιδική φτώχεια  φέρνει στο φως παγκόσμια έκθεση της UNICEF.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, ενώ εντείνονται οι συζητήσεις για νέα μέτρα λιτότητας και επιπλέον περικοπές κοινωνικών δαπανών, τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων υποφέρουν: ένα στα έξι παιδιά ζει σε συνθήκες στέρησης στην Ελλάδα, ενώ η χώρα μας κατατάσσεται στην 30ή θέση μεταξύ 35 κρατών με ανεπτυγμένες οικονομίες ως προς τη σχετική φτώχεια.

Με χειρότερα ποσοστά ακολουθούν η Ισπανία, η Βουλγαρία, η Λετονία, οι ΗΠΑ και η Ρουμανία.

Συνολικά στην Ευρωπαϊκή Ενωση 13 εκατ. παιδιά στερούνται βασικών αγαθών για την ανάπτυξή τους, ενώ άκρως ανησυχητικό, σύμφωνα με τη UNICEF, είναι το γεγονός ότι 30 εκατ. παιδιά ζουν σε συνθήκες φτώχειας σε πλούσιες χώρες.

Η έκθεση εξέτασε την παιδική φτώχεια με βάση τον Δείκτη Παιδικής Αποστέρησης, με ένα παιδί να χαρακτηρίζεται «αποστερημένο» όταν του λείπουν δύο ή περισσότερα αγαθά από έναν κατάλογο 14 βασικών πραγμάτων όπως τρία γεύματα την ημέρα, δύο ζευγάρια παπούτσια στο νούμερό του, ένα ήσυχο μέρος για τη σχολική του εργασία και εκπαιδευτικά βιβλία ή σύνδεση Internet στο σπίτι.

Οι σκανδιναβικές χώρες εμφάνισαν τα χαμηλότερα ποσοστά αποστέρησης (κάτω του 3%), ενώ η Ελλάδα συγκεντρώνει ποσοστό 17,2%.

Το ποσοστό στη χώρα μας αγγίζει το 50,.8% για οικογένειες στις οποίες οι γονείς έχουν μόρφωση δημοτικού, γυμνασίου ή δεν έχουν καμία μόρφωση και στο 42,2% για παιδιά μεταναστών.

 
Ο δεύτερος δείκτης, βάσει του οποίου συνετάχθη η έκθεση, ήταν ο αριθμός των παιδιών που ζουν κάτω από το εθνικό όριο φτώχειας.

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΜΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ: Rusidah

Απο το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ιστολόγιο "Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ"

Είναι κάτοικος της Ινδονησίας η Rusidah Bandaoui, και αποδεικνύει ότι για ένα πραγματικά δημιουργικό πρόσωπο οι σωματικές ασθένειες, ακόμα και η έλλειψη των χεριών δεν είναι πρόβλημα.
Παραμένοντας μετά από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, χωρίς χέρια (και τα δύο) η 44χρονη κατάφερε να γίνει επαγγελματίας φωτογράφος για 20 χρόνια και ήταν τόσο καλή που απέκτησε το δικό της στούντιο.....

Το κορίτσι από τη θλίψη της αναπηρίας του, εγκατέλειψε το σχολείο.

Όμως, ως ενήλικας παρακάλεσε τους γονείς της να της αγοράσουν μια φωτογραφική μηχανή.

Άρχισε να σπουδάζει σε ένα επαγγελματικό κέντρο αποκατάστασης για άτομα με ειδικές ανάγκες στην πόλη του Σόλο.
Εκεί παρακολούθησε μαθήματα στο ράψιμο και τη φωτογραφία.

ΠΡΟΣΩΠΑ - ΜΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ: Μια γυναίκα σπάει όλα τα ταμπού στο Αφγανισταν

Αν σκέφτεστε «γυναίκα στο Αφγανιστάν» και αμέσως σας έρχεται στο νου μια φιγούρα με γαλάζια μπούρκα και λιγοστά περιθώρια κοινωνικών πρωτοβουλιών, ίσως κάνετε λάθος.  

Μια γυναίκα, η μοναδική γυναίκα πρόεδρος χωριού στη χώρα, ηγείται μιας ολόκληρης κοινότητας στο βορρά, θεωρώντας ότι καμία προκατάληψη δεν είναι εμπόδιο αν πρόκειται για το καλό των συγχωριανών της.

Η 50χρονη Ζαρίφα Καζιζαντάχ, η επικεφαλής του χωριού Νάου Αμπάντ στην επαρχία Μπαλκ του Αφγανιστάν, έχει πετύχει, από το 2006, που ηγείται της τοπικής κοινότητας, το… σχεδόν ακατόρθωτο, για τα δεδομένα της περιοχής: να φέρει, κατόπιν πολλών πιέσεων και απανωτών επαφών με τους υπευθύνους, να παρέχει ηλεκτρικό ρεύμα στο απομακρυσμένο χωριό.

Μητέρα 15 παιδιών και γιαγιά 36 εγγονιών, έφτασε μέχρι το σημείο να μετακινείται με μοτοσικλέτα, μεταμφιεσμένη σε… άντρα - φορώντας μάλιστα ψεύτικο μουστάκι -, προκειμένου να μην προκαλέσει με την, «απαγορευμένη» εικόνα της δυναμικής κι ανεξάρτητης πολιτικού.

ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ: Nέα επίθεση των απολίτιστων Ισλαμοφασισταριών σε σχολείο θηλέων -- Περίπου 160 μαθήτριες εισέπνευσαν δηλητηριώδες αέριο

Περίπου 160 μαθήτριες αρρώστησαν αφού φέρεται ότι εισέπνευσαν δηλητηριώδες αέριο στο σχολείο τους στο βόρειο Αφγανιστάν, δήλωσε αξιωματούχος, σημειώνοντας ότι είναι το τρίτο περιστατικό αυτού του είδους που σημειώνεται τον τελευταίο καιρό στη χώρα.

Το περιστατικό σημειώθηκε στο Γυμνάσιο Θηλέων Άχαν Ντάρα στην πόλη Ταλοκάν, η οποία είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Τάχαρ, δήλωσε αξιωματούχος του υπουργείου Παιδείας.

"Οι μαθήτριες διακομίσθηκαν στο επαρχιακό νοσοκομείο και σε άλλα ιατρικά κέντρα", διευκρίνισε ο Τζαν Μοχάμαντ Ναμπιζάντα, επιρρίπτοντας την ευθύνη για την επίθεση αυτή στους Ταλιμπάν.

HΠΑ: O Oμπάμα εγκρίνει προσωπικά τη λίστα εκτελέσεων υπόπτων τρομοκρατίας

Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπαμα επέβλεψε προσωπικά την άκρως απόρρητη διαδικασία που έχει στόχο να καθοριστεί ποιοί ύποπτοι ως μέλη της Αλ-Κάιντα θα περιληφθούν σ' ένα κατάλογο προσώπων προς εκτέλεση, αναφέρεται σε σημερινό δημοσίευμα της εφημερίδας "Νew York Times".

Η αμερικανική κυβέρνηση έφτιαξε αυτό τον κατάλογο στο πλαίσιο του πολέμου που διεξάγει με επιθέσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών εναντίον της Αλ-Κάιντα και των κλάδων της στο Πακιστάν και την Υεμένη, σύμφωνα με την εφημερίδα, η οποία επικαλείται δεκάδες υψηλόβαθμούς αξιωματούχους και πρώην συμβούλους.

"Ο Ομπάμα είναι αποφασισμένος να λάβει τις αποφάσεις για την έκταση και την εμβέλεια των επιχειρήσεων αυτών" , δήλωσε στην εφημερίδα ο Τόμας Ντόνιλον, σύμβουλος για την Εθνική Ασφάλεια. "Πιστεύει πως είναι υπεύθυνος για τη θέση των ΗΠΑ στον κόσμο".

Μια εκατοστή υπεύθυνοι των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών εξέτασαν εξονυχιστικά βιογραφίες πριν προτείνουν να περιληφθούν σ' αυτό τον κατάλογο ύποπτοι που δρουν στην Υεμένη και τη Σομαλία στη διάρκεια βιντεοδιάσκεψης που οργανώθηκε με όλα τα μέτρα ασφαλείας από το Πεντάγωνο, γράφει η εφημερίδα.

Η CIA έκανε το ίδιο με τους ύποπτους στο Πακιστάν.

Τα ονόματα κοινοποιήθηκαν στη συνέχεια στον Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος εγκρίνει κάθε πλήγμα στην Υεμέμη και τη Σομαλία, καθώς και ορισμένες ευαίσθητες επιχειρήσεις στο Πακιστάν.

Ο πρόεδρος Ομπάμα πρέπει να εγκρίνει προσωπικά το φόνο υπόπτων, όπως ο κήρυκας της Αλ-Κάιντα Ανουάρ αλ-Αουλάκι -ένας Αμερικανός πολίτης- που σκοτώθηκε από πλήγμα αμερικανικού μη επανδρωμένου αεροπλάνου πέρυσι στην Υεμένη.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Σύμμαχος των πασάδων η Αρχιεπισκοπή Αμερικής !!!

Σοβαρότατα ερωτήματα  σχετικά με τον ρόλο και τον προσανατολισμό της Αρχιεπισκοπής Αμερικής προκύπτουν απο  την επίσκεψη του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Α. Νταβούτογλου στην Επισκοπή Σικάγου, όπου τον υποδέχθηκαν εκτός του επισκόπου και επιφανείς παράγοντες της Ομογένειας.

Δεν ήταν μόνον οι αναφορές του τουρκικού ΥΠΕΞ που ενόχλησαν, αλλά και η δημόσια ανακοίνωση της Επισκοπής, που φρόντισε να εξωραΐσει την εικόνα της Τουρκίας και να εξάρει τις προσπάθειες των Τούρκων διπλωματών, προκειμένου να συνεχιστεί η «συνεργασία» μεταξύ των ελληνικών και των τουρκικών κοινοτήτων στο Σικάγο και αλλού!

 
Φυσικά, ο Νταβούτογλου βρήκε την ευκαιρία να αναλύσει τα «βήματα» που κάνει η κυβέρνησή του για την επιστροφή κάποιων κτιρίων στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, αλλά συνέδεσε ευθέως αυτές τις κινήσεις με τις θρησκευτικές ελευθερίες των «τουρκικών και μουσουλμανικών» μειονοτήτων στην Ελλάδα...

Το τραγικό είναι ότι όχι μόνο δεν αντέκρουσε κανένας τους ισχυρισμούς του Τούρκου υπουργού, αλλά ο πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης κ. Δημήτριος έσπευσε να συμφωνήσει ότι η «κοινή πολιτιστική κληρονομιά Ελλήνων και Τούρκων θα πρέπει να ωφελήσει τόσο την ελληνική μειονότητα στην Τουρκία όσο και την τουρκική στην Ελλάδα»!

ΕΘΝΟΣ

ΤΟΥΡΚΙΑ: O Eρντογάν έτοιμος να μετατρέψει τη Συρία σε προσωπικό του "Σουεζ"

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ

Το Νοέμβριο του 1956 η Βρετανία και η Γαλλία εισέβαλαν στο Σουέζ, λίγους μήνες μετά την εθνικοποίηση της διώρυγας από το Νάσερ, μια επιχείρηση που κατέληξε σε ένα εξευτελιστικό φιάσκο που τερμάτισε την παρουσία του Λονδίνου και του Παρισιού στη Μέση Ανατολή.

Σήμερα η Τουρκία του Ερντογάν φαίνεται να κυριαρχείται από την ψύχωση μιας επέμβασης στη Συρία καθώς στην Αγκυρα τη θεωρούν κλειδί για την κατοχύρωση περιφερειακού ρόλου:

Αν η Τουρκία πρωταγωνιστήσει στην ανατροπή του Ασαντ και της Αλαουιτικής μειοψηφίας που κυβερνά τη χώρα, πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει τους πολυδιασπασμένους Σουνίτες για να διαμορφωθεί μια ηγεσία που θα είναι πιο κοντά στο ΑΚΡ του Ερντογάν παρά στη Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου ή πολύ περισσότερο στο υπερσυντηρητικό Βαχαμπιτικό Σουνιτικό Ισλάμ της Σαουδικής Αραβίας. Ετσι για μια μεταβατική περίοδο η Αγκυρα θα διασφαλίσει τη μετατροπή της Συρίας, το λίκνο του αραβικού εθνικισμού που αμφισβήτησε την οθωμανική κυριαρχία, σε τουρκικό προτεκτοράτο.

Εδώ και μήνες παρασκηνιακά η τουρκική διπλωματία και παραδιπλωματία επιχειρεί να διασφαλίσει το «πράσινο φως» της Ουάσιγκτον και την ανοχή του Τελ Αβίβ. Υπόσχεται την εκρίζωση της επιρροής του Ιράν στη Δαμασκό και στο Λίβανο και επιμένει ότι μια επιρροή της Σουνιτικής Κυβέρνησης θα είναι πιο θετική στην προοπτική μιας συνολικής διαπραγμάτευσης με το Ισραήλ.

Ετσι οι Ερντογάν - Νταβούτογλου προσπαθούν να συνδυάσουν τη μεγαλεπήβολη νεοθωμανική πολιτική περιφερειακής ηγεμονίας στη Μέση Ανατολή με τη διασφάλιση ρόλου εγγυητή ζωτικών συμφερόντων της Ουάσιγκτον αλλά και του Ισραήλ.

"Επίγεια σοφία"

Είναι δυνατό κάποιος να μην έχει παραβιάσει ποτέ ούτε έναν νόμο, και παρ' όλα αυτά να είναι παλιάνθρωπος.

Herman Hesse, 1877-1962, Γερμανός συγγραφέας

Ποτέ δεν έκανα το λάθος να λογομαχώ με ανθρώπους των οποίων την άποψη δεν σέβομαι.

Edward Gibbon, 1737-1794, Άγγλος ιστορικός

Ένα άδειο κεφάλι κουνιέται καταφατικά πιο εύκολα.

Zarko Petan, Σλοβένος θεατρικός συγγραφέας

Σαν σήμερα (30/5/ΧΧΧΧ)

1889: Η γαλλίδα Ερμίν Καντόλ δημιουργεί τον πρώτο σύγχρονο στηθόδεσμο.

1941: O Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας, κατεβάζουν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία και αναρτούν την ελληνική.

1979: Οι Τούρκοι αξιώνουν με ψήφισμα να γίνει τζαμί η Αγία Σοφία.

1926: Γεννιέται ο Θανάσης Βέγγος

1431: Καίγεται στην πυρά η Ζαν Ντ' Αρκ (Ιωάννα της Λορένης), εθνική ηρωίδα της Γαλλίας και Αγία της καθολικής εκκλησίας

1778: Πεθαίνει ο Βολτέρος, φιλολογικό ψευδώνυμο του Φρανσουά Μαρί Αρουέ

1977: Πεθαίνει ο λογοτέχνης Βασίλης Ρώτας. Ηταν ο πρώτος που μετέφρασε στα ελληνικά όλα τα έργα του Σαίξπηρ.

Τσιμπούρια

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Σας είδα! Δηλαδή όχι ακριβώς σας είδα. Ας πούμε αισθάνθηκα την παρουσία σας. Ανάμεσα σε τόσα χαρτιά και σελίδες ανοιγμένες και τα στυλό παράπλευρα, σε άδεια ωστόσο γραφεία. Σας έψαχνα. Εγώ και μια κυρία. Σαν ζόμπι περιφερόμασταν και οι δύο.  

«Μα δεν είναι κανένας εδώ;» αναρωτήθηκα αμήχανα, «Είναι η τέταρτη φορά που έρχομαι κυρία μου. Κάποια στιγμή λογικά έρχονται και μετά εξαφανίζονται. Είναι θυμωμένοι με τις μειώσεις μισθών; Λένε ότι δεν φτάνει το προσωπικό…Τι να σας πω; Εγώ τι φταίω να έρχομαι και να ξανάρχομαι;». Κοιταχτήκαμε. Και οι δυο σε αδιέξοδο. Κι απέναντί μας ένα βουνό, ένα Έβερεστ από «κατορθώματα» πεισμωμένων παιδιών-υπαλλήλων που μπορούν να χτυπάνε τα πόδια κάτω με τσαντίλα…Άντε να κάνεις τέτοια πεισματάκια στον ιδιωτικό τομέα!

Σε είδα. Μόλις κατέβηκα από το αεροπλάνο. Είχα πάρει μια τζούρα οξυγόνου. Να μη σου πω είχα σνιφάρει και ολίγον από αισιοδοξία. Μπήκα στο ταξί σου. Άνοιξα κουβέντα μαζί σου. «Εγώ κυρία μου είμαι χαμένος από χέρι. Πληρώνω το ότι άπλωσα τα χέρια μου παραπάνω από ότι μπορούσα. Πληρώνω ότι δεν ήμουν και τόσο σωστός επαγγελματίας. Ότι έφτυνα τον πελάτη. Πληρώνω». Σε άκουγα συγκινημένη για την αυτοκριτική σου μέχρι που συνέχισες. «Να πληρώσουν τώρα κι όλοι! Ψήφισα Χρυσή αυγή. Τώρα θα ψηφίσω Τσίπρα. Να τους γαμήσει όλους. Να καεί το σύμπαν. Να πνιγούνε όλοι. Αφού εγώ είμαι χαμένος να χαθεί ο κόσμος όλος! Τι έχω να χάσω;».

Σε είδα. Μου έσφιξες το χέρι. Γελάσαμε. Καιρό είχαμε να τα πούμε. «Τι κάνς;» «Καλά», «Τι γίνετ; Πώς τα βλέπς τα πραγματ;», «Όπως τα βλέπεις και συ. Δουλέψατε τον χειμώνα;», «Τι να σ΄κάν ο χειμώνας; Αφού δεν πληρών κανένας! Από πού να τα μαζέψ και το κράτος; Όταν σου λέω κανένας- κανένας!», «Ούτε και συ;» ρώτησα αμήχανα. «Με ΦΠΑ 23; Όχ! Να μου το πάει στο 13 να πληρώσω», «Όταν ήταν στο 18 πλήρωνες;», «Σείπα να πάει στου 13!».

Σε είδα. Μάλλον είδα το σκάφος σου. Μα πόσα μέτρα; Το μερακλώθηκες βαρβάτο! Βούιξε ο κόσμος πώς το απέκτησες. Μια μίτζα να! Τα αλισβερίσια με τον πρώην υπουργό. Η παρθένος σήμερον. Να το χαίρεσαι. Έτσι κι αλλιώς δεν θα ξεφύγεις ποτέ από την κατηγορία «κακομοίρης». Ωστόσο σε είδα να καθυστερείς μισθοδοσίες, να λες περισπούδαστες φιλοσοφίες σε ανθρώπους που μετράνε μέρες και ανάγκες «φταίμε που δεν φύγαμε στην Ελβετία και επενδύσαμε στην χώρα μας». Να και οι «φιλέλληνες». Σε είδα να μην κατανοείς την αγωνία των ανθρώπων, του  προσωπικού σου. Με μια περίεργη έπαρση για τους καιρούς, μια απίστευτη χαιρεκακία λες και έχεις συμβόλαιο αθανασίας. Άστα ρε φίλε! Μη πιάνεις στο στόμα σου την Ελβετία. Με τις λαμογιές σου δεν θα πέρναγες ούτε από τον εναέριο χώρο της.

ΜΜΕ και προπαγάνδα: Οι φήμες και η διάχυση της κινδυνολογίας

Γράφει ο Γ. Βελίκης

Διδάκτωρ Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, καθηγητής Ψυχολογίας στο Akmi Metropolitan College.

Ο κυρίαρχος και αντικειμενικός ρόλος των ΜΜΕ είναι η πολιτική αγωγή, η δημοσιογραφική δεοντολογία, η προσφορά ψυχαγωγίας, η καλλιέργεια του πνεύματος και η ικανοποίηση της φιλομάθειας. 

Οι θετικές επιδράσεις των Μέσων ασκούνται, όταν λειτουργούν με σεβασμό προς το κοινό, με τιμιότητα, χωρίς υπερβολές και ανήθικους υπαινιγμούς. 

Ολα τα ανωτέρω θα συνέβαιναν αυτονόητα σε μία κοινωνία όπου κυριαρχεί η ισότητα, η δημοκρατία, η ισονομία και η δικαιοσύνη. Επίσης θα συνέβαιναν αν όλοι οι δημοσιογράφοι (και τα ΜΜΕ) είχαν ως πρωταρχική τους αξία τη διατήρηση της ισότητας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.

Σε μία κοινωνία όπου πρώτη (και ίσως μοναδική) αξία είναι το χρήμα, με ποιον τρόπο, αλήθεια, οι δημοσιογράφοι θα υπηρετούσαν την αλήθεια και θα αντιστέκονταν στα πάσης φύσεως οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα;  

Στο ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η Κατασκευή της Συναίνεσης: ο Νόαμ Τσόμσκι και τα ΜΜΕ» o Αμερικανός διανοητής υποστηρίζει ότι τα ΜΜΕ στις ΗΠΑ είναι, αν όχι «φερέφωνα», τουλάχιστον εκφραστές των συμφερόντων του κυρίαρχου κατεστημένου (των «πολυεθνικών»).

Η προπαγάνδα στοχεύει στο 20% των μορφωμένων και στο 80% του μη μορφωμένου κόσμου που είναι προορισμένο να ακολουθεί εντολές και να μη δίνει σημασία σε τίποτα.  

Ο βασικός τρόπος που τα ΜΜΕ εργάζονται αφορά δύο τεχνικές: 

Το θάρρος να σκεφτούμε

Του Tomas Sedlacek

Λέγεται ότι η οικονομία της Ελλάδας είναι πίσω, όταν, στην πραγματικότητα, η Ελλάδα προπορεύεται των λοιπών χωρών της Ευρώπης, όπως πολλές φορές, άλλωστε, στην αρχαία ιστορία: η Ελλάδα απλώς χρεοκόπησε αρκετές δεκαετίες πριν από οποιονδήποτε άλλο. 

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, αλλά κυρίως ευρωπαϊκό. Και είναι ευτύχημα ότι το προειδοποιητικό σήμα προήλθε από μία σχετικά μικρή οικονομία. Μία οικονομία, για την ακρίβεια, τόσο μικρή, ώστε η υπόλοιπη Ευρώπη προσπαθεί να τη «θεραπεύσει» με έκτακτα μέτρα, γιατί κανείς δεν αμφισβητεί ότι όλα τα σχέδια διάσωσης της Ουγγαρίας, της Ιρλανδίας και της Ελλάδας είναι μη συστηματικά, ελπίζοντας πως στο μεταξύ θα καταφέρουμε να προτείνουμε μία συστημική λύση.

Λέγεται πολύ συχνά, ότι η οικονομία πάσχει από κατάθλιψη. Θεωρώ ότι αυτή η διάγνωση δεν είναι σωστή. Η οικονομία δεν παρουσιάζει συμπτώματα κατάθλιψης, αλλά είναι μανιοκαταθλιπτική. Οφείλουμε πάντοτε να αντιμετωπίζουμε την οικονομία ως έναν ολόκληρο κύκλο και όχι ως μέρος αυτού. Η οικονομία έχει την τάση σε εποχές ευημερίας να αποκτά μανίες και σε κακές εποχές να πέφτει σε κατάθλιψη. Και εάν θέλουμε να βρούμε το θάρρος να δημιουργήσουμε μία υγιή οικονομία, πρέπει να ασχοληθούμε, πρωτίστως, με τις ψυχοπνευματικές διαταραχές της και όχι μόνο με τα συμπτώματα κατάθλιψης. Εάν ασχοληθούμε μόνο με την κατάθλιψη είναι σαν να προσπαθούμε να θεραπεύσουμε έναν αλκοολικό αντιμετωπίζοντας μόνο τα hangover του.

Σήμερα δεν είναι η απουσία ανάπτυξης που πνίγει την οικονομία. Υπήρξε αρκετή ανάπτυξη, άλλωστε στο παρελθόν, τον καιρό της μανίας. Γιατί; Αυτό που σκοτώνει τις οικονομίες των δυτικών χωρών, απειλώντας με χρεοκοπία ολόκληρο το σύστημα, δεν είναι οι αργοί ρυθμοί ανάπτυξης -η κρίση εμφανίστηκε εν μέσω μιας περιόδου υψηλών, γενικότερα, ρυθμών ανάπτυξης- παρά είναι ο μεγάλος όγκος χρέους. Το χρέος ήταν μεγάλο και σε αρκετές χώρες δημιουργήθηκε ακριβώς επειδή επιδιώξαμε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από εκείνους που οι οικονομίες είναι σε θέση να παράγουν. Πραγματικά, το υψηλό δημοσιονομικό έλλειμμα επιφέρει, συχνά, ταχύτερη οικονομική ανάπτυξη, αλλά το εν λόγω φάρμακο έχει πλέον εξαντληθεί. Οι φαινομενικά απύθμενες πηγές χρέους έχουν στερέψει και πρέπει να «αποτοξινώσουμε» το σύνολο του δυτικού πολιτισμού από αυτό το εξαιρετικά εθιστικό φάρμακο που αποκαλείται χρέος. Πολύ σύντομα, ακόμα και παραδοσιακά ισχυρές οικονομίες θα βρεθούν με μικρά αποθέματα χρημάτων που διατίθενται στο χρέος.

Οι αργοί ρυθμοί ανάπτυξης κατέδειξαν, απλώς, πώς η στρατηγική αντιμετώπισης του χρέους που εφαρμόσαμε θεμελιώθηκε πάνω στην αρχή της υψηλής και σταθερής οικονομικής ανάπτυξης. Οταν η ανάπτυξη κλυδωνίζεται, το ίδιο θα συμβεί και στις οικονομίες μας. Η ανάπτυξη έπαψε να θεωρείται ευπρόσδεκτο, αλλά όχι σημαντικό αποτέλεσμα της «δημοκρατίας» των αγορών. Μετατράπηκε σε εκ των ων ουκ άνευ στοιχείο της «δημοκρατίας» των αγορών. 

Χωρίς ανάπτυξη, θα καταρρεύσουν οι αγορές; Χωρίς ανάπτυξη, οι δημοκρατίες θα γίνουν εθνικιστικές; Χωρίς ανάπτυξη, θα μετατραπούμε σε βαρβάρους; Τι είδους σύστημα δημιουργήσαμε τελικά που εξαρτάται τόσο πολύ από την ανάπτυξη;

Το κρυφο μνημονιο μενει ανεγγιχτο

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΤΕΤΡΑΔΗ 

Η χώρα βαδίζει προς την κρίσιμη μέρα των εκλογών έχοντας καλυμμένο κάτω από το τραπέζι το σημαντικότερο ζητούμενο για το μέλλον της.

Οι πολιτικές παρατάξεις έχουν επικεντρωθεί από την αρχή σε έναν αγώνα με επίκεντρο το μνημόνιο των κακών ξένων και τον μπαμπούλα της δραχμής,ενώ υποβαθμίζουν ή δεν ασχολούνται καθόλου με τις αιτίες της σημερινής δυστυχίας και της αυριανής καταστροφής,που είναι ζωντανές,έχουν ονοματεπώνυμο και έχουν και τρόπο να αντιμετωπιστούν.

Η κάθαρση,όμως,από αυτές τις αιτίες και το γιάτρεμα από τη σαπίλα τους έχουν καθηλωθεί από τον τρόπο που το πολιτικό σύστημα βλέπει τους ενόχους,φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της λαίλαπας,που έχει πέσει πάνω στα κεφάλια των πολιτών.Οι οποίοι όχι μόνο παραμένουν ακαταδίωκτοι,αλλά συνεχίζουν να συμμετέχουν στα παιχνίδια της εξουσίας,διεκδικώντας μάλιστα και την επανεκλογή τους στη διακυβέρνηση αντί να κρύβονται από ντροπή και φόβο!

Καμμία κυβέρνηση,όμως, δεν θα μπορέσει να αλλάξει τίποτε προς όφελος των πολιτών αν δεν διαλύσει το υπάρχον φοροεισπρακτικό σύστημα με όλους όσους το αποτελούν.Γιατί ενας από τους βασικούς λόγους πού σφάζονται μισθοί,συντάξεις,αποδοχές και επιδόματα του λαού,αλλά και που δεν πληρώνονται τα οφειλόμενα από το κράτος σε όλους τους πολίτες είναι η άρνηση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού να κάνει τη δουλειά ,για την οποία πληρώνεται,έστω και περικομμένα,από το υστέρημα τώρα του κόσμου.Καί η δειλία του πολιτικού συστήματος να συγκρουστεί με αυτή τη συντεχνία.

Ο λαός υποχρεώνεται σε μια απάνθρωπη αφαίμαξη γιατι,όπως αποκαλυπτικά είπε ο ένας από τους δημίους του, τέως υπουργός Φ Σαχινίδης  καιρό πρίν τις εκλογές «δεν έχουμε τα απαραίτητα έσοδα εξ αιτίας της αδυναμίας του εισπρακτικού μηχανισμού»!Δέν μας είπε,όμως ποιός προίσταται του μηχανισμού.Ποιός είναι ο υπεύθυνος,πού πρέπει να διωχθεί για την άρνησή του να λειτουργήσει τον μηχανισμό.Και με ποιο θράσος αποδέχεται την απιστία των υφισταμένων του σαν ανεύθυνος,ενώ έχει διοικητική και ποινική ευθύνη!

Τα έσοδα αυτά,τα κλέβει έτσι ανεύθυνα και ατιμωρητί ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών από τις τσέπες των μισθωτών,συνταξιούχων,αέργων και πραγματικών αναπήρων κάθε μήνα,γιατί,όπως ανερυθρίαστα είπε σε συνένευξή του ο προηγούμενος εγκληματίας του λαού Γ Παπακωνσταντίνου «αφού δεν μπορούμε να τα πάρουμε από όλους τα παιρνουμε από αυτούς πού βρίσκουμε πιο εύκολα»!

Καί δεν βρέθηκε κανένα χέρι πολίτη να τον χαστουκίσει εκείνη τη στιγμή για την αναισθησία και την ιταμότητά του.Όπως δεν εχει βρεθεί και κανένα χέρι να περάσει χειροπέδες σε όλο αυτό το αληταριό,πού παριστάνοντας τους κυβερνήτες,καλοπερνάει τρώγοντας από το υστέρημα του λαού,κλέβοντάς τον με την ασυδοσία της παραγωγής ανήθικων νόμων από την κρεατομηχανή της Βουλής.

Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα με το μνημόνιο,το έχω πεί και γράψει χίλιες φορές.Το μνημόνιο είναι το αποτελεσμα.Και είναι η κολυμπήθρα, μέσα στην οποία ξεπλένονται οι εγχώριοι απατεώνες, όσοι με τη μορφή υπουργών,υφυπουργών,γραμματέων,συμβούλων,διοικητών,συνδικαλιστών,επίορκων υπαλλήλων,δημάρχων,δημοτικών αξιωματούχων, διασπαθίζουν το δημόσιο χρήμα επί χρόνια και συνεχίζουν να το κάνουν ανενόχλητοι.Κλέβουν τους αδύναμους με πρόσχημα την οικονομική δυσπραγία του δημοσίου και παραμένουν σχετικά αλώβητοι στο στάτους τους!

Πίσω από το μνημόνιο είναι η νομιμοποίηση της βρωμερής διαπλοκής υπουργών, βουλευτών,  νομαρχών περιφερειαρχών , διοικητών, δημάρχων,συμβούλων, μηχανικών,γιατρών,φαρμακοποιών, δημοσιογράφων, δικηγόρων, υπαλλήλων, πού σπατάλησαν και σπαταλάνε ακόμα ατιμώρητοι το δημόσιο χρήμα, αυτό που οι κλέφτες υπουργοί παίρνουν κάθε μήνα από τις τσέπες των μισθωτών,των συνταξιούχων, των αέργων και των πραγματικά αναπήρων για να πληρωθεί το τίμημα της δικής τους ανικανότητας!

Πίσω από το μνημόνιο είναι η θεατρική αποκάλυψη μιάς παρονυχίδας από τις κομπίνες και τις απάτες με το δημόσιο χρήμα για μαϊμού παροχές με αντίτιμο ψήφους και οπαδούς.

 

Το μνημόνιο είναι η ουσιαστική τους ατιμωρησία από ένα σύστημα που είναι διαλυμένο και απρόθυμο,με άλλοθι το μνημόνιο!

Η άρνηση των πολιτικών παρατάξεων,που θα μπορούσαν να ξεκαθαρίσουν αυτό το σιχαμερό κράτος ,να αρθρώσουν μία λέξη γιαυτό ,είναι ο θρίαμβος του μνημόνιου.Και η διαιώνησή του.

Πίσω από το μνημόνιο είναι το ξέπλυμα των φοροφυγάδων ανάμεσα στους ελεύθερους επαγγελματίες,που εξακολουθούν ανενόχλητοι να μη συμμετέχουν στα φορολογικά βάρη,με αποτέλεσμα να πληρώνουν και το δικό τους μερίδιο οι μισθωτοί, συνταξιούχοι,άνεργοι και ανάπηροι!

Πίσω από το μνημόνιο είναι οι εργοδότες,που έχουν εξασφαλίσει από τους εγκληματίες πολιτικούς τέτοιους νόμους ώστε να πληρώνουν τους εργαζόμενους με τα φτηνότερα μεροκάματα του ευρωπαίκού νότου,διατηρώντας την αξία για τα προϊόντα που παράγουν στα ίδια περίπου ύψη πού ήταν και πρίν.

Πίσω από το μνημόνιο είναι οι Έλληνες τραπεζίτες,πού σώρευσαν δισεκατομμύρια κέρδη την τελευταία δεκαετία,χωρίς να έχουν εκτεθεί σε ομολογιακούς κινδύνους όπως οι ξένοι συνάδερφοί τους (με δύο μονο εξαιρέσεις μεσαίου μεγέθους) και ζούν πλουσιοπάροχα,χωρίς να συνεισφέρουν στις τράπεζες από τις περιουσίες που κέρδισαν!Περιμένοντας να χρεωθεί ο λαός τα νέα δάνεια που θα τους δοθούν για να στηρίξουν τις τράπεζές τους!

Πίσω από το μνημόνιο είναι όλοι οι κλέφτες και απατεώνες μεσάζοντες,πού με τους κάθε είδους προμηθευτές του δημοσίου ροκάνιζαν και ροκανίζουν ακόμα ανενόχλητοι το δημόσιο χρήμα,υπερτιμολογώντας τις υπηρεσίες και τις εργασίες – όταν παρεχουν οι υπηρεσίες και εργασίες – ή πουλώντας  αέρα κοπανιστό μόνο και μόνο για να μοιραστούν με επίορκους υπαλλήλους αυτά που καλούνται να πληρώνουν κάθε λίγο οι μισθωτοί ,συνταξιούχοι,άνεργοι και ανάπηροι από τους πολίτες.

Πίσω από το μνημόνιο είναι οι αντικοινωνικές συντεχνίες και τα συνδικάτα,που ρουφάνε ακόμα επιδόματα από την πίσω πόρτα,και πού διατηρούν αλώβητα τα πολλαπλάσια έσοδά τους από ένα διεφθαρμένο σύστημα,που τους τάϊζε για να μπορεί να μοιράζεται μαζύ τους τη νομή της εξουσίας.Την ώρα που ο λαός σφαγιάζεται στο βωμό της κατάρρευσης των κρατικών εσόδων.

Το μαγικό χάπι της Ελληνικής Δημοκρατίας

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Γιάννη Κομίνη

Επικ. Καθ. Τμ. Φυσικής Παν. Κρήτης

Πριν μπω στο κυρίως θέμα θα ήθελα να κάνω μερικά παρενθετικά σχόλια. Βρίσκω εκνευριστική την εκκωφαντική σιγή των "ανθρώπων του πνεύματος" για τα τεκταινόμενα στη χώρα αυτή. Και γω προτιμώ ασύγκριτα περισσότερο να συνεχίσω απερίσπαστος να κάνω την έρευνά μου στην κβαντική φυσική, ή να μελετήσω το εξαιρετικό βιβλίο για τη νευροφυσιολογία της μνήμης (του Καντέλ) που τώρα έχω στα χέρια μου, από το να συγχυστώ ασχολούμενος με τον κάθε ανεπάγγελτο πολιτικό που καθημερινά βυθίζει τη χώρα αυτή στο χάος. Οντας εν πτήσει όμως, δυσκολεύομαι να αφαιρεθώ από ένα ωραίο βιβλίο όταν το αεροπλάνο εκτελεί ελεύθερη πτώση και στο πιλοτήριο βρίσκεται πλανόδιο τσίρκο.

Επίσης βρίσκω εκνευριστικό το θολό και επιτηδευμένα "ακαδημαϊκό" λόγο πολλών εκ των "ανθρώπων του πνεύματος" που μιλούν. Και γω μπορώ να γράψω "ακαδημαϊκά", δηλαδή αντί να πω "τα ελληνικά μέσα μαζικής αποχαύνωσης έχουν τεράστια ευθύνη για την κατάρρευση της χώρας γιατί είναι κομμάτι του παρακράτους που κυβερνάει", να πω "η τέταρτη εξουσία είναι αμφίβολο αν στάθηκε επαρκώς στο ύψος της αποστολής της τις τελευταίες δεκαετίες κοσμογονικών αλλαγών στο πολιτικό γίγνεσθαι της πατρίδος".

Επειδή όμως δεν είναι ώρα για ακαδημαϊκή μπουρδολογία, ας συγχωρέσει ο αναγνώστης την οξύτητα του λόγου μου. 

Ναι, υπάρχει το γκρι, αλλά υπάρχει και το μαύρο και το άσπρο. Και το μαύρο θα το πω μαύρο και όχι γκρι, και το άσπρο θα το πω άσπρο, και όχι γκρι. Επίσης δεν είμαι ο νόμιμος εκπρόσωπος καμίας πνευματικότητας. Θεωρώ ότι έχω την κοινή λογική και ένα ξεκάθαρο τρόπο σκέψης, τον οποίο επιθυμώ να μοιραστώ από αυτό το βήμα, που βρίσκω ιδιαίτερα πρόσφορο και οξυδερκές, και το οποίο μου δίνεται, επειδή απλά το ζήτησα. Στο δια ταύτα τώρα. 

Στην επιστήμη λένε ότι το μυστικό είναι να κάνει κανείς τις σωστές ερωτήσεις...

Εχουμε συλλογική ευθύνη, κυρίως απέναντι στις επόμενες γενιές, που επιλέγουμε ως κυβερνήτες ανίκανους απατεωνίσκους;
Ποια ήταν η πολιτική επιλογή της σπατάλης του βάρους που φόρτωσαν στο μέλλον οι "εκσυγχρονιστικές δυνάμεις" της  Ελληνικής Δημοκρατίας;
Εφτιαξαν ένα λειτουργικό κράτος για να θέλει όλη η Νοτιο-Ανατολική Ευρώπη και όχι μόνο να έρθει να επιχειρήσει εδώ; 

Εφτιαξαν τα καλύτερα πανεπιστήμια για να θέλει όλη η ΝΑ Ευρώπη και όχι μόνο να έρθει να σπουδάσει εδώ; 

Εφτιαξαν τα καλύτερα νοσοκομεία για να θέλει όλη η ΝΑ Ευρώπη και όχι μόνο να έρθει να γιατρευτεί εδώ;

Εφτιαξαν κάτι με σοβαρή θεμελίωση για να αποδίδει σε βάθος χρόνου;

Ποιο σχέδιο εκπόνησαν όλοι οι σοβαροφανείς λαοπλάνοι για να θεμελιώσουν το μέλλον της νέας γενιάς όταν τόσα χρόνια, παρέα με τους εκπροσώπους των "ανεξάρτητων" μέσων μαζικής αποχαύνωσης, λικνίζονταν στα γκαλά της Ηρώδου Αττικού γιορτάζοντας τη "δημοκρατία"; Με ποιο όραμα προσπαθούν τώρα, μέσα στη λαίλαπα της "προσαρμογής", να εμπνεύσουν τη νέα γενιά που αντικρίζει μια διαλυμένη χώρα και ένα εμφυλιακό χάος;

Τι ρόλο παίζουν όλοι αυτοί οι "θεσμοί" του "δημοκρατικού" πολιτεύματος που φτιάχτηκαν για να θεατρινίζουμε, να τσουγκρίζουμε τα πασχαλινά αυγά και να οσφραίνουμε τα ευχέλαια των αμέτρητων ορκωμοσιών αιώνιας πίστης στο παρακράτος;

Με πόσα διαφορετικά κοστούμια πρέπει να μασκαρευτούν οι ίδιοι πολιτικοί θεατρινίσκοι μέχρι να καταλάβουμε ότι πρόκειται για τις ίδιες ανεπάγγελτες μαριονέτες; Πόσο αφελείς μπορούμε να είμαστε για να μας αποπλανούν με το ακατάσχετο "θεσμικό" ψευτολόγιο από το βήμα που "αφιλοκερδώς" τους παρέχουν οι ευπατρίδες καναλάρχες;

Τι ρόλο παίζουν όλοι οι "επιφανείς" οικονομολόγοι, πανεπιστημιακοί καθηγητές της επιστήμης της εκδούλευσης (προερχόμενοι κυρίως από μη κατευθυνόμενα κέντρα ελεύθερης οικονομικής σκέψης, όπως το Λονδίνο), που επιστρατεύονται εντέχνως και επικαλούνται την έξοδο από την ευρωζώνη και τη βορειο-αφρικανική απομόνωση της χώρας στα μιντιακά τραπεζάκια δημοκρατικής διαβούλευσης/αποβλάκωσης;

Μήπως οι μιντιακοί παραμορφωτές της κοινής γνώμης φέρουν τη μισή ευθύνη της κατάρρευσης γιατί σκόπιμα αποχαύνωσαν ένα ολόκληρο λαό με τις ασυναγώνιστα χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες που προσέφεραν επί δεκαετίες;
Τι ρόλο παίζουν όλοι αυτοί που εντέχνως εισάγουν στο δημόσιο διάλογο το δίλημμα ευρώ ή δραχμή; 

Μπορώ να το θέσω το δίλημμα διαφορετικά: θέλετε πρώτη ξένη γλώσσα στα σχολεία των παιδιών σας να είναι τα γαλλικά ή τα λιβυκά;  Και αλλιώς: προτιμάτε οι τύχες σας να ορίζονται μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια του δυτικού πολιτισμού, με όλα τα προβλήματα που αυτή έχει, αλλά όπου οι πόλοι εξουσίας είναι διεσπαρμένοι, ή μέσα στην ελληνική "οικογένεια" της ανατολίας, όπου οι πόλοι εξουσίας είναι συγκεντρωμένοι σε μια διεφθαρμένη παρέα "εθνοπατέρων";

Μήπως, λέω μήπως και μακάρι να μην ισχύει, έχουμε πάρει ήδη (υπογείως) την κόκκινη κάρτα και το μιντιακό παρακράτος επιχειρεί να μας πείσει με τη μέθοδο της αυθυποβολής για την ευδαιμονία της βορειο-αφρικανικής δραχμής για να μην υποστεί τις συνέπειες της καταστροφής;

Που είναι τόσο καλά κρυμμένη η δημόσιο-υπαλληλική ελίτ της Ελληνικής διπλωματίας; Είναι η αόρατη δύναμη που έχει εξαντλήσει την εφευρετικότητά της στις απειλές εξόδου από το ευρώ; Μήπως και τρομάξουν οι διευθυντάδες της Siemens ότι θα χάσουν τις αστακο-μακαρονάδες στη Βουλιαγμένη ή τις παέλια στην Ιμπιζα;

Ποιος θα ανοικοδομήσει τη νεοελληνική Δρέσδη; Οι "Ελληνάρες μάγκες" και οι φίλοι τους που χόρευαν τα ζεϊμπέκικα μετά από κάθε μίζα εκατομμυρίων;

Ποιες είναι οι δημιουργικές προτάσεις; Ποιο ακριβώς είναι το αναπτυξιακό όραμα; Να στρώσουμε τη Θεσσαλία με φωτοβολταϊκά; Να βιδώσουμε μια ανεμογεννήτρια πάνω στα αυτοκίνητά μας; Να φτιάξουμε μερικά μεταπτυχιακά προγράμματα ειδίκευσης στον πολιτικό κομπογιαννιτισμό; Να επενδύσουμε στη γεωπονία, μήπως ανακαλύψουμε κάποιο δέντρο που παράγει ευρώ; Να διαφημίσουμε στο Wall Street Journal όλα τα ενδελεχώς μελετημένα επιχειρήματα για τη δημιουργία ενός αφρικανικού ομόλογου;

Παρασιτικός καπιταλισμός

Του ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΛΙΤΣΗ

Για να λύσεις ένα πρόβλημα προϋπόθεση είναι να το κατανοήσεις. Και το πρόβλημα της χώρας δεν είναι το χρέος. Η υπερχρέωση του κράτους είναι εκδήλωση του προβλήματος. Το πρόβλημα είναι το μοντέλο του παρασιτικού καπιταλισμού.

Μελέτη της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (2011) δείχνει ότι ο δανεισμός των ελληνικών νοικοκυριών είναι μικρότερος από τον μέσο όρο 18 ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών (65% έναντι 94% του ΑΕΠ), όπως και των επιχειρήσεων (65% έναντι 126%). Αντιθέτως, το ελληνικό κράτος είναι καταχρεωμένο. 

Το ελληνικό παράδοξο εξηγείται: Το κράτος έπαιρνε το ρίσκο του δανεισμού και εκχωρούσε στους «πελάτες» το προϊόν του, με τη μορφή της προσόδου με κρατική εγγύηση. Δανειζόταν για να τροφοδοτεί τη συνολική ζήτηση και να κινείται η οικονομία χωρίς να υποχρεωθεί σε μεταρρυθμίσεις, δημιουργία ισχυρών παραγωγικών δομών, βελτίωση παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Δανειζόταν για να διαιωνίζεται η καθυστέρηση και να ευημερούν τα παρασιτικά κοινωνικά συμφέροντα που διαπλέκονταν με το πολιτικό σύστημα. Ουσιαστικά, το κράτος χρηματοδοτούσε την οικονομική μεγέθυνση εμποδίζοντας την ανάπτυξη. 

Δημοκρατικά και συναινετικά, το κρατικό έλλειμμα (συν)κάλυπτε το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Ετσι δημιουργήθηκε η ελληνική φούσκα. 

Φούσκα μικρών δήθεν επιχειρήσεων, επί το πλείστον εκτός αλυσίδας παραγωγής - ένα αρχιπέλαγος από βιτρίνες με εισαγόμενα καταναλωτικά είδη. Φούσκα ξενοδοχείων, που ίσως δεν έβγαλαν κέρδη από τη λειτουργία τους όσο από την υπερτιμολόγηση της κατασκευής τους. Φούσκα κρατικοδίαιτων δήθεν επιχειρήσεων δημοσίων έργων και κυρίως προμηθειών - φυτώρια της συναλλαγής του πολιτικού συστήματος. Φούσκα ανομίας και διαφθοράς. Φούσκα κρατικών μηχανισμών απορρόφησης της «πελατείας», σε διαχρονική αντιστάθμιση της συστημικής ανικανότητας παραγωγής επαρκών, βιώσιμων θέσεων εργασίας.