"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η Πλάκα απειλείται ξανά 35 χρόνια μετά την αναγέννησή της



Τι οδήγησε την Πλάκα στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 στην παρακμή;  Η απληστία, η αδιαφορία, ή η ανοησία;  


Η απάντηση είναι δύσκολη, ακόμα και για όσους έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή στη σκιά της Ακρόπολης. Εκεί όπου οι απόψεις συγκλίνουν είναι στο τι οδήγησε στη σταδιακή αναγέννηση της ιστορικής αυτής γειτονιάς στις δεκαετίες που ακολούθησαν: τα διατάγματα προστασίας της Πλάκας έκλεισαν μαγαζιά, έβαλαν περιορισμούς, έσωσαν κτίρια από την κατεδάφιση και τελικά διέσωσαν στο μεγαλύτερό της τμήμα ένα από τα ελάχιστα -στην Ελλάδα- ενιαία αστικά σύνολα του παρελθόντος.  


Σήμερα, η περιοχή απειλείται για ακόμα μια φορά από σειρά ρυθμίσεων που προτείνει το υπουργείο Περιβάλλοντος. Αραγε αυτή τη φορά για ποιο λόγο;


Οταν στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο νομοθέτης επιχείρησε να παρέμβει στις ιστορικές γειτονιές του κέντρου της πρωτεύουσας (προεδρικό διάταγμα «Περί χαρακτηρισμού ως παραδοσιακού τμήματος της πόλεως των Αθηνών, 21.9.1979), η Πλάκα έδειχνε σαφή σημάδια παρακμής. Είχε προηγηθεί μια δεκαετία «άλωσης» της περιοχής από κάθε είδους τουριστικές επιχειρήσεις, όπως τις εννοούσε η εποχή: από ταβέρνες έως ντισκοτέκ, με φωτεινές επιγραφές, «κράχτες», πόρνες και τσολιάδες. 


Οι πρώτοι που έφυγαν ήταν οι κάτοικοι. Ο Διονύσης Ζήβας ήταν επικεφαλής των επιστημονικών ομάδων, που εκπόνησαν τη Μελέτη Παλαιάς Πόλεως Αθηνών και τη Μελέτη Αντιμετώπισης Προβλημάτων Πλάκας, στις οποίες βασίστηκε το προεδρικό διάταγμα. «Η Πλάκα είχε 90 βραδινά κέντρα διασκέδασης. Το 50% των κατοίκων είχε φύγει, οι μόνοι που έμεναν εκεί ήταν... όσοι δεν μπορούσαν να φύγουν», εξηγεί. «Το 1973 μας ανατέθηκε από την τότε Γενική Διεύθυνση Οικισμού η πρώτη μελέτη για την περιοχή. Η μελέτη παραδόθηκε το 1974 και έμεινε στα συρτάρια για 2-3 χρόνια μέχρι που την ανέσυρε ο Στέφανος Μάνος, τότε υφυπουργός Οικισμού. Μας κάλεσε και μας ζήτησε να εκπονήσουμε ένα σχέδιο δράσης για τη σωτηρία της περιοχής. Τον Ιανουάριο του 1979, το σχέδιο τέθηκε σε εφαρμογή».


Η παρέμβαση στην Πλάκα ξεκίνησε το 1979 και ήταν πρωτοποριακή ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα. 


Το πρώτο διάταγμα αφορούσε την πεζοδρόμηση της Πλάκας. Στη συνέχεια, το ένα προεδρικό διάταγμα ακολούθησε το άλλο, αντιμετωπίζοντας επιμέρους ζητήματα, από τις άδειες έως τις πινακίδες. Η Πλάκα ανακηρύχθηκε παραδοσιακός οικισμός ως σύνολο, ενώ περίπου 550 κτίριά της κρίθηκαν διατηρητέα με μεμονωμένες αποφάσεις. Το τελευταίο από τα διατάγματα προστασίας της Πλάκας θεσπίστηκε το 1993.


«Η Πλάκα είναι η πρώτη περιοχή της χώρας στην οποία εισήχθη από τον Στέφανο Μάνο η έννοια των χρήσεων γης» λέει ο Γιάννης Μιχαήλ, αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού. «Χαρακτηριστικό της αποφασιστικότητας της Πολιτείας να εφαρμόσει τον νόμο είναι ότι το 1983 έκλεισαν σε μία ημέρα 42 κέντρα διασκέδασης! Μέσα στις επόμενες δεκαετίες ο πληθυσμός σιγά σιγά επέστρεψε και η περιοχή απέκτησε ανθρώπινο πρόσωπο».


Για να μην κλείσουν άμεσα όλα τα εστιατόρια και οι καφετέριες στην Πλάκα, η νέα νομοθεσία περιείχε μια μεταβατική ρύθμιση: 


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΧΜΟΥΤΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 139+1 παράνομα τζαμιά - βόμβες σε όλη τη χώρα


Η επίθεση με καλάσνικοφ στην πρεσβεία του Ισραήλ την περασμένη εβδομάδα συνέβη μόλις δύο 24ωρα μετά τις καθησυχαστικές δηλώσεις ότι δεν έχουν εντοπιστεί τζιχαντιστές στην Ελλάδα.

Ωστόσο, οι αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους έχουν στη διάθεσή τους στοιχεία για πρόσωπα και «κέντρα» που αναπτύσσουν δραστηριότητα στην Ελλάδα, υπό την κάλυψη μουσουλμανικού θρησκευτικού μανδύα. Ειδικότερα, έχουν εντοπιστεί και χαρτογραφηθεί περίπου 140 παράνομα τζαμιά, τα οποία δεν εξυπηρετούν πάντοτε τις ανάγκες απλών μουσουλμάνων πιστών, αλλά ελέγχονται από οργανώσεις, διασυνδεδεμένες με φονταμενταλιστικά κέντρα της Ασίας.

Μεγάλος αριθμός παράνομων (χωρίς άδεια λατρευτικού χώρου) κέντρων μουσουλμανικής λατρείας (γύρω στα 30) είναι διασπαρμένα στα δυτικά προάστια της Αθήνας, στο Μοσχάτο, στον Νέο Κόσμο, αλλά και στις μεγάλες πόλεις της χώρας (Πειραιάς, Θεσσαλονίκη κ.α.). Μερικά από αυτά λειτουργούν υπό τη σκέπη καθ' όλα νόμιμων Νομικών Προσώπων, όπως το Αραβοελληνικό Μορφωτικό και Πολιτιστικό Κέντρο, που ιδρύθηκε το 2008, με έδρα το Μοσχάτο (Κύπρου 2).

Στα εγκαίνιά του παραβρέθηκαν ο πρέσβης της Σαουδικής Αραβίας, του Ιράν, αρκετοί ιμάμηδες διάφορων μουσουλμανικών κρατών, καθώς και αποστολές εκπροσώπων μουσουλμανικών οργανώσεων από όλη την Ευρώπη. Το κέντρο έχει συνολικό εμβαδόν 2.000 τ.μ., μέσα στο οποίο λειτουργεί άτυπο τζαμί, με δυνατότητα να υποδέχεται έως 3.000 άτομα. Συνεπώς, η Αθήνα διαθέτει ουσιαστικά τέμενος εδώ και οκτώ χρόνια.

Η χρονική στιγμή εκδήλωσης της επίθεσης (μία ημέρα μετά τον θάνατο του Παλαιστίνιου Ζιάντ Αμπού Εΐν, μέλους του υπουργικού συμβουλίου της Παλαιστινιακής Αρχής υπό τον πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς και αρμοδίου για το ζήτημα των ισραηλινών οικισμών) ενισχύει το σενάριο αυτοδίκαιης «εκδικητικής ενέργειας» εκ μέρους ακραίων κύκλων (χωρίς τη συγκατάθεση της παλαιστινιακής ηγεσίας), ενώ δεν αποκλείεται η επίθεση να έχει χαρακτηριστικά προβοκάτσιας από κέντρα που θα επιθυμούσαν να δημιουργήσουν ρήγμα στις σχέσεις Ελλάδας - Ισραήλ ιδιαίτερα στη παρούσα φάση ενίσχυσης της ενεργειακής συνεργασίας από κοινού με την Κύπρο, όπως η Τουρκία.

Σε κάθε περίπτωση, η πιθανότητα εμπλοκής «μουσουλμανικού» παράγοντα στην επίθεση εναντίον της ισραηλινής πρεσβείας αξιοποιείται (με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία) από τις αρμόδιες υπηρεσίες ως πρόσθετο στοιχείο μαζί με το οπτικό υλικό, για τον εντοπισμό των δραστών. Παράλληλα με τις έρευνες προς την κατεύθυνση της εγχώριας τρομοκρατίας (με τα στοιχεία να δείχνουν την οργάνωση Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών), η Αντιτρομοκρατική ψάχνει και σε άλλες κατευθύνσεις και εστιάζει τις έρευνες στη συγκέντρωση στοιχείων από τη λειτουργία παράνομων κέντρων μουσουλμανικής λατρείας, καθώς ο αριθμός τους παρουσιάζει τελευταία αυξητική τάση, λόγω της ραγδαίας αύξησης του ρεύματος των παράνομων μεταναστών στη χώρα μας.


Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν σε πρόσφατη ημερίδα (28/11/14) του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ), με θέμα «Δημογραφικό - Μετανάστευση - Ισλάμ σε Ελλάδα και Ευρώπη», (φιλοξενήθηκε στο Αμφιθέατρο «Γιάννος Κρανιδιώτης» του ΥΠ.ΕΞ.), πολλά από τα παράνομα κέντρα μουσουλμανικής λατρείας έχουν ευθείες διασυνδέσεις με εξτρεμιστικά κέντρα, και ειδικότερα με τη γνωστή Μουσουλμανική Αδελφότητα, που ενεργεί σε ολόκληρο τον κόσμο.  

Η Μ.Α. λειτουργεί ως παγκόσμια πλατφόρμα, μέσω ενός πολύπλοκου δικτύου οργανώσεων, το οποίο σχετίζεται με φιλανθρωπικά, θρησκευτικά, αλλά και ακαδημαϊκά κέντρα του Ισλάμ, δρώντας παράλληλα με υπάρχουσες νόμιμες δομές. Το μοντέλο αυτό υπαγορεύεται από το γεγονός ότι σε πολλές κυβερνήσεις-χώρες διώκεται ως συνωμοτική οργάνωση.

Στην εισήγησή του με θέμα «Οι μετανάστες ως μέσο άσκησης επιρροής από ξένες χώρες στην Ελλάδα», ο ερευνητής Ιωάννης Μιχαλέτος παρέθεσε εντυπωσιακά στοιχεία για τη δραστηριότητα παρόμοιων οργανώσεων στη χώρα μας:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο αθέατος πόλεμος των διοδίων



Ενας αθέατος πόλεμος με όπλο... τους πομποδέκτες έχει ξεσπάσει εδώ και μια διετία ανάμεσα στις κοινοπραξίες που διαχειρίζονται τους αυτοκινητόδρομους. 


Αιτία, οι «όροι συνεργασίας» ανάμεσα στα συστήματα διοδίων και ιδίως το ποσοστό των εισπράξεων που θα πρέπει να αποδίδει ο ένας ιδιώτης στον άλλο.


Την ευθύνη για το σύστημα θα έπρεπε να είχε το Δημόσιο, το οποίο λάμπει διά της απουσίας του. Γεγονός που ευνοεί την Αττική Οδό, που έχει διανείμει μισό εκατομμύριο πομποδέκτες και θα διευρύνει τα κέρδη της κάθε φορά που ένας πομποδέκτης της περνά από τα διόδια των υπολοίπων. Ολα αυτά δύο χρόνια μετά την προθεσμία που έθετε η κοινοτική οδηγία για την έναρξη της διαλειτουργικότητας.
 
Ας ξεκινήσουμε με τους αριθμούς. 


Πόσοι πομποδέκτες «κυκλοφορούν» σήμερα στους ελληνικούς δρόμους;  


Το e-pass της Αττικής Οδού που ξεκίνησε πριν από μια δεκαετία μετρά ήδη 501.658 συνδρομητές. Ακολουθεί το fast pass (Νέα Οδός), που ξεκίνησε πριν από δύο χρόνια και μετρά ήδη 45.000 συνδρομητές. Επεται το O-pass (Ολυμπία Οδός), που ξεκίνησε το 2009 έχει 22.370 συνδρομητές. Το e-way (Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου) που ξεκίνησε το 2010 έχει 19.450 συνδρομητές και τέλος το Γέφυρα e-pass (Γέφυρα Α.Ε.) που ξεκίνησε το 2005 και έχει 4.367 συνδρομητές. Οι κοινοπραξίες Μορέας και Κεντρική Οδός δεν έχουν δικούς τους πομποδέκτες, αλλά εξυπηρετούνται από το e-pass και το fast pass αντίστοιχα. Ενώ τα διόδια της Εγνατίας και του Ακτίου είναι χωρίς πομποδέκτη.


Σύμφωνα με την Οδηγία 2004/52/ΕΚ, με την οποία η Ελλάδα εναρμονίστηκε το 2007, τα διόδια στη χώρα μας θα έπρεπε να είναι πλήρως διαλειτουργικά την 1.1.2013. Κανονικά, για να εφαρμοστεί η διαλειτουργικότητα έπρεπε το Δημόσιο να λειτουργήσει ένα ηλεκτρονικό σύστημα, το οποίο θα είναι σε απευθείας επικοινωνία με όλα τα συστήματα διοδίων (για να ανταλλάσσει στοιχεία για διελεύσεις και χρεώσεις). Επιπλέον το Δημόσιο έπρεπε να ορίσει και ένα ποσοστό προμήθειας το οποίο θα αποδίδει ο ένας ιδιώτης στον άλλο.
 

Το Δημόσιο όμως δεν έκανε τίποτα, πέρα από το να συστήσει προ διετίας... μια Επιτροπή Διαλειτουργικότητας. Ετσι η Αττική Οδός (συν τον Μορέα), η Ολυμπία Οδός (από το 2008), η Γέφυρα και ο Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου (από το 2012) συμβλήθηκαν μεταξύ τους, κάνοντας τα διόδιά τους διαλειτουργικά. Απομένει η Νέα Οδός (και μέσω αυτής και η Κεντρική Οδός). «Το σημερινό σύστημα είναι ανοιχτό και μπορεί να δεχθεί τους πομποδέκτες των άλλων αυτοκινητοδρόμων», λέει ο κ. Κώστας Παπανδρέου, διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας λειτουργίας της Ολυμπίας Οδού. «Αν πάντως αποφασίσει το Δημόσιο να δημιουργήσει το δικό του σύστημα, τότε το υφιστάμενο μπορεί να αξιοποιηθεί ως “υποσύστημα”».

Γιατί δεν συμμετέχει η Νέα Οδός στο κοινό λειτουργικό σύστημα; 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: To ΕΚΑΒ σβήνει στην εντατική!


Ασθενοφόρα-ερείπια, που έχουν γράψει πάνω από 450.000 χιλιόμετρα στο κοντέρ και μπαινοβγαίνουν στο συνεργείο ή μένουν ακινητοποιημένα γιατί δεν υπάρχουν χρήματα για βενζίνη, εξαντλημένοι διασώστες, που έχουν ξεχάσει τι θα πει ρεπό, κι ένας διαγωνισμός για νέα οχήματα που... σέρνεται από το 2007 είναι η εικόνα κατάρρευσης που παρουσιάζει σήμερα το ΕΚΑΒ. 

 Την ίδια ώρα, ανησυχητικά είναι τα κρούσματα νοσοκομείων που μισθώνουν ιδιωτικά ασθενοφόρα, έστω και για λίγες ημέρες, καθώς πολλά από τα οχήματα του ΕΚΑΒ έχουν βγει εκτός κυκλοφορίας. Μάλιστα, οι περιπτώσεις αυτές που πληθαίνουν, με πιο πρόσφατη αυτή του Νοσοκομείου του Ρίου, εξαγριώνουν τους εργαζομένους, οι οποίοι βλέπουν την ιδιωτικοποίηση της μεταφοράς ασθενών να βρίσκεται... προ των πυλών.

Το τελευταίο τραγικό περιστατικό στη Σάμο, στις 18 Νοεμβρίου, όπου ένας πολύτεκνος πατέρας 34 ετών, θύμα τροχαίου ατυχήματος, ξεψύχησε στο οδόστρωμα έπειτα από μιάμιση ώρα που περίμενε το μοναδικό πλήρωμα ασθενοφόρου, το οποίο εξυπηρετούσε άλλο περιστατικό, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησης των εργαζομένων.

Ο θάνατος αυτού του νέου ανθρώπου προκάλεσε την παραίτηση του πρόεδρου του ΕΚΑΒ, ναυάρχου ε.α. Δημήτρη Παπαγιαννίδη, στις 24 Νοεμβρίου, η οποία τελικά τότε δεν έγινε δεκτή. Την περασμένη Δευτέρα ο κ. Παπαγιαννίδης παραιτήθηκε για να πολιτευτεί στον νομό Λέσβου με τη Νέα δημοκρατία, στην περίπτωση που οδηγηθεί η χώρα στις κάλπες. Ομως είτε γίνουν εκλογές είτε δεν γίνουν, τα προβλήματα στο ΕΚΑΒ παραμένουν, με αποτέλεσμα ένας από τους σημαντικότερους οργανισμούς, που έχει ανάγκη η κοινωνία ολόκληρη, να καταρρέει εξαιτίας της υποχρηματοδότησης και της δραματικής έλλειψης προσωπικού, που κοστίζει ανθρώπινες ζωές.

Ενδεικτικό της επικίνδυνης κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει σήμερα το ΕΚΑΒ είναι το γεγονός ότι συνολικά οι εργαζόμενοι είναι 3.500, όταν χρειάζονται 5.500, ενώ από τον απαρχαιωμένο στόλο των 450 ασθενοφόρων που έχει η χώρα, τα 110 βρίσκονται στα συνεργεία, όπως είπε στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ο πρόεδρος των εργαζομένων του ΕΚΑΒ Γιώργος Μαθιόπουλος.

«Η κατάσταση στην Αττική είναι δραματική. Από τα 140 ασθενοφόρα που καλύπτουν την ευρύτερη περιοχή, από την Κόρινθο ως το Σχηματάρι, τα 50 είναι παροπλισμένα στο συνεργείο, είτε λόγω βλάβης είτε επειδή ο οργανισμός αδυνατεί να αγοράσει τα ανταλλακτικά που χρειάζονται τα οχήματά του» εξηγεί ο κ. Μαθιόπουλος και συνεχίζει: «Στους δρόμους έχουμε 75 ασθενοφόρα την ημέρα και 30 τη νύχτα για να καλύψουμε την Αττική, την Κόρινθο και το Σχηματάρι. Τα περισσότερα οχήματα είναι πάνω από 10 ετών, ενώ πρέπει να αντικαθιστώνται ανά πενταετία, εξαιτίας των πολλών χιλιόμετρων που γράφουν».

«Ακούμε επείγον περιστατικό και προσπαθούμε να καταλάβουμε από αυτά που περιγράφουν οι απελπισμένοι άνθρωποι που καλούν στο Κέντρο ποιο είναι το σοβαρότερο για να πάμε!» εξηγεί ο πρόεδρος των εργαζομένων του ΕΚΑΒ και καταλήγει: «Υπολογίστε ότι αυτός ο γερασμένος στόλος διατίθεται για την κάλυψη πάνω από 6.000.000 ανθρώπων που ζουν στην Αττική!» Η έλλειψη προσωπικού στο ΕΚΑΒ σε όλη τη χώρα είναι τραγική. Ενδεικτικά, η Σάμος έχει μόνο εννέα διασώστες, η Μύκονος και η Πάρος έχουν έξι και η Σαντορίνη πέντε, με συνέπεια να μην καλύπτονται για ολόκληρο το 24ωρο, καθώς χρειάζονται 11 διασώστες ανά περιοχή.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Παραλογισμός 17 χρόνων για μια φιέστα 220 εκατ. με τον οργανισμό που τα σκόρπισε να ΜΗΝ μπορεί να κλέιεσει!!!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ

Την ιστορία για τον οργανισμό που «δεν μπορεί να κλείσει», ο Γεράσιμος Φλώρος, χρόνια στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών, την πρωτάκουσε το 2005. Tον είχαν τότε καλέσει από την ηγεσία του υπουργείου για να του αναθέσουν μια «ειδική αποστολή»: να κάνει την εκκαθάριση για τον οργανισμό που είχε αναλάβει την προετοιμασία της πόλης της Θεσσαλονίκης, που το 1997 έγινε πολιτιστική πρωτεύουσας της Ευρώπης.

 

«Μα αυτή η ιστορία δεν τέλειωσε χρόνια πριν;» απόρησε ο κ. Φλώρος. 


 «Πράγματι, αλλά είναι μια μπλεγμένη και δύσκολη υπόθεση» τον είχαν προειδοποιήσει. Ετσι, ο κ. Φλώρος ανέλαβε να κάνει τον τελικό «λογαριασμό» για τη φιέστα της συμπρωτεύουσας και να κλείσει οριστικά τον οργανισμό που –άγνωστο γιατί– συνέχιζε να λειτουργεί «ανενόχλητος» επτά χρόνια μετά τη λήξη των εκδηλώσεων.

 

Ο ίδιος με την ομάδα που θα αναλάμβανε την εκκαθάριση έφτασε στη Θεσσαλονίκη, τον Μάρτιο του 2005, αναζητώντας «τι είχε πάει τόσο στραβά». Σήμερα, τόσα χρόνια μετά, έχει βρει κάποιες από τις απαντήσεις στις 742 σελίδες της έκθεσης Διαχειριστικού Ελέγχου αλλά όχι όλες... Γιατί ακόμα και σήμερα, και ενώ θεωρητικά υπήρχε η πολιτική βούληση που τον διόρισε εκκαθαριστή και η εκκαθάριση ολοκληρώθηκε, ο οργανισμός μπορεί θεωρητικά να έχει κλείσει αλλά ελλείψει μιας υπουργικής απόφασης, συνεχίζει να έχει έξοδα, ενώ την ίδια στιγμή αδυνατεί να εισπράξει ένα εκατομμύριο ευρώ οφειλόμενα...
Τα εμπόδια
Οταν η ομάδα των εκκαθαριστών πέρασε για πρώτη φορά το κατώφλι του ιστορικού κτιρίου στο κέντρο της πόλης, όπου για χρόνια στεγαζόταν ο οργανισμός, βρέθηκε αντιμέτωπη με είκοσι εργαζόμενους οι οποίοι τους περίμεναν με μια σειρά αιτήματα: διεκδικούσαν μισθούς δύο χρόνων και τις αποζημιώσεις τους.



 Αγνωστο το τι ακριβώς έκαναν όλα αυτά τα άτομα επτά χρόνια μετά τη λήξη της... εορταστικής χρονιάς, άγνωστο αν καν πήγαιναν στη δουλειά (αφού δεν «χτυπούσε» κανείς κάρτα), πάντως το Δημόσιο αναγκάστηκε να συμβιβαστεί καταβάλλοντας 1,2 εκατ. ευρώ ώστε να προχωρήσει «με το κλείσιμο». Ηταν το πρώτο από μια σειρά εμπόδια που αντιμετώπισαν.
 


Την ίδια στιγμή στα αρχεία του λογιστηρίου ξεκίνησε το μαραθώνιο έργο αποκρυπτογράφησης του τι ακριβώς είχε συμβεί με τα οικονομικά του οργανισμού.  


Η δωδεκάμηνη εκδήλωση είχε αντιμετωπιστεί από τους διοργανωτές και τις τότε κυβερνήσεις ως πρώτης τάξεως ευκαιρία να καλυφθούν μεγάλες ανάγκες της πόλης. Διαμορφώθηκε ένα εξαιρετικά φιλόδοξο πρόγραμμα το οποίο θεωρητικά θα άλλαζε την όψη της Θεσσαλονίκης.
 
 

Τότε, λεφτά... υπήρχαν και το κράτος είχε επωμισθεί σχεδόν όλο το βάρος της προετοιμασίας με ένα προϋπολογισμό που πλησίαζε τα 147 εκατ. ευρώ. Το αρχικό όραμα δεν πραγματοποιήθηκε όμως ποτέ και στο «παρά πέντε» έγιναν κάποια από τα μεγάλα έργα που είχαν προγραμματιστεί. Παρόλα αυτά το κόστος εκτροχιάστηκε και ξεπέρασε τα 220 εκατ.
 

Αξιοσημείωτο; Το πώς από αυτά, περίπου 70 εκατ. ευρώ δόθηκαν σε έργα που έγιναν μετά το 1997 και ενώ η Θεσσαλονίκη δεν ήταν πια «πολιτιστική πρωτεύουσα»...

 


Εν τω μεταξύ, πάνω από 20 δικαστικές υποθέσεις εκκρεμούσαν με απαιτήσεις από τον Οργανισμό που ξεπερνούσαν τα 100 εκατ. ευρώ: Αγωγές για τεχνικές μελέτες που δεν είχαν πληρωθεί, διαφωνίες ως προς τις αμοιβές ή τις αποζημιώσεις που είχαν λάβει συνεργάτες.
 


Οι εκκαθαριστές κατάφεραν να «διαγράψουν» τα 55 εκατ. ευρώ εξωδικαστικά και τα υπόλοιπα 45 εκατ. τα «γλίτωσαν» στα δικαστήρια. Την ίδια στιγμή από κάποιες άλλες υποθέσεις η ομάδα εκκαθαριστών διεκδίκησε και κέρδισε για το Δημόσιο 950.000 ευρώ.


Τα χρήματα αυτά όμως δεν έχουν ακόμη εισπραχθεί. Το πρόβλημα δεν είναι οι οφειλέτες (κάποιοι από αυτούς θέλουν οι ίδιοι να πληρώσουν προκειμένου να αρθούν οι κατασχέσεις στα ακίνητά τους) αλλά το γεγονός ότι ενώ η εκκαθάριση έχει ολοκληρωθεί από το 2012, τα υπουργεία Πολιτισμού και Οικονομικών δεν προβαίνουν σε απογραφή ― την τελευταία πράξη που απαιτείται για να περιέλθουν στο Δημόσιο όσα του ανήκουν.

 


Ιδια τύχη και για ένα ακίνητο που ενώ είχε αγοραστεί με προσύμφωνο από τον Οργανισμό, η μεταβίβασή του στο υποθηκοφυλακείο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και εκκρεμεί περιμένοντας την απογραφή.
 
 

Ο κ. Φλώρος και η ομάδα του, που πέρασαν επτά χρόνια προσπαθώντας να κλείσουν τον οργανισμό με τις εκατοντάδες εκκρεμότητες, είχαν συνειδητοποιήσει από τα τέλη του 2010 ότι οι αρμόδιοι φορείς για κάποιο λόγο έπαιρναν αποστάσεις από την υπόθεση ― πέρα από τις καθυστερήσεις στις πληρωμές των μισθών τους, σταμάτησαν να τους αποδίδουν τα έξοδά τους, τις μετακινήσεις τους στη Θεσσαλονίκη ακόμα και τα παράβολα για τα δικαστήρια.
 


Η ομάδα όμως ελάμβανε προφορικές διαβεβαιώσεις πως «όλα θα τακτοποιηθούν» και έτσι έκαναν υπομονή και το 2012 ολοκλήρωσαν το έργο τους.
 


Τότε, ο συνταξιούχος πλέον κ. Φλώρος, βλέποντας πως η προβλεπόμενη διαδικασία της απογραφής δεν ολοκληρωνόταν, άρχισε να χτυπάει τις πόρτες των αρμόδιων υπουργικών γραφείων προσπαθώντας να εξηγήσει το αυτονόητο:
 


Η διαδικασία έπρεπε να ολοκληρωθεί, ώστε να εισπράξει το Δημόσιο το οφειλόμενο εκατομμύριο, το ακίνητο και κυρίως να σταματήσουν επιτέλους να τρέχουν τα πάγια έξοδα (ενοίκια, ρεύμα νερό, ασφάλεια) που έως και σήμερα χρεώνονται κάθε μήνα αλλά παραμένουν απλήρωτα! Μέχρι το γραφείο του πρωθυπουργού έφτασε. Ο κ. Σαμαράς ανέθεσε προσωπικά σε συνεργάτη του να «κυνηγήσει» την υπόθεση. Εως σήμερα όμως, χωρίς επιτυχία...


Υπερβάσεις και έργα χωρίς συμβάσεις:

"Επίγεια σοφία"

Εβγήκε και το τζίτζιφο και παριστάν’ το φρούτο.
Ελληνική παοιμια

Χέσε κώλε κι άφσε κι όλε. 
Ελληνική παροιμια

Μιλάν’ όλοι, μιλάνε κι οι κώλοι.  
Ελληνική παροιμια 



Σαν σήμερα (22/12/ΧΧΧΧ)

1927: Απεργούν στην Ελλάδα οι δημόσιοι υπάλληλοι, ζητώντας την καταβολή ενός ολόκληρου μισθού για τις γιορτές των Χριστουγέννων (Δώρο Χριστουγέννων). 

 
  
1978: Δια νόμου επιβάλλεται η χρήση μιας και μοναδικής ελληνικής σημαίας, αυτή της θάλασσας με τις 9 κυανές και λευκές ρίγες.


 
1989: Έχοντας προηγηθεί η πτώση του τείχους , η ιστορική Πύλη του Βρανδεμβούργου ανοίγει ξανά, έπειτα από 30 χρόνια, τερματίζοντας τη διαίρεση Ανατολικού και Δυτικού Βερολίνου. 
 


1858: Γεννιέται ο Τζιάκομο Πουτσίνι, ιταλός συνθέτης. («Τόσκα») [θαν. 29/11/1924]

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 12+1 πράγματα που έμαθα από την υπόθεση Χαϊκάλη

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


1. Το «Γιούργια» είναι η καλύτερη μέθοδος καταγγελίας στον πλανήτη. Κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής εκπομπής, κάποιος είπε κάτι σε κάποιον, που έδωσε μετά το υλικό σε κάποιον άλλο που εμπιστεύεται, αλλά ένας τρίτος δούλευε πρώτα για τους μεν και μετά για τους δε και δεν τον εμπιστεύονται πια... Ποιος βγαίνει ωφελημένος από αυτό το τουρλουμπούκι;  

Μα όλοι! Γιατί όταν τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο, ο καθένας έχει ένα τεράστιο μενού επιχειρημάτων για να διαλέξει, ώστε να επιβεβαιώσει την αλήθεια που γουστάρει: 

Όσοι είναι βέβαιοι για τους χρηματισμούς δικαιώνονται. 

Όσοι θέλουν να πιστέψουν ότι όλα είναι προβοκάτσια του ΣΥΡΙΖΑ επίσης δικαιώνονται (λόγω εμπλοκής Λαζόπουλου στο μοντάζ). 

Όσοι πιστεύουν στη γενικευμένη σαπίλα του πολτικού συστήματος έχουν άλλο ένα παράδειγμα να αναφέρουν στα σχόλιά τους στο διαδίκτυο. 

Μέσα στη γενικευμένη θολούρα, όλοι είναι ευχαριστημένοι και συνεχίζουν να ανταλάσσουν άσφαιρα πυρά και ανακοινώσεις.


2. Ο πρωθυπουργός πρέπει επειγόντως να αλλάξει συβούλους. Γιατί αυτοί που έχει –και που πιθανότατα τον συμβούλεψαν να κάνει μήνυση στον Χαϊκάλη– δεν είχαν τη μίνιμουμ επάρκεια να συνδυάσουν τα γεγονότα. Να προβλέψουν, δηλαδή, ότι με αυτή την κίνηση δικαιώνουν τον Μπαλτάκο (στον οποίο δεν έκανε μήνυση, αν και το όνομά του εμπλέκονταν πολύ πιο άμεσα).


3. Όταν κάποιος έχει δει σε αναρίθμητες ταινίες τον εγκέφαλο μιας συνωμοσίας να λέει στον εντολοδόχο τη φράση «αν το πράγμα στραβώσει θα αρνηθώ ότι είχαμε την παραμικρή σχέση», είναι δύσκολο στη συνέχεια να πάρει σοβαρά την ανακοίνωση ότι «ο κ. Αποστολόπουλος δρούσε από μόνος του».


4. Γύρω από τα κόμματα αναπτύσσεται ένας κανονικός υπόκοσμος. Ημιπαρακρατικοί/ημιεπιχειρηματικοί παράγοντες, κάτω από τον μανδύα του «συμβούλου», προσκολλώνται σαν βδέλλες σε αρχηγούς και μηχανισμούς. Περιφέρονται σε πρωθυπουργικά και υπουργικά γραφεία με την ίδια άνεση που περιφέρονται στο Da Cappo. Και εκμεταλλεύονται την ούτως ή άλλως εκκωφαντική ηλιθιότητα των παρατρεχάμενων για να πουλήσουν «εκδουλεύσεις» και «παραγοντιλίκι». Έτσι, ο αντι-μνημονιακός παράγοντας της Πειραιώς και της Deutche Bank δεν είχε κανένα πρόβλημα να συναντιέται με τον Γ. Παπακωνσταντίνου, να βρίσκεται στο fuckaround στο γραφείο του Σαμαρά (την εποχή των Ζαππείων) και να συνοδεύει τον Καμμένο στις συναντήσεις του με τον Τσίπρα. Όλα μπερδεύονται γλυκά...


5. Πάντα θα υπάρχει μια Γιαταγάνα να αναστατώσει, μετά να ανακαλέσει και γενικά να τα κάνει ακόμα λίγο πιο μπάχαλο.


6. Την ίδια στιγμή που ο Παύλος Χαϊκάλης περιφέρεται λαύρος στα Medrano του Αυτιά, του Παπαδάκη και των παρόμοιων βιομηχανιών παραγωγής πρωινών βοθρολυμμάτων, όπου καταγγέλει τους «κερδοσκόπους των Αγορών», τους «Διεθνείς τοκογλύφους», την «παγκόσμια Νέα Τάξη των Τραπεζιτών» και τους «κατακτητές της πατρίδας μας», δίνει 5.000 ευρώ στον Αποστολόπουλο (όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος), να τα «παίξει» σε αυτές ακριβώς τις «αγορές». Ναι, αυτές που καταγγέλει οργισμένος μπροστά στους «πελάτες» του.


7. Ναι, το πρωθυπουργικό γραφείο δεν έχει κανένα πρόβλημα να υποδεικνύει στον «αντίπαλο και ψεκασμένο» Πάνο Καμμένο μάρτυρες κατηγορίας εναντίον του Αντρίκου Παπανδρέου, για την κωμικοτραγική υπόθεση των CDS…


8. Στα γραφεία των Ανεξάρτητων Ελλήνων υπάρχει διαθέσιμο stand by «ρολόι-κάμερα» και άλλα gadgets για παρακολούθηση και αποκάλυψη συνωμοσιών;


9. Όσο και να προσπαθείς να δεις την υπόθεση ψύχραιμα, πάντα μια επικής ηλιθιότητας δήλωση της Σοφίας Βούλτεψη ή/και ένα χουλιγκανικό tweet του Άδωνι Γεωργιάδη (από αυτά που απευθύνονται σε φανατικό κομματικό ακροατήριο ελάχιστου IQ, άρα σε ανθρώπους που δεν χρειάζεται να πειστούν), θα σε κάνουν να γείρεις (για λίγο έστω) προς την αντίθετη πλευρά. 


10. Τα media που δίνουν βήμα σε κάθε γραφικό. Που μεταδίδουν με σοβαρότητα την είδηση εμφάνισης των Κυριών με τα Τζιπ της Βαρβακείου. Που έβγαζαν με σοβαρότητα από τον Αρτέμη Σώρρα μέχρι όποιον γραφικό βουλευτή πουλάει. Τώρα ολοφύρονται «για τη δυσοσμία και το βούρκο της δημόσιας ζωής». Όπως αυτός που κλάνει και μετά διαμαρτύρεται επειδή βρωμάει.


11. Επιβεβαίωση μιας Μεγάλης Αλήθειας της Ζωής:  

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ενα τελευταίο επεισόδιο του Ψυχρού Πολέμου

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Η ​​Μπουρκίνα Φάσο μού είναι ιδιαιτέρως προσφιλής, διότι στη Γεωγραφία που κάναμε όταν πήγαινα στο σχολείο την έλεγαν Ανω Βόλτα και αυτό μου επέτρεπε σαχλούς συσχετισμούς (ανέκαθεν ήμουν επιρρεπής...) με την Ανω Κυψέλη, τα Ανω Πετράλωνα κ.ά


Οφειλα να σας το έχω πει εξ αρχής, βέβαια, ότι η Μπουρκίνα Φάσο είναι χώρα στη Δυτική Αφρική. Ισως την ακούσατε προσφάτως στις ειδήσεις, διότι προ μηνών στρατιωτικό πραξικόπημα ανέτρεψε τον πρόεδρο της χώρας - έναν απολύτως τυπικό Αφρικανό δικτάτορα, σημειωτέον.


Ο ανατραπείς είχε πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία, λόγω της οποίας η συνολική υπόθεση «πραξικόπημα στην Μπουρκίνα Φάσο» αναδεικνύεται ως ένα ιστορικό παραλειπόμενο του Ψυχρού Πολέμου. Αξιωματικός του στρατού με μαρξιστικές ιδέες (η άθλια επιρροή της απαίσιας Γαλλίας στην περιοχή, βλέπετε...), ξεχώρισε ως δεξί χέρι του δικτάτορα που επιβλήθηκε το 1984, με καθαρά μαρξιστικό πρόγραμμα. Τον ανέτρεψε το 1987 όμως και έστρεψε τη χώρα του προς τη Δύση και τα συμφέροντά της. Εστησε καλά το σύστημά του, όπως φαίνεται, για να τα καταφέρει να γαντζωθεί στην εξουσία μέχρι το 2014: είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια.


Επίσης, παραλειπόμενο του -κατά τον Αλέξη- «Frozen War» είναι και η ιστορική αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Αβάνας και Ουάσιγκτον ύστερα από διακοπή μισού αιώνα και κάτι παραπάνω. Οπως είναι και το ότι εξακολουθεί να υπάρχει και να μας εκπλήσσει η Βόρειος Κορέα του «αγαπημένου ηγέτη» (είναι ο επίσημος, ο θεσμικός τίτλος του...) Κιμ Γιονγκ Ουν.


Ωστόσο, η όξυνση στις σχέσεις Δύσης και Ρωσίας δεν είναι αναθέρμανση του Ψυχρού Πολέμου (ως διατύπωση, το τέλειο παράδοξο...), επειδή και μόνον οι πρωταγωνιστές συμβαίνει να είναι οι ίδιοι ή επειδή ο Πούτιν κατηγορεί τη Δύση ότι προκαλεί ένα «νέο Ψυχρό Πόλεμο». Εντούτοις, η όξυνση οφείλεται κατά κάποιο τρόπο στον Ψυχρό Πόλεμο: η Ρωσία του «ερωτευμένου» (ο ίδιος το ομολογεί) Πούτιν προσπαθεί να ανακτήσει τον ανέκαθεν ιμπεριαλιστικό ρόλο της στην ευρωπαϊκή Ιστορία, έπειτα από το αναπόφευκτο διάστημα παραλυσίας που έφερε η ήττα της στον Ψυχρό Πόλεμο.  

Ο Πούτιν αποκαθιστά τη συνέχεια - αυτό κάνει. Οσων οι δημοκρατικές ευαισθησίες ενοχλούνται σήμερα από τους «τσαμπουκάδες» του στα διεθνή, είναι επειδή αγνοούν τον ρόλο της Ρωσίας στην ευρωπαϊκή Ιστορία: δεν ξέρουν ότι ποτέ δεν υπήρξε «καλή Ρωσία» - έστω και αν στη δική της πολιτική επί του Ανατολικού Ζητήματος οφείλουμε τη ελευθερία μας ως επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας...


Εκτός από την Ανω Βόλτα (τέρμα το Μπουρκίνα Φάσο - επιστροφή στις ρίζες), η Κορέα και η Κούβα είναι περιοχές στις οποίες ο Ψυχρός Πόλεμος έγινε θερμός, στην περίπτωση της πρώτης και, στην περίπτωση της δεύτερης, παρ’ ολίγον πυρηνικό ολοκαύτωμα.  


Φαντάζεσθε πού αλλού μένει ακόμη ανοικτός ένας λογαριασμός του Ψυχρού Πολέμου;  


Εδώ που βρισκόμαστε, στην Ελλάδα. Κατά φοβερή σύμπτωση, μάλιστα, το ζήτημα πάει να διευθετηθεί εβδομήντα χρόνια μετά την κομμουνιστική εξέγερση του Δεκεμβρίου του 1944 - αναμέτρηση η οποία, λόγω του ιδεολογικού περιεχομένου της, θεωρείται η πρώτη θερμή σύγκρουση της Δύσης με την απειλή του κομμουνισμού επί ευρωπαϊκού εδάφους και μάλιστα προτού καν λήξει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, παρ’ όλον ότι η Σοβιετική Ενωση κρατούσε τότε αποστάσεις από τη μάχη στην Αθήνα.


Αυτό κάνουμε. Εκτός εποχής, στον αυτάρκη μικρό κόσμο μας του Υπαρκτού Ελληνισμού, δίνουμε εδώ και καιρό τη μάχη ανάμεσα σε δύο κόσμους: της Ευρώπης και του Μνημονίου από τη μια και, από την άλλη, του μοναχικού δρόμου κι ο θεός (αν υπάρχει) να βάλει το χέρι του.  


Εν ολίγοις, θέλουμε Δύση ή κάτι άλλο που μόνο εμείς έχουμε στο κεφάλι μας; 


Θέλουμε Ευρώπη ή Βενεζουέλα;  


Οτι η ουσία του ελληνικού προβλήματος είναι αυτό το αναπάντητο από τους Ελληνες ερώτημα το αντιλαμβάνονται πολύ καλά στην Ευρώπη, εξ ου και οι άκομψες -πλην σκόπιμες- παρεμβάσεις στα πολιτικά μας πράγματα.  


Νομίζετε ότι δεν καταλάβαινε ο Γιουνκέρ και άλλοι κορυφαίοι Ευρωπαίοι πολιτικοί ότι τυχόν δηλώσεις τους για το επιθυμητό από πλευράς τους αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα θα εκλαμβάνονταν ως παρεμβάσεις;  


Βεβαίως το ήξεραν και γι’ αυτό το έκαναν. Βλέπετε, όμως, δεν απευθύνονται στους πολιτικούς - ασταθείς και αναξιόπιστους χαρακτήρες, ως επί το πλείστον. Απευθύνονται στον ελληνικό λαό, γιατί δική του είναι η απόφαση.


Είτε εκλεγεί πρόεδρος από αυτή τη Βουλή είτε όχι, όλη η πολιτική ζωή στην Ελλάδα κινείται γύρω από ένα ερώτημα, το οποίο επανέρχεται, συχνά με παραλλαγμένους όρους, πάντα όμως επί της ουσίας μένει το ίδιο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Με τέτοιους πολιτικούς το μπουρδέλο είναι καταδικασμένο...

Αν και ο καθηγητής-αρθρογράφος έγινε ποταμίσιος (!) το άρθρο του είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

(Αληθεια τι γυρεύετε εσείς ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟΣ άνθρωπος δίπλα  στους γραφικούς σακιδιοφόρους κύριε καθηγητά?)



Το έγραψε επιγραμματικά ο σοφός αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος. Το παραφράζω ελαφρώς: «Μη σπαταλάς άλλο χρόνο να κουβεντιάζεις το πώς πρέπει να είναι ένας καλός ηγέτης. Γίνε  ένας».  

Με άλλα λόγια, μη λες τι πρέπει να γίνει, κάντο. Μην επισημαίνεις, πράξε. 

Είπε τις προάλλες ο υπουργός Οικονομικών κ. Χαρδούβελης. «Η ευρωζώνη μας έχει στηρίξει αλλά είναι σταθερή στη θέση ότι κι εμείς πρέπει να είμαστε συνεπείς στις υποσχέσεις μας. […] Δική μας δουλειά είναι πως θα φτιάξουμε θεσμούς. Το οφείλουμε στα παιδιά μας». Σωστά λόγια. Αλλά μόνο λόγια….

Το προνόμιο όποιου ασκεί έλλογη εξουσία είναι ότι τα λόγια του δεν είναι όπως αυτά των άλλων ανθρώπων - έχουν αυξημένη ισχύ, παράγουν αποτελέσματα. Αν, λοιπόν, δική μας δουλειά είναι να φτιάξουμε θεσμούς, γιατί δεν τους φτιάχνουμε; 

Γιατί μιλάνε οι πολιτικοί μας για το τι πρέπει να κάνουμε, αλλά δεν το κάνουν; 

Ακόμη χειρότερα: γιατί ενίοτε επισημαίνουν τα σωστά, αλλά πράττουν τα εσφαλμένα;

Υπερβάλλω; 

Έχω πολλά παραδείγματα, θα αρκεστώ σε ένα: 

Πρόσφατο σχέδιο νόμου του ΥΠΕΚΑ για την εισφορά γης και τις απαλλοτριώσεις, συνιστά, σύμφωνα με τον κ. Καραβέλλα, γενικό διευθυντή της WWF Ελλάς, «ένα αδιανόητα ρουσφετολογικό μνημείο κακονομίας και καταβαράθρωσης κάθε έννοιας δικαίου». Νομιμοποιεί περιβαλλοντικές παρανομίες και επιβραβεύει καταπατήσεις γης. «Φυτεμένες ελιές σε καμένη δασική γη θα αποκτήσουν βούλα νομιμότητας» (ο.π.). Αναδασωτέες εκτάσεις θα αποχαρακτηρίζονται αν, εντός πέντε ετών, αποδεικνύεται ότι είναι «ανέφικτη» η αναδάσωσή τους!

Πριν από λίγες μέρες οι βουλευτές Θ. Μπούρας, Γ. Βλάχος και Β. Οικονόμου κατέθεσαν τροπολογία στη Βουλή να ανασταλεί η ισχύς επιβληθέντων προστίμων, καθώς και η εκτέλεση κατεδαφίσεων αυθαιρέτων, μέχρις ότου ολοκληρωθούν οι δασικοί χάρτες. Σημειώστε ότι οι τελευταίοι συντάσσονται με ρυθμό χελώνας, ενώ με το σχέδιο νόμου του ΥΠΕΚΑ θα μπορούν να αλλάζουν, απεικονίζοντας όχι τα αρχικά δάση αλλά την πραγματικότητα που δημιούργησαν οι καταπατητές!

Προσέξτε την εμετικά υποκριτική ρητορική των βλαχοπολιτικών: η τροπολογία τους «έχει ως σκοπό», λένε, «τη δημιουργία ασφάλειας δικαίου για τους διοικούμενους και τη διατήρηση της αρχής της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης των διοικουμένων προς τη Διοίκηση». Δεν φτάνει που επιβραβεύουν την παρανομία, μας δουλεύουν κι από πάνω! Η υποκρισία (το δούλεμα) είναι απαραίτητο στοιχείο συγκάλυψης της ποταπότητας: η υψηλόφρων ρητορική επενδύει λεκτικά τη χυδαία πράξη για να της προσδώσει ηθική νομιμοποίηση.    

Πρέπει να ομολογήσω ότι ο κ. Θανάσης Μπούρας, ως βο(υ)λευτής και πρώην νομάρχης στο Υπόλοιπο Αττικής (αυτής της τεράστιας αυθαιρετούπολης), γνωρίζει το θέμα άριστα. Σε εκπομπή του κ. Ευαγγελάτου στον «Αντένα», πριν από λίγα χρόνια, είχε αποκαλυφθεί, με οπτικά-ηχητικά ντοκουμέντα, η υπόσχεση του βο(υ)λευτή σε δημοσιογράφο που υποδυόταν έναν αυθαίρετο οικιστή ότι θα προσπαθήσει να αποχαρακτηριστεί η καμένη (στην πυρκαγιά του 2005) δασική έκταση στην Αγία Κυριακή των Σπάτων. Πρέπει να το αναγνωρίσουμε: οι άνθρωποι τουλάχιστον είναι συνεπείς: κάνουν ό,τι έκαναν πάντοτε!  

Πάνω από εκατό τροπολογίες έχουν ήδη κατατεθεί στη Βουλή, από τη στιγμή που οι πολιτικάντηδες οσμίστηκαν πρόωρες εκλογές. Έχουν εκκρεμότητες να τακτοποιήσουν… 

Πώς δημιουργούνται οι (έλλογοι) θεσμοί; 

Οι θεσμοί αναπτύσσονται σε έναν βιότοπο αξιών. Οι αξίες εμπεδώνονται με ελέγχους, κυρώσεις, κίνητρα, και υποδειγματικές συμπεριφορές των ιθυνόντων. Η εμπέδωση των αξιών παράγει επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, οι οποίες καθίστανται ρουτινώδεις και θεωρούνται αυτονόητες. 

Ο θεσμός είναι η επικράτεια του αυτονόητου: ο νόμος εφαρμόζεται, ο βουλευτής μεριμνά για το δημόσιο συμφέρον, οι πολίτες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, οι παρανομούντες διώκονται, κοκ.  

Σημαντικό: 
H δημιουργία έλλογων θεσμών απαιτεί οι ιθύνοντες να πράττουν τα δέοντα (η σχέση κυβερνώντων-κυβερνωμένων είναι ασύμμετρη), αφού έτσι τίθενται σε κίνηση οι μηχανισμοί εμπέδωσης των αξιών. Δεν θα περίμενα ο συλλογισμός αυτός να γίνει κατανοητός από τους εγχώριους πολιτικάντηδες κι αυτό είναι το δραματικό έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας της χώρας.  

Όσο εμείς είμαστε ανίκανοι να «φτιάξουμε θεσμούς», θα είμαστε το πλησιέστερο ενός «αποτυχημένου κράτους» στην Ευρώπη, και τους θεσμούς θα μας τους επιβάλουν οι ισχυροί ξένοι, όπως συμβαίνει τώρα, επιλεκτικά και εξευτελιστικά. 

Το 1893 ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έγραφε:  

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι 5 μύθοι της Ανεξυριζαυγιτικής Τερατογένεσης


Δύο χρονάκια τώρα οι εξηγήσεις περί του τι είναι ο Ανεξυριζαυγιτισμός έχουν δοθεί από τη ζωή. Όσο κι αν οι παραλήπτες του μηνύματος κάνουν το γερμανό, είναι απολύτως διακριτό και ορισμένο το φαινόμενο. Βέβαια έχει μια κύρια κορυφαία πτυχή, που αίρει τις παρεξηγήσεις. Δεν ταυτίζονται, ούτε καν μοιάζουν οι συνιστώσες του.

Εκείνο που ενοποιεί απολύτως τις τρεις δυνάμεις του Ανεξυριζαυγιτισμού είναι ο παρανοϊκός «αντιμνημονισμός» τους. Η λαθραία (που με τη βοήθεια του κ. Σαμαρά έγινε νόμιμη και επίσημη πιπεριά του κράτους) μαζική διακίνηση του πιο μεγάλου πολιτικού τίποτε, που γέννησε ο λαϊκισμένος τόπος μας τα τελευταία σαράντα χρόνια, πιο μεγάλου και από την «Αλλαγή».

Συνοψίζουμε σήμερα τρεις ήδη γνωστούς (Α, Β, Γ) και αποκαλύπτουμε δυο ακόμα (Δ, Ε) μύθους της Ανεξυριζαυγιτικής Τερατογένεσης, που καταρρέουν με το πέρασμα του χρόνου.

Α. «Δεν ήταν μονόδρομος τα Μνημόνια»
Τα λέμε χρόνια τώρα και δεν θα σιγήσουμε. Είχαμε χρεoκοπήσει πριν πέντε χρόνια λόγω της αδηφαγίας του πελατειακού παρακράτους και ΜΟΝΟ, που δημιουργούσε παρανοϊκά ελλείμματα. Αυτή η κατάσταση παντού στον κόσμο ή αντιμετωπίζεται χωρίς βοήθεια σε μια νύχτα και με σκηνές φρίκης τύπου τάνγκο αρχεντίνο ή με σταδιακή εξυγίανση μέσω ξένης βοήθειας συνομολογημένης διά κάποιου μνημονίου. Δηλαδή τα μνημόνια που φάγαμε, όσο στριφνά κι αν τα πεις, μπορούσαν να γίνουν καλύτερα αν τα αντιμετωπίζαμε ενεργά και υπεύθυνα, αλλά ήταν Μονόδρομος. Τελεία και παύλα.

Και φυσικά, οι δανειστές προσπαθούν να μας βοηθήσουν με όρους ευρωπαϊκούς, αλλά εμείς εκνευριζόμαστε. Γιατί νομίζουμε ότι δεν καταστρεφόμαστε με τους δικούς μας τους μπαλκανικούς όρους, οπότε γιατί να μη συνεχίσουμε τα ίδια;  

Θυμίζει αυτό κάποιους που είναι μαθημένοι να πηγαίνουν στο γκισέ όλοι μαζί μπουλούκι. Και τους παίρνει αρκετό χρόνο ώσπου να μάθουν ότι τηρώντας την ουρά όλοι κερδίζουν χρόνο και συμφέρει…

Στον τόπο μας, όπου δεν ξέρουμε τι θα πει out of the box και δεν μπορούμε να κάνουμε άνωθεν θέαση του μικροκόσμου μας, μάθαμε να θεωρούμε δεδομένο ότι η έννοια «μνημονιακός» είναι «αρνητικού προσήμου». Γιατί;  

Διότι έτσι! Και όμως, ως τώρα, σε ιδιωτικές συζητήσεις ουδείς μπορεί να ξεφύγει από την πραγματικότητα, ουδείς μπορεί να αντισταθεί στην επιχειρηματολογία περί του ότι το Μνημόνιο ήταν μονόδρομος. Ασχέτως αν διαμορφώθηκε αβασάνιστα η εικόνα στα δύο τρίτα της κοινωνίας μας ότι όλα τα μνημόνια ήταν η γνωστή παγίδα των Αμερικανών, των Γερμανών και των Εβραίων για την υφαρπαγή με ρουφηχτήρια των ζωτικών μας υγρών.

Β. «Δεν είναι ανωμαλαρία ο Ανεξυριζαυγιτισμός»
Και όμως, είναι τεράστια πολιτική ανωμαλαρία ο Ενιαίος Ψεκαζμένος Αντιμνημονιακός Ανεξυριζαυγιτισμός (Ε.Ψ.Α.Α.) και άθλια επονείδιστη τερατογένεση! Όσο κι αν πειράζονται τα παιδιά τα «αριστερά» και θεωρούν χυδαία και ιερόσυλη αυτή την ανάλυση, ήρθε ΠΑΛΙ προχτές στη Βουλή ο έγκλειστος ναζί και τους ξαναρούμπωσε. Και εδήλωσε υπερήφανος που οι βουλευτές του «προσήλθαν για να καταψηφίσουν τον μνημονιακό υποψήφιο» της «Χούντας Σαμαρά» της «Μνημονιακής Δημοκρατίας».
Αλλά η γλώσσα και η συνθηματολογία των αντιμνημονιακών είναι λόγος σοβαρός, που είναι ωραίοι και φτυστοί μεταξύ τους όλοι αυτοί οι «αντιμνημονιακοί» θεατρικοί χαρακτήρες. Όλοι όσοι απεχθάνονται τους τοκογλύφους τραπεζίτες και τα επα(απε)χθή χρέη (που ΔΕΝ χρωστάμε ΔΕΝ πληρώνουμε) και τους Τσολάκογλου και τις Κατοχές και την Γερμανίδα και τους Εβραίους… 

 Σημειωτέον ότι μόνο στο καθ’ ημάς ισλάμ, υπάρχουνε τόσοι πολλοί αντισημιτιστές «αριστεροί». Τι δεν καταλαβαίνεις, καψερέ «αριστερέ» μ’;… Η συζήτηση είναι δόκιμη και μακρά. Μετά την κωλοτούμπα του ο κ. Σαμαράς άφησε μόνους τους άλλους τρεις να εξαπατούν τον ελληνικό οχλοπολτό. Και αυτοί του έδωσαν να καταλάβει.

Η ταπεινωτικότερη συνάντηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ναζί συνέβη πριν δύο χρόνια και την αποκάλυψε ο Δημήτρης Ψυχογιός («Υιοθετώντας την Ατζέντα της Χρυσής Αυγής»). Τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, μεθυσμένος μέσα στο αντιμνημονιακό καράβι του, ανγκαζέ με τους ναζί και τους επίσημους τότε συμμάχους τους, τους Ψεκασμένους, ενσάρκωνε τον Ανεξυριζαυγιτισμό. Είναι θεμιτό να πολεμάς σκληρά τους «κακούς». Αλλά όχι και να συμμαχείς με τα τέρατα, θεωρώντας μείζον κακό τον «μνημονιακό» Βενιζέλο και ανεκτούς τους αντιμνημονιακούς ναζί, ρίχνοντας στην κάλπη της Χρυσής Αυγής «αριστερές» ψήφους. Αυτό το Άγος είναι αξεπέραστο για τον ΣΥΡΙΖΑ και θα τον κυνηγάει διά βίου, γιατί πάντα θα παραμένει ολοφάνερη η αιτία του «αντιμνημονιακού» Ανεξυριζαυγιτικού τερατουργήματος. Δηλαδή, η ξελιγωμάρα της εξουσίας χωρίς και πέρα από κάθε ηθικό ορθολογικό αξιακό σύστημα…

Ο γνωστός απεργός πείνας και αγωνιστής της δημοκρατίας και της «Αριστεράς» κ. Μιχελογιαννάκης αποκαλύφθηκε μετά την «απεργία πείνας» στον ΑΝΤ1. Ως φορέας της Παΐσιας «Αριστεράς» το ξεκαθάρισε: «Επανάσταση είναι η προσφυγή στην Παράδοση» (θυμάστε τα όπισθεν ολοταχώς του Μακαριστού…). Κάτι τέτοια δεν λένε και οι «Ρίζες», το κόμμα του Μπαλτάκου, τον οποίο τόσο αντιπαθεί η (τόσο ομόδοξή του) φοβική εθνολαϊκιστική Παΐσια «Αριστερά»;…

Είπε κι άλλα όμως ο κ. Μιχελογιαννάκης, γιατί εκτός από εθνοπαΐσιος είναι και πελατοκράτης… Και άλλος ραγιαδισμός, λοιπόν, έστειλε μήνυμα στους νέους: «Σπάστε τους καναπέδες, αρχίστε τις κινητοποιήσεις!». Ποιες κινητοποιήσεις τους προτείνει και με τι αίτημα;  

Προφανώς το γενικό αίτημα, κάτω τα μνημόνια, κάτω τα χέρια από το Πελατειακό Παρακράτος και εμπρός διορίστε μας, γιατί δεν έχουμε δουλειά! Και δεν μας νοιάζει ποιος θα πληρώσει τα απαυτιάτικα…

Πόσο πιο ευρύχωρος να γίνει πχια ο Ανεξυριζαυγιτισμός, όμως; 

Ο γνωστός ακροδεξιός βουλευτής Νίκος Νικολόπουλος, ο κατακεραυνωτής της «Ευρώπης των Πουσταριών», ήταν τιμημένος ομιλητής σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή. Γιατί όχι; Άξιος συνομιλητής στο Αποστολοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Τριπόλεως, έδωσε την υπεραξία του σε μια ωραία εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνεις, «αριστερέ» μου; 

Άντε και καλά στέφανα, δεν έχει πάψει ο κόσμος να λέει για το αίσθημα μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ψεκασμένων εδώ και καιρό. Μια φορά το θέμα πάει πάνω, μια κάτω, αλλά πού θα πάει; Θα κλείσει με το καλό το συνοικέσιο. Έχουμε ντουζίνες από ιδιοτελή ενθαρρυντικά σχόλια Συριζαίων για Ψεκασμένους, τύπου «δίνουν αγώνες κατά του μνημονίου»… Και συνάμα δεν ξεχνάμε, οι Ψεκασμένοι είναι συχνά επίσημοι συνεταίροι των ναζί σε πολλές ψηφοφορίες στη Βουλή και γενικότερα διατηρούν πολλά κολλητηλήκια μεταξύ τους… Απλώς εδώ τώρα παρουσιάζουμε μόνο φρέσκα κουλούρια…

Όπως το νέο κατόρθωμα του κ. Καμμένου, που με το σπαθί του κατέχει το αξίωμα του προνομιακού συνομιλητή της «Αριστεράς», ήταν που κατήγγειλε ότι οι Έλληνες Εβραίοι δεν πληρώνουν φόρους. Ευλόγως. Αντιμνημονιακός δεν είναι κι αυτός; Ας είναι καλά τα παιδιά τα αντιμνημονιακά, να βγάζουνε και λίγο γέλιο, να ξεχνάμε τις πίκρες της χρεοκοπίας, αυτές που αυτάρεσκα τις λένε «μνημονιακές»…
 
Όλη αυτή η υπέροχη αντιμνημονιακή γιορτή είναι ο όμορφος Ανεξυριζαυγιτισμός, ο κόσμος των Καλών αντιμνημονιακών κατά των Κακών Μνημονιακών… Μα τι δεν καταλαβαίνεις;

Γ. «Μνημονιακές κυβερνήσεις, οι χειρότερες»
Η τρέχουσα «μνημονιακή» συγκυβέρνηση είναι, λέει, ό,τι χειρότερο μπορούσε να μας συμβεί. Λάθος! Με δεδομένη την ανθισμένη «αντιμνημονιακή» μπίχλα του μειοψηφικού πλέον, αλλά τεχνικά ισχυρού, καβαλάρη εθνολαϊκισμού μας, τα χειρότερα είναι μπροστά. Τίθεται έτσι το γνωστό ερώτημα, ποιο είναι χειρότερο; Το Λάθος ή το Χάος;  

Η «Μνημονιακή» αθλιότητα ή η «Αντιμνημονιακή» ανωμαλία;  

Επ’ αυτού υπάρχουν δύο αναλύσεις. 

Μια κυρίαρχη των καθεστωτικών που νομίζουν ότι είναι «αντικαθεστωτικοί» και προτάσσουν την ανύπαρκτη αντίθεση «μνημονιακός-αντιμνημονιακός». Και μια των υπερβατικών που προτάσσουν την πραγματική αντίθεση «πελατειακός-υπερβατικός του πελατειακού λαϊκισμού»

Δεν υπάρχει έλεος. Για όσους πιστεύουν ότι κάθε ριζοσπαστισμός είναι αριστερός και «αντικειμενικά» Δύναμη του Καλού που όλα τα Κακά σκορπά, υπάρχει θέμα. 

Πρώτον, ότι δεν καταλαβαίνουν πως πιο δεξιά από το λαϊκισμό δεν έχει, όσο «Αριστερός» κι αν αυτοπροσδιορίζεται. Αφού εξ ορισμού ο λαϊκισμός αλλοιώνει την αλήθεια, άρα είναι ψεύδος... Και δεύτερον, ότι μπορεί αυτοί οι «αριστεροί» να είναι δραματικά χειρότεροι από κάποια δεξιά χειροτεράντζα. Εν προκειμένω, δεν φτάνει να λες το γνωστό «αντιμνημονιακό» παραμύθι και να καθαρίζεις. Φτάνει μόνο για τον πελατειακό οχλοπολτό, που σου έχει ιδιοτελώς παραδοθεί μόνο και μόνο για να μη χάσει τα αντικοινωνικά προνόμιά του.

Για να τα λέμε ξεκάθαρα τα πράγματα, προτιμάμε την άθλια ακινησία του κ. Σαμαρά, η οποία ιδιοτελώς στοχεύει αποκλειστικά στη διατήρηση του πελατειακού παρακράτους, όσο κι αν αυτή είναι καταστροφική για την κοινωνία.

Και την προτιμάμε, όχι γιατί «έπεσαν οι μάσκες και αποκαλύφθηκε με ποιον είναι οι μεταρρυθμιστές». Αλλά, γιατί η τωρινή συγκυβέρνηση, όσο πελατειόφρων κι αν είναι, δεν διανοείται να ξεπεράσει ανεπιστρόφως τα ευρωπαϊκά όρια. Κάτι που η ασυναρτησία της «Αριστεράς» το κάνει άνετα για πλάκα και χωρίς αναστολές… Συνεπώς, προτιμάμε την υπάρχουσα συγκυβέρνηση, που διατηρεί τη χώρα με τον αθλιότερο τρόπο στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, αλλά τη διατηρεί.

Και ταυτόχρονα επιτρέπει, σε αυτό το νεκρό χρόνο της στάσιμης διακυβέρνησής της, να αναπτυχθούν οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις του Τρίτου Πόλου, οι οποίες θα ανατάξουν τον τόπο. Προτιμάμε την άθλια ακινησία από το τρομακτικό ανεξέλεγκτο φοβικό αντιευρωπαϊκό εθνολαϊκιστικό πισωγύρισμα εν μέσω της σηπτικής παρακμής. Δεν πά’ να το λένε «αριστερό» αυτό το απεχθές αντικοινωνικό υπέρ πελατών πισωγύρισμα; Δεν θα πάρουμε. Κάνουμε υπομονή να φανεί η εναλλακτική λύση, η υπερβατική όλων των μορμολυκείων που συνωθούνται σήμερα στο Κοινοβούλιο και το καθιστούν αποκρουστικό στη συνείδηση της πληγωμένης αδαούς εν συγχύσει νεολαίας.

Δ. « Να φύγει η μνημονιακή μειοψηφία, να έρθει η αντιμνημονιακή πλειοψηφία»

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο νέος πατριωτισμός


Υ​​πάρχουν εποχές της Ιστορίας που η λέξη «πατριωτισμός» και η στάση που συνεπάγεται είναι προφανής.  


Το 1940 οριζόταν από την υπεράσπιση της χώρας από τους εισβολείς και στην Κατοχή που ακολούθησε από την αντίσταση στους κατακτητές. Η εποχή δεν σήκωνε αποχρώσεις, αν και ο τρόπος που ο καθένας οραματιζόταν ακόμη και στις πιο σκοτεινές ημέρες της Κατοχής την απελευθερωμένη χώρα αποδείχτηκε διχαστικός και ιδιαιτέρως καταστροφικός. Στην ερειπωμένη από τον Εμφύλιο ελληνική κοινωνία η λέξη «πατριωτισμός» αντί να ενώνει δίχαζε. Το τραγικό καλοκαίρι του 1974, με τον τουρκικό στρατό να προελαύνει στην Κύπρο, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ενσάρκωσε τη στάση του πατριωτισμού: ήταν η αποκατάσταση της δημοκρατίας που έδωσε ξανά την αξιοπρέπεια στα καθημαγμένα αισθήματα της πατρίδας. Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης ο πατριωτισμός, είναι η αλήθεια, δεν ήταν του συρμού. Η δημοκρατία είχε σταθεροποιηθεί, οι εξωτερικοί κίνδυνοι είχαν ελαχιστοποιηθεί και το αριστερό λεξιλόγιο είχε καθιερωθεί ως επίσημο λεξιλόγιο της ελληνικής πολιτικής ζωής. Ακόμη και οι παλιοί δεξιοί, προκειμένου να επιβιώσουν, προσπαθούσαν να πείσουν πως και αυτοί κατά βάθος σοσιαλιστές ήσαν. Η πατρίδα δεν χρειαζόταν τον πατριωτισμό μας. Μια χαρά τα πήγαινε και μόνη της, οπότε εμείς μπορούσαμε να την κακοποιούμε κατά βούληση για να αποκομίζουμε τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για εμάς και τις οικογένειές μας. Μπορούσαμε να χτίζουμε αυθαίρετα, να καταπατούμε δάση και να ρουφάμε το δημόσιο ταμείο λες και ήταν δροσιστικό. Οσοι τουλάχιστον εξ ημών είχαν πάρει το μήνυμα των καιρών και είχαν αντιληφθεί το νόημα της ζωής σ’ αυτόν τον τόπο. Οι υπόλοιποι συνέχιζαν να αγαπούν τις ερημικές ακρογιαλιές της παιδικής τους ηλικίας.

 
Τα χρόνια αυτά, κοντά μισός αιώνας, πάντως πάνω από μια γενιά, ο πατριωτισμός μεταλλάχθηκε και ταυτίσθηκε με τον εθνικισμό


Ο πατριωτισμός είναι η αγάπη για μια ζωντανή πραγματικότητα, η οποία, επειδή είναι ζωντανή, μπορεί και να αλλάξει και να ανανεωθεί, να βελτιωθεί ή και να χειροτερέψει. Δεν παύεις να αγαπάς τη σημερινή Ελλάδα επειδή είναι γερασμένη, καταπονημένη από τις δοκιμασίες. 


Ο εθνικισμός είναι η λατρεία των συμβόλων. Η λατρεία της αποχυμωμένης, εξιδανικευμένης ζωής. Αν ο Αισχύλος, τηρουμένων όλων των αναλογιών, ήταν «εθνικιστής» –με τους όρους της εποχής του– οι «Πέρσες» του θα ήταν ένας ανόητος ύμνος στην Αθήνα. Ομως ήταν πατριώτης και προσπάθησε να καταλάβει για ποιον λόγο η μικρή του πόλη νίκησε την αυτοκρατορία.  


Απ’ αυτήν την άποψη, ο «πεντοζάλης» που υποτίθεται πως θα χορεύουν οι «αγορές» όταν η Ελλάδα αποσυνδεθεί από τις δεσμεύεις της, εκτός από κακόγουστος και ανήθικος –θυμίζει πολύ ελληναρά για να μπορεί να σταθεί ακόμη και στο στόμα του σαραντάχρονου ηγέτη– είναι και παραπλανητικός, όπως όλα τα εθνικιστικά σύμβολα.  


Ο εθνικισμός, σε αντίθεση με τον πατριωτισμό, ενεργοποιεί την εκδικητικότητα και θυσιάζει τους όρους της πραγματικής ζωής στον βωμό των συμβόλων: οι καλοί Ελληνες και οι κακοί Ευρωπαίοι μπορεί να ικανοποιούν τη ρητορική των μεταμεσονύκτιων τηλεοπτικών πάνελ, αλλά είναι φαντάσματα του παρελθόντος.
 
Στη σημερινή Ελλάδα ο πατριωτισμός δεν είναι προφανής. Η πραγματικότητα την οποία καλείται να υπερασπισθεί είναι ήδη απαξιωμένη ακόμη και στα μάτια όσων θέλουν να την υπερασπισθούν. Είναι χτισμένος πάνω σε αντιφάσεις, κατά συνέπεια δεν μπορεί παρά να λειτουργήσει μέσα από τις αποχρώσεις, πέραν του καλού και του κακού. 


Ενα είναι βέβαιο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Φαραώ άνευ Αιγύπτου

Παρόλο που έχουμε -έστω κατ’ όνομα- δημοκρατία, ο τρόπος διαβίωσης των γεννητόρων του ελληνικού προβλήματος ήταν από βασιλικός έως αυτοκρατορικός



Ολοι εμείς που κατοικούμε στα σύννεφα (πληρώνεις και λιγότερο ΕΝΦΙΑ) πέσαμε από αυτά όταν ενημερωθήκαμε από την εφημερίδα «Espresso» ότι βγήκε στο σφυρί η βίλα Κωστόπουλου


Και το πρώτο σοκ: Είναι δυνατόν ο Πέτρος Κωστόπουλος, ο λαϊκός άνθρωπος από τον ωραίο Βόλο, να μένει σε βίλα; Με τέτοια αφαίρεση που χαρακτήρισε την πορεία του και τέτοια δίαιτα που έχει ρίξει θα περίμενες να μένει σε σκήτη ή σε άσραμ (τα ερημητήρια των ινδουιστών σοφών).

Βέβαια, την αφαίρεση και τη δίαιτα ο λατρεμένος «Πετράν» δεν τις έκανε στα υλικά αγαθά, αλλά στις ελληνοφανείς λέξεις που τυπώνονταν στα περιοδικά του και στο νόημα που είχε η όλη συνεισφορά του στην παιδεία των ιθαγενών. Εκεί έκανε δίαιτα και αφαίρεση του σκασμού. Εκανε τρελή καριέρα στον περιοδικό Τύπο και στην τηλεόραση με δέκα χούφτες λέξεις (οι περισσότερες εξ αυτών ήταν μπρούτες και φορούσαν τάνγκα), είκοσι δράμια μαγκιά και τριάντα οκάδες συμβουλές αυτοϊκανοποίησης πάσης φύσεως - σωματικής, πολιτικής, συναισθηματικής. Βάλε και δυο πεντόλιτρα σφηνάκια από Μύκονο και να τη η συνεισφορά των πνευματικών παιδιών του στα... γράμματα.


Οπως έγραψε η «Espresso», «η τράπεζα δέχεται κλειστές προσφορές με τιμή εκκίνησης τα 8.050.000 ευρώ - Με υπόγειο 527,63 τ.μ., ισόγειο 279,58 τ.μ., 1ο όροφο 252,63 τ.μ., 2ο όροφο 182,39 τ.μ., κήπο - πισίνα». 


Αν αθροίσεις τα τετραγωνικά της έπαυλης του Κωστόπουλου, θα διαπιστώσεις ότι είναι 1.242,23. Δηλαδή, αν επενδύσεις το κάθε τετραγωνικό, θα σου έρθει (εις τη φθηνότερη των περιπτώσεων) 6.480,281 ευρώ. Οσα βγάζει μέσα σε έναν χρόνο μια οικογένεια που δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Οι αναλογίες, οι συγκρίσεις, οι συνειρμοί και τα σιχτίρια - όλα αναπόφευκτα.  


Λίγο ακόμα να αργούσε να έρθει η κρίση και ο Κωστόπουλος, καθώς και άλλοι επιτυχημένοι πασοκτζήδες, θα έμεναν σε πυραμίδες και θα είχαν παρκάρει στις αυλές τους διαστημόπλοια και μερικές ντουζίνες λιμουζίνες. Φαραώ δίχως να υπάρχει Αίγυπτος!


Κι όλα αυτά τα... εξωτικά σε μια Ελλάδα που παρήγαγε εκσυγχρονισμό Σημίτη, υποστολές σημαιών στα Ιμια, παραδόσεις Οτσαλάν στους Τούρκους, συμφωνίες Μαδρίτης και το κακό συναπάντημα του Τσουκάτου με τον Χριστοφοράκο της Siemens

Μα πόσο καλά αμείβεται πια αυτό το πανάκριβο τίποτα;