"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: «Αδιευκρίνιστα κίνητρα» = Τζιχάντ . Tί δεν καταλαβαίνεις?

Φαίνεται σκύλος. Γαβγίζει σαν σκύλος. Τι είναι; Για την πολιτική ορθότητα είναι οτιδήποτε εκτός από σκύλος




Θα ήταν ωραίο ανέκδοτο και θα κάναμε πολύ γούστο αν το διαβάζαμε σε σενάριο του θεάτρου του παραλόγου, αλλά είναι πραγματικό, μακάβριο και δεν βγάζει γέλιο. Ο λόγος για τη φράση «αδιευκρίνιστα κίνητρα» που χρησιμοποιείται οποτεδήποτε ισλαμιστής πραγματοποιεί τρομοκρατική επίθεση σε ευρωπαϊκό ή αμερικανικό έδαφος.

 
Οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί των άχρηστων κυβερνήσεων που διαλύουν τον δυτικό πολιτισμό τρέμουν μόνο ένα πράγμα: την αλήθεια.  


Μόνο η αποκάλυψη της αλήθειας, με ακριβή, ωμό, απροσχημάτιστο τρόπο μπορεί να σώσει τις χώρες, τις κοινωνίες, τα όσια και τα ιερά μας από την ισλαμική θεομηνία που πλήττει εδώ και χρόνια τα εδάφη μας. «Γνώσεσθε ταν αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» διαβάζουμε στο Κατά Ιωάννην (η, 32).

 
Μόνο η αλήθεια ελευθερώνει τα πρόσωπα και τις συλλογικότητες και μόνο το ψέμα και οι πολιτικές... ορθότητες μπορούν να διατηρήσουν στην εξουσία φαύλους μηχανισμούς που στήθηκαν από πρόσωπα τα οποία δεν δίνουν δεκάρα για τις αξίες και τις πατρίδες τους.

 
Οποτε κάποιος ισλαμιστής με μουσάκλα, σαγιονάρες, φεσάκι, κελεμπία και ζωσμένος με εκρηκτικά ή κραδαίνοντας χαντζάρα σκορπίζει τον θάνατο σε πόλεις και χωριά της Ευρώπης, αλαλάζοντας το όνομα του θεού του, οι «ειδικοί» αναρωτιούνται για τα κίνητρα του δράστη.

 
Τα πρώτα δελτία ειδήσεων, σχεδόν πάντοτε, πριν καν αναφέρουν τα γεγονότα που αφορούν επίθεση «πιστού» εναντίον «απίστων», επικεντρώνουν στα πάντα εκτός από την ουσία. Ηταν άνεργος, του έκοψαν το επίδομα, τον παράτησε η γυναίκα του, του χάλασε το βίντεο, όλα μπορεί να έπαιξαν ρόλο στην απόφασή του να κόψει λαιμούς περαστικών εκτός από τη θρησκεία του.

 
Κι όμως...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο Θεός παραφρόνησε;

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ


Ο ένας νοικιάζει μια νταλίκα και σκοτώνει όποιον βρεθεί στον δρόμο του. Ο άλλος κυκλοφορεί με τρακόσια φυσίγγια και κλείνει ραντεβού μέσω ιστοσελίδας κοινωνικής δικτύωσης για να σκοτώσει. Ενα μαχαίρι φτάνει για να κόψει ο τρίτος την καρωτίδα του ιερέα στην εκκλησία της Νορμανδίας. Διάγνωση: ο ένας είναι παράφρων, ο δεύτερος ήταν σιίτης, άρα δεν έχει σχέση με το Ισλαμικό Κράτος, ο τρίτος όμως φώναζε το όνομα του ISIS καθώς ορμούσε μες στον ναό. Καθημερινότητα της δυτικής Ευρώπης, καθημερινότητα και του αραβικού κόσμου ακόμη. Εκεί τα θύματα της τρομοκρατίας δεν μπορούν να μετρηθούν.


Οι δυτικές χώρες μπορούν ακόμη να εκπλήσσονται. Κάτι είναι κι αυτό. Ζητούνται ευθύνες απ’ την αστυνομία στη Νίκαια, ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας απολογείται, ο πρόεδρος Ολάντ τον καλύπτει. Στη Γερμανία συνεδριάζει το συμβούλιο ασφαλείας της χώρας. Μήπως πρέπει να δοθούν περισσότερα μέσα στην αστυνομία; Μήπως το παρακάναμε με την ελεύθερη μετακίνηση;  


Ρωτήστε όσους ψήφισαν Brexit και στήθηκαν ώρες στην ουρά για να περάσουν το Κανάλι.  


Ευτυχώς εμείς εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα. Η Ελλάδα, ως περίπου ευρωπαϊκή χώρα, μεθοριακός σταθμός του Δυτικού Πολιτισμού, προς το παρόν ασχολείται με την απλή αναλογική και την κατασκήνωση των No Border Αλληλέγγυων.


Οι θιασώτες του πολιτισμικού σχετικισμού συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη θεωρία της πολυπολιτισμικότητας. Η θεωρία πάνω απ’ όλα. 


Οταν έχεις φτάσει να κατασκευάσεις ένα θεωρητικό σχήμα, όταν έχεις φάει τη ζωή σου στο πανεπιστήμιο για να το διδάσκεις, όταν η πνευματική ζωή στην Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ, τις τελευταίες δεκαετίες αρδεύεται από τον σχετικισμό, πώς να δεχθείς ότι η πραγματικότητα έχει την αναίδεια να σε διαψεύδει; 


Ο πολιτισμικός σχετικισμός έχει γίνει η θρησκευτική πίστη των ελίτ της Δύσης. Και τα συμπαρομαρτούντα, τα κοινωνιολογικά και οικονομικά κίνητρα. Οταν όλοι οι πολιτισμοί είναι ίδιοι, οι άνθρωποι συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο αν δεν τους χωρίζουν οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες.


Και η θρησκεία; 


Μα για τους άθεους, τους σοβαρούς διανοούμενους του κόσμου τούτου, όλες οι θρησκείες είναι ισότιμες, όπως και όλοι οι πολιτισμοί.  


Και γιατί δεν σκοτώνουν χριστιανοί ή Εβραίοι στο όνομα του δικού τους Θεού, κι ας είναι άποροι, αποκλεισμένοι κοινωνικά ή ψυχασθενείς; Το έκαναν οι χριστιανοί με τις Σταυροφορίες και τους θρησκευτικούς πολέμους που αιματοκύλισαν την Ευρώπη. Μόνο που μας χωρίζουν κάτι αιώνες Ιστορίας από τότε. 


Και απαντά ο μειλίχιος διανοητής: 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Tα Γαλλικά ΜΜΕ επιβάλλουν το νόμο της σιωπής για τα μαχμουτοφασισταριά

 Από το ιστολόγιο "ΚΛΥΔΩΝΑΣ"
 
 
Πολλά γαλλικά μέσα ενημέρωσης, όπως το ειδησεογραφικό τηλεοπτικό κανάλι BFMTV, οι εφημερίδες Le Monde και La Croix αποφάσισαν να μην δημοσιεύουν στο εξής φωτογραφίες των δραστών επιθέσεων "για να αποφευχθεί τυχόν μεταθανάτια εξύμνησή τους" ή "για να μην εξομοιώνονται τα θύματα με τους τρομοκράτες".
 
 
"Μετά την επίθεση στη Νίκαια, δεν θα δημοσιεύουμε πλέον φωτογραφίες των δραστών" προκειμένου να αποφευχθεί μια ενδεχόμενη ηρωοποίησή τους μετά θάνατον, γράφει ο διευθυντής της Le Monde Ζερόμ Φενολιό.
 
 
"Αντιληφθήκαμε μετά την επίθεση στη Νίκαια ότι αισθανόμασταν άβολα με τις φωτογραφίες από το παρελθόν των δραστών", εξήγησε ο ίδιος στο Γαλλικό Πρακτορείο. "Δεν πρέπει να κρύβουμε τα γεγονότα ή την πορεία των δολοφόνων αυτών, για αυτόν τον λόγο δεν θεωρούμε σκόπιμο να αποσιωπάται το όνομά τους, όμως οι φωτογραφίες τους δεν είναι χρήσιμες στην περιγραφή της πορείας της ζωής τους", συνέχισε.
 
 
"Λάβαμε χθες το βράδυ την απόφαση...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πόσους νεκρούς ακόμα θέλουμε για να ξυπνήσουμε;



Βρήκαν ξανά τον τρόπο να συνθλίψουν κάθε ιερό και όσιο οι δολοφόνοι του ISIS: αυτή τη φορά δεν ήταν η μαζικότητα των θυμάτων αλλά ο φρικτός συμβολισμός που όπλισε το χέρι τους: ένας παπάς νεκρός μέσα στην ίδια του την εκκλησία. Και, όπως συνήθως, ο ένας εκ των δολοφόνων ήταν γνωστός στις αρχές…


Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι ένα: πόσοι νεκροί απαιτούνται ακόμα μέχρι οι πολιτικές ηγεσίες των χωρών της Ευρώπης και, εξίσου, της ίδια της Ευρωπαικής Ενωσης, να αντιληφθούν ότι αυτός ο πόλεμος έχει ξεκινήσει, είναι αδυσώπητος και δεν πρόκειται να σταματήσει;


Τη λέξη πόλεμος τη χρησιμοποιούν πλέον οι ηγεσίες – αν και όχι όλες ως τώρα. Πάντως, μέχρι πρόσφατα, φοβόντουσαν καν να την αρθρώσουν. Τουλάχιστον, χθες, ο Γάλλος πρόεδρος δεν μάσησε τα λόγια του. 


Όμως, πόσα παραπάνω θύματα πρέπει να μετρηθούν μέχρι να αρχίσει αυτός ο πόλεμος να αντιμετωπίζεται πραγματικά ως τέτοιος;


Οσο για την ίδια την Ε.Ε., η οποία κάνει κάθε τόσο συνόδους, υπουργικές και κορυφής, συγκριτικά για ψύλλου πήδημα, πότε θα σκεφτεί κάποιος εκεί μέσα ότι έχει έρθει η στιγμή να διακηρύξει με τον πιο άμεσο, επίσημο και πειστικό τρόπο ότι θα απαντήσει αληθινά σε αυτή τη λαίλαπα που βρήκε την Ευρώπη και που τη διαλύει ημέρα με την ημέρα;  


Και δικαίως τη διαλύει, αφού αυτή αποδεικνύεται τόσο λίγη στο να προστατεύσει τα θεμελιώδη που οφείλει να προστατεύει, που γι αυτό ακριβώς υποτίθεται ότι υπάρχει κι όχι φυσικά για να ασχολείται με ότι μπορεί να φανταστεί κανείς, παράγοντας κάθε χρόνο τόνους από άχρηστες νομοθεσίες που ρυθμίζουν τα πάντα, σα να βρισκόμαστε σε ένα ιδιότυπο μη κουμμουνιστικό σοβιέτ;


Οσο τα τραγικά αυτά γεγονότα εξελίσσονται -φυσικά δεν πρόκειται να σταματήσουν - κι όσο, πρακτικά, η Ευρώπη απαντάει χωρίς να απαντάει, τόσο οι κίνδυνοι για την ίδια και, εξίσου, για τη δημοκρατία, θα διογκώνονται.


Ο φανατικοί δολοφόνοι μουσουλμάνοι πρέπει να εκλείψουν από το ευρωπαικό έδαφος. Και το πρώτο βήμα που χρειάζεται να γίνει, είναι...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η χριστιανοσύνη υπό πολιορκία

Οι λαοί της Ευρώπης παρακολουθούν οργισμένοι αλλά και έντρομοι την επέλαση της τρομοκρατικής εμπροσθοφυλακής του Ισλάμ εντός των οικιών τους.  


Νέοι, μεσήλικες, βρέφη, ηλικιωμένοι, όλοι γίνονται στόχοι των μουσουλμάνων που κήρυξαν «ιερό πόλεμο» εναντίον των αλλοπίστων.


Κυριολεκτικά δεν περνάει ούτε ημέρα που να μη μεταδίδεται κάποια φρικτή είδηση για τις θηριωδίες που διαπράττουν ισλαμιστές σε βάρος αθώων. 


Οι στρατιώτες του Ισλαμικού Κράτους, όμως, δεν θεωρούν κανέναν αθώο. Ολοι οι χριστιανοί είναι για εκείνους θεμιτοί στόχοι απλά επειδή είναι... χριστιανοί! Το ίδιο ισχύει και για τους Εβραίους, τους Γεζίντι, τους ινδουιστές, όλους όσοι δεν πιστεύουν στον ισλαμισμό.


Η πικρή αλήθεια είναι ότι οι λεπίδες των αφιονισμένων φονιάδων του Ισλαμικού Κράτους, προτού καρφωθούν στα σώματα των εν Χριστώ αδελφών μας και των πιστών άλλων θρησκευμάτων, έχουν ακονιστεί από τους δόλιους ή ανόητους προπαγανδιστές της πολιτικής ορθότητας και των ανοιχτών συνόρων.


Ενώ η Δύση δέχεται επίθεση εδώ και χρόνια, υπάρχουν ακόμα πεμπτοφαλαγγίτες δήθεν «ανθρωπιστές» που υπερασπίζονται μετά μανίας το «δικαίωμα» των δολοφόνων να αφαιρούν ζωές συνανθρώπων μας, να βιάζουν, να πυροβολούν εφήβους, να ποδοπατούν με φορτηγά μωρά και νήπια, να αποκεφαλίζουν ιερείς εντός των εκκλησιών.


Η υπεράσπιση του εξισλαμισμού της Δύσης και η δικαιολόγηση των φόνων γίνονται μέσω της επίκλησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων - λες και τα θύματα δεν έχουν δικαιώματα!


Η μεγαλύτερη παραδοχή συνενοχής και εγκληματικής αδιαφορίας για όσα συμβαίνουν με το Ισλάμ στην Ευρώπη έγινε από...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Το ISIS χάνει και ψάχνει για «νίκες» στην Ευρώπη

 
 
Όλες οι εκτιμήσεις Γάλλων και Βρετανών ειδικών στα θέματα της ισλαμικής τρομοκρατίας συγκλίνουν. Οι ήττες που το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) υφίσταται στο πεδίο των μαχών, θα το οδηγήσουν στην εξαπόλυση νέου κύματος τρομοκρατικών ενεργειών στην Ευρώπη.


Η προσβλητική για τη Γαλλία και την ιστορική της παράδοση τρομοκρατική ενέργεια στη Νίκαια και ειδικά στο συγκεκριμένο μέρος όπου έγινε, αποτελεί το εναρκτήριο λάκτισμα και δεν ήταν το μόνο, όπως φάνηκε χθες από το χτύπημα στην εκκλησία της Νορμανδίας.


«Θα ακολουθήσουν και άλλα χτυπήματα», τονίζει άλλωστε ειδικός σε θέματα τρομοκρατίας συγγραφέας και σύμβουλος της Γαλλικής Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας (DGSI). Εξάλλου, ο γενικός διευθυντής της ίδιας Υπηρεσίας, Πατρίκ Καλβάρ, υπογραμμίζει ότι οι τζιχαντιστές «θα κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργήσουν στη Γαλλία συνθήκες εμφυλίου πολέμου».


Με τον τρόπο αυτόν, το Ισλαμικό Κράτος θα επιδιώξει να κερδίσει ξανά τις εντυπώσεις που σιγά-σιγά χάνονται, καθώς πλέον δεν μπορεί να συντηρήσει τον μύθο του αήττητου «στρατού του Θεού» -στον οποίο είχε επενδύσει, προσπαθώντας να φέρει στις τάξεις του όσο το δυνατόν περισσότερους μουσουλμάνους.


Επίσης, η προσπάθεια των ηγετών του ISIS να μεταφέρουν το κέντρο των δραστηριοτήτων τους στη βόρεια Αφρική απέτυχε παταγωδώς. Τα εδάφη που ελέγχει το ισλαμικό μόρφωμα στη Λιβύη έχουν περιορισθεί σε μία ζώνη γύρω από τη Σύρτη, η οποία πιέζεται από δυνάμεις και των δύο άτυπων «κρατιδίων» που έχουν σχηματίσει οι τοπικές φυλές στην Τρίπολη και τη Βεγγάζη.


Υπό τις παραπάνω συνθήκες, είναι εύλογο να περιμένουμε ότι η τρομοκρατική βαρβαρότητα θα μεταφερθεί στην Ευρώπη. Ιδιαίτερα δε σε χώρες με άφθονο μουσουλμανικό στοιχείο στο εσωτερικό τους, όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Σουηδία, η Γερμανία και το Βέλγιο.


Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Ευθ. Πέτρου στην Εστία...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Άμοιρα, άτυχα παιδιά ή στυγεροί δολοφόνοι;



Υπάρχουν πολλά, πάρα πολλά κακοποιημένα παιδιά που έγιναν μεγάλοι επιστήμονες, καλλιτέχνες, λογοτέχνες, επιχειρηματίες, πολιτικοί, πανεπιστημιακοί.


Υπάρχουν πολλά παιδιά που έχουν υποστεί μπούλινγκ, βία και στέρηση στα τρυφερά τους χρόνια κι έγιναν κανονικοί άνθρωποι, ισορροπημένα μέλη της κοινωνίας. Πολίτες.  


Υπάρχουν αμέτρητα παιδιά που την αγάπη που δεν γνώρισαν την πρόσφεραν γενναιόδωρα στα δικά τους παιδιά όταν έγιναν γονείς. Όλοι αυτοί δυσκολεύτηκαν περισσότερο από τους άλλους, δεν υπάρχει αμφιβολία. Αλλά γνώριζαν ότι δεν τέλειωσαν όλα στα παιδικά χρόνια. Και ότι τα παιδικά τους πάθη αιτιολογούν αλλά δεν δικαιολογούν.


Γι' αυτό πρέπει να σταματήσει αυτό το τροπάρι, κάθε φορά που ένας αρρωστημένος εγκέφαλος παίρνει ένα καλάσνικοφ ή μία δεσμίδα δυναμίτες να ψάχνουμε αν είχε υποστεί κακοποίηση ως παιδί, εν είδει ακαταλόγιστου, σαν μηχανισμός αθώωσης. Εθιζόμαστε σε αυτό από την υπερπροσφορά ερασιτεχνικής ψυχανάλυσης στη δημόσια σφαίρα και ερμηνεύουμε την ανθρώπινη συμπεριφορά σαν μεταβατική ιδιότητα των μαθηματικών.


Υπέστη βία, θα γίνει βίαιος, θα μοιράσει βία, τα παιδιά του θα υποστούν βία, θα γίνουν βίαια και θα μοιράσουν βία – σε ένα αυτοσχέδιο ντόμινο τελειώνουμε τη συγκλονιστικά περίπλοκη ανθρώπινη φύση, γιατί όλοι κάποτε καθίσαμε απέναντι σε έναν ψυχαναλυτή και νομίζουμε ότι μάθαμε τις περιπέτειες του μυαλού. Ή χειρότερα το διαβάσαμε σε ένα βιβλίο, σε ένα περιοδικό, στο ίντερνετ ή κάποιος μας το είπε.


Όμως μεταξύ των σκληρών παιδικών χρόνων και της ενήλικης ζωής μεσολαβεί κάτι που λέγεται...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: «Poly» και σαρία



Μα καλά, πού ζείτε; Θεωρείτε εαυτόν προχωρημένο επειδή αποδέχεστε το σύμφωνο συμβίωσης για άτομα του ιδίου φύλου; 


Πολύ προπέρσινο ακούγεται αυτό μπροστά σε άλλο αίτημα που προκύπτει, από τη συμβίωση ομάδας προσώπων. Δύο γυναίκες, δύο άνδρες, σε χιαστί σχέση. Ενας άνδρας, δύο γυναίκες, σε παράλληλες σχέσεις. Μία γυναίκα, δύο άνδρες, όλοι μαζί, εντός κι επί τα αυτά. Αυτοί είναι συνδυασμοί σχέσεων «polyamory». Και μη βιαστείτε να μιλήσετε για ιστορίες απιστίας, καθώς η συνύπαρξη αυτού του είδους προϋποθέτει συναίνεση. Δεν μιλάμε για καταστάσεις της μιας βραδιάς αλλά για σχέσεις ζωής, με ανεκτικότητα, ειλικρίνεια, κατανόηση.


 
Θα προσπεράσω τα πρακτικά ζητήματα, δηλαδή το πόσο δύσκολο είναι να πάνε τέτοιες ομάδες προσώπων διακοπές. Πώς διαλέγουν το ξενοδοχείο, στο βουνό ή στη θάλασσα; Και σινεμά; Πώς πάνε σινεμά; Ολοι μαζί; Εντάξει, κάνω μια προβολή του μικροαστικού ζευγαριού σε κάτι διαφορετικό. Εχει ξεκινήσει και μια πιο σοβαρή συζήτηση, που αφορά τη δημιουργία νομικού πλαισίου για τα διευρυμένα σχήματα συντρόφων. Οι «poly» έχουν δικαιώματα και ένα από αυτά αφορά την κληρονομιά. Σε κουαρτέτο προσώπων θα μπορούσε να γίνει συμφωνητικό ώστε όλοι να πάρουν ίσο μερτικό. Ταυτόχρονα δίδεται διέξοδος σε περίπλοκες καταστάσεις όπου ένα άτομο έχει παράλληλη ζωή και θέλει να εξασφαλίσει τα παράλληλα σύμπαντα ακριβοδίκαια.





Η συζήτηση που ξεκίνησε έχει πολλές πτυχές. Ας αντιγράψουμε έναν εύγλωττο πλάγιο τίτλο, από άρθρο του BBC. «Η αγάπη δεν βγαίνει μόνο σε ζευγάρια. Μήπως ήρθε ο καιρός να αναγνωρίσει το οικογενειακό δίκαιο αυτό το δεδομένο;». 


Και δώσ' του Ντε Μποβουάρ με ανάλυση της αμφισεξουαλικότητας και της αποδοχής των ερωμένων του Σαρτρ. 


 Και δώσ' του ψυχανάλυση για την τιθάσευση της ζήλιας και την αποθέωση της ειλικρίνειας.  


Και κατόπιν προβληματισμοί: καθώς δεν πρόκειται για όργια, πόσα πρέπει να ξέρει κάποιος που ξέρει; Δηλαδή, υπάρχει περιθώριο για ιδιωτικές στιγμές μέσα στο πλαίσιο της πολυπρόσωπης ανοχής;



Με μια πρώτη προσέγγιση όλο αυτό φαίνεται καινούργιο και προοδευτικό και άνετο κι απ' όλα. Ακούγεται λογικό να θέλουν νομική κάλυψη όσοι ζουν επί μακρόν σε καταστάσεις polyamory.  



Για να σκεφτούμε, όμως, λιγάκι, ποια είναι η πιο διαδεδομένη μορφή αρμονικού συνόλου ερωτικών σχέσεων;  


Οχι, δεν είναι η ύπαρξη τρίτου προσώπου σε γάμο, καθώς ο γάμος από μόνος του βγάζει απέξω το τρίτο πρόσωπο. Εκτός αυτού, δεν είμαστε βέβαιοι για τη συναίνεση σε τέτοιες καταστάσεις.  


Λοιπόν, η πιο διαδεδομένη μορφή polyamory είναι ο μουσουλμανικός γάμος, ο οποίος δεν είναι αποδεκτός στον δυτικό κόσμο.  


Και ποιος είναι ο αντίλογος στο «αφού έτσι θέλουν;». 


Ετσι θέλουν οι αμφί που έχουν και άνδρα και γυναίκα, έτσι θέλουν τα κουαρτέτα με δύο άνδρες, δύο γυναίκες, έτσι θέλει ο άνδρας που έχει τέσσερις γυναίκες και απαιτεί παρθενία, πίστη και αφοσίωση και από τις τέσσερις. Η θρησκευτική επιταγή μάς ενοχλεί;




Μας πέρασε άραγε ο ενθουσιασμός του προχωρημένου και του προοδευτικού; 


Οχι, όλο αυτό θα κρατήσει πολύ καιρό και φαίνεται από τις μελέτες που γίνονται, από τα δημοσιεύματα, από την υποτιθέμενη αύξηση των «poly». Είναι το καινούργιο κοινωνικό ζήτημα, σε δουλειά να βρισκόμαστε. Ας είμαστε, όμως, ρεαλιστές. Η συζήτηση για έναν νέο νόμο που θα κάλυπτε τέτοιες σχέσεις θα πρέπει να εξετάσει όλες τις παραμέτρους. Αυτό που φαίνεται απίστευτα προχωρημένο και κουλ μπορεί να δίνει την ευκαιρία να εξαπλωθούν και να νομιμοποιηθούν ο Μεσαίωνας και το σκότος. 


Αυτό που φαίνεται απελευθερωτικό για την ερωτική έκφραση μπορεί να γίνει... 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ένας πολιτισμός που δεν πιστεύει σε τίποτα, τελικά θα παραιτηθεί στο τίποτα

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ-ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ


Κατά την τελευταία καταμέτρηση, τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ξόδεψαν περισσότερα από 200 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για την άμυνα, αγόρασαν περισσότερα από 2.000 μαχητικά αεροσκάφη και 500 πολεμικά πλοία και απασχόλησαν περίπου 1,4 εκατομμύρια στρατιωτικό προσωπικό. Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο αστυνομικοί, επίσης, περπατούν στους δρόμους της Ευρώπης. Ωστόσο, στο πρόσωπο μιας ισλαμικής απειλής η ήπειρος φαίνεται ανήμπορη.


Είναι;


Ήταν η Γαλλία ανήμπορη τον Μάιο του 1940; 


Ας συμφωνήσουμε ότι ένα φορτηγό που βομβαρδίζει έναν παραλιακό δρόμο δεν είναι μία μονάδα τανκς, και ότι μερικές χιλιάδες μαχητές του ISIS που είναι διάσπαρτοι από τη Μοσούλη ως τη Μασσαλία δεν είναι μια άλλη Βέρμαχτ. Αλλά, όπως στη Γαλλία το 1940, η Ευρώπη σήμερα εμφανίζει τον ίδιο συνδυασμό δογματικής ακαμψίας και απώλεια της βούλησης που επέτρεψε σε έναν συμμαχικό στρατό από 144 μεραρχίες να ηττηθεί από τους Γερμανούς μέσα σε έξι εβδομάδες. Η γραμμή Μαζινό των "ευρωπαϊκών αξιών" δεν θα υπερισχύσει έναντι ανθρώπων που δεν αναγνωρίζουν καμία από αυτές τις αξίες.


Τόσο πολύ κατέστη σαφές από τον Γάλλο Πρωθυπουργό Μανουέλ Βαλς, ο οποίος παρατήρησε μετά την επίθεση της Νίκαιας ότι "η Γαλλία πρέπει να μάθει να ζει με την τρομοκρατία". Αυτό μπορεί να προοριζόταν ως δήλωση για το συγκεκριμένο γεγονός, αλλά κατέληξε να είναι μια παραδοχή ότι η κυβέρνησή του δεν πρόκειται να συσπειρώσει το λαό σε μια εκστρατεία αίματος, μόχθου, δακρύων και ιδρώτα κατά του ISIS -μία ακόμα πρόωρη συνθηκολόγηση σε μια χώρα που το γνωρίζει από το παρελθόν.


Ο Βαλς αργότερα αποδοκιμάστηκε σε μια επιμνημόσυνη δέηση για τα θύματα της Νίκαιας. Θα ήταν ενθαρρυντικό να σκεφτεί ότι αυτό συνέβη επειδή ο ίδιος και το αφεντικό του, ο Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, απέτυχαν να σφυρηλατήσουν μια στρατηγική για να καταστρέψουν το ISIS. Αλλά η ένσταση του λαού ήταν ότι δεν υπήρχαν αρκετοί αστυνομικοί κατά μήκος της Promenade des Anglais για να σταματήσουν την επίθεση. Σε ποδοσφαιρικούς όρους, είναι μια καταγγελία για την αποτυχία της άμυνας, και όχι για την έλλειψη κατάλληλης επίθεσης.


Στη συνέχεια, υπάρχει η Γερμανία, όπου συνέβησαν πολλές τρομοκρατικές επιθέσεις μέσα σε μια εβδομάδα. Φαίνεται σχεδόν σαν μια εποχή από το παρελθόν όταν οι Γερμανοί καλωσόρισαν ένα εκατομμύριο μετανάστες από τη Μέση Ανατολή σε μια έκσταση της ηθικών αυτο-συγχαρητηρίων, με επικεφαλής την Άνγκελα Μέρκελ και το σύνθημα "Μπορούμε να το κάνουμε!". Το σύνθημα του περασμένου καλοκαιριού τώρα ακούγεται τόσο ξεπερασμένο και κενό, όσο και το "Ναι μπορούμε!" του Μπαράκ Ομπάμα.


Τώρα η Γερμανία θα πρέπει να αντιμετωπίσει μια τρομοκρατική απειλή που θα κάνει τη συμμορία Μπάαντερ-Μάινχοφ της δεκαετίας του 1970 να μοιάζει ασήμαντη.  


Το γερμανικό κράτος είναι ισχυρότερο και πιο έξυπνο από ό,τι το γαλλικό, αλλά παραδίδεται επίσης πιο εύκολα στον ηθικό εκφοβισμό.  


Η ιδέα της εθνικής αυτοσυντήρησης με κάθε κόστος θα είναι πάντα συζητήσιμη σε μια χώρα που επιδιώκει να εξιλεωθεί από αυτή την αμαρτία.


Έτσι, το ερώτημα είναι εάν η Ευρώπη είναι ανήμπορη.  


Στο αποκορύφωμα της δεκαετίας του 1980, υπό τον Φρανσουά Μιτεράν και τον Χέλμουτ Κολ, το ευρωπαϊκό σχέδιο συνδύαζε την γερμανική οικονομική ισχύ και την γαλλική εμπιστοσύνη στην πολιτική εξουσία

Σήμερα, αναμιγνύει την γαλλική πολιτική αδυναμία με τον γερμανικό ηθικό σολιψισμό. Αυτή είναι μια φόρμουλα για ταχεία πολιτισμική παρακμή, άσχετα με πόσα πολλά οικονομικά ή στρατιωτικά μέσα η ΕΕ μπορεί να έχει στη διάθεσή της.


Μπορεί να σταματήσει η πτώση;  


Ναι, αλλά αυτό θα απαιτούσε μια μεγάλη ανατροπή των πολιτικών μυθολογιών στις οποίες χτίστηκε η σύγχρονη Ευρώπη.  


Μεταξύ αυτών των μυθολογιών είναι οι εξής: 

"Eπίγεια σοφία"

Ο πολιτισμός δεν κληρονομείται, κατακτάται. 
André Malraux,  Γάλλος συγγραφέας


Οι πολιτισμοί, όταν χάνονται, είναι θύματα αυτοκτονίας, όχι δολοφονίας.
Arnold J. Toynbee, Βρετανός ιστορικός


Ένας πολιτισμός καταστρέφεται όταν οι θεοί του καταστρέφονται.
Emile M. Cioran, , Γαλλος φιλόσοφος

Σαν σήμερα (27/7/ΧΧΧΧ)


1576: Ο σερ Γουόλτερ Ράλεϊ φέρνει για πρώτη φορά τον καπνό στη Βρετανία από τη Βιρτζίνια της Αμερικής.

1832: Η Εθνοσυνέλευση στο Ναύπλιο επικυρώνει την απόφαση των μεγάλων δυνάμεων, σύμφωνα με την οποία ο Όθων θα εστέφετο βασιλιάς της Ελλάδας.

1940: Ο Μπαγκς Μπάνι κάνει το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία κινουμένων σχεδίων «Ένας άγριος λαγός».

1974: Κυκλοφορεί το «Sweet Home Alabama» των Lynyrd Skynard, ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια της ροκ μουσικής.

1996: Βόμβα εκρήγνυται στο Ολυμπιακό Πάρκο της Ατλάντα, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Ένας νεκρός και 110 τραυματίες, ο απολογισμός.

1900: Γεννιέται ο Ευάγγελος Παπανούτσος, διανοητής, φιλόσοφος και μεταρρυθμιστής της ελληνικής εκπαίδευσης.

1953: Γεννιέται η Αφροδίτη Μάνου, (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Αγλαΐας Δημητριάδου)

1992: Πεθαίνει η Τζένη Καρέζη, (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ευγενίας Καρπούζη.)








2013: Πεθαίνει ο Θρυλικός κιθαρίστας J J Cale

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι απορίες της σεζόν



Όλοι αυτοί που διευκρινίζουν (και δικαίως) ότι για την κατάσταση της χώρας δεν φταίει μόνο το επτάμηνο της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά πρωτίστως τα 40 χρόνια των προηγούμενων, δεν είναι οι ίδιοι που στην περίπτωση του μνημονίου θεώρησαν (με την ίδια ευκολία) ότι φταίει αποκλειστικά η κυβέρνηση ΓΑΠ και γι’ αυτό εξαίρεσαν από την εξεταστική την προηγούμενη;




Αυτοί που γράφουν στο Facebook για τη «μοναδικότητα και την ευλογία της Ελλάδας, για τον ήλιο της και κυρίως για τις μοναδικές της ΘΑΛΑΣΣΕΣ, που είναι η Ψυχή μας», γιατί στις φωτογραφίες από τις διακοπές ποζάρουν μονίμως αντί για τις θάλασσες (ψυχή κτλ.) στην ΠΙΣΙΝΑ του ξενοδοχείου;




Ο Λαφαζάνης έχει ρήτρα για το πόσες φορές είναι υποχρεωμένος να πει σε κάθε πρόταση τη λέξη «Μνημόνιο»; 




Το να βάζεις ένα τετραγωνάκι με παρκέ που κρύβει τα αρχικά «Macedonia» από έναν αγώνα μπάσκετ, προκειμένου να μη δουν οι ανώριμοι ιθαγενείς τι συμβαίνει, δεν είναι το ίδιο με το να κάνεις τις συναντήσεις με την Τρόικα στο Παρίσι για να μη δουν οι ίδιοι ιθαγενείς ότι έρχονται στο υπουργείο;




Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος που ζητάει να σοβαρευτούμε και να μην ακούμε τις ανοησίες του ενός και του άλλου όταν πρόκειται για το μάθημα των θρησκευτικών, ενώ μας παραπέμπει στο Σύνταγμα, γιατί δεν δίνει την ίδια συμβουλή κάθε φορά που μιλάει και ο Σεραφείμ Πειραιώς;




Όλοι αυτοί που τόσα χρόνια ήταν βέβαιοι ότι το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας γνωρίζει την αλήθεια για τους ψεκασμούς και τους την κρύβει, τώρα που έχουν στη θέση του υπουργού έναν «δικό τους» δεν κλονίζονται αφού δεν έχει κάνει ούτε αυτός καμία αποκάλυψη;



Κάποιος που πιστεύει ότι οι γραβατωμένοι με τα κοστούμια φορούν «συμβατική στολή», πώς είναι σίγουρος ότι το εμμονικό «μπλαζέ-ύφος-με-κοστούμι-χωρίς-γραβάτα» δεν είναι επίσης μια στολή;




Πώς εξηγείται λογικά εκείνοι που κάνουν τα πιο ακραία και τα πιο επιθετικά status updates στο Facebook για τα εθνικά θέματα, να έχουν στο profile τους άφθονες ανακοινώσεις των επιτυχιών τους στο Candy Crash;




Αν μια μέρα πάθει κάτι το Τwitter πώς θα βγουν τα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης, αφού το μόνο σχολιαστικό τους θέμα πλέον είναι «τι γράφτηκε στο διαδίκτυο»;




Κανονικά, σε κάθε αναγγελία για αθρόες προσλήψεις στο Δημόσιο, εκείνοι που θα έπρεπε να ανησυχούν περισσότερο δεν είναι οι ίδιοι οι δημόσιοι υπάλληλοι που η μισθοδοσία τους θα επιβαρυνθεί ακόμα περισσότερο, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει με νέα μείωση γιατί «δεν θα βγαίνει» ο λογαριασμός;




Όταν ο Γιώργος Κατρούγκαλος παροτρύνει τα συνδικάτα να βγουν στους δρόμους εναντίον του νομοσχεδίου που έχει φτιάξει ο ίδιος, στην πραγματικότητα δεν είναι σα να τους ωθεί απλώς να ξεχαρμανιάσουν, αφού αν μπορούσε να το κάνει πιο φιλολαϊκό θα το έκανε και χωρίς τις διαδηλώσεις;




Πώς μπορούν να υπολογίσουν ότι οι διορισμοί μετακλητών είναι μειωμένοι κατά 25% σε σχέση με την προηγούμενη κυβέρνηση, αφού συνεχίζονται ακόμα;




Αυτοί που υπερασπίστηκαν τη χρήση αποσπασμάτων από το βιβλίο του Ξηρού στο έργο του Εθνικού Θεάτρου υποστηρίζοντας την ελευθερία της έκφρασης δεν είναι οι ίδιοι που λίγες μέρες πριν ζητούσαν «να το βουλώσουν οι συστημικοί δημοσιογράφοι της διαπλοκής»;




● Αφού υποτίθεται ότι δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν στους δρόμους, σε τι χρειάζονται οι κόρνες στα τρακτέρ;




Μια που είμαστε τόσο ανοιχτοί σε εκθέσεις ξένων ινστιτούτων για το πόσα κανάλια αντέχει η Ελλάδα, γιατί δεν παραγγέλνουμε και μία για το πόσους οργανισμούς του δημοσίου αντέχει ο προϋπολογισμός;




ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ωραία θερινά αναγνώσματα




Πόσο να καγκουριάσει ο άνθρωπος; Πόσες μπίρες και κοκτέιλ να πιει σε υπαίθρια μπαρ εγγύς της θαλάσσης; Πόσα ούζα; Πόσους μεζέδες να μπακανιάσει; Πόση ξινίλα από προκατακλυσμιαίες ταραμοσαλάτες να υποφέρει; Πόσο να ζαλίσει τα καμπανέλια των λουομένων με τις άθλιες ρακέτες τάκα τούκα που βαράει αδιάκοπα; 


Ε, κάποτε θα ξελυσσάξει και θα βαρεθεί πια να ξεβαριέται. Και θα αδράξει ένα βιβλίο. Ισως και να το διαβάσει κιόλας. Γι' αυτό, χωρίς άλλες περιστροφές και φιοριτούρες, η στήλη προτείνει κάτι επίκαιρο και ακρότατα απολαυστικό: «Η μάσκα του Κόκκινου Θανάτου» του Εντγκαρ Αλαν Πόε (στην Ελλάδα τον λέμε «Πόε», αλλά κανονικά προφέρεται «Πόου»).

 
Σε αυτό το έξοχο αφήγημα, μια φανταστική χώρα την έχει χτυπήσει λοιμός, μια θανατηφόρα επιδημία, την οποία αποκαλούσαν «κόκκινο θάνατο». 


Τα συμπτώματα φρικτά και η εξάπλωση της αρρώστιας ραγδαία: ρίγη, απαίσιοι πόνοι, ιδρώτας από αίμα, διάλυση, θάνατος. 


Ο έκφυλος πρίγκηψ Πρόσπερο θέλει να αποφύγει και την επιδημία και τις σκέψεις που την αφορούν. Γι' αυτό διοργάνωσε μια «πικάντικη» μασκαράτα για να ξεσκάσει - αυτός και οι καλεσμένοι του. Στον χορό των μεταμφιεσμένων επιτρέπονται όλα, εκτός από το να φορέσει κάποιος κόκκινα ρούχα. Κανείς από τους ευγενείς, τους καλεσμένους του Πρόσπερο, δεν θέλει να κάνει τον συνειρμό «κόκκινα ρούχα - κόκκινος θάνατος».


Παρά την απαγόρευση, όμως, μόλις φτάνουν τα μεσάνυχτα εμφανίζεται μια απειλητική φιγούρα. Τα ρούχα της θυμίζουν σάβανο. Φορά κόκκινη μάσκα


Ο Πρόσπερο γίνεται έξαλλος. Αρχίζει να τον κυνηγά. Κρατάει ένα στιλέτο και σκοπεύει να το καρφώσει πάνω στον θρασύ, αυτόκλητο επισκέπτη που τόλμησε να φορέσει κόκκινο. Στην καταδίωξη τον αντικρίζει και πέφτει νεκρός, κεραυνοβολημένος από αυτό που είδε.  


Οι καλεσμένοι του Πρόσπερο κατορθώνουν να ξεσκεπάσουν τον φονιά του οικοδεσπότη και τι βλέπουν;  

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το παραμύθι με το λύκο το ξέρετε; Μπορεί ο κ. Τσίπρας να συνεχίσει να εμπαίζει τον εξυπνότερο λαό του κόσμου?



Αφού με τα οικονομικά μέτρα που πήρε ξεπέρασε τις δυνατότητες της ελληνικής κοινωνίας να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της προς το κράτος, και αυτό θα φανεί με την αδυναμία καταβολής των φόρων και του ΕΝΦΙΑ, ο κ. Τσίπρας μετά την αποτυχία του να περάσει την απλή αναλογική για τις επερχόμενες εκλογές, σηκώνει την μπαντιέρα της αναθεώρησης του Συντάγματος. 


Οι πλέον επιφανείς συνταγματολόγοι υποστηρίζουν πως δεν είναι το Σύνταγμα που φταίει για την αποτυχία κάθε μορφής πολιτικής στην Ελλάδα, αλλά η απουσία βούλησης να εφαρμοσθούν πολιτικές που θα ωφελούσαν την πολιτεία και την κοινωνία.


  Το καλύτερο σύνταγμα να έχεις αν δεν θέλεις να εφαρμόσεις τις κατάλληλες πολιτικές η αποτυχία είναι δεδομένη.


Το Σύνταγμα, άλλωστε, είναι μα δέσμευση που όταν η εκτελεστική εξουσία θέλει, με τη συνεργασία καλοπληρωμένων ερμηνευτών του, το καταπατεί.  


Τα σχετικά παραδείγματα πολλά.



Το παραμύθι, λοιπόν, με τον τσοπάνι που φώναζε λύκος στα πρόβατα και μετά έλεγε στους συγχωριανούς του πως τους ξεγέλασε, έφθασε στο τέλος του. Ακόμη και αν ο λύκος εμφανισθεί, ο τσοπάνης έχασε την αξιοπιστία του.



Δηλαδή, αν ο πρόεδρος εκλεγόταν από το λαό θα εφάρμοζε άλλη πολιτική από την εκλογή του ως πρωθυπουργού από το ίδιο εκλογικό σώμα;



Έθεσε ποτέ εμπόδια η Προεδρία της Δημοκρατίας στην άσκηση πολιτικής από την εκλεγμένη κυβέρνηση; Ή, οι κάθε λογής διαπλοκές θα σταματήσουν με το προεδρικό σύστημα;

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Απελπισίας διεύρυνση

Toυ Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ


Το φύλλο της Εστίας της 23-24/5/15 είναι ιστορικό. Προβάλλει, πρωτοσέλιδα, την διακήρυξη της Θεσσαλονίκης (13.9.14).  


Είναι η θέση μάχης του Σύριζα προς κατάληψη της αρχής. Είναι αρθρωμένη

 i. στην ονομαστική μείωση του χρέους και 

ii. επίσης στην εξόφληση του υπολοίπου υπό ρήτρα ανάπτυξης. Δηλαδή ότι θα πληρώνουμε – μόνον – από περισσεύματα. Ουδέποτε από το υστέρημά μας (!!!).  


Αυτά τα ωραία έλεγε ο Σύριζα. Έτσι σήκωνε κύματα ενθουσιασμού.

 
          Στις Βρυξέλλες την 13-14.7.15 κατέρρευσε. Οι εταίροι πρωτοστατούντων των Γερμανών ζήτησαν ξερά από την Ελλάδα να φύγει. Έσβησαν όλες τις διακηρύξεις ως αντίθετες προς τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές. Ο Σύριζα πάλευε μόνον για να μείνει στην Ευρώπη όχι για το πρόγραμμά του (!!!).


Η ακραία θέση των πιστωτών έγινε κεντρικό επιχείρημα. Η ρήτρα ανάπτυξης πήγε περίπατο. Αποδεχθήκαμε πληρωμές από το υστέρημά μας, μ’ επιβολή πρωτοφανώς βαριάς φορολογίας.Δεχθήκαμε (και) κάτι το μοναδικό. Τον “αυτόματο κόφτη”. Δηλαδή – αυτομάτως – να περικόπτονται (και) μισθοί και συντάξεις. Αυτό, βέβαια, εάν οι εν γένει εισπράξεις από ιδιωτικοποιήσεις ή φόρους κλπ. καθυστερούν (!!!). Το σύμφωνο Θεσσαλονίκης καταξεσχίσθηκε. Ο Σύριζα μας πήρε στο λαιμό του.

 Λάβαμε γεύση και των “συριζαϊκών ιδιωτικοποιήσεων” στην περίπτωση Ο.Λ.Π. Ο αρμόδιος υπουργός δρομολόγησε την διαδικασία. Κατέθεσε στην Βουλή τον αντίστοιχο νόμο. Το κείμενο διέφερε των επιθυμιών των Κινέζων. Έτσι, η Cosco διαμαρτυρήθηκε. Και η διαμαρτυρία της επικράτησε σε όλη την γραμμή. Για να συνεννοούμεθα: Η Cosco νομοθέτησε. Όχι ο υπουργός.
Η Ελλάς μετά την 14.7.15 δεν ελέγχει εαυτήν (!!!).


Η χώρα είναι σε ύφεση (Εστία 13.7. – όπου ανάλυση της Moodys). Ουδείς διαφωνεί. Οι απόψεις αποκλίνουν μόνον ως προς το βαθμό της ύφεσης. Οι πληρωμές, λοιπόν, διακυβεύονται. Οι θηριώδεις φόροι δεν θα γεμίσουν τα ταμεία. Πιθανολογείται πως θα πέσει ο κόφτης.

Ο Σύριζα επιχειρεί υπεκφυγή από τις συνέπειες της τραγικής πολιτικής του. Εισάγει ζήτημα εκλογικού νόμου. Μάλιστα, παρ’ ότι οι τελευταίες εκλογές διεξήχθησαν μόλις την 20.9.15.

Προτάσσει όνειρο της Αριστεράς. Δηλαδή καθαρή απλή αναλογική. Πρόκειται για προκάλυμμα.  

Η καθαρή αναλογική προϋποθέτει όλη την επικράτεια ως ενιαία εκλογική περιφέρεια. Προϋποθέτει, δηλαδή, ό,τι εκ των πραγμάτων αποκλείεται.

 Ό,τι ως αναλογική εμφανίζεται είναι σύστημα διάσπασης της αντιπολίτευσης. Ο Σύριζα (...) επιδιώκει πολυκομματική βουλή,, χωρίς σαφή πλειοψηφία. Επιθυμεί να αποφύγει τις ευθύνες δια μετεκλογικού χάους. 


Δημοσκοπικά προηγείται, ως πολιτική δύναμη, η αδιευκρίνιστη ψήφος. Ακολουθεί η ΝΔ ως αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν έχει φέρει ακόμη την προσδοκόμενη φιλελεύθερη επανάσταση. Παραμένει ουραγός του συστήματος. Και κινδυνεύει.
Τα πράγματα είναι φανερά:

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Δημοκρατία σε εκδοχή ριάλιτι



Η Διακήρυξη της αμερικανικής ανεξαρτησίας είναι το πρώτο –ίσως και μοναδικό- καταστατικό κείμενο που προσδίδει συνταγματική διάσταση στην επιδίωξη της ανθρώπινης ευτυχίας. Δεν μπορείς, βέβαια, να περιγράψεις αντικειμενικά την ευτυχία –η ζωή μας θα ήταν βαρετή αν συμφωνούσαμε όλοι στην έννοια της ευτυχίας και της ηδονής. Όμως Δευτέρα βράδυ, στο προαύλιο της Βουλής, μπορούσες να συναντήσεις εκατοντάδες ευτυχισμένους ανθρώπους να συζητούν περί Συντάγματος.


Η ευτυχία ήταν παντού, έλεγες να μπορούσες να πάρεις ένα κομμάτι να το φυτέψεις στον Εθνικό Κήπο.  


Την είδα στο χαμόγελο του Νίκου Παππά όταν αγκάλιασε και ασπάστηκε τον Παύλο Πολάκη. Και, πιστέψετε με, δεν είναι εύκολο να αγκαλιάσεις έναν άνθρωπο που έχει στον ώμο την τσάντα, στο ένα χέρι τον φραπέ και στο άλλο το τσιγάρο. Μετά το σακάκι μπορεί να θέλει πέταμα ή καθαριστήριο. Σε ευδαιμονία και ο Παύλος Πολάκης που, φυσιογνωμικά, θα μπορούσε να παραπέμπει σε αγωνιστή του ’21, εν προκειμένω του 2021. Αλλωστε και οι οπλαρχηγοί του 1821 φραπέ θα έπιναν, αν μπορούσαν. 


Ευτυχία ήταν η ανεμελιά του καθηγητή Ζουράρι με πέδιλο και φαρδιά πουκαμίσα ή ο στιλιστικός θρίαμβος του Γιώργου του Κυρίτση: ναι, κουφάλες, ο αστισμός ξεψυχά όταν στο προαύλιο της Βουλής ο εκπρόσωπος του λαού κυκλοφορεί με το πουκάμισο έξω, το τσιγάρο στο στόμα και το κράνος στο χέρι


Ευτυχής ήταν και ο Νίκος Φίλης που έριξε ένα σακάκι πάνω από το πόλο –με φερμουάρ- μπλουζάκι του. 


Ο Πάνος Σκουρλέτης που πέταξε τα πέτσινα και έπιασε τα λινά. 


Η Ολγα Γεροβασίλη που λες ότι κοιμάται βρε παιδάκι μου με αυτό το χαμόγελο. 


Ο Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης και η Νίνα Κασιμάτη που, κοιτά να δεις, ποιος να το πίστευε ότι κάποτε θα ήταν εκεί με θεσμικό κύρος στους ώμους -αιρετοί από τον λαό για τον λαό, όπως θα έλεγε και ο Πρωθυπουργός. 


Ο Γιώργος Κατρούγκαλος που, στοιχηματίζω, ακούει πια στο «σύντροφε». Και η Σία με πέδιλο. Ή μήπως ήταν η Τασία;  


Ο Πάνος ο Καμμένος δεν ήταν εκεί. Αλλά για τον Καμμένο δεν προέχει η δική του ευτυχία όσο η δυστυχία των άλλων.

Ο μπουφές ήταν λιτός. Εδιναν νερό και τσάι –τα ίδια που σερβίρουν και λίγο πιο πάνω, στον «Ευαγγελισμό». Εδώ που τα λέμε, τι άλλο θα μπορούσαν να προσφέρουν; 
 
 
 Ισως θα έπρεπε να τολμήσουν το φραπεδάκι με το συμβολισμό που ενέχει ως ρόφημα του λαού. 
 
 
Διότι ο φραπές είναι όπως η Δημοκρατία μας. Γεννήθηκε στην Ελλάδα και παρασκευάζεται με κινήσεις που, αν μη τι άλλο, συχνά υιοθετούνται από τον λαό μας για να περιγράψουν την ποιότητα και τη λειτουργία του πολιτεύματος. Μία λύση θα ήταν να μεταλάβουμε, όσοι προλαβαίναμε, από τον φραπέ του Πολάκη, όμως μία φωνή μας κάλεσε στις θέσεις μας καθώς η εκδήλωση θα ξεκινούσε σε λίγα λεπτά.


Η εκδήλωση ήταν προγραμματισμένη για τις 20.00. Ο Αλέξης Τσίπρας έφτασε στις 20.30. Θέλουμε να αλλάξουμε τη χώρα, να εισάγουμε νέα ήθη, αλλά η καθυστέρηση στην έναρξη των εκδηλώσεων τείνει να αποκτήσει συνταγματική κατοχύρωση. Θα μου πείτε ότι συζητάμε για την Ελλάδα του 2021, δεν χάλασε ο κόσμος για μισή ώρα. Σωστό. Αλλωστε έχουμε ήδη καθυστερήσει περίπου δύο αιώνες.

Όταν οι πρωθυπουργοί προσέρχονται σε εκδηλώσεις είθισται να χαιρετούν αυτούς που βρίσκονται στην πρώτη σειρά.  
 
Αν το παρακολουθήσετε από απόσταση θα δείτε το κύμα που σηκώνει η εξουσία στο ακροατήριο: