"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ήρθε η ώρα του Στέφανου του ορίτζιναλ!

 


Γράφει το ΕΜΟ ΤΕΑΜ

Ποια Γεροβασίλη και ποιος Τεμπονέρας τώρα, σοβαρά μιλάμε ρε παιδιά;

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να έχει προοπτική, πολιτικά επιχειρήματα, ηγ
εσία μακράς πνοής, μία είναι η λύση, τα λέγαμε εμείς και από την προηγούμενη φορά.

Στέφανος Τζουμάκας, εγγύηση, πολιτικός πολιτισμός, σοσιαλιστικός πατερναλισμός, η πολιτική πάνω από τους ολιγάρχες, τα πάντα όλα, τα όλα πάντα, πιείτε μία φάντα και στηρίξτε τον άνθρωπο που συνεργάστηκε και με Αντρέα και με Αλέξη.

Φτάνει να σηκωθεί από την καρέκλα ο Στέφανος ο ορίτζιναλ και θα αλλάξουν όλα στην κεντροαριστερά, στην κεντροδεξιά, στους εσωτερικούς χαφ, στους αμυντικούς μέσους και στους τερματοφύλακες.

Τώρα που είναι πάλι στη μόδα οι παικταράδες τύπου Όρτα, έρχεται ο Τζουμάκας σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος.

Στηρίζουμε Στέφανο για προοπτική στην πολιτική, για μετριοπάθεια, για το σοσιαλιστικό όραμα, για την κομμουνιστική πραγμάτωση, την αταξική κοινωνία, την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, τη λύση στο Μεσανατολικό, με τους Σαντινίστας και με τους Πατίστας.

Πάρτι πάρτι στις 10 του Μάρτη!

Στέφανε...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΑΛΗΤΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Σαν κινηματογραφική ταινία

 


Του Δημήτρη Καμπουράκη

Κάποτε με φόβιζαν και με εξόργιζαν μαζί. Στη θέα των σμιχτών φρυδιών τους, στο άκουσμα των επιχειρημάτων τους, στην αντιμετώπιση της καθαρτικής οργής τους και του θεϊκά απονεμημένου ηθικού τους πλεονεκτήματος, τα δυο αυτά συναισθήματα χτυπούσαν διαδοχικά τα σπλάχνα εντός μου, σαν να με διαπερνούσε εναλλασσόμενο ρεύμα.

Τους έβλεπα οργίλους με σηκωμένο το δάκτυλο να θεωρούν εαυτούς αγίους και τιμωρούς, καθώς όποιος δεν ήταν μαζί τους ήταν κλέφτης, απατεώνας, πουλημένος και προδότης. Τους φοβόμουν τότε, διότι δεν το ‘χαν σε τίποτα να σηκώσουν το χέρι και να σου αστράψουν μία ή να δικαιολογήσουν με πιασάρικα επιχειρηματάκια εκείνους που το σήκωναν.

Με εξόργιζαν, διότι τους άκουγα να λένε τα πιο κουφά και παρανοϊκά πράγματα με τέτοια σιγουριά και σοβαροφάνεια, που ακόμα και ο πιο στέρεα λογικός άνθρωπος άρχιζε στο τέλος να αμφιβάλει αν διατηρεί σώας τας φρένας του. Με τα απίθανα που θα μας ξεφούρνιζαν, κάποια στιγμή όλοι μας αναρωτηθήκαμε μήπως εμείς -κι όχι εκείνοι- ήμασταν οι φρενο-βλαβείς.

Δεν ήταν μια παρανυχίδα μέσα στην πορεία της ζωής μας όλα όσα ζήσαμε εξ’ αιτίας αυτής της παρέας, που από τις φραπεδιές του Ντόλτσε βρέθηκε ξάφνου στα μάρμαρα του Μαξίμου. Ειδικά όσοι τους συναναστραφήκαμε στα μέσα ενημέρωσης ή στις δομές του κράτους, δεν θα τους ξεχάσουμε ποτέ. Πίσω από κάθε κολώνα παραμόνευε ένα υψωμένο δάκτυλο κι ένα μαστίγιο, έτοιμα να αποδώσουν δικαιοσύνη (κατά που την εννοούσαν εκείνοι).

Όλα όσα φαιδρά, αλλόκοτα, καταστροφικά και ανόητα, κάνουν σήμερα σε καθημερινή βάση προσπαθώντας να διαχειριστούν το χάλι τους, τα έκαναν ακριβώς ίδια και τότε. Μόνο που τώρα τους προσπερνάμε αδιάφορα χαρίζοντας τους ένα περιφρονητικό γελάκι, ενώ τότε στέκαμε εμβρόντητοι -και μάλλον φοβισμένοι- απέναντι στη μανία τους και την πολιτική τους ισχύ.

Θυμάμαι φάτσες, γιατί σ’ αυτές διακρίνεται το μεγαλείο τους.

Την Ζωή να καταχεριάζει τον αξιωματικό της τροχαίας μπροστά στις κάμερες γιατί δεν διευκόλυνε τους διαδηλωτές να μπουν στη Βουλή, τον Βούτση να επιστρέφει τους συλληφθέντες Ρουβίκωνες πίσω με περιπολικό, τον Χαϊκάλη να αναλαμβάνει το ασφαλιστικό μας, την Τζάκρη που είχε ψηφίσει τρία μνημόνια να είναι η πιο αντιμνημονιακή των αντιμνημονιακών, τον Παυλή να μας κάνει τον μάγκα, τη Ραχήλ Μακρή (που μετά μπήκε σε ριάλιτι) να μας απειλεί.

Θα μου πεις, τι τα θυμάσαι τώρα όλα τούτα;

Ε ξέρω γω; Μάλλον είμαι ανάποδος άνθρωπος. Διότι λένε πως …

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

 


Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Ούτε ήμουν, ούτε είμαι ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ Και τι ψηφίζω ουδεμία σημασία έχει και κανέναν δεν ενδιαφέρει. Δημοσιογράφος είμαι, παρατηρώ, διαπιστώνω, σχολιάζω. Εξ αποστάσεως. Καθαρά πράγματα.

Αυτό ως πρόλογος, για να τοποθετηθώ σχετικά με την προχθεσινή παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα. Που μετά από σιωπή πολλών μηνών, αποφάσισε να κάνει το κρίσιμο βήμα, προτείνοντας ως μοναδική, δημοκρατική, καθαρή λύση εξόδου από τις αλλεπάλληλες κρίσεις την εκλογή νέου Προέδρου του κόμματος. Μόλις πέντε μήνες μετά τον ανέλπιστο, συντριπτικό θρίαμβο του Στέφανου Κασσελάκη.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν πολλά και καταλυτικά. Μα πάρα πολλά.

Όπως, για παράδειγμα, γιατί ο Τσίπρας δεν ανησύχησε και δεν ενοχλήθηκε από την εκλογή ενός «περαστικού», κάποιου «τουρίστα» εξ Αμερικής-όπως χαρακτηρίζουν τον Κασσελάκη- σ αυτή την πρωταγωνιστική θέση;

Γιατί δεν προέβλεψε το στοιχειώδες, κάτι που γνωρίζουν ακόμα και τα νήπια, πως αυτός ο «τουρίστας» αγνοεί βασικούς κανόνες δημοκρατικής, συλλογικής λειτουργίας του κόμματος και των στελεχών του;

Μπας και δεν ενδιαφέρθηκε; Μπας και κατά βάθος χάρηκε;

Μπας και όλα αυτά όχι μόνο τα περίμενε αλλά και τα επιθυμούσε, ώστε εκ των υστέρων η δική του απουσία να λάμψει και έτσι οι δικές του μεγάλες ευθύνες να υποχωρήσουν, να εξαφανιστούν και όλοι οι διαφωνούντες, όλοι οι οπαδοί και ψηφοφόροι με μια φωνή να ζητούν την επαναφορά του «σωτήρα» στο κόμμα;

Μπας και επρόκειτο για υπόγειο και δόλιο σχεδιασμό και για σκηνοθεσία που με την μέθοδο της συγκρίσεως θα τον εκτινάξει ψηλά και έτσι ο ίδιος, δια μέσου ενός αόρατου «πλυντηρίου» με ονομασία Stef Kasselakis, απαλλαγμένος από κάθε στίγμα, από κάθε «βρομιά», πεντακάθαρος και λαμπερός να επανέλθει δριμύτερος ως μοναδικός και αδιαμφισβήτητος αρχηγός;

Και γιατί τόσο καιρό δεν τοποθετήθηκε δημοσίως; Τότε, ας πούμε, με τον ορυμαγδό εναντίον Κασσελάκη από πλήθος πρωτοκλασάτων στελεχών που την συνέχεια έφυγαν για να ιδρύσουν άλλο κόμμα με την ονομασία Νέα Αριστερά;

Μπας και η περίπτωση Κασσελάκη είναι βολική τόσο για τον Τσίπρα όσο και για τόσους άλλους επίδοξους αρχηγίσκους που μοναδικό τους μέλημα είναι η κομματική εξουσία και η εξασφάλιση ηγετικών θέσεων και διάφορων άλλων κομματικών προνομίων;

Μπας και το διάλειμμα «Κασσελάκη» είχε ως στόχο το ξεκαθάρισμα και την εκδίωξη εσωτερικών αντιπάλων του Τσίπρα; Δηλαδή στελεχών που όχι μόνο είχαν στο παρελθόν διαφωνήσει με τον αρχηγό, αλλά και που μετά την δεύτερη συντριπτική ήττα είχαν απαιτήσει από τον ίδιο «να ξεκουμπιστεί από το κόμμα γιατί σε λίγο μαζί σου θα καταλήξουμε στο έξι τοις εκατό»;

 

 

Και αφού ο ίδιος, φεύγοντας είχε υπογραμμίσει ότι «όλα πρέπει να αλλάξουν», περίπου εννοώντας ότι πρέπει να επανιδρυθεί το κόμμα, τότε γιατί διαφωνεί με τον Κασσελάκη;

Και τέλος ποιος ο βασικός υπεύθυνος, οι μεγάλοι ένοχοι της καθίζησης του ΣΥΡΙΖΑ, ο περαστικός και τουρίστας η όλοι οι άλλοι, κυρίως ο Τσίπρας, που τώρα εμφανίζεται ως τιμητής των πάντων;

Και για να τελειώνω. Εκείνο που πρέπει να αλλάξει…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τσίπρας διαλύει τον ΣΥΡΙΖΑ…

 


Του Άρη Πορτοσάλτε

Θα ψηφίζουν εσαεί! Όσες φορές χρειαστεί, προκειμένου να διορθώσουν το λάθος τους να επιλέξουν Κασσελάκη! Εντολή του παρασκηνιακού προέδρου Α. Τσίπρα.

Το έχει ξανακάνει το 2016, στο 2ο Συνέδριο. Είχε υποχρεώσει συνέδρους, στον καιρό της παντοδυναμίας του, να ψηφίσουν ξανά επειδή δεν του άρεσε η απόφαση τους. Έτσι, αρχηγικά! Και σταλινικά…

Ο γνωστός Τσίπρας. Ίδιος κι απαράλλαχτος. Σαν να μην οδήγησε ποτέ στη διπλή εκλογική συντριβή τον ΣΥΡΙΖΑ, το 2023. Σαν να μην ευθύνεται ότι υπέδειξε τον Κασσελάκη. Σαν να μην καθοδήγησε το πλήθος των ψηφοφόρων να αναδείξει αρχηγό τον περαστικό από την Κουμουνδούρου επιχειρηματία, που κατέφτασε κατακαλόκαιρο από το Μαϊάμι, υποσχόμενος ότι θα νικήσει με τα καλά αγγλικά του τον Μητσοτάκη. Και με 2 Ευρώ να κερδίσει άνετα το κόμμα.

Δεν ήξεραν τι ψηφίζουν, αποφαίνεται ο παλιός ιδιοκτήτης του ΣΥΡΙΖΑ και τους βάζει να μάθουν το μάθημα τους από την αρχή.

Τσίπρας, ο «πατερούλης», ξύπνησε και διεκδικεί το κόμμα του «καθαρό». Καταλογίζει ευθύνες σε όλους. Ακυρώνει τον Κασσελάκη. Αποκηρύσσει τους αποχωρήσαντες. Καμαρώνει με το απόλυτο «Εγώ» του ως εγγυητής της ενότητας. Έτοιμος να επιστρέψει, αφού άλλος έκανε τη «βρώμικη» δουλειά. Όσα δεν τόλμησε να κάνει ο ίδιος από το 2019.

Είχαμε σημειώσει, αμέσως μετά την εκλογή Κασσελάκη, πως ο ζήλος του νέου προέδρου εκδήλωνε κάποια σημάδια, πιθανής χειραφέτησης του από εκείνους που τον παρουσίασαν στο κομματικό κοινό. Και δεν αποκλείαμε να μην εξελιχθεί ευθύγραμμα το «σενάριο» επιστροφής Τσίπρα στην ηγεσία καθώς στο μεταξύ, θα είχε αυτονομηθεί ο Κασσελάκης.

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν. Ο Κασσελάκης δεν σταματά να «σηκώνει» τα γάντια που του πετούν. Γέμισε γάντια η Κουμουνδούρου. Στέκεται απέναντι, αντιμέτωπος με σχεδόν όλο τον κομματικό μηχανισμό. Μέχρι που ήρθε το τελεσίγραφο Τσίπρα για επαναληπτικές εκλογές. «Φέρτε» μου τον αντίπαλο απαντά στην πρόκληση ο μόλις πέντε μηνών πρόεδρος και δηλώνει έτοιμος για την επόμενη εκλογική αναμέτρηση.

Για τον Α. Τσίπρα ευθύνονται όλοι, εκτός από τον «Εαυτό» του. Ούτε λέξη για αυτοκριτική. Δεν τον αφορά. Προσπαθεί να σταθεί πάνω απ΄όλους. Δεν είναι καθόλου βέβαιο πως θα καταφέρει να αντισταθεί στη «βαρύτητα» της πολιτικής. Η πολιτική πτώση του είναι πολύ πρόσφατη. Οι πληγές στο σώμα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ νωπές ακόμη. Η απουσία του δεν φαίνεται να τον έχει επηρεάσει εποικοδομητικά. Η αμετροέπεια του δεν τον εγκατάλειψε.

Αλήθεια, εάν θέλει να επιστρέψει ο Τσίπρας, σε ποιο ακριβώς κόμμα θα γίνει αυτό;.

Σε αυτό που δημοσκοπικά κινείται στη ζώνη του 10%, όπου η αναστάτωση είναι διαρκής, καθημερινή.

Σκέφτονται να στήσουν εσωκομματικές κάλπες τρεις μήνες πριν από τις Ευρωεκλογές;

Ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά δεν θα είναι το πρώτο που αφορά την Αριστερά αυτή την περίοδο.

Και ο κόσμος που μόλις επέλεξε Κασσελάκη, θα τον παρατήσει επειδή επανεμφανίστηκε ο Τσίπρας; Είναι βέβαιο ότι θα συμβεί έτσι;

Οι άνθρωποι αλλάζουν γνώμη σχετικά εύκολα. Κάποιοι πιθανώς προσαρμόστηκαν στη νέα κατάσταση, άλλοι συνήθισαν το νέο πρόεδρο, κάποιοι πιστεύουν σε αυτόν. Θα τον αποκηρύξουν λίγους μόνο μήνες μετά την αρχική τους απόφαση;

Συνεπώς, ο δρόμος της επιστροφής δεν είναι στρωμένος για τον Τσίπρα. Ίσως τα πράγματα γίνουν χειρότερα μετά την παρέμβασή του. Το Συνέδριο τινάζεται στον αέρα, το κόμμα ισοπεδώνεται.

Η Αριστερά με την εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ καταλήγει…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Υπαρχηγισμοί

 

Toυ Μιχάλη Τσιντσίνη

Λένε ότι το είχε πει ο Γκράουτσο Μαρξ: «Δεν θα γραφόμουν ποτέ σε μια λέσχη που θα με δεχόταν ως μέλος της».

Ως γνήσιος «μαρξιστής», ο Κασσελάκης προέβη στην πιο οξυδερκή παρατήρηση της σύντομης πολιτικής του σταδιοδρομίας: Αναγνώρισε ότι είναι πρόεδρος σε ένα κόμμα, που, αν λειτουργούσε σωστά, δεν θα εξέλεγε εκείνον για πρόεδρο.

Σχεδόν όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνονται την κατάστασή τους σαν κακή μοίρα. Πέντε μήνες ήταν αρκετοί για να συνειδητοποιήσουν ποιο είναι το πρόσωπο που εμφανίστηκε από το πουθενά για να πάρει τα ηνία του κόμματος, ενώ απέναντί του είχε πρώην υπουργούς, πιο δοκιμασμένους και πολύ πιο εξοικειωμένους με τον συριζαϊκό βιότοπο. Οι εξηγήσεις που έχουν διατυπωθεί, όμως, γι’ αυτή την «κακή τύχη» αναφέρονται πάλι σε εξωγενή «ακραία φαινόμενα». Για τον Κασσελάκη, έφταιξαν αορίστως τα κοινωνικά δίκτυα, το θέαμα και η «μεταπολιτική». Η «μεταπολιτικολογία» έχει αποσιωπήσει έτσι το ερώτημα για τις πολιτικές αδυναμίες που κατέστησαν το κόμμα τόσο ευάλωτο.

Αν ο νέος πρόεδρος είναι απλώς ένας σόουμαν της ψηφιακής σφαίρας, τι ήταν ο πολιτικός οργανισμός που του παραδόθηκε με τόση ευκολία;

Τι οδήγησε 150.000 μέλη του σε αυτό το απονενοημένο διάβημα;

Μια πρόχειρη και μερική απάντηση είναι οι ιδέες περί «αμεσοδημοκρατίας» που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αγκαλιάσει και επωάσει από την εποχή της πλατείας. Στην κομματική ιδεολογία, ο λαός έχει πάντα δίκιο. Ο λαός έχει δίκιο ακόμη κι όταν, σε κατάσταση εκλογικού σοκ, καταφεύγει σε μια επιεικώς εξωτική επιλογή.

Αυτό το προπατορικό δόγμα στρέφει τώρα ο Κασσελάκης κατά των στελεχών του κόμματος:

Αφού ο λαός είναι αλάνθαστος, γιατί να μην τον ρωτήσουμε;

Γιατί ξέρουν καλύτερα οι αξιωματούχοι της Πολιτικής Γραμματείας από τα ίδια τα μέλη πού πρέπει να πάει το κόμμα;

Γιατί να μην αποφασίζονται όλα με δημοψηφίσματα;

Η σφοδρή αντίδραση των παλαιών στελεχών μοιάζει έτσι με αντανακλαστικό αυτοσυντήρησης της εξουσίας τους. Πάει να τους καταργήσει, να τους προσπεράσει «αμεσοδημοκρατικώς».

Τελικά, δεν είναι σωστό να αποφασίζουμε με δημοψηφίσματα;

Με αυτήν την έννοια, όμως, πάει να «τους» εφαρμόσει το λαϊκίστικο credo, επαναλαμβάνοντας όσα και οι ίδιοι θα έλεγαν σε άλλη περίσταση για την αλλοτριωτική διαμεσολάβηση της πολιτικής αντιπροσώπευσης και τα λαϊκά κόμματα που δεν πρέπει να κατευθύνονται «από τα πάνω».

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λένε, για να γειώσουν τον Κασσελάκη, «δεν είναι κόμμα αρχηγικό».

Ομως, το τσιπρικό κόμμα ήταν στηριγμένο ολόκληρο στον αρχηγό του.

Οσοι θέλουν τώρα να αμυνθούν στον νέο αρχηγισμό…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ανάμεσα σε Τραμπ και Ζαχαριάδη

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Ναι, εντάξει, ασφαλώς έχουμε σημαντικότερα προβλήματα σε τούτη την χώρα από το εσωκομματικό ξεμάλλιασμα στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν πρόκειται όμως για ένα πραγματικά μεγαλειώδες θέαμα;

Ποιος θα αφήσει στην άκρη μια τόσο πρωτότυπη και απρόσμενη παράσταση στο Ταε Κβο Ντο, για να ασχοληθεί με τους κακόμοιρους τους μελισσοκόμους που ζητούν να μην ελληνοποιείται το ξένο μέλι; Πλάκα κάνουμε τώρα;

Εδώ ζούμε ιστορικές στιγμές, από κάθε άποψη.

Ενας πρώην πρόεδρος και ιστορικό φετίχ του ΣΥΡΙΖΑ, επιτίθεται άγαρμπα εναντίον του τωρινού, τον οποίον ως προχθές υποστήριζε δια της αφωνίας και της αποχής του.

Ενας τωρινός πρόεδρος, που πέντε μόλις μήνες μετά τον θρίαμβό του με εκλογές στην κομματική βάση, ως απάντηση στον προηγούμενο οδηγεί ξανά το κόμμα του σε εκλογή ηγέτη.

Ενα κατάμεστο στάδιο μεταφερόμενων συνέδρων και χειροκροτητών, που οι μισοί είναι ποδοσφαιρικού τύπου, αλαλάζοντες κλακαδόροι του αρχηγού και οι άλλοι μισοί τον κοιτούν τόσο παγερά σα να τους έχει σκοτώσει τη μάνα.

Ενα άλλοτε κραταιό κόμμα, σκιά του παλιού πανίσχυρου εαυτού του, τρώει τα σάρκες του σε εθνικό δίκτυο.

Δίχως Βούδες ή Σουσλόφ πλέον, άπαντες –από τον Αλέξη μέχρι το τελευταίο μελάκι– παίρνουν μέρος στο κλοτσοσκούφι, έχουν γίνει μαλλιά κουβάρια. Επειδή αμφισβητήθηκε ο Κασσελάκης τόσο γρήγορα και τόσο έντονα, θα πάνε σε νέες εσωκομματικές εκλογές εν μέσω προεκλογικής περιόδου, θα επανεκλέξουν τον Κασσελάκη και μόλις ξανα-ηττηθούν βαριά, θα τον ξανα-αμφισβητήσουν.

Και θα πάνε πάλι σε τρίτες εσωτερικές εκλογές;

Το μαρτύριο του Σίσυφου σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση.

Φρονώ ότι ο Τσίπρας έχει ήδη μετανιώσει για την παρέμβαση του. Αλλά χρειαζόταν να γίνει, για να καταλάβει ότι το κόμμα που ο ίδιος κατασκεύασε κάποτε, έτσι που το ‘φτιαξε είχε και ημερομηνία λήξης και προδιαγραφές κακής κατάληξης.

Η επιστολή Τσίπρα ήταν το χαρτί με τους αποθαμένους που δίνουν οι πιστοί στον παπά την Ημέρα των Ψυχών. Θα προσευχηθεί ο ρασοφόρος για την σωτηρία τους, αλλά οι αποθανόντες έχουν ήδη διαμοιραστεί στην κόλαση και στον παράδεισο κατά τις πράξεις τους. Καμιά ιερατική ικεσία ή ευχή δεν θα τους σώσει εκ των υστέρων.

Η ομιλία Κασσελάκη πάλι, απάντηση στον Τσίπρα εν πολλοίς, είχε δύο μέρη.

Το πρώτο ήταν η απόλυτη ένδειξη της πολιτικής και ιδεολογικής ανέχειας του ΣΥΡΙΖΑ, που επειδή δεν έχει ιδέα τι πρέπει να προτείνει για το μέλλον της χώρας καταφεύγει στην γενικολογία και την αρλουμπλογία.

Το δεύτερο μέρος της ομιλίας ήταν βγαλμένο από τα ιστορικά κατάβαθα της παραδοσιακής σταλινικής Αριστεράς, όπου η επιθετικότητα, η εχθροπάθεια, η συνωμοσιολογία, η μανία καταδίωξης και η εμπάθεια, είναι τα συγκολλητικά υλικά της άποψης και της δράσης τους.

Το πρώτο μέρος της ομιλίας Κασσελάκη θα μπορούσε άνετα να το ‘χει γράψει ο Τραμπ, το δεύτερο ο Ζαχαριάδης. Η δε μακρά νύχτα που ακολούθησε την επιστολή Τσίπρα και την ομιλία Κασσελάκη, η γεμάτη μαζώξεις και παραμαζώξεις σε γραφεία και σε σπίτια, σε δωμάτια και σε ταβέρνες, σε τηλεδιασκέψεις και zoom συνεδριάσεις ως το πρωί, ήταν ενδεικτική της πολιτικής μοίρας των στελεχών και των μελών τους.

Εκεί θα βουρλίζονται στα μουλωχτά και στα σκοτεινά, μέχρι ο τελευταίος τους να αποτελειώσει τον προτελευταίο τους. Κι έπειτα, αυτός που θα απομείνει…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τσίπρας σε ρόλο Κιγκινάτου του ΣΥΡΙΖΑ

 


Του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη

Έσπασε, γράφουν οι εφημερίδες και οι ενημερωτικές ιστοσελίδες, τη σιωπή του ο Αλέξης Τσίπρας, λίγη ώρα πριν την έναρξη των εργασιών του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, του κόμματος που, ουσιαστικά, ίδρυσε, ηγεμόνευσε και οδήγησε στην εξουσία.

Οκτώ μήνες έμεινε σιωπηλός, ισχυρίζεται ο Τσίπρας σε μακροσκελή του ανάρτηση στο Facebook, αφήνοντας ανοιχτό το δρόμο στη νέα γενιά στελεχών. Στην πραγματικότητα, όμως, είδε το κόμμα που ο ίδιος - επαναλαμβάνω - ίδρυσε, να διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη μέσα στη γενικευμένη αδιαφορία της κοινωνίας και τη χλεύη των αντιπάλων.

Το πρότζεκτ «Κασσελάκης», εκ του αποτελέσματος δεν τράβηξε, κατά το κοινώς λεγόμενο. Απεναντίας, προκάλεσε μία μεγάλη διάσπαση με την αποχώρηση των νεοκομμουνιστών της «Νέας Αριστεράς», τη δημιουργία διαφόρων ομάδων στο εσωτερικό του κόμματος, οι οποίες αλληλοϋπονομεύονται και, φυσικά, το ξεκατίνιασμα διαφόρων στελεχών τόσο σε τηλεοπτικές εκπομπές, όσο και στα social media.

Όλο αυτό το διάστημα ο Αλέξης Τσίπρας σιωπούσε, τυπικά, αν και οι κακές γλώσσες λένε πως προσπαθούσε να ελέγξει τις εξελίξεις μέσω των εκλεκτών του στο κόμμα. Εξάλλου, είναι γνωστό τοις πάσι πως συγγενικά του πρόσωπα, μα και άλλα της απολύτου εμπιστοσύνης του, προωθούσαν την επιλογή Κασσελάκη, δημιουργώντας μία νέα προεδρική φρουρά, συνεπικουρούμενοι από τους γενίτσαρους της μετά το 2015 εποχής.

Η δημοσκοπική κατάρρευση, η προοπτική της εκλογικής καθίζησης στις ευρωεκλογές και η αμετάκλητη πορεία προς την πολιτική απίσχνανση του ΣΥΡΙΖΑ, το αμέσως επόμενο διάστημα, προφανώς υποχρέωσαν τον Τσίπρα να παρέμβει στις εργασίες του συνεδρίου του κόμματος, για το οποίο δεν επέδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα μέλη που του απέμειναν.

Στο κείμενο του ο Αλέξης Τσίπρας κατακεραυνώνει τους πάντες, θέλοντας να δείξει πως είναι αντικειμενικός και ανιδιοτελής κριτής, ένας σοφός πολιτικός γέρων που κρίνει τα πράγματα με κριτήριο το γενικό, κομματικό συμφέρον.

Είναι, όμως, έτσι;

Ο Τσίπρας φέρθηκε με τη γνωστή πονηριά που τον χαρακτηρίζει. Έχοντας στα χέρια του τον κομματικό μηχανισμό, κινητοποίησε τους πάντες και χρησιμοποίησε ακόμη και λαγούς, όπως τον κ. 13 - 0, ο οποίος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εκλογή Κασσελάκη στον β’ γύρο των εσωκομματικών εκλογών, με στόχο να αναδείξει έναν εύκολα χειραγωγούμενο ηγέτη, αν όχι άμεσα από τον ίδιο, αλλά από το περιβάλλον του. Απώτερος στόχος, μετά τον αποκαθαρμό του κόμματος από διάφορα βαρίδια, να επανέλθει και να κηρύξει μία νέα επανεκκίνηση και πορεία προς τον λαό.

Το πρόβλημα ενέκυψε όταν αποδείχτηκε πως ο Κασσελάκης θέλησε να πάρει το κόμμα τα χέρια του και να το μετατρέψει σε προσωπικό του «μαγαζί» επικαλούμενος την άμεση εκλογή από τα μέλη και την αδιαμεσολάβητη επαφή με την κοινωνία.

 

Προφανώς, δεν πέρασε από το μυαλό κανενός πως όπως ο Τσίπρας διέπραξε τη δική του πατροκτονία στο πρόσωπο του μέντορα του Αλαβάνου, έτσι και ο Κασσελάκης, προκειμένου να καθιερωθεί ως αυτόφωτος ηγέτης θα πρέπει να πράξει το ίδιο.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Ο ΣΥΡΙΖΑ φυλλορροεί δημοσκοπικά, οι τοπικές του οργανώσεις αδρανοποιήθηκαν και μετά βίας κατάφεραν να εκλέξουν συνέδρους (αν και υπάρχουν αναφορές πως οι υποψήφιοι ήταν λιγότεροι από τις θέσεις), αντιπολίτευση, ουσιαστικά, δεν ασκεί παρά ψελλίζει διάφορες και αδιάφορες για την κοινωνία κοινοτυπίες. Αποκαρδιωτική εικόνα για ένα κόμμα που μεσουράνησε την προηγούμενη δεκαετία.

Too late, too little, είναι η αγγλική έκφραση που ταιριάζει με την παρέμβαση του Τσίπρα λίγο πριν ξεκινήσει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Ίσως θα ήταν καλύτερο να λέγαμε πως…

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πραξικόπημα εναντίον του Κασσελάκη: Μια μακρόσυρτη αυτοκτονία

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ

Η διάγνωση του Τσίπρα κατά βάση είναι σωστή. Τέσσερις μήνες πριν από τις ευρωεκλογές, λέει, κι εμείς στο Σύριζα, αντί να ασχολιόμαστε με τα προβλήματα του πολίτη, τρωγόμαστε μεταξύ μας. Έτσι που πάμε θα υποστούμε άλλη μια υπερήφανη ήττα.

Από εκεί και πέρα ωστόσο τα κάνει ολίγον θάλασσα. Γιατί βέβαια όταν ως Νέστορας της παράταξης, διακρίνεις αδελφοκτόνο διχασμό, το λογικό είναι να κάνεις έκκληση για ενότητα.

Αυτός όμως τι προτείνει; Να κλειστούν ακόμα περισσότερο στον εαυτό τους και να ξεκινήσουν για μια ακόμα φορά τις διαδικασίες για την ανάδειξη της ηγεσίας. Φτου και από την αρχή δηλαδή.

Αυτή τη φορά μάλιστα τα πράγματα δεν θα έχουν καν την επίπλαστη-τουλάχιστον μεταξύ των υποψηφίων- συντροφικότητα της προηγούμενης φοράς. Θα βγουν κανονικά τα μαχαίρια. Γιατί είναι φυσικό ο Κασσελάκης να θεωρεί όλη αυτή την ιστορία ως ένα πραξικόπημα εναντίον του. Δεν έχει καν κλείσει χρόνο στην ηγεσία και βέβαια δεν έχει κριθεί στην κάλπη. Αυτό το περιθώριο είναι το ελάχιστο που δικαιούται ένας αρχηγός.

Όμως όχι, ο Τσίπρας προτιμά ένα ακόμη ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Το μυστικό, λένε αυτοί που γνωρίζουν, βρίσκεται στο περίφημο ερωτηματολόγιο που κυκλοφόρησε ο Κασσελάκης. Θεωρήθηκε από τον Τσίπρα ανοικτή κήρυξη πολέμου.

Το γιατί, είναι δύσκολο να το καταλάβει ο μέσος πολίτης.

Σιγά το μεγάλο ζήτημα. Ο τρόπος που έγινε ήταν πράγματι άκομψος. Ο Κασσελάκης πήρε την πρωτοβουλία μόνος του. Όμως αυτό που θεωρήθηκε ιεροσυλία ήταν η αμφισβήτηση, μέσω ερωτήσεων, των ιερών και των όσιων της αριστεράς. Τα εικονίσματα που έλεγε και ο Φλωράκης. Αυτός βέβαια αναφερόταν στο ΚΚΕ το οποίο, καλή κακή, έχει μια μεγάλη ιστορία. Ο Σύριζα πάλι τι έχει και φοβάται να το χάσει; Μόνος του έχει αλλάξει όνομα και σήμα δυο τρείς φορές.

Άλλωστε όσοι έχουν απομείνει είναι κάποιοι περιφερόμενοι πρώην πασόκοι, μαζί με υπολείμματα του κόμματος του 4%. Όσοι από τους τελευταίους δεν έφυγαν δηλαδή για τη Νέα Αριστερά.

Όμως όχι, πώς τόλμησε, λένε, να ρωτά αν το κόμμα πρέπει να ανήκει στην αριστερά ή την κεντροαριστερά;

Πώς μπορούμε να ανεχτούμε τέτοια ιδεολογική υποχώρηση;

Και ναι, αυτό το λένε οι ίδιοι που πριν από τις εκλογές την έπεφταν στο ΠΑΣΟΚ που δεν δεχόταν να συνεργαστεί μαζί τους για να φτιάξουν το μεγάλο μέτωπο της κεντροαριστεράς. Λεπτομέρειες.

Τούτων δοθέντων, για να κατανοήσουμε την πρωτοβουλία Τσίπρα, θα πρέπει να μπούμε στα εσώψυχα της αριστεράς, αυτά που συχνά δημιουργούν έναν αυτοκτονικό ιδεασμό στα στελέχη της.

Κάτι τέτοιο για παράδειγμα έπαθαν όσοι έφτιαξαν τη Νέα Αριστερά. Νόμισαν ότι οι πολίτες θα εκτιμούσαν την ιδεολογική τους καθαρότητα και την άρνηση τους να συμβιβαστούν. Αιθεροβάμονες θα τους αποκαλούσαν κάποιοι λιγότερο συνεπαρμένοι από τον ναρκισσισμό και τις περισπούδαστες αναλύσεις τους. Έτσι σήμερα, με μια κάποια δόση έκπληξης φαντάζομαι, ανακαλύπτουν ότι κινδυνεύουν να χαθούν μέσα στη βαθειά αδιαφορία της κοινωνίας.

Το πού θα οδηγήσει αυτή η νέα αναμέτρηση θα το γνωρίζουμε σύντομα. Όπως και τον ή την υποψήφιο που θα αναλάβει να αναμετρηθεί με τον Κασσελάκη. Δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Άλλωστε η σύνθεση των μελών του κόμματος θα είναι αρκετά διαφορετική και πιο φιλική στον Κασσελάκη, από αυτή που ήδη έδωσε στον σημερινό αρχηγό του Σύριζα 56%.

Ο Τσίπρας κήρυξε τον εμφύλιο, η έκβαση του ωστόσο δεν είναι δεδομένη.

Αν ο κ. Κασσελάκης επικρατήσει τότε …

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΨΩΝΑΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Χορός του Ζαλόγγου !

 

Toυ Γιάννη Σιδέρη

Εν μέσω εμφυλίου σπαραγμού, ξεκίνησε το περιβόητο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Στέφανος Κασσελάκης ανταποκρίθηκε «ντρέτα» στην πρόκληση που του πέταξε ο Αλέξης Τσίπρας στο παρά πέντε του Συνεδρίου, και δέχτηκε να γίνουν νέες εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού. Απάντησε προκλητικά: «Βρείτε μου αντίπαλο και πάμε για επανεκλογή προέδρου».

Ανοίγοντας τον δρόμο για νέα προσφυγή στις κάλπες, προανήγγειλε μάλιστα τετραπλές εκλογές: «Για Κεντρική Επιτροπή, Νομαρχιακές Επιτροπές, Τοπικά Συντονιστικά και εκλογή προέδρου».

Φυσικά είναι μια αυτοκτονική επιλογή, αλλά δεν την χρεώνεται μόνο ο νυν. Δεδομένου ότι ο Φεβρουάριος πέρασε, δύο μήνες προ των ευρωεκλογών ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψηφίζει για να αναδείξει αρχηγό. Και ενώ τα άλλα κόμματα θα διεξάγουν προεκλογική εκστρατεία παρουσιάζοντας τις πολιτικές τους θέσεις για την Ευρώπη (όποιες έχουν τέλος πάντων) ο ΣΥΡΙΖΑ θα απασχολεί την επικαιρότητα με τα χτυπήματα (κάποια κάτω από τη μέση), με τα μάτια του κοινού στραμμένα στο ρινγκ των υποψηφίων προέδρων.

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος τάχθηκε υπέρ της προσφυγής στα μέλη για την ανάδειξη νέου αρχηγού, και κατά της μεταχρονολογημένης λευκής επιταγής ως τις εθνικές εκλογές που ζητάει ο Κασσελάκης. Όπως είπε «ο νικητής φέρεται να ζητά λευκή επιταγή τριετίας, ανεξαρτήτως αποτελέσματος στις ευρωεκλογές. Προεξοφλώντας έτσι την εκλογική αποτυχία και αδιαφορώντας και αυτός για τις συνέπειές της».

Ως προς αυτό έχει δίκιο ο Τσίπρας. Οι ευρωεκλογές σαφώς παράγουν πολιτικό αποτέλεσμα. Μια θριαμβευτική νίκη ή μια ντροπιαστική ήττα, δεν μπορούν να περάσουν άνευ καταλογισμού. Ωστόσο ο νυν αρχηγός εξελέγη πριν πέντε μήνες. Μια πιο ώριμη συμπεριφορά του «ιστορικού» αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν να συστήσει από το κόμμα σύμπνοια και ανοχή ως τις ευρωεκλογές, προκειμένου το κόμμα να μην τρώει τις σάρκες του σε προεκλογική περίοδο.

Το αιχμιακό ωστόσο που σήκωσε την αντάρα, ήταν ότι ζήτησε από τον διάδοχό του να προσφύγει σε εσωκομματικές εκλογές: «Αντί να σερνόμαστε σε μια παρατεταμένη κρίση που οδηγεί με ακρίβεια σε νέα εκλογική συρρίκνωση, η μόνη διέξοδος είναι να δώσουμε εκ νέου το λόγο σε αυτούς που κρατήσανε και συνεχίζουν να κρατάνε όρθιο το κόμμα και την παράταξή μας: Στα μέλη μας».

Επίσης, για να μη φανεί ότι πριμοδοτεί τους αποσκιρτήσαντες τη Νέας Αριστεράς, εξαπέλυσε δηκτικά βέλη και προς αυτούς, μη αναγνωρίζοντάς τους ευγενή ιδεολογικά κίνητρα: «Οι ηττημένοι των εσωκομματικών εκλογών έφυγαν ήδη από το κόμμα, επειδή έχασαν τη μάχη για την ηγεσία του. Αδιαφορώντας αν με τον πολυκερματισμό αυτός που κερδίζει είναι ο πολιτικός μας αντίπαλος».

 

Βέβαια και με τη δική του παρέμβαση τον πολυκερματισμό προωθεί. Αλλά ο Τσίπρας είναι το ιερό φετίχ του ΣΥΡΙΖΑ, απόλυτος άρχων και υπεράνω κριτικής.

Τουλάχιστον του απάντησε ο Τσακαλώτος: «Δεν φύγαμε γιατί χάσαμε αλλά γιατί βλέπαμε την εξαέρωση του κόμματός μας» Και υπενθύμισε την ανευθυνότητα που έχει επιδείξει ο Τσίπρας, λέγοντας «Θα ήταν μια καλή αρχή εάν έκανες την αυτοκριτική σου».

Πάντως, παρότι από όλα τα ΜΜΕ η παρέμβαση Τσίπρα ερμηνεύτηκε ως «δήλωση βόμβα», κρίνουμε ότι επί της ουσίας δεν πρότεινε κάτι άλλο από αυτό που είχε απειλήσει ο ίδιος ο Κασσελάκης στην Πολιτική Γραμματεία. Είχε απαιτήσει τη δέσμευση των μελών να μην τον αμφισβητήσουν μετά τις ευρωεκλογές ανεξαρτήτως αποτελέσματος και να του δώσουν χρόνο έως τις εθνικές κάλπες. Άλλως, όπως απείλησε, θα προσφύγει στη βάση».

Οπωσδήποτε η παρέμβαση Τσίπρα δύο ώρες πριν την έναρξη του συνεδρίου, είναι κατά τι αντιδεοντολογική και ανεύθυνη. ΚΑΙ φυσικά υπεράνω. Θα μπορούσε να περιμένει να εκφωνήσει την πρότασή του στο συνέδριο. Αλλά ως Αρχων δεν θα καταδεχθεί να συμμετάσχει, γράφοντας: «Αν τα πράγματα είναι έτσι, δεν μπορώ ούτε να παραμείνω σιωπηλός, ούτε όμως και να παραβρεθώ σε ένα συνέδριο που έχει δρομολογηθεί ώστε να αγνοήσει τα κρίσιμα προβλήματα εν ονόματι μιας επίπλαστης αισιοδοξίας».

Είναι δεδομένο ότι η δήλωση αποσταθεροποιεί τον Κασσελάκη, αφ΄ ής στιγμής δεν τον αναγνωρίζει ως αδιαμφισβήτητο πρόεδρο, και προτείνει εκ νέου προσφυγή στη βάση. Μπορεί η προτροπή του να ήταν ίδια με την απειλή Κασσελάκη, αλλά έχει άλλο βάρος να ακούγεται από τον Τσίπρα.

Γι’ αυτό και η δήλωσή του ανοίγει τις φτερούγες των φιλόδοξων «αρχηγίσιμων». Ένας εξ αυτών, ο Διονύσης Τεμπονέρας, φτάνοντας στον χώρο του συνεδρίου είπε με νόημα «οι νόμιμοι ιδιότητες παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και θα διαμορφώνουν την επόμενη μέρα». Ο ίδιος φέρεται να αρνείται το ενδεχόμενο υποψηφιότητας. Παράλληλα άρχισαν και σενάρια γύρω από τα ονόματα «μεταβατικών» προέδρων όπως της Γεροβασίλη και του Φάμελλου

Αναμένουμε λοιπόν την «διαμόρφωση της επόμενης μέρας» που προβλέπεται διαλυτική για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το κόμμα βρίσκεται μπροστά στο χάος. Τα μέλη του χορεύουν τον χορό του Ζαλόγγου, χωρίς την λεβεντιά και αυταπάρνηση που εκπέμπει ο θρύλος.

Μάλλον τους ταιριάζει ο…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: "Μαραντόνα" γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα!

 













 

 

 

ΣΥΡΙΖΑίικου σουργελο-κατσαπλιαδο-τσαρλατανάδικου κωμωδία