"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Το μεγάλο πλεονέκτημα ενός ανίκανου Πρωθυπουργού



Οφείλω να πω πως η σκληρή αυτοκριτική του έλληνα πρωθυπουργού με συγκίνησε πολύ. Όπως και να το δει κανείς, δεν είναι λίγο κοτζάμ πρωθυπουργός, ακόμα και του αναστήματος του Αλέκση, να παραδέχεται την ανικανότητά του και να αποδέχεται τον χαρακτηρισμό «ψεύτης». Και με συγκίνησε όχι γιατί η Ελλάδα έχει για πρώτη φορά πρωθυπουργό ανίκανο και ψεύτη. Στο κάτω-κάτω μιλάμε για τη χώρα στην οποία υπήρξαν πρωθυπουργοί ο Κώστας ο Καραμανλής ή Εργατικός ή Ικανός ή Αεικίνητος ή Ακούραστος ή Αποτελεσματικός και ο Γιωργάκης του Αντρέα του Παπαντρέου. Μιλάμε για τη χώρα που το να έχει πρωθυπουργό κάποιον ανίκανο και ψεύτη συνιστά κανονικότητα και όχι εξαίρεση. Το συγκινητικό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η ομολογία.


Φυσικά αναφέρομαι στη συνέντευξη που έδωσε στον Γκάρντιαν στην οποία ο Αλέκσης ομολογεί, χωρίς να κωλώσει καθόλου, ανεπάρκεια σε δύο βασικές για κάθε ηγέτη ικανότητες. 


Την επιλογή συνεργατών και την κατανόηση των ευθυνών τις οποίες αναλαμβάνει. 


Προφανώς αυτές δεν είναι οι μοναδικές ελλείψεις του Αλέκση, αλλά και μόνον αυτές αρκούν για να πούμε πως ο πρωθυπουργός της χώρας είναι ανίκανος για τη δουλειά του και υπό αυτή την έννοια του αξίζουν πολλά μπράβο που το παραδέχεται μόνος του.


Κάποιες Τσιπρίτσες ισχυρίζονται πως η αυτοκριτική αυτή αφορά την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησής του


Μπορεί. 


Μπορεί όντως να υπήρξε ανίκανος να διαλέξει τους κατάλληλους συνεργάτες πριν δύο χρόνια και έτσι να διάλεξε τον άνθρωπο-παγώνι Γιάνη, την κόρη του Νίκου του Κωνσταντόπουλου και τα Λαφαζανοστρατουλάκια. Μπορεί να πήρε το μάθημά του και γι' αυτό στη συνέχεια να διάλεξε ανθρώπους άξιους, σοβαρούς και ικανούς σαν τον Καρανίκα ή τον Πολάκη ή την Κονιόρδου ή τον Βούτση ή τον Τσακαλώτο ή τον Σταθάκη ή την κυρα-Θεανώ ή τον άνθρωπο που έχει καταφέρει να περάσει 2 χρόνια στη ζούγκλα του Αιγάλεω ή... (βάζετε άξιο, ικανό και σοβαρό παρατρεχάμενο του Αλέκση της αρεσκείας σας − Ο Καμμένος ο Πάνος και ο Νικόλας ο Παππακός δεν μετράνε. Το πρώτο τον έχει απόλυτη ανάγκη για να κρατηθεί στην εξουσία και ο δεύτερος είναι κολλητός).


Το ίδιο και με τις ευθύνες και τις δυσκολίες της θέσης του πρωθυπουργού που ο Αλέκσης καθόλου δεν τις περίμενε καθώς πρέπει να είναι κανείς πάρα πολύ έξυπνος για να καταλάβει πως το να ηγείσαι μιας ολόκληρης χώρας (όσο μικρή κι αν είναι αυτή) δεν μπορεί παρα να είναι από τις πιο δύσκολες δουλειές στον πλανήτη. 


Ευτυχώς τώρα που ο πρωθυπουργός ωρίμασε, κατανόησε το μέγεθος των ευθυνών και γι’ αυτό γεμάτος σοβαρότητα και υπευθυνότητα, χωρίς τις χυδαιότητες και τους πολιτικαντισμούς του παρελθόντος, οδηγεί τη χώρα σε ένα ολόλαμπρο μέλλον στο οπ... (συγνώμη, δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο, έχει και η ειρωνία τα όριά της).


Όμως η αυτοκριτική του Αλέκση δεν περιορίστηκε στην ανικανότητά του. Συνεχίστηκε με μια παραδοχή σύμφωνα με την οποία αν ρωτήσεις τους Έλληνες για τον ίδιο και την κυβέρνησή του θα χρησιμοποιήσουν τη λέξη «ψεύτες» αλλά όχι τη λέξη «κλέφτες».  


Αφού θυμίσω πως ο ίδιος και η κυβέρνησή του είναι μόλις 2,5 χρόνια στην εξουσία, ένα πολύ μικρό διάστημα για να έχει γίνει η ψευτιά σου κοινός τόπος, θα πω στον πρωθυπουργό τα εξής (ξέρω ότι δεν θα καταλάβει αλλά δεν χάνω και τίποτα):


ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: "Ύες βορβόρω ήδονται μάλλον ή καθαρώ ύδατι"

Του Θοδωρή Γιάνναρου


"Η ανάγκη των ηλιθίων να έχουν πάντα δίκιο, είναι το αποτύπωμα και η σφραγίδα ενός χυδαίου πνεύματος", είχε πει πριν κάποια χρόνια, ο νομπελίστας συγγραφέας Albert Camus και όπως τα πράγματα συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας με την αγέλη των ΣυριζΑνελ να αλυχτά χυδαία, καθόλου άδικο δεν είχε!



Στον άνθρωπο με κακή παιδεία και αγωγή, το όποιο θάρρος που υπήρχε, αν υπήρχε, μεταλλάσσεται σε υπέρμετρο θράσος και χυδαιότητα, η ευφυΐα σε κοροϊδία, η απλότητα σε βαναυσότητα και η καλοσύνη γίνεται κολακεία.  


Ο άνθρωπος που γαλουχήθηκε μέσα σε βρώμικο και εκχυδαϊσμένο περιβάλλον δεν θα μπορούσε ποτέ να αποτελέσει εξαίρεση, ειδικά όταν τα φυσικά, τα ψυχικά, τα πνευματικά και τα κοινωνικά του χαρίσματα δεν υπήρξαν ποτέ αρωγοί της ανύπαρκτης παιδείας του...



Βάλτε έναν τέτοιον άνθρωπο δίπλα σε τρία ζώα, ένα σκύλο, μία γάτα και ένα γουρούνι και περιμένετε λίγο πριν αποφανθείτε... αν και  είναι άσκοπο, μιας και η αλήθεια δεν κρύβεται:  Οι σκύλοι θα τον θεωρήσουν ανώτερο. Οι γάτες θα τον θεωρήσουν κατώτερο. Μόνο τα γουρούνια θα του φερθούν σαν ίσος προς ίσο.



Τις ημέρες αυτές, με αφορμή το υβρεολόγιο, μέσω Twitter, υπουργού της συγκυβέρνησης, ο οποίος απεκάλεσε γνωστό εκδότη "πουτ@ν@κι του ναρκέμπορα", επειδή τόλμησε να του ασκήσει κριτική, πολλοί αισθάνθηκαν να ξεχειλίζουν από αγανάκτηση, θυμό και απέχθεια, για την ακράτεια χυδαιότητας και βλακείας, που χαρακτηρίζει το δημόσιο λόγο στελεχών αυτής της απίστευτης αγέλης θρασύδειλων "ψευτοτραμπούκων"... εκ του ασφαλούς! Και λέω εκ του ασφαλούς, διότι μόνιμα κρύβονται πίσω απο την βουλευτική τους ασυλία, μην τολμώντας να ονοματίσουν ευθέως, μιας και φοβούνται την αστική ευθύνη τους! 



Βλέπετε, η βουλευτική ασυλία καλύπτει μόνο το ποινικό μέρος...



Θρασύδειλοι και κότες δηλαδή...



Η πραγματική χυδαιότητα όμως, αυτής της κυβέρνησης και των στελεχών της, δεν βρίσκεται στους θεατρίνους, που αναδεικνύονται στα πλαίσια της επικοινωνιακής τους προπαγανδιστικής πολιτικής! Βρίσκεται ...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το ευχέλαιο και η γάτα



Για να προκύψει σε μια δημοκρατία η «πολιτική αλλαγή» στην οποία προσβλέπει η αντιπολίτευση υπάρχουν τρεις προϋποθέσεις.


Πρώτον, να γίνουν εκλογές.
Αυτό είναι θέμα χρόνου. Ούτως ή άλλως, από τον Σεπτέμβριο η χώρα εισέρχεται σε οιονεί προεκλογική περίοδο.

 

Δεύτερον, να ηττηθεί στις εκλογές η κυβερνητική συμπαράταξη. Αυτό είναι θέμα των ψηφοφόρων.




Τρίτον, να αποδεχθούν οι ηττημένοι την ήττα τους και να παραδώσουν ομαλά την εξουσία. Αυτό έως τώρα ήταν αυτονόητο. Θα δούμε αν συνεχίζει να είναι.


Προφανώς οι κρινόμενοι θα προσπαθήσουν να απομακρύνουν το πρώτο και να αποφύγουν το δεύτερο. Θεμιτό. Ως προς το τρίτο χωρούν μόνο υποθέσεις.




Αφενός επειδή είναι η πρώτη φορά που στην Ελλάδα κυβερνά η Αριστερά. Συνεπώς δεν έχουμε προηγούμενο αποχώρησής της από την εξουσία για να σταθμίσουμε.




Αφετέρου επειδή η Αριστερά παγκοσμίως και ιστορικά δεν συνηθίζει να παραδίδει εύκολα την εξουσία, ακόμη κι όταν χάνει - για την ακρίβεια σπανίως την παραδίδει...



Το 1945, ας πούμε, ο ηττημένος ΕΛΑΣ έφυγε από την Αθήνα με καμία δεκαριά χιλιάδες ομήρους τους οποίους εξόντωναν λίγους-λίγους στην πορεία.



Ασφαλώς το 2017 ή το 2018 δεν είναι 1945.



Η Ελλάδα ανήκει σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ενωση - παρ' όλο που η Ενωση έχει τη συνήθεια να συνομιλεί με κυβερνήσεις και να αφήνει τους ούγγρους ή τους πολωνούς πολίτες στη μοίρα τους.

 

Εχουμε στοιχεία για να προδικάσουμε τη στάση της σημερινής κυβέρνησης;



Πραγματικά στοιχεία, όχι. Και είναι προφανές ότι δύσκολα μπορείς να αμφισβητήσεις το δημοκρατικό φρόνημα μιας παράταξης χωρίς συγκεκριμένες αποδείξεις.
  

Οι πολιτικές εκτροπές όμως έχουν κάτι κοινό με τις υποτιμήσεις του νομίσματος: δεν προαναγγέλλονται.
 


Ως εκ τούτου, οι επιφυλάξεις είναι επιβεβλημένες, ακόμη κι αν διαψευστούν - όπως πρέπει να ελπίζει κάθε λογικός άνθρωπος...



Ιδίως όταν η σημερινή κυβερνητική παράταξη έχει δώσει αμφιλεγόμενα δείγματα γραφής και στην αντιπολίτευση και στην κυβέρνηση.


Στην αντιπολίτευση με μια έλλειψη ενδοιασμών και μια ρητορική εχθροπάθειας που συνδυάστηκαν με την εκφοβιστική επιθετικότητα πολλών «κινηματικών» εκδηλώσεων.




Σε καμία περίπτωση δεν αισθανόσουν ότι είχες να κάνεις με πρακτικές υψηλής δημοκρατικής παιδείας και ευγενούς πολιτικού πολιτισμού.




Στην κυβέρνηση με την απροκάλυπτη προσπάθεια να ελέγξει ζωτικούς χώρους της δημοκρατίας, όπως η Δικαιοσύνη και ο Τύπος, με το γνωστό, παλιό πρόσχημα ότι είναι αναγκασμένη να το κάνει επειδή τους ελέγχουν οι «άλλοι».


Είναι ένα πρόσχημα που επινοήθηκε πρώτα από τον Μουσολίνι τη δεκαετία του '20 στην Ιταλία και χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον μετά τον πόλεμο για να επιβληθεί η σοβιετική κυριαρχία στην Ανατολική Ευρώπη.


Το ίδιο ακριβώς μοντέλο. Με τους ίδιους ακριβώς στόχους: Δικαιοσύνη και Τύπος.


Η βασική άποψη είναι ότι μια χώρα παραδίδεται ευκολότερα στον έλεγχο όταν αποδυναμωθούν οι ελίτ της. Και η αποδυνάμωση αυτή διεκπεραιώνεται ευκολότερα με τη μορφή αγώνα απελευθέρωσης από την ηγεμονία τους.  
Φυσικά δεν φτάσαμε ακόμη εκεί, παρ' όλο που η λογική διατηρείται αυτούσια.




Αρκεί να διαβάσει κανείς το τελευταίο βιβλίο του Βαρουφάκη  για να φρίξει. Οι προετοιμασίες του ΣΥΡΙΖΑ για τη διακυβέρνηση και οι πρώτοι μήνες της διακυβέρνησης αυτής περιγράφονται περίπου με όρους συμμορίας και όχι πολιτικού κόμματος.
(Θέλω να ελπίζω ότι το Μέγαρο Μαξίμου θα διαψεύσει τις αδιανόητες περιγραφές - αν και δεν βλέπω τέτοια διάθεση...)



Η ουσιαστική διαφορά είναι ότι στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ (και έως τώρα, τουλάχιστον...) όλες οι προσπάθειες ελέγχου απέτυχαν ή έστω είχαν περιορισμένη επιτυχία.


Η ανικανότητα είναι μια εξήγηση. Οι αντιστάσεις των ελίτ (όχι όλων, βεβαίως...) μια άλλη. 




Το βέβαιο είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κύριε Τόσκα είστε εδώ ή μήπως σας πήρε ο ύπνος;

Γράφει το ANTINEWS


Μπήκε ο Ρουβίκωνας στη Βουλή; Πέταξε χαρτιά στο προαύλιο; Φώναζαν τα «παιδιά» συνθήματα; 


Τους έπιασαν και μετά τους άφησαν με εντολή Βούτση;


Ε και τι έγινε βρε παιδιά; Που είναι το πρόβλημα; Καλεσμένοι του ΣΥΡΙΖΑ είναι οι Ρουβίκωνες, μπορούν να μπαίνουν όπου γουστάρουν. Στη Βουλή, στην Τράπεζα της Ελλάδος, στα υπουργεία. Να φτιάχνουν στέκι στα Εξάρχεια, να μπουκάρουν σε συμβολαιογραφεία και να τα σπάνε, να σταματάνε πλειστηριασμούς. Να κάνουν πορείες με όπλα στο κέντρο. Και γιατί όχι; Να δίνουν και μερικά στελέχη τους για να γεμίσουν οι τάξεις του αντάρτικου πόλεως.


Και τι έγινε δηλαδή που κάνουν ό,τι γουστάρουν; Μήπως δεν συγκυβερνούν; Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε.


Οι αντιεξουσιαστές κάνουν αυτά που κάνουν γιατί απλά γνωρίζουν ότι δεν θα έχουν επιπτώσεις. Για πήγαινε λοιπόν εσύ καημένε αναγνώστη στη Βουλή, μπες στο προαύλιο και κάνε τσαμπουκά. «Καροτσάκι» θα σε βγάλουν έξω και μάλιστα θα φας και μια μήνυση να σε κυνηγάει σε όλη σου τη ζωή.


Οι Ρουβίκωνες ξέρουν ότι θα κάνουν τη βόλτα τους και θα δώσει εντολή ο πρόεδρος της Βουλής να τους αφήσουν ελεύθερους. Και μάλιστα συνοδεία αστυνομικών.  


Γιατί βρε παιδιά δεν πάτε...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Πάμε Βουλή για χάπενινγκ!



Τα μέλη της αναρχικής οργάνωσης «Ρουβίκωνας» εισέβαλαν στο προαύλιο της Βουλής προκειμένου να διαμαρτυρηθούν «για την άδικη κράτηση της Ηριάννας και του Περικλή», αλλά και για  την άρνηση χορήγησης άδειας στους «πολιτικούς κρατούμενους» -διότι, ως γνωστόν, αν είσαι δολοφόνος με προκήρυξη, είσαι και πολιτικός κρατούμενος.


Οι άνθρωποι της οργάνωσης πέταξαν φυλλάδια, άνοιξαν πανό και στη συνέχεια, αφού χάρισαν το ονοματάκι τους στην Αστυνομία, αναχώρησαν για τα Εξάρχεια. Αλλωστε ο πρόεδρος της Βουλής έδωσε εντολή να μην κρατηθούν. Και, προφανώς, δεν ήταν εκεί ο αντιπρόεδρος Μπαλαούρας για να επαναλάβει τη γνωστή έκκληση: «Φρουρά! Φρουρά! Φρουρά!».


Πράγματι, επρόκειτο για μία εξαιρετική ενέργεια του Νίκου Βούτση που ανοίγει πλέον νέους ορίζοντες στον συστηματικό ακτιβισμό. Και ναι, πλέον η Βουλή είναι ανοιχτή και δεκτική για όλους όσους επιδίδονται σε θεαματική πολιτική διαμαρτυρία.


Μερικά παραδείγματα:


Διαμαρτυρόμενοι οπαδοί ποδοσφαιρικής ομάδας. Διαμαρτύρονται για οτιδήποτε. Για τον διαιτητή, τον επόπτη, τον πρόεδρο της ομάδας.


Μικροπωλητές λαϊκών αγορών Βοιωτίας για την άνοδο στις τιμές ενοικίασης των πάγκων.


Μοναχοί και φίλοι της Μονής Εσφιγμένου, ζητώντας να καταδικάσει η Βουλή τη στάση του Οικουμενικού Πατριάρχη απέναντι στην αδελφότητά τους.


Δεν μπορώ να βρω ένα λόγο για τον οποίο ο Βούτσης δεν θα δεχθεί στη Βουλή τον αγνό χουλιγκάνο που, άμα λάχει, είναι κάθε Κυριακή στο γήπεδο, δεν πήγαινει μόνο αραιά και που στα Προπύλαια ή έξω από τη ΓΑΔΑ.


Ομοίως, ο Βούτσης είναι υποχρεωμένος...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Τα αριστερά τάγματα εφόδου σε πλήρη δράση

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ


Όταν κάηκαν τα γραφεία της Athens Voice, υπήρξαν στελέχη της σημερινής κυβέρνησης που έγραψαν ειρωνικά σχόλια για το εν λόγω έντυπο.  


Ο Γεωργελές δεν ήταν «δικός τους». Αν ήταν, μπορεί τότε οι Τόσκηδες και να είχαν συλλάβει τους εμπρηστές. Ομοίως, τα παιδιά του Ρουβίκωνα εισβάλλουν όποτε θέλουν στην Βουλή.


Η λογική τους είναι παντού η ίδια: «Οι δικοί μας και οι άλλοι». 


Οι δικοί μας, λοιπόν, απολαμβάνουν μιας ιδιότυπης ασυλίας, σε αντίθεση με τους άλλους που βρίσκονται διαρκώς σε άμυνα.


Η πολιτική τους είναι βαθιά ταξική. Δείτε τι συμβαίνει σε ένα απλό καθημερινό θέμα:


  Σε αυτό με τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους επιχειρηματίες. Είναι ασύμφορο να αγωνίζεται κανείς στην αγορά για ένα καλύτερο μέλλον. Όσο κέρδος και να βγάλει θα το εξαφανίσει η φορολογική πολιτική της κυβέρνησης.  Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι επιχειρηματίες είναι εξ ορισμού «εχθροί». Γι αυτό και τιμωρούνται. Είναι οι «άλλοι».


Αντίθετα, οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εξ ορισμού οι «φίλοι». Σε αυτούς, λοιπόν, προσπαθούν να κάνουν την ζωή πιο εύκολη. Δεν επιτρέπουν την αξιολόγηση, τους προστατεύουν ακόμη κι αν κλέψουν. Ένας κλέφτης πάει κανονικά στην φυλακή. Αν είναι δημόσιος υπάλληλος το πολύ – πολύ να πάει μερικούς μήνες στο σπίτι του για να ξεκουραστεί. Κι οι μισθοί κανονικά, στην τράπεζα. 


Οι δικοί μας, λοιπόν, μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, σε αντίθεση με τους άλλους που θα πρέπει να εξαφανιστούν!


Ο κόσμος τους είναι ένα ομοιόμορφο σύνολο. Αν θα ήταν δυνατόν θα έπρεπε όλοι να φοράνε τα ίδια ρούχα, να σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο και να χειροκροτούν τον Αλέξη.


Μπορεί η πολιτική τους να μοιάζει αδιέξοδη. Ότι δεν μπορεί να «περπατήσει» στον κανονικό κόσμο.  Αυτό συμβαίνει για όλους εκείνους που ακολουθούν την κοινή λογική. Κι η κοινή λογική λέει ότι η ανομία θα γυρίσει σαν μπούμεραγκ σε όλους. Λέει ακόμη ότι αν εξαφανιστούν από την αγορά εκείνοι που μπορούν να πληρώνουν τους φόρους, μετά από λίγο δεν θα υπάρχουν πόροι για να πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι. 


Η κοινή λογική λέει ότι η πολιτική που ακολουθούν είναι η απόλυτη καταστροφή. 


Η δική τους λογική, όμως, λέει άλλα! Λέει ότι...

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Η εκτροπή έχει ήδη συντελεστεί…



Και μόνο το γεγονός ότι ο πρόεδρος ενός εκ των ανωτάτων δικαστηρίων αποφασίζει να δώσει συνέντευξη Τύπου ανήμερα της επετείου για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και να επισημάνει όσα επεσήμανε, ακούγεται σαν ύστατη έκκληση για την υπεράσπιση του δημοκρατικού κεκτημένου στην χώρα.


Ο πρόεδρος τoυ ΣτΕ Νίκος Σακελλαρίου, αυτός που προ μηνών ήταν στην γραμμή Νίκου Παππά ως προς το κατά πόσον οι δικαστές πρέπει να «αφουγκράζονται τους σφυγμούς της κοινωνίας», σήμερα δηλώνει τα εξής:


-«Η Δικαιοσύνη σέβεται τη νομοθετική και εκτελεστική εξουσία και απαιτεί τον ίδιο σεβασμό και από αυτές. Η Δικαιοσύνη απαντά στις ακρότητες μόνον δια της αψόγου επιτελέσεως από τους λειτουργούς της του υπηρεσιακού τους καθήκοντος».


-Οι δικαστές «κατά την άσκηση των καθηκόντων τους δεν δέχονται οδηγίες από τα όργανα των άλλων εξουσιών. Ο δικαστής πρέπει να είναι αντικειμενικός και ουδέτερος χωρίς επηρεασμό».


-«Οι δικαστές δεν αντιπολιτεύονται ούτε συμπολιτεύονται» και οφείλουν να συνεχίσουν το έργο τους απερίσπαστοι, «έχοντας πάντοτε κατά νουν ότι η Δικαιοσύνη είναι το τελευταίο καταφύγιο για τον αδικούμενο πολίτη».


Αυτά προφανώς και δεν λέγονται τυχαία, ειδικώς όταν έρχονται να προστεθούν στην πολλοστή προειδοποίηση της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για τις απειλές και τους εκβιασμούς που δέχονται οι δικαστές.


Οπως επισημαίνεται και από τον Βαγγέλη Βενιζέλο με αφορμή την επέτειο της 24ης Ιουλίου, «η επίθεση κατά των θεσμών, της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου, ο ευτελισμός και η υπονόμευσή τους, δεν αντισταθμίζει τον “ρεαλιστικό συμβιβασμό” στο πεδίο της οικονομίας. Υπονομεύει και αμφισβητεί τα πάντα. Το μέλλον της Πατρίδας».


Εχει χαρακτηριστικά τραγικής ειρωνίας η συγκυρία.


Οσο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπερθεματίζει σε φραστική και πολιτική χυδαιότητα, την ίδια στιγμή διεκδικεί τον ρόλο του καταλύτη για το «τέλος της Μεταπολίτευσης».  


Προφασίζεται την πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής, λες και αυτά γέρνουν στην πλάστιγγα και είναι τα μοναδικά χαρακτηριστικά της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.


Λες και η περίοδος που διανύθηκε δεν ήταν αυτή της μεγαλύτερης ευημερίας, ομαλής δημοκρατικής λειτουργίας, εναλλαγής πολιτικών δυνάμεων στην εξουσία και επίτευξης εθνικών στόχων τεράστιας σημασίας.  


Ολα ενδεχομένως με τα προβλήματά τους, αλλά όσο θέλει και όσο επιμένει κανείς να συζητεί για αυτά, ας ρίξει μία ματιά στη «γειτονιά». Τι συνέβη και τι συμβαίνει στα Βαλκάνια όλην αυτήν την περίοδο, τι συμβαίνει στην Τουρκία, στην Μέση Ανατολή. Στην Αφρική.


Είναι πλέον προφανές – αν προσθέσουμε σε όλα αυτά και τις αποκαλύψεις Βαρουφάκη για τα σχέδια καταστροφής της χώρας το 2015 – ότι οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όταν μιλούν για άλλη Μεταπολίτευση, εννοούν... 

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Oι βαρβάτοι!



Τσούκου τσούκου, έτσι ωραία που τα 'σπαγαν με τη βαριοπούλα, μερακλωμένοι και ανενόχλητοι, προς στιγμήν νόμισα ότι θα αναδυθεί από τη χρονοκάψουλα κάνα γκαρσόνι με το παπιγιόν και τη μαλαστούπα, να τους φέρει μια παρτίδα πιατάκια γύψινα. Να 'χουμε να κεφάρουμε. Ασπρόμαυρη σεκάνς στην Ερμού και τα πάντα μπορούν να συμβούν. Ακόμα και να σου φανερωθεί η βασίλισσα Αμαλία, φέρουσα σιγκούνι με γούνινα τελειώματα, να αγοράζει κουβαρίστρες, κουμπιά από φίλντισι και φιγουρίνια από το Μόναχο. Οι Βαυαροί πολεοδόμοι χάραξαν, μου φαίνεται, αυτή την εμπορική οδό επί τούτου. Χρειάζονται γυναίκες στον δρόμο για να πάρει μπρος η πόλη, κι από ταπεινό αρβανιτοχώρι να γίνει μια μέρα πρωτεύουσα. Και για όποιον δεν το ξέρει, η πόλη ορίζεται απολύτως από τον βηματισμό των γυναικών της. Αν δεν της πετύχει ο ρυθμός, εάλω…





Περνώντας τα χρόνια, η Αθήνα ξεθάρρεψε κι έδωσε κι άλλο χώρο στις γυναίκες της να κάνουν τα δικά τους. Μετά την Ερμού, τράβηξε τη γραμμή κοινωνικής εκεχειρίας η Σκουφά, μην κοιτάτε που σήμερα είναι γεμάτη λουκέτα, λερές τζαμαρίες και ανεπίδοτη αλληλογραφία. Εν τω μεταξύ, περίπου την ίδια εποχή, από τη μικρή πλατεία τη γελοία άρχισαν να εξακτινώνονται ανηφοριές οιστρήλατες και κατηφοριές ήμερης βακχείας, ενώ από τις όχθες της Πατησίων ξεκινούσε ο εκδημοκρατισμός του φαινομένου με πομπές γυναικών και τελετές πάνδημες που όμοιες τους μόνον στα Ελευσίνια Μυστήρια λένε πως υπήρχαν. Δεν ήμουν - δεν ξέρω. Ξέρω όμως ότι οι βαρβάτοι με τη βαριοπούλα δεν ενδιαφέρονται διόλου για το αστικό σάουντρακ. Τσούκου τσούκου, που λέγαμε και παραπάνω, κάναν τις πέτρες τις ζεστές λημέρι, παρασύροντας ακόμη και τα όργανα της τάξεως σε μια πρωτοφανή για τα αντανακλαστικά τους χαύνωση. Στις εκβολές της Ερμού και συγκεκριμένα προς το Μοναστηράκι, αντί να κάνουν τη δουλειά τους, βαυαροί χωροφυλάκοι χορεύουν μες στην αντηλιά συρτάκι. Τι τους λες;





Δεν το 'ξερα ότι θα χρειαζόταν να περάσουν πενήντα χρόνια για...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Τρέφοντας τον «επαναστατικό» λαϊκισμό

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ



Δ​​εν έγιναν πορείες για τη δεύτερη αναίρεση της απαλλακτικής απόφαση του κ. Ανδρέα Γεωργίου από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Ξένη Δημητρίου. Ούτε υπήρξαν ηχηρές διαμαρτυρίες. Ο τραγουδοποιός κ. Θανάσης Παπακωνσταντίνου δεν διαπίστωσε ότι η Δικαιοσύνη είναι «ταξική», μια παλιά ανοησία που μηρυκάζουν όλα τα αγράμματα του χώρου· και αυτά που κατεβάζουν βιτρίνες κι αυτά που χειροκροτούν αναφορές στα social media του στυλ «Ολη η Eρμού σπάστηκε, ακολουθεί σε λίγο παραπάνω ενημέρωση #antireport».


Η ταξική ανάλυση είναι χρήσιμη για πολλά πράγματα ακόμη και για τη συνθηματολογική μοιρολατρία: «Τι τα θες; Ολα είναι ταξικά. Στη Δευτέρα Παρουσία του κομμουνισμού θα επιλυθούν». Αλλά η χρόνια καθυστέρηση της χώρας σε όλους τους τομείς δεν οφείλεται στην ταξική διάρθρωση που κάποιοι φαντάζονται ή την περιέγραψαν οι Μαρξ κι Ενγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο «ολόκληρη η κοινωνία όλο και περισσότερο χωρίζεται σε δύο μεγάλα αντίπαλα στρατόπεδα, σε δύο μεγάλες τάξεις, που βρίσκονται άμεσα αντιμέτωπες η μία με την άλλη: στην αστική τάξη και το προλεταριάτο».  


Πώς μπορεί άλλωστε να μιλάμε για «ταξικότητα», σε μια οικονομία που κυριαρχείται από τις ελαχιστο-μικρές (ούτε καν μικρομεσαίες) επιχειρήσεις, και την πολυσθένεια των οικονομικών υποκειμένων;  


Τα προβλήματα της χώρας είναι κοινά σε όλους τους τομείς και πρώτα απ’ όλα στον δημόσιο


Σε έναν κόσμο αυξανόμενων απαιτήσεων (ακόμη και καταναλωτικών), στην Ελλάδα τα πάντα λειτουργούν αντιπαραγωγικά. 


Το ίδιο και η Δικαιοσύνη. Είναι ακριβή, χειρόγραφη, καθυστερεί υπερβολικά στην έκδοση αποφάσεων και δεν παράγει την αίσθηση ασφάλειας δικαίου στον πληθυσμό. Κι όλα αυτά καταλήγουν σε άπνοια επενδύσεων, αυξημένη παραβατικότητα και επιπλέον δημιουργεί άλλοθι σε χουλιγκανικές ομάδες για να διευρύνουν περαιτέρω την ανομία.


Οι παθογένειες του νομικού συστήματος της χώρας είναι αναρίθμητες και η συνθηματολογία περί «ταξικότητας» δεν επιβαρύνει τη λειτουργία του· η Δικαιοσύνη μπορεί κάλλιστα να είναι δυσλειτουργική και από μόνη της. Ναι μεν, στον δημόσιο διάλογο η σχετική συνθηματολογία επισκιάζει πιθανές λύσεις για τα πολλά προβλήματα, αλλά αυτό δεν είναι δα και του θανατά. Το βασικότερο πρόβλημα είναι ότι δίνει θεωρητικό έδαφος για ανώφελες καταστροφές, σαν αυτές που είδαμε στην οδό Ερμού, και ατελέσφορες συγκρούσεις σαν αυτές ζουν κατά κανόνα οι κάτοικοι των Εξαρχείων. Διάφορα αγράμματα παιδάκια τα σπάνε νομίζοντας ότι καταπολεμούν το «ταξικό σύστημα», ενώ το βασικότερο πρόβλημα στη χώρα είναι η απουσία οποιουδήποτε συστήματος. 


Φαντασιώνονται «δικαστές υπηρέτες του κεφαλαίου και των τραπεζών» σε μια χώρα που δεν υπάρχουν ούτε μεγάλα κεφάλαια, αλλά πλέον –ελέω ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ– ούτε καν, καλά τράπεζες. 


Τους φουσκώνουν τα μυαλά και κάποιοι σαν τον κ. Νίκο Φίλη που πετούν (ελλείψει άλλων;) συνθήματα της νιότης τους ότι «στην Ελλάδα γίνονται δίκες φρονήματος», ενώ εξαπολύουν πομφόλυγες του στυλ «δεν έχουμε μία Δικαιοσύνη που λειτουργεί επί τη βάσει αποδείξεων, σε κάποιες φορές ούτε καν ενδείξεων, αλλά επί τη βάσει υποδείξεων» (ΣΚΑΪ 9.7.2017). 


Οι μωροί του ΣΥΡΙΖΑ νομίζουν πως...

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίκη κωμωδία" (2)



"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"


Σαν σήμερα (27/7/ΧΧΧΧ)


1576: Ο σερ Γουόλτερ Ράλεϊ φέρνει για πρώτη φορά τον καπνό στη Βρετανία από τη Βιρτζίνια της Αμερικής.

1832: Η Εθνοσυνέλευση στο Ναύπλιο επικυρώνει την απόφαση των μεγάλων δυνάμεων, σύμφωνα με την οποία ο Όθων θα εστέφετο βασιλιάς της Ελλάδας.

1940: Ο Μπαγκς Μπάνι κάνει το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την ταινία κινουμένων σχεδίων «Ένας άγριος λαγός».

1974: Κυκλοφορεί το «Sweet Home Alabama» των Lynyrd Skynard, ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια της ροκ μουσικής.

1996: Βόμβα εκρήγνυται στο Ολυμπιακό Πάρκο της Ατλάντα, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Ένας νεκρός και 110 τραυματίες, ο απολογισμός.

1900: Γεννιέται ο Ευάγγελος Παπανούτσος, διανοητής, φιλόσοφος και μεταρρυθμιστής της ελληνικής εκπαίδευσης.

1953: Γεννιέται η Αφροδίτη Μάνου, (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Αγλαΐας Δημητριάδου)

1992: Πεθαίνει η Τζένη Καρέζη, (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ευγενίας Καρπούζη.)








2013: Πεθαίνει ο Θρυλικός κιθαρίστας J J Cale

ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Πως μπορείς να γίνεις νεοφιλελεύθερος και να δηλώνεις αριστερός

Γραφει το ΑΝΤΙΝΕWS


Ένα μεγάλο γεγονός ξεκινά την Πέμπτη. Όπως διαβάζουμε στα συριζαίϊκα μέσα ενημέρωσης, το Εναλλακτικό Camping Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ 2017 θα πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη 27 Ιουλίου έως την Τετάρτη 2 Αυγούστου στο φιλόξενο χώρο του APOLLO VILLAGE στο Γιαννιτσοχώρι Ηλείας.


Αναλυτικά το πρόγραμμα:


Πέμπτη 27 Ιουλίου
Έναρξη Εναλλακτικού Camping Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ 2017


Παρασκευή 28 Ιουλίου
19:30 Εκδήλωση - Συζήτηση "Η γη του Μπολίβαρ σε αναβρασμό: Μια συζήτηση για τη νέα πραγματικότητα στη Λατινική Αμερική"
Παρεμβαίνουν:
·Farid Fernandez(Πρέσβης της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα)
·Γιάννης Μπουρνούς (Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ)


Σάββατο 29 Ιουλίου
19:30 Εκδήλωση - Συζήτηση "ΣΥΡΙΖΑ και εξουσία: Στρατηγική, όρια και δυνατότητες αριστερής πολιτικής"
Παρεμβαίνουν:
·Νίκος Βούτσης (Πρόεδρος της Βουλής, Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ)
·Έφη Αχτσιόγλου(Υπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ)
·Δημήτρης Βίτσας(Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ)
·Σωτήρης Αλεξίου (Μέλος της Γραμματείας του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ)


Κυριακή 30 Ιουλίου
11:00 Ξενάγηση στο Μουσείο Νίκου Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα
22:00 Λαϊκό - Ρεμπέτικο γλέντι


Δευτέρα 31 Ιουλίου
13:30 Συνάντηση και γνωριμία με ξένες αντιπροσωπείες της Αριστεράς από την Ευρώπη και τον κόσμο
19:30 Συνελεύσεις Σπουδάζουσας, μαθητών και εργαζομένων


Τρίτη 1 Αυγούστου
19:30 Workshop "Κατασκευάζοντας το συλλογικό, περνώντας από το εγώ στο εμείς. Πρακτικές και βιωματικές προσεγγίσεις"
Συντονίζει η Μαριώ Χαϊδοπούλου-Βρυχέα(Ερευνήτρια στο Ινστιτούτο "Νίκος Πουλαντζάς")


Τετάρτη 2 Αυγούστου
Αναχώρηση από το Camping
Στο Camping θα λειτουργεί βιβλιοπωλείο, ενώ θα διεξαχθούν τουρνουά beach volley, ping-pong και σκάκι.


Παραβλέποντας τις… αθλοπαιδιές και τα ρεμπέτικα γλέντια που κάθε σοβαρό κάμπινγκ πρέπει να έχει, αντιλαμβανόμαστε που πάει η χώρα αν έχει μια τέτοια νεολαία το κυβερνών κόμμα.


Στο ερώτημα «μας ποιος θα πάει σ’ αυτό το κάμπινγκ να ακούσει όλες αυτές τις παπάτζες» η απάντηση είναι ότι υπάρχουν ακόμη πολλά… εξωτικά πουλιά της αριστεράς που ασχολούνται με όλα τα παραπάνω.  


Γιατί δηλαδή να μην ενδιαφέρει να ακούσει κανείς τι γίνεται στη Βενεζουέλα και τη Λατινική Αμερική; 


Δεν θα ακούσει βεβαίως ότι υπάρχουν πάνω από 100 νεκροί, ούτε ότι δεν έχουν ούτε κωλόχαρτο. Σιγά μην πει ο πρέσβης της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας για το τι συμβαίνει πραγματικά εκεί. Ενδεχομένως να μάθουμε αν έχουν ακόμη πετρέλαιο να δώσουν και σ’ εμάς τους κακομοίρηδες εδώ.


Το ακόμη ωραιότερο, που θα έχει και παρέμβαση κορυφαίων στελεχών, είναι αυτό που λέει κάτι για τον ΣΥΡΙΖΑ και την εξουσία, για τη στρατηγική και τις δυνατότητες της Αριστεράς.


Εκεί θα γίνουν μεγάλα γλέντια. 


Θα μιλήσουν άραγε για τα μνημόνια; 


Για τις χαρτοπετσέτες που υπέγραψαν; 


Για τον Γιάνη Βαρουφάκη; 


Για το γεγονός ότι ...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ενας Πολάκης με μεταξωτή ποσέτ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ


Ο Γεώργιος Κατρούγκαλος, (κατά το θρυλικό σύνθημα των Εξαρχείων για τον αείμνηστο αρχηγό της ΕΛΑΣ Νίκωνα Αρκουδέα) «δεν είναι άνθρωπος, είναι μια ιδέα».



Όποτε πέσω πάνω σε γραπτή ή τηλεοπτική του συνέντευξη κυριολεκτικά κολλάω, παρά το γεγονός ότι αρκεί μια φευγαλέα ματιά πάνω του για να καταφύγει από μόνος του ο εαυτός μου σε επικίνδυνες αυτοχειριαστικού τύπου αντιδράσεις: το πεπτικό μου δένει κόμπο τα έντερα του, τα κύτταρα του εγκεφάλου μου αυτοφλέγονται, τα νύχια μου γυρίζουν και καρφώνονται στο κρέας μου.


Παρά ταύτα επιμένω να τον ακούω μέχρι τελικής πτώσεως, καθότι η παρακολούθηση κάθε δημόσιας παρέμβασης του Γεωργίου Κατρούγκαλου αποτελεί μια σπουδή στην πολιτική αναισθησία και στον υπουργικό κυνισμό. Για να είμαι ακριβοδίκαιος, το πραγματικό συναίσθημα που θα ‘πρεπε να κινητοποιεί εντός μας ο άνθρωπος αυτός θα έπρεπε να είναι η λύπηση. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο κ. υπουργός πάσχει από την βαριά και αθεράπευτη ασθένεια που ονομάζεται «έλλειψη ενδοιασμών». Πλην, συγχωρείστε με, αδυνατώ.



Διάβασα πάλι μια συνέντευξη του στις «Ειδήσεις», όπου επιχειρηματολογεί σχεδόν ευθέως υπέρ του περιβόητου συνταγματικού δημοψηφίσματος, για το οποίο φωνάζει από καιρό ο Βενιζέλος κι εμείς τον θεωρούσαμε υπερβολικό. Όπως λέει, ‘«οι ελίτ στην Ελλάδα και το πολιτικό κατεστημένο περιφρονούν και φοβούνται τη λαϊκή ετυμηγορία. Εμείς έχουμε εμπιστοσύνη στο λαό και θέλουμε να έχει το λόγο για όλα τα σημαντικά ζητήματα’».



Να ‘το πάλι το δημοψήφισμα από την πίσω πόρτα (αν βέβαια τολμήσει ο καθηγητής Παυλόπουλος να βάλει την υπογραφή του από κάτω). Το επαναφέρουν με όλα τα άθλια χαρακτηριστικά του προηγούμενου: Το επίτηδες ακατανόητο ερώτημα, τον διαχωρισμό του εκλογικού σώματος σε πατριώτες και προδότες, τον κάθετο κοινωνικό διχασμό και όλα τα συμπαρομαρτούντα.  


Και ποιος βγήκε πρόθυμα να επιχειρηματολογήσει υπέρ μιας τέτοιας εκτροπής;  


Μα ο Κατρούγκαλος.



Αυτός που δεν ανήκει σε ελίτ. (Εδώ γελάνε). 


Αυτός που υπηρέτησε από κρατική θέση (διοικητής σε θυγατρική του ΟΑΕΔ) την κυβέρνηση Σημίτη και τον έπαυσαν λόγω ανικανότητας (δεν την βλέπω αυτή την περίοδο στο επίσημο βιογραφικό του). 


Αυτός που επιχειρηματολόγησε νομικά (sic) υπέρ της βίας όταν οι ακροαριστεροδεξιοί αγανακτισμένοι έδερναν κόσμο στον δρόμο, αυτός που όρμησε ως χασάπης στο ασφαλιστικό κάνοντας τον Σόιμπλε και την Λαγκάρντ να τον κοιτάνε με θαυμασμό


Αυτός που...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: "Καλόγεροι" και ο "θρησκευόμενοι πορνοστάρς"!

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


Η σχέση του Παναγιώτη Λαφαζάνη με τον Γιάνη Βαρουφάκη είναι η σχέση του καλόγερου με τον θρησκευόμενο πορνοστάρ.  


Το μόνο που τους ενώνει είναι ότι στην ταυτότητά τους αναγράφεται το ίδιο θρήσκευμα.  


Καθηλωμένος στα παλαιά συναξάρια του αντικαπιταλισμού, ο Λαφαζάνης δεν θα μπορούσε ποτέ να μιλήσει τη γλώσσα του πολιτικού πορνό χάρη στην οποία ο Βαρουφάκης σταδιοδρομεί ως πανελίστας και μπεστσελερίστας, στύβοντας και ξαναστύβοντας τη μικρή του υπουργική θητεία για νέους κάθε φορά σκανδαλιστικούς χυμούς.


Η επικοινωνιακή ασυμμετρία μεταξύ των δύο συσκοτίζει και το πραγματικό τους αποτύπωμα στην πρώιμη φάση του συριζαϊκού εγχειρήματος. Αυτά που υποτίθεται ότι ο Βαρουφάκης «αποκαλύπτει» –οι μαγικές χρηματοοικονομικές τρόμπες με τις οποίες θα ανέπνεε η αποκομμένη από το ευρώ ελληνική οικονομία, τα σχέδια με τα αποκρυφιστικά ονόματα– ο Λαφαζάνης τα προπαγάνδιζε απλά, σε παλαιοκομμουνιστική γλώσσα, ήδη από το ξέσπασμα της κρίσης.


Ως οργανικό μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, η κεκοιμημένη πλέον Αριστερή του Πλατφόρμα κήρυττε τον δραχμισμό όχι μόνο θεωρητικά, αλλά τον είχε, ας πούμε, καταστρώσει και επιχειρησιακά: Δεν πληρώνουμε, εθνικοποιούμε τις τράπεζες, πάμε Ρωσία, παίρνουμε κάποια δισεκατομμυριάκια για τον δρόμο, πάμε Καράκας, παίρνουμε πετρέλαιο, πάμε BRICS, παίρνουμε δάνειο, και τα λοιπά, και τα λοιπά.


Το ότι ο Τσίπρας δεν ήρθε σε ρήξη με τη λαφαζανική μειοψηφία παρά μόνον αφότου εκείνη απέσυρε ουσιαστικά την εμπιστοσύνη της από την κυβέρνησή του, τον Ιούλιο του 2015, δεν ήταν προϊόν μόνο εσωκομματικού τακτικισμού. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διατηρούσε τον λώρο με τη δραχμική του πτέρυγα επειδή διατηρούσε ζωντανό στο μυαλό του και το ενδεχόμενο της ρήξης. Δεν περίμενε να στρατολογήσει τον Βαρουφάκη για να σκεφτεί τα «άλλα λιμάνια» εκτός Ευρωζώνης.


Τίποτε από όλα αυτά δεν ήταν κρυφό. Ολα –ακόμη και η στοχοποίηση του Στουρνάρα, ακόμη και η ενδοσυριζαϊκή φαγούρα με τον Δραγασάκη– είχαν εκδηλωθεί πριν καν ο ΣΥΡΙΖΑ αναλάβει την εξουσία. Ολα εκτυλίχθηκαν κατόπιν στο φως, ως σχοινοβατικοί πειραματισμοί. Η βαρουφάκεια αφήγηση τους προσθέτει μόνο το ηδονοβλεπτικό δέλεαρ – την εντύπωση της κρυφής κάμερας μέσα στο δωμάτιο εκείνης της καθ’ ομολογίαν ανίδεης εξουσίας.


Ο Βαρουφάκης υποδαυλίζει τον αποτροπιασμό αυτών που ήταν ήδη φρικαρισμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ – αυτών που, ούτως ή άλλως, δεν τον ψήφισαν, όχι επειδή είχε «κατά λάθος» υπουργό τον Γιάνη, αλλά επειδή είχε ως «σωστό» και αναντικατάστατο υπουργό τον Λαφαζάνη· επειδή, ρητά και άρρητα, είχε διατρανώσει την εχθρότητά του προς το ευρωπαϊκό πεπρωμένο της χώρας.


Ξέραμε πώς εκδηλώθηκε και πώς εκτονώθηκε αυτή η εχθρότητα. Σε αυτό που δεν έχουμε ακόμη οριστικά απαντήσει είναι...