"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Από το Ευρώ στην Δραχμή: Οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ



Μετά τις πρόσφατες νίκες ενός ανερμάτιστου λαϊκισμού (Brexit και Trump), ο πρώτος γύρος ενός δύσκολου εκλογικού κύκλου στην Ευρώπη μας δίνει το δικαίωμα να αισιοδοξούμε. 


Οι Ολλανδοί απέρριψαν τον ακροδεξιό λαϊκισμό του προστατευτισμού και της απομόνωσης και ψηφίζοντας τους ακραιφνείς ευρωπαϊστές Κεντροδεξιούς και Πράσινους δήλωσαν ότι θέλουν μια χώρα σταθερή και ασφαλή μέσα στη ευρωπαϊκή οικογένεια.



Πόσο μακριά από αυτή τη δυναμική μοιάζει να είναι η Ελλάδα, όταν εδώ έχουμε ήδη μπει σε μια εξόχως παραπλανητική συζήτηση ύπνωσης της κοινωνίας και συσκότισης της πραγματικής κατάστασης, ενώ συγχρόνως αποσιωπούνται οι αναγκαίες και βαθιές αλλαγές που πρέπει να γίνουν, αν δεν θέλουμε να αγγίξουμε σύντομα το βιοτικό επίπεδο των γονέων μας τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.



Βλέπετε γύρω σας ότι ένα διαρκώς αυξανόμενο ποσοστό συμπολιτών μας «αγοράζει» αβασάνιστα το ευρωσκεπτιστικό αφήγημα της δραχμής ως φάρμακο-αντίδοτο για όλα όσα βιώνει στην εποχή του μνημονίου. 


Ακούς ότι “με τη δραχμή ζούσαμε καλύτερα”, “θα απαλλαγούμε από τα χρέη”, ”θα απογειωθούν οι εξαγωγές και ο τουρισμός” κλπ. Όταν αγνοείς τους μηχανισμούς της οικονομίας, όταν αρνείσαι να αποδεχθείς τη πραγματικότητα, όταν η οικονομική ασφυξία -οικογενειακή η επαγγελματική- σε κάνει να αναζητάς θαύματα, είσαι το ιδανικό ”θύμα” παραπληροφόρησης και προπαγάνδας.



Θα δεχθώ ότι υπάρχουν «ανιδιοτελείς» συμπολίτες που καλόπιστα αναπολούν τις εποχές της δραχμής αλλά ξεχνούν ότι τα σημερινά δεδομένα είναι εντελώς διαφορετικά. Η χώρα είναι χρεοκοπημένη. Δεν διαθέτει ικανή παραγωγική δομή, δεν έχει αναπτυξιακό σχέδιο και ζει από τη βοήθεια των εταίρων της. Ανταγωνιστικότητα μηδέν. Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 δεν υπήρχε καν ο όρος «παγκοσμιοποίηση» και ο ανταγωνισμός από την Ασία ήταν άγνωστος. Σήμερα, ο ανταγωνισμός είναι αμείλικτος και η ανταγωνιστικότητα δεν χτίζεται με «Κινέζικα» μεροκάματα αλλά με χαμηλό κόστος κεφαλαίου, σύγχρονα μέσα παραγωγής και επενδύσεις αιχμής. Εμείς δεν τα έχουμε.



Υποστηρίζουν αρκετοί ότι η ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ ήταν λάθος, διότι ήταν μια οικονομική επιλογή που αποφασίστηκε με πολιτικά κριτήρια και συνήθως αυτές οι αποφάσεις αποδεικνύονται λανθασμένες. 


 Ας το υποθέσουμε για την ευκολία της συζήτησης, αλλά να σημειώσουμε συγχρόνως ότι το «λάθος» αυτό αντισταθμίστηκε με κάποια πακέτα εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ ως ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας που δεν αναλώθηκαν όμως στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της.



Αν το Brexit ελκύει κάποιους, ας σκεφθούν τι κοινό έχει η Ελλάδα με τη Μ. Βρετανία. Στις τρέχουσες συνθήκες, η ακούσια η εκούσια έξοδος από το ευρώ θα είναι διπλό λάθος. Όσο και το θυμικό μας να αντιδρά, δεν είμαστε κυρίαρχη χώρα που ορίζει τις τύχες της. Έχουμε μείνει πίσω από τις εξελίξεις. Δεν μπορούμε να επιβιώσουμε χωρίς ισχυρές συμμαχίες και πρόσβαση σε χρηματοδότηση. Ο εθνικός πλούτος είναι υποθηκευμένος. Έχουμε δημόσιο και ιδιωτικό χρέος μαζί πάνω από 600 δισ., ανεργία στο 25%, ανυπαρξία επενδύσεων, τράπεζες-φαντάσματα, υπερτροφική γραφειοκρατία, διαφθορά, φοροδιαφυγή, λαθρεμπόριο, μη διαχωρισμό εξουσιών, υψηλή και άδικη φορολογία, ρημαγμένο ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα.



Σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, η εισαγωγή ενός νέου εθνικού νομίσματος, δεν θα μπορέσει να βρει κανένα σημείο στήριξης. Ο όγκος της νομισματικής κυκλοφορίας θα συρρικνώνεται ασύμμετρα από πλευράς αξίας, υποχρεώνοντας τη Τράπεζα της Ελλάδος σε συνεχή αύξηση του, δηλ. εκτύπωση νέου χρήματος. Αποτέλεσμα ένα εκρηκτικό μείγμα υπερπληθωρισμού, υψηλών επιτοκίων και φυσικά διεθνούς απομόνωσης που θα μας οδηγήσει σε πολιτική και οικονομική ατμόσφαιρα τριτοκοσμικού τύπου.



Δεν υποστηρίζω την “πάση θυσία” παραμονή στο ευρώ. Υποστηρίζω ότι το μοναδικό “φάρμακο” για τη χώρα, αν θέλει να χτίσει το δικό της “σχέδιο” εξόδου από την κρίση, λέγεται μεταρρυθμίσεις. Μονότονο, χιλιοειπωμένο, πικρό όπως όλα τα φάρμακα αλλά αυτό είναι. Χωρίς αυτές (μείωση κράτους, μείωση φορολογίας, καταπολέμηση φοροδιαφυγής και διαφθοράς, προσέλκυση επενδύσεων) δεν υπάρχει ευτυχία ούτε με ευρώ ούτε με δραχμή. Απλά η τελευταία θα μας μετατρέψει σε μια πιο εκσυγχρονισμένη Αλβανία.



Το πρόβλημα είναι ότι...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΔΡΑΧΜΟΛΑΓΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Oι Δραχμολάγνοι και το Ευρωσύστημα TARGET-2



Έξοδος από το ευρώ, προειδοποιεί ο Ευρωπαίος κεντρικός τραπεζίτης, συνεπάγεται και πληρωμή των υποχρεώσεων του κράτους μέλους προς το ευρωσύστημα.  Στα 96 δις.ευρώ το ελληνικό χρέος. Απαντώντας πολύ προσεκτικά στις  ανακρίβειες που  εκστομιζουν διαφοροι αντιπαλοι του ευρω και αρα της ευρωζωνης, απευθυνόμενοι σε  ένα κοινό που αγνοεί σχεδόν τα πάντα περί την ΟΝΕ,  πριν λίγες εβδομάδες ο Ευρωπαίος κεντρικός τραπεζίτης κ. Μάριο Ντράγκι είπε, απλά και ξεκάθαρα, ότι «όποια χώρα θέλει να αποχωρήσει από την ευρωζώνη θα πρέπει να τακτοποιήσει τις απαιτήσεις και τα χρέη της προς το σύστημα πληρωμών της ευρωζώνης πριν κόψει τους δεσμούς».




Η σπάνια αναφορά στην πιθανότητα να φύγει κάποιο μέλος της ένωσης  απο την ΟΝΕ και την ευρωζωνη,έγινε από τον επικεφαλής της ΕΚΤ σε επιστολή του προς δυο Ιταλούς βουλευτές του κομματος Πεπε Γκριλο,το οποιο ειναι κατα του ευρω, και δημοσιοποιηθηκε  απο το Πρακτορειο  Reuters. Έρχεται δε σε μία συγκυρία που το αντιευρωπαϊκό πνεύμα στην Ιταλία και άλλα κράτη μέλη αυξάνεται, τροφοδοτούμενο από την απόφαση της Βρεταννίας να φύγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σχολιάζει το πρακτορείο.
 

Αν μια χώρα φύγει από το ευρωσύστημα, οι απαιτήσεις και οι υποχρεώσεις της εθνικής κεντρικής τράπεζας στην ΕΚΤ πρέπει να εκκαθαριστούν στο σύνολό τους, αναφέρειο κ.Ντραγκι στην επιστολή. Με βάση τα στοιχεία στα τέλη Νοεμβρίου από το σύστημα πληρωμών Target-2, αυτό θα άφηνε την Ιταλία με λογαριασμό 358,6 δισεκατομμυρίων ευρώ. Διοτι το σύστημα καταγράφει τις ροές πληρωμών μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης,στις μεταξυ τους εμπορικες συναλλαγες.
 

Υπο αυτες τις συνθηκες,η απειλή διασυνοριακών πτωχεύσεων αποτελεί το στοιχείο στο οποίο αποδίδεται συχνά το γεγονός ότι η ευρωζώνη διατηρείται ακέραια, παρά την χρηματοπιστωτική κρίση. Καθώς αυτές οι πληρωμές εν γένει δεν διακανονίζονται, αδύναμες οικονομίες –περιλαμβανομένων της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Ελλάδας– έχουν αθροιστικά μεγάλες υποχρεώσεις στον Target-2, ενώ η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής, με απαιτήσεις 754,1 δισεκατομμυρίων ευρώ.



Οσο για την Ελλαδα,οφείλει στο συστημα μόνον 96 δις.ευρώ,τα οποια θα επρεπε να προστεθουν στο συνολικό χρέος της χώρας.
 

Οι ανισορροπίες του Target-2 χειροτέρεψαν τους τελευταίους μήνες, με τον οικονομολόγο του Harvard κ.Carmen Reinhart να προειδοποιεί για έξοδο κεφαλαίων από την Ιταλία. Στην επιστολή, ο Μ. Ντράγκι υποστηρίζει ότι οι ανισορροπίες οφείλονται στο πρόγραμμα αγορών της ΕΚΤ, όπου πολλοί πωλητές είναι ξένοι επενδυτές με λογαριασμούς στην Γερμανία.


Ερώτημά μας: Οι εδώ δραχμολάγνοι και άλλοι “ειδικοι”  γνωρίζουν πόσα οφείλει η Ελλάδα στο Target-2 επιπλέον του συνολικού μας χρέους; 


 Γνωρίζουν ότι, σε περίπτωση αποχώρησής της από την ευρωζώνη, η χώρα αυτομάτως θα μείνει χωρίς εισαγωγές; 


Εχουν υπ’ όψη τους ότι η Ελλάδα έχει βαθμό οικονομικης αυτάρκειας 14%  και αρα η κατανάλωσή της εξαρτάται σε ποσοστό περίπου 86% από εισαγωγές; 


Μεταξυ των οποιων βεβαια και ζωτικες πρωτες ύλες,στρατιωτικο υλικο,κ.α. 


Τούς πληροφόρησε κανείς ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Αυτοδιαχειριζόμενο τρολ-οκομείο



Ψάχνω εδώ και μέρες μέσα στα γραφτά του Μαρξ και δεν βρίσκω ούτε μια  πρόβλεψη, ούτε μια εξήγηση, γιατί οι καταπιεζόμενες μάζες, αντί να ξεσηκωθούν κατά του στυγνού καπιταλισμού, προτιμούν να βλέπουν με φανατισμό «Survivor», και αντί να συνταχθούν με τους Πυρήνες της Φωτιάς, προτιμούν να είναι με το μέρος των Διασήμων.
Θα πεις και ο Μπερλουσκόνι διέφυγε εντελώς από τις αναλύσεις του Γκράμσι, ο οποίος δεν είχε καν προβλέψει τα τρολ και τα τρόλεϊ ως πρακτική εξέγερσης στο μελλοντικό τρολ-οκομείο, το οποίο όμως προφήτευσε το Ευαγγέλιο με τη φράση: Δαφνί, Δαφνί, λαμά σαβαχθανί.
Εξάλλου η τρέλα είναι ταλέντο, όπως θα έλεγε και ο Μισέλ Φουκό. Και το ταλέντο φύεται αφειδώς σε αυτή την περιούσια γη - δείτε: αριστερός ευρωβουλευτής δήλωσε πως προτιμούσε να βγούνε οι ακροδεξιοί στην Ολλανδία για να ταρακουνηθεί η Ευρώπη και να σπεύσει να κλείσει την αξιολόγηση,  κάτι που περιέργως προκάλεσε σάλο, ενώ το κόμμα του συνεργάζεται με τους ακροδεξιούς εδώ και δύο χρόνια κατηγορώντας ταυτόχρονα την Ακροδεξιά και ελπίζοντας την ίδια στιγμή να βγει η Λεπέν στη Γαλλία για να στρίψει η Ευρώπη προς τα αριστερά. Βγάλε άκρη. Τι κοινό υπάρχει μεταξύ ενός τρένου και μιας ντομάτας; Και τα δύο δεν ξέρουν ποδήλατο.
Αλλοι φερέλπιδες στέλνουν τρομοδέματα στον Σόιμπλε και στους Γάλλους (που μας στηρίζουν επίμονα) με υποτιθέμενους αποστολείς βουλευτές της ΝΔ για να προκαλέσουν τι;  
Μα, το προφανές: τη διαφήμιση των υποτιθέμενων αποστολέων (εκεί κατέληξε η ιστορία) και κυρίως την πτώση της Ευρώπης με πενήντα γραμμάρια πυρίτιδα - η Γηραιά Ηπειρος έκτοτε τρέμει ολόκληρη και είναι έτοιμη να παραδώσει την εξουσία στον Ρουβίκωνα.
Το ταλέντο αυτό που λέμε φαίνεται να είναι μεταδοτικό τον τελευταίο καιρό -  παράδειγμα: ποια η διαφορά μεταξύ του νεφεληγερέτη Σώρρα που θέλει, σαν τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, να ξαναγυρίσουμε στη λατρεία του δωδεκάθεου και εκείνων που θέλουνε να γυρίσουμε στον σταλινισμό του 1920;  
Απλώς ο ένας προτιμάει τον Ηφαιστο και ο άλλος τον Βλαντά - αν και ο Ηφαιστος, ως σιδηρουργός, είναι ταξικά προτιμότερος.
Και ίσως είναι πολιτικά λάθος η φυλάκιση του κ. Σώρρα, διότι η παρουσία του ανεδείκνυε μεγαλοπρεπώς το απίθανο μέγεθος της σοφίας του ελληνικού λαού, που με την ίδια πολυδαή εχεφροσύνη που ψηφίζει Λεβέντικα και μερικά άλλα κόμματα - ή, όπως το facebook αναδεικνύει την ευγένεια και τη διακριτικότητα των Ελλήνων όσον αφορά τον δημόσιο λόγο. Το ταλέντο δεν κρύβεται, ακόμα και αν το κλείσεις στο μπαούλο.
Και πόσο ταλέντο χρειάζεται άραγε για να σέρνεις την αξιολόγηση επί έναν χρόνο - εδώ η κατάσταση θυμίζει τους Αφγανούς που λένε στους Δυτικούς: «Εσείς έχετε τα ρολόγια, αλλά εμείς έχουμε τον Χρόνο». Και ο χρόνος είναι ρευστό μέγεθος, λαστέξ, εξάλλου δεν είναι λίγοι εκείνοι που θέλουν να ζούνε εκτός χρόνου και τόπου, σ' ένα επέκεινα Ιδεών, όπου η ψύχωση μαλώνει με τον εαυτό της πιστεύοντας πως κάνει ρεαλπολιτίκ κατά της Παρί Σεν Ζερμέν στο γήπεδο του Εδεσσαϊκού.

Η τρέλα είναι ταλέντο στις μέρες μας. Ας πούμε διότι κανείς λογικός μαθηματικός δεν μπορεί πλέον να λύσει το θέμα με τα μπλοκάκια - ίσως τελικά τα καταφέρουν με τον υπερβατικό λογισμό, την ψυχανάλυση, με βάση τα μαρξιστικά μαθηματικά, ή με το σύστημα «εννιά κι εννιά δεκαεννιά». Διότι όταν κανείς είναι εξ ευωνύμων όλα τα λύνει κι όλα τα ξέρει και τα κατέχει εκ γενετής - ιδίως αν διάβασε και τους δυο μεγάλους συγγραφείς Πασκάλ και Μπρικνέρ, που είναι για τα μαθηματικά κάτι σαν το ζεύγος Κιουρί, ή τις αδερφές Μπρόγερ.
Λογικό πλέον η καριέρα να είναι πανούκλα και το πλιάτσικο πανάκεια. Οι τρακαδόροι εξ ιδεολογίας δικαιολογούνται να πληρώνονται για να κρίνουν εκείνους που δουλεύουν, επενδύουν, ρισκάρουν και δίνουν δουλειές στον κόσμο - εδώ επισήμως η νεολαία του κόμματος νομιμοποιεί τη ληστεία και σε λίγο μπορεί να δούμε και ιδεολογική υποστήριξη του Γιαγκούλα και του Νταβέλη που κι αυτοί λήστευαν, σκότωναν κόσμο και έδιναν κι ένα μικρό μέρος από τη λεία στους φτωχούς ως πρόσχημα ουμανισμού - με ξένα λεφτά. Αναδιανομή έκαναν κι εκείνοι,  κρατώντας, βέβαια, τα πολλά για τους ίδιους. Δικαιοσύνη.

Νέες λέξεις για παλιές απάτες. Αυτό είναι η θαυμαστή έλευση του καινούργιου. Το μόνο καλό είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οι διαψεύσεις της Αριστεράς



Ηταν πολλές οι διαψεύσεις στα χρόνια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Πρωτίστως για την Αριστερά, ή έστω αυτό που νομίζαμε ότι είναι Αριστερά. 


Η πρώτη και μεγάλη διάψευση αφορά το διαβόητο «ηθικό πλεονέκτημα»:
Οχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά τούτοι εδώ αποδεικνύονται χειρότεροι από τους προηγούμενους. Εκατομμύρια ευρώ αδήλωτα ως «ξεχασμένα» στα «πόθεν έσχες»· ταξίδια για ντόλτσε βίτα με τα λεφτά του λαού· σπασμένες εργολαβίες στα μέτρα μέτριων αλλά ημέτερων εργολάβων· διαγωνισμοί με εγγύηση δανεικά βοσκοτόπια· ρουσφέτια και λοιπά πολλά που θα τα μαθαίνουμε λίγα λίγα. Μόνιμη δικαιολογία: «Γιατί οι άλλοι ήταν καλύτεροι;»


Ναι ήταν, διότι δεν έσκουζαν περί διαπλοκής όποτε πιάνονταν με τη γίδα στην πλάτη, αλλά ακόμη κι αν δεν ήταν αυτή καθαυτή η ερώτηση ακυρώνει το πλεονέκτημα. Η Αριστερά είχε το ηθικό πλεονέκτημα την εποχή που δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς και μουρντάρευε μόνο σε συνδικαλιστικό ή αυτοδιοικητικό επίπεδο. Τώρα που της δόθηκε η ευκαιρία να είναι ανήθικη σε κεντρικό επίπεδο, έπεσε με τα μούτρα.
 

Η δεύτερη διάψευση αφορά τη θρυλούμενη «συνέπεια» της Αριστεράς
Δεν αναφερόμαστε στο γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έσχισε τα μνημόνια, δεν κατήργησε τη λιτότητα με ένα άρθρο και άλλα τέτοια παλαβά που έλεγε προεκλογικώς. Αυτά ήταν στην καλύτερη περίπτωση αυταπάτες και στη χειρότερη απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού. Ομως, η συνεργασία με ένα λάιτ ακροδεξιό, σφόδρα εθνικιστικό κόμμα αποδεικνύει ότι μπροστά στην κουτάλα της εξουσίας η συνέπεια πάει περίπατο. Και δεν είναι μόνο ο κ. Αλέξης Τσίπρας. Το πρώτο εθνικολαϊκό πανηγύρι με ακροδεξιές αποχρώσεις στο Σύνταγμα είχε την υπογραφή της εξαφανισμένης εδώ και καιρό κ. Ρένας Δούρου. Τέτοιο ωμό κυνισμό για χάρη της εξουσίας δεξιά κυβέρνηση δεν επέδειξε ποτέ. Μπορεί να είχε, αλλά δεν την επεδείκνυε μοιράζοντας σημαιάκια στο Σύνταγμα.
 

Η τρίτη διάψευση αφορά τον ηρωισμό της Αριστεράς
Μεγαλώσαμε όλοι με τις ιστορίες των κομμουνιστών, που δεν ήθελαν να τους δέσουν τα μάτια γιατί δεν σκιάζονταν τα βόλια τα σκληρά. Τούτοι εδώ είναι...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Το κομμένο γάλα της συριζαίικης «στάνης»



Γιατί έκανε εντύπωση σε πολλούς το ερωτηματολόγιο της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, όπου απολύτως φυσιολογικά ερωτώνται οι «σύντροφοι» εάν κλέβουν για «αναδιανομή» σούπερ μάρκετ, αν κάνουν καταλήψεις, επιθέσεις κ.λπ.; 


 Αυτή η στάνη τέτοιο κομμένο γάλα βγάζει. 


Δηλαδή τι περιμένατε, να τους ρωτήσουν για το νόημα της 25ης Μαρτίου ή για τον Παλληκαρίδη;  


Αυτά είναι εθνικιστικά πράγματα.
 
Ενα πράγμα στο οποίο είχαν δίκιο το ΚΚΕ και η «ορθόδοξη» Αριστερά εν γένει είναι στη γνώμη τους για τους αριστεριστές: τυχοδιώκτες.  


Ολοι μιλάνε για τον φόνο του Φύσσα από τον Ρουπακιά και τις επιθέσεις της Χ.Α., των οποίων επελήφθησαν η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη του «αστικού κράτους» και όχι η πολιτοφυλακή των Ζαπατίστας.  


Στον Κορκονέα η Ελληνική Αστυνομία πέρασε χειροπέδες και όχι ο Ρουβίκωνας ή η «Κατάληψη Χ». Αυτή τη βία, του ενός υπαρκτού άκρου, την περιέλαβε το κράτος προς αντιμετώπιση, διότι ουδείς άλλος δικαιούται να το υποκαταστήσει.

 
Υπάρχει όμως και η άλλη βία, την οποία κάποιοι εφαρμόζουν και κάποιοι άλλοι συζητούν εμβριθώς ως αποδεκτό εργαλείο πολιτικής. Γι’ αυτούς υπάρχει το κακό μαχαίρι του Ρουπακιά, αλλά τα στειλιάρια, οι μολότοφ, τα πιστόλια και οι πέτρες των «συντρόφων» είναι καθαγιασμένα από την... καλή πρόθεση, το «επαναστατικό» περίχυμα, εν ολίγοις από το ποιος το κάνει. Εάν μαζέψουμε κείμενα των εν λόγω νεολαίων αλλά και δηλώσεις μεγαλύτερων, γερομπαμπαλήδων της «επανάστασης», βγάζουμε εγκυκλοπαίδεια μονήρους αριστερίστικης συνήθειας.

 
Εκεί ψηλά στο Μαξίμου ή δεν έχουν πάρει χαμπάρι πως...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Είναι η χώρα, όχι οι κυβερνήσεις της

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Ας μην το κάνουμε πια μέγα θέμα. 


Είναι λογικό το ΔΝΤ αλλά και ο Σόιμπλε να λένε ό,τι θέλουν ή ότι θα ήθελαν δέσμευση και της αντιπολίτευσης, για την εφαρμογή των μέτρων στα οποία θα συμφωνήσει η κυβέρνηση. Οτι το ζητούν δεν σημαίνει ότι περιμένουν να γίνει – και οι ίδιοι καταλαβαίνουν ότι ζητούν κάτι παράλογο. Αλλωστε, νεότερες πληροφορίες από τη Γερμανία ανέφεραν ότι το Βερολίνο δεν ενδιαφέρεται για μια τέτοια δέσμευση. 


Είναι, επίσης, λογικό η αντιπολίτευση να μην καταδέχεται καν να συζητήσει το θέμα. Οποιαδήποτε άλλη στάση εκ μέρους της θα ήταν κάτι χειρότερο από έγκλημα, θα ήταν ένα λάθος, για να θυμηθούμε τον μέγιστο αριστοτέχνη της πολιτικής επιβίωσης κατά τον 19ο αιώνα, τον Ταλλεϋράνδο.


Ο χρόνος τρέχει διαφορετικά για εμάς και εκείνους. Στον κόσμο τους, ο αδυσώπητος χρόνος κινείται γραμμικά προς το μέλλον, πάντα εμπρός, ποτέ πίσω. Στον Υπαρκτό Ελληνισμό, ο χρόνος ανακυκλώνεται: άντε, ωρέ παλικάρια, βάλτε ένα χεράκι να πάρουμε ξανά από την αρχή το μαγγανοπήγαδο... Κάθε φορά με νέα δικαιολογία, που όμως πάντα εκφράζει την ίδια αμφισβήτηση για την πραγματικότητα της ροής του χρόνου.  


Δεν αμφιβάλλω ότι πίσω από αυτή τη στάση υπάρχει μια βαθιά φιλοσοφία, που την κατέχουν σοφοί σαν τον Ζουρ (λ)άρι. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι οι άλλοι δεν ενδιαφέρονται να κατανοήσουν τη φιλοσοφία που διδάσκει με τη στάση της η Ελλάδα του Τσίπρα και την ερμηνεύουν με τα κλασικά στερεότυπα των Βορειοευρωπαίων για τους Ανατολίτες: πονηροί και τεμπέληδες, ποτά και γυναίκες.


Επειτα είναι και το άλλο:  

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Ποτέ δεν πεθαίνει!



Λίγες μέρες από την επέτειο  της εθνοσωτήριας  εξεγέρσεως. Που  τελικώς απέτυχε. Και που  τελικώς τελικώς λόγω ναυμαχίας Ναυαρίνου οι Ελληνες κατάφεραν να αποτινάξουν τον τούρκικο  ζυγό!
 

Η  Σία Αναγνωστάκη πρωταγωνιστεί στην εξέγερση  των  που…νων.  Ο  ΟΝΝΕδίτης  Εμμανουήλ  Κούλας  χαρακτηρίζει “τσατσά”  την Σια Αναγνωστοπούλου.  Η  Βίκυ Σταμάτη  ισχυρίζεται  ότι  ο  σύζυγός της Ακης Τσοχατζόπουλος  θεωρεί “νονό”  τον Κώστα Σημίτη. Ο Κώστας Σημίτης, αποκαλύπτεται, ότι  διαφώνησε με το πρώτο Μνημόνιο  του Γιώργου Παπανδρέου. Ο Γιώργος Παπανδρέου  “τα πήρε  χοντρά”  σύμφωνα και πάλι με την Σταμάτη. Η Κατερίνα Παπακώστα θυμίζει ότι  ο Γιώργος Παπανδρέου σε μια κουζίνα με  Ντομινίκ  Στρος- Καν παρέδωσε  τα χρυσαφικά και ασημικά της χώρας στο  Διεθνές Νομισματικό Ταμείο!

 
Ο Γιώργος Φλωρίδης  υπέρ  νέου κόμματος. Δεν του έκανε το πρώτο,  θέλει να κάνει και δεύτερο. Η Φώφη Γεννηματά εναντίον Φλωρίδη.  Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα  ψηφίσει μεν αλλά  θα  εφαρμόσει τα μέτρα  δε! Ο Κατρούγκαλος πανηγυρίζει  για τα μπλοκάκια.  Αθώοι  κρίθηκαν όλοι οι  Βατοπεδίτες. Και πάνω απ όλα  ο Κώστας Καραμανλής σπάει την πολύχρονη  σιωπή του,  θριαμβολογώντας  για την  αθωωτική απόφαση της δικαιοσύνης!

 
Ολα αυτά  τη   στιγμή που  η Σωρρακώσταινα  διολισθαίνει  προς τον γκρεμό. Τη  στιγμή,  λόγω επικαιρότητας,  που όλοι  εμείς, αθώοι και ένοχοι,   πορευόμαστε   όπως οι Σουλιώτισσες   με τον  χορό του Ζαλόγγου. Τη  στιγμή που ο Τσίπρας «σκουπίζει»  τα ταμεία να  βρει τα δισεκατομμύρια  για την επερχόμενη «χοντρή»  δόση. Και  τη  στιγμή που όλοι εναντίον  όλων!
 

Ολα αυτά παραπέμπουν  στον Ιμπραήμ  που  κατέσφαζε, λεηλατούσε και πυρπολούσε  την Πελοπόννησο, ενώ  προύχοντες, προεστοί, κλέφτες, αμαρτωλοί «κανιβάλιζαν» ο ένας εναντίον του άλλου για  την αρπαγή   των  δανεικών  χρυσών λιρών Αγγλίας!

 
Με απλά λόγια.  «Πουτάνες», «τσατσάδες», «τσογλάνια»,  «γερμανοτσολιάδες», «νονοί», «πουλημένοι  αρχηγοί»,  αθώοι  Βατοπεδίτες, «κουζινάρχες  συνωμότες» «σιωπηλοί» και «μεταρρυθμιστές  πρώην  πρωθυπουργοί,  συγκροτούν   την Πινακοθήκη του  σημερινού πολιτικού προσωπικού!

 
Ουδείς  σοβαρός δανειστής   μπορεί να πάρει  στα σοβαρά όλους αυτούς. 


Ουδείς επιχειρηματίας  έχει  την  διάθεση να  ακουμπήσει τα λεφτά  του  σε μια  τέτοια  αγορά. 


Ουδείς  ευρωπαίος σοβαρός  πολιτικός μπορεί να εκλάβει   ως  αξιόπιστο και φερέγγυο κάθε  έλληνα πολιτικό!

 
Με  ποιον να συνεργαστείς; 


Με «που...νες»;  
Με «τσογλάνια»; 
Με «νονούς»;  
Με «πουλημένους»; 
Με «γερμανοτσολιάδες»; 
Με «κουζινάρχες»; 
Με «συνωμότες»;  


Με τύπους όπως ο Γιώργος  Φλωρίδης  που το κόμμα του έκανε ό, τι έκανε και τώρα, χωρίς ίχνος κοκκινίλας,  ετοιμάζεται να  οργανώσει νέο κόμμα; 


Με τον Κώστα Καραμανλή που δεν  είπε κιχ  για την  χρεοκοπία και  που σπάει την σιωπή του  για το Βατοπέδι;  Για την Λίμνη  που  θα την αντάλλασσαν  με  διαμερίσματα και οικόπεδα;

 
Με τον Κυριάκο που διαφωνεί αλλά ταυτόχρονα συμφωνεί; 


 Με τον Τσίπρα και το δικό του παράλληλο σύμπαν; 


Με την Φώφη που  δεν  μπορεί να τα βρει ούτε με τον Σταύρο Θεοδωράκη;

 
Αγαπητοί μου ένα σας λέω

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο οδηγός του διοικητού του ανύπαρκτου οργανισμού Βγάζει και ομοιοκαταληξία σε εννιασύλλαβο στίχο. Λογική άκρη δεν βγάζει



Γνωριστήκαμε με τον κύριο γενικό διευθυντή (διοικητή, όπως θέλετε το λέτε) σε σπίτι κοινού φίλου. Αφού μιλήσαμε λίγη ώρα και είπαμε τα συνηθισμένα, δουλειά, κρίση, οικογενειακή κατάσταση κλπ, πάει να μου δώσει την card de visite του. Σταματά και λέει με κάποια διακριτικότητα, είναι αλήθεια: «Ωχ, άφησα το πορτοφόλι μου στο αυτοκίνητο. Να καλέσω τον οδηγό μου να μου το φέρει».  


Πώς το λέει ο Κωστάλας, τριπλό τόλουπ; 


Αυτό έπαθα και εγώ. Τριπλό γκλουπς.  


Πρώτον ο οργανισμός καταργήθηκε, άρα τι card de visite να μου δώσει, οέο;  


Δεύτερον, του παρέχει και αυτοκίνητο ο κλειστός οργανισμός; 


Τρίτο και τελειωτικό χτύπημα. Οι φόροι μας πληρώνουν και τον οδηγό του; Που τον μεταφέρει από υπουργείο σε γενική γραμματεία και από κει σε κοσμικές εκδηλώσεις (πληρωνόμενος τις υπερωρίες του ο οδηγός) για να μας πείσει για την αναγκαιότητά του (ο διοικητής);


Φταίνε οι ανάλγητοι ξένοι; 


Τόσα χρόνια κρίση και μνημόνια, τόσες οριζόντιες περικοπές μισθών, τόση φορολογία για να συντηρηθεί ο Λεβιάθαν του Δημοσίου, τόσες επιχειρήσεις που γονάτισαν, τόσοι άνεργοι του Ιδιωτικού Τομέα, ένας σοβαρός υπουργός δεν σκέφθηκε να μη μισθοδοτεί τον σoφέρ του άνεργου διοικητού; Ένας; 


Και ας το σκεφθούμε και λίγο πιο πέρα. Τόσοι οδηγοί για τους αναρίθμητους υπουργούς, βουλευτές, περιφερειάρχες, γενικούς γραμματείς, προέδρους και διευθύνοντες συμβούλους ανοιχτών και κλειστών οργανισμών, στρατηγούς, διοικητές στρατιωτικών μονάδων δεν μπορούσαν να αξιοποιηθούν κάπου αποτελεσματικότερα; Κανένας να μην απολυθεί, κανένας! Ένα όχημα καθαριότητας ή ένα πυροσβεστικό δεν μπορούν να καβαλήσουν;


Όχι, κύριε Πάγκαλε, δεν τα φάγαμε μαζί. Εσείς και οι ψηφοφόροι σας τα φάγατε. Εμείς πληρώναμε και συνεχίζουμε να ξοφλάμε το λογαριασμό. 


Ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ είχατε αναλάβει την ευθύνη να κλείσετε τους άχρηστους οργανισμούς, ακριβώς για αυτόν το λόγο. Να μην επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό με μισθούς και αμοιβές προέδρων, ΔΣ, οδηγών και γραμματέων. Ούτε που τους καταγράψατε τους δημόσιους φορείς. Με τα χίλια ζόρια συγχωνεύθηκαν αργότερα ορισμένοι, αλλά ο οδηγός, οδηγός.


Ως επίλογος, μία σκέψη βγαλμένη από τη νοοτροπία του Ιδιωτικού Τομέα (με κεφαλαία, επειδή αυτός κερνάει): 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πόσο παίρνουν οι ήρωες πιλότοι μας και πόσο οι... Καρανίκες και τα παρατρεχάμενα διορισμένα κοματόσκυλα των πολιτικών

Με πόσα χρήματα αμείβονται οι περίπου 1.400 ιπτάμενοι της Πολεμικής Αεροπορίας και ποιος είναι ο μισθός των περίπου 2.000 μετακλητών υπαλλήλων και ειδικών συμβούλων στα υπουργεία

Πόσα χρήματα εισπράττει αλήθεια ένας ιπτάμενος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας;  


Ο ανθυποσμηναγός έχει μισθό περίπου 1.100 ευρώ το μήνα. Επιπλέον κάθε εξάμηνο εισπράττει πτητικό επίδομα από 4.000-7.000 ευρώ αναλόγως των ωρών πτήσεων οι οποίες μηνιαίως δεν είναι ποτέ λιγότερες από 30. Μέσες-άκρες δηλαδή ο μηνιαίος μισθός του δεν ξεπερνά τις 2.000 ευρώ.

 
Ο βασικός μισθός ενός ιπτάμενου με 14 χρόνια υπηρεσίας ανέρχεται περίπου στα 1.350 ευρώ, ποσό στο οποίο αθροίζεται το πτητικό επίδομα, αναλόγως των ωρών πτήσεων.

 
Συνολικά, οι ιπτάμενοι αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας δεν ξεπερνούν τα 1.400 άτομα. Οι πιλότοι στις πολεμικές μοίρες, όσοι δηλαδή είναι... full επιχειρησιακοί, είναι περίπου 500.Τα ωράρια και οι υπηρεσίες τους είναι... τρελές με βάση τα δεδομένα ενός κρατικού υπαλλήλου αφού μπορεί να βρίσκονται σε readiness στη μοίρα όλο το 24ωρο.



Και τώρα οι αποδοχές των 2.000 μετακλητών υπαλλήλων

 
Το παράξενο είναι ότι τα ίδια χρήματα -αν όχι περισσότερα- με αυτά που λαμβάνει ως αμοιβή ένας ιπτάμενος αξιωματικός, εισπράττει από τα κρατικά ταμεία ένας μετακλητός υπάλληλος ή ένας ειδικός σύμβουλος που στις πλείστες όσες περιπτώσεις είχε σαν μεγαλύτερο προσόν την προϋπηρεσία στα κομματικά γραφεία.

 
Συγκεκριμένα, οι ειδικοί συνεργάτες των Γενικών Γραμματειών του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης, των λοιπών μελών της Κυβέρνησης, των Υφυπουργών, των γενικών, αναπληρωτών γενικών και ειδικών γραμματέων Υπουργείων, καθώς και των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων, κατατάσσονται ως εξής:


- Οι κάτοχοι διδακτορικού τίτλου σπουδών ή οι απόφοιτοι της ΕΣΔΔΑ στο Μ.Κ. 15 της κατηγορίας τους (ΠΕ 1.918 ευρώ, ΤΕ 1.807 ευρώ).


- Οι κάτοχοι μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στο Μ.Κ. 13 της κατηγορίας τους (ΠΕ 1.800 ευρώ, ΤΕ 1.697 ευρώ).


- Οι κάτοχοι πτυχίου ανώτερης ή ανώτατης εκπαίδευσης στο Μ.Κ. 11 της κατηγορίας τους (ΠΕ 1.682 ευρώ, ΤΕ 1.587 ευρώ).


- Οι λοιποί κατατάσσονται στο Μ.Κ. 13 της κατηγορίας στην οποία ανήκουν (ΔΕ 1.578 ευρώ).




Οι διευθυντές των Πολιτικών Γραφείων των μελών της Κυβέρνησης και των Υφυπουργών κατατάσσονται στο καταληκτικό (στο υψηλότερο) μισθολογικό κλιμάκιο της κατηγορίας Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΠΕ), δηλαδή στο Μ.Κ. 19, στο οποίο αντιστοιχεί βασικός μισθός 2.154 ευρώ.

Για να φθάσει ένας απλός υπάλληλος σ’ αυτό το μισθολογικό κλιμάκιο χρειάζεται να έχει προϋπηρεσία 38 ετών!

 
2. Οι ειδικοί σύμβουλοι των Γενικών Γραμματειών του Πρωθυπουργού και της Κυβέρνησης, της Γενικής Γραμματείας Συντονισμού, των λοιπών μελών της Κυβέρνησης, των Υφυπουργών, των γενικών, αναπληρωτών γενικών και ειδικών γραμματέων Υπουργείων, καθώς και των Αποκεντρωμένων Διοικήσεων, κατατάσσονται ως εξής:
 

- Οι κάτοχοι διδακτορικού τίτλου σπουδών ή οι απόφοιτοι της ΕΣΔΔΑ κατατάσσονται στο Μ.Κ. 17 της κατηγορίας τους, που απαιτεί 34 έτη υπηρεσίας από τους… κοινούς θνητούς! Αυτό σημαίνει ότι όσοι υπάγονται στην κατηγορία ΠΕ δικαιούνται αυτομάτως βασικό μισθό 2.036 ευρώ, ενώ όσοι υπάγονται στην κατηγορία ΤΕ δικαιούνται αυτομάτως βασικό μισθό 1.917 ευρώ.
 

- Οι κάτοχοι μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών κατατάσσονται στο Μ.Κ. 15 της κατηγορίας τους, που απαιτεί 30 χρόνια προϋπηρεσίας από τους… κοινούς θνητούς. Αυτό σημαίνει ότι όσοι υπάγονται στην κατηγορία ΠΕ δικαιούνται αυτομάτως βασικό μισθό 1.918 ευρώ, ενώ όσοι υπάγονται στην κατηγορία ΤΕ δικαιούνται βασικό μισθό 1.807 ευρώ.


- Οι λοιποί ειδικοί σύμβουλοι κατατάσσονται στο Μ.Κ. 13 της κατηγορίας τους, όπου για να φθάσει ένας απλός υπάλληλος χρειάζεται 26 χρόνια προϋπηρεσίας και όπου αντιστοιχεί βασικός μισθός 1.800 ευρώ για τους ΠΕ και 1.697 ευρώ για τους ΤΕ.


 
Επίσης, οι μηνιαίες αποδοχές των προϊσταμένων των ειδικών γραφείων της Γενικής Γραμματείας Πρωθυπουργού, της Γενικής Γραμματείας της Κυβέρνησης και της Γενικής Γραμματείας Συντονισμού είναι ίσες με αυτές των υπαλλήλων Ειδικών Θέσεων 1ου βαθμού. Δηλαδή, ο βασικός μισθός τους ορίζεται στο ποσό των 1.960 ευρώ μηνιαίως, ενώ παράλληλα δικαιούνται και επίδομα θέσης ευθύνης 600 ευρώ!  Το σύνολο των μηνιαίων αποδοχών τους φθάνει δηλαδή στο ποσό των 2.460 ευρώ!

 
Εκτός από τους περίπου 2.000 μετακλητούς υπαλλήλους, η κυβέρνηση διορίζει «εν λευκώ» με τα ίδια κριτήρια και τουλάχιστον 2.900 μέλη και προέδρους διοικητικών συμβουλίων στα νομικά πρόσωπα και οργανισμούς του δημοσίου (στο apografi.gov.gr καταγράφονται ήδη 2.889 μέλη ΔΣ σε ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ).

 
Συνολικά, τα 4.900 στελέχη (μετακλητοί και πρόεδροι συμβουλίων κλπ) μπαίνουν «σφήνα» ανάμεσα στο Δημόσιο και στην πολιτική εξουσία, υπολογίζεται ότι απολαμβάνουν περί τα 8 εκατομμύρια ευρώ το μήνα ή σχεδόν 100 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο 


Συγκεκριμένα...

"Eπίγεια ΣΥΡΖΑΝΕΛέητη κωμωδία"


Σαν σήμερα (27/3/ΧΧΧΧ)

1703: Ορίζεται ως νέα πρωτεύουσα της Ρωσίας την Αγία Πετρούπολη απο τον  Μέγα Πέτρο .



1821: Οι Ψαριανοί πυρπολητές Δημήτριος Παπανικολής, Ιωάννης Δημουλίτσας (Πατατούκος) και Γεώργιος Καλαφάτης πυρπολούν τουρκικό δίκροτο με 74 πυροβόλα και 1000 άνδρες στο λιμάνι της Ερεσσού Λέσβου.



1890: Κατασκευάζεται το πρώτο Juke Box. Εφευρέτες του είναι οι  Λούις Γκλας Γουίλιαμ Άρνολντ .



1922: Συμφωνείται μεταξύ ΗΠΑ και  Μ. Βρετανίας   η κυριαρχία της δεύτερης στην περιοχή της Παλαιστίνης.



1937: Εγκαινιάζεται η περίφημη γέφυρα του Σαν Φρανσίσκο «Golden Gate».



1963: Ο Μπομπ Ντίλαν κυκλοφορεί το άλμπουμ του «The Freewheelin' Bob Dylan», που περιέχει την κλασική επιτυχία «Blowin' in the Wind».

1922: Γεννιέται ο Κρίστοφερ Λι,  διασημος «Δράκουλας» στην ιστορία της 7ης τέχνης.

1939: Γεννιέται ο Σωκράτης Κόκκαλης

1840: Πεθαίνει ο ιταλός συνθέτης και βιρτουόζος του βιολιού Νικολό Παγκανίνι

1963: Πεθαίνει ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Μία εβδομάδα νωρίτερα είχε τραυματιστεί από τους παρακρατικούς Εμμανουηλίδη και Κοτζαμάνη. 
 
 
 
 
 
 

2015: Πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών  ο ηθοποιός Leonard Nimoy, γνωστός για τον ρόλο του 'Mr Spock' που άφησε εποχή στις ταινίες 'Star Trek'.

ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ένα μουσείο για την Αριστερά; (Αντε με το καλό να δούμε μουσείο και για τον ΠαπαΣτρουμφ . Κι αυτός αριστερός είναι...)

Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ


Ο Νίκος Μπελογιάννης αποτελεί μια από τις πιο μαρτυρικές φυσιογνωμίες της σύγχρονης ιστορίας μας. 


Η εκτέλεση του εξακολουθεί να είναι και σήμερα ο αδιάψευστος μάρτυρας του εμφύλιου μίσους της εποχής του αλλά βέβαια και της μικρονοϊκής πολιτικής του ΚΚΕ, που εξακολουθούσε να διατηρεί παράνομους μηχανισμούς και ασυρμάτους στην μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα. Να μεταδίδει τι σε ποιους;  


Μιας πολιτικής που μόνο σκοπό είχε να διατηρήσει το κύρος μιας χρεοκοπημένης ηγεσίας. Με αφορμή την εμπλοκή Πλουμπιδη μάλιστα,  πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι την ώρα που  η δεξιά αναζητούσε έναν εσωτερικό εχθρό   η αριστερά ήθελε από την πλευρά της έναν μάρτυρα. 


Όλα αυτά φυσικά έχουν πια ιστορικό κυρίως ενδιαφέρον. Και με αυτή την έννοια το Μουσείο Μπελογιάννη που εγκαινιάζεται την Δευτέρα,  θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι συμβάλει στην ιστορική αυτογνωσία. Μια αφορμή για να προσεγγίσουν οι πολίτες μια  εποχή και να προβληματιστούν για την πολιτική μας προϊστορία
Όταν ένα μουσείο βέβαια επικεντρώνεται σε ένα πρόσωπο, τότε μια τέτοια προσέγγιση γίνεται δύσκολη. Γιατί  η συναισθηματική φόρτιση από την ανθρώπινη τραγωδία που με τόσο θάρρος αντιμετώπισε ο Μπελογιάννης, δεν αφήνει  πολλά περιθώρια για ψύχραιμες θεωρήσεις. Η αδικία βαραίνει καταθλιπτικά.  Άλλωστε  γι αυτό, για το ψυχικό του σθένος δηλαδή, ξεχωρίζει ο Μπελογιάννης. Αντιθέτως τα λίγα κείμενα του, στο βαθμό που τα γνωρίζω τουλάχιστον,  δεν παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον πέρα από το ότι αντανακλούν την επίσημη γραμμή του ΚΚΕ της εποχής του.   


Τα ίδια ασφαλώς θα ίσχυαν αν για παράδειγμα είχαμε ένα μουσείο για τον συνταγματάρχη Ψαρρό. Έναν δημοκράτη πατριώτη ο οποίος πήρε τα όπλα εναντίον του κατακτητή ,  εκτελέστηκε όμως με στυγνό τρόπο από το ΚΚΕ, μόνο και μόνο επειδή διατήρησε την ηθική του ακεραιότητα και αρνήθηκε να προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ για να σώσει την ζωή του. Δεν είναι τυχαίο ίσως το ότι κανείς δεν σκέφτηκε να του αφιερώσει ένα μουσείο, παρά το οτι υπήρξε μια έξ ίσου εμβληματική φυσιογνωμία για την φιλελεύθερη παράταξη. 


Η δική μου η γενιά άρχισε να ασχολείται με τα κοινά σε μια περίοδο που οι εκδηλώσεις τιμής για τα εθνικόφρονα θύματα του εμφυλίου ονομάζονταν "γιορτές μίσους". 


Στην δεκαετία του 70 συμμετείχαν σε αυτές και εκπρόσωποι της επίσημης πολιτείας. Σιγά σιγά όμως, μέσα στο κλίμα της μεταπολίτευσης και της συμφιλίωσης επικράτησε η λογική της λήθης. Αναγνωρίστηκε η εθνική αντίσταση στο συνόλό της, περάσαμε μια δεκαετία όπου τα αντάρτικα τραγούδια έγιναν μόδα, και μετά αφήσαμε το παρελθόν στο παρελθόν. Τουλάχιστον ως πρόσφατα. Γιατί τα τελευταία χρόνια έχω την εντύπωση οτι η αριστερά ανακαλύπτει ξανά την "επικαιρότητα" του εμφυλίου. Και δεν είναι απλώς κάποιες εκδηλώσεις μνήμης η τα τιμητικά μνημεία  που στήνονται για τους νεκρούς Ελασίτες των Δεκεμβριανών, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας ή για τους νεκρούς του Δημοκρατικού Στρατού, στον Γράμμο. Είναι μια γενικότερη προσπάθεια να ειδωθεί η τρέχουσα πολιτική αντιπαράθεση σαν ένα είδος ρεβάνς για τον εμφύλιο.  


Όταν υπουργοί και βουλευτές παρομοιάζουν το τρίτο μνημόνιο με την Βάρκιζα, αυτό ακριβώς υπονοούν. Φυσικά για κάθε εχέφρονα άνθρωπο μια τέτοια προσέγγιση ειναι απλώς γραφική. Μαρτυρά κυρίως το ιδεολογικό και πολιτικό αδιέξοδο της αριστεράς.  


Ταυτόχρονα όμως...

ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Θα υπάρχει Αριστερά μετά τον ΣΥΡΙΖΑ;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ


«Οργανωμένες κλοπές από αλυσίδες σούπερ-μάρκετ και αναδιανομή των προϊόντων σε πολίτες». Από το, viral πλέον, ερωτηματολόγιο της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ.



Μην επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα, θέλω μόνο τριάντα δεύτερα ηθικολογίας για λόγους τάξεως. Οι εγκληματικές ενέργειες δεν μπορούν να αποτελούν εργαλεία πολιτικού ακτιβισμού, ιδιαίτερα όταν αυτή η κουβέντα γίνεται από το κόμμα που διαχειρίζεται το, κατά κάποιον τρόπο, αστικό μας κράτος. Αν οι οργανωμένες κλοπές θεωρούνται κινήσεις ακτιβισμού, τότε οι δολοφονίες χαρακτηρίζονται πολιτικές πράξεις αντίστασης και πάει λέγοντας, μέχρι να ακούσουμε τα κλειδιά του δεσμοφύλακα στο λουκέτο του κελιού μας.


Βέβαια μπορεί από το οδόφραγμα να πεταχτεί κανένα παλικάρι και να πει ότι τα ίδια έλεγαν και πριν ο σοφός λαός τους δώσει τα κλειδιά.  


Καμία αντίρρηση, απλώς από τότε μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει δύο εκλογικές αναμετρήσεις και μερικές ντουζίνες ΦΕΚ με διορισμούς. Και αν μη τι άλλο, εδώ υπάρχει μία αντίφαση. Δεν μπορείς από τη μία να γεμίζεις τον κουμπαρά σου με δημόσιο χρήμα και από την άλλη να θέτεις έστω και προς συζήτηση πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου που διεκδικούν πολιτικό άλλοθι.  


Για να το πω αλλιώς, αν σου αρέσει η αίσθηση του ποδιού που βυθίζεται σε παχιά μοκέτα, το μόνο που μπορείς να ρωτήσεις τα μέλη σου για τα σούπερ μάρκετ είναι αν κάνουν τα ψώνια τους με καρότσι ή με καλάθι. Αν παραμένουν πελάτες των Lidl ή περνάνε πια και από Βασιλόπουλο.


Τέλος πάντων, ας το θεωρήσουμε όλο αυτό ακόμα μία ψηφίδα γραφικής επαναστατικότητας ή, το πολύ, επαναστατικής γραφικότητας. 


Είναι όμως και κάτι ακόμα. Αλλη μία μικρή χαρακιά πάνω στη αγιογραφία της ελληνικής Αριστεράς. Μην το συζητάτε καν, η ζημία που έχει υποστεί τόσο η έννοια όσο και η μυθολογία της εγχώριας Αριστεράς, αν δεν είναι ανεπανόρθωτη, θα είναι, τουλάχιστον, μακροχρόνια. Ολο αυτό το υπόβαθρο με τους αδικημένους της ιστορικής ήττας, τη διανόηση, την τέχνη και την πρόοδο, ενώ άντεξε τους ανέμους του ’89 και την πτώση του Τείχους, δείχνει να καταρρέει υπό το βάρος της πραγματικότητας. Υποσκάπτεται από τη φύση της εξουσίας, κατατρώγεται από τη βουλιμία των ανθρώπων.


Ούτε δύο χρόνια δεν του χρειάστηκαν του ΣΥΡΙΖΑ και κατασπάραξε το μεγαλύτερο κομμάτι από το πολιτικό και κοινωνικό κεφάλαιο δεκαετιών. Τώρα αν αυτό το δεις εντελώς κυνικά, μπορεί να σου φανεί και χρήσιμο αφού διαλύονται οι μύθοι που θρέφουν τον λαϊκισμό. Ομως όχι, δεν είναι χρήσιμο.  


Διότι...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Κι αν (εκτός από m@k@k@s) είναι κομμουνιστής;



Από τη μία, μπορεί να ροκανίζει το χρόνο περιμένοντας τις εξελίξεις, μήπως, κόντρα σε κάθε πρότερη εμπειρία, αντί για το λογαριασμό της καθυστέρησης, εισπράξει κάποιου είδους «πολιτική απόφαση». Ποτέ δεν ξέρεις, ίσως να σκέπτεται, ποια διεθνής συναστρία ενδεχομένως προκύψει – η παγκόσμια ρευστότητα είναι πρωτοφανής. Ίσως ελπίζει, πως μπορεί να καταφέρει να πάρει κάτι, που θα του επιτρέψει να υποδυθεί τον νικητή.

 
Από την άλλη, ίσως να υπολογίζει τη διαδρομή της πολιτικής του σωτηρίας μέσα από εσωτερικά γεγονότα, που θα οδηγούσαν ενώπιον αδιεξόδου στην εκ των πραγμάτων ανάγκη συγκρότησης κάποιου τύπου κυβέρνησης ευρύτερου φάσματος και εθνικής ανάγκης, ή συνεννόησης. Η καραμανλική πλευρά, την οποία τέτοια σενάρια αφορούν, διαχωρίζει τη θέση της αποστρεφόμενη τη φημολογία. Κανείς δεν ξέρει, όμως, τί φέρνει το μέλλον.

 
Σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή, όλη αυτή η παλινωδία της διαπραγμάτευσης, ο διασυρμός ανά τα διεθνή όργανα, η πρωτοφανής υιοθέτηση newspeak, έχουν ως στόχο την κοινοβουλευτική ομάδα και τα κομματικά στελέχη. Η χρονοτριβή επιτείνει την αίσθηση της αναγκαιότητας και κλιμακώνει την ένταση μέχρι την ώρα, που θα πρέπει να περάσουν όλα με το μαχαίρι στο λαιμό και με ρητορική περί εκβιασμού και επιβίωσης της αριστερής κυβέρνησης.

 
Μπορεί και να μην ισχύει τίποτα από τα παραπάνω. Να είναι απλά κομμουνιστής - με την παραδοσιακή έννοια του όρου:
  

Να ελίσσεται περιμένοντας την ώρα, που θα κάνει κατάληψη στην εξουσία. Ενδεχομένως νιώθει, πως είναι ένας μικρός Λένιν.  


Ποιος ξέρει, τί διανοείται ένας άνθρωπος, που ονόμασε τον γιο του Ερνέστο και ύστερα υπέγραψε μνημόνιο. Μόνο από συναισθηματισμό, είναι που κάνει πλάτες στην «ακτιβιστική» άκρα αριστερά;

 
Εν τω μεταξύ...