"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το Σκοπιανό «λύνεται»

Οι θεωρίες για τους Ελληνες και η σημασία τους στο ονοματολογικό




Ο υπογράφων έχει υποστηρίξει ότι οι βορειοδυτικοί θέλουν να δώσουμε στον Ζάεφ το όνομα της Μακεδονίας, επειδή δεν πιστεύουν ότι είμαστε Ελληνες! 


«Τι σχέση έχετε εσείς με τον ιστορικό Ελληνισμό;» ρωτούν


Αποδέχονται, δηλαδή, τη θεωρία του Γερμανού Φαλμεράγιερ (19ος αι.) ότι οι Νεοέλληνες είμαστε... Σλάβοι (!) ως εάν η ιστορία μας στη χερσόνησο του Αίμου άρχισε τον 6ο αιώνα μ.Χ., όπως των Σλάβων. Που κατοικούσαν στα βόρεια των Καρπαθίων (Σκυθία), μεταξύ Βιστούλα και Δνείπερου, αλλά άρχισαν σιγά σιγά να κατεβαίνουν νοτιότερα, αναζητώντας «εύκρατο» κλίμα. (Σημ.: Για να αποφευχθούν παρεξηγήσεις, δεν δέχομαι αυτό που λένε κάποιοι, ότι το όνομα «Σλάβοι» συνδέεται με τη λατινική λέξη «slavus»=σκλάβος. Το όνομά τους συνδέεται ετυμολογικά είτε με τη «slava»=δόξα, άρα οι «ένδοξοι» είτε με τη ρωσική λέξη «slovo»=λόγος, δηλαδή αυτοί που έχουν καλό λόγο, σε αντίθεση με τους «nemcy»=άλαλοι, ή με παραφθορά της ρίζας «skloak-sklav»=ρυάκι, ποτάμι, λίμνη, δηλαδή οι άνθρωποι που ζουν δίπλα στα νερά.)


Γιατί, λέτε, οι δυτικοί δεν μας θεωρούν Ελληνες; 


Κατά τη γνώμη μου, οι λόγοι είναι δύο:


α) Μέχρι την πτώση της Πόλης στον... Ερντογάν (συγγνώμη, λάθος, άλλο... σουλτάνο εννοούσα, αλλά μου ξέφυγε!) εμείς, οι νεότεροι Ελληνες, σε μια σχέση που προσωπικά θεωρώ εθνο-πολιτισμικώς κοινή με τους Λατίνους, κυβερνήσαμε την Ευρώπη επί 1.000 χρόνια, μέχρι τον Ατλαντικό από δυσμάς, τον Εύξεινο βορειοανατολικώς, την Αραβική Χερσόνησο ανατολικώς, ολόκληρη τη Βόρ. Αφρική νοτίως... Η Ρώμη, η Κωνσταντινούπολη, η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη ήσαν όχι απλώς πολιτισμικά κέντρα της Ευρώπης, ήσαν η πολιτική και η πολιτισμική οριοθέτηση της γηραιάς ηπείρου... Θέλατε κι άλλο μαχαίρι στην πειρατική ψυχοτροπία των Γερμανών Φαλμεράγιερ; Αποφάσισαν έτσι αυτοί ότι δεν είμαστε Ελληνες (ή Ελληνορωμαίοι) αλλά «Σλάβοι»!


β) Για να φανεί ...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η πρώτη σύγχρονη ισλαμιστική φονταμενταλιστική κατάκτηση της Δύσης???

Γράφει ο PHILIP CHRISTOPHER
Πρόεδρος της Παγκόσμιας Συντονιστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα (ΠΣΕΚΑ). 


Τη δεκαετία του ’70, ο Ντόναλντ Τραμπ γινόταν γνωστός ως ο νέος, ορμητικός και πολύ επιτυχημένος επιχειρηματίας στον χώρο των ακινήτων. 


Την ίδια χρονική περίοδο η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, βρισκόταν στα πρωτοσέλιδα όλου του κόσμου. 


Τώρα, 44 χρόνια μετά, τα δύο αυτά θέματα βρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης ιστορικής σημασίας. Ο πρόεδρος Τραμπ είναι ο ηγέτης του δυτικού κόσμου, ενώ η τουρκική κατοχή της Κύπρου έχει πλέον γίνει η πρώτη απόπειρα ισλαμιστικής, θρησκευτικής κατοχής εδαφών και πόρων του δυτικού κόσμου.  


Νέες αποκαλύψεις δείχνουν μια Τουρκία που σταθερά επιδιώκει τη μόνιμη κατοχή της Βόρειας Κύπρου, περιοχής που είναι πλούσια σε υδρογονάνθρακες, ενώ αποτελεί το προπύργιο του δυτικού πολιτισμού στην Ανατολική Μεσόγειο. 


Ο κυπριακός λαός πολέμησε στο πλευρό των ΗΠΑ σε κάθε πολεμική σύγκρουση του 20ού αιώνα και έχει αποδείξει την κοινή λογική του. Οταν η Τουρκία αρνήθηκε την περίθαλψη ετοιμοθάνατων στρατιωτών στη βάση στο Ιντσιρλίκ μετά τους βομβαρδισμούς αμερικανικών στρατιωτικών στόχων στη Βηρυτό, η Κύπρος ανέλαβε αυτό το δύσκολο καθήκον.  


Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν εξαπάτησε τους Αμερικανούς αξιωματούχους κάνοντάς τους να πιστέψουν ότι θα σταματούσε την παράνομη στρατιωτική κατοχή της Κύπρου.



Ο Ερντογάν αγνόησε τη Συνθήκη της Γενεύης και αργά αλλά σταθερά, στην ουσία, έστειλε χιλιάδες Τούρκους να ζήσουν ανάμεσα στους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους, που παραδοσιακά θεωρούνται δυτικοί, μετριοπαθείς και κοσμικοί μουσουλμάνοι. Οι Τουρκοκύπριοι πρόσφατα αποκάλυψαν το τέχνασμα του Ερντογάν, σημειώνοντας την ύπαρξη 684.301 ενεργών κινητών τηλεφώνων και την παρασκευή 715.000 ψωμιών κάθε μέρα στη Βόρεια Κύπρο με συνολικό πληθυσμό μόλις 130.000 κατοίκων.



Οι Τουρκοκύπριοι αναφέρουν ότι ο Ερντογάν πιέζει για την κατασκευή τζαμιών και τον διορισμό εξτρεμιστών ιμάμηδων στα Κατεχόμενα με σκοπό την «πλύση εγκεφάλου» των παιδιών.  


Πρόσφατα, μέλη των Γκρίζων Λύκων επιτέθηκαν βίαια σε κυπριακή εφημερίδα που στάθηκε απέναντι από την επίθεση του Ερντογάν στην παροχή αμερικανικής βοήθειας στους Κούρδους της Συρίας που πολέμησαν τους τζιχαντιστές.  


Ο ρυθμός γεννήσεων των περίπου 500.000 παράνομων αποίκων στα Κατεχόμενα είναι σαφώς υψηλότερος από αυτόν των 800.000 χριστιανών Ελληνοκυπρίων που κατοικούν στα υπόλοιπα δύο τρίτα του νησιού. Αυτό σημαίνει ότι οι παράνομοι μουσουλμάνοι φονταμενταλιστές θα μπορούσαν να αποτελέσουν την πλειονότητα του πληθυσμού σε μια δυτική, δημοκρατική χώρα και να είναι μια σοβαρή απειλή για θέματα ασφαλείας αμερικανικού ενδιαφέροντος.



Με στόχο τον αποπροσανατολισμό από την υπό κατάρρευση τούρκικη οικονομία, η κατακτητική αυτή προσπάθεια θα γιγαντωθεί. 


Είμαστε σίγουροι ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΙΣΛΑΜΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Γαλλος ισλαμιστής - Η περίπτωση του 21χρονου στο Παρίσι και η «πολυπολιτισμική εκπαίδευση»

Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III - Sorbonne Nouvelle


Γάλλος, γεννημένος στην Τσετσενία, ο 21χρονος μουσουλμάνος που μαχαίρωσε αθώους πολίτες το προπερασμένο Σάββατο το βράδυ στο Παρίσι. «Γεννήθηκε στην Τσετσενία, αλλά μεγάλωσε και σχημάτισε την προσωπικότητά του και τις πεποιθήσεις του στη γαλλική κοινωνία. Είμαι σίγουρος ότι, αν είχε μεγαλώσει στην Τσετσενία, η μοίρα του θα ήταν διαφορετική» είπε ο Τσετσένος πρόεδρος.


Οντως ο 21χρονος Τσετσένος, που πήρε το κουζινομάχαιρο να σφάξει όποιον βρει στο διάβα του φωνάζοντας Αλλάχου άκμπαρ, πήγε στη Γαλλία σε ηλικία τριών ετών, φοίτησε σε γαλλικό σχολείο και στην ηλικία των 13, χωρίς καν να έχει τελειώσει το σχολείο, του προσφέρθηκε απλόχερα η γαλλική υπηκοότητα. Μία υπηκοότητα που σε άλλες εποχές ήταν σχεδόν αδύνατο να πάρεις, ακόμη κι αν ζούσες στο Παρίσι δεκαετίες, είχες προσφέρει στο γαλλικό κράτος και μιλούσες γαλλικά καλύτερα από Γάλλο.


Στο σχολείο θα έμαθε όλα αυτά τα εκπληκτικά περί ανοχής και σεβασμού στο «διαφορετικό», όποιο κι αν είναι αυτό, θα αισθάνθηκε ιδιαίτερη αξία ως μουσουλμάνος, αφού δεν υπάρχει βιβλίο που να μην τους αναφέρει ή κείμενο που να μην ωραιοποιεί το Ισλάμ, θα διδάχθηκε τις αρχές του «κοσμικού» κράτους, όπου ο χριστιανισμός δεν πρέπει να εκδηλώνεται. Μπορεί ωστόσο να εκδηλώνεται το Ισλάμ και να επιβάλλει στα σχολεία τις διατροφικές του συνήθειες. Θα βρήκε εύκολα τζαμί ή αίθουσα προσευχής, καθώς τα Εμιράτα, το Κατάρ, το Κουβέιτ, το Ντουμπάι, η Αλγερία και το Μαρόκο χρηματοδοτούν αφειδώς την ίδρυσή τους και τους ιμάμηδές τους. Για την ιστορία, η Γαλλία το 1970 είχε συνολικά 100 τζαμιά. Σήμερα έχει 2.500, μη ελεγχόμενα, καθότι μη χρηματοδοτούμενα από το κράτος, και ο αριθμός τους αυξάνεται συνεχώς. Σε αυτά προστίθενται και πολλοί παράνομοι χώροι προσευχής.


Η οικογένειά του ζει σε ένα από τα multi-culti ghetto του Παρισιού. Προφανώς, πιστή και αυτή στις αρχές του Ισλάμ, μέσα στις οποίες μεγάλωσε ο ίδιος, σε μία χώρα ωστόσο με εντελώς διαφορετική κουλτούρα. Κουλτούρα την οποία δεν αποδέχθηκε, αν και η Γαλλία τον τίμησε κάνοντάς τον πολίτη της.


Η περίπτωση του νεαρού Γαλλοτσετσένου, όπως και αυτές των υπόλοιπων ισλαμιστών δολοφόνων, Γάλλων δεύτερης και τρίτης γενιάς, αποδεικνύει περίτρανα ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΛΑΘΡΟΜΑΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΕΙΑ: Το μεταναστευτικό απειλή για την εθνική ταυτότητα



Παρότι φαίνεται ότι στα οικονομικά θέματα θα τα καταφέρει, η μεγάλη πρόκληση του Εμμανουελ Μακρόν είναι να δώσει ικανοποιητικές απαντήσεις στα δυο καίρια γαλλικά και ευρωπαϊκά ζητήματα. Το μεταναστευτικό και την προστασία της κοινωνίας από τον ισλαμιστικό φανατισμό.


Μεταναστευτικό Vs εθνική ταυτότητα



Βάσει των στατιστικών το μεγάλο άγχος Γάλλων και Ευρωπαίων είναι το μεταναστευτικό το οποίο και είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το ουσιαστικό θέμα της ταυτότητας. 



Όπως μας λένε πηγές της καθημερινότητας η κυρίαρχη γραμμή ρήξης της γαλλικής και ευρωπαϊκής κοινωνίας είναι το θέμα της μετανάστευσης. Ο Γαλλικός νόμος “Άσυλο και μετανάστευση” επανέφερε στην επικαιρότητα την παλιά ιδεολογική διαμάχη που θεωρούσαν πολλοί ότι είχε εκλείψει στην Γαλλία. 



Παρότι δε οι βουλευτές του κόμματος του Μακρόν διαλαλούσαν πάντα το «ούτε δεξιά ούτε αριστερά», εν τούτοις, μόλις είδαν τον ανωτέρω νόμο που περιόρισε το παραδοσιακό δικαίωμα του ασύλου, αντέδρασαν έντονα. Κάποιοι από αυτούς αποχώρησαν από το κόμμα ως ένδειξη διαμαρτυρίας. 



Ο πρώην σοσιαλιστής βουλευτής Κλεμέντ, που είχε προσχωρήσει στον Μακρονισμό ήταν ένας από αυτούς, που το ιδεολογικό τους παρελθόν αντέδρασε. Οι παλιές ιδεολογικές αντιπαραθέσεις ξύπνησαν. Το δείχνει και η ψηφοφορία του νόμου στην Βουλή: 228 υπέρ, 193 εναντίον και 24 απουσίες.



Το μεταναστευτικό είναι πια μια πανίσχυρη πραγματικότητα που αυτόματα στα μυαλά των Γάλλων και ευρωπαίων πολιτών συνδέεται με τους μετανάστες μουσουλμάνους. 



Η αριστερά, πιο ανεκτική λόγω της διεθνιστικής της ιδεολογίας (σημειώνω: ουτοπίας), υπήρξε πάντα θετική σε αυτό το ζήτημα. 


Απειλή για τη Γαλλία του Μακρόν



Από την στιγμή όμως που το κόμμα των Λεπέν μετέτρεψε το θέμα σε κεντρική γραμμή του προγράμματος του, υποχρεώθηκαν και τα άλλα κόμματα να προσαρμόσουν την γραμμή τους μιας και έμπαινε ζήτημα Γαλλικής ταυτότητας. 



Ειδικά δε από το 1990, η γνωστή φράση «Μετανάστευση, μεγάλη τύχη για την Γαλλία», προκάλεσε αντιδράσεις και στην Αριστερά. Ο Μίσελ Ροκάρ δήλωσε τότε: “Δεν μπορούμε να φιλοξενήσουμε όλη την μιζέρια του κόσμου. Η Γαλλία πρέπει να παραμείνει χώρα πολιτικού ασύλου μόνο και τίποτα περισσότερο”. 



Άλλωστε ο πρωθυπουργός εκείνης της περιόδου στο όνομα της “συνοχής της Γαλλικής κοινωνίας” δεν δίστασε να διώξει παρά πολλούς από τους “μετανάστες” που δεν είχαν νόμιμα χαρτιά. Ενώ πολλοί Γάλλοι πολιτικοί δήλωναν ότι ήδη ο αριθμός των νόμιμων είναι τόσο μεγάλος. 


Ξεκουμπιστείτε



Όταν δε η Μαρίν Λεπέν από το 2007 άρχισε να ισχυροποιείται βασίζοντας την πολιτική της στην υπεράσπιση των “ξεχασμένων” Γάλλων, όλοι παρατήρησαν το πιο παράδοξο. Απομακρυνόταν από την φιλελεύθερη γραμμή του πατέρα της στην οικονομία. Και ταυτιζόταν με τον Μελανσόν που είχε τις ίδιες οικονομικές θέσεις γύρω από το σλόγκαν “ξεκουμπιστείτε”.



Όπως και να έχει το μεταναστευτικό παραμένει το κύριο πρόβλημα Γαλλίας και Ευρώπης. Η αρχική ιδέα του πολυπολιτισμού που θέλει τον καθένα να ζει σε άλλη χώρα μόνο στην κοινότητα του δημιουργώντας έτσι ένα πολύ-κοινοτικό σύστημα που είναι έτοιμο για πόλεμο και μισητές πράξεις αντιδημοκρατικές, δείχνει να έχει αποτύχει. Τουλάχιστον στην ως τώρα μορφή του. 


Αυτό που επανέρχεται ως ουσιαστικό θέμα είναι πλέον...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΟΛΑΓΝΕΙΑ: Οι χώρες που τα έβαλαν με αμαρτωλές ΜΚΟ στο στόχαστρο του Ισλάμ

Από τον  Δημήτρη Παπαγεωργίου


Την Τετάρτη 16 Μαϊου, εν μέσω όλων των γεγονότων στη Γάζα, η Παλαιστινιακή Αρχή απέσυρε τους πρεσβευτές της από τις χώρες της Ε.Ε. οι οποίες έστειλαν εκπροσώπους στην τελετή εγκαινίων της νέας πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ. Οι χώρες αυτές ήταν η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία και η Ρουμανία. Από τις τέσσερις αυτές χώρες οι τρεις πρώτες είναι ο πυρήνας αυτού που στο παρελθόν απεκλήθη «χώρες του Βίζενγκραντ». 



Είναι οι χώρες οι οποίες αρνήθηκαν να δεχθούν μετανάστες, που σήκωσαν φράχτες στα σύνορά τους. 


Είναι επίσης οι χώρες οι οποίες αρνήθηκαν να εξυπηρετήσουν και μια πλειάδα άλλων γερμανικών σχεδίων και γι' αυτό δέχτηκαν πόλεμο από τις Βρυξέλλες, με πρώτη και καλύτερη την Ουγγαρία του Ορμπαν, από την οποία μόλις λίγες μέρες πριν είχε αποχωρήσει και η... πρεσβεία του παγκοσμιοποιητικού δικαιωματισμού, οι ΜΚΟ του Τζορτζ Σόρος.



Είναι λοιπόν περαιτέρω οι χώρες οι οποίες «τα έβαλαν» με τα κυκλώματα και τα παρακυκλώματα των ΜΚΟ, που θέλουν να υποκλέψουν τη λαϊκή εντολή και να επιβάλουν πολιτικές με βάση τον δικαιωματισμό. Και τώρα, εκτός από τις Βρυξέλλες και τη Γερμανία, τα βάζει μαζί τους και η Παλαιστίνη ως επικοινωνιακή αιχμή του δόρατος του Ισλάμ.

 
Πρόκειται για μία απολύτως λογική εξέλιξη για τον συνεπή παρατηρητή. Γιατί αυτές οι χώρες βασίζουν την πολιτική πορεία τους στην ύπαρξη και ως εκ τούτου στην κυριαρχία του έθνους-κράτους. Επομένως είναι λογικό να έρχονται σε αντιθέσεις με αυτές τις δυνάμεις που αρνούνται το έθνος-κράτος.
 

Το έθνος-κράτος το αρνείται το Ισλάμ. Το αρνείται διότι πιστεύει στην ούμα, δηλαδή στην κοινότητα των πιστών. Η οποία για διοικητικούς και μόνο λόγους διαιρείται σε κυβερνητικούς τομείς, οι οποίοι όμως, εφαρμόζοντας το πολιτικό δόγμα του Ισλάμ, δεν διαφέρουν σε τίποτε.

 
Η ούμα ή, αλλιώς, ummat al-Islām, το «Ένα Εθνος» για το Ισλάμ, το «Καλύτερο Εθνος», σύμφωνα με τον Προφήτη, είναι ακόμη ένας φορέας παγκοσμιοποίησης. Οπως ακριβώς είναι και οι ονειρώξεις των προοδευτικών για τον «έναν κόσμο». Οπως ακριβώς είναι και τα σχέδια των σκληρών «ευρωπαϊστών».
 

Ως εκ τούτου...

ΣΥΡΙΖΑίικου τσαρλατανισμού κωμωδία



Επίγεια ΝουΔο-σουργελαράδικη κωμωδία


Σαν σήμερα (26/5/ΧΧΧΧ)

1637: Πραγματοποιείται η πρώτη μάχη ανάμεσα σε ευρωπαίους εποίκους και ερυθρόδερμους στην Αμερική.

1896: Εγκαινιάζεται στη Wall Street ο δείκτης Dow Jones ο οποίος αρχικά αποτελείται από 12 βιομηχανικές μετοχές. Πρώτο κλείσιμο στις 40,94 μονάδες.

1923: Διεξάγονται οι πρώτες «24 Ώρες» του ΛεΜαν

ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΡΩΕΣ και ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ : Δεν σε λυπάμαι ρε Γιώργη!



Οι απόφοιτοι Αξιωματικοί της Σχολής Ευελπίδων Τάξεως 1971 (έτος αποφοιτήσεως), εκδίδουν ένα περιοδικό. Από το περιοδικό αυτό, αλίευσα τα παρακάτω συγκλονιστικό κείμενο, το οποίο έγραψε ο κ. Νίκος Γεωργόπουλος και το οποίο παραθέτω


«Δεν σε λυπάμαι ρε Γιώργη!


                Είναι βαρύ αυτό το απόγευμα κι ας είναι Ανάσταση. Την οθόνη του υπολογιστή μου στοιχειώνει η φωτογραφία σου, να με κοιτά κατάματα και να με ελέγχει. Κοιτάζω ένα παιδί 34 ετών τόσο σίγουρο για τον εαυτό του, τόσο σίγουρο για τις επιλογές του και ντρέπομαι.


            Μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου κλαίω σα να σε ήξερα προσωπικά… δεν σε ήξερα. Ούτε εσύ με ήξερες, μα σαν επέλεξες επάγγελμα, την προστασία μου με είχες στο μυαλό σου κι ας μην με ήξερες προσωπικά. Κι αυτό απόψε με βαραίνει.


            Δεν σε λυπάμαι ρε συ Γιώργη, σε θαυμάζω…


            Την οικογένειά σου λυπάμαι, τα παιδιά και την γυναίκα σου, τον πατέρα, την μάνα και τα αδέλφια σου λυπάμαι μόνο. Τους λυπάμαι γιατί τους κλήρωσε βαρύ φορτίο, να αποχαιρετήσουν έναν ήρωα ζώντας σε μια πατρίδα αγνωμόνων! Την πατρίδα λυπάμαι που μετρά μείον έναν ήρωα. Λυπάμαι και το Αιγαίο που σε τύλιξε ενώ σε είχε ανάγκη να το προστατεύεις από ψηλά.  


Δεν σε λυπάμαι ρε συ Γιώργο. Στους ήρωες δεν ταιριάζει ο οίκτος, αξίζει ο σεβασμός, αξίζει το δέος! Αυτό αισθάνομαι για σένα. Δέος! Κι αν κλαίω μπροστά στην φωτογραφία σου, που στοιχειώνει τον υπολογιστή μου, είναι γιατί νιώθω ότι δε σου αξίζω. Ότι δε σου αξίζουμε. Όπως δεν αξίζουμε στον Άγγελο και στον Δημήτρη. Γι’ αυτό είναι τιμή μας που σας έχουμε, κι αυτή η τιμή είναι απόψε ασήκωτη…


            Σε λίγο ο θάνατός σου θα παίξει στο δελτίο του ΣΚΑΙ και θα σε δούμε όλοι εμείς για τους οποίους πετούσες. Και βλέποντάς σε θα πούμε για «τους παλιότουρκους που σε σκότωσαν» και πως χάθηκες άδικα. Κι έπειτα, μιας και δε σε ξέραμε προσωπικά, θα την αράξουμε για να δούμε παθιασμένοι το project με το οποίο ο Τούρκος καναλάρχης στηρίζει τον πρόεδρο των γειτόνων μας και βλέποντας το αποχαυνωμένοι, θα γεμίσουμε τις τσέπες του με ευρώπουλα. Ευρώπουλα με τα οποία θα στηρίξει τον πρόεδρο για να παίζει στις πλάτες των συναδέλφων σου το λιοντάρι… Και δε θα τολμήσουμε να διανοηθούμε την σχέση του δικού μας καναπέ με το δικό σου Αιγαίο. Γιατί το Αιγαίο ρε συ Γιώργο είναι δικό σου, όχι δικό μας. Εμάς μας αρκεί ένας καναπές, δυο τρεις χασομέρηδες σε ένα σπίτι στην Τουρκία (!) και άλλοι πέντ’ έξι χασομέρηδες σε ένα νησί στο πουθενά, για να είμαστε ήρεμοι και ευτυχισμένοι κι ας γεμίζουμε με την ευτυχία μας ευρώπουλα στους φίλους αυτούς που έκαναν την ζωή σου δύσκολη…


            Γι’ αυτό σου λέω, δεν σε λυπάμαι ρε συ Γιώργο.  Τον εαυτό μου λυπάμαι!


            Λυπάμαι εμένα και όλους αυτούς σαν εμένα, που με την βλακεία και τον ωχαδελφισμό μας, δεν σε βοηθήσαμε την ώρα που εσύ μας προστάτευες, ούτε σου συμπαρασταθήκαμε έτσι για το «γαμώτο», και που με την αδιαφορία και τον ωχαδελφισμό μας, θα πληγώσουμε κι άλλο την οικογένειά σου, που από σήμερα απέκτησε ένα καρφί στην καρδιά…


            Δεν σε λυπάμαι ρε συ Γιώργη. Τους ήρωες δεν τους λυπάσαι, τους θαυμάζεις, τους σέβεσαι, τους προσκυνάς. Μόνο τους ήρωες προσκυνάς, κανένα άλλο είδωλο.


            Κι αν κλαίω απόψε, κι αν το απόγευμα είναι βαρύ παρά την Ανάσταση, είναι που η Ανάσταση ξεκίνησε για σένα, μα για μας δεν έχει ξημερώσει ακόμα, γιατί η Ανάσταση αδελφέ θέλει συνείδηση, θέλει αξιοπρέπεια, θέλει παλικαριά… Ποτέ κανένας αδιάφορος δεν αναστήθηκε, ποτέ κανένας ασυνείδητος δεν κατάλαβε το θαύμα. 


Εμάς λυπάμαι ρε συ Γιώργο, όχι εσένα. Εσύ τουλάχιστον συνάντησες το τέλος σου με το πάθος του Αθάνατου. Ενώ εμείς...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις (Μια ήπια και ευγενική περιγραφή της εξαχρείωσης σε όλες τις βαθμίδες της παιδείας, στο βιβλίο του Γ. Β. Δερτιλή)




Διαβάζω το βιβλίο του Γ. Β. Δερτιλή «Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις», που έχει ως μότο ­―σε μια από τις πρώτες σελίδες, όπως συνηθίζεται― ένα σύντομο απόσπασμα από τον Θουκυδίδη· μικρή συμβολική χειρονομία που υπονοεί ότι ο Θουκυδίδης παραμερίστηκε στην ελληνική εκπαίδευση.  


Θα μπορούσα να αντιγράψω πλήθος σελίδων του σύντομου αυτού βιβλίου, να υπογραμμίσω και να σχολιάσω· αλλά επειδή τις τελευταίες μέρες, όπως τις περισσότερες μέρες, συζητώ περί της κατάντιας της παιδείας (από το 1974 όταν ξεκίνησε και στερεώθηκε το αριστερό Κατεστημένο: μισός αιώνας σχεδόν· προφανώς δεν μπορώ και δεν θέλω να συνηθίσω), αντιγράφω εδώ μερικές αράδες γύρω από το πώς παραμείναμε έθνος αγράμματων. Και από το πώς οι αριστερές μεταρρυθμίσεις επιδείνωσαν την ποιότητα της παιδείας και ενέτειναν τον εμφυλιοπολεμικό λόγο στα σχολεία και στα πανεπιστήμια.


«[…] Με το νέο σύστημα, οι φοιτητές και οι διοικητικοί υπάλληλοι διέθεταν πάνω από το ένα τρίτο των ψήφων και οι οργανώσεις τους μπορούσαν να επηρεάζουν ή και να ελέγχουν τις εκλογές πρυτάνεων και προέδρων Τμημάτων. Επομένως, μπορούσαν επίσης να επηρεάζουν εμμέσως πολλές εκλογές καθηγητών και λεκτόρων. Εκ πρώτης όψεως, η επιρροή αυτή φαίνεται πολύ έμμεση για να είναι αποτελεσματική, αλλά συνδυαζόταν συχνότατα με παράλληλες μορφές επηρεασμού. Οι αρχές που εκλέγονταν με αυτές τις μεθόδους, π.χ. καθώς και οι φοιτητικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, δεν δίσταζαν να πιέσουν νέους και παλαιούς καθηγητές σε μελλοντικές εκλογές και προαγωγές διδασκόντων. Τις πιέσεις αυτές ενίσχυαν απειλές ή και βίαιες επιθέσεις όλων των των παρατάξεων εναντίον αντιφρονούντων φοιτητών, καθηγητών, προέδρων και πρυτάνεων. Οι συνθήκες αυτές επέτρεψαν την εκλογή λεκτόρων και καθηγητών με προσόντα σχετικά χαμηλού επιπέδου. Κυρίως, όμως, επέβαλαν ένα κλίμα ευνοιοκρατίας και συναλλαγής μεταξύ διδασκόντων, υποψηφίων, κομματικών φοιτητικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων που υπονόμευε για δεκαετίες την ποιότητα των ανωτέρων και ανωτάτων σπουδών στην Ελλάδα.


Δεύτερον, το νέο σύστημα διαιώνισε τις διχαστικές συνέπειες του παλαιού, Από τους νεοεκλεγόμενους αριστερούς πανεπιστημιακούς, πολλοί δεν είχαν εγκαταλείψει την αριστερά παρά τις σταλινικές θηριωδίες και τις εξεγέρσεις στο Ανατολικό Βερολίνο, στη Βουδαπέστη, στην Πράγμα, στην Πολωνία. Είτε από καλή προαίρεση, είτε από κομματική φιλοδοξία, δικτυώθηκαν μεταξύ τους για να κατακτήσουν συστηματικά τα πανεπιστήμια. Επιπλέον, έπλασαν κι αυτοί μια νέα γενιά δασκάλων και καθηγητών που στελέχωσαν με τη σειρά τους και άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης, διαδίδοντας και στην επόμενη γενιά τον διχαστικό λόγο – της αριστεράς.


Εκπαίδευση, παιδεία, κουλτούρα, πολιτισμός: είναι λέξεις που αναδύονται συχνά και αναπάντεχα σε αυτό το βιβλίο. […] Για να σταματήσει η φαύλη σπείρα και να μην ξαναξεκινήσει ποτέ, η Ελλάδα χρειάζεται κάτι πολύ σημαντικότερο από οικονομικές μεταρρυθμίσεις: παιδεία. Πρέπει να ξαναδώσει στα παιδιά της την κριτική, σφαιρική και ανθρωπιστική παιδεία που χρειάζονται για να γίνουν καλοί πολίτες και δημιουργικοί άνθρωποι. Αυτό είναι δυνατό μόνο με μια συναινετική και μακρόπνοη εκπαιδευτική πολιτική· μόνο με τη στήριξη των χιλιάδων δασκάλων που λειτουργούν σαν ιεραπόστολοι· και μόνο με σκληρή προσπάθεια δύο γενεών. Έτσι μόνο ο Επιτάφιος του Θουκυδίδη θα γίνει επιτέλους το θεμέλιο της αγωγής του Έλληνα πολίτη».


Πρόκειται για μια ήπια και ευγενική περιγραφή της εξαχρείωσης σε όλες τις βαθμίδες της παιδείας.  


Η μοναδική επιφύλαξη που έχω αφορά το ότι ο κ. Δερτιλής μοιάζει να υπαινίσσεται ότι κάποτε υπήρχε «παιδεία» και κριτικό πνεύμα: πράγματι, υπήρχε η θεσμική βάση της παιδείας, ένα είδος ηθικού προτύπου· έλειπε όμως η σύνδεση με τον σύγχρονο κόσμο. Στα περισσότερα δημόσια σχολεία και σε πολλά ιδιωτικά η παιδεία ήταν ελληνορθόδοξη· κάθε άλλο παρά secular: Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια· πολύ μακριά από την ευρωπαϊκή παράδοση και το πνεύμα του Διαφωτισμού. Όσο για τη διδακτική των μαθημάτων ήταν σχολαστική και στείρα· κάπως έτσι τα παιδιά απέτυχαν να θαυμάσουν τον Θουκυδίδη, μίσησαν τα μαθηματικά, περιφρόνησαν τα λατινικά –τη «νεκρή» γλώσσα– και έγιναν βολεψάκηδες με παράδοξη αυτοπεποίθηση βασισμένη στο τίποτα.  


Το πέρασμα από το δεξιό στο αριστερό κατεστημένο κατέστρεψε τη θεσμική βάση, διέλυσε τα ηθικά πρότυπα, ανέδειξε τον μαθητή-βάνδαλο, καταληψία και σκράπα.  


Η φαυλοκρατία της πολιτικής ζωής κατέκλυσε την παιδεία, όχι μόνο επειδή κάτι τέτοιο είναι εκ των πραγμάτων αναπόφευκτο, αλλά επειδή η παιδεία υπερ-πολιτικοποιήθηκε, αριστεροποιήθηκε· έγινε το βήμα της ηγεμονικής ιδεολογίας και αποθέωσε τη μετριότητα. 


Οι σκράπες κατέλαβαν την εξουσία.


Συνεχίζει ο κ. Δερτιλής με πολύ ηπιότερο τρόπο από τον δικό μου: «Κάπου εκεί...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τρεις καθηγητές και η πατρίδα χάθηκε

Γράφει ο Λέανδρος Ρακιντζής 
Αρεοπαγίτης Ε.Τ., πρώην Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης



Drei proffesoren Vaterlannd verloren δηλαδή τρεις καθηγητές και η πατρίδα χάθηκε, είπε πριν 130 χρόνια ο Bismark, καγκελάριος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. 


Κάτι ήξερε και, άλλωστε, επαληθεύθηκε στην πράξη σε πολλές δημοκρατικές χώρες, όπου ανατέθηκαν θέσεις ευθύνης σε καθηγητές πανεπιστημίου.


Στη χώρα μας ανθεί η λατρεία για τους καθηγητές πανεπιστημίου ακόμη και των ΤΕΙ και ΙΕΚ. Εξ’ ου και η πληθώρα των υπουργών καθηγητών στην παρούσα κυβέρνηση, γιατί νομίζουμε ότι λόγω της μορφώσεως και της γνώσεως ξένων γλωσσών που διαθέτουν μπορούν να ανταποκριθούν στα πιο δύσκολα διοικητικά και υπηρεσιακά καθήκοντα.


Ωστόσο, το παρελθόν μας έχει διδάξει ότι εκτός από κάποιους οικονομολόγους καθηγητές που άσκησαν επιτυχώς διοίκηση σε τράπεζες και μεγάλους οργανισμούς στους λοιπούς δημοσίους τομείς που τους ανατέθηκαν θέσεις ευθύνης μάλλον δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες, καθώς δεν διασώζεται η μνήμη τους ως επιτυχημένων. 


Διαβάζοντας την προκήρυξη του ΑΣΕΠ για τη διαδικασία επιλογής των γενικών και ειδικών γραμματέων που θα τοποθετηθούν με τετραετές συμβόλαιο στις θέσεις κλειδιά του Ελληνικού Δημοσίου για να ολοκληρωθεί το μνημονιακό προαπαιτούμενο για την αποκομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης θυμήθηκα τον Βισμαρκ. Όχι επειδή και οι 80 θέσεις θα καλυφθούν από στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, που πάντα αυτό συνέβαινε, αλλά διότι θα είναι καθηγητές ανωτάτων σχολών, όπως αναλύω παρακάτω. 


Με το σύστημα επιλογής από τον Υπουργό ενός από τους τρεις τελικώς επιλεγέντες υποψηφίους, η δημοσία διοίκηση για τέσσερα χρόνια θα περιέλθει στο κυβερνών κόμμα. Εάν, λοιπόν, έχουμε πολιτική μεταβολή, η συνεργασία της πολιτικής ηγεσίας των υπουργείων με τον εκτελεστικό βραχίονα της διοίκησης, που είναι ο γενικοί και ειδικοί γραμματείς των υπουργείων όχι μόνο θα είναι προβληματική, αλλά θα επιφέρει τέτοιες δυσλειτουργίες , που για μια φορά ακόμα θα επαληθευθεί ο Βίσμαρκ.


Το όλο σύστημα επιλογής είναι δομημένο σε μια μη ειδικευμένη μοριοδότηση, ευνοώντας τους καθηγητές. Για παράδειγμα, η διδακτική πείρα σε Α.Ε.Ι, Τ.Ε.Ι., Ι.Ε.Κ αδιακρίτως επιπέδου ανώτατης σχολής παίρνει τα ίδια μόρια, όπως και οι διδακτορικοί και μεταπτυχιακοί τίτλοι χωρίς αξιολόγηση, ανάλογα με τα πανεπιστήμια που τους χορήγησαν. Ακόμη και η συμμετοχή σε συνέδρια, όχι μόνο σαν εισηγητές αλλά και η απλή παρακολούθηση... Και είναι γνωστό με τι ευκολία αποκτώνται τα πιστοποιητικά αυτά ή οι δημοσιεύσεις σε περιοδικά, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το κύρος των περιοδικών κλπ.


Όλα τα παραπάνω πριμοδοτούνται με τουλάχιστον 1000 μόρια. Στη διοικητική εμπειρία ενός έτους αντιστοιχούν 575 μόρια και σαν κερασάκι στη τούρτα η δομημένη συνέντευξη λαμβάνει 350 μόρια. Έτσι, νομοτελειακά για τις παραπάνω θέσεις προκρίνονται μόνο καθηγητές ανωτάτων σχολών και εάν δεν ανατραπεί ο σχεδιασμός δικαστικά ή πολιτικά, η δημοσία διοίκηση για τέσσερα χρόνια θα διοικείται από τους παραπάνω, οι οποίοι θα αντλούν την ενισχυμένη εξουσία τους από τα μνημόνια.


Η όλη διαδικασία όμως παρουσιάζει μερικά συνταγματικά προβλήματα που το ΑΣΕΠ έπρεπε να εξετάσει αυτεπάγγελτα: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μία κανονική χώρα χωρίς κανονικούς πολίτες



O δήμαρχος της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της χώρας ξυλοκοπείται και απειλείται με λιντσάρισμα.



Το ανώτατο Δικαστήριο της χώρας δέχεται επίθεση από μία ομάδα ανθρώπων που τείνει να αποκτήσει θεσμική διάσταση. Η ίδια ομάδα απειλεί ευθέως τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.





Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο πρόεδρος του ίδιου Δικαστηρίου παραιτήθηκε καταγγέλλοντας τους συναδέλφους του και την κυβέρνηση. Με κάθε ευκαιρία οι ενώσεις δικαστών καταγγέλλουν την κυβέρνηση για παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης.



Η Ενωση Αστυνομικών κατηγορεί την κυβέρνηση για «ενοχλητική αδιαφορία» σχετικά με όσα συμβαίνουν σε μία γειτονιά στο κέντρο πρωτευούσης, δηλαδή στα Εξάρχεια.



Σχεδόν καθημερινά ομάδες «ακτιβιστών» παίζουν ξύλο με τα ΜΑΤ, παρεμποδίζοντας τη διενέργεια πλειστηριασμών.



Η ακροδεξιά και ακροαριστερή βία των δρόμων απασχολούν τον κοινοβουλευτικό λόγο.



Ο κεντρικός ενεργειακός πάροχος της χώρας απειλείται με χρεοκοπία.



Κανένας συνταξιούχος δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τη σύνταξη που θα λαμβάνει σε έξι μήνες από σήμερα.  


Επίσης κανένας ιδιοκτήτης ακινήτου δεν γνωρίζει μετά βεβαιότητας ποιο θα είναι το ύψος του φόρου επί της ιδιοκτησίας του.




Εδώ και τρία χρόνια οι τράπεζες λειτουργούν υπό καθεστώς περιορισμών στην κίνηση κεφαλαίων.



Η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «ολιστικό αναπτυξιακό σχέδιο» μία συρραφή ανοησιών, κενών περιεχομένου.



Ο Πρωθυπουργός γυρίζει σποτ με τα οποία προσπαθεί να μας πείσει ότι η χώρα έχει επιστρέψει στην κανονικότητα. 


Είναι κανονικότητα όλα τα παραπάνω;  


Σίγουρα είναι καθημερινότητα. Και από τη στιγμή που γίνονται καθημερινά, εντάσσονται, κατά κάποιον τρόπο, σε αυτό που ο καθένας μας δύναται να εκλάβει ως κανονικότητα. Αν κάθε μέρα πέφτει ξύλο στους δρόμους ή κάποιοι μπουκάρουν σε δημόσιες υπηρεσίες, οι άνθρωποι προσαρμόζονται και τα αποδέχονται ως κανονικά. 


Ζούμε σε καιρούς που ο πολίτης κοιτάζει γύρω του τρομαγμένος και προσέχει την καμπούρα του. Δύσκολα θα σηκώσει φωνή για τους μπάχαλους στα Εξάρχεια, τους ακροδεξιούς στον Λευκό Πύργο και τους Ρουβίκωνες στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Αλλωστε, αν το βουλώσει και προσέχει πού πάει, δεν θα τον πειράξει κανείς


Νομίζει ότι τα capital controls δεν τον αγγίζουν, ούτε εκλαμβάνει ως δικό του πρόβλημα την απειλούμενη χρεοκοπία της ΔΕΗ. Ναι, η Δικαιοσύνη μπορεί να επηρεάζεται από την κυβέρνηση, αλλά οι δικές του υποθέσεις αφορούν κάτι χωράφια.  


Ε, και ο συνταξιούχος την έχει αποδεχθεί τη μοίρα του. «Τι να σου κάνω και εγώ μωρέ…» του είπε ο Πρωθυπουργός. Σωστά. Οι ξένοι κόβουν τις συντάξεις.




Δεν είναι η χώρα που πρέπει να επιστρέψει στην κανονικότητα. 


Είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τουρλουμπούκι… Η χαρά του Ελληνέζου…



Ο ιστορικός του μακρινού μέλλοντος θα δυσκολευτεί πολύ να «αναλύσει» και να «ερμηνεύσει» την σημερινή Ελλάδα


Μια χώρα που πέρασε από την φεουδαρχία στη μεταβιομηχανική εποχή, χωρίς τίποτα στο ενδιάμεσο.


Μια χώρα στην οποία το «σκληροπυρηνικό» ΚΚΕ συνεχίζει να παίζει καθοριστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή, απολαμβάνοντας τα καλά του κοινοβουλευτισμού, τον οποίο θέλει να ανατρέψει, και πλασάροντας έναν κομμουνισμό σοβιετικού μοντέλου, ο οποίος όμως αυτοκαταργήθηκε και στην ίδια την κοιτίδα του, την ΕΣΣΔ. Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε, για τους ντόπιους επαγγελματίες «επαναστάτες» των πάνελ.


Μια χώρα που ο λαός της θέλει να ζει «αμερικάνικα», ως μπρούκλης, αλλά παράλληλα πιστεύει στον απόλυτο κρατισμό, με δωρεάν ρεύμα, συγκοινωνίες, επιδόματα επί παντός επιστητού κλπ. κλπ., αλλά όλα αυτά χωρίς να πληρώνει φόρους και «μαμισιάτικα». Πως θα γίνει αυτό; Θεός και ψυχή του…


Μια χώρα που την κυβερνά η ανίερη συμμαχία του «ριζοσπαστικά αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ και των «εθνικιστών» «ακροδεξιών» ΑνΕλ, με αμφότερους να κάνουν τα παγόνια και να αλληλοχειροκροτούνται. Σκύβοντας το κεφάλι και λυγίζοντας την μέση στους «κακοί κσαίνοι τοκογλύφοι», εφαρμόζοντας μια πρωτοφανή εκδοχή εφαρμοσμένης πολιτικής, τον «νεοφιλελεύθερο μαρξισμό».


Μια χώρα στην οποία κάνει ότι θέλει το «αναρχικό» κίνημα Ρουβίκωνας, τα μέλη του οποίου ναι μεν δηλώνουν αναρχικοί αλλά αγωνίζονται για τις … συντάξεις των γερόντων, τις οποίες θα πρέπει να αυξήσει το κράτος!!! Αναρχισμός από τα ΛΙΝΤΛ… Tρίζουν τα κόκαλα του Προυντόν.


Κάνουν λοιπόν ότι τους καπνίσει, με την κυβέρνηση να τους σιγοντάρει, και την αστυνομία απούσα, διότι έτσι θέλει ο αρμόδιος υπουργός, ο οποίος είναι απ’ τα γεννοφάσκια του κομμουνιστής, άσχετα αν ανήκε στο Πασόκ, και πιο πριν, επί χούντας παρακαλώ, είχε μπει στην Σχολή Ευελπίδων! Την εποχή δηλαδή που ούτε δίπλωμα για μοτοποδήλατο δεν έβγαζες αν δεν ήσουν πάππου προς πάππου δεξιός και εθνικόφρων.


Κι αν ποτέ βρεθεί κάποιος δήμαρχος και τους κάνει μήνυση, ναι μεν συλλαμβάνονται οι γιαλαντζί αναρχικοί, αλλά τα φιλεύσπλαχνα δικαστήριά μας τους αθωώνουν με συνοπτικές διαδικασίες. Και στη συνέχεια οι ακτιβιστές αυτοί «του φωτός» μπουκάρουν στο ΣτΕ, καταγγέλλοντας τους «φασίστες» δικαστικούς… Τουρλουμπούκι.


Μια χώρα όπου οι καταδικασμένοι κακοποιοί κυκλοφορούν ελεύθεροι ελέω του ανθρωπιστή Παρασκευόπουλου, ο οποίος επιμένει ότι έτσι μειώνεται η εγκληματικότητα!!! Την ίδια ώρα που Γεωργιανοί μπουκάρουν σε σπίτια και σιδερώνουν γιαγιάδες. Ή άλλοι, που δέρνουν «αγανακτισμένοι» ον κάμερα τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, και όταν συλλαμβάνονται (κατά τύχη) αποδεικνύεται ότι είναι σεσημασμένοι κακοποιοί, αφού στο ενδιάμεσο πρόλαβαν και διέρρηξαν μέχρι και κρεοπωλείο. Μέσα σε λίγες ώρες δηλαδή.


Μια χώρα όπου μια νεαρή μαμά σκοτώνει το νεογέννητό της, αλλά αμέσως τρέχουν όλοι, ειδικά τα ΜΜΕ, να την δικαιολογήσουν για πολλούς και διάφορους λόγους.


Όπως τρέχουν να δικαιολογήσουν τον μεθύστακα οδηγό της νταλίκας, ο οποίος σκότωσε δύο αθώους, οδηγώντας το ιδιόκτητο φορτηγό του, του οποίου όλα τα έγγραφα ήταν μαϊμού, επειδή «είναι καημένος μεροκαματιάρης» ο καψερός.


Και άντε να δικαιολογήσω τους συνηγόρους τους, την δουλειά τους κάνουν, όπως π.χ. η πασιονάρια καγκελάριος Ζωζώ, που ανέλαβε την υπεράσπιση του Νο 1 καταζητούμενου Γεωργιανού, του Λίπους… αλλά τα ΜΜΕ; Αυτά γιατί στηρίζουν την ανομία;


Μιλάμε για γενικευμένο τουρλουμπούκι. Για υπαρκτό σουρεαλισμό.


Αλλά τί να περιμένει κανείς από έναν λαό που μισεί το κράτος, δεν θέλει να πληρώνει φόρους, αλλά μόλις μπει το αυγό στον κώλο, μόλις π.χ. ξεσπάσει καμιά πυρκαγιά έξω από το αυθαίρετό του, τότε ωρύεται «μα που είναι το κράτος», ζητώντας ο καθένας κι από ένα καναντέρ πάνω από την περιουσία του;


Τί να περιμένει κανείς από έναν λαό τόσο πολιτικά αγράμματο, που ψήφισε ριζοσπάστες αριστερούς για να καταργήσουν τους φόρους… ή που έστειλε τον Βουσμάνο στην ευρωβουλή για να τον εκπροσωπήσει νομοθετώντας; Έλεος δηλαδή!


Ώρες ώρες σκέφτομαι, πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μπλόκο στο «δεν γίνεται»



Εδώ και χρόνια, στην Ελλάδα βρίσκεται σε εξέλιξη ένας αδυσώπητος πόλεμος ανάμεσα σε όσους πιστεύουν ότι κανένα όραμα δεν είναι ακατόρθωτο σε αυτή τη χώρα και εκείνους οι οποίοι επαναλαμβάνουν μονότονα ότι «αυτά δεν γίνονται».  


Πολλά από τα πράγματα που θαυμάζουμε σε αυτή τη χώρα βρέθηκαν στο στόχαστρο μανιώδους αντίδρασης από μια ετερόκλητη συμμαχία. Το Μουσείο της Ακρόπολης, το Πάρκο Νιάρχου, μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις για τις οποίες είμαστε περήφανοι, πέρασαν από χίλια προβλήματα μέχρι να γίνουν πραγματικότητα. Τις πολέμησαν πολιτικάντηδες που τρέμουν το πολιτικό κόστος, εμμονικοί ακτιβιστές κάθε είδους, εξουσιομανείς δημόσιοι υπάλληλοι, μέσα ενημέρωσης, ισχυρά συμφέροντα κ.ά. πολλοί. Η πολυνομία και η γραφειοκρατία κάνουν τη ζωή πολύ δύσκολη σε όποιον θέλει να δημιουργήσει σε αυτόν τον τόπο. Οι δικαστικές εμπλοκές είναι συνήθως χρονοβόρες και επαναλαμβανόμενες. Οιοσδήποτε δημόσιος υπάλληλος μπορεί να οχυρωθεί πίσω από το «δημόσιο συμφέρον» και να στερήσει θέσεις εργασίας από δεκάδες συμπολίτες μας. 


Θέλει θάρρος και ενίοτε θράσος για να μπορέσει κάποιος να επιμείνει και να επιβιώσει έχοντας τόσα εμπόδια στον δρόμο του. Ενας από τους λόγους που τυγχάνουν σημαντικής αναγνώρισης οι επιχειρηματίες που τολμούν κάτι μεγάλο, είναι ακριβώς γιατί όλοι ξέρουν τι έχουν περάσει για να φτάσουν εκεί.

 
Η κοινωνία ωριμάζει μετά την περίοδο της επίπλαστης ευμάρειας και την απότομη φτωχοποίηση που ακολούθησε. Οι φοιτητές θέλουν να μάθουν γράμματα, όχι να συμμετάσχουν σε πηγαδάκια και καταλήψεις. Οι πολίτες θέλουν δουλειές. Ενα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας βρίσκει τρόπους να δημιουργήσει και να αφήσει την κρίση πίσω του.

 
Η Ελλάδα είναι μια χώρα με τεράστιες δυνατότητες, που μένουν καθηλωμένες από διάφορα βαρίδια. Εχουμε μέσα μας και το όραμα με το ρίσκο και την άρνηση. Είναι και τα δύο κομμάτια του νεοελληνικού DNA. Χρειαζόμαστε όμως τώρα πρότυπα· παραδείγματα Ελλήνων που ονειρεύτηκαν και πέτυχαν. Κατόπιν, πρέπει να απαιτήσουμε από τους πολιτικούς μας...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Απέναντι στη σύγχυση



Ο οικισμός «Ελλάς» θα μπορούσε να αναδειχθεί σε προνομιακό πεδίο μελέτης της σύγχυσης.  


Ως το ιδανικό εργαστήριο. Για τους μηχανισμούς παραγωγής της. Τους διαύλους διάδοσης. Τους εργάτες εμπέδωσης. Τους ποικίλους αφοσιωμένους πολλαπλασιαστές της.




Τον τελευταίο καιρό, αρκετοί, άλλοι με πολιτική αφετηρία και άλλοι με πρόθεση αναλυτική και διάθεση επεξηγηματική, προσθέτουν σύγχυση στη σύγχυση.




Πάνω στο αντιμνημονιακό ανορθολογικό υπόστρωμα η σύγχυση τροφοδοτεί διαρκώς τον εαυτό της. Ο κύκλος της παραμόρφωσης συνδέεται με το πολιτικό σχέδιο της εξουσίας και γίνεται μέρος του. Η σύγχυση γίνεται όπλο της.




Η σύγχυση συνδέεται με την αδυναμία κατανόησης. Οσο πιο σύνθετα γίνονται τα πράγματα τόσο ο άνεμος της σύγχυσης δυναμώνει. Εγκαθίσταται η παράλυση, χάνεται η διαύγεια, απομακρύνεται η δυνατότητα προσανατολισμού και πορείας.




Απέναντι στην παραποιητική κατάσταση της σύγχυσης, η πολιτική ανάλυση θα μπορούσε να δώσει μια επεξεργασμένη ερμηνεία για τα πράγματα, να τα φωτίσει. Να τα καταστήσει παρατηρήσιμα και κατανοητά.




Η πολιτική ανάλυση είναι η αποσυναρμολόγηση της πολιτικής πράξης. Ως αποσυναρμολόγηση αμφισβητεί πάντα τον λόγο της εξουσίας που θέλει να προσδώσει στα πράγματα τη δική της ενότητα, τη δική της ερμηνεία και τη δική της τροπή.




Η πολιτική ανάλυση ορίζεται από τέσσερις αρχές.




1. Προτάσσει το παρόν και συνδέεται μαζί του. Αυτό που συντελείται στο μέτωπο του παρόντος βοηθάει στην κατανόηση. Αυτό που υπάρχει ενώπιόν μας είναι το αντικείμενο της ανάλυσης. Και το παρελθόν έχει θέση. Μικρή. Και το μέλλον έχει θέση. Μικρότερη.




2. Ψάχνει την αλήθεια στον αντίποδα των λεγομένων. Η πρόθεση της εξουσίας να παραπλανήσει, να παραποιήσει και να διαστρέψει είναι μια συνήθης κατάσταση. Η απόκρυψη των στόχων της είναι το βάθος της σύγχυσης.




3. Ακούει τη δυνατή φωνή των γεγονότων. Αυτό που έχει ήδη συμβεί μας βοηθάει να κατανοήσουμε αυτό που συμβαίνει. Τα γεγονότα είναι πάντα μια απειλή ως οδός γνώσης και ως όπλο εμπειρίας. Γι' αυτό και η προσπάθεια να ξεχαστούν τα γεγονότα και να εγκατασταθεί η λήθη είναι επίμονη και αγωνιώδης.