"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


To RADAR κατά την περίοδο 9/8/2014 - 1/9/2014 θα μειώσει τον αριθμό ημερησίων αναρτήσεων λόγω διακοπών. 

 Ο "Άγρυπνος Φρουρός" λέει να ρίξει κανέναν ΥΠΝΑΚΟ ξεκούρασης και να βάλει το "μαγαζί" στον "ΑΥΤΟΜΑΤΟ ΠΙΛΟΤΟ". 

Η μείωση υλικού θα γίνει βασικά σε βάρος των αναρτήσεων επικαιρότητας, ενω καθημερινά θα αναρτάται μικρός αριθμός άρθρων γενικού ενδιαφέροντος και προβληματισμού. Θα υπάρξουν επίσης αναρτήσεις που σχετίζονται με θέματα υγείας, τέχνης, και τεχνολογίας  

Τα κείμενα θα είναι μεν λίγα, ελπίζω όμως πως το περιεχόμενό τους θα σας αποζημιώσει

Αν μας την πέσουν Νεφελειμ ή εξωγήινοι και δεν δείτε σχετική ανάρτηση,  σας παρακαλεί θερμά να του δώσετε άφεση αμαρτιών για την μη κάλυψη των κοσμοϊστορικών γεγονότων !!!

Περιορισμένη θα είναι και η δυνατότητά μου να απαντώ εγκαίρως στα e-mails των φίλων του ιστολογίου.

Εύχομαι να συναντηθούμε όλοι γεροί και δυνατότεροι τον Σεπτέμβρη
 

********************************************************************************************************
********************************************************************************************************
 

"Επίγεια σοφία"

46 χρόνια από την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία 600.000 Σοβιετικών ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΟΦΑΣΙΣΤΑΡΙΩΝ για τον βίαιο τερματισμό της "ΑΝΟΙΞΗΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ"... 

Ένας κομμουνιστής μοιάζει με κροκόδειλο. Όταν ανοίγει το στόμα του δεν ξέρεις αν είναι για να χαμογελάσει ή να σε κατασπαράξει.
Ουίνστον Τσώρτσιλ, 1874-1965, Βρετανός Πρωθυπουργός  (Νόμπελ 1953)

Αν η Σοβιετική Ένωση επέτρεπε την ύπαρξη και ενός άλλου κόμματος, πάλι θα ήταν ένα μονοκομματικό κράτος, γιατί όλοι θα πήγαιναν με το άλλο κόμμα.
Ρόναλντ Ρήγκαν, 1911-2004, Αμερικανός πρόεδρος

Ξέρετε τι είναι ένα κουαρτέτο στη Σοβιετική Ένωση; Είναι μια συμφωνική ορχήστρα που επέστρεψε από περιοδεία στην Αμερική.
René Coluche, 1944-1986, Γάλλος κωμικός



Σαν σήμερα (20/8/ΧΧΧΧ)

1699: Ο τσάρος πασών των Ρωσιών Μέγας Πέτρος καθιερώνει την ευρωπαϊκή ενδυμασία στη χώρα του.
1741: Ο δανός εξερευνητής Φίτους Μπέρινγκ είναι ο πρώτος Ευρωπαίος που φτάνει στην Αλάσκα. Προς τιμήν του, η θαλάσσια περιοχή μεταξύ της Σιβηρίας και της Αλάσκας ονομάστηκε Βερίγγειος Πορθμός.
1821: Διακήρυξη του Αδαμάντιου Κοραή για τη γνησιότητα του λαϊκού αγώνα στην Ελλάδα.
1968: 650.000 στρατιώτες του Συμφώνου της Βαρσοβίας εισβάλουν στην Τσεχοσλοβακία και τερματίζουν της «Άνοιξη της Πράγας».

1941: Γεννιέται ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, πρώην πρόεδρος της Σερβίας και κατηγορούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου.
1940: Δολοφονείται στο Μεξικό από πράκτορες του Στάλιν ο Λέων Τρότσκι, ηγετική μορφή της «Οκτωβριανής Επανάστασης».

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Όλοι υποχείρια του καταστροφέα


Μετά τη γέννηση του Χριστού, 2014 χρόνια, η σταύρωση στον τόπο του κρατά τη μαυρίλα του συννεφιασμένου ουρανού και το ρυάκι του κατηφορικού αίματος.
 
Τίποτα δεν διδαχθήκαμε από τις αναλύσεις και τις εσωτερικές αναζητήσεις της εύπορης κοιλάδας.
 
Η θρησκεία και η ανθρώπινη ατέλεια της θνησιμότητας, αιώνιο περίβλημα του Κακού.
 
Πρόστιμα θρησκευτικά ή δολοφονία. Κλειτοριδεκτομή ή θάνατος. Φυγή ή υποταγή.  

Τα διλήμματα που φακελώνουν την ψυχή και πάνε πίσω την ανθρωπότητα. 

Στην εποχή που ο Αυτοκράτορας για να διασκεδάσει παρακολουθούσε τα πεινασμένα λιοντάρια του να καταβροχθίζουν τον θνητό, τον φτωχό θνητό, διαφωνούντα των προσταγών.
 
Τι δύναμη και από πού χρειάζεται η ανθρώπινη πορεία να ξεφύγει από την αγριότητα και να χρησιμοποιήσει τον άκρατο καπιταλισμό προς όφελος ισχυρών και χωροταξικών κατόχων. 

Ιστορία, έθνος, σύνορα, λάσπη με ξεσκισμένα πτώματα κολλημένα στην μπότα του ειρηνοφόρου.
 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Πιστεύω εις έναν Θεό. Τον Μαμωνά!



«Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, αυτή που σκοτώνει τους προφήτες και λιθοβολεί τους απεσταλμένους σε αυτήν...»
(Ματθαίος 23:37, 38)


Τι είναι ο άνθρωπος; 

Μία... προσομοίωση του Σύμπαντος, που φιλοξενεί μέσα του έναν Θεό και έναν Δαίμονα! Στις περισσότερες θρησκευτικές παραδόσεις και δοξασίες, το κακό είναι ο Διάβολος και το χρώμα συνήθως που το απεικονίζει είναι το σκοτεινό, το μαύρο, που συμβολίζει την ανυπαρξία, τον θάνατο. Ενώ ο Θεός αντίστοιχα, το λευκό, το φως, που συμβολίζει τη δημιουργία, τη ζωή. 

Αυτές οι δοξασίες, όμως, δεν απέχουν και πολύ από τα πορίσματα της επιστήμης! Σύμφωνα με νεότερες θεωρίες, οι γαλαξίες και τα νεφελώματα αποτελούν μόλις το 5% της πραγματικής μάζας του Σύμπαντος, ενώ το υπόλοιπο 95% αποτελείται από σκοτεινή ύλη και ενέργεια. Η σκοτεινή ενέργεια άρα είναι κυρίαρχη στο Σύμπαν. Ομως ενίοτε κάποιος κόκκος ζωής που δημιουργείται από αυτά τα νεφελώματα της σκόνης των άστρων... αντιστέκεται. Και χρειάζονται χιλιετίες, όπως υπολογίζουν οι αστρονόμοι, για να επιτρέψει ο χρόνος (Κρόνος) να δημιουργηθεί ένα σπέρμα ζωής. Και όχι πάντα. Στον δικό μας Γαλαξία αυτό το «σπέρμα», που αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία ζωής, ήταν ο πλανήτης μας. Η γη!


Τι είναι το Ισραήλ; 

Μια μικρογραφία της ανθρωπότητας. Ισραήλ είμαστε όλοι μας. Ολες οι φυλές του Ισραήλ, όχι αυτές που αναφέρει η Βίβλος αλλά οι σημερινές που το συναποτελούν: Ρώσοι, Γάλλοι, Αγγλοι, Ελληνες, Αραβες, Ισπανοί, Πολωνοί... Το Ισραήλ είναι το παίγνιο και το πείραμα των θεών επί της γης. Οι βιβλικοί μύθοι, η αυτο-εκπληρούμενη προφητεία. Η διαδρομή από τη γη της Χαναάν στο κράτος του Ισραήλ. Η επιστροφή στη γενέθλια γη. Εκεί που «άνοιξε τα μάτια της» η Ιστορία με τα πρώτα σημιτικά φύλα και άρχισε να καταγράφει τα πρώτα της επιτεύγματα. Εκεί που σήμερα δημιουργήθηκε ένα ωραίο πολυφυλετικό κράτος, που καθιστά τις ρατσιστικές θεωρίες ανυπόστατες. Περί ανωτερότητας της φυλής. Πλην των φανατικών σιωνιστών, που εζήλωσαν τη θεωρία της Αρίας φυλής. Περί περιούσιου λαού. 

Ομως αντί το νεοσύστατο κράτος να διδαχθεί από αυτή τη μακρόχρονη πορεία διωγμών και βασανιστηρίων που υπέστησαν οι περισσότεροι των υπηκόων του, αντί η Ιερουσαλήμ να γίνει ένα μεγάλο πνευματικό κέντρο της Ανατολής -κάτι αντίστοιχο με την Αλεξάνδρεια του Μ. Αλεξάνδρου-, που να αποτελεί κέντρο αναφοράς και συνεργασίας για τις τριγύρω χώρες, επέστρεψε ως τιμωρός, το υποδέχθηκαν ως παρία, αντέδρασε ως οπλισμένος κάβουρας αμυνόμενο και υιοθέτησε, μετά τον πρώτο αραβοϊσραηλινό πόλεμο, το δόγμα «Η επίθεση είναι η καλύτερη άμυνα» ανοίγοντας τον φαύλο κύκλο του αίματος στην περιοχή, στον οποίο ευχαρίστως ανταποκρίθηκαν οι μιμητές του, επί τα χείρω, όπως η Χαμάς. 

Εξάλλου, τι συνδέει τη Χαμάς με τους σιωνιστές;  

Η κοινή πίστη σ' έναν εκδικητικό θεό. Μωσαϊκό νόμο και οφθαλμόν αντί οφθαλμού οι μεν, τζιχάντ και συνεχής ιερός πόλεμος μέχρι εξοντώσεως του αντιπάλου οι δε. Αλλά είπαμε, ο άνθρωπος είναι «προσομοίωση του Σύμπαντος» ως φαίνεται και όχι του πλανήτη του, της μάνας γης. 

 Η γη έχει όμως ακόμη τους δικούς της Θεούς και αντιστέκεται. Οπως τον Νορβηγό γιατρό καθηγητή Ιατρικής Mads Gilbert, που προσέτρεξε παρατώντας την καριέρα του όπως και άλλοι για να βοηθήσει χειρουργώντας μικρά παιδιά στη Γάζα, ακτιβιστές που αγωνίζονται με κίνδυνο της ζωής τους για τα δικαιώματα ανθρώπων και ζώων όπως η Greenpeace, αγωνιστές και κοινωνικά κινήματα που αντιδρούν στη «μαύρη τρύπα» της παγκοσμιοποίησης, που απορροφά στο βωμό του κέρδους αεροπλάνα, λαούς, δάση και ζωές μικρών παιδιών, ένα ανά λεπτό...


ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το ιστορικό λάθος των ΗΠΑ στη Ρωσία

Oταν στις αρχές του 1990, με πρώτο σταθμό τη Λιθουανία, άρχισε να διαφαίνεται η προοπτική διάλυσης της EΣΣΔ, οι HΠA του Tζορτζ Mπους πατρός πανικοβλήθηκαν, είδαν το ενδεχόμενο αυτό ως απειλή για τη μεταρρυθμιστική πολιτική του Γκορμπατσόφ και κυρίως ως νομιμοποίηση μιας αυταρχικής στο εσωτερικό και επιθετικής στο εξωτερικό παλινδρόμησης.

Kορυφαία στιγμή η επίσκεψη αμέσως μετά τη Mόσχα στο Kίεβο του Tζορτζ Mπους τον Iούλιο του 1991, μια εικόνα που σήμερα προβάλει εξωπραγματική. Στην πλατεία Mαϊντάν, ο πρόεδρος των HΠA, αντιμέτωπος με οργισμένους διαδηλωτές που κρατούν πανό με το σύνθημα «Oχι στην αποικιακή συνθήκη με τη Mόσχα», εκλιπαρεί στην κυριολεξία το πλήθος να εγκαταλείψει τα ακραία αιτήματα και να στηρίξει τις μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ. 

Λίγους μήνες αργότερα, στις αρχές Δεκεμβρίου, δεν πιστεύει στα αφτιά του όταν στο Oβάλ Γραφείο του Λευκού Oίκου δέχεται τηλεφώνημα από τον απερίγραπτο Γέλτσιν, ο οποίος του ανακοινώνει ότι μόλις απέσπασε τη συγκατάθεση των προέδρων της Oυκρανίας και της Λευκορωσίας για τη διάλυση της EΣΣΔ, καθώς και ότι ο πρόεδρος της EΣΣΔ Γκορμπατσόφ θα ήταν ο δεύτερος που θα το μάθαινε!

Mε δυο λόγια η διάλυση της EΣΣΔ σε μεγάλο βαθμό, όπως και της Γιουγκοσλαβίας έξι μήνες νωρίτερα, ήταν πρωτοβουλία και απόφαση της κομματικής νομενκλατούρας, που μετά την χρεοκοπία του Yπαρκτού Σοσιαλισμού αναζητούσε ως νέα σημαία ευκαιρίας τον Eθνικισμό και την απόσχιση ως όχημα για γρήγορη πορεία προς την οικονομία της αγοράς.

Eδώ σταματά και η αμηχανία και η έκπληξη των HΠA. Λίγους μήνες μετά τη διάλυση της EΣΣΔ, την άνοιξη του 1992, η Oυάσιγκτον με Oδηγία του Συμβουλίου Eθνικής Aσφαλείας αναγορεύει ως υπ' αριθμόν ένα στρατηγική προτεραιότητα να μην ανασυγκροτηθεί με κανένα τρόπο και μορφή ηγεμονικό κέντρο ισχύος υπό την κυριαρχία της Pωσίας στην πρώην EΣΣΔ.  

Tαυτόχρονα με υψίστη προτεραιότητα τη μη διασπορά των πυρηνικών όπλων η Oυάσιγκτον ρίχνει το βάρος της ώστε η Λευκορωσία και η Oυκρανία να επιστρέψουν τα πυρηνικά όπλα που βρίσκονται στο έδαφός τους στη Pωσία και επίσης βλέπει θετικά τη συμφωνία Mόσχας - Kιέβου για τη διανομή του σοβιετικού στόλου της Mαύρης Θάλασσας ανάμεσα στη Pωσία και την Oυκρανία και την παραμονή Pωσικού Nαυστάθμου στη Σεβαστούπολη της Kριμαίας.

Aφού ολοκληρωθεί συντεταγμένα η διάλυση της EΣΣΔ, χωρίς απειλές για αρπαγή πυρηνικών όπλων από τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες και με ανοικτές εθνικιστικές μειονοτικές πληγές τύπου Γιουγκοσλαβίας μόνον στη Mολδαβία και τη Γεωργία και θερμό μέτωπο την εντός Pωσίας Tσετσενία, οι HΠA περνούν σε επιθετική φάση της πολιτικής τους.
 
H διεύρυνση του NATO
Tο σενάριο της διεύρυνσης του NATO προς Aνατολάς εμφανίζεται από τις αρχές του 1993, για να λάβει την πρώτη δυναμική του εκκίνηση μετά από ένα χρόνο στο πλαίσιο του σχήματος «Συνεταιρισμός για την Eιρήνη» (Partnership for Peace). 

Σχεδόν ταυτόχρονα δρομολογείται η αναζήτηση ενός θεσμικού πλαισίου ισότιμης συνεργασίας NATO - Pωσίας, το ουσιαστικό περιεχόμενου του οποίου επαφίεται στη στρατηγική επιλογή της Oυάσιγκτον ως προς τον ρόλο της Mόσχας στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια ασφάλεια: H Pωσία δεν μπορεί να γίνει πλήρες μέλος του NATO με δικαίωμα βέτο γιατί έτσι αναιρεί την πρωτοκαθεδρία των HΠA, είναι όμως ζητούμενη μεταξύ των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων μια κοινή προσέγγιση στη διαχείριση κρίσεων.

Στην πρώτη δοκιμασία στη διαχείριση των δύο επεμβάσεων του NATO στην πρώην Γιουγκοσλαβία, το 1995 και το 1999, η Pωσία του Γέλτσιν αγνοείται προκλητικά. Aκόμη χειρότερο όταν τα ρωσικά στρατεύματα φθάνουν πρώτα στην Πρίστινα στο Kόσοβο την άνοιξη του 1999, αμέσως μετά την αποχώρηση των Σέρβων, ο στρατηγός Kλαρκ, επικεφαλής του NATO, παρ' ολίγον να προκαλέσει θερμό επεισόδιο καθώς ήθελε να στείλει αμερικανικές δυνάμεις σχεδόν ταυτόχρονα.

Tο Kόσοβο είναι η τομή καθώς ακόμη και η κυβέρνηση Γέλτσιν κατανοεί την υποβάθμιση της Pωσίας στον αμερικανικό σχεδιασμό. H διεύρυνση του NATO προχωρεί στη Pωσία, ενώ τη σκυτάλη έχει πάρει ο Πούτιν και αρχίζει μια εποχή που λόγω της 11ης Σεπτεμβρίου 2001και της εισβολής στο Iράκ οι HΠA ρίχνουν το βάρος τους στην Eυρύτερη Mέση Aνατολή.

Tην επαύριον της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 την ώρα που το NATO δηλώνει αλληλέγγυο με τις HΠA ο Πούτιν ανάβει «πράσινο φως» για την χρήση των πρώην σοβιετικών βάσεων στην Kεντρική Aσία από τις HΠA ενόψει της εισβολής στο Aφγανιστάν. Πρόκειται για μία χειρονομία καλής θέλησης χωρίς ανταπόκριση, καθώς την ίδια περίοδο η Oυάσιγκτον συνεχίζει και κορυφώνει την προσπάθεια παράκαμψης της Pωσίας στην εξαγωγή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου του Kαυκάσου και της Kεντρικής Aσίας με νέα δίκτυα αγωγών, η μόνη χρησιμότητα των οποίων είναι η μείωση των ενεργειακών πλεονεκτημάτων της Pωσίας.

Eπιπλέον, την ίδια περίοδο εκδηλώνεται για πρώτη φορά η αμφισβήτηση της πυρηνικής ισορροπίας του τρόμου, που βασίζεται στην αμοιβαία δυνατότητα εξασφαλισμένης καταστροφής με το σύστημα της αντιπυραυλικής ασπίδας, το οποίο για την Oυάσιγκτον χρειάζεται για την αντιμετώπιση προσφυγής στην πυρηνική τρομοκρατία από κράτη-ταραξίες όπως η Bόρεια Kορέα και το Iράν.
 
H υποτίμηση του αντιπάλου
Tο 1988 όταν οι μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ άρχισαν να δημιουργούν τις πρώτες αντιπαραθέσεις, ο Economist σε ανάλυσή του χαρακτήρισε τη Σοβιετική Eνωση Aνω Bόλτα με πυρηνικούς πυραύλους.

Σήμερα, την ακραία υποτίμηση της Pωσία την υιοθετεί και ο Oμπάμα συνειδητά, στη λογική ότι δεν υπάρχει κίνδυνος Ψυχρού Πολέμου, γιατί πολύ απλά η Mόσχα δεν μπορεί να διεξαγάγει Ψυχρό Πόλεμο! Ή με άλλα λόγια η Pωσία είναι μια μεγάλη BNP - Paribas που αφού αγανάκτησε για το εξοντωτικό πρόστιμο που της επέβαλαν οι αμερικανικές αρχές, τελικά το πλήρωσε για να μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί στις HΠA.

«H Pωσία δεν μετράει. Oι μετανάστες δεν τρέχουν στη Mόσχα για να βρουν την τύχη τους. Tο προσδόκιμο ζωής στη Pωσία για τον ανδρικό πληθυσμό είναι εξήντα χρόνια. O πληθυσμός της συρρικνώνεται. Kαι έτσι πρέπει να απαντήσουμε με αποφασιστικότητα στις περιφερειακές προκλήσεις που θέτει η Pωσία. Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι δεν θα υπάρξει κλιμάκωση μέχρι του σημείου που τα πυρηνικά όπλα επιστρέφουν ως επιχείρημα στην εξωτερική πολιτική».
Tο παραπάνω απόσπασμα από τη συνέντευξη του Oμπάμα στον Economist μια αίσθηση υπεροχής, μια σχετική άγνοια κινδύνου, αλλά και το όριο της αμερικανικής αλαζονείας: Oτι είναι να γίνει στην Oυκρανία να γίνει γρήγορα πριν η Mόσχα αναγκασθεί να κάνει πολιτική χρήση του πυρηνικού της οπλοστασίου, τραβώντας κόκκινες γραμμές στην πρώην EΣΣΔ για να αποτρέψει επανεκδόσεις της πλατείας Mαϊντάν σε Eυρώπη, Kαύκασο και Kεντρική Aσία.  

Tα αντίποινα του Πούτιν είναι σαφές μήνυμα ότι η Mόσχα δεν θα παρακολουθήσει ως θεατής την ισοπέδωση του Nτόνιετσκ και του Λουγκάνσκ από τον Ποροσένκο.

Mια ματιά στην Iστορία φωτίζει την αμερικανική πολιτική να επαναλαμβάνει σφάλματα άλλων δυνάμεων που υποτίμησαν την αντοχή της Mόσχας.

Aν η προτεραιότητα της Oυάσιγκτον είναι να δημιουργήσει ρήγμα μεταξύ Πούτιν και επιχειρηματικής ελίτ, είναι εξ αρχής εσφαλμένη. H Pωσία δοκίμασε την περίοδο Γέλτσιν και δεν πρόκειται να την επαναλάβει ως φάρσα. O Πούτιν και η δυνατότητά του να αντέξει στην πίεση και να κάνει τη Δύση να πληρώσει ακριβά την Oυκρανία έχει ευρύτατη συναίνεση στη Pωσία τόσο στις ελίτ όσο και στην κοινή γνώμη.
 
Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα η Pωσία κρατά υπό έλεγχο την κατάσταση πραγμάτων στην πρώην EΣΣΔ: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Πως οι ΗΠΑ κατάφεραν να αποδίδουν το δίκαιο κατά το δοκούν με την Ευρώπη σε ρόλο κομπάρσου!


Ο πρόεδρος Ομπάμα, ανακοινώνοντας την εφαρμογή των τελευταίων κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, τόνισε ότι «σήμερα υπενθυμίζουμε ότι οι ΗΠΑ εννοούν αυτό που λένε και συντρέχουμε τη διεθνή κοινότητα στη στήριξη των ελευθεριών και των δικαιωμάτων των λαών ανά τον κόσμο».


Γι' αυτό ο Καρλ Σμιτ επέκρινε τους Δυτικούς ότι χρησιμοποιούν την έννοια της «ανθρωπότητας» ως ένα ιδεολογικό όπλο ιμπεριαλιστικής επέκτασης και θεωρούσε την ανθρωπιστική ηθική ως όχημα οικονομικού ιμπεριαλισμού. Μάλιστα ο ίδιος θαύμαζε τον τρόπο με τον οποίο το αμερικανικό σύστημα είχε κατορθώσει να κερδίσει την παγκόσμια ηγεμονία, εξισώνοντας τα ιδιαίτερα συμφέροντά του με ηθικούς κανόνες που ήσαν καθολικά δεσμευτικοί, έτσι ώστε «η αντίθεση στην αμερικανική ηγεμονία να σημαίνει την αντίθεση στο καλό όλων και τα κοινά συμφέροντα της ανθρωπότητας».


Με αυτό τον τρόπο κατόρθωσαν οι ΗΠΑ να αποδίδουν το δίκαιο κατά το δοκούν. 

Ετσι, άλλα ισχύουν στην ανατολική Ουκρανία, άλλα στο Κόσοβο και άλλα στη Γάζα. 

Με αυτόν τον τρόπο νομιμοποίησαν στη διεθνή κοινότητα την κυβέρνηση του Κιέβου, προϊόν της ένοπλης ακροδεξιάς του «Δεξιού Τομέα» και του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος «Σβόμποντα». Μάλιστα έφθασαν στο σημείο να επιρρίπτουν ευθύνες για την κατάρριψη του αεροπλάνου στους ρωσόφωνους και τη Μόσχα και όχι στο Κίεβο που είχε τη δικαιοδοσία και επομένως και την ευθύνη να πράξει το αυτονόητο, δηλαδή να αποκλείσει τα αεροπλάνα της πολιτικής αεροπορίας από τον εναέριο χώρο της ανατολικής Ουκρανίας, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την επανειλημμένη κατάρριψη πολεμικών αεροσκαφών.


Ποια όμως είναι η άποψη των ΗΠΑ για το δικαίωμα των εθνών στην αυτοδιάθεση, ώστε στρέφονται κατά των ρωσόφωνων της ανατολικής Ουκρανίας; 

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον ανήγγειλε το 1918 τα 14 σημεία μιας «τίμιας ειρήνης» με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Στο σημαντικότερο εξ αυτών ζητούσε «να εφαρμοστεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στους λαούς όλου του κόσμου». Οχι βέβαια ότι ενδιαφερόταν για τη μοίρα των λαών, αλλά με αυτόν τον τρόπο απέβλεπε στη διάλυση των αποικιοκρατικών αυτοκρατοριών της Μ. Βρετανίας και της Γαλλίας, ώστε το αμερικανικό κεφάλαιο να διεισδύσει σε όλες τις αγορές παγκόσμια.


Μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου το ίδιο δόγμα εξυπηρετούσε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και της ΕΣΣΔ. Ομως οι χώρες αυτές διαλύθηκαν στις συνιστώσες Δημοκρατίες, στα διοικητικά τους όρια που είχαν χαραχθεί σε συνθήκες πολυεθνικού κράτους, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν πολυάριθμες μειονότητες. Δεδομένου ότι οι ίδιες αναλογίες σύνθεσης πληθυσμών με αυτή της Ουκρανίας υφίστανται στις βαλτικές χώρες, στο Καζαχστάν, στη Λευκορωσία κ.α., πού θα σταματήσει αυτό το γαϊτανάκι των εθνικισμών αν τα συμφέροντα της Δύσης και της Ρωσίας συνεχίσουν να έχουν συγκρουσιακό χαρακτήρα στην ευρύτερη περιοχή; 

Μπορεί η Ευρώπη να αντιδράσει σε όλα αυτά;


Η ουκρανική κρίση ανέδειξε στο μέγιστο βαθμό την κυριαρχία των ΗΠΑ επί της Ευρώπης σε όλους τους τομείς:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: H Ρωσία δεν θα λυγίσει από τις Δυτικές κυρώσεις αλλά από την ίδια την σοβιετικού τύπου πολιτική της , όπως ακριβώς και η ΕΣΣΔ


Αυτός δεν είναι ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος. Οι νέες αναβαθμισμένες οικονομικές κυρώσεις δεν θα λυγίσουν ξαφνικά τη χώρα του Πούτιν. Θα «φρενάρουν», όμως, την εξέλιξή της σε μια πλήρως ανεπτυγμένη οικονομία, με όλο τον πλούτο και τα οφέλη που απολαμβάνει η δυτική Ευρώπη και που σιγά σιγά αποκτούν οι πρώην «δορυφόροι» της στην ανατολική Ευρώπη.  

Αυτό θα είναι, ωστόσο, το λιγότερο κακό αποτέλεσμα για τη Ρωσία, η οποία εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από τις τιμές στον κλάδο ενέργειας. Εάν οι τιμές αυτές υποχωρήσουν ή παραμείνουν στάσιμες, η χώρα θα γλιστρήσει προς τα πίσω στην οικονομική αποτυχία των τελευταίων ημερών της σοβιετικής εποχής.  

Αν αυτό φαίνεται υπερβολικά δραματικό, θυμηθείτε γιατί η σοβιετική αυτοκρατορία κατέρρευσε.

Ο λαός πιστεύει ότι έχασε επειδή απέτυχε να ανταγωνιστεί στρατιωτικά τις ΗΠΑ. Αλλά πίσω από αυτό ήταν η αδυναμία του κλειστού οικονομικού συστήματός της να παραγάγει πλούτο και να πείσει τους πολίτες να τον κρατήσουν. Ηταν μια αποτυχία της Κομεκόν, που δημιουργήθηκε το 1949 και αποτέλεσε τον ιθύνοντα νου της ανόρθωσης στην ανατολική Ευρώπη, μοιράζοντας ανορθόδοξα οικονομικούς ρόλους στους δορυφόρους της Μόσχας. Αν οι άνθρωποι στην ανατολική Ευρώπη ήταν τόσο πλούσιοι όσο αυτοί της Δύσης, η αυτοκρατορία θα μπορούσε κάλλιστα να επιβιώσει. 

Οι λόγοι για την αποτυχία του οικονομικού συστήματος της Σοβιετικής Ενωσης σχετίζονται άμεσα με τις κυρώσεις που επιβάλλονται σήμερα στη Ρωσία. Για λίγο, μεταξύ του 1950 και του 1960, η σοβιετική αυτοκρατορία κατάφερε να συμβαδίσει ικανοποιητικά με τον δυτικό κόσμο, ακόμη και να ξεχωρίσει σε ορισμένους τομείς, όπως για παράδειγμα στην εξερεύνηση του Διαστήματος.

Οταν όμως οι οικονομίες της Δύσης έγιναν πιο πολύπλοκες, η διαφορά μεγάλωσε. Ολοι γνώριζαν ότι ένα Lada ήταν χειρότερο από ένα VW και ότι μια κατευθυνόμενη οικονομία δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις ανθρώπινες ανάγκες και επιθυμίες τόσο αποτελεσματικά όσο μία οικονομία ελεύθερης αγοράς. Αλλά όταν η αυξανόμενη πολυπλοκότητα των δυτικών οικονομιών επιταχύνθηκε με την ευρεία εφαρμογή των ηλεκτρονικών υπολογιστών, τη δεκαετία του '80, το χάσμα έγινε αγεφύρωτο. 

Οι νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας αφορούν τρεις κύριους τομείς: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: To μέλλον της Γερμανορωσικής διπλωματίας


Στις τηλεφωνικές τους επικοινωνίες ο Βλαντιμίρ Πούτιν και η Ανγκελα Μέρκελ μιλούν και ρωσικά και γερμανικά. Ο καθένας γνωρίζει άπταιστα τη γλώσσα του συνομιλητή του και πολλές φορές είναι σε θέση να διορθώσει ακόμη και τους μεταφραστές που μετέχουν στις επίσημες συζητήσεις.

Εχοντας μάθει τα ρωσικά στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία όπου μεγάλωσε, η κ. Μέρκελ γνωρίζει αρκετά καλά το σοβιετικό παρελθόν του Πούτιν. 

Αλλά κι εκείνος τελειοποίησε τη γερμανική γλώσσα ως αξιωματικός της KGB στη Δρέσδη, και ξέρει τα πάντα γύρω από την προέλευση της Γερμανίδας καγκελαρίου. Αλλά αυτή η προσωπική οικειότητα δεν απέτρεψε τη χειρότερη κρίση στις ρωσογερμανικές σχέσεις από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

Η απόφαση της κ. Μέρκελ τον περασμένο μήνα να υποστηρίξει τις κυρώσεις της ΕΕ κατά της Ρωσίας ως απάντηση στην κατάρριψη της πτήσης ΜΗ17 της Malaysia Airlines σηματοδοτεί την πρώτη ρήξη ύστερα από δεκαετίες γόνιμης συνεργασίας με τη Μόσχα. Οπως εξάλλου έγραψε το περιοδικό Der Spiegel: «Τα συντρίμμια του MH17 είναι επίσης τα συντρίμμια της διπλωματίας».


Οι εξελίξεις αυτές εγείρουν δύσκολα ερωτήματα σχετικά με τις μελλοντικές σχέσεις της Γερμανίας με τη Ρωσία, τις σχέσεις με τους δυτικούς εταίρους της και τη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής

Αναμφίβολα το Βερολίνο βρίσκεται σε σημείο καμπής. Θα μπορούσε να χρειαστεί μια ολόκληρη γενιά στη Μόσχα προτού αποκατασταθούν οι φιλικές σχέσεις.

Το Βερολίνο έχει παίξει έναν άνευ προηγουμένου καθοδηγητικό ρόλο στην απάντηση της Δύσης για την κρίση, με την κ. Μέρκελ να καθιστά τον εαυτό της τους τελευταίους έξι μήνες το κύριο σημείο επαφής με τον κ. Πούτιν -πραγματοποιώντας περισσότερες από 30 τηλεφωνικές κλήσεις.

Αφού διατήρησε χαμηλό προφίλ στην παγκόσμια πολιτική τις δεκαετίες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γερμανία τα τελευταία 25 χρόνια αύξησε τις παρεμβάσεις της, γεγονός που αντανακλά την οικονομική της δύναμη.

Ωστόσο, σε προηγούμενες κρίσεις, όπως στην πρώην Γιουγκοσλαβία και το Αφγανιστάν, συνεισέφερε απλώς στις πρωτοβουλίες που ανέλαβαν οι δυτικοί εταίροι της: οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία.  

Αυτήν τη φορά, το Βερολίνο έχει αναλάβει πλήρως την ευθύνη, λόγω των μακροχρόνιων πολιτικών δεσμών με τη Μόσχα, την ευρεία οικονομική σχέση και εγγύτητα με την Ανατολική Ευρώπη. Επίσης, η κρίση έχει χτυπήσει σε μια εποχή που τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και τη Γαλλία απασχολούν άλλες παγκόσμιες εστίες κινδύνου.


Η κ. Μέρκελ προτιμά τους γνωστούς «πονοκεφάλους» της ευρωπαϊκής πολιτικής, τις διαπραγματεύσεις με τον Ρώσο ηγέτη, τον άνθρωπο που καταπάτησε το διεθνές δίκαιο με την προσάρτηση της Κριμαίας.  

Αν και ήταν αυτή που παραπονέθηκε στον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα ότι ο Πούτιν «ζει στον δικό του κόσμο», εντούτοις από την αρχή ήθελε να προστατεύσει τα συμφέροντα της Γερμανίας και να διασφαλίσει ότι οι δυτικές αντιδράσεις δεν καθοδηγούνται από τις ΗΠΑ.

Μετά τις τελευταίες κυρώσεις, το «καυτό» ερώτημα είναι τι θα συμβεί στη συνέχεια

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γιατί ξαφνικά η Γερμανία ευθυγραμμίζεται με τις ΗΠΑ? - H λογική μιας απότομης στροφής


Πριν από την κατάρριψη της πτήσης MH17 το Bερολίνο βρισκόταν σε ψυχροπολεμική εμπόλεμη κατάσταση με τις HΠA. Συλλήψεις κατασκόπων της CIA, απειλές για εξοντωτικά πρόστιμα σε γερμανικούς τραπεζικούς κολοσσούς, όλα μαζί αθροιστικά δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα που επέτρεπε στο Der Spiegel να συγκρίνει την καχυποψία στις σχέσεις με τις HΠA και να αναδεικνύει την εμπιστοσύνη στις σχέσεις με τη Pωσία.

Σήμερα, η κυβέρνηση Mέρκελ - Γκάμπριελ δεν ευθυγραμμίζεται απλά, αλλά πλειοδοτεί ματαιώνοντας συμβόλαια αμυντικής συνεργασίας που δεν περιλαμβάνονται στις κυρώσεις που υιοθέτησε η E.E. 

Tι συμβαίνει λοιπόν; 

Eίναι τα πράγματα τόσο απλά όσο ισχυρίζεται το Der Spiegel σε νεότερο άρθρο, όπου προσπαθεί να μας πείσει ότι η εικόνα των ένοπλων μασκοφόρων, που κάπνιζαν τσιγάρα ενώ δίπλα τους κείτονταν δεκάδες πτώματα στον τόπο της αεροπορικής τραγωδίας, προκάλεσε κρίση συνείδησης, που άλλαξε τα πάντα;

Oι Financial Times επιχείρησαν χθες να δώσουν μια ερμηνεία, να αναδείξουν την ευθυγράμμιση της Mέρκελ με τις HΠA σαν κίνηση που διευκολύνει τη Γερμανία να αναλάβει ηγετικό ρόλο στην εξωτερική πολιτική και άμυνα της E.E.

Mε άλλα λόγια, όταν στο Bερολίνο κατανόησαν ότι η αμερικανική πολιτική είναι μη αντιστρέψιμη, δεν περιορίζεται στην Oυκρανία, αλλά στοχεύει στην αποδόμηση του ηγετικού προφίλ του Πούτιν και στη ματαίωση συνολικά της προσπάθειας της Mόσχας να στερεώσει επιρροή στην πρώην EΣΣΔ, τότε έκριναν ότι η ειδική σχέση με τη Pωσία έχει συνολικό στρατηγικό βάρος υποδεέστερο από την κατοχύρωση του ρόλου του προνομιακού εταίρου των HΠA στην Eυρώπη. Eπιστροφή δηλαδή στη φόρμουλα «συνεταίροι στην ηγεμονία» (Partners in Leadership), που είχαν προτείνει και διατυπώσει προς τη Γερμανία μετά την ενοποίηση του 1989-90 τόσο ο Mπους πατήρ όσο και ο Kλίντον.

Στην περίπτωση που το Bερολίνο συνέχιζε να διαδραματίζει τον ρόλο του ενδιάμεσου ανάμεσα στην Oυάσιγκτον και τη Mόσχα, υπήρχαν σοβαροί κίνδυνοι ενδο-ευρωπαϊκής ανταρσίας, αν όχι απομόνωσής τους:  

Πίσω από τις πρώτες εντυπώσεις, που θέλουν το Παρίσι και τη Pώμη να δίνουν προτεραιότητα στα συμβόλαιά τους με τη Pωσία, η γερμανική πλευρά γνώριζε πολύ καλά ότι και οι δύο αυτές χώρες που συγκρούονται μαζί της για τη διαχείριση της κρίσης στην Eυρωζώνη σε ένα όχι πολύ μακρινό μέλλον θα επιχειρούσαν να διεκδικήσουν σε διαφορετικό βαθμό η καθεμία τον ρόλο που το Bερολίνο δίσταζε να αναλάβει δίπλα στις HΠA.

H ψυχροπολεμική παλινδρόμηση είναι επιπλέον μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τη Bρετανία του Kάμερον να βγει από την απομόνωση, στην οποία την έφερε η σύγκρουση για την υποψηφιότητα Γιούνκερ, και αυτή τη φορά με διευρυμένη στήριξη: Την Oλλανδία, που είναι υπό το σοκ του υψηλού φόρου αίματος που κατέβαλε στην τραγωδία της πτήσης MH17. Tη Δανία και τη Σουηδία, που βλέπουν στη διατλαντική σχέση μια τροχοπέδη σε μια φεντεραλιστική εκτροπή της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και βέβαια την Πολωνία, τις τρεις Bαλτικές και την Φινλανδία, που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή λόγω της γειτνίασής τους με τη Pωσία.

Tο στοίχημα του Bερολίνου είναι προφανώς διπλό: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ερντογάν - Πούτιν, ένας... έρωτας γεννιέται


Μπορεί ο Μπαράκ Ομπάμα να καθυστέρησε πάνω από ένα 24ωρο να δώσει συγχαρητήρια στον Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν για την εκλογή του στην προεδρία, όμως ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν έχασε χρόνο. Σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, ο Ρώσος πρόεδρος ήταν ο πρώτος ξένος ηγέτης ο οποίος τηλεφώνησε στον ομόλογό του (πλέον) της Τουρκίας, δηλώνοντας απολύτως «ικανοποιημένος» για την επικράτησή του.


Μάλιστα, σε αντίθεση με την Αγκελα Μέρκελ και τους άλλους Ευρωπαίους, δεν άφησε καμία... μπηχτή για την πολιτική που ακολούθησε ο Ερντογάν τα προηγούμενα χρόνια, ούτε προχώρησε σε έμμεσες συστάσεις για το τι θα πρέπει να κάνει τα επόμενα.


Βεβαίως, θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι η βιασύνη που επέδειξε το αφεντικό του Κρεμλίνου οφείλεται στην αδήριτη ανάγκη του να καλύψει τα κενά που προκαλούνται στη ρωσική αγορά μετά το εμπάργκο σε πολλά αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα που μέχρι σήμερα εισάγονταν από τις χώρες της Ε.Ε., αλλά και τις ΗΠΑ.


Το «μεγάλο κάδρο»
Ένα τέτοιο συμπέρασμα, όμως, θα ήταν μάλλον κοντόφθαλμο. Διότι, βλέποντας το «μεγάλο κάδρο», όλα δείχνουν πως οι ξαφνικές και μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στην ευρύτερη περιοχή και η ρήξη στις σχέσεις Δύσης και Μόσχας με αφορμή την Ουκρανία, δημιουργούν όλες τις προϋποθέσεις για να γεννηθεί ένας νέος μεγάλος... έρωτας -και μάλιστα, ανάμεσα σε δύο χώρες οι οποίες παραδοσιακά κινούνταν ανταγωνιστικά και έχουν βαθύτατες ιστορικές και πολιτισμικές αντιθέσεις.


Κι όμως, σε μια εποχή που οι διαχωριστικές γραμμές ξαναχαράζονται (μαζί με τα σύνορα σε πολλές γωνιές του πλανήτη) και οι συμμαχίες επανακαθορίζονται, ένας «γάμος» ανάμεσα στην Τουρκία και τη Ρωσία δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρείται απίθανος. Ειδικά καθώς στο τιμόνι των δύο χωρών βρίσκονται δύο κατά τεκμήριο ικανότατοι ηγέτες, οι οποίοι έχουν αποδείξει πως μπορούν να λειτουργήσουν ψυχρά και με βάση το συμφέρον των ίδιων και όσων τους στηρίζουν, ενώ αμφότεροι διαθέτουν ισχυρά «χαρτιά».


Για παράδειγμα, είναι παντοδύναμοι στο εσωτερικό -ο Ερντογάν το απέδειξε στις εκλογές , ενώ ο Πούτιν «σαρώνει» στις δημοσκοπήσεις. Ταυτόχρονα και εκτός μεγάλου απροόπτου, έχουν μπροστά τους πολλά χρόνια εξουσίας -τουλάχιστον μέχρι το 2019 ο πρώτος και μέχρι το 2018 ο δεύτερος (εξελέγη το 2012, αλλά στη Ρωσία η προεδρική θητεία είναι 6ετής).


Με αυταρχικές μεθόδους
Ετσι, με τη βοήθεια και των αυταρχικών μεθόδων που δεν διστάζουν να εφαρμόσουν όποτε κρίνουν αναγκαίο, Ερντογάν και Πούτιν έχουν σχετική άνεση για να αποτιμήσουν την κατάσταση και να λάβουν τις αποφάσεις τους -σε αντίθεση, φυσικά, με τους περισσότερους εκλεγμένους ηγέτες στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, που κάθονται σε ηλεκτρική καρέκλα και δεν διαθέτουν πίστωση χρόνου.


Σε κάθε περίπτωση, το έδαφος είναι ευνοϊκό για μια συμμαχία στρατηγικής εμβέλειας, που έχει τη δυναμική να αλλάξει τα γεωπολιτικά δεδομένα. Αρκεί μόνο να υπενθυμίσουμε ότι κανείς από τους δύο -αν και ο καθένας για τους δικούς του λόγους- δεν τα πάει αυτή την περίοδο καλά ούτε με τους Ευρωπαίους ούτε με τους Αμερικανούς...


"Επίγεια σοφία"

Κυνικός είναι αυτός που ξέρει την τιμή όλων των πραγμάτων, αλλά την αξία κανενός.
Oscar Wilde, 1854-1900, Ιρλανδός συγγραφέας

Kυνικός είναι ο άνθρωπος που όταν μυρίζει λουλούδια, ψάχνει να βρει το φέρετρο.
H.L. Mencken, 1880-1956, Αμερικανός Αρθρογράφος

Οι κυνικοί δεν έχτισαν ποτέ έναν καθεδρικό ναό.
Χένρυ Κίσσιγκερ, Αμερικανός πολιτικός



Σαν σήμερα (19/8/ΧΧΧΧ)

1858: Με διάταγμα αναβιώνουν στην Ελλάδα οι «Ολύμπιοι» (Ολυμπιακοί) Αγώνες.

1888: Τα πρώτα καλλιστεία διεξάγονται στο Σπα του Βελγίου. Νικήτρια αναδεικνύεται μία 18χρονη από τις Δυτικές Ινδίες.

1960: Η Σοβιετική Ένωση θέτει σε τροχιά γύρω από τη Γη το διαστημόπλοιο «Σπούτνικ 5». Μεταφέρει δύο σκυλάκια -τη Μπέλκα και τη Στρέλκα- και τρία ποντίκια.

1883: Γεννιέται η Γκαμπριέλ «Κοκό» Σανέλ, γαλλίδα σχεδιάστρια μόδας με καθοριστική επιρροή στη γυναικεία ενδυμασία του 20ου αιώνα.

1946: Γεννιέται ο Μπιλ Κλίντον, 42ος πρόεδρος των ΗΠΑ.

1936: Πεθαίνει ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, ισπανός ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Δολοφονήθηκε από τις δυνάμεις του Φράνκο.

1975: Πεθαίνει ο Χριστόφορος Θεοφίλου, γνωστός ως Τζιμ Λόντος, παγκόσμιος πρωταθλητής στην πάλη από το 1930 έως το 1946.

ΙΣΤΟΡΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σύντροφοι, μην κλαίτε, μπορεί να είναι Μακεδονικός τάφος αντί για απολιθωμένη κοπριά από το άλογο του Βελουχιώτη ή για τρύπιο βρακί του Ζαχαριάδη αλλά όποιος κι αν κοιμάται εκει μέσα ανήκει στη δικιά σας Πατρίδα

Toυ ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Πέρυσι, ο αδελφικός φίλος και συνάδελφος Δημήτρης Γαρούφας, με ξενάγησε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Αμφίπολη, εκεί που έπεσε πολεμώντας ένας από τους σπουδαιότερους στρατηγούς όλων των εποχών, ο Βρασίδας. Αυτός ο Σπαρτιάτης, πρότυπο πολεμικού ηγήτορα, με μια φράση του, που καταγράφει ο Θουκυδίδης, συνόψισε το τι εστί στρατιωτική ηγεσία: «Τρία του καλώς πολεμείν. Το εθέλειν, το αισχύνεσθαι και το τοις άρχουσι πείθεσθαι». Σε ελεύθερη μετάφραση, «τρεις είναι οι αρετές του καλού πολεμιστή: η αποφασιστικότητα, το αίσθημα τιμής και η υπακοή στην ηγεσία». Πήγαμε στο Μουσείο κι εκεί είδα τον θώρακά του , που βρέθηκε στον τάφο του. Νίκησε στη μάχη κατά των Αθηναίων αλλά σκοτώθηκε έξω από τα τείχη, προκινδυνεύων ο ίδιος των ανδρών του. Αιώνιο παράδειγμα ηγεσίας και στα λόγια αλλά και στην ύστατη του πράξη.

Περπατήσαμε στον αρχαιολογικό χώρο νωρίς το πρωί, με την ομίχλη να μην έχει καλοδιαλυθεί και μου έδειξε, πριν φύγουμε, προς την κατεύθυνση όπου διενεργείται η ανασκαφή, που συγκλονίζει αυτές τις ημέρες την Ελλάδα και την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα.

Δεν ξέρω αν είναι ο Αλέξανδρος ο νεκρός που φρουρούν άγρυπνα οι δυο σφίγγες, η Ρωξάνη κι ο γιος του, ο Αλέξανδρος Δ΄, ο Κάσσανδρος ή όποιος άλλος. Σίγουρα είναι κάτι μεγάλο κι απ’ ό,τι φαίνεται ασύλητο. Πεντακόσια μέτρα μαρμάρινο τείχος και δυο αγάλματα σφίγγες 5,20 μ. έκαστο, δεν τα φτιάχνεις για να θάψεις τον οινοχόο ή τον ιπποκόμο σου.

Αυτό που με θλίψη είδα, ήταν την χολερική και προκαταβολικά μίζερη αντίδραση μέρους της αριστεράς. Είδα πχ τον κακομοίρη τον Κυρίτση, αυτή την συμπαθή παλιμπαιδίζουσα γεροντική φιγούρα, με το σκουλαρικάκι του και τα μπλουζάκια των Ζαπατίστας, να επιδίδεται σε κλαψομουνίαση από τηλοψίας. Σέβομαι τους ηλικιωμένους και τους αγαπώ αλλά αν εμένα με δείτε να έχω καβατζάρει τα 60 και να ντύνομαι σαν δεκαεξάχρονος στα Εξάρχεια και να λέω τέτοιες μπούρδες, ρίχτε μου μια μπούφλα να συνέλθω.  

Αν είχε βρεθεί απολιθωμένη κοπριά από το άλογο του Βελουχιώτη ή ένα τρύπιο βρακί του Ζαχαριάδη, θα κάνανε τρία επιστημονικά συνέδρια, δυο κατασκηνώσεις της τζιβανάτης νεολαίας τους και σειρά άρθρων στην «Αυγή».

Έχω βέβαια την υποψία πως ο Αλέξης, άρτι αφιχθείς εκ του Αγίου Όρους, που θέλει να γίνει πρωθυπουργός και όχι ταβλαδόρος επαναστάτης στο «Φλοράλ» ή αναλυτής στην «Αυγή» για 1000 μερακλήδες αναγνώστες, θα ρίξει αργότερα, ως οφείλει, μια επίσκεψη στην ανασκαφή και θα μιλήσει για την τεράστια επιστημονική και εθνική σημασία της όποιας ανακάλυψης, οπότε θα πέσουν τ’ ανάσκελα οι ψιλοκομμισάριοι του. Είθε, τώρα που έχει και θεία φώτιση.

Είναι πολύ ενοχλητικό η γη των Ελλήνων να αναδύει από τα σπλάχνα της τεκμήρια που ενώνουν για πολλοστή φορά τον μύθο με την πραγματικότητα. Μύθος και πραγματικότητα τόσο αδιαίρετα μεταξύ τους και τόσο ενοχλητικά για τον άπατρι μηδενισμό μέρους της ημεδαπής αριστεράς.


ΙΣΤΟΡΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το νικηφόρο παρελθόν και τα Αριστερά ρεντίκολα

Επισήμως δεν ομολογείται. Ανεπισήμως, όμως, ουκ ολίγοι οπαδοί της φωσφοριζέ ροζ Αριστεράς τρέμουν στη θέα ενός... τάφου.

Ο τάφος που προκαλεί ανατριχίλες, ρίγη και κομμάρες στους λατρευτές ενός ανύπαρκτου θεού είναι αυτός της Αμφίπολης.  

Οι θρησκευάμενοι του τίποτα είναι κάτι τύποι που συνήθως βαριούνται να δουλέψουν και δουλεύουν τους άλλους, απομυζώντας κρατικά κονδύλια και κούφια χειροκροτήματα. 

Στην Αμφίπολη ο τάφος είναι αρχαίος και σίγουρα κρύβει μέσα του σημαντικότερα ευρήματα από την τσατσάρα για το μουσάκι του Λένιν ή την φυσαρμόνικα του μακαρίτη Λεωνίδα Κύρκου.  

Οι της φωσφοριζέ ροζ Αριστεράς (αλλά και της ερυθράς) πάσχουν από ένα λίαν ευεξήγητο σύνδρομο, το οποίο αφορά την αρχαία ελληνική ιστορία. 

Επειδή όλα τα γεγονότα της ελληνικής αρχαιότητας είχαν την... ατυχία να συμβούν προ Μαρξ -άρα έμειναν ανεπηρέαστα από την συστηματική μπουρδολογία του- οι ελληνόφωνοι της προόδου, των δικαιωμάτων, της οικολογίας και της αμπελοφιλοσοφίας, όποτε γίνεται λόγος για τους αρχαίους...αφιονίζονται!
 
Επιπλέον, οι πρόγονοί μας, (σύμφωνα με τα σημερινά νερομπλούμ δεδομένα) ήταν ακρότατοι εθνικιστές και (σύμφωνα με την κοινή λογική) απόλυτα επιτυχημένοι. Σάρωσαν και σαρώνουν όλα τα «Όσκαρ» του ανθρώπινου πολιτισμού και η λάμψη τους είναι αγέραστη. Άρα, καθίσταται αδύνατον για τους εμμονικούς σοσιαλμαρξοσταλίνες να αποδεχτούν μοντέλο «εθνικιστικό και επιτυχημένο». Θα ήταν σαν να ακυρώνουν το παρελθόν τους, να χλευάζουν το παρόν και να υπονομεύουν το μέλλον τους. Οτιδήποτε εθνικό το εγγράφουν αυτομάτως στις «ζημίες» των αλλοπρόσαλλων πολιτικών ισολογισμών τους.

Και ο φθόνος; Που τον βάζεις τον φθόνο; 

Είναι δυνατόν να έχουν υπάρξει πρόσωπα και καταστάσεις που να είναι άξια παγκόσμιου θαυμασμού ενώ ολάκερη Αριστερά, παγκοσμίως, θεωρείται από φολκλόρ έως ρεντίκολο; 

Ο Φίλιππος, ο Αλέξανδρος, ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής, ο Λεωνίδας, ο Όμηρος, ο Θουκυδίδης, ο Αισχύλος και αναρίθμητοι άλλοι δεν ανήκαν στην παραδοσιακή ή... ανανεωτική Αριστερά. Ούτε διατέλεσαν πρόεδροι του ΕΚΕΒΙ, «συντονιστές» κάποιας ΜΚΟ ή αρχισυντάκτες στον Ριζοσπάστη. Δεν είχαν την χαρά και την τιμή να εργαστούν υπό τις διαταγές του Στάλιν, του Μπρέζνιεφ, του Χότζα, του Κουτσούμπα. Παρά ταύτα και μοναδικό πολιτισμό δημιούργησαν και το παράδειγμά τους επηρεάζει θετικά την ανθρωπότητα μέχρι σήμερα.
 
Από την άλλη, οι γραφίδες και οι οβίδες του εφαρμοσμένου κομμουνισμού τι κατάφεραν;  

Δημιούργησαν ένα κολαστήριο όπου στοιβάζονταν περίπου 500 εκατομμύρια έγκλειστοι, που ήθελαν να αποδράσουν. Ολόκληρο το ανατολικό μπλοκ (η «Εδέμ» της ημεδαπής Αριστεράς) ήταν ένα κρατητήριο και εργαστήριο ταυτόχρονα. Εκεί, οι παρανοϊκοί επιστήμονες, οι Φρανκενστάιν του «μετασχηματισμού της κοινωνίας» και του «ιστορικού υλισμού» προσπαθούσαν να δημιουργήσουν τον «σοβιετικό άνθρωπο».
 
Οπότε, τι είδους κουβέντα μπορείς να ανοίξεις με τέτοιους για τις βασιλικές δυναστείες των Μακεδόνων; 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Ο χάρτης δείχνει το καθήκον


Δείτε στον χάρτη την Ανατολική Μεσόγειο. Θυμηθείτε τον άγραφο νόμο της ζωής και της Ιστορίας, ότι τίποτα -της ειρήνης συμπεριλαμβανομένης- δεν είναι δεδομένο.


Από όλες τις χώρες της περιοχής, είμαστε οι μόνοι που δεν έχουν ακόμη αγγίξει η φωτιά και η παράνοια όσων συμβαίνουν γύρωθεν. 

Η Λιβύη είναι σωρός από ερείπια, πεδίο σύγκρουσης φυλών και ισλαμιστικών οργανώσεων.  

Η Αίγυπτος του Σίσι ακόμη περπατάει σε αναμμένα κάρβουνα και μόνο με σκληρή καταστολή, τη βαριά σκιά του κύρους των Ενόπλων Δυνάμεων και με βροχή από θανατικές καταδίκες συγκρατεί μακριά από την εξουσία τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, ενώ τα εκατομμύρια των κοπτών χριστιανών εξακολουθούν να δέχονται φονικές επιθέσεις, ποικίλους διωγμούς και διακρίσεις.  

Κάτω από τα πόδια της Λιβύης και της Αιγύπτου, στην υποσαχάρια Αφρική, ως τα βάθη της Νιγηρίας, στη Σομαλία, στο Σουδάν, ως την Κένυα, οι ισλαμοφασίστες σφάζουν.  

Στο Ιράκ και στη Συρία η πιο βάρβαρη και εγκληματική σέχτα γενοκτόνων κόβει κεφάλια, θάβει ζωντανά γυναικόπαιδα, βιάζει ανήλικα κορίτσια, τεμαχίζει αγοράκια, σταυρώνει αιχμαλώτους και ανατινάζει πολιτιστικά μνημεία.


Η Χαμάς, η ισλαμοφασιστική τρομοκρατική οργάνωση που έχει επιβάλει τους μεσαιωνικούς νόμους της στη Λωρίδα της Γάζας, συνεχίζει να παραβιάζει κάθε εκεχειρία, να βομβαρδίζει «τυφλά» με πυραύλους το Ισραήλ, ενώ έχει διακηρυγμένο στόχο την ολική εξαφάνιση του εβραϊκού κράτους και την εφαρμογή των νόμων του Προφήτη σε κάθε σπιθαμή γης στο Ισραήλ. Οσοι παθαίνουν διεθνιστικές ονειρώξεις, κυκλοφορώντας με παλαιστινιακό μαντίλι, ας διαβάσουν την ιστορία, τις θέσεις και τις δράσεις της Χαμάς, την οποία αποκηρύσσουν και οι περισσότερες αραβικές χώρες. Η Χαμάς δεν έκρυψε ποτέ τη σκληρή ισλαμική ατζέντα της και η οπισθοδρόμηση στην καθημερινή ζωή στη Γάζα έχει φέρει, ειδικά τις γυναίκες και τους χριστιανούς, πίσω στον ισλαμικό Μεσαίωνα. Οι φόνοι, τα βασανιστήρια σε βάρος πολιτικών αντιπάλων, η καταπίεση ειδικά των χριστιανών, όπως και η εκπαίδευση χιλιάδων παιδιών και εφήβων για επιθέσεις αυτοκτονίας, είναι μια καθημερινότητα. Κανένα στοιχειωδώς σοβαρό κράτος δεν θα ανεχόταν τέτοια συμπεριφορά σε βάρος της ασφάλειάς του.


Γύρω μας, από την Αφρική ως το Ιράκ και τη Συρία διεξάγεται γενοκτονία των χριστιανών και όποιων άλλων θεωρούν οι ισλαμοφασίστες «άπιστους» ή «αποστάτες»

Η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία είναι η ισλαμική μαφία, το διευθυντήριο και η διοικητική μέριμνα πίσω από τους γενοκτόνους του ISIS, της Αλ Νούσρα και των λοιπών μακελάρηδων. Στηρίζουν τους εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας, που θερίζουν πανάρχαιες κοινότητες χριστιανών, ζωροαστρικών (Γεζιντί), αλαουιτών, σιιτών ή απλά ανθρώπων που έχουν μια πιο φιλελεύθερη άποψη για τη ζωή και δεν δέχονται τον πρωτόγονο ολοκληρωτισμό του Ισλάμ. 

Οι ΗΠΑ και η Δύση τώρα δρέπουν τους δηλητηριώδεις καρπούς που έσπειραν στο Αφγανιστάν, στα τέλη του 1970, και αργότερα στη Βοσνία και στο Κόσοβο. Η αδίστακτη και ανιστόρητη «ελίτ» της εποχής Κλίντον, διαβρωμένη από το σαουδαραβικό χρήμα, έδωσε τον μεγαλύτερο «αέρα», την πλέον αυτοκαταστροφική υποστήριξη σε αυτόν τον συρφετό τρομοκρατών, μετατρέποντας το μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης σε φωλιά ισλαμιστικών φιδιών, από το Σεράγεβο του Ιζετμπέκοβιτς ως το Κόσοβο του Θάτσι. Χιλιάδες νεοπροσήλυτοι Ευρωπαίοι στελεχώνουν τις γραμμές του ISIS μαζί με πλήθος Τούρκων, όπως και τις γραμμές των φονιάδων που υποδύονται τους «αγωνιστές της ελευθερίας» στη μαρτυρική Συρία.  

Οσοι από αυτούς τους αποκεφαλιστές, σταυρωτές, φονιάδες και βιαστές παιδιών και ανυπεράσπιστων γυναικών επιβιώσουν θα επιστρέψουν στην «αμαρτωλή και άπιστη» Δύση εφοδιασμένοι, πέραν της ισλαμικής υστερίας, με την πώρωση του μανιακού φονιά χωρίς αναστολές. 

Η «δόλια Αλβιώνα», που τόσο πολύ αρέσκεται στην ίντριγκα και διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στο ιταμό αγκάλιασμα με τους ισλαμιστές στα Βαλκάνια και στην αποσταθεροποίηση του Ασαντ, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη θα ξαναζήσουν τεράστιους κινδύνους εσωτερικής ασφάλειας.


Η παρακμή και η αδυναμία της Δύσης έλκουν τον επεκτατικό φανατισμό των ισλαμοφασιστών, όπως το αίμα τα αρπακτικά.


Τι να πει κανείς για την εγκληματική σιωπή της ηγεσίας της Αριστεράς απέναντι στη γενοκτονία των χριστιανών στη Μέση Ανατολή; 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ : Η νέα Διεθνής των «τζιχαντιστών» - Γατάκια μπροστά στη νέα γενια ισλαμοκαθαρμάτων η ΑλΚάιντα !!!



«Όσον αφορά στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, θα ήθελα να επισημάνω ότι οι παγκόσμιες δυνάμεις πρέπει να αφήσουν τους ανθρώπους της περιοχής να εκπληρώσουν τα δίκαια οράματά τους. Δεν νομιμοποιούνται να χαρακτηρίζουν τις εξεγέρσεις των λαών ως τρομοκρατία και στη συνέχεια να ρίχνουν βόμβες στα κεφάλια τους ή να γεμίζουν τις φυλακές με αυτούς. Τέτοιες συμπεριφορές δεν θα κάμψουν τη θέληση των λαών»
Το παραπάνω απόσπασμα περιλαμβάνεται στο καθιερωμένο μήνυμα του «αρχιστράτηγου» των Ταλιμπάν, Μουλά Ομάρ, το οποίο απευθύνει κάθε χρόνο με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης του Ραμαζανιού -είναι δε σαφές ότι αναφέρεται στους βομβαρδισμούς των Αμερικανών κατά των «τζιχαντιστών», με στόχο να ανακοπεί η προέλασή τους στο κεντρικό και βόρειοι Ιράκ, καθώς και στην ανατολική Συρία. 

Κι αν ο ηγέτης της οργάνωσης, η οποία συνεχίζει να ελέγχει μεγάλα τμήματα του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, φροντίζει να είναι κάπως... διακριτικός και να κρατά αποστάσεις, ο ομόλογός του της αφρικανικής Μπόκο Χαράμ δεν διστάζει να τα πει έξω από τα δόντια!


Μέσω ενός βίντεο διάρκειας 16 λεπτών που διοχέτευσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Αμπουμπακάρ Σεκάου εκφράζει την ευγνωμοσύνη του και την πλήρη υποστήριξή του στο ικανότατο (όπως αποδεικνύεται στην πράξη) «αφεντικό» του Ισλαμικού Κράτους, Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάτι. «Είθε ο Αλλάχ να σας προστατεύει», λέει, καλώντας τους «αδελφού» του σε όλο το Ισλάμ να ενισχύσουν τον κοινό αγώνα. Ένα αγώνα ο οποίος, αν πιστέψουμε στην αυθεντικότητα της πρόσφατης συνομιλίας Ιταλού δημοσιογράφου με οπλαρχηγό των «τζιχαντιστών» του Ιράκ, «βρίσκεται μόλις στην αρχή του».



Ισλαμικό Κράτος, Ταλιμπάν, Μπόκο Χαράμ και άλλες μικρότερες αλλά εξίσου αποφασισμένες και φανατικές οργανώσεις -τα «παιδιά» της αλ-Κάιντα έρχονται να βάλουν τα γυαλιά στους... πατεράδες τους. Και να αποδείξουν, έτσι, αυτό που πολλοί είχαν σπεύσει να προαναγγείλουν: ότι η εκτέλεση του Οσάμα μπιν Λάντεν από τους Αμερικανούς, το 2011, δεν έβαλε τέλος στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που είχε κηρύξει ο Τζορτζ Μπους. Μάλιστα, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι μπροστά σε όλους αυτούς τους νέους μαχητές του Ισλάμ, οι παλιότερες γενιές μοιάζουν με... αθώες περιστερές.


Ο Αϊμάν αλ-Ζαουάχρι, για παράδειγμα, έχει έρθει επανειλημμένως σε ρήξη με τον αλ-Μπαγκντάτι, ειδικά όταν ο τελευταίος αρνήθηκε να εκχωρήσει την πρωτοκαθεδρία του «ιερού πολέμου» στη Συρία στην αλ-Νούσρα, μια οργάνωση η οποία ανήκε ευθέως στο δίκτυο της αλ-Κάιντα. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι ένας από τους λόγους που διαφώνησε μαζί του και τον κατήγγειλε δημοσίως ήταν οι βίαιες και απάνθρωπες μέθοδοι που χρησιμοποιούσε για να επιβληθεί τόσο στους αλλόθρησκους όσο και στους αντιπάλους του εντός του Σουνιστικού Ισλάμ!


Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε στην πορεία, ο αποκαλούμενος και «γιατρός» είναι ο μεγάλος χαμένος από αυτή την κόντρα.


Γι' αυτόν τον λόγο, άλλωστε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν εκτιμήσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών οι οποίες δημοσιεύτηκαν σχετικά πρόσφατα στην εφημερίδα Washington Post, αρκετές ομάδες ισλαμιστών μαχητών, κυρίως από την Αφρική, σπεύδουν εσχάτως να εγκαταλείψουν την αλ-Κάιντα και να δηλώσουν πίστη στο Ισλαμικό Κράτος και τον ηγέτη του, γοητευμένοι όχι κυρίως από τις μεθόδους του, αλλά από την αποτελεσματικότητα που έχουν.


Εδώ βρίσκεται μία ακόμη ειδοποιός διαφορά των νυν και πρώην «τζιχαντιστών». Διότι ενώ ούτε ο μπιν Λάντεν ούτε ο αλ-Ζαουάχρι είχαν διακηρύξει ανοιχτά ότι η προτεραιότητά τους ήταν η δημιουργία ισλαμικών κρατών ή την ανακήρυξη του νόμου της σαρία σε ολόκληρες ζώνες που θα υπερέβαιναν τα υπάρχοντα εθνικά σύνορα, σήμερα αυτός ο στόχος φαίνεται πως βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη. Μάλιστα, φαίνεται πως εδώ βρίσκεται και μια από τις αιτίες της ρήξης ανάμεσα στους Ταλιμπάν και τα «ρετάλια» της αλ Κάιντα. Για του λόγου το αληθές, ο αλ-Μπαγκντάτι έχει ανακηρύξει χαλιφάτο στη Συρία και το Ιράκ, ο Μουλάς Ομάρ επαναλαμβάνει τον στόχο για ένα εμιράτο στο Αφγανιστάν και περιοχές του γειτονικού Πακιστάν, ενώ και ο Σεκάου δεν κρύβει ότι επιδιώκει την ανατροπή του προέδρου της Νιγηρίας Γκούντλακ Τζόναθαν και την εγκαθίδρυση ενός ισλαμικού κράτους στην πολυπληθέστερη χώρα της Αφρικής.


Πρακτικά, το ακραίο Ισλάμ δείχνει να ενηλικιώνεται και, χωρίς να εγκαταλείπει τα εκδικητικά χτυπήματα κατά των «απίστων» και της Δύσης (με κορυφαία την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους του Μανχάταν, το 2001), βάζει τον πήχυ ακόμη πιο ψηλά. Επιχειρώντας να καλύψει το κενό που αφήνει η απαξίωση του παλιού, διεφθαρμένου και ξεπουλημένου «πολιτικού Ισλάμ» και καβαλώντας τα τεράστια κύματα που προκάλεσε η «Αραβική Άνοιξη», οι σύγχρονοι ηγέτες του «Ιερού Πολέμου» προσπαθούν να συνεγείρουν και να συσπειρώσουν τους (Σουνίτες) ομόθρησκούς τους για τον έλεγχο ολόκληρων χωρών και περιοχών του πλανήτη -μαζί φυσικά με τον φυσικό τους πλούτο, όπως αποδεικνύουν και οι εξελίξεις στο Ιράκ.  

Πρόκειται, με άλλα λόγια, για ένα άλλου είδους «νασερισμό». Και γι' αυτό, η Δύση και οι έμπιστοί της στον μουσουλμανικό κόσμο δεν θα ξεμπερδέψουν με ένα νέο γύρο «πολέμου κατά της τρομοκρατίας».




ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ Εμπρός για το «χαλιφάτο» σε Ιράκ και Συρία

Οι πληροφορίες λένε ότι στις γραμμές τους δεν έχουν παρά 10.000-11.000 μαχητές, εκ των οποίων περίπου το ένα τέταρτο είναι μισθοφόροι. Κι όμως, μέχρι σήμερα, έχουν τρέψει σε φυγή τον εκπαιδευμένο από τους Αμερικανούς στρατό του Ιράκ, έχουν ταπεινώσει τους Κούρδους «πεσμεργκά», έχουν καταλάβει τη Μοσούλη και το στρατηγικής σημασίας φράγμα της, βρίσκονται μόλις 100 χιλιόμετρα από τη Βαγδάτη, ενώ έχουν ανακηρύξει την ίδρυση του χαλιφάτου τους, που περιλαμβάνει εδάφη και από τη γειτονική Συρία.


Για την ώρα δε, οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί δεν δείχνουν να τους πτοούν. Το μυστικό του Ισλαμικού Κράτους δεν βρίσκεται μόνο στη βιαιότητα και την αποφασιστικότητα των μελών του. Βρίσκεται, επίσης, στο όραμα που προσφέρει σε τμήμα του λαού ενός διαλυμένου κράτους, αλλά και στη συμμαχία με τα (επίσης Σουνιτικά) «υπολείμματα» του μηχανισμού και του στρατού του Σαντάμ Χουσεΐν, που θεωρούν ότι τώρα είναι η ευκαιρία για τη μεγάλη ρεβάνς.


ΤΑΛΙΜΠΑΝ Περιμένοντας την αποχώρηση των Αμερικανών



Δεκατρία ολόκληρα χρόνια μετά την εισβολή των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο Αφγανιστάν και την εκδίωξή τους από την κυβέρνηση, παρά την παρουσία δεκάδων χιλιάδων στρατιωτών της ISAF, οι Ταλιμπάν αποδεικνύουν ότι δεν αποτελούν απλώς μια τρομοκρατική οργάνωση, αλλά είναι πολύ ανθεκτικοί και με βαθιές ρίζες στην τοπική κοινωνία -και στο γειτονικό Πακιστάν. Κάθε χρονιά, στη θερινή τους επίθεση, φτάνουν στον... προθάλαμο της Καμπούλ ή χτυπούν ακόμη και στο κέντρο της, ενώ διατηρούν υπό τον έλεγχό τους σημαντικά τμήματα της χώρας. Πρόσφατα, μάλιστα, με την εκτέλεση ενός Αμερικανού στρατηγού μέσα σε στρατιωτική βάση, υπενθύμισαν σε όλους την ισχύ τους. Το πιο σημαντικό είναι ότι, όπως ξεκαθάρισε και ο Μουλάς Ομάρ, οι Ταλιμπάν ποτέ δεν εγκατέλειψαν τον στόχο της εξουσίας και της δημιουργίας ενός εμιράτου και είναι φανερό ότι περιμένουν την αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων για να ξεκινήσουν τη μεγάλη αντεπίθεση.


ΜΠΟΚΟ ΧΑΡΑΜ Στόχος να γίνει η Νιγηρία ισλαμικό κράτος

Η οργάνωση ιδρύθηκε το 2002 και το πλήρες όνομά της είναι «Ανθρωποι που έχουν ταχθεί στη διάδοση της διδαχής του Προφήτη και της Τζιχάντ». Αν και τα μέλη της έχουν προβεί σε σειρά εγκληματικών πράξεων, έγινε γνωστή παγκοσμίως μετά την πρόσφατη απαγωγή διακοσίων και πλέον ανήλικων μαθητριών, η τύχη των οποίων εξακολουθεί να αγνοείται. Ο νυν ηγέτης της, Αμπουμπακάρ Σεκάου, έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο να τις πουλήσει ως σκλάβες, υπενθυμίζοντας ότι με βάση τη σαρία οι γυναίκες δεν έχουν θέση στην εκπαίδευση -ενώ ταυτόχρονα, κανείς πιστός μουσουλμάνος δεν πρέπει να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον δυτικό πολιτισμό. Ο ίδιος διαδέχθηκε το 2009 τον ιδρυτή της Μοχάμεντ Γιουσούφ, ο οποίος δολοφονήθηκε από την αστυνομία κατά την κατάληψη του αρχηγείου της οργάνωσης. Μάλιστα, οι Αρχές περιέφεραν τότε το άψυχο σώμα του και ισχυρίζονταν ότι η Μπόκο Χαράμ είχε τελειώσει οριστικά -κάτι που, όπως αποδείχθηκε, δεν συνέβη.


ΒΑΛΚΑΝΙΑ Βοσνία - Κόσοβο «φυτώρια» μαχητών του Ισλάμ



Η σύλληψη, αυτή την εβδομάδα, σαράντα ατόμων από τις Αρχές του Κοσόβου με την κατηγορία ότι συμμετείχαν στους πολέμους της Συρίας και του Ιράκ στο πλευρό των φανατικών ισλαμιστών, καθώς και το γεγονός ότι στην κατοχή τους βρέθηκε ένα ολόκληρο οπλοστάσιο, ήρθε να υπενθυμίσει ότι ορισμένες χώρες των Βαλκανίων λειτουργούν ακόμη και σήμερα ως φυτώρια μελλοντικών «τζιχαντιστών». Σχεδόν στο σύνολό τους είναι αλβανικής καταγωγής και προέρχονται από τις «μήτρες» του UCK και του όμορου αντάρτικου της ΠΓΔΜ, καθώς και από τους Βόσνιους μαχητές στον εμφύλιο που ακολούθησε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Παρά δε τους νόμους που θεσπίζονται, δεν δείχνουν να πτοούνται. «Οι εκτιμήσεις λένε ότι περίπου τριακόσιοι τζιχαντιστές από τη Βοσνία συμμετέχουν στους πολέμους με θρησκευτικά κίνητρα. Οι περισσότεροι στη Συρία και λιγότεροι στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Αυτοί, όταν επιστρέψουν, θα μεταφέρουν στη Βοσνία τον πόλεμο της Συρίας», είπε ένας ειδικός στο θέμα μιλώντας σε εφημερίδα της Μπάνια Λούκα, όπως μετέδωσε το ΑΠΕ.

Υπάρχει αντίπαλο δέος;