"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Συντηρητικός; Γιατί όχι;



«Η ​​​​μαύρη βίβλος του κομμουνισμού», συλλογικό έργο Γάλλων ιστορικών με αριστερές καταβολές, είχε κυκλοφορήσει στα ελληνικά το 2001. Το Τείχος του Βερολίνου είχε γκρεμιστεί ήδη πριν από μια δεκαετία, η ευρωπαϊκή αριστερά προσπαθούσε να αποκολληθεί από το κομμουνιστικό της παρελθόν, πλην όμως στην Ελλάδα η ιδέα διατηρούσε ακόμη την αίγλη της.  


Το έργο πούλησε σχετικά, αλλά δέχθηκε και πάρα πολλές επιθέσεις. Η ιδέα του στηριζόταν σε κάτι τόσο απλό όσο το αυγό του Κολόμβου.


Η κομμουνιστική «αθωότητα» είχε στηριχτεί σε όλη τη διάρκεια του εικοστού αιώνα στην αποσπασματικότητα των αφηγήσεων στις οποίες πρωταγωνιστούσε. Κανείς δεν είχε συνδέσει τον λιμό της Ουκρανίας και τους νεκρούς του με τα εκατομμύρια που πέθαναν από πείνα στη μαοϊκή Κίνα όταν ο Μεγάλος Τιμονιέρης αποφάσισε να κάνει το «μεγάλο άλμα προς τα μπρος». Οι συγγραφείς του έργου το τόλμησαν, ενοποίησαν όλα αυτά τα γεγονότα, που αν τα αντιμετώπιζες αποσπασματικά μπορούσες να τα θεωρήσεις και ατυχήματα ή δυστυχήματα. Τα αποτελέσματα υπήρξαν θεαματικά.


Το άθροισμα των θυμάτων της ιστορικής σταδιοδρομίας του κομμουνισμού τον 20ό αιώνα ξεπερνούσε το άθροισμα των θυμάτων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μόνο στην Κίνα ο λιμός του «μεγάλου άλματος» οδήγησε, κατά τους συγγραφείς του έργου, πάνω από 30 εκατ. ανθρώπους στον θάνατο – 23 αναγνωρισμένα επισήμως από το Κ.Κ. της Κίνας. Θυμάμαι ότι όταν το διάβασα με είχε εντυπωσιάσει ένα σημείωμα του Στάλιν ο οποίος είχε διαγράψει τον αριθμό όσων έπρεπε να εκκαθαρισθούν για να τον στρογγυλέψει σε 5.500.  


Οταν, μερικά χρόνια αργότερα, είχε προσκληθεί να μιλήσει στο Αριστοτέλειο ο εκ των συγγραφέων του έργου Στεφάν Κουρτουά, ο λόγος του είχε απαγορευθεί από Κνίτες, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το άσυλο που προστατεύει την ελευθερία διακίνησης ιδεών ή τους τραμπουκισμούς.


Ας μην ξεχνάμε ότι στη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του αιώνα, οι Ελληνες ευρωβουλευτές όλων των παρατάξεων καταψήφισαν την πρόταση να θεωρηθεί ότι ο κομμουνισμός διέπραξε εγκλήματα όπως ο ναζισμός. Και ο χρόνος έχει σημασία, και το «όλων των παρατάξεων» επίσης.  


Ποια καλύτερη απόδειξη της ενοχικής στάσης των νικητών του Εμφυλίου απέναντι στους ηττημένους και η εκχώρηση της πνευματικής ηγεμονίας σ’ αυτούς; 


Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης ακόμη και ο δεξιός πάλευε να αποδείξει πως κατά βάθος είναι κι αυτός αριστερός με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα.


Εκτοτε τα πνεύματα έχουν αλλάξει. Κι αν δεν έχουν αλλάξει, τα σημάδια δείχνουν πως αλλάζουν.  


Πέρυσι τέτοια εποχή δύο πανεπιστημιακοί ερευνητές, ο Νίκος Μαραντζίδης και ο Στάθης Καλύβας, έγραψαν ένα έργο που τιτλοφορείται «Εμφύλια πάθη». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Εκεί θέτουν 20 ερωτήματα, από τα πιο συνήθη για τον εμφύλιο πόλεμο, στα οποία απαντούν παραθέτοντας αποδεικτικά στοιχεία. Την πρόσφατη έκδοση τη συμπλήρωσαν με μερικά ακόμη ερωτήματα.


Η επίσημη αφήγηση της Αριστεράς, η οποία κυριαρχούσε στα χρόνια της μεταπολίτευσης, στηριζόταν ακριβώς στην αποσπασματικότητα των γεγονότων. «Αλλο το 1943 και άλλο το 1944».  


Γιατί οι χωροφύλακες χτύπησαν το συλλαλητήριο τον Δεκέμβριο του ’44; 


 Ελα ντε! Οι συγγραφείς αποδεικνύουν πως το ΚΚΕ προετοιμαζόταν για κατάληψη της εξουσίας ήδη από το 1943, και όσα έγιναν το 1944, ακόμη και το 1946 συνδέονται μεταξύ τους.  


Η μεγάλη εμπορική επιτυχία του έργου αποδεικνύει ότι κάτι όντως έχει αρχίσει να αλλάζει από την εποχή που εκδόθηκε «Η μαύρη βίβλος του κομμουνισμού». Είναι η διαφορά της ιστορικής πείρας από την ιστορική αφήγηση. Η ιστορική αφήγηση είναι κατ’ ανάγκην αποσπασματική. Η ιστορική πείρα είναι το έρμα, λογικό και αισθηματικό, που αφήνει ακόμη κι όταν έχει κλείσει ως αφήγηση.


Η ηγεμονία της κομμουνιστικής αριστεράς στον πνευματικό χώρο υποχωρεί ατάκτως.  

Αυτό οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Το νέο πρόσωπο της Δεξιάς

Διαφορετικές συνθήκες και σύγχρονες προκλήσεις επιβάλλουν στην παραδοσιοκρατική παράταξη τη μεταλλαγή της σε  κάτι τόσο πειστικό όσο  ο εικονιζόμενος




Ε να από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ημεδαπής Δεξιάς είναι ότι επί δεκαετίες επέλεξε τον ρόλο του εξωφυλαρούχα της Αριστεράς.  


Ανέλαβε εθελοντικά τον ρόλο του ουραγού, αρωγού, παραγιού και εν πολλοίς... μπάτλερ της παράταξης που έχασε την ένοπλη αναμέτρηση τον Αύγουστο του 1949. 


Εχασαν το ματς στο γήπεδο με 15-0 και το πήραν στα χαρτιά - κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η αμεριμνησία και η ελαφρότητα με την οποία αντιμετώπισαν οι επιφανείς δεξιοί το ζήτημα της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς είναι απερίγραπτες.

 
Κλασικό παράδειγμα, η εξωφρενική φράση που περνάει από τα χείλη των κομματικών αρχηγών της Δεξιάς πιο συχνά απ' ό,τι περνούν τα λεωφορεία που συνδέουν Δροσιά - Κηφισιά: «Σέβομαι και τιμώ τους αγώνες της Αριστεράς». Κάθε φορά που εκφέρεται τούτη η μπαλαφάρα από επικεφαλής δεξιοφανούς συνάξεως αυταναφλέγεται (με τη βοήθεια μολότοφ μερικών «αγωνιστών») κι ένα τρόλεϊ στην Πατησίων, ενώ ακόμα ένας λεβεντοντερβίσης θαυμαστής του Λαβρέντι Μπέρια κάνει απευθείας σύνδεση με το δημόσιο χρήμα.
 
Οι καιροί πέρασαν, οι δεκαετίες του αριστερού πάρτι πύκνωσαν τις εγγραφές στο ελληνικό φεσολόγιο και τα πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ και τα υπουργεία γέμισαν με λατρευτές του φαντάσματος του μαρξισμού, που πλανιέται σαν αιθαλομίχλη πάνω από την Ελλάδα.

 
Τώρα που οι πόροι στο οικοσύστημά μας έχουν μειωθεί, επιτέλους αρχίζουν και μειώνονται και τα προσχήματα αλλά και η ηθική «νομιμοποίηση» της Αριστεράς (η οποία νομιμοποιήθηκε τόσο πολύ από τον ίδιο τον εαυτό της, ώστε τσίμπησαν και οι άλλοι, σαν κοκοβιοί).

 
Με την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, το Brexit, τις ευρωπαϊκές δυνάμεις που ουδεμία σχέση έχουν με την Αριστερά και το πρόβλημα του ισλαμισμού διαμορφώνεται πλέον η ανάγκη να υπάρξει...

ΣΥΡΙΖΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Τα κυβερνητικά εγκλήματα τιμωρούνται. Δεν συμψηφίζονται!



Έχει πλέον καταντήσει αποκρουστική και πληκτική μανιέρα, ο φυγόδικος τρόπος απόκρουσης τεκμηριωμένων κατηγοριών της μείζονος Αντιπολίτευσης, κατά της κυβέρνησης (των ανήθικων μειονεκτημάτων της ψευδοαριστεράς), για κατά συρροήν κυβερνητικές παραβάσεις διάτάξεων του ποινικού κώδικα και μάλιστα σε βαθμό κακουργήματος.


Σε κάθε ερώτηση για σοβαρές πράξεις και παραλείψεις της κυβέρνησης ο πειθήνιος λόχος της αριστερής πτέρυγας των χειροκροτητών, προκειμένου να βγάλει λάδι τα παράνομα πεπραγμένα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και να διατηρήσει τους αντιπαραγωγικούς μισθούς του επιστρατεύει λάβρους «ρήτορες» και των δύο φύλων, όχι για να αντικρούσουν με επιχειρήματα τις κατηγορίες της αντιπολίτευσης, αλλά ελλείψει επιχειρημάτων, να επαναλαμβάνουν τα τροπάρια:


· «Κι εσείς τα ίδια κάνατε επί 40 χρόνια». Ανεξάρτητα, από την χονδροειδή αυτή ανακρίβεια, που αποτελεί και ύβρη πρώτου μεγέθους, ο ισχυρισμός αυτός εξισούται με ρητή κυβερνητική ομολογία, ότι η σημερινή κυβέρνηση μιμείται μετά ζήλου, τις κατηγορούμενες υπαρκτές ή όχι παρανομίες των αντίπαλων προκατόχων της.


· Δεύτερο «επιχείρημα»: «Εσείς κάνατε χειρότερα», (Σημ.συντ.: υπαρκτές ή ανύπαρκτες παρανομίες).Εδώ πλέον μιλάμε για... καλλιστεία παρανομιών, στα οποία διαπρέπουν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.


Με αυτή τη «ρητορική» επωδό, μ’ αυτό το παιδαριώδες «ρεφρέν», που θυμίζει τις αλληλοκατηγορίες μαθητών του νηπιαγωγείου, ενώπιον των αυστηρών νηπιαγωγών, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ βαυκαλίζονται με την αυταπάτη ότι καταργούν τη Δικαιοσύνη, η οποία, ή αυτεπαγγέλτως, ή μετά από εγκλήσεις, οδηγεί στο εδώλιο του Ειδικού Δικαστηρίου, τους παρανομούντες υπουργούς.


Η μοναδική ίσως εξαίρεση, σ’ αυτή τη φυγόδικη συμπεριφορά, είναι η παροιμιώδης πλέον φράση της συμπαθέστατης αναπληρώτριας υπουργού Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεανώς Φωτίου προς τους συναδέλφους Δημήτρη Καμπουράκη και Γιώργο Οικονομέα στο Mega (17.02.2016): «Τα λέγαμε πριν τις εκλογές: απατεώνες είμαστε»;  


Οι δύο αυτές λέξεις, αν βγάλουμε το ερωτηματικό σημείο στίξεως, είναι και η ομολογία μιας πραγματικότητας...


Και κλείνω αυτό το ευθυμογραφικό ιντερμέντζο, με μια ακόμη παροιμιώδη φράση της Σαπφώς Νοταρά με την ξεκαρδιστική στεντόρια φωνή της, που «δένει» με την προλαλήσασα κυρία Θεανώ: «Εδώ μέσα, γίνονται Σόδομα και Γόμορα. Μπουρλότο»!


Ας ξαναγυρίσουμε όμως στον όχι και τόσο γοητευτικό στίβο των πολιτικών αντιπαραθέσεων. Η άχαρη και διόλου πειστική εξίσωση, παρόντων με τα παρελθόντα αδικήματα, ή με άλλα λόγια, ο συμψηφισμός των αδικημάτων κάθε κυβέρνησης, με τα αδικήματα των προκατόχων της, αντιπάλων, μέσα από τους καβγάδες, στις συνεδριάσεις του κοινοβουλευτικού ελέγχου, όλη αυτή η δειλή φυγοδικία, φυσικά και δεν καταργεί το ρόλο της Δικαιοσύνης!


Επομένως, αυτά τα αντικοινοβουλευτικά: «Εσείς κάνατε τα ίδια και χειρότερα» ή «Δεν δύνασθε δια να ομιλείτε» (για να θυμηθούμε και τον συμπαθή και τραγικό Μένιο Κουτσόγιωργα), όλες λοιπόν αυτές οι προφάσεις εν αμαρτίαις, δεν αναιρούν ... το ρόλο της Δικαιοσύνης.


Εάν, εδώ και πολλά χρόνια, μέσα από τις συνταγματικές αναθεωρήσεις είχε καταργηθεί το αίσχος του νόμου περί ευθύνης υπουργών, με το σαλταδόρικο τέχνασμα της πρόωρης παραγραφής των υπουργικών κακουργημάτων, τότε...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Σύντροφε ΑλέΚΣη το χάσαμε και το «κάστρο» της γραβάτας



Οταν ο Αλέξης Τσίπρας είχε πάει σε εκείνη την συνάντηση που του είχε κανονίσει η Γιάννα Αγγελοπούλου με τον Μπιλ Κλίντον και ξερόβηχε αμήχανα μπροστά στον πρώην πρόεδρο και δεκάδες επενδυτές που περίμεναν να ακούσουν κάτι για το θαύμα που είχε κατα νου για την χώρα μας, είχε επιλέξει να διατηρήσει το γνωστό «dress code της Τεχεράνης».  


Επέμεινε, όπως επιμένει ακόμη, να μην φορέσει γραβάτα. Και αν δεν ξερόβηχε και καταλάβαινε έστω κάτι από αυτά που τον ρωτούσε ο καλοπροαίρετος Κλίντον, δεν θα ήταν και τόσο τραγικό.


Ομως είναι αυτές οι λεπτομέρειες που κάνουν μία αποτυχία φιάσκο και μία απλή προσάραξη ναυάγιο… Παρά ταύτα, η ελληνική αποστολή στις εκδηλώσεις για την ανάληψη της εξουσίας από τον Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να κάνει τώρα την υπέρβαση.


Ο Πάνος Καμμένος (ούτως ή άλλως χωρίς σύμπλεγμα με τις γραβάτες…), αφότου φωτογραφήθηκε στο πρωθυπουργικό αεροσκάφος εν πτήσει προς την Ουάσιγκτον και με «Τα Νέα» ως λάφυρο, προφανώς έπεισε τον φίλο του Νίκο: «χωρίς γραβάτα, ξέρεις στο πάρτι για τους Ελληνοαμερικανούς του Τραμπ, δεν μπαίνεις. Κάνε την καρδιά σου πέτρα» Θα μπορούσε να είναι μία συζήτηση μεταξύ τους.


Και ο Παππάς έκανε το μεγάλο βήμα. Εβαλε την κόκκινη γραβάτα του, μπήκε στο πάρτι και φωτογραφήθηκε περιχαρής με τον Π. Καμμένο και τον Γ. Πατούλη – με τις κόκκινες γραβάτες τους και αυτοί…  


Αν κάτι δείχνει η συμβολική (όσο και forcée) κίνηση, είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση ενώ δεν έχει την παραμικρή ιδέα για τις διαθέσεις του κ. Τραμπ, κάνει ό,τι μπορεί να αποκτήσει προσβάσεις σε αυτήν.
 

Η ομιλία του νέου Προέδρου βέβαια, καμία αισιοδοξία δεν δικαιολογεί προς το παρόν, καθώς το δόγμα του απομονωτισμού και των «πρωτείων της Αμερικής» σε όλα, λίγο «δείχνει» προς την κατεύθυνση εποικοδομητικών παρεμβάσεων.  Παρά ταύτα, ο κ. Παππάς είναι άλλος ένας από το στενό επιτελείο του κ. Τσίπρα που έκανε το μεγάλο βήμα και εγκατέλειψε την «αισθητική της Τεχεράνης».


Ο Πρωθυπουργός μένει σιγά σιγά απελπιστικά μόνος. Ισως πλησιάζει η εποχή που...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Τα παιδιά ενός «ανώτερου λαού»



Είπε κάτι μεταμοντέρνο στη Βουλή προχθές ο πρωθυπουργός, το οποίο πέρασε απαρατήρητο: «Αλήθεια, κ. Μητσοτάκη, γιατί κάθε φορά που ανεβαίνετε σε αυτό το βήμα αναφέρεστε στον κ. Καρανίκα; Τι έχετε μαζί του; Εμένα οι συνεργάτες μου είναι άνθρωποι του λαού. Μπορεί να μην έχουν βγάλει το Χάρβαρντ, δεν είναι όμως ούτε Παπασταύρου, ούτε Χριστοφοράκος, ούτε αυτοφωράκηδες, ούτε μου έκαναν ποτέ δώρα τέτοιου είδους. Είναι βαθιά η ταξική αντιπαλότητα που βγάζετε μέσα από τις πολιτικές σας αναφορές».
 
Αρτζι, μπούρτζι και λουλάς. Τι δουλειά έχει ο κ. Χριστοφοράκος –ο οποίος ούτε το Χάρβαρντ έχει βγάλει, ούτε σύμβουλος πρωθυπουργού υπήρξε– με την ανάγκη μιας χώρας να υπάρχουν εγγράμματοι σύμβουλοι γύρω από τον πρωθυπουργό;  


Ο κ. Καρανίκας δεν έγινε σύμβολο του πελατειασμού επειδή προσελήφθη ως γκαρσόνι στο Μαξίμου. Eγινε σύμβουλος Στρατηγικού Σχεδιασμού, διάολε· αν κατανοεί κανείς το βάρος της θέσης. Και μακάρι να ήταν Παπασταύρου, ακόμη κι αν επαληθευτεί όλη η λάσπη που ο ΣΥΡΙΖΑ πετά στο πρόσωπο του πρώην συμβούλου του κ. Σαμαρά. Σε μια χώρα που βρίσκεται σε τέτοια κρίση πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις στον στρατηγικό σχεδιασμό της κυβέρνησης. Oχι απόφοιτοι των ΤΕΙ τουριστικών επαγγελμάτων. Eλεος πια με την μετα-αλήθεια του ΣΥΡΙΖΑ!
 
Και ναι! Ο κ. Καρανίκας είναι παιδί του λαού. Aλλα παιδιά του λαού που να έχουν σπουδάσει δυο πράγματα, να έχουν πάρει ένα πτυχίο της προκοπής (κι ας μην είναι από το Χάρβαρντ), που να καταλαβαίνουν τη διεθνή συγκυρία, να βοηθήσουν τη χώρα να βγει από την κρίση, δεν έχει ο ΣΥΡΙΖΑ;  


Oλα τα παιδιά του λαού που στρατεύτηκαν στο «κόμμα της ελπίδας» είναι πρώην μπάρμαν; 


Ή υπάρχουν τα παιδιά ενός «ανώτερου λαού», που ανεξαρτήτως προσόντων γίνονται σύμβουλοι Στρατηγικού Σχεδιασμού (το ξαναλέμε για να τονίσουμε το βάρος της θέσης) και τα παιδιά του «άλλου λαού», που έλιωσαν να διαβάζουν, πήραν καλά πτυχία (κι αυτό δεν είναι ψόγος, όπως το υπονοεί ο πρωθυπουργός), έκαναν κάτι στη ζωή τους και παραμένουν στο περιθώριο;  


Και δεν ζήτησε κάποιος κομματικές υπερβάσεις από τον κ. Τσίπρα. Φυσιολογικά και μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ θα υπάρχουν νέοι με σπουδές και προσόντα που θα μπορούσαν επαξίως να αναλάβουν αυτή τη θέση.
 
Αλλά...

ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΟΠΛΗΚΤΟ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Καίει σανό το τζετ για την Ουάσιγκτον;



Tο altsantiri.gr του Λάκη Λαζόπουλου διαθέτει πάντα αξιόπιστο κυβερνητικό ρεπορτάζ. Διαβάζουμε, λοιπόν, την Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου: «Με τον Ράινς Πρίμπους πέρασε τις περισσότερες ώρες του σήμερα στην Ουάσιγκτον ο Πάνος Καμμένος». 


Ο Πρίμπους είναι ο, ελληνικής καταγωγής, προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, κοινώς το δεξί χέρι του Τραμπ.


Το να περάσει ο Πρίμπους τις περισσότερες ώρες της ημέρας του με τον Πάνο τον Καμμένο θα ήταν φυσιολογικό για Δεκαπενταύγουστο στη Νίσυρο. Το να περάσει τη μέρα της ορκωμοσίας του Τραμπ με τον Πάνο Καμμένο ακούγεται ελαφρώς υπερβολικό. Ισως και επικίνδυνο. Τι θα συνέβαινε αν τους έπαιρνε η ώρα και λησμονούσε να πάει στην τελετή;  


Βέβαια ίσως ο Πάνος Καμμένος να περνούσε τις ώρες του με τον Πρίμπους και, απλώς, ο ομογενής παράγοντας να μην το πρόσεξε. Μπορεί να συμβεί και αυτό υπό συνθήκες.

Ομως ναι, οι δυο τους συναντήθηκαν. Στην εκδήλωση της ομογένειας για τα εκλεκτά της στελέχη που βρίσκονται δίπλα στον Τραμπ. Ο Πάνος Καμμένος ήταν εκεί. Μαζί με τον Νίκο Παππά. Και ο Νίκος Παππάς φορούσε γραβάτα, κάτι που δεν αξιώνεται να κάνει εδώ. Και αλήθεια, αν τη φόρεσε για να τιμήσει τους ομογενείς, γιατί δεν διατηρεί την ίδια πρόθεση και έναντι των ιθαγενών; Λεπτομέρειες.


Ο Πάνος Καμμένος, ο Νίκος Παππάς και ποιος ξέρει πόσοι άλλοι της συντροφιάς τους (ας πούμε ο εκδότης του Χωνιού, που ήταν;) πήραν το πρωθυπουργικό τζετ και πήγαν στην Ουάσιγκτον.  


Μισό λεπτό, γιατί πήγαν με το πρωθυπουργικό τζετ; 


Μήπως επειδή, όπως μάθαμε λόγω Κούβας, είναι το ιπτάμενο παπάκι που δεν καίει απολύτως τίποτα; 


Οχι βέβαια. Ο λόγος που πήγαν με το τζετ στις ΗΠΑ είναι ένας από τους πολλούς για τους οποίους πολιτεύονται, πέρα, βέβαια, από την αδιαμφισβήτητη φιλοπατρία τους. Αλλωστε έτσι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τον Πάνο Καμμένο σε στάση που εσείς ποτέ στη ζωή σας δεν θα καταφέρετε να πάρετε: απλωμένος σε δύο πολυθρόνες του τζετ, να επιδεικνύει «Τα Νέα» ως λάφυρο, ταξιδεύοντας αεράτος με τα λεφτά του φορολογούμενου.  


Υποθέτω δε, πώς ούτε που τους πέρασε από το μυαλό να ταξιδέψουν, έστω και πρώτη θέση, με το αεροπλάνο της γραμμής, μήπως μας έβγαινε και μας πιο φθηνά. Οχι. Τι να την κάνεις, άλλωστε, την εξουσία αν δεν τη γεύεσαι; Θα άξιζε δε να δει κανείς και το catering αυτής της χαρούμενης υπερατλαντικής πτήσης…


Γιατί πήγαν στην Ουάσιγκτον;  


Η πρώτη διαρροή έλεγε ότι πηγαίνουν για την ορκωμοσία του Τραμπ. Επειδή, όμως, δεν είναι ούτε Πατούλης, ούτε Βαλάντης, διευκρινίστηκε, διακριτικά πάντα, ότι πηγαίνουν για να παραστούν σε εκδήλωση της ομογένειας. Εδώ, όμως, παρεμβαίνει και ένας από τους πιο σοβαρούς παράγοντες της ομογένειας. Ο Αντώνης Διαματάρης, εκδότης του Εθνικού Κήρυκα, της ιστορικής και εμβληματικής εφημερίδας της αμερικανικής ομογένειας. Εγραψε, λοιπόν, ο Διαματάρης στο φύλλο της Πέμπτης, αναφερόμενος στην εκδήλωση της ομογένειας.
«…Οταν, όπως είναι φυσικό, οι διπλωματικές Αρχές της Ελλάδας στην Αμερική πληροφορήθηκαν για τη δεξίωση αυτή ζήτησαν -και πώς θα γινόταν- και εξασφάλισαν θέσεις στη δεξίωση και για δυο υψηλόβαθμα μέλη της ελληνικής κυβέρνησης: τους κ. Νίκο Παππά, δεξί χέρι του Πρωθυπουργού και του υπουργού Αμυνας Πάνου Καμμένου. Θα μου πείτε, γιατί όχι; Θα συμφωνούσα, υπό τον όρο ότι δεν θα επιχειρούσαν την παραπληροφόρηση του ελληνικού λαού, ότι δήθεν… θα έχουν συσκέψεις με στελέχη του Λευκού Οίκου και θα θέσουν επί τάπητος θέματα όπως το ΔΝΤ και το Κυπριακό – όπως τα «παπαγαλάκια» τους μεταδίδουν στην Ελλάδα. Τέτοια συμπεριφορά είναι ανάξια της Ελλάδας. Οτι θα βγάλουν κάποια φωτογραφία με τον κ. Πρίμπους και τον κ. Τζιτζίκο στη δεξίωση -τι το πιο εύκολο- θα βγάλουν. Ολοι θα βγάλουν μια φωτογραφία μαζί τους στο σύντομο χρονικό διάστημα που θα παραμείνουν εκεί. Ας μην εκθέτουν όμως την Ελλάδα -δηλαδή όλους μας- κι ας μην κοροϊδεύουν τον ελληνικό λαό, με αυτά τα καμώματα κορυφαίοι υπουργοί της… δήθεν αριστερής κυβέρνησης».


Με τη δημοσίευση του σχολίου, ο κ. Διαματάρης αποκάλυψε ότι δέχθηκε τηλεφώνημα από τον Πάνο Καμμένο.  

Ο υπουργός του είπε ότι δημιουργεί αρνητικό κλίμα πριν από την επίσκεψη του και μάλιστα τον απείλησε, φαντάζεστε με τι. «Προφανώς ο κ. Καμμένος δεν γνωρίζει ούτε εμάς, ούτε και την αμερικανική νομοθεσία, σύμφωνα με την οποία, «η αλήθεια αποτελεί την απόλυτη άμυνα» σε κάθε περίπτωση και περισσότερο όσον αφορά τα δημόσια πρόσωπα». Οντως, θα είχε τρομερό ενδιαφέρον αν ο Πάνος Καμμένος κατέφευγε και στην αμερικανική Δικαιοσύνη…


Ο Διαματάρης σχολιάζει και κάτι ακόμα. Τη βράβευση του Ρενς Πρίμπους από τον υπουργό Εθνικής Αμυνας. «Κατ’ αρχήν δεν κατάλαβα γιατί βράβευσε τον κ. Πρίμπους. Μήπως έχει προλάβει να προσφέρει καμιά υπηρεσία στις Ενοπλες Δυνάμεις της Ελλάδας; Δεύτερον, θα σκεπτόταν κανείς ότι υπάρχει ο τόπος και ο χρόνος για την απονομή βραβείων. Ο τρόπος που το έκανε δείχνει «επαρχιωτισμό» ανεπίτρεπτο για υπουργό Αμυνας. Μα, επιτέλους, έχασε ο Ελληνας την αξιοπρέπειά του;»


Είναι καλές και χρήσιμες οι δημόσιες σχέσεις. Μόνο που δεν χρειάζεται να μας κοστίζουν όσο οι μετακινήσεις ενός τζετ, ούτε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Μπορούσαν να πάνε σεμνά και να κάνουν τη δουλειά αθόρυβα. Αλλά είναι τώρα να ταλαιπωρούνται σε υπερατλαντικά με το αεροπλάνο της γραμμής;  


Τη συνέχεια τη ξέρουμε όλοι. Κάποια στιγμή ο Πάνος ο Καμμένος και ο Νίκος ο Παππάς θα πουν ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ: H Ανάπτυξη ΔΕΝ είναι θέμα αριστερής τύχης - Μια ενδιαφέρουσα ομιλία του Θάνου Τζήμερου


ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΒΙΕΤΙΑ :Οι δημοσιογράφοι Παπανδρόπουλος - Παπαδόπουλος συζητούν για ΕΛΙΤ - ΛΑΙΚΙΣΜΟ - ΑΝΑΠΤΥΞΗ


ΟΙ "ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ" ΤΩΝ ΣΚΟΠΙΩΝ: Είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ανήκουν στην Αρχιεπισκοπή της Αχρίδας και στο Πατριαρχείο Σερβίας. Δεν τους αναγνωρίζει ούτε η "Μακεδονική Εκκλησία" ούτε η Κυβέρνηση. Δεν τους επιτρέπει να κάνουν λειτουργίες, να έχουν Εκκλησίες και νομική μορφή. Τους κυνηγάνε με διώξεις, φυλακίσεις. Αναγκάζονται να κάνουν μυστικές λειτουργίες και κρυφά παρεκκλήσια μέσα σε φτωχά διαμερίσματα. (Ενα οδοιπορικό του δημοσιογράφου Χρήστου Νικολαϊδη)


ΔΕΙΤΕ το σχετικό ΑΡΘΡΟ του ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ ΕΔΩ

"Υπαρκτού Ελληνισμού ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"



"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"




"Επίγεια ΑΝΕΛέητη κωμωδία"



Σαν σήμερα (22/1/ΧΧΧΧ)

1830: H Ελλάδα αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος βάσει του Πρωτόκολλου του Λονδίνου.

1842: Επίσημη έναρξη εργασιών για την Εθνική Τράπεζα με πρώτο διοικητή τον Γεώργιο Σταύρου.

1889: Ιδρύεται η δισκογραφική εταιρεία Columbia στη Νέα Υόρκη .


1987: Ο αμερικανός πολιτικός Μπαντ Ντουάιερ αυτοκτονεί μπροστά στις κάμερες


1788: Γεννιέται ο Λόρδος Βύρων,

1942: Γεννιέται ο Μίμης Δομάζος, ο στρατηγός του ελληνικού ποδοσφαίρου.


1977: Πεθαίνει ο συγγραφέας Μενέλαος Λουντέμης

1994: Πεθαίνει ο Τέλι Σαββάλας

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Στο μυαλό των ψOφοφόρων



Πάρα πολλοί άνθρωποι ψηφίζουν αρνητικά. Κι εγώ έχω ψηφίσει Συνασπισμό κάποτε, απέναντι στο μολώχ του επάρατου δικομματισμού της μεταπολίτευσης. Είναι φυσιολογικό, δεν είναι ασύνηθες. Αλλά πλέον έχει εμφανιστεί μια νέα μορφή αρνητικής πολιτικής τοποθέτησης από ένα αχανές, γιγάντιο μπλοκ ψηφοφόρων, σε όλο το δημοκρατικό δυτικό κόσμο, που τροφοδοτείται από το λαϊκισμό και έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. : Οι ψοφοφόροι.


Οι ψοφοφόροι είναι αυτοί που ψηφίζουν κάποιον επειδή “εύχονται ψόφο” στον αντίπαλό του.  


Δεν έχει σημασία το αν αυτός ο κάποιος είναι ικανός να μειώσει ή να αναστρέψει τη ζημιά που αναντίρρητα έχει προκαλέσει ο αντίπαλος.  


Δεν έχει καν σημασία το αν είναι χυδαίος, ανήθικος, ανίκανος ή βλαξ. 


Σημασία έχει το ότι δεν είναι αυτός που οι ψοφοφόροι έχουν επιλέξει (σχεδόν πάντα δικαιολογημένα) ως εχθρό. Απέναντί του θα ψήφιζαν οποιονδήποτε, ακόμα και τον Χίτλερ που λέει ο λόγος. Ή, στην περίπτωση του 7% των Ελλήνων (και ενός αναπάντεχα μεγάλου ποσοστού Αμερικάνων, Αυστριακών και άλλων), ακόμα και τον Χίτλερ κυριολεκτικά.


Οι ψοφοφόροι κάνουν τα εξής τρία πράγματα:


1. Περιγράφουν τα προβλήματα της κοινωνίας τους γλαφυρά, σχεδόν πάντα βασιζόμενοι σε απολύτως πραγματικά στοιχεία. Είναι αληθινά προβλήματα, σοβαρά και μεγάλα.


2. Επιρρίπτουν τις ευθύνες γι’ αυτά τα προβλήματα κατά σειρά σε μεμονωμένα πρόσωπα, στο πολιτικό σύστημα εν γένει και στους θεσμούς τους πολιτεύματος γενικότερα. Για τα (σοβαρά και αληθινά, επαναλαμβάνω) προβλήματα σχεδόν όλοι φταίνε. Όλοι οι άλλοι.


3. Στη συνέχεια, ψηφίζουν υποψήφιους οι οποίοι είναι κραυγαλέα και αδιανόητα χειρότεροι κι από το σάπιο πολιτικό σύστημα που καταγγέλουν. Φαίνονται χειρότεροι από πριν, τα ψέματά τους είναι εξώφθαλμα, ο λαϊκισμός τους πηχτός, η άγνοια βγάζει μάτι. Αποδεικνύονται χειρότεροι και στην πράξη, ξανά και ξανά, από γκάφα σε γκάφα, από διαπραγμάτευση σε ήττα, από κωλοτούμπα σε κωλοτούμπα, από λαμογιά σε θεσμική εκτροπή. Δεν έχει καμία σημασία. Οι ψοφοφόροι αδιαφορούν και στηρίζουν.


Από τα τρία βήματα του ψοφοφόρου το πρώτο είναι σοβαρό, το δεύτερο επικίνδυνο, και το τρίτο εντελώς παράδοξο.


Γιατί έχουν δίκιο. Έχουν δίκιο! Τόσο συχνά, αναπάντεχα συχνά, έχουν δίκιο.  


Υπάρχει κανένας που αμφιβάλλει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται περισσότερη διαφάνεια; 


Διαφωνεί κανείς στο ότι η κατάσταση με τα δάνεια των αμερικανών φοιτητών είναι μια τραγωδία; 


Ή ότι οι δαπανηροί αμερικάνικοι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή είναι κατά κανόνα καταστροφικοί και ανώφελοι; 


 Οι ψοφόροι υπογραμμίζουν προβλήματα τα οποία αναγνωρίζουμε όλοι, τα ζούμε όλοι, τα βλέπουμε. Υπάρχουν. Βεβαίως, όσο καταβυθίζεται κανείς στον ανορθόγραφο, ρατσιστικό κόσμο των πιο ψεκασμένων υπογκρουπούσκουλων των ψοφοφόρων, εμφανίζονται οι κοτσάνες και οι συνωμοσίες. Αλλά σε πολλά, πάρα πολλά έχουν δίκιο. Η οικονομία έχει πρόβλημα. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν πρόβλημα. Οι οικονομικές ανισότητες στον κόσμο μας είναι ένα τιτάνιο πρόβλημα. Βεβαίως, το να μπορεί κανείς να διαγνώσει ένα πρόβλημα δεν σημαίνει ότι μπορεί να σκεφτεί και -ακόμα περισσότερο- να σχεδιάσει και να υλοποιήσει τη λύση. Κι επίσης, το “σχεδόν” στο “σχεδόν πάντα δίκιο” είναι ενίοτε κρίσιμο. Κι οι Κινέζοι λένε ότι ο Μάο είχε 70% δίκιο και 30% άδικο. Ξέρουμε πόσες δεκάδες εκατομμύρια νεκροί σημαίνει το “30% άδικο”.


Το δεύτερο πράγμα που κάνουν οι ψοφοφόροι είναι να καταλογίσουν ευθύνες. Αυτό το βήμα ξεκινά καλά, συνεχίζει λιγότερο καλά, και καταλήγει πάρα πολύ επικίνδυνο. Φυσικά για τα υπαρκτά προβλήματα υπάρχουν υπαρκτοί υπαίτιοι. Πολιτικά πρόσωπα, ολόκληρα πολιτικά κόμματα, ακόμα και ολόκληροι πολιτικοί χώροι. Αλλά οι ψοφοφόροι δεν σταματούν εκεί. Επεκτείνουν την ευθύνη και πέρα από τα πρόσωπα και τους πολιτικούς σχηματισμούς. Στους θεσμούς. Στις ίδιες τις δομές του πολιτεύματος. Χάνουν κάθε εμπιστοσύνη σε οτιδήποτε συνιστά το πολιτικό σύστημα, ακόμα και τα βασικά δομικά του συστατικά, τη διάκριση των εξουσιών, βασικές κατοχυρωμένες δημοκρατικές ελευθερίες. Κι όχι απλά δεν τα εμπιστεύονται: Τα εχθρεύονται. Δεν αναγνωρίζουν τη χρησιμότητά τους. Αν χρειαστεί, τα απορρίπτουν. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σε κάθε πράξη και λέξη των μελών και της δικιάς μας κυβέρνησης, πλέον.


Αλλά το τρίτο είναι εκεί που οι ψοφοφόροι, τίγκα στην αγανάχτηση και την απελπισία, χάνουν κάθε συνοχή και συνέπεια και καταρρέεουν στην ασυναρτησία:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ:Το τέλος έχει σημασία….

Καθηγητής - π. πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων


Όλοι μας αναζητούμε ένα σκοπό που να μας υπερβαίνει…Η ζωή μας αποκτά νόημα όταν δίνουμε αξία στο σκοπό μας και θεωρούμε ότι αξίζει τις θυσίες μας. Είναι αυτό που ονομάζουμε αφοσίωση, είναι το αντίθετο του ατομικισμού.


Ο ατομιστής θέτει το προσωπικό του συμφέρον πάνω απ’ όλα. Το κύριο μέλημά του η απόλαυσή του, η δύναμή του, η ίδια η ύπαρξή του. Για τον ατομιστή, η αφοσίωση σε σκοπούς που δεν υπηρετούν το προσωπικό του συμφέρον είναι ακατανόητη.



Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την αφοσίωση για να είναι η ζωή τους υποφερτή. Η αφοσίωση δεν φέρνει απαραίτητα την ευτυχία, ενίοτε μάλιστα μπορεί να αποβεί και οδυνηρή, όμως όλοι έχουμε ανάγκη να αφιερωθούμε σε κάτι που ξεπερνά τον εαυτό μας. Διαφορετικά, το μόνο που θα μας καθοδηγεί είναι οι επιθυμίες μας, που είναι παροδικές και ευμετάβλητες.



Ο μόνος τρόπος για να δώσουμε νόημα στην ύπαρξή μας και στην απουσία μας είναι να δούμε τον εαυτό μας ως κομμάτι ενός ευρύτερου συνόλου: μιας κοινότητας, μιας οικογένειας, μιας κοινωνίας.



Καθώς η ζωή μας φτάνει σιγά-σιγά στο τέλος της, όλοι αναζητούμε παρηγοριά σε μικρές απολαύσεις-στην παρέα, σε καθημερινές συνήθειες, στο καλό φαγητό, στη μαγεία της φύσης…Ενδιαφερόμαστε λιγότερο έως καθόλου για την ανταμοιβή που νιώθουμε πετυχαίνοντας και συσσωρεύοντας, και περισσότερο για την ανταμοιβή του ότι υπάρχουμε. Αρχίζει να μας απασχολεί το τι αφήνουμε πίσω μας.



Οι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουν τη ζωή τους ως ένα απλό άθροισμα όλων των στιγμών της. Για τα ανθρώπινα πλάσματα η ζωή έχει νόημα επειδή είναι μια συνεκτική ιστορία. Μια ιστορία δίνει την αίσθηση ενός συνόλου και η πορεία της καθορίζεται από τις σημαντικές στιγμές της, τις στιγμές που συμβαίνει κάτι.



Μια φαινομενικά ευτυχισμένη ζωή μπορεί να είναι κενή.  


Μια φαινομενικά δύσκολη ζωή μπορεί να είναι αφιερωμένη σ’ έναν σπουδαίο σκοπό. Σε αντίθεση με τον εαυτό μας που βιώνει-απορροφημένος από τη στιγμή-, ο εαυτός που θυμάται προσπαθεί να αναγνωρίσει όχι μόνο τις κορυφώσεις της χαράς και τα βάραθρα της δυστυχίας, αλλά και το πώς εκτυλίσσεται η ιστορία στο σύνολό της. Αυτό επηρεάζεται από το πώς καταλήγουν τα πράγματα, και στις ιστορίες το τέλος έχει σημασία.



Οι άνθρωποι είμαστε ελεύθεροι να δράσουμε και να διαμορφώσουμε την ιστορία μας, παρ’ ότι η ελευθερία αυτή περιορίζεται ολοένα και περισσότερο όσο περνάει ο χρόνος.



Κατά τον Τζον Άνταμς: οι ηθικές αξίες, οι πνευματικές ικανότητες, οι δυνάμεις του πλούτου, της ομορφιάς, της τέχνης και της επιστήμης δεν προσφέρουν προστασία απέναντι στις εγωιστικές επιθυμίες που λυσσομανούν στις καρδιές των ανθρώπων.



Το πρόβλημα καθίσταται μείζον για μια κοινωνία όταν οι εγωιστικές ορμές της φύσης του ανθρώπου κυριεύουν αυτούς που μας κυβερνούν.



Η μόνη προστασία μας θα προέλθει από...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η (Αριστερή) ιδεολογία ως τέχνη της συγκίνησης

Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα.


Ο​​ποιος έχει περάσει έστω και ένα φεγγάρι από τις γραμμές της ριζοσπαστικής Αριστεράς αντιλαμβάνεται εύκολα πως, σε ατομικό επίπεδο, η ιδεολογική αυτή ταυτότητα προσδιορίζεται από κυρίως δύο στοιχεία: 


Το πρώτο είναι γνωστικού χαρακτήρα και θα το ονόμαζα «αριστερή γνωσιολογία» και το άλλο σχετίζεται με το συναισθηματικό πεδίο, και είναι η «ευσυγκινησία».



Οι μαρξιστές όλων των αποχρώσεων καλλιεργούν τη ψευδαίσθηση πως είναι οι κάτοχοι της γνώσης των νόμων της ανθρώπινης ιστορίας. Η ιστορία όλων των κοινωνιών είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων, έγραφαν ο Μαρξ και ο Ενγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο.



Ξεμπερδεύοντας στο άψε-σβήσε με πολλές εκατοντάδες χρόνια ανθρώπινου παρελθόντος, οι δύο επαναστάτες διανοούμενοι κληροδότησαν στους οπαδούς τους μια αναφορά για καθημερινή χρήση. Εκτοτε κάθε επαναστάτης πιστεύει πως έχει στα χέρια του το πασπαρτού για να ξεκλειδώσει τα μυστήρια του ανθρώπινου πολιτισμού.  


Η αυταπάτη αυτή δημιουργεί στα άτομα που τη διαθέτουν τόσο ισχυρή αυτοπεποίθηση, που αγγίζει συχνά τα όρια της ανοησίας.



Οι συντηρητικοί δυσκολεύονται να αντιληφθούν αυτήν την αυτοπεποίθηση, ίσως μάλιστα και κάποιοι από αυτούς να αισθάνονται συμπλεγματικά απέναντι της – δεν είναι τυχαίο πως οι απλοί άνθρωποι παλιότερα περιέγραφαν τους αριστερούς ως «βαθιά μορφωμένους» και «λογάδες».



Ο βασικός λόγος γι’ αυτό είναι πως οι συντηρητικοί δεν διαθέτουν αυτήν την «ολιστική ερμηνεία» για τον κόσμο, την ακράδαντη πεποίθηση δηλαδή πως η ιδεολογία τους προβλέπει το μέλλον και αναλύει το παρελθόν. Καθώς οι συντηρητικές ιδέες σχετίζονται με παραδόσεις και καθιερωμένες αξίες και βασίζονται στον πραγματισμό και sτην προσαρμοστικότητα, απουσιάζει από τους συντηρητικούς η βασική προϋπόθεση για την παραγωγή του ιδεολογικού στόμφου: η βεβαιότητα πως μόνον αυτοί γνωρίζουν την απόλυτη αλήθεια.  


Αυτή η πίστη βρίσκει ομοιότητες στις μεγάλες θρησκείες. Μόνο αυτές μπορούν να ανταγωνιστούν τη μεταφυσική γνωσιολογία της Αριστεράς. Ισως αυτό να εξηγεί γιατί στις χώρες όπου το ριζοσπαστικό Ισλάμ κυριαρχεί ως ιδεολογία, η Αριστερά δεν ανθεί.



Από μόνος του αυτός ο γνωσιολογικός στόμφος δεν θα πήγαινε πολύ μακριά εάν δεν συνοδευόταν από την ανυπέρβλητη τέχνη της συγκίνησης. 


Η τέχνη αυτή συνίσταται στην ικανότητα που διαθέτει η ριζοσπαστική Αριστερά να προκαλεί στους οπαδούς της ισχυρά συγκινησιακά φορτία μέσω της επίκλησης ή ανάκλησης συμβολικών, αφηρημένων ή ιστορικών καταστάσεων. 


Προσοχή, όταν αναφέρομαι στην τέχνη της συγκίνησης, δεν εννοώ τα συναισθήματα που οι άνθρωποι νιώθουν για τον διπλανό τους όταν αυτός αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Ανθρωποι που ευαισθητοποιούνται και βοηθούν τον συνάνθρωπό τους όταν αυτός υποφέρει υπάρχουν παντού και δεν κατανέμονται προνομιακά σε κάποια ιδεολογία. 


Αυτό στο οποίο αναφέρομαι είναι η ικανότητα να παραχθεί συγκίνηση μέσα από φαντασιακά σχήματα και εικόνες. Στην ουσία, η Αριστερά συμβάλλει στη μετατροπή της δημόσιας σφαίρας από πεδίο έλλογης αντιπαράθεσης επιχειρημάτων και σχεδίων σε πεδίο ανταγωνισμού αντικρουόμενων συγκινησιακών φορτίων.  


Η Αριστερά είναι αστείρευτη πηγή «φαντασιακών συγκινήσεων» για όποιον έλκεται από τις αξίες της. Δυστυχώς, δεν είναι η μόνη καθώς σε αυτό το επίπεδο βρήκε έναν σκληρότατο ανταγωνιστή: τον εθνικισμό. Ο 20ός αιώνας γέμισε με τόση συγκίνηση εκατομμύρια φέρετρα, στην κατασκευή των οποίων ο εθνικισμός και ο κομμουνισμός έκαναν πρωταθλητισμό. Ας μην αυταπατώμεθα, τόσο ο εθνικισμός όσο και η αντισυστημική Αριστερά δεν μπορούν να περιοριστούν στα όρια του ορθολογισμού.



Ο γνωστικός στόμφος και η συγκινησιακή φόρτιση έχουν ένα απρόσμενο αποτέλεσμα: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Δημοκρατία ή επανάσταση;



Οσα ζούμε διαμορφώνουν τον τρόπο σκέψης μας. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα πως ένας παράγοντας που συνέβαλε αποφασιστικά στο ποιος είμαι είναι τα ταξίδια με τον ναυτικό πατέρα μου. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 οι ναύλοι μας αφορούσαν κυρίως χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.  


Οι εικόνες που έχει καταγράψει η μνήμη μου καθόρισαν τον τρόπο ζωής μου. Εικόνες που εξηγούν, τώρα που με αφορμή τον θάνατο του Κάστρο έγινε κουβέντα περί Δημοκρατίας, τη δική μου θέση. Την απέχθειά μου για τα πολιτεύματα που «αποφεύγουν» τις εκλογές.  


Τα γνώρισα ως παιδί (ένα παιδί πολύ παρατηρητικό) σε χώρες όπως η Ανατολική Γερμανία, η Πολωνία, η Ρουμανία, στα λιμάνια και στα ναυπηγεία, δηλαδή στη συναναστροφή μου με τους εργάτες, ούτε ως τουρίστας σε γκρουπ ούτε ως καλεσμένος από την κυβέρνηση.  


Καταθέτω ό,τι θυμάμαι, απαλλαγμένο (όσο μπορώ) από το συναίσθημα: Με το που έφτανε το πλοίο, όποιοι ανέβαιναν, από τους λιμενικούς έως τους φορτοεκφορτωτές, προσέγγιζαν τον καπετάνιο για να πάρουν το... δωράκι τους. Ολες οι δουλειές γίνονταν στο πι και φι για μερικές κονσέρβες ζαμπόν, λίγο τυρί από τα ψυγεία μας, ένα μπουκάλι ουίσκι. Υπήρχαν και εκείνοι που προτιμούσαν υφάσματα, ρούχα, ρολόγια. Αν δεν δωροδοκούσες (και σε δολάρια), δεν προχωρούσε τίποτα.


Αγαπημένο παιχνίδι; 


Να δίνω μπίρες στον σκοπό που στεκόταν επί εικοσιτετραώρου βάσεως στη σκάλα του πλοίου. Εκρυβα τα μπουκάλια στις τσέπες μου, του τα έδινα, και εκείνος τα έκρυβε κάτω από το παλτό του. Παρά την αυστηρή φύλαξη, υπήρξαν φορές που το πλήρωμα ανακάλυπτε κρυμμένους στα αμπάρια πολίτες οι οποίοι προσπαθούσαν να βγουν από τη χώρα. Τους πήγαιναν στον πατέρα μου, και εκείνος δεν ήξερε τι να τους κάνει.  


Τα σπίτια των ντόπιων, κακοφτιαγμένα και στενόχωρα διαμερίσματα με «χάρτινους» τοίχους, σε πολυκατοικίες χωρίς ασανσέρ (ναι, απέξω είχαν παρκάκια με παιδικές χαρές). Οι διακοπές ρεύματος και νερού αρκετά συχνές. Τα μαγαζιά δεν είχαν εμπορεύματα. 


 Τρώγαμε υπέροχα σε εστιατόρια και μέναμε σε ξενοδοχεία που δέχονταν μόνο εκείνους που είχαν τον τρόπο τους: ξένους και υψηλόβαθμους κρατικούς υπαλλήλους. Στους δρόμους ουρές για μία (κάκιστης ποιότητας) φραντζόλα ψωμί. Τα γλυκά είχαν υφή και γεύση στόκου. Τα παιχνίδια ήταν φτηνιάρικα. Το χαρτί τουαλέτας και οι χαρτοπετσέτες έμοιαζαν με σμυριδόχαρτο.


Τη στέρηση την έβλεπες στα ρούχα και στα βλέμματα των ανθρώπων.  


Υπήρχε φόβος. Θυμάμαι ένα ζευγάρι που μοιράζονταν την ίδια δουλειά αντικαθιστώντας ο ένας τον άλλον ανά 12ωρο στο εργοστάσιο, με αποτέλεσμα να μη συναντιούνται ποτέ. Και κοπέλες πρόθυμες να κοιμηθούν με έναν ναυτικό για μια κολόνια - δεν αναφέρομαι σε επαγγελματίες πόρνες. Και καθ' όλα αξιοπρεπείς κυρίους που όταν πήραν το... ρεγάλο τους (την τσάντα με τις κονσέρβες) έσκυψαν να φιλήσουν το χέρι του αμήχανου πατέρα μου. Αυτοί οι άνθρωποι, όταν ξεθάρρευαν, μετά το πρώτο κέρασμα στη φιλόξενη και ασφαλή καμπίνα του καπετάνιου, διηγούνταν φοβερές ιστορίες. Ολα αυτά τα έζησα, δεν μου τα είπαν.


Στα μέρη εκείνα επέστρεψα μεγάλος (μέχρι Ουζμπεκιστάν έφτασα), έχοντας διαβάσει, αναζητώντας απαντήσεις στα ερωτήματα που με απασχολούσαν:  

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Τι σημαίνει αυτή η ‘γνωστή-παρεξηγημένη’ λέξη "ΕΞΟΥΣΙΑ";



«Απαντά» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

      
      Εξουσία σημαίνει ισχύ ή δύναμη, ικανότητα αυτού που την έχει και την ασκεί να απαιτεί και να πετυχαίνει υπακοή, πειθαρχία, συμμόρφωση στα προστάγματά του και στην εκπλήρωση στόχων που αυτός θέτει ακόμη και όταν η εκπλήρωσή τους απολήγει σε καθοριστική διαμόρφωση της ζωής, των ενδιαφερόντων, ακόμα και των συμφερόντων αυτών που πιστά τον ακολουθούν.
            

     Ο Μαξ Βέμπερ ο μεγάλος Γερμανός κοινωνιολόγος θεώρησε την εξουσία, την δύναμη ή ισχύ, ως " ...την εκμετάλλευση της ευκαιρίας από ένα ή περισσότερα άτομα για την επιβολή της δικιάς τους βούλησης σε κοινά θέματα, άσχετα με την αντίσταση που προβάλλουν άλλα πρόσωπα που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο..."


     Και ο Ρόμπερτ Μακ Αϊβερ, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος δηλώνει ότι "οι κάτοχοι εξουσίας αποκτούν το δικαίωμα να καθιερώσουν τη δικιά τους πολιτική σε κάθε φάση της ανθρώπινης δραστηριότητας, να κρίνουν πρόσωπα και καταστάσεις, να ασκήσουν διαιτητικό-ισορροπητικό ρόλο σε αντιδικίες και τελικά να επιβληθούν στους συνανθρώπους τους."


     Η εξουσία αντλείται και ασκείται με τρείς θεμελιακούς τρόπους: με την εφαρμογή ωμής βίας ή με την επιβολή της ψυχολογίας του φόβου, με βάση το κληρονομικό δίκαιο των ηγεμονικών καθεστώτων, και από τη δημοκρατική και αβίαστη αναγνώριση από τον λαό ηγετικών χαρακτηριστικών αυτού που την κατέχει και την ασκεί.


     Η απόκτηση εξουσίας με την εφαρμογή "ωμής βίας" συνεπάγεται και την πιθανή αντίδραση αυτών που αντιτίθενται στα κάθε λογής δικτατορικά και αυταρχικά καθεστώτα. Για τον λόγο αυτό οι διάφοροι σφετεριστές της εξουσίας ακολουθώντας μια πάγια τακτική αποπειρώνται να εδραιώσουν την ισχύ τους και να "νομιμοποιήσουν" τη θέση τους παρέχοντας αγαθά, διευκολύνσεις και προσεκτικά οριοθετημένα "δικαιώματα-προνόμια" σε κάποια κάπως πλατιά λαϊκή ομάδα ή καθησυχάζουν κατασιγάζοντας με ψυχολογικές και επικοινωνιακές μεθόδους την άσκηση κριτικής και την εκδήλωση "αντίστασης" τις λαϊκές μάζες οδηγώντας τες στην απάθεια που είναι απόληξη θεμελιωμένη στην πρόχειρη διαπίστωση από το λαό ότι "...είναι ανήμπορος να ελέγξει τη ροή των γεγονότων..."


     Στα ψευδεπίγραφα "δημοκρατικά καθεστώτα" αυτοί που κατέχουν την εξουσία φροντίζουν να αποσιωπούν συστηματικά και διαχρονικά το γεγονός δημιουργώντας την απαραίτητη ψευδαίσθηση ότι η κατοχή της εξουσίας είναι "κοινό καθήκον" και δικαίωμα και η άσκησή της γίνεται για την υλοποίηση των επιθυμιών και αποφάσεων "της πλατιάς λαϊκής μάζας".    


     Επιπρόσθετα, παρά την αντικειμενικά κραυγαλέα εκμετάλλευση και άσκηση της εξουσίας με σαφώς προσωποπαγή ψυχισμό, έντεχνες ιδεολογικές διακηρύξεις και ψυχοτεχνικά πολιτικά μανιφέστα τείνουν να μειώσουν τη σημασία της πραγματικότητας καμουφλάροντας την αυταρχική φύση και δικτατορική υφή της πίσω από τα διάφανα προπετάσματα της " έλλειψης κάθε χρήσης ωμής βίας..."


     Στα γνήσια δημοκρατικά καθεστώτα, άσχετα εάν πρόκειται για ένα Κόμμα ή μια ολάκερη χώρα η διαδικασία ανέλιξης σε θέση εξουσίας και το δικαίωμα άσκησής της συντελείται με αντικειμενικά κριτήρια, με αξιοκρατία και διαφάνεια και - απαλλαγμένη από κάθε μορφή της έννοιας του "κληρονομικού δικαίου" και κάθε απειλή για χρήση βίας - προκαθορίζει το εφήμερο της πράξης διατηρώντας ανέπαφο το δικαίωμα των εξουσιαζόμενων, της λαϊκής μάζας, για αλλαγές στις προτιμήσεις τους, για αφαίρεση της εξουσίας από τους αποδεικνυόμενους εμφανώς ανάξιους και την παροχή της σε αυτούς που κατορθώνουν να πείσουν ότι είναι άξιοι, ή τουλάχιστον, περισσότερο άξιοι από τους παρόντες κατόχους της.


     Στην πλατωνική «πολιτεία» ο Θρασύμαχος διατείνεται κατηγορηματικά ότι "...το δίκαιο είναι ταυτόσημο με το συμφέρον του ισχυρού..."


     Και όμως η εξουσία που θεμελιώνεται και διαιωνίζεται με τη χρήση ή την απειλή της χρήσης κάποιας μορφής βίας είναι, κατά κανόνα, καταδικασμένη και ο βίος της, η διαχρονική της διάρκεια είναι προκαθορισμένα εφήμερη"...Ο πανίσχυρος δεν είναι ποτέ αρκετά ισχυρός" έχει γράψει διαπιστώνοντας την ιστορική νομοτέλεια των γεγονότων ό Ζαν Ζακ Ρουσσώ.


     Όποια και αν συμβεί να είναι η πηγή της εξουσίας, η εστία από την οποία αυτή αναβλύζει και όποιες και αν είναι οι διαδικασίες απόκτησής της αμείωτο πάντοτε παραμένει και το ενδιαφέρον για τους τρόπους χρήσης, τους τρόπους άσκησης Εξουσίας από τον κάτοχό της.


     Έτσι ο αυταρχικός ηγέτης είναι εκείνος που θεωρεί τον εαυτό του ως το μόνο άξιο να κρίνει τη σημασία, την ορθότητα και την αξία των αναγκών, επιδιώξεων και φιλοδοξιών αυτών που κυβερνά ή εξουσιάζει και κατά συνέπεια ασκεί την εξουσία με αποκλειστικά κύριο γνώμονα τις δικές του θέσεις, τις προσωπικές του πεποιθήσεις.


     Ο δημοκρατικός ηγέτης καθώς αντιλαμβάνεται το εφήμερο της θέσης του και το απαραβίαστο δικαίωμα αυτών που με τη δική τους συναίνεση και επιλογή "εξουσιάζει" να τον αντικαταστήσουν πασχίζει να εντοπίσει τον κοινό παρονομαστή των πολυποίκιλων και συχνά αντικρουόμενων επιθυμιών και επιδιώξεών τους και να ασκήσει εξουσία με γνώμονα "το κοινό όφελος" ελπίζοντας ότι στην επόμενη "ημέρα κρίσης" [στις επόμενες εκλογές] αυτό θα αναγνωρισθεί και έτσι θα διασφαλισθεί η επανεκλογή του.


     Υπάρχουν ιστορικές στιγμές στη ζωή κάθε ομάδας που απαιτούν...