"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εκεί ψηλά στον Υμηττό

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι παγκοίνως γνωστό πως οτιδήποτε φέρει τον επιθετικό προσδιορισμό «ιδιωτικό»- σε όλα τα γένη- προκαλεί αλλεργικά συμπτώματα στην παρ’ ημίν Αριστερά που θέλει να εμφανίζεται ως ευρωπαϊκή, ο εγκέφαλός της όμως παραμένει αθεράπευτα σταλινικός.  

Η επιβολή του ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση είναι η τελευταία πράξη μιας εκστρατείας κατά της εκπαίδευσης, δημόσιας και ιδιωτικής, την οποία οργάνωσε και υλοποίησε το ανεκδιήγητο δίδυμο του υπουργείου Παιδείας. 

Ξεκίνησε με την ταλιμπανικής εμπνεύσεως απαξίωση της αριστείας από τον κ. Μπαλτά, συνεχίστηκε με την κατάργηση των προτύπων σχολείων, την επαναφορά της συμμετοχής των φοιτητών στη διοίκηση των πανεπιστημίων, και διάφορα άλλα μέτρα που πέρασαν απαρατήρητα, όπως η κατάργηση της λογοτεχνίας από τις Πανελλήνιες.

«Παιδεία δημόσια και δωρεάν για όλους». Το παλιό σύνθημα της προοδευτικής ορθοδοξίας, όπως οι περισσότερες επιταγές της ορθοδοξίας μόνον κατ’ οικονομία μπορεί να αναγνωσθεί. 

Παιδεία δημόσια και δωρεάν για όλους που στοιχίζει μερικές χιλιάδες ευρώ το κεφάλι σε φροντιστήρια, ινστιτούτα ξένων γλωσσών και λοιπές υπηρεσίες. Ομως ο σοφός λαός αρκείται στα δωρεάν βιβλία μιας χρήσεως των οποίων η καύση επιβάλλεται, όπως και στην κατάργηση του εισιτηρίου των πέντε ευρώ στα νοσοκομεία το οποίο αρειμανίως αναπληρούται από την αύξηση των κρατήσεων στις συντάξεις. Είναι παγκοίνως γνωστό πως η ιδιωτική παιδεία σε όλες της τις εκδοχές, από τα σχολεία ώς τα φροντιστήρια, είναι πυλώνας της Μέσης Εκπαίδευσης στη χώρα όπου το βαθύ κράτος της δημόσιας παιδείας είναι κατάλληλο μόνον για τη διεκπεραίωση διπλωμάτων.

Και όλα αυτά είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα. Οπως και το περίφημο και μη εξαιρετέο «είναι ζήτημα παιδείας» όποτε ο κοινός νους προσκρούει στους ογκόλιθους της βλακείας και της αμορφωσιάς που περιφέρονται σαν τα παγόβουνα ανάμεσά μας.  

«Είναι ζήτημα παιδείας» λοιπόν, με αποτέλεσμα να φτάσουμε παραμονή μιας ακόμη εκλογικής αναμέτρησης να συζητάμε για τον ΦΠΑ.  

Εν έτει 2015, στην ερειπωμένη χώρα, το εκπαιδευτικό θα όφειλε να είναι ένα από τα κεντρικά θέματα του πολιτικού διαλόγου.

Πώς θέλουμε το ελληνικό σχολείο; 

Και δεν αναφέρομαι στον τρόπο των εξετάσεων, ούτε στον τρόπο της βαθμολογίας, χωρίς να υποτιμώ τη σημασία τους.

 Τι θέλουμε να διδάσκει το ελληνικό σχολείο στους μαθητές, με ποιον τρόπο να τους προετοιμάζει για να συμπεριφέρονται ως πολίτες μιας δημοκρατικής πολιτείας και όχι ως ενεργούμενα μιας τυπολατρικής παιδείας;  

Κι όταν λέμε το βλακώδες ότι ο πολιτισμός είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας, με ποιον τρόπο η εκπαίδευση προετοιμάζει τους μελλοντικούς διαχειριστές της;  

Εκεί ψηλά στον Υμηττό υπάρχει κάποιο μυστικό.

Ελάτε τώρα. Στον τομέα οι πολιτικοί μας ταγοί δεν έχουν καν τη δικαιολογία των μνημονιακών υποχρεώσεων: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα «πλουσιόπαιδα» των φροντιστηρίων


Το βέρτιγκο στο οποίο βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να επηρεάζει πλέον ακόμη και τα πιο ψύχραιμα και λογικά στελέχη του. 


Η  δήλωση - σοκ του Δημήτρη Παπαδημούλη αντικατοπτρίζει δυστυχώς τις ιδεοληψίες, αλλά και τη στρεβλή εικόνα που έχει ο ΣΥΡΙΖΑ για την ελληνική κοινωνία.



Ο ευρωβουλευτής έγραψε στο twitter πως «η Ν.Δ. αντιδρά στην επιβολή ΦΠΑ 23% στην ιδιωτική εκπαίδευση γιατί προτιμά την υπερφορολόγηση των αδυνάτων».



Προφανώς στην Κουμουνδούρου θεωρούν πως τα εκατομμύρια Ελληνόπουλα που μαθαίνουν ξένες γλώσσες ή προετοιμάζονται για τις πανελλαδικές εξετάσεις σε ιδιωτικά φροντιστήρια προέρχονται από βαθύπλουτες οικογένειες που πρέπει να πληρώσουν ακόμα ένα χαράτσι. Οταν όλοι οι γονείς προσπαθούν με απίστευτες θυσίες για να πληρώνουν τα φροντιστήρια.



Στο στόχαστρο του ΣΥΡΙΖΑ μπαίνουν ακόμη, όμως, και χιλιάδες οικογένειες που έχουν επιλέξει χαμηλού κόστους ιδιωτικά σχολεία για την ποιοτικότερη εκπαίδευση των παιδιών τους.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Oι ψαράδες της αντιμνημονιακής λίμνης

Είμαστε στις εκλογές του θανάτου της κατσίκας του γείτονα; Στις εκλογές όπου κανένα κόμμα δεν ζητάει να το ψηφίσεις, αλλά ζητάει να μην ψηφίσεις το άλλο


Με την κυβέρνηση του Ιανουαρίου του ’15 να έχει την κατάληξη που προέβλεπε η ποιότητά της, επτά μήνες μετά η Ελλάδα πηγαίνει για δεύτερη φορά σε εκλογές μέσα στον ίδιο χρόνο και για τρίτη στα τελευταία τρία χρόνια. 

Βέβαια η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έπεσε επειδή δεν άντεξε το βάρος της υπογραφής του μνημονίου, ενώ αυτή της Ν.Δ. επειδή δεν έβρισκε τις 180 ψήφους για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.  

Ωστόσο, στις πτώσεις των ελληνικών κυβερνήσεων μετά την κρίση υπάρχει κάτι κοινό: υπόσχονται πράγματα που δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν. 

Μέχρι να έρθει το επόμενο κόμμα που θα υποσχεθεί ακόμη περισσότερα και δεν θα μπορεί να τα πραγματοποιήσει, για να έρθει το επόμενο

Το γαϊτανάκι ξεκίνησε με το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου και κατέληξε στο «θα καταργήσω τα μνημόνια» του Αλέξη Τσίπρα. 

Αν ο κόσμος δεν καταλάβει ότι λεφτά δεν υπάρχουν και τα μνημόνια τα υπογράφουμε γιατί θα ήταν χειρότερα αν δεν το κάναμε, ο φαύλος κύκλος δεν πρόκειται να τελειώσει. Μπορεί να βοηθήσει η ομολογία της κυβέρνησης ότι τα δοκίμασε όλα και όταν κατάλαβε ότι τίποτα δεν πιάνει τα παράτησε.  

Στην αντιμνημονιακή λίμνη οι νέοι ψαράδες που θα προσπαθήσουν να πείσουν ότι υπάρχει ζωή έξω από το μνημόνιο είναι η ΛΑΕ του Παναγιώτη Λαφαζάνη.


Στη μορφή με τον Λαφαζάνη, τον Στρατούλη και τους λοιπούς, η ΛΑΕ δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μια απομίμηση του ΚΚΕ. Δεν θα υπήρχε κανένας λόγος κάποιος να ψηφίσει το ιμιτασιόν όταν υπάρχει το αυθεντικό χωρίς τον παράγοντα Ζωή Κωνσταντοπούλου. Με τη Ζωή, αν συμπράξουν, η ΛΑΕ ψαρεύει ψήφους στα νερά του 61% του «Οχι» στο δημοψήφισμα, κάτι που διαφορετικά δεν θα μπορούσε να διανοηθεί. Μόνο που τότε ο Λαφαζάνης, σαν άλλος Φάουστ, θα δώσει το κόμμα του στη Ζωή. Γιατί η Ζωή δεν ψάχνει για συνεργασίες, αλλά για κάτι που δεν θα χωράει άλλον εκτός αν ο άλλος είναι διατεθειμένος να δηλώσει υποτακτικός της. Είναι σίγουρο ότι υπάρχει κόσμος που τη λατρεύει γι’ αυτό, και η Ζωή στους επτά μήνες της εξουσίας έκανε τα πάντα για να του δείξει ότι θα τον ικανοποιήσει. Από τις παρατηρήσεις στον αστυνομικό που δεν άφηνε τους διαδηλωτές να φτάσουν στη Βουλή, την ταπείνωση του Λάμπη Ταγματάρχη που έπρεπε να εξηγήσει πώς ένιωσε και πού ήταν όταν έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ μέχρι τη σύλληψη και προσκόμιση του Στουρνάρα στη Βουλή, κάτι που πάλεψε να γίνει μέχρι τέλους, αλλά δεν πέτυχε.

Η Ζωή και όχι ο περιορισμένης εμβέλειας Λαφαζάνης είναι το μεγάλο αντιμνημονιακό χαρτί. Θα παιχτεί σε αυτές τις εκλογές, στηριγμένο στο επονείδιστο χρέος, στις γερμανικές αποζημιώσεις και σε ό,τι άλλο μπορεί να υποστηριχθεί ότι μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση χωρίς μνημόνιο. Η εξουσία είναι το θέμα και μετά όλα γίνονται. Στο φινάλε, το τελευταίο διάστημα πρέπει να έγινε ξεκάθαρο ότι στο μυαλό της Ζωής Σύνταγμα είναι αυτό που πιστεύει.


Στο Κόκκινο 93,4 ο Νίκος Φίλης είπε: «Η σύμβαση ήταν ελιγμός για να μη συντριβεί η χώρα και δεν μπορεί να υλοποιηθεί ως έχει». Κάτι που δημιουργεί κάποια ερωτήματα.  


Δηλαδή ο ελιγμός έπιασε, τώρα βρισκόμαστε σε καλύτερη κατάσταση και δεν έχουμε ανάγκη να υλοποιήσουμε τη συμφωνία; 


Και έπιασε τόσο πολύ που δεν χρειάζεται να το κρύβουμε και τους το λέμε κατάμουτρα ή είναι προεκλογική περίοδος και θα χρειαστεί να πούμε και καμιά παπαριά καμαρωτή, αλλά δεν χρειάζεται να την παίρνουν στα σοβαρά;
 
«Τα λέει ωραία»
 
Ο Βασίλης Λεβέντης πάει να περάσει σαν ελπίδα της πολιτικής

Ε, όχι, ρε παιδιά!  

Αν ο Βασίλης Λεβέντης τα έλεγε καλά, και ο Μάνος τα έλεγε καλύτερα. Επίσης, ο Βασίλης Λεβέντης με τα χρόνια δεν έγινε σοβαρός. Μεγάλωσε, μέλωσε και τα λέει πιο ήρεμα.  

Παραμένει όμως αυτός που ήταν:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Bαγγέλη πρόσεχε, υπάρχει κίνδυνος να νικήσεις!!!

thanassismavridis@gmail.com

 
Το πιο πιθανό σενάριο είναι η Νέα Δημοκρατία να αναδειχτεί νικήτρια στις εκλογές. Να κερδίσει, δηλαδή, το μπόνους των 50 εδρών και να κληθεί να κάνει κυβέρνηση παρέα με το Ποτάμι του Σταύρου και το ΠΑΣΟΚ της Φώφης. 

Καταλαβαίνεις, Βαγγέλη, τι σημαίνει αυτό;
 
Σημαίνει ότι η Νέα Δημοκρατία θα κληθεί να βγάλει για άλλη μία φορά τα κάστανα από την φωτιά. Να εφαρμόσει το χειρότερο μνημόνιο που έχει υπογράψει ελληνική κυβέρνηση, όταν δεν μπόρεσε να εφαρμόσει ηπιότερα μέτρα στο παρελθόν. Να εφαρμόσει ένα σκληρό αριστερό μνημόνιο, την ώρα που ο Αλέξης θα κάνει πλάκα περνώντας και πάλι στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο.
 
Και τι είναι αυτά τα μέτρα που καλούνται να λάβουν; 

Όλα όσα δεν έκαναν οι ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία τριάντα χρόνια! Κι ακόμη χειρότερα: Όσα δεσμεύτηκαν να κάνουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις και τελικά δεν έκαναν. Διότι οι μνημονιακοί ψήφισαν πολλούς νόμους, αλλά στην εφαρμογή κρίθηκαν μετεξεταστέοι. Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που ο Αντώνης έπεσε σε δυσμένεια από τους Γερμανούς.  
Και τώρα, τι; 

Τι είναι εκείνο που έχει αλλάξει στην Νέα Δημοκρατία και το οποίο θα την αναγκάσει να κάνει τα αυτονόητα που δεν έκανε ως κυβέρνηση τα προηγούμενα χρόνια; 

Θα έχουν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος;
 
Εδώ άρχισαν ήδη τις εκπτώσεις, υποστηρίζοντας ότι δεν πρόκειται να ψηφίσουν την φορολόγηση των αγροτών!  

Και πιστεύουμε ακόμη ότι θα προκύψει μεταρρυθμιστική κυβέρνηση;
 
Από την άλλη μεριά: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οταν ο ένας θεσμός ζήτησε από τον άλλο να του τον γλείψει!

Μας θυμίζει το ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ


Ο πολιτικός-φαινόμενο, ο Ελληνας Ερντογάν Βαγγέλης Μειμαράκης, που σπάει ένα μετά το άλλο τα ρεκόρ δημοφιλίας μάς χάρισε αλησμόνητες στιγμές στο πρόσφατο παρελθόν.


2012. Στην καρδιά της άγριας κόντρας Χατζηνικολάου-Μειμαράκη όταν ο Προκόπης Παυλόπουλος βγήκε στον Real Fm και πήρε το μέρος του δημοσιογράφου για την υπόθεση «Καρούζος Gate».


Ο Προκόπης υπήρξε απρόσεκτος!


Αποτέλεσμα: O Mειμαράκης να γίνει ο πρώτος πρόεδρος βουλής στην ελληνική ιστορία που ζήτησε από έναν άλλο θεσμό να του τον γλείψει!


Ο Βαγγέλης  πέρασε τον σημερινό Πρόεδρος της Δημοκρατίας κάτι σαν Αυτοφωράκια:


-Προκόπη σε άκουσα το πρωί που βγήκες να γλείψεις τον Χατζηνικολάου, πήγες να του γλείψεις τον π...ο. Αμα θες έλα να γλείψεις τον δικό μου που είναι πιο ωραίος...»


Να σημειωθεί πως όταν η φράση δημοσιεύθηκε και ξέσπασε σάλος ο κ. Μεϊμαράκης είπε: «Εγώ δεν άκουσα τίποτε, ο Προκόπης είναι φίλος μου». 


Μόλις άρχισε στη Βουλή να κυκλοφορεί ο διάλογος Μειμαράκη-Παυλόπουλου ο νυν υποψήφιος πρόεδρος της Δημοκρατίας, έσπευσε να φτάσει στην αίθουσα των κοινοβουλευτικών συντακτών και να δώσει τη δική του εκδοχή για το επεισόδιο
  • MEΪΜΑΡΑΚΗΣ: Γιατί ρε Προκόπη πήγες το πρωί και έγλειφες τον Χατζηνικολάου;
  • ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Που το κατάλαβες ρε Βαγγέλη;
  • ΜΕΪΜΑΡΑΚΗΣ: Μου το είπαν. Εσύ δεν έλεγες για το εκρηκτικό του χαρακτήρα μου;
  • ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Αυτό κατάλαβες;
  • ΜΕΪΜΑΡΑΚΗΣ: Να ξέρεις ότι όποιος γλείφει τον Χατζηνικολάου είναι απέναντί μου
  • ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ: Εγώ δεν γλείφω τον Χατζηνικολάου , άρα δεν με αφορά

Υπενθυμίζεται πως: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Όλα είναι φλου...

Προέδρου του κόμματος "Δημιουργία Ξανά"
 
Εγώ πάντως δεν έχω καταλάβει γιατί πάμε σε εκλογές.  

Αν ο Τσίπρας έχει σκοπό να εφαρμόσει το μνημόνιο, γιατί δεν συνεργάζεται από τώρα με όσα κόμματα πιστεύουν το ίδιο; 

Αν έχει σκοπό να μην το εφαρμόσει γιατί άφησε τον ΣΥΡΙΖΑ να διαλυθεί και τον σύντροφο Παναή να του φύγει;  

Μετά από ένα δημοψήφισμα – παγκόσμια πρωτοτυπία – στο οποίο κανένας δεν ήξερε ούτε ποιο είναι το ερώτημα, ούτε τι σημαίνει η απάντηση, πάμε σε εκλογές που θα μπερδέψουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα απ’ ό,τι είναι τώρα. "Τα κόμματα κρατάν κλειστά τα χαρτιά τους" λένε οι πολιτικοί αναλυτές, λες και οι εκλογές είναι μια παρτίδα πόκερ που αφορά μόνο τα κόμματα και όχι τους πολίτες. 

Εγώ θέλω τα κόμματα να έχουν ανοιχτά τα χαρτιά τους πάντα. Και όταν κοιτάς σε αυτά τα χαρτιά να παίρνεις απαντήσεις στα ερωτήματα "πώς", "πότε", "πόσο". Όμως τα κόμματα δεν τις δίνουν αυτές τις απαντήσεις.  

Είναι γιατί δεν θέλουν να τις κοινοποιήσουν; 

Όχι. Είναι διότι δεν τις έχουν. Ουδέποτε υποχρεώθηκαν να μιλήσουν συγκεκριμένα με αριθμούς και ντοκουμέντα, για οτιδήποτε. Τόσα χρόνια αόριστες υποσχέσεις δίνουν και ο κόσμος τα ψηφίζει. Γιατί να αλλάξουν "τεχνική"; 

Έτσι επιστρατεύεται ξανά η ληγμένη καραμέλα της επαναδιαπραγμάτευσης.  

Ποιος είναι τόσο ανόητος ώστε να πιστέψει, πως ακόμα δεν στέγνωσε το μελάνι των υπογραφών στο 3ο μνημόνιο, μετά από 7 μήνες που προκάλεσαν τραυματική εμπειρία σε όσους τους έζησαν, και θα πάει όποιος κι αν εκλεγεί να τους πει: αρχίζουμε ξανά τις διαπραγματεύσεις; 

Και οι άλλοι θα του πουν: "βρε καλώς το παλικάρι, εσένα περιμέναμε! Να ξέρεις πόσο μας έχουν λείψει τα ολονύκτια meetings που ακούγαμε τον Γιάνη να αγορεύει και να μην καταλήγει πουθενά. Θέλουμε να το ξαναζήσουμε αυτό! Είναι εθιστικό!"

Μάλλον όμως έχουμε εθιστεί εμείς στην ακατάσχετη πολιτική λογοδιάρροια χωρίς καμία ουσία, και στις τηλεοπτικές "κόντρες” που μοναδικό σκοπό έχουν να ανεβάσουν την τηλεθέαση. 

Θεωρούμε πολύ φυσικό όταν θέλουμε να αναθέσουμε μια ασήμαντη δουλειά σε κάποιον να παίρνουμε αναλυτική προσφορά με χρονοδιάγραμμα και ακριβές κόστος, αλλά για την σημαντικότερη ανάθεση ενός έργου που είναι η διακυβέρνηση μιας χώρας, να παίρνουμε φλου υποσχέσεις.  

Γιατί δεν απαιτούμε όσοι διεκδικούν την ψήφο μας να πάρουν θέση σε συγκεκριμένα θέματα με συγκεκριμένο τρόπο;

Χρησιμοποιώ ως παράδειγμα την κατάσταση στα πανεπιστήμια, ένα θέμα θεωρητικά ελάσσονος σημασίας, σε σχέση με τα φλέγοντα θέματα της οικονομίας. Στην πραγματικότητα, βέβαια, αυτό είναι το μείζον, διότι όπου χρεοκοπεί η Παιδεία, όλες οι άλλες χρεοκοπίες είναι φυσικό επακόλουθο. Ποια είναι η θέση των κομμάτων;  

Η ΝΔ, μολονότι έχει ως τομεάρχη Παιδείας τον πρώην πρύτανη του ΕΚΠΑ, τηρεί σιγήν ιχθύος. Να στεναχωρήσουμε την "και α και ου και δαπ νου δου φου κου”; Το ΠΑΣΟΚ, το ίδιο. ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και λοιπές… δημοκρατικές δυνάμεις θεωρούν αναφαίρετο δικαίωμα τις καταλήψεις και τα σπασίματα. Το ΠΟΤΑΜΙ, πιστό στον δρόμο που χάραξε ο Κουβέλης, μόλις που κατάφερε να ψελλίσει το σιβυλλικό: "ούτε με μειοψηφικές καταλήψεις ούτε με ΜΑΤ γίνεται παιδεία”. Με πλειοψηφικές καταλήψεις γίνεται; Κι όταν ο καταληψίας αποφασίσει να κατασκηνώσει στην πρυτανεία για κανένα μήνα, θα τον διώξεις με… διάλογο; Κι όταν αρχίσουν οι βανδαλισμοί και το πλιάτσικο δεν θα τους φέρεις τα ΜΑΤ; Θα τους φέρεις στο φιλότιμο;

Η "Δημιουργία, ξανά!” από την πρώτη στιγμή είπε ξεκάθαρες κουβέντες: Μπαίνουν κάμερες ασφαλείας σε όλους τους χώρους κάθε πανεπιστημίου και η πρόσβαση ελέγχεται με ηλεκτρονική κάρτα. Έγραψες στον τοίχο, λέρωσες, έσπασες; Συλλαμβάνεσαι χωρίς να χρειάζεται άδεια των πρυτανικών αρχών, πας αυτόφωρο, πληρώνεις το πρόστιμο και τη ζημιά, εργάζεσαι για την αποκατάστασή της, και χάνεις τη φοιτητική ιδιότητα. Με τη μία.  

Υπάρχει κανένας που δεν το κατάλαβε; 

 Αν εφαρμοζόταν αυτό το πακέτο, σε πόσο χρόνο νομίζετε θα γινόντουσαν τα πανεπιστήμια, κτηριακά τουλάχιστον,  "κούκλες”;  

Ναι, αλλά η σαφήνεια έχει κόστος. "Φασίστες” μάς ονομάζουν εν χορώ τα παπαγαλάκια της παρακμής. Ενώ αν λέγαμε όπως ο μπάρμπα - Φώτης: "είμαστε υπέρ της εύρυθμης λειτουργίας των Πανεπιστημίων, αλλά και υπέρ του δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης του φοιτητικού κινήματος” θα ήταν όλοι ευτυχείς

 Κι αν κάποιος επέμενε και ρωτούσε "πώς θα γίνει αυτό, όταν το ένα αντιστρατεύεται το άλλο;” θα είχαμε έτοιμη την κλασική φλου απάντηση: "με διάλογο και καλή θέληση, οι δύο πλευρές μπορούν να βρουν τη λύση.”

Το ότι αυτή η πολιτική – ευχολόγιο τοποθετεί την παρανομία στη μία πλευρά και την νομιμότητα στην άλλη πλευρά εξισώνοντάς τις ηθικά, περνάει απαρατήρητο. Όπως βλέπετε και ο τρόπος που χρησιμοποιούμε τις λέξεις έχει μερίδιο ευθύνης στη σημερινή μας κατάντια 

Έτσι, σιγά - σιγά, όλα μέσα μας συγχέονται και δεν το ψάχνουμε παραπέρα. Κι όπως δεν ζητήσαμε να μάθουμε τους όρους της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου δεν ζητάμε και τώρα να μάθουμε τα ισοδύναμα που προτείνουν τα κόμματα. 

Να ακόμα μία λάθος χρήση λέξης: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Να γελάς στας εκλογάς!


(...) Τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στις εξελίξεις, αν τα αφήσεις να ξεδιπλώσουν το ακούσιο χιούμορ τους, απαντούν σε όλα τα πιθανά ερωτήματα του στιλ «πώς από καπεταναίοι των αθηναϊκών τριηρών γίναμε ανθυπομούτσοι του "Τιτανικού" κάθε Παπανδρέου». 

Απολαύστε τι είδους εξελίξεις παράγουν οι πολιτευάμενοι:
 
Α) «Η συναυλία της αοιδού υπουργού και το χειροφίλημα του Ψινάκη». Το θέμα αναφέρεται στη συναυλία που έδωσε η άρτι ορισθείσα υπουργός Τουρισμού Αλκηστις Πρωτοψάλτη. Μια χαρά χαράδρα, δηλαδή.
 
Β) «Προσκλητήριο νεκρών! ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜ.ΑΡ. χέρι χέρι στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, προσδοκώντας το θαύμα». Θα ήταν θρίλερ, αν δεν επρόκειτο για οπερέτα. Τα δεκαδικά θα κολλήσουν, για να παράξουν το γνώριμο μηδέν.

Γ) «Σήμερα ανοίγει τα χαρτιά της η Ζωή Κωνσταντοπούλου». Χαρτιά πολλά, το εξής ένα: Ασος μπαστούνι για όσους διαφωνούν.
Φίλοι ψηφοφόροι, μη φεύγετε! Καθίστε, σε λίγο έρχεται ο πωλητής με τα αναψυκτικά, κοκ, σάμαλι, εκκαθαριστικά Εφορίας και ΕΝΦΙΑ. Στο έτερο μέρος της ταινίας έχουμε κι άλλες εξελίξεις. Δραματικές θα τις λέγαν τα κανάλια, αλλά η επιθεώρηση έχει διαφορετική άποψη. 

Πάμε στο Δ): «Η πρώτη αποχώρηση από το κόμμα Λαφαζάνη». Κάποιος κύριος μόλις πήγε εκεί, στο νεόδμητο τέμενος της συριζαϊκής αιρέσεως, διαπίστωσε ότι είναι «κόμμα μηχανισμών και ζηλωτών». Ε, ναι. Μεγάλη έκπληξη.
Σκληροπυρηνικοί σταλινικοί να έχουν «μηχανισμούς»; Από πού κι ως πού; Και να είναι και ζηλωτές; Αδύνατον! Ολοι θα περίμεναν μετριοπαθείς γιαγιούλες που θα λένε «ωμ» και θα φορούν πορτοκαλιά ενδύματα, μουρμουρίζοντας ακατάπαυστα «Χάρε Κρίσνα». 

Και στο φινάλε το Ε) που είναι το καλύτερο: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ψηφίστε με επιτέλους ζώα, ε ζώα!


Ηγγικεν η ώρα για τον «γραφικό» αλά κάρτ, τον Βασίλη τον Λεβέντη… Τον εραστή της πολιτικής, που παράλληλα ανέπτυξε μαζί με την ακραία τηλεπερσόνα και μια πιο συμβατική, για να διασφαλίσει κι αυτός τα προς το ζην ώστε να μπορεί απερίσπαστος να πολιτεύεται σ’ αυτόν τον τόπο…. Και με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα δοκίμασε και με τη Ν.Δ. επί Μητσοτάκη δοκίμασε, αλλά τα «ζώα» δεν τον ψήφιζαν. Τα καλύτερα τηλεοπτικά ήταν όταν είχε έναν άλλον star, τον Γιώργο Παπανδρέου, τον ετεροθαλή αδελφό του Ανδρέα, αλλά και μ’ αυτόν τα ’σπασε. Δεν χωρούσαν δύο πολιτικοί τέτοιου μιντιακού διαμετρήματος σε ένα μικρό κόμμα. Μεταξύ μας… ούτε σε μεγάλο χωράνε όπως βλέπουμε αυτές τις μέρες με τον εν διασπάσει ΣΥΡΙΖΑ!
Σε αυτές όμως τις εκλογές μετά την αναπάντεχη δυναμική της Ενωσης Κεντρώων τον Ιανουάριο, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση: Ή τώρα ή ποτέ… Η Βουλή των Ελλήνων, που θα μας μείνει αξέχαστη ως προς το πρώτο οκτάμηνο του 2015, μπορεί να γίνει ακόμη πιο αξέχαστη και να υποδεχθεί για πρώτη φορά το κόμμα του Βασίλη του Λεβέντη, τον οποίον έχουν ήδη «υποδεχθεί» συστημικά media με τη δέουσα σοβαρότητα. Βλέπετε, όλοι οι μεγαλοδημοσιογράφοι δεν ξεχνούν τι έγινε το 1994 με τον Πάνο Παναγιωτόπουλο στην εκπομπή «Προφίλ» στον ΑΝΤ1 και τον Βασίλη τον Λεβέντη που καταριόταν από το δικό του κανάλι, το «Κανάλι 67», τους πάντες. Η πρόθεση ήταν μια cult συνέντευξη, αλλά στην πράξη προέκυψε μια ακατανόητη ειρωνική εκπομπή με αποκορύφωμα το αστειάκι με τις πίτσες στο studio και τον πρόεδρο να φεύγει εγκαλώντας το δημοσιογράφο για ανεντιμότητα και βρομιά… Αυτά παθαίνει κανείς όταν παίζει σε γήπεδο πολιτικών ταλιμπάν όπως το ’παθαν όλοι όσοι αποφάσισαν να νομιμοποιήσουν το άλλο «φρούτο» το δηλητηριώδες, αυτό της Χ.Α. Επίσης, καμιά τριανταριά-σαράντα χρόνια στα πολιτικά δρώμενα, πλην αζήτητα, της Βουλής, που επίσης έγιναν εν μέσω κρίσης trendy και συνεχίζουν ευδόκιμα την πορεία τους εντός, εκτός και επί τα αυτά, Βουλής και φυλακής.

Το μαγικό σε αυτή τη χώρα είναι ότι 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα δωρεάν προεκλογικά γεύματα


Ο Τζον Κένεθ Γκλαμπρέιθ έλεγε ότι «πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού. Είναι η επιλογή μεταξύ του δυσάρεστου και του καταστροφικού». 


Στην Ελλάδα, οδηγηθήκαμε στην καταστροφή διά του ευχάριστου. Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση όλοι έταζαν, χωρίς να προϋπολογίζουν και να δημοσιοποιούν το κόστος των υποσχέσεων. Ισως, γι’ αυτό και οι προεκλογικές περίοδοι είχαν συρρικνωθεί σε σκιαμαχίες επί της τακτικής των κομμάτων και μονομαχίες προσωπικοτήτων. Οταν όλοι τάζουν, ξέροντας πως το κόστος των παροχών θα το πληρώσει –διά των δανεικών– η επόμενη γενιά, τότε δεν υπάρχει μεγάλο πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. 


Οι πραγματικές διαχωριστικές γραμμές δημιουργούνται από το μείγμα φόρων και δαπανών που προτείνουν τα κόμματα: ποιοι και πόσα πληρώνουν, ποιοι και πόσα απολαμβάνουν.
 


Λεφτά πλέον δεν υπάρχουν, αλλά η πολιτική συνεχίζεται ως έχει, με ταξίματα χωρίς αναφορά του κόστους.  


Ο κ. Βαγγέλης Μεϊμαράκης, για παράδειγμα, δήλωσε ότι η Ν.Δ. δεν θα ψηφίσει τα μέτρα φορολόγησης των κατ’ επάγγελμα αγροτών και έχει προτάσεις για ισοδύναμα, τις οποίες θα συζητήσει με τους δανειστές (Mega 1.9.2015). Βεβαίως, καλό είναι να έχει κάποιος προτάσεις, αλλά μήπως πρέπει πρώτα να τις συζητήσει με αυτούς που θα τις πληρώσουν, δηλαδή τους υπόλοιπους φορολογούμενους, και μετά με τους δανειστές; 


Διότι, αν ο κ. Μεϊμαράκης προτείνει να ανεβεί ο ανώτερος φορολογικός συντελεστής των υπολοίπων στο 80%, για να μην φορολογούνται οι αγρότες, οι δανειστές μπορεί να το δεχθούν. Γι’ αυτούς το αποτέλεσμα των προσθαφαιρέσεων στον λογαριασμό μετράει. Οι υπόλοιποι πολίτες, όμως, πρέπει να το ξέρουν για να λάβουν τα μέτρα τους στην κάλπη, ή έστω να γίνουν αφορολόγητοι αγρότες.
 


Δυστυχώς, η πολιτική ακολουθεί τον παλιό χαρούμενο ρυθμό. Στο 68σέλιδο «νέο» πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν πολλές υποσχέσεις χωρίς αριθμούς και χωρίς αντιδράσεις. Οι γενικολογίες και οι φλου προτάσεις ακούγονται ευχάριστα στ’ αυτιά μας, αλλά δεν εκπαιδεύουν τους πολίτες στο δυσάρεστο σκέλος της οικονομίας, που είναι το κόστος. Δυστυχώς, στη ζωή δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα, ούτε τσάμπα φοροαπαλλαγές. Κάποιοι στο τέλος τα πληρώνουν...
 


Θα λέγαμε, λοιπόν, ότι προεκλογικώς η πολιτική αξιοπιστία των προτάσεων μετράται με τις αντιδράσεις που προκαλούν: 

"Επίγεια (ΠΑΣΟΚική) κωμωδία"

Αφιερωμένη στα 41 χρόνια από την ιδρυση του κόμματος της καταστροφής...
 
 
ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ιδιο συνδικατο

"Τσοβόλα δώστα όλα"

Το ΠΑΣΟΚ στη κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία

Παπαθεμελή, Παπαθεμελή... Δικό σας 

Ο πολίτης στην πρώτη γραμμή
 
Θα το μεθύσουμε το ήλιο, σίγουρα ναι...
 
Χρονοντούλαπο της ιστορίας
 
Μαζί τα φάγαμε
 
Περήφανα νιάτα, τιμημένα γηρατειά
 

Σαν σήμερα (3/9/ΧΧΧΧ)

1843: Ξεσπά η επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, που ανάγκασε το βασιλιά Όθωνα να παραχωρήσει Σύνταγμα.

1939: Η Βρετανία κηρύσσει τον πόλεμο στη ναζιστική Γερμανία. Έξι ώρες αργότερα θα ακολουθήσει και η Γαλλία.

1974: Ο Ανδρέας Παπανδρέου ιδρύει το τρισάθλιο Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑΣΟΚ).

1875: Γεννιέται ο Φέρντιναντ Πόρσε, αυστριακός κατασκευαστής αυτοκινήτων, ιδρυτής της φερώνυμης αυτοκινητοβιομηχανίας και σχεδιαστής του θρυλικού «σκαραβαίου».

1929: Γεννιέαι η Ειρήνη Παπά, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ειρήνης Λελέκου, ηθοποιός.

1954: Πεθαίνει η Μαρίκα Κοτοπούλη

1983: Πεθαίνει η  Έλλη Λαμπέτη, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ελένης Λούκου, ηθοποιός.

2004: Πεθαίνει η ηθοποιός Ελένη Ζαφειρίου.

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ : Εκατό επίθετα και ένα ρήμα

Επιμελητή εκδόσεων και μεταφραστή.
 
Στις  24.11.2013 στις «Νέες  Εποχές» του «Βήματος της Κυριακής» δημοσιευόταν κείμενό μου με τίτλο «Απαντήσεις σε (όχι πάντα) καλόπιστα ερωτήματα». Εκεί αμφισβητούσα κατά πόσο ευσταθούσαν επιχειρήματα που προβάλλονταν από αρκετούς οι οποίοι ετοιμάζονταν να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές.

Το ένα από αυτά τα «επιχειρήματα» που αμφισβητούσα ήταν: «Μα η Αριστερά δεν έχει ασκήσει εξουσία στη χώρα μας. Πού ξέρεις; Μπορεί να αποδειχθεί καλύτερη από τους προηγούμενους».  
 
Σε αυτό αντέτασσα όχι μόνον ότι όπου οι φίλοι και οι ομοϊδεάτες του Τσίπρα και του Λαφαζάνη έχουν ασκήσει εξουσία... άσ' τα να πάνε, αλλά και ότι «εξουσία δεν είναι μόνον η κεντρική κυβέρνηση. Εξουσία ασκείται και στο συνδικάτο, και στον συνεταιρισμό, και στην τοπική αυτοδιοίκηση, ακόμη και στον εξωραϊστικό σύλλογο». Και εκεί, βέβαια, τα δείγματα γραφής (ευνοιοκρατία, διορισμοί ημετέρων, αναποτελεσματικότητα, καπελώματα) της αυτοαποκαλούμενης Αριστεράς κάθε άλλο παρά θετικά, και επομένως ενθαρρυντικά, είναι.

Από τότε κύλησε αρκετό νερό κάτω απ' τις γέφυρες (;) της Αθήνας
 
Ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησε κάθε δυνατό μέσο προκειμένου να έρθει στην εξουσία το ταχύτερο και... είδαμε τα χαΐρια του
 
Η χώρα ξανακύλησε στην ύφεση, οι τράπεζες έκλεισαν για μερικές εβδομάδες και ακόμη υπολειτουργούν, η αγορά έχει νεκρώσει, εισαγωγείς και εξαγωγείς βρίσκονται σε απόγνωση, ο ΕΝΦΙΑ ζει και βασιλεύει, οι φόροι αυξήθηκαν, στην ανώτατη Παιδεία έχει ενσκήψει νεοαλτουσεριανό τσουνάμι, το μεταναστευτικό ρεύμα βρίσκεται σε πρωτοφανή έξαρση ενώ η Τασούλα αγρόν αγοράζει, τη Βουλή την «έδωσαν» στη μωροφιλόδοξη κόρη του κυρ-Νίκου για να παίζει όπως με τις κούκλες της, ο σαλτιμπάγκος που ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους αντικαταστάθηκε αφού πρώτα μάς στοίχισε καμιά εικοσαριά δισεκατομμύρια, διορατικές μανάδες υπουργών απέσυραν εγκαίρως τις καταθέσεις τους, το Ασφαλιστικό ανατέθηκε σε άνθρωπο που, αν μη τι άλλο, ξέρει να μας κάνει να γελάμε κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.

Τούτων όλων δοθέντων, που έλεγαν και οι παλαιότεροι, λόγω επαγγελματικής (και όχι μόνον) εμμονής με τη γλώσσα, θα επιχειρήσω να συμπυκνώσω την εμπειρία από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε εκατό επίθετα, όλα από Α.  
 
Οι άνθρωποι που μας κυβέρνησαν τους τελευταίους οκτώ μήνες μπορεί λοιπόν να χαρακτηριστούν (στις παρενθέσεις, αναγκαίες διευκρινίσεις προς αποφυγήν παρεξηγήσεων):
 

Αβαθείς, άβουλοι, άγαρμποι, άγλωσσοι, αγοραίοι
(οι περισσότεροι), αγράμματοι (οι περισσότεροι), αδαείς, αδιάντροποι (πολιτικά), αδιόρθωτοι, αδίστακτοι, αδρόπετσοι, αεροβάμονες, αεριτζήδες, ακαιρολόγοι, ακαλλιέργητοι (οι περισσότεροι), ακατάλληλοι, ακατανόητοι, ακατατόπιστοι, άκομψοι, ακούρδιστοι, αλαζόνες, αλαφροκέφαλοι, αλλαξοπρόσωποι, αλλοπρόσαλλοι, αλυσιτελείς, αμαθείς (οι περισσότεροι), αμέθοδοι, αμετανόητοι, αμετροεπείς, αμήχανοι, αμφίθυμοι, ανακόλουθοι, ανακράκτες, αναξιοκρατικοί, αναξιόπιστοι, αναποτελεσματικοί, αναχρονιστικοί, ανεδαφικοί, ανειλικρινείς, ανεκδιήγητοι, ανεπαρκείς, ανεπίδεκτοι, ανεπρόκοποι, ανερμάτιστοι, ανερυθρίαστοι, ανεύθυνοι, ανήξεροι, ανίκανοι, ανιστόρητοι (πολιτικά), ανορθολογικοί, άνοστοι, ανούσιοι, αντιφατικοί, ανυπόληπτοι (πολιτικά), ανώριμοι, ανωφελείς, απαίδευτοι (οι περισσότεροι), απαράδεκτοι, απαράσκευοι, απεραντολόγοι, απερίγραπτοι, απερίσκεπτοι, αποτελματωμένοι, αποφευκταίοι,  απροετοίμαστοι, απρονόητοι, απρόσφοροι, απωθητικοί, αρειμάνιοι, αρλουμπολόγοι, αρτηριοσκληρωτικοί, ασόβαροι, αστάθμητοι, άστατοι, αστοιχείωτοι, αστόχαστοι, ασύδοτοι, ασυλλόγιστοι, ασυνάρτητοι, ασυνείδητοι (πολιτικά), ασυνεπείς, ασύνετοι, ασύντακτοι, άσχετοι, ασώφρονες, ατάλαντοι, ατελέσφοροι, ατζαμήδες, αυτάρεσκοι, αυτοαναφορικοί, αυτοσχεδιαστικοί, αφελείς, αφερέγγυοι, αφιλόκαλοι, αφιλτράριστοι, άφρονες, αχαλίνωτοι, αχαρακτήριστοι, αχόρταγοι (για εξουσία), αχρείαστοι (να 'ναι).

 
Σήμερα, που οι ίδιοι λίγο-πολύ άνθρωποι επιχειρούν νέο ρεσάλτο στην εξουσία μοιράζοντας και πάλι ανενδοίαστα ψεύτικες υποσχέσεις, κάθε σκεπτόμενος πολίτης - με βάση πλέον όχι απλώς εκτιμήσεις και αναλύσεις για τις ικανότητές τους και τις προθέσεις τους αλλά την εμπειρία από τα πεπραγμένα τους και τη διακυβέρνησή τους - δεν μπορεί παρά (οφείλει, θα τολμούσα να πω): 
 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αριστερά του χαβιαριού και της σαμπάνιας

Γράφει το ANTINEWS


Είσαι αριστερός που σε έχει συνεπάρει το... όραμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ακούς για αναδιανομή του πλούτου, για φορολόγηση των πλουσίων, για πόλεμο κατά της διαπλοκής, για μεταρρυθμίσεις με αριστερό πρόσημο και μια προοδευτική στροφή της χώρας. Κι αφού τα ακούς όλα αυτά ψηφίζεις Αλέξη, στηρίζεις τον ΣΥΡΙΖΑ και βέβαια το ξύλο και τον λογαριασμό τα τρως μετά την κάλπη.

Το αριστερό αυτό κόμμα εξελέγη αφού στα τηλεπαράθυρα και στις συγκεντρώσεις έβλεπε κανείς νέους ανθρώπους ή παλαιούς που όμως δεν είχαν φθαρεί από το πολιτικό σύστημα. Αυτό ακριβώς πούλησε. Το νέο, το αγνό, το φτωχό πλην τίμιο. Και καλά έκανε, στις εκλογές και τον πόλεμο όλα επιτρέπονται.

Και τώρα; 

Επτά μήνες μετά δείτε ποιοι είναι αυτοί που κερδίζουν τον χρόνο τους στα τηλεπαράθυρα. Δείτε ποιοι εμφανίζονται να απολογούνται για τους ίδιους ή για το κόμμα τους.  

Που είναι οι... αγωνιστές της Αριστεράς; 

Που είναι οι φτωχοί, οι μεροκαματιάρηδες εκπρόσωποι του ελληνικού λαού που έβγαιναν και ούρλιαζαν για τα ιερά και τα όσια της χώρας;

Ποιοι είναι τώρα οι «αριστεροί» των τηλεπαράθυρων;  

Ένας Μητρόπουλος που δεν ξέρει τι έχει, που τσακώνεται, ουρλιάζει και απειλεί με αυτοκτονία για ένα εκατομμυριάκι ευρώ. «Μαύρο» όχι παίξε γέλασε. Κι όμως, αυτός κουνά το δάχτυλο στον Τσίπρα και του λέει: Είμαι ο πρώτος σε σταυρούς βουλευτής. Θα τολμήσεις να με διώξεις;

Βλέπεις στα τηλεπαράθυρα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, άλλη αριστερή αυτή. Που πάει με το κόμμα Λαφαζάνη για να υπερασπιστεί τα δίκαια του λαού. Ποια αυτή που δεν ξέρει τι έχει. Η πορφυρογέννητη κόρη του μεγαλοδικηγόρου, αιώνιου προέδρου. Κι όμως, αυτή είναι η αριστερή που θα μας σώσει.

Βγαίνει να υπερασπιστεί την αριστερά ο... Κατρούγκαλος. Τι σχέση έχει αυτός με την τεράστια περιουσία και τα λεφτά που το 99% του ελληνικού λαού δεν θα δει ποτέ στη ζωή του;

Βγαίνει ο Βούτσης ή ο Λαφαζάνης οι οποίοι δεν δούλεψαν ποτέ στη ζωή τους. Δεκαετίες κομματόσκυλα της αριστεράς που δεν ξέρουν τι σημαίνει μόχθος. Και αυτοί θα μας υπερασπιστούν από τους κακούς πλούσιους.

Βγαίνει ο Τσακαλώτος που δεν ξέρει τι έχει από λογαριασμούς στο εξωτερικό ή ο Σταθάκης, η Βαλαβάνη ή ο Στρατούλης με λεφτά σε ξένες τράπεζες ή δεκάδες ακίνητα.

Υπερασπίζεται τον ΣΥΡΙΖΑ ποιος ο... Καμμένος που δεν ξέρει τι έχει ή ο Χαϊκάλης με τις off shore.
 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Α ρε Τσίπρα μου τα έργα σου!


Σφαδάζει η Μέγαιρα της Δημοκρατίας • - δεν λέει να καταποθεί το κώνιον. Με τίποτα δεν λέει να σταματήσει να δαγκώνει στο σβέρκο όποιον της «γυαλίσει», • σαν τον Δράκουλα των Καρπαθίων.  

Ποιες εκλογές. • Μόνο ένα παλούκι μας σώζει. • Και σκόρδα, • πολλά σκόρδα. • Πλεξάνες. •
Του καίγεται το φυλλοκάρδι: «Να αποφευχθεί ο εμφύλιος σπαραγμός της Αριστεράς». • Ο θεματοφύλαξ της Αριστεροσύνης Αλέξιος ο Τσίπρας • ποιος άλλος. 


Πότε; 

• Ενώ οι μεν κράζουν «ευτελίζετε τη Βουλή» • «δικτάτορα», • «θέλετε μνημόνιο με δραχμή» κ.ά. • κι οι δε αφρίζουν •«κατάπτυστοι» • «καταργήσατε τη δημοκρατία» •«σκοτώνετε τον Σύριζα» • κ.λπ. • Τα αβγά και τα γιαούρτια μόνο λείπουν. • Στα οποία άλλωστε έχουν διαπρέψει «συλλογικά». •

Από τη μια «κινδυνεύει η χώρα με την περιπέτεια των νέων εκλογών» • από την άλλη τι έγινε κι αν πάμε μια βδομάδα αργότερα στη διεξαγωγή τους. • Ασε το νεόκοπο κόμμα των δραχμιστών, • άσε τον «εντολοδόχο» Μεϊμαράκη, • αλλά ακόμα κι ο Σταύρος Θεοδωράκης επιδίωξε αυτή τη «βδομαδούλα», • ενώ κατέγραφε πειστικά την οικτρή κατάσταση της οικονομίας. • Η κομματική σκοπιμότητα υπεράνω όλων. • Με Πρωθιερέα Σκοπιμοτήτων βέβαια τον εφταμηνίτη πρωθυπουργό.•
Πρέπει πρώτα να διαλυθεί απολύτως η χώρα, • να ξωπεταχτεί από την Ενωμένη Ευρώπη, • να πεινάσει για τα καλά και να κακοπάθει ωσάν σε πόλεμο • για να πειστούν να συνεργαστούν οι «πολιτικές δυνάμεις» που • τύχη βλάσφημη • μας έχουν λάχει, • αναστέλλοντας για ένα διάστημα τις «ιδεολογικές τους διαφορές» • -τρομάρα τους οι ιδεολόγοι. 


Σκέφτεσαι πού θα βρισκόμασταν σήμερα αν από το ’10 είχαμε μια συγκροτημένη συλλογική αντιμετώπιση της κρίσης, • σκέφτεσαι τις αδεξιότητες του Παπανδρέου, • τον καιροσκοπισμό του Σαμαρά, • τον αριβισμό και πρωτογονισμό • -αντιπολιτευτικό και κυβερνητικό- • του συριζαϊκού εσμού υπό την μπαγκέτα του «μαέστρου» Τσίπρα, • και σου γυρίζει το μάτι. Χτυπιόμαστε, σερνόμαστε, ματώνουμε τόσα χρόνια • για να μας έρθει τελικά ο ουρανός σφοντύλι. • Ακουσε μόνο τι διαλαλούν οι συριζαίοι για το «μετά» των εκλογών. • Το γουδί το γουδοχέρι • με τον κόπανο στο χέρι. • Και τι κόπανο. •
Πού να χάθηκαν άραγε τις τελευταίες βδομάδες οι καλλιτέχνες του «Οχι» • - και όλων των άλλων, δεν λέω, «αντιμνημονιακών αγώνων». • Πού να έχουν λουφάξει τα απύλωτα, προκλητικά στην αμετροέπειά τους στόματα καλλιτεχνών του άσματος και του θεάτρου εν γένει • που άστραφταν και βρόνταγαν ώς και την Κυριακή του δημοψηφίσματος • -από τον άμβωνα της οσιοτάτης ΕΡΤ και άλλες εξέδρες. 


Ασε δε τους εξ αυτών αναμένοντες «αντίδωρα» • - τίποτα «πριμοδοτήσεις», • (ξέρουν αυτοί) • τίποτα καθέκλες μουσικομεγαρικές, • τίποτα καθέκλες γενικώς. • Ως πού να έχει χωθεί η γλώσσα τους. •

Πωπώ, τη χάνουμε την κυρία οπΤασία:  


ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το μεγάλο τσίρκο


Αρλεκίνοι, μενεστρέλοι, κλόουν, παμπόνηροι νάνοι και άμυαλοι γίγαντες, λιποτάχτες που αυτομόλησαν στις τάξεις των εχθρών, προξενήτρες σε παρά φύσιν συμπεθεριά… Όλοι αυτοί και κάθε λογής ταραχοποιά, κρυψίνοα και γελωτοποιά στοιχεία συνηθίζουν να  συνυπάρχουν αρμονικά σε περιόδους αστάθειας. Συντηρούν και προάγουν την αποσταθεροποίηση. Στις θύελλες των προσχεδιασμένων κοινωνικο-πολιτικών μεταβολών κάνουν χρυσές δουλειές, γιατί στην κατάλληλη στιγμή μανιπουλάρουν, χειραγωγούν, πείθουν, αλλά και παραπείθουν την κοινή γνώμη.


Και όταν η κοινή γνώμη ανακαλύπτει το μέγεθος της κατά συρροήν απάτης και εξοργισμένη αναζητεί τους υπεύθυνους της αποσταθεροποίησης, οι εταίροι του Μεγάλου Τσίρκου έχουν ήδη κατορθώσει να περάσουν ταχυδακτυλουργικά στην απέναντι όχθη και με … «αγανάκτηση» κόπτονται για τα δίκαια εκείνων που οι ίδιοι κατάφωρα αδίκησαν, και βάναυσα εκακοποίησαν…


Αυτό το φαινόμενο των αναίσχυντων μεταλλάξεων ίσως δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Και οι συγγραφείς, οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες που θ’ αναπαράγουν στο χαρτί, στα καρέ των ταινιών και στις σκηνές του θεάτρου τις πτυχές του νέου αυτού ανθρώπινου δράματος είναι βέβαιο, ότι θα ξεπεράσουν σε ψυχογραφική ανάλυση ακόμη και τον Ντοστογιέφσκι.


Πολύ όμως φοβούμαστε, ότι: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το μαρτύριο του τσαμπουκαλεμένου γραφικού (αν ήταν κανονικός άνθρωπος)

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Αν το βάλεις σκοπό και διαθέτεις τα κατάλληλα χαρίσματα, μπορείς να πείσεις τον κόσμο ότι, αν σε ακολουθήσουν, πίσω από το σκοτεινό δάσος θα ανακαλύψετε όλοι μαζί μια ωραία, πλούσια χώρα να σας περιμένει, στην οποία το ατομικό πρόβλημα του καθενός θα λυθεί. Οχι ότι είναι εύκολο κάτι τέτοιο, αλλά το έχουμε δει να γίνεται αρκετές φορές στην πολιτική ώστε να ξέρουμε ότι είναι εφικτό.


 Αν όμως δεν υπάρχει η Γη της Επαγγελίας και εσύ πρέπει μετά κάτι να πεις σε εκείνους που σε έχουν ακολουθήσει, τότε η γελοιοποίηση είναι αναπόφευκτη, όπως σε κάθε άλλη περίσταση όπου είναι υποχρεωτικό να δικαιολογήσεις το ψέμα και την ανεπάρκεια.


Σε αυτή τη δεινή θέση βρίσκεται σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας: αναγκασμένος να εκστομίζει παιδαριώδεις σαχλαμάρες για να γεφυρώσει τον προ του Μνημονίου εαυτό του με τον μετά το Μνημόνιο. 


Αν ήταν κανονικός άνθρωπος, αυτή η προεκλογική εκστρατεία θα έπρεπε να ήταν αληθινό μαρτύριο γι’ αυτόν. Προφανώς όμως δεν είναι, διότι ο Τσίπρας είναι πολιτικός και η δυνατότητα να μην αισθάνεσαι τίποτα, όταν λες πράγματα που δεν πιστεύεις, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ή, ακόμη χειρότερα, πράγματα εντελώς ανόητα, είναι προϋπόθεση για να κάνεις καριέρα στο επάγγελμα που διάλεξε ο Αλέξης.  


Συνεπώς, ο ίδιος μάλλον δεν έχει πρόβλημα. Το πρόβλημα πρέπει να είναι του ακροατηρίου στο οποίο απευθύνεται· διότι εύκολα αφήνεσαι στην ανοησία όταν είναι ευχάριστη, πώς την καταπίνεις όμως όταν είναι δυσάρεστη;


Είμαστε ακόμη στην αρχή της προεκλογικής εκστρατείας και, σίγουρα, θα υπάρξουν προσαρμογές στην τακτική του ΣΥΡΙΖΑ όσο θα πλησιάζουμε προς τις κάλπες.  


Είναι ήδη φανερό όμως, από την ομιλία του Τσίπρα στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, ότι η ρητορική του στρέφεται πια πρωτίστως στην προσπάθεια να αποδείξει ότι ο ίδιος και το κόμμα του διαφέρουν ηθικά από τους άλλους που διεκδικούν την ψήφο του ελληνικού λαού: είμαστε στην ίδια κατάσταση με τους άλλους, αλλά δεν είμαστε το ίδιο με αυτούς


Σε αυτές τις δεκατέσσερις λέξεις συνοψίζεται ολόκληρη η δευτερολογία του στη συνδιάσκεψη, με τη διαφορά ότι εκείνος χρειάσθηκε κάπου 2.700 λέξεις για να πει το ίδιο.  

Μας ζητεί να του εμπιστευθούμε την αναμόρφωση του συστήματος της οικονομίας μας (βάσει του Μνημονίου, ας μην ξεχνάμε), επειδή απλώς είναι ηθικά ανώτερος.


Τι είναι αυτό όμως στο οποίο στηρίζει την ανωτερότητα που διεκδικεί; 


Πολύ απλά, η ανεπάρκειά του και τίποτε περισσότερο. «Και αυτοί που βύθισαν τη χώρα και μετά αποδέχτηκαν τα πάντα, όχι μόνο χωρίς αντίσταση, αλλά και με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση αποδέχτηκαν τα πάντα, και εμείς που ματώσαμε, συγκρουστήκαμε, δώσαμε σκληρές μάχες για να αποτρέψουμε όσα περισσότερα αρνητικά σε αυτή τη συμφωνία, είμαστε το ίδιο;» διερωτήθηκε, με ένα μείγμα θυμού και παράπονου, στην ομιλία του


 Εν μέρει έχει δίκιο: ασφαλώς, δεν είναι το ίδιο! Διότι αυτός και οι δικοί του είναι πολύ χειρότεροι, εξαιτίας της άγνοιας ή της αδιαφορίας τους για τα πάντα: από τα στοιχειώδη στη λειτουργία της οικονομίας (π.χ. δεν είχαν υπολογίσει ότι τα capital controls θα τσάκιζαν όσες επιχειρήσεις τα καταφέρνουν ακόμα) μέχρι τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.


Αρκεί να αναρωτηθεί κάποιος για το αποτέλεσμα του «αγώνα», για τον οποίο επαίρεται τώρα ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, και αντιλαμβάνεται πόσο ψεύτικη είναι η αξία του: όχι μόνο το Μνημόνιο είναι το ίδιο, αλλά το πρόσθετο κόστος για την οικονομία υπερβαίνει τα 60 δισ. και επιπλέον σπαταλήθηκε ηλιθίως, με τις κόνξες και τα σκέρτσα του αγορίνου που είχαμε στο υπουργείο Οικονομικών, και όποιο διπλωματικό κεφάλαιο είχε συγκεντρωθεί. Στους επτά μήνες που κυβέρνησαν οι «καλύτεροι», το μόνο που πέτυχαν ήταν να αποδείξουν στον κόσμο ολόκληρο ότι η Ελλάδα ήταν, είναι και θα παραμείνει η βαθύτερα προβληματική χώρα της Ευρωζώνης.  


Μόνον εφόσον πάσχει κάποιος από τον μαζοχισμό της Αριστεράς μπορεί να ανακαλύψει ανωτερότητα και μεγαλείο στην ήττα εξαιτίας ανικανότητας.

Στο βάθος, όμως, πρέπει και ο ίδιος ο Τσίπρας να καταλαβαίνει ότι η δήθεν ομορφιά της ματαιότητας του αγώνα δεν συγκινεί εύκολα, γι’ αυτό και εμβάθυνε λιγάκι ―όσο μπορούσε, όχι πολύ― στο ευαίσθητο θέμα:  


«Οπως μας τιμά και είμαστε περήφανοι που δώσαμε τη δυνατότητα να εκφρασθεί αυτό το γαμώτο του ελληνικού λαού ―και επιτρέψτε μου την έκφραση― για όλα συνέβησαν τα τελευταία σαράντα χρόνια, που εκφράσθηκε με το 62 % του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα», είπε. Προσπάθησε μεν, ανάγοντας το γαμώτο σε αξία, αλλά το επιχείρημα κάνει τη θέση του χειρότερη: διότι, αν το 62 % είναι το αποτέλεσμα σαράντα χρόνων συμμετοχής της χώρας στους ευρωπαϊκούς θεσμούς ―γιατί αυτό λέει―, τότε γιατί ο ίδιος το ερμήνευσε ως ΝΑΙ και προχώρησε στη σύναψη της συμφωνίας;  


Σε τι διαφέρει, επ’ αυτού τουλάχιστον, από τους προηγούμενους;


Ο Τσίπρας ξεκίνησε την προεκλογική εκστρατεία του, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια Ευρώπη την οποία εξακολουθεί να θεωρεί ως αναγκαίο κακό για τη χώρα και σε μια συμφωνία την οποία υπέγραψε από φόβο. Ας μου επιτρέψετε, λοιπόν, να χρησιμοποιήσω και εγώ μια λέξη απρεπή για να περιγράψω την προσπάθειά του