"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Πώς ο κόσμος μας έπαψε να είναι χριστιανικός. Ανατομία μιας κατάρρευσης


[Οι στατιστικές είναι αμείλικτες:  

Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 το 94% των παιδιών στη Γαλλία βαπτίζονταν και το 25% των Γάλλων εκκλησιάζονταν κάθε Κυριακή. Σήμερα τα αντίστοιχα ποσοστά είναι κάτω από το 30% και κοντά στο 2%.  

Το 1952 το 51% των Γάλλων εξομολογούνταν τουλάχιστο μια φορά το χρόνο, ενώ σήμερα το ποσοστό αυτό είναι κοντά στο 10%.  

Η απομάκρυνση των Ευρωπαίων από την Καθολική Εκκλησία επέφερε και την  ερήμωση των ναών, πολλοί από τους οποίους περιέρχονται στα χέρια μουσουλμάνων, αλλάζουν χρήση ή μεταβάλλονται σε ερείπια. 
 
Αυτό ήταν αναμενόμενο από τη στιγμή που ο Πάπας εξόρισε τον Χριστό από τη Γη στον ουρανό και χρίστηκε αντιπρόσωπος Χριστού (vicarius Christi) καταργώντας την Εκκλησία Του. Ηδη από τον 11ο αιώνα, στη Γαλλία τουλάχιστον, αναπτύσσεται μια «λαϊκή» κουλτούρα στους αντίποδες της θρησκευτικής. Η Σύνοδος Βατικανό 2 (1965) έπαιξε αποφασιστικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη – πριν την επισφραγίσει η ενδημία της παιδεραστίας – , μας λέει ο  Guillaume Cuchet στο βιβλίο του Πώς ο κόσμος μας έπαψε να είναι χριστιανικός. Ανατομία μιας κατάρρευσης (2018). Ακολουθεί συνέντευξη του συγγραφέα στον Youna Rivalain. Ε.Δ.Ν.]


 Αναφέρεστε σε μια κρίση του εκκλησιασμού όχι  εξαιτίας του «Μάη του 68» ή της εγκυκλίου Humanae vitae του Πάπα Παύλου VI για την αντισύλληψη το ίδιο έτος, αλλά την τοποθετείτε το 1965. Πού βασίζεται αυτή η παρατήρηση;

Εργάστηκα στα αρχεία του Fernand Boulard, ιερέα και ειδικού κοινωνιολογικών θεμάτων για την επισκοπή. Έκανε έρευνες για τον εκκλησιασμό σε όλες τις επισκοπές της Γαλλίας μεταξύ 1945 και 1965. Στο τέλος, κατέληξε σε μια συνολική σταθερότητα των ποσοστών των εκκλησιαζομένων μακροπρόθεσμα, παρά την ελαφρά μείωση, οι ρίζες της οποίας χρονολογούνται από την Επανάσταση. Ωστόσο, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, αυτές οι καμπύλες βυθίστηκαν. Από κει ξεκίνησε η εργασία μου. Έτσι, πενήντα χρόνια μετά τα συμπεράσματα του Boulard, προσπάθησα να επαληθεύσω τη διάγνωσή του και να προτείνω κάποιες υποθέσεις σχετικά με αυτή τη μαζική απομάκρυνση από τον εκκλησιασμό.

Πριν από τη Σύνοδο, ο εκκλησιασμός ήταν υποχρεωτικός υπό την ποινή θανάσιμου αμαρτήματος. Πώς η αλλαγή που ξεκίνησε με την Βατικανό ΙΙ οδήγησε σε σημαντική πτώση του ίδιου του εκκλησιασμού;

Ο εκκλησιασμός είναι «κανονική» υποχρέωση για τους Καθολικούς. Ήταν μέρος αυτών που ονομάζονταν «εντολές της Εκκλησίας»: ο εκκλησιασμός την Κυριακή, δηλαδή η μετάβαση στην θεία λειτουργία της Κυριακής και του Πάσχα, η θεία κοινωνία τουλάχιστον μία φορά το έτος μετά από εξομολόγηση.

Ως έμμεση συνέπεια της Συνόδου, ξαφνικά η Εκκλησία επέμενε πολύ λιγότερο  για τις υποχρεώσεις αυτές από ό, τι στο παρελθόν. Άρχισε να θεωρεί ότι ο εκκλησιασμός ήταν σχετικά δευτερεύων, ότι το σημαντικό ήταν η συμμετοχή, η συμπεριφορά σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, η κοινωνική ή πολιτική στράτευση. Εκείνη την εποχή, αρκετές γενιές χριστιανών, μεγαλομένων με αυτό το σύστημα υποχρέωσης, απομακρύνθηκαν. Πιστεύω ότι ήταν μάλλον αυτή η αλλαγή στην έννοια του εκκλησιασμού, με τη νέα της έμφαση στην ατομική ελευθερία και μια πιο σύνθετη προσέγγιση του εκκλησιασμού, που συνέβαλε στην πτώση των ποσοστών συμμετοχής.

Αναφέρετε την εξαφάνιση μιας «ποιμαντικής του φόβου» που βασίζεται στη διδασκαλία του προπατορικού αμαρτήματος, της ατομικής κρίσης, της κόλασης και του καθαρτηρίου, για μια εικόνα ενός Θεού όλο αγάπη και μια μεγαλύτερη σημασία στον διαθρησκειακό διάλογο. Θα λέγατε ότι ο σύγχρονος καθολικισμός έχει γίνει πιο πατερναλιστικός για τους πιστούς;

Στις αναλύσεις του της δεκαετίας του ’70 και του ’80, ο ιστορικός Jean Delumeau επέμεινε στο γεγονός ότι ο μαζικός εκχριστιανισμός της Δύσης επιτεύχθηκε τις περισσότερες φορές με την «ποιμαντική του φόβου», επιμένοντας στις πιο ανησυχητικές πτυχές του Χριστιανισμού. Αφηνε λοιπόν να εννοηθεί ότι η Δύση είχε εκχριστιανιστεί μόνο επιφανειακά, από φόβο περισσότερο παρά από βαθιά πεποίθηση. Ως εκ τούτου, ο αποχριστιανισμός του 20ού αιώνα, κατά μία έννοια, ήταν μια ενδεχομένως ευεργετική αντισταθμιστική αντίδραση.

Νομίζω ότι αυτή τη διαπίστωση είναι εν μέρει αληθινή: ο προσυνοδικός καθολικισμός επικεντρωνόταν στο κήρυγμα των «έσχατων στόχων» που δημιούργησαν μια πολύ δραματοποιημένη ποιμαντική. Μια από τις πιο εκπληκτικές πτυχές της Συνόδου είναι ότι απέκρυψε εντελώς τους “έσχατους στόχους”, οι οποίοι ήταν κάποτε κεντρικά θέματα στο καθολικό κήρυγμα, την κατήχηση και την πνευματικότητα. Ξαφνικά, σταμάτησαν να μιλάμε γι ‘αυτούς και δώσανε μεγάλη έμφαση στη στράτευση και το άνοιγμα στον κόσμο.

Το άλλο στοιχείο που πρέπει να μέτρησε είναι η έμφαση στη θρησκευτική ελευθερία. Ορισμένοι Χριστιανοί το είδαν ως ένα νέο δικαίωμα να “διαλέξουν” τις αλήθειες της πίστης και τις υποχρεωτικές πρακτικές. Στο πνεύμα της Συνόδου, άρχισαν να «πειραματίζονται» στην κατήχησή τους, απορρίπτοντας ό,τι δεν τους άρεσε ή φαινόταν απίθανο, ειδικά καθώς οι ίδιοι οι κληρικοί έδειχναν να μη τα πιστεύουν πλέον.


Αναφέρετε μια κρίση στο μυστήριο της συμφιλίωσης κατά την εποχή της Βατικανό 2. Πώς βλέπετε λοιπόν τον Πάπα Φραγκίσκο, του οποίου η φιλευσπλαχνία είναι ένα από τα κλειδιά του μηνύματος, ειδικότερα με το Ιωβηλαίο της Φιλευσπλαχνίας και την αποκατάσταση του μυστηρίου της συμφιλίωσης.

Είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές πτυχές της δεκαετίας του 1960 της θρησκευτικής ύλης: αυτό το μυστήριο, το οποίο ονομαζόταν «μυστήριο της μετανοίας», μετονομάστηκε σε «μυστήριο της συμφιλίωσης», και ταλαιπωρήθηκε με την μεταβολή. Τα ποσοστά εξομολόγησης κατέρρευσαν ενώ είχε κεντρικό ρόλο στη ζωή της Εκκλησίας: ήταν, μαζί με τις ταφές, το μυστήριο που απασχολούσε περισσότερο τον κλήρο. Όλοι οι εξομολόγοι πολιορκούνταν στις παραμονές των μεγάλων εορτών του λειτουργικού ημερολογίου! Σήμερα φαίνεται ότι υπάρχει ένα κίνημα ανακάλυψης της εξομολόγησης, κυρίως ως μυστηρίου της φιλευσπλαχνίας. Αυτό πάει μαζί με τις μεταμορφώσεις του σύγχρονου καθολικισμού. Η νέα γενιά, σε πλήρη άγνοια για τα προ της Συνόδου, ανακτά στοιχεία που αποκλείστηκαν από τη μετάλλαξη: το ράσο, τα λατινικά, το εξομολογητήριο κ.λπ. Αλλά δεν είναι μια απλή επιστροφή στην προσυνοδική κατάσταση: είναι μάλλον μια αναζωογόνηση του παλιού καθολικισμού!

Η ρήξη εξισορρόπησε τις περιοχές με μια ισοπέδωση προς τα κάτω. Πριν τη δεκαετία του 1960, οι περιφερειακές αντιθέσεις ήταν θεαματικές. Σήμερα, οι ανισότητες παραμένουν, αλλά είναι πολύ μικρότερες απ’ ό,τι 50 ή 60 χρόνια πριν. Σε πολλές αγροτικές ή / και ορεινές περιοχές, ο καθολικισμός έχει σχεδόν εξαφανιστεί, εν μέρει λόγω της κρίσης νέων ιερωμένων, η οποία δεν επιτρέπει πλέον τη διατήρηση του ενοριακού δικτύου, αναγκάζοντας τους πιστούς, συχνά ηλικιωμένους, να ταξιδεύουν πολύ μακριά για να λειτουργηθούν. Η κρίση των κλήσεων προς ιερωσύνη έχει ισοπεδώσει ορισμένες περιοχές, ενώ άλλες έχουν υπερασπιστεί καλύτερα τις θέσεις τους.


Οι κοινωνικές ανισότητες σχετίζονται με τον εκκλησιασμό;

Στη δεκαετία του 1950, ο καθολικισμός ήταν παρών σε όλους τους χώρους, με  μεγάλες ανισότητες. Ο κλήρος ανησυχούσε ιδιαιτέρως για τα μικρά ποσοστά Καθολικών στον κόσμο της εργασίας που υποτίθεται ότι κρατά τα κλειδιά του “αυριανού κόσμου”. Σήμερα υπάρχουν ακόμα κοινωνιολογικές αντιθέσεις και, για λόγους που σχετίζονται με τη μετάδοση της πίστης, ο Χριστιανισμός φαίνεται να κρατάει καλύτερα σε μια ορισμένη κλασσική αστική τάξη που συνεχίζει να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη γαλλική καθολική ζωή.

Αντιστρόφως, ο «αυτόχθονος» λαϊκός καθολικισμός έχει μειωθεί σημαντικά. Ο γαλλικός καθολικισμός έχει επομένως μια τάση να πολώνεται γύρω από μια συγκεκριμένη μπουρζουαζία αφενός και λαϊκές ενορίες που ενισχύονται από τη χριστιανική μετανάστευση αφετέρου – αυτό όμως δεν είναι αντιπροσωπευτικό της γαλλικής κοινωνίας στην ποικιλομορφία της και την πολυπλοκότητά της.


Οι πρώτοι που αποχωρούν είναι η γενιά των baby boomers*. Γιατί αυτοί;

 
Στη δεκαετία του 1950, το 80% μιας γενιάς προσερχόταν στην επίσημη θεία  κοινωνία του στην ηλικία των 12 ετών, μετά από 3 χρόνια κατήχησης με υποχρεωτικό εκκλησιασμό. Την επομένη της επίσημης θείας κοινωνίας άρχιζε η μεγάλη κατρακύλα: ήταν η κορύφωση του εκκλησιασμού, μετά τον οποίο τα παιδιά έκαναν σχεδόν αυτό που ήθελαν. Ο κλήρος, που το ήξερε αυτό, θεωρούσε καθήκον του να τους μεταδίδει μια μαζική δόση θρησκείας, διότι δεν θα τα ξανάβλεπε πλέον σύντομα.
Σε αυτό το πλαίσιο έρχεται το πλήθος των baby boomers: 800.000 με 850.000, δηλαδή 200.000 περισσότεροι από ό, τι στη δεκαετία του 1930. Όπως και οι άλλοι, προσέρχονται στην επίσημη θεία κοινωνία τους, αλλά στη συνέχεια απομακρύνονται πολύ περισσότεροι από τους πρεσβυτέρους τους.

Υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις: πρώτα απ ‘όλα, ο αριθμός και η ένταξή τους  στην καταναλωτική κοινωνία που χαρακτηρίζει τα Ενδοξα Τριάντα (1945-1975), δημιουργώντας ένα πολιτισμικό χάσμα μέσα στις οικογένειες. Αυτή η γενιά είναι επίσης πιο μορφωμένη από τους γονείς της, καθώς η υποχρεωτική εκπαίδευση αυξήθηκε σε 16 χρόνια το 1959. Από την πλευρά της, η Εκκλησία επιμένει λιγότερο από ό, τι στο παρελθόν στην υποχρέωση του εκκλησιασμού. Μέσες άκρες, οι διαδηλωτές του Μάη του ‘68 άρχισαν να απομακρύνονται από την επίσημη θεία κοινωνία στη δεκαετία του ’60!


Η κρίση θα ερχόταν και χωρίς τη Σύνοδο; Ήταν αναπότρεπτη;

 
Αυτή η κρίση είναι διεθνής: 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Καλώς ήλθατε στη νέα ΙΣΛΑΜΙΚΗ Ευρώπη

https://www.thenational.ae/world/europe/muslim-woman-becomes-britain-s-first-hijab-wearing-judge-1.1025135

Αντιγράφουμε απο τη σελίδα του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ στο facebook
Από Cemal Knudsen Yucel - via Μάλαμας Κουφοκώτσιος  


Καλώς ήλθατε στη νέα Ευρώπη όπου το Ισλάμ υπονομεύει τον κοσμικό χαρακτήρα της Δύσης με την ευλογία των οπισθοδρομικών αριστερών.
 
Ας δούμε ένα υποθετικό παράδειγμα:
 
«Ο Bill English μηνύει τον Ιμάμη Αμπντούλ Αμπντουλάχ στο Yorkshire για ρητορική μίσους και ρατσισμό αφού ο Μπιλ είδε τον ιμάμη να λέει στους νέους: "Οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί είναι διεστραμμένοι και είναι τα χειρότερα πλάσματα, οπότε δεν πρέπει να είστε φίλοι μαζί τους. Οι άπιστοι είναι βρώμικοι άνθρωποι και θα καίγονται στις φλόγες της κόλασης. Ο Αλλάχ είναι ο εχθρός όλων των απίστων. Σκοτώστε τους άπιστους όπου τους βρείτε."
 
Ο Bill English και ο Ιμάμης Αμπντούλ Αμπντουλάχ εμφανίζονται στην αίθουσα του δικαστηρίου μπροστά στην καλυμμένη με το χιτζάμπ δικαστή Ραφία Αρσάντ.
 
Ο Ιμάμης λέει στη δικαστή ότι όλα όσα είπε στους νέους αναφέρονται στο Ιερό Κοράνι και δείχνει τους στίχους στη δικαστή με το χιτζάμπ. Κοράνι: (9:30), (98: 5), (5:51, 3:28, 3: 118), (3:10), (2:98), (1: 106). »
 
Τώρα τίθενται τα σημαντικότερα ερωτήματα:
 
1. Μπορεί ο Bill English να βασιστεί σε δικαστή που δείχνει ανοιχτά τις πεποιθήσεις και την ιδεολογία του και οι οποίες προέρχονται από το ίδιο βιβλίο στο οποίο αναφέρεται ο Ιμάμης; Πόση δικαιοσύνη και αμεροληψία μπορεί να περιμένει ο Bill από μία δικαστή που είναι ντυμένη με χιτζάμπ;

2. Μπορεί ο Bill English να αρνηθεί να την έχει ως δικαστή λόγω του χιτζάμπ της;

 
3. Μπορεί η δικαστής με την μαντίλα να εναντιωθεί στο ιερό της βιβλίο και να επιβεβαιώσει ότι η αναφορά αυτών των προσταγών του Αλλάχ είναι ρητορική μίσους;
 
4. Τι δουλειά έχουν τα θρησκευτικά σύμβολα στις δημόσιες υπηρεσίες; Γιατί η δικαστής πρέπει να δηλώνει τη θρησκεία και την ιδεολογία της στον Bill μέσω της στολής της;
 
5. Τι είναι κοσμικό κράτος; Πόσο χώρο μπορούν να έχουν οι θρησκείες σε δημόσιες υπηρεσίες που είναι για όλον τον κόσμο;
 
6. Η «θρησκευτική ποικιλομορφία» εννοείται για όλες τις θρησκείες σε δημόσιες υπηρεσίες ή μόνο για ορισμένες θρησκείες;
 
7. Μπορεί ένας δικαστής να βρίσκεται στην έδρα με μία αστακομακαρονάδα στο κεφάλι του, για παράδειγμα;
 
8. Μπορείτε να φανταστείτε...

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΔΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ Μ@Λ@ΚΙ@: Petticoat Lane 1960-2020 (London)


ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΔΙΕΘΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: "Με το πρόσχημα της καταπολέμησης του" περιεχομένου μίσους ", δολοφονείται η ελευθερία της έκφρασης"



[Μας είπαν ότι ο Ομπαν κατάργησε τη Δημοκρατία με τις έκτακτες εξουσίες που απέκτησε για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού – καταργούνται στο τέλος του μήνα – αλλά, να, που στην πρωτεύουσα των «Φώτων» πέρασε ένας νόμος που θυμίζει…σοβιετία! 


Ποινικοποιούνται οι αναρτήσεις με περιεχόμενο «μίσους». Όπως εύστοχα έγραψε Γάλλος λόγιος ποινικοποιείται το συναίσθημα ή μάλλον τα ΕΣΩΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.  


Κριτής βέβαια θα είναι οι GΑFΑΜ (Facebook κ.ά.) όπου λόγο έχουν και οι …Αδελφοί Μουσουλμάνοι


Προβλέπουμε οι ισλαμιστικές οργανώσεις να πιάσουν γρήγορα δουλειά και οι πατριώτες  ή καθολικοί Γάλλοι – όλοι αυτοί οι… «αντιδραστικοί» – ή να «το βουλώσουν» ή να ετοιμαστούν να πληρώνουν υψηλά πρόστιμα. Ανυπομονώ να μάθω ποια ευρωπαϊκή χώρα θα μιμηθεί την …προοδευτική κυβέρνηση της Γαλλίας! Ε.Δ.Ν.]


Ο Εμμανουέλ Μακρόν, η κυβέρνησή του και η πλειοψηφία του έχουν σίγουρα πρόβλημα με την ελευθερία, ιδίως την ελευθερία της έκφρασης. Συνέχεια προσπαθούν, απερίφραστα και αναίσχυντα, να ελέγχουν την πληροφορία σε όλες τις μορφές της στη χώρα μας.


Στις 15 Ιανουαρίου, ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ευχόμενος στον Τύπο, δήλωσε με εκπληκτικό τρόπο: «Αντιμετωπίζουμε τον αγώνα κατά των ψευδών πληροφοριών, της παραπληροφόρησης στα κοινωνικά δίκτυα. Η εκπαίδευση παραμένει το θεμέλιο αυτού του αγώνα. Πρέπει λοιπόν να είμαστε σε θέση να ανταποκριθούμε σε αυτήν τη σύγχρονη πρόκληση, να ορίσουμε συλλογικά τις προδιαγραφές αυτού ή αυτού του κεφαλαίου»…  


Μετά υπήρξε, εν μέσω της κρίσης Covid-19, η κυβερνητική πρωτοβουλία που είχε ως στόχο την επιβολή μιας πλατφόρμας « επανενημέρωσης» ” ή ” επικύρωσης” πληροφοριών που θεωρούνται αξιόπιστες προς δημοσίευση στα ΜΜΕ ή σε κοινωνικά δίκτυα σχετικά με την υγειονομική κρίση. Με την ονομασία “Désinfox coronavirus”, η πλατφόρμα αποσύρθηκε ευτυχώς στις 5 Μαΐου μετά από επείγουσα προσφυγή της Εθνικής Ένωσης Δημοσιογράφων (SNJ) στο Συμβούλιο Επικρατείας.


Σήμερα, πρόκειται για το νομοσχέδιο Aβιά [ήδη είναι νόμος από τις 13 του μηνός] που στοχεύει στην «καταπολέμηση του μίσους που διακινείται στο Διαδίκτυο», το οποίο επιστρέφει στην Εθνοσυνέλευση, σε κατάσταση επείγουσας υγειονομικής ανάγκης, που θα συζητηθεί σε δημόσια συνεδρίαση (αλλά υπό τους περιοριστικούς όρους που ενέκρινε το Κοινοβούλιο στο πλαίσιο της υγειονομικής κρίσης) την Τετάρτη 13 Μαΐου. Αυτό το νομοσχέδιο – που επικρίθηκε ευρέως, για να μην πούμε ότι αμφισβητήθηκε, από πολλές οργανώσεις όπως η Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, το Εθνικό Συμβούλιο ψηφιακών συστημάτων και μάλιστα  και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή – θα είναι επομένως για άλλη μια φορά αντικείμενο επίδειξης ισχύος από την κυβέρνηση που είχε ξεκινήσει μια ταχεία διαδικασία για το κείμενο τον Μάιο του 2019.


Δυστυχώς, είναι πιθανότερο να εγκριθεί, απλώς και μόνο λόγω της πλειοψηφίας που διαθέτει η κυβέρνηση και της αδύναμης κοινοβουλευτικής κινητοποίησης, ειδικά από τη δεξιά (εκτός από μερικές εντυπωσιακές εξαιρέσεις). Υπάρχει φόβος επίσης ότι θα εφαρμοστεί σχεδόν αμέσως, αν πιστέψουμε τα όσα είπε ο Υπουργός Ψηφιακών Cédric O, κατά την ακρόασή του ενώπιον της Επιτροπής Πολιτιστικών Υποθέσεων στη Συνεδρίαση του περασμένου Μαΐου.


Αυτή η κυβερνητική βιασύνη, σε πλήρη φάση κατάργησης της καραντίνας, λεπτή περίοδος που θα έπρεπε να συγκεντρώνει όλη την προσοχή της εκτελεστικής εξουσίας, δημιουργεί ερωτηματικά και ανησυχίες. Μήπως προβλέπει ότι θα ζητηθούν ευθύνες για την καταστροφική διαχείριση της υγειονομικής κρίσης, και ποντάρει σε εργαλεία που θα προσανατολίσουν ευνοϊκά τη «δημόσια συζήτηση»; Δεν ξέρουμε και δεν τολμούμε να το σκεφτούμε …


Εν πάση περιπτώσει, και ανεξάρτητα από τις περιστάσεις, το νομοσχέδιο αυτό είναι, στην ίδια του τη βάση, ιδιαίτερα ελευθεροκτόνο. Πράγματι, η έννοια του «περιεχόμενο μίσους» είναι απλώς απαράδεκτη, δεδομένου ότι δεν μπορεί να υπόκειται σε νομικό ορισμό. Ανοίγει η πόρτα στη μεγαλύτερη αυθαιρεσία. Όπως έγραψε ο δοκιμιογράφος και δικηγόρος François Sureau, “με βάση την έννοια του μίσους, που είναι ένα συναίσθημα, από τα ενδόμυχα, ο νόμος εισάγει τώρα ποινική καταστολή στα εσώτερα της συνείδησης”.


Επομένως, η έννοια του «περιεχόμενο μίσους» δεν είναι μόνο νομικά αβέβαιη (επειδή δεν ορίζεται και δεν μπορεί να οριστεί), αλλά εξαρτάται πλήρως από την πρόθεση του συγγραφέα του κατά τη στιγμή της διάδοσής του, καθώς και από τις  a priori πεποιθήσεις του αναγνώστη ή της διοικητικής αρχής που θα ζητήσει τη λογοκρισία. 


Ο νόμος Aβιά συνιστά καμπή στο δίκαιο: τιμωρεί την ηθική πρόθεση του συγγραφέα, όπως καταγγέλλεται στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Minority Report …Επειδή είναι αρκετά προφανές ότι ο χαρακτηρισμός του “περιεχομένου μίσους” δεν θα είναι ο ίδιος σύμφωνα με την πίστη και τις πεποιθήσεις του καθενός. 


Για παράδειγμα, αλλά αυτό είναι ένα απολύτως εικασία: ο ισχυρισμός ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η κυβέρνηση ψεύσθηκαν εν πλήρη γνώσει της έλλειψης μασκών και της αποτελεσματικότητάς τους στην καταπολέμηση της επιδημίας πρέπει να θεωρηθεί “περιεχόμενο μίσους”;


Κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι πρόκειται για μια απλή διαπίστωση, υποστηριζόμενη από γεγονότα που επισημαίνονται από διάφορες δημοσιογραφικές έρευνες. 


Άλλοι θα υπερασπιστούν την κυβερνητική δράση με επιχειρήματα και γεγονότα που την στηρίζουν.  


Άλλοι θα το δουν απλώς ως “προτροπή για μίσος”. Εάν επικρατήσει το τελευταίο...

Εθνικών σουργελαράδων κωμωδία


Σαν σήμερα (31/5/ΧΧΧΧ)

1907: Το πρώτο ταξί κάνει την εμφάνισή του στους δρόμους της Νέας Υόρκης.

1915: Ο Βενιζέλος στις εκλογές λαμβάνει τις 185 από τις 316 έδρες της Βουλής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Οι ψηφοφόροι τάσσονται με τη θέση του Βενιζέλου για έξοδο στον πόλεμο στο πλευρό της «Αντάντ».

1952: Ο Νικόλαος Πλαστήρας αναλαμβάνει πρωθυπουργός της Ελλάδας.

1987: Βγαίνει στον αέρα ο πρώτος μη κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός. Πρόκειται για τον«Αθήνα 9|84».

1930: Γεννιέται ο Κλιντ Ίστγουντ

1809: Πεθαίνει ο αυστριακός συνθέτης Γιόζεφ Χάιδν

1905: Δολοφονείται κατά την προσέλευσή του στη Βουλή από τον χαρτοπαίκτη και λεσχειάρχη Αντώνη Κωσταγερακάρη ο πρωθυπουργός Θεόδωρος Δηλιγιάννης. Αιτία, η απόφαση του Δηλιγιάννη να κλείσει τις χαρτοπαικτικές λέσχες.

ΠΑΙΔΕΙΑ - Πανελλήνιες 2020: Μια πρακτική Συνταγή Επιτυχίας…


Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

     Οι πανελλήνιες εξετάσεις του 2020, χρονιά που θα μείνει άσβηστη στις μνήμες παιδιών, γονέων, παππούδων και γιαγιάδων στην Ελλάδα εξαιτίας του covid-19 ξεκινούν την Δευτέρα 15 Ιουνίου και θα ολοκληρωθούν στις 30 Ιουνίου. 
      Η αλήθεια είναι ότι μια θέση σε ένα Πανεπιστήμιο ή παραγωγική Σχολή των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας εξακολουθεί να θεωρείται ως απαραίτητο εισιτήριο για μια αυριανή επιτυχημένη πορεία στην κοινωνία. Και έτσι, κάθε χρόνο, η περίοδος των εξετάσεων για εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση φορτίζει ψυχοκοινωνικά χιλιάδες αγόρια και κορίτσια και, μαζί, μυριάδες μαμάδων, μπαμπάδων και συγγενών που "ψήνονται" κυριολεκτικά στην προσπάθεια να βρουν το κλειδί που θα ανοίξει την "μαγική πόρτα" κάποιας τριτοβάθμιας Σχολής.
     Μερικές φορές βλέπουμε να πετυχαίνουν παιδιά που ήταν βέβαια καλοί αλλά όχι εξαιρετικοί μαθητές στο Λύκειό τους, μέτρια προετοιμασμένα, αλλά που διέθεταν αρκετή αίσθηση χιούμορ και είχαν μια ψυχική και σωματική χαλάρωση, την στιγμή που βλέπουμε να αποτυγχάνουν μερικά παιδιά τα οποία ήταν πολύ καλά προετοιμασμένα, αλλά την τελευταία στιγμή  έχασαν τον ψυχικό έλεγχο και υπέστησαν τις καταλυτικές συνέπειες του άγχους... 
    Αναμφισβήτητα, όταν μας τυλίξει το άγχος, η απόδοσή μας θα πέσει και μέσα στην απόγνωση του συναισθήματος του πανικού η μνήμη και η κριτική μας ικανότητα θα μειωθούν σημαντικά.
Συνταγή επιτυχίας;
     Υπάρχει μια συνταγή επιτυχίας, ένας συνδυασμός ψυχολογικής στρατηγικής και τεχνικών, που θα μπορούσαμε να δώσουμε στα παιδιά μας, ώστε να τα βοηθήσουμε να επιτύχουν; 

Μετά από τρείς δεκαετίες ενασχόλησης με τις πανελλήνιες (πανελλαδικές) εξετάσεις έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μία «ΜΑΓΙΚΗ» συνταγή επιτυχίας ΔΕΝ… υπάρχει, αλλά μπορώ να προτείνω ανεπιφύλακτα ότι η προσοχή των παιδιών και των οικογενειών τους χρειάζεται να εστιασθεί σε τρία συγκεκριμένα σημεία:
*** Στο σπίτι, όπου συνιστώ συναισθηματική ανακωχή ανάμεσα σε γονείς, αδέλφια, θείους και θείες, γιαγιάδες και παππούδες
*** Στον εξεταστικό χώρο
*** Στην ψυχική κατάσταση των παιδιών μετά από κάθε μέρα εξετάσεων, με άλλα λόγια στην προετοιμασία των παιδιών μας να συνεχίσουν στα επόμενα μαθήματα με αισιοδοξία οποιαδήποτε και αν ήταν η επίδοσή τους στο μάθημα στο οποίο εξετάσθηκαν μέχρι στιγμής.
Ας δούμε πιο αναλυτικά μια πρακτική «συνταγή επιτυχίας»
ΠΑΙΔΙΑ:
   α] εντρυφήστε στη μελέτη κάνοντας ένα συνδυασμό εντατικής σπουδής αλλά και ψυχαγωγίας. Ο ανθρώπινός εγκέφαλος έχει τεράστιες δυνατότητες, ωστόσο οι συναισθηματικές και ψυχοκοινωνικές μας ανάγκες διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση της επιτυχίας. Ακόμη και το καλύτερο μυαλό, ο πιο δυνατός μαθητής ή μαθήτρια, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα θα κουραστεί και τότε είναι απαραίτητο να σταματήσει το παιδί και να επιδιώξει ένα ευχάριστο διάλειμμα.
    β] Συχνά, πιο συχνά απ' ό,τι πολλοί νομίζουν υπερβολική μελέτη και επανάληψη, όπως και κάθε άλλου είδους υπερβολή, δεν βοηθάει! Αφού έχετε διαβάσει όλο το χρόνο, λίγο πριν τις εξετάσεις, αν μου επιτρέπεται η έκφραση που πολλοί φοιτητές και φοιτήτριές μου χρησιμοποιούν, "...ρίξτε το λίγο έξω..."
   γ] Μην προσπαθήσετε να "ελέγξετε" τις γνώσεις σας λίγα λεπτά της ώρας πριν την είσοδό σας στον εξεταστικό χώρο. Μέσα στην ένταση της ψυχολογικής σας διέγερσης είναι πολύ πιθανό να σας φανούν όλα άγνωστα, με αποτέλεσμα να αγχωθείτε και να πανικοβληθείτε. Μην αφήσετε να σας συμβεί κάτι τέτοιο.
   δ] Μέσα στον εξεταστικό χώρο φροντίστε να εξοικειωθεί τε με πρόσωπα και πράγματα και πάρτε μαζί σας ένα μπουκάλι νερό για δροσιά αλλά και για παρηγοριά. Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να παλινδρομούμε σε παιδικές ηλικίες μπροστά σε καταστάσεις στρες και άγχους. Διώξτε το άγχος και την ξηροστομία πίνοντας μια γουλιά νερό.
   ε] Όταν σας δοθούν τα θέματα ξεκινήστε με αυτό που ξέρετε καλύτερα. Μην κολλήσετε στο άγνωστο ή δύσκολο για εσάς θέμα. Απαντώντας το εύκολο που κατέχετε καλά, δημιουργείτε στον εαυτό σας την θετική ψυχολογικά αίσθηση ότι κάνετε κάτι δημιουργικό, και στη συνέχεια, με ανεβασμένο το ηθικό σας, καταπιαστείτε με το ή τα δύσκολα θέματα, πηγαίνοντας και πάλι προοδευτικά από τα γνωστά στα λιγότερο γνωστά.
   ζ] Είναι πιθανό, για μερικά δευτερόλεπτα να σας φανούν όλα τα θέματα άγνωστα, με αποτέλεσμα να αγχωθείτε και να πανικοβληθείτε. Εάν συμβεί αυτό, τότε... χαλαρώστε για μερικά λεπτά, διαβάστε ξανά τα θέματα και ίσως ξαφνιαστείτε με τη συνειδητοποίηση ότι τελικά δεν σας είναι και τόσο άγνωστα...
   η] Άσχετα με το πώς γράψατε σε ένα συγκεκριμένο μάθημα, συνεχίστε τις προσπάθειές σας χωρίς ηττοπάθεια στα υπόλοιπα μαθήματα. Σίγουρα, κάθε μάθημα μετρά, αλλά εκείνο που τελικά μετράει περισσότερο είναι η δυνατότητα να χειρισθείτε κάθε μάθημα σαν ξεχωριστή οντότητα. Δεν είναι λίγα τα παιδιά, που έγραψαν χαμηλά στο πρώτο μάθημα και στη συνέχεια πήγαν πολύ καλά στα υπόλοιπα, χωρίς άγχος και ηττοπάθεια, με αποτέλεσμα να περάσουν σε κάποια από τις αρχικές τους επιλογές.
ΓΟΝΕΙΣ και ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ:
     Ας σκύψουμε όλοι μαζί πάνω από τα παιδιά μας με φροντίδα και τρυφερότητα και ας τα δώσουμε να καταλάβουν ότι όχι μόνο δεν αγωνίζονται μόνα τους, αλλά και ότι η δικιά σας αγάπη δεν εξαρτάται ούτε και κινδυνεύει από μια πιθανή αποτυχία τους. Κάντε το αυτό με τέτοιο τρόπο, ώστε να μη φανεί ως επιπόλαια, επιφανειακή κάλυψη μιας πραγματικότητας που δεν υπάρχει -ότι δηλαδή είναι ψέμα.
     Μην αφήσετε το παιδί σας να πιστέψει ότι... 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Οταν ο Δ. Μάρδας ένιωσε ένα «ξάναμμα» - ΣΥΡΙΖΑίικης ΜΑΡΔΑκίας το ανάγνωσμα!

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Ο πρώην υφυπουργός των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Μάρδας, συνέγραψε βιβλίο για τη βλακώδη διαπραγμάτευση του 2015, το οποίο εδώ και λίγες ημέρες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη με τον χαρακτηριστικό τίτλο «2015: Το ημερολόγιο του τρόμου». 


Χαρακτηριστικός, επειδή ο τίτλος μάς προϊδεάζει αμέσως για το βαρύγδουπο ύφος του συγγραφέα, που συνδυάζει τον στόμφο της σοβαροφάνειας του ανασφαλούς ανθρώπου με τη χαρούμενη ελαφρότητα της μαρδακίας


Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα, ώστε να πάρετε μια γεύση του ξεχωριστού ύφους στο οποίο είναι γραμμένο το βιβλίο:

«Κυριακή 10 Μαΐου 2015. Στις 15.30 δέχομαι τηλέφωνο από τον Δραγασάκη. Ως αντιπρόεδρος, υπεύθυνος για την οικονομική πολιτική της χώρας, παλαιός έμπειρος επαγγελματίας, έψαχνε μαζί μας για τις προσφορότερες λύσεις. “Δε μου λες Δημήτρη, γνωρίζεις ότι στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο διαθέτουμε ένα ειδικό λογαριασμό, ένα μαξιλάρι, της τάξης των 650 εκατομμυρίων δολαρίων για την αντιμετώπιση εκτάκτων αναγκών;”.

“Δεν αγνοώ την ύπαρξή του... είναι κεφάλαιο που παραδίδω στο πανεπιστήμιο, όταν αναφέρομαι στο διεθνές νομισματικό σύστημα... Δεν το ροκάνισαν όμως οι προηγούμενες κυβερνήσεις; Απ’ όσο ξέρω, σήκωσαν όλα τα λεφτά πριν μήνες”.

“Τα πήραν, φυσικά, σιγά μη τ’ άφηναν στην ησυχία τους... αλλά τα ξαναεπέστρεψαν απ’ ό,τι μας ενημέρωσε ο Θανάσης ο Κατσάμπας, ο μόνιμος εκπρόσωπός μας στο ταμείο. Οπότε δεν τηλεφωνείς στην Ουάσιγκτον;”.

Ενα ευχάριστο ξάναμμα διαπέρασε όλο μου το σώμα, λόγω της αναπάντεχης λάμψης στο βαθύ μαύρο της δικής μας νύχτας. “Θα προσπαθήσω να πατσίσω το χρέος μας χρησιμοποιώντας τα 650 εκατομμύρια δολάρια ως μέρος του δανείου, οπότε απομένει να πληρώσουμε γύρω στα 100 εκατομμύρια ευρώ, ποσό που, ο κόσμος να χαλάσει, θα τα βρούμε!”».

 

Λυπάμαι που θα γίνω κακός, αλλά την ανεπανάληπτη πρόταση «ένα ευχάριστο ξάναμμα διαπέρασε όλο μου το σώμα, λόγω της αναπάντεχης λάμψης στο βαθύ μαύρο της δικής μας νύχτας» διστάζω να την αποδώσω στον συγγραφέα, χωρίς να έχω καμία διάθεση να τον μειώσω. Γνωρίζοντας όμως ποιος είναι ο μόνος ικανός να πετάξει σε παρόμοια ύψη λυρισμού, υποψιάζομαι ότι στο σημείο αυτό ίσως να τον βοήθησε ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο μεγάλος μας λυρικός και τέως Πρόεδρος. (Υποθέτω ότι το «ξάναμμα» του Μάρδα είναι κάτι παρεμφερές με τη «φούντωση» του Βαμβακάρη για τη γλυκιά Φραγκοσυριανή...)
 

Η αφήγηση, πάντως, εκτός από αστεία, είναι και ανακριβής. Ούτε ο Δραγασάκης ούτε ο Μάρδας ήσαν εκείνοι που ανακάλυψαν τη δυνατότητα αποπληρωμής των χρεολυσίων στο ΔΝΤ μέσω του ειδικού λογαριασμού της Τράπεζας της Ελλάδος (SDR Holdings στην τραπεζική ορολογία) και ο οποίος ουσιαστικά περιέχει τη συνδρομή της χώρας για τη συμμετοχή της στο Ταμείο. Ηταν ο τότε (και σήμερα) διοικητής της ΤτΕ, Γιάννης Στουρνάρας, στον οποίο ανήκε η πατρότητα της ιδέας ή, αν θέλουμε να είμαστε απολύτως ακριβείς, η μητρότητα της ιδέας, διότι τη συγκεκριμένη δυνατότητα έθεσε υπ’ όψιν του διοικητή μια διευθύντρια της τράπεζας, ένα «πολύτιμο στέλεχος», όπως χαρακτηρίζεται από πηγές της ΤτΕ.

Το περιστατικό στο οποίο αναφέρεται ο Μάρδας αφορούσε χρεολύσιο ύψους περίπου 700 εκατ. ευρώ, που η χώρα όφειλε να καταβάλει στις 12 Μαΐου 2015. 


Στις 8 του μηνός, όμως, ο ακατονόμαστος υπουργός Οικονομικών με το ξυρισμένο κρανίο (ο λεγόμενος και χοροπηδηχτός αγορίνος) ανακοίνωσε αναστολή της καταβολής του χρέους, καθώς τα διαθέσιμα του υπουργείου ήσαν ανεπαρκή. Το σχέδιο του χοροπηδηχτού ήταν να εκδώσει το Δημόσιο έντοκα γραμμάτια, τα οποία το κράτος θα υποχρέωνε τις τράπεζες να τα αγοράσουν. Αυτό όμως απαγορευόταν ρητώς από τον κανονισμό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, διότι συνιστούσε νομισματική χρηματοδότηση και θα μας οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια εκτός ευρώ.

Αυτούς τους κινδύνους ο Στουρνάρας τους εξέθεσε με επιστολή του στον Αλέξη Τσίπρα, τονίζοντας ότι αν αυτό συνέβαινε, η χώρα αυτομάτως θα έπεφτε από τις ανεπτυγμένες οικονομίες στην κατηγορία των αναπτυσσομένων – κανονική χρεοκοπία, εν ολίγοις.  


Ο τότε πρωθυπουργός τού απάντησε επίσης επιστολικώς και σε ανοίκειο ύφος: «Κύριε Διοικητά, απαιτώ να βρείτε λύση».

Ο Στουρνάρας βρήκε τη λύση, συνεργαζόμενος στενά με τον Θ. Κατσάμπα, ο οποίος ανέλαβε να διερευνήσει μέσω της Λαγκάρντ αν η χώρα μπορούσε να αντλήσει το ποσόν από τα SDR Holdings της ΤτΕ. Πράγματι, το ΔΝΤ συμφωνούσε με τη μεθόδευση, αλλά ήταν απαραίτητη η υπογραφή του υπουργού Οικονομικών. Ομως ο χοροπηδηχτός ήταν, ως συνήθως, εξαφανισμένος.

Ο Στουρνάρας κάλεσε στο γραφείο τους κυβερνητικούς για να τους πείσει. 


Παρουσιάστηκαν οι Δραγασάκης, Τσακαλώτος και Τζανακόπουλος, στους οποίους ανέπτυξε  όλα τα επιχειρήματά του, χωρίς όμως να υπάρχει ιδιαίτερη ανταπόκριση από πλευράς τους. 


Τότε, ο διοικητής φώναξε ιδιαιτέρως τον Τσακαλώτο (ήταν αναπληρωτής Εξωτερικών τότε), με τον οποίο είχε οικειότητα καθώς τον είχε φοιτητή στην Οξφόρδη και στο προπτυχιακό και στο μεταπτυχιακό. «Ευκλείδη», του είπε, «δεν θέλεις να έχει βάλει την υπογραφή σου στη χρεοκοπία της χώρας»


Οι κουβέντες του έπιασαν τόπο και έτσι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μετακινήθηκε εκούσα άκουσα προς τη λύση Στουρνάρα, και στις 12 Μαΐου η χώρα εκπλήρωσε την υποχρέωσή της.

Υπό το πρίσμα των γεγονότων αυτών, μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ τις προάλλες καταψήφισε την ανανέωση της θητείας του Στουρνάρα στην ΤτΕ


Αν δεν πρόκειται για την κλασική περίπτωση της αγνωμοσύνης του ευεργετηθέντος, τότε τον καταψήφισαν επειδή...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΛΑΜΟΓΙΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Kαλύτερα Γερμανικό μνημόνιο πάρα Ελληνική ασυδοσία

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΑΝΙΚΑ

Βιάστηκαν όσοι από την πρώτη στιγμή τα βαλαν και καταράστηκαν Βερολίνο, Καγκελαρία και Μέρκελ. Ηρεμία και ψυχραιμία. Όπως λέει και ο Ποιητής «θέλει δουλειά πολύ»

Ο λόγος, φυσικά για τα 32 δισεκατομμύρια ευρώ που κάποια στιγμή, ίσως σε έξι μήνες, θα καταφθάσουν στα κρατικά ταμεία. Τα περισσότερα με την μορφή επιδοτήσεων και τα υπόλοιπα ως δάνειο. Στην πραγματικότητα δανεικά αγύριστα. Τέλος πάντων

Η πρώτη αντίδραση που άκουσα και που από πολιτικούς σε τηλεοπτικές εκπομπές είδα, ήταν μια συνηθισμένη, νεοελληνική αντίδραση. Κάπως έτσι: «Μα τι είδους βοήθεια είναι αυτή; Με όρους;»

Τι να τους πεις. Για παράδειγμα, να τους πεις πως ακόμα και το χαρτζιλίκι του πατρός η της μητρός, εκχωρείται με όρους; 


Τι να τους πεις. Πως κανείς δεν προσφέρει και δεν εκχωρεί δεκάρα τσακιστή χωρίς όρους;

Δηλαδή τι; Να τα πάρουμε, να τα κάνουμε «φελιά» που έλεγε και η νόνα μου. Να τα ξεκοκκαλίσουμε, να τα επενδύσουν οι κάποιοι γνωστοί και «συνήθεις ύποπτοι» σε βίλες, κότερα, πισίνες, ελβετικές τράπεζες και σε πουτάνες;

 
Εγώ στη θέση της Μέρκελ όχι μόνο όρους, αλλά θ απαιτούσα ως μη διαπραγματεύσιμη προυπόθεση, να ελέγχω τιμολόγια. Και όχι μόνο τιμολόγια αλλά και να εποπτεύω κάθε έργο που θα γίνεται με αυτά τα δισεκατομμύρια

Που πήγαν; 
Σε ποιους πήγαν; 
Σε ποιες τσέπες; 
Ποια τα αποτελέσματα; 
Ποιες υποδομές; 
Που είναι τα λεφτά; 
Και γιατί τόσα πολλά για ένα χιλιόμετρο ασφάλτου; Για να δούμε

Εγώ, πάντα καχύποπτος όπως όλοι, θα ήμουν ικανοποιημένος και προστατευμένος αν μάλιστα υπογράφαμε ένα νέο Μνημόνιο άλλου τύπου. Θα ήμουν ακόμα πιο πολύ ικανοποιημένος και προστατευμένος αν κάθε δύο μήνες κατέφθαναν τα μέλη κάποιας τρόικας με προορισμό να ελέγχουν επί τόπου το μοίρασμα και τις επενδύσεις όλων αυτών των δισεκατομμυρίων

Εγώ μάλιστα θα αισθανόμουν ακόμα πιο ικανοποιημένος αν όλες αυτές οι επενδύσεις βρίσκονταν στην αποκλειστική διαχείριση της Τρόικας. 


 Όχι σε χέρια ελληνικά. Ποτέ σε χέρια ελληνικά

Οι λόγοι αυτονόητοι

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πώς θα φαίνονταν στα ελληνόφωνα σούργελα που χόρευαν για το "ΟΧΙ" το 2015 , αν γίνονταν σήμερα δημοψηφίσματα σε άλλες χώρες για τα 750 δισ.??? - Δεν πρέπει να αποφασίσουν οι πολίτες των χωρών πόσα θα πληρώσουν, όταν εμείς κάναμε δημοψήφισμα για το αν θα πληρωθούμε???

Εξαιρετικά αφιερωμένο στα σούργελα που από τους χορούς του "ΟΧΙ"  , σήμερα μετα το χαστούκι του κορωνοϊού  το γύρισαν στον "χορό της βροχής" παρακαλώντας να βρέξει ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ χρήμα ...
 
Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ
 

Και αν οι Αυστριακοί ή οι Ολλανδοί αποφασίσουν να κάνουν δημοψήφισμα για την πρόταση της Κομισιόν, σχετικώς με το πακέτο στήριξης των ευρωπαϊκών οικονομιών ύψους 750 δισ., εμείς τι τους λέμε;  


Δεν ισχύουν τα «φωνή λαού», «δημοκρατικό πρόταγμα», «οι άνθρωποι πάνω από τους αριθμούς», κι άλλα τέτοια (Αριστερά κι Ακροδεξιά) επικά που ακούσαμε το 2015; 
  
Δεν πρέπει να αποφασίσουν οι πολίτες των χωρών πόσα θα πληρώσουν, όταν εμείς κάναμε δημοψήφισμα για το αν θα πληρωθούμε;

Ακριβώς πριν από πέντε χρόνια η «Πρωινή Εφημερίδα της Αριστεράς» διαλαλούσε με πηχυαίο τίτλο ότι «Στην πολιτική η τελευταία λέξη». Στο πρωτοσέλιδο κείμενό της ανέφερε ότι «πολιτικό ήταν ευθύς εξαρχής το ελληνικό πρόβλημα, πολιτική μπορεί να είναι εντέλει και η λύση. Οι πολιτικοί, οι αρχηγοί των θεσμών και των κυβερνήσεων καλούνται πλέον να επισφραγίσουν τη μεγάλη πρόοδο που έχει συντελεστεί στη διαπραγμάτευση και να επιδείξουν την αναγκαία πολιτική βούληση για να κλείσουν τα τελευταία αλλά σημαντικά θέματα που παραμένουν ανοικτά για να ολοκληρωθεί η συμφωνία» («Αυγή» 28.5.2015).

Είναι λιγότερο «πολιτικό» το πρόβλημα των βορείων «συνευρωπαίων», που ως πολίτες χωρών οι οποίες συνεισφέρουν στον κοινοτικό προϋπολογισμό, θα πληρώσουν κάτι παραπάνω σε φόρους για να στηρίξουν τις πληγείσες οικονομίες;  

Μην ξεχνάμε ότι η σύγχρονη πολιτική γεννήθηκε όταν οι υπήκοοι ευγενείς ζήτησαν λογαριασμό για το τι κάνει ο βασιλιάς τα λεφτά τους.

Ολα τα παραπάνω είναι ανοησίες.  


Η οικοδόμηση μιας Ευρώπης που θα αντέξει στις σύγχρονες προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, ανάμεσα στη φθίνουσα Αμερική και στην αναδυόμενη Κίνα, είναι πολύ σύνθετο εγχείρημα που δεν χωρά σε ερωτήματα του στυλ:  

«Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25.06.2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους; Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται “Reforms for the completion of the Current Program and Beyond” (“Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού”) και το δεύτερο “Preliminary Debt sustainability analysis” (“Προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους”). Οσοι από τους πολίτες της χώρας απορρίπτουν την πρόταση των τριών θεσμών ψηφίζουν: ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ/ΟΧΙ. Οσοι από τους πολίτες της χώρας συμφωνούν με την πρόταση των τριών θεσμών ψηφίζουν: ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ/ΝΑΙ».

Μπορεί όμως κάποιοι από τους λαϊκιστές –έχει πολλούς από δαύτους κι εκεί πάνω– να διαμορφώσουν καταλλήλως το ερώτημα που σκαρφίστηκαν οι φωστήρες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, προτάσσοντας μάλιστα στη σειρά των απαντήσεων (άλλη παγκόσμια πρωτοτυπία) το «ΟΧΙ».  


Και το 62% ημών...

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΑΣΟΚοΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ναι, τόσο σημαντικό είναι να είναι η Ελλάδα κομμάτι της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Ο Μάνος Βουλαρίνος υπενθυμίζει πως η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πηγή χρηματοδότησης

Τα χρήματα που προβλέπει η πρόταση της Κομισιόν για ενίσχυση των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πολλά. Πάρα πολλά. 

Μπορεί να μην υπάρχει συμφωνία και οι διαπραγματεύσεις προφανώς θα αλλάξουν κάποια πράγματα, αλλά και πάλι είναι απολύτως βέβαιο ότι το μέγεθος της ενίσχυσης θα είναι πρωτοφανές. Θα είναι τόσο μεγάλο που ακόμα και ο πιο επιρρεπής σε συναισθηματικούς παραλογισμούς συμπολίτης μπορεί να καταλάβει πόσο σημαντικό, πόσο σπουδαίο είναι η Ελλάδα να είναι ένα από τα κράτη που όλα μαζί κάνουν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από τα πακέτα Ντελόρ μέχρι και τον εξαιρετικά χαμηλότοκο δανεισμό για να μη βουλιάξει η χώρα από την οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, η Ένωση είναι η πηγή ενός ποταμού χρηματοδότησης.  

Το ότι μεγάλος όγκος των νερών του ποταμού σπαταλήθηκαν με τρόπο σκανδαλώδη είναι δεδομένο, αλλά όλοι καταλαβαίνουμε πως την ευθύνη γι' αυτό την έχουν μάλλον οι ελληνικές κυβερνήσεις παρά η ίδια η Ένωση. Αλλά ακόμα και μ’ αυτή τη σκανδαλώδη σπατάλη, μπορεί εύκολα κανείς να διαπιστώσει ότι λίγα πράγματα θα είχαν γίνει στην Ελλάδα χωρίς τα ευρωπαϊκά κονδύλια. 

Η σημαία της Ένωσης σε κάθε ταμπέλα δημόσιου έργου ή σχολείου που κατασκευάζεται, σε κάθε λεωφορείο, τρόλεϊ ή συρμό, σε κάθε δημόσιο οργανισμό δεν μπαίνει για στολίδι. Μπαίνει για να μας θυμίζει ποιος συγχρηματοδοτεί. Για να μας θυμίζει πόσο τυχεροί είμαστε που το 1979 οι παπανδρεϊκές λαϊκίστικες κραυγές δεν εμπόδισαν τον Καραμανλή να υπογράψει την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ και το 1981 τα παπανδρεϊκά συνθήματα για έξοδο από την Κοινότητα ήταν ό,τι είναι διαχρονικά τα παπανδρεϊκά συνθήματα: δολώματα για αφελείς.

Αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια πηγή χρηματοδότησης.

Είναι η Ευρωπαϊκή Δικαιοσύνη χωρίς την οποία θα ήμασταν όλοι έρμαιο στις αποφάσεις δικαστηρίων που έχουν δικαιώσει μέχρι και τον Σώρρα (προσωρινά, αλλά και πάλι πρέπει να παραδεχτείτε ότι είναι ακραίο). Αρκεί να σκεφτείτε πόσοι αδικημένοι συμπολίτες έχουν δικαιωθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να καταλάβετε τη σημασία μιας υπερεθνικής (και άρα πολύ πιο δύσκολο να επηρεαστεί) δικαιοσύνης.

Είναι η ελευθερία μετακίνησης πολιτών και μεταφοράς αγαθών που από καχύποπτους επαρχιώτες μας μετατρέπει (πολύ σιγά, αλλά σταθερά) σε πολίτες που αισθάνονται αναπόσπαστο κομμάτι ενός ευρύτερου και πολύμορφου κόσμου. Που δίνει τη δυνατότητα σε φοιτητές να ανοίξουν τους ορίζοντες τους ζώντας και σπουδάζοντας για μήνες σε μια ξένη χώρα μέσω του Erasmus. Που δίνει τη δυνατότητα σε χιλιάδες συμπατριώτες να εργαστούν ελεύθερα σε όποια χώρα της Ένωσης θέλουν χωρίς την αγωνία και την αβεβαιότητα της ανανέωσης της άδειας παραμονής. Που κάνει το εμπόριο πιο εύκολο και για τον έμπορο και για τον καταναλωτή.

Είναι η ασφάλεια και η σιγουριά του να ανήκεις σε ένα μεγάλο και ισχυρό σύνολο. Μπορεί στρατιωτικά η Ένωση να υπολείπεται των άλλων υπερδυνάμεων, αλλά ακόμα κι έτσι δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι η απόπειρα εισβολής του Φεβρουαρίου δεν θα ήταν τίποτα μπροστά σ αυτά που θα επιχειρούσε ο τραμπούκος γείτονας αν ήμασταν ένας μοναχικός λύκος (λυκάκι, αν σκεφτεί κανείς το μέγεθός μας).

Είναι το ισχυρό νόμισμα. Αν δεν καταλαβαίνετε πόσο σημαντικό είναι αυτό, θυμηθείτε τι συνέβαινε με την αξία των χρημάτων και ποιο ήταν το βιοτικό επίπεδο στην Ελλάδα της δραχμής κι αν αυτό δεν σας είναι αρκετό, ρίξτε μια ματιά στην πολύ ισχυρότερη οικονομικά Τουρκία. Κι αν θέλετε κάτι πιο χαρντκόρ, φανταστείτε την κρίση της περασμένης δεκαετίας με εθνικό νόμισμα. Θα ήμασταν βέβαια όλοι δισεκατομμυριούχοι αλλά τα αγαθά που θα χρειαζόμασταν για να επιβιώσουμε θα έκαναν τρισ..

«Είναι όλα τέλεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση;» μπορεί να ρωτήσει κάποιος που θέλει να κάνει μια εντελώς παιδική ερώτηση.  

Φυσικά και όχι. Δεν υπάρχει κανένα σύνολο στο οποίο να είναι όλα τέλεια. Ακόμα και στην πιο αρμονική κι αγαπημένη οικογένεια δεν είναι όλα τέλεια, οπότε δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι στη νεαρή (βρέφος αν μιλάμε σε ιστορικό χρόνο) οικογένεια 27 κρατών δεν μπορεί παρά όλα να είναι ατελή. Αλλά όλα βελτιώνονται διαρκώς.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα είναι πολύ καλύτερη από ό,τι ήταν 30 χρόνια πριν και πολύ χειρότερη απ’ ό,τι θα είναι σε 30 χρόνια από τώρα.  

Όπως σε κάθε σύνολο (από το απλό που ονομάζουμε «οικογένεια» μέχρι το πολύπλοκο που ονομάζουμε «κράτος») είναι αδύνατο να υπάρχει μέλος του χωρίς παράπονα

Αλλά...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το θεώρημα του απουσιολόγου

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΛΑΚΑΣΑ

Η αποχή των μαθητών γυμνασίων και λυκείων από τα σχολεία τους, μετά την επανέναρξή τους, ξεπερνάει το 60% με βάση τα στοιχεία του τομέα Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ.  

Από την πλευρά της, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας υποστήριξε ότι τα ποσοστά είναι αντίστροφα, δηλαδή πως η συμμετοχή των μαθητών προσεγγίζει το 60% με 70%.
 
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τους αριθμούς και την προσπάθεια πολιτικής εκμετάλλευσης με δημιουργία επικοινωνιακών εντυπώσεων. Η αποχή είναι σημαντική και δεν οφείλεται αποκλειστικά στον φόβο του κορωνοϊού και στη μέριμνα των γονιών για τις ευπαθείς ομάδες. 

Ενας βασικός λόγος –και ίσως ο κυριότερος– είναι ότι στη σχεδόν πεντηκονταετία της μεταπολίτευσης το σχολείο έχει χάσει την αξία του ως μορφωτικό πεδίο.  

Το σχολείο έχει καταλήξει είτε σε πάρκινγκ παιδιών είτε είναι σε κάποιο βαθμό όχημα ικανοποίησης φιλοδοξιών των γονιών.

Οι ευθύνες των πολιτικών ηγεσιών είναι τεράστιες και ξεκινούν από το τον τρόπο οργάνωσης της κρατικής δομής. 

 Η γιγάντωση του δημόσιου τομέα με δανεικά χρήματα και προσλήψεις με κομματικά κριτήρια ακύρωσε στην ουσία κάθε κίνητρο που μπορεί να είχε ο πολίτης για να προσπαθήσει να «επιβιώσει» με αξιοκρατικές μεθόδους, και κόπο. 

Αφού ο μαθητής είχε τη δυνατότητα, με εστιασμένο –βαθμοθηρικής στόχευσης– φροντιστήριο στις δύο τελευταίες τάξεις του λυκείου, να περάσει σε ένα ΑΕΙ που του εξασφάλιζε το δημοκρατικό 5 και κατόπιν να διοριστεί στο Δημόσιο, γιατί να ενδιαφερθεί για τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τον Αϊνστάιν, την Κιουρί, τον Αρχιμήδη; 

Αλλωστε, «αυτοί με ξέρουν για να τους ξέρω εγώ;» όπως αυθάδικα ρωτούν κάποιοι νέοι όταν τους στριμώχνεις για τη μορφωτική τους άγνοια.
 
Και οι πολιτικοί ευθύνονται –πλέον στο κυβερνητικό παλμαρέ έχουν βρεθεί κόμματα από όλο το πολιτικό φάσμα– αλλά και η κοινωνία / οικογένεια. Είναι σαν να προσπαθούμε να λύσουμε τον γρίφο του αυγού και της κότας, ή, αλλιώς, it takes two to tango, όπως συνήθιζε να λέει παλιός υπουργός Παιδείας.
 
Το lockdown επέτρεψε στους γονείς να διαπιστώσουν τις αδυναμίες του σχολείου, τις οποίες καμία κυβέρνηση δεν συζήτησε, δεν μελέτησε, δεν προσπάθησε να αντιμετωπίσει. Μεταρρυθμιστικά πασαλείμματα και μεγάλα, ψηφοθηρικά λόγια.
 
Δυστυχώς, η κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ ...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αυτοί οι απερίγραπτοι τύποι μεθαύριο θα βγουν "γιατροί" κι εσύ θα τους εμπιστευτείς την υγεία σου !!! (Ρε οοουυυρτ σουργελοκηφηναράδες)



Ελληνικό Πανεπιστήμιο σε τμήμα ιατρικής κάποιοι φοιτητές ζητάνε να περάσουν όλα τα μαθήματα και τα εργαστήρια του εξαμήνου χωρίς εξετάσεις.
 
Επόμενο βήμα να πάρουν απευθείας πτυχίο χωρίς να χρειαστεί να δώσουν εξετάσεις.
 
Μεθεπόμενο βήμα να πάρουν απευθείας σύνταξη χωρίς να χρειαστεί να δουλέψουν.
 
ΥΓ. Προς θεού να μην ανοίξουν ιδιωτικά πανεπιστήμια γιατί ...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΗΦΗΝΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Γιατί είναι περιττή κάθε πρόταση βελτίωσης της αξιολόγησης στο Δημόσιο των "Βασιλάκηδων" !

Αρεοπαγίτη ε.τ.

Στις 11/5 δημοσιεύθηκε στο capital άρθρο με τίτλο "Οι άριστοι της ΕΥΔΑΠ και η πρόσκληση για ειλικρίνεια” και αφορούσε επιστολή του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΥΔΑΠ Χ. Σαχίνη προς το προσωπικό της εταιρείας. Σε αυτήν επισήμανε ότι κατά την περίοδο 2015-2018 είχαν βαθμολογηθεί ως άριστοι οι υπάλληλοι της εταιρείας κατά ποσοστό 81-86%, ως λίαν καλοί 12-16,9%, ως καλοί 2-2,7% και κανένας κάτω από τη βάση και ζήτησε από τους αξιολογητές περισσότερη ειλικρίνεια, ώστε η διαδικασία να αποτελέσει αφορμή βελτίωσης των υπαλλήλων. Η ΕΥΔΑΠ είναι μία μεσαίου μεγέθους επιχείρηση του ευρύτερου δημοσίου τομέα.

 
Προσπάθησα ανεπιτυχώς να βρω στο διαδίκτυο στοιχεία για τις ετήσιες εκθέσεις αξιολογήσεως των απασχολουμένων σε ολόκληρο τον ευρύτερο δημόσιο τομέα για την παραπάνω περίοδο, αλλά φαίνεται, ότι και αν ακόμα οι εκθέσεις έχουν συνταχθεί, δεν αναρτηθήκαν. Πιστεύω όμως η αξιολόγηση όλων των υπαλλήλων του δημοσίου τομέα άνω των 300.0000 πλην των ενόπλων δυνάμεων, σωμάτων ασφαλείας, ΕΣΥ και εκπαιδευτικών, που έχουν ιδιαίτερο νομικό καθεστώς, κυμαίνεται στα αυτά περίπου με την ΕΥΔΑΠ ποσοστά βαθμολογίας και ενδεχομένως να έχουν βαθμολογηθεί ως ανεπαρκείς καμιά εκατοντάδα, αλλά δεν νομίζω να έχει απολυθεί κανείς για την αιτία αυτή.

Το συμπέρασμα αυτό εξάγω εκ του ότι το αυτό ποσοστό αξιολογήσεως των Δ.Υ. υπήρχε κατά την περίοδο που διετέλεσα Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης (2004-2016) βάσει των στοιχείων της υπηρεσίας μου και με το δεδομένο ότι στην Ελλάδα τίποτε δεν αλλάζει και ότι κατά παγία τακτική οι εκθέσεις αντιγράφονται.

Το εκπληκτικό αυτό ποσοστό αριστείας οφείλεται κυρίως στον τρόπο, που συντάσσονται οι εκθέσεις αξιολογήσεως (Π.Δ.318/1992), καθόσον πρώτος αξιολογητής είναι ο προϊστάμενος του υπαλλήλου με τον οποίον όλοι οι υπάλληλοι φροντίζουν να έχουν καλές σχέσεις, εκτός του ότι συνήθως οι προϊστάμενοι προέρχονται από την ίδια υπηρεσία και έχουν συνυπηρετήσει ως απλοί υπάλληλοι με τον αξιολογούμενο. O δε δεύτερος αξιολογητής είναι ο επικεφαλής της υπηρεσίας, συνήθως μετακλητός υπάλληλος, που δεν έχει ιδία αντίληψη και απλώς επικυρώνει τη γνώμη του πρώτου αξιολογητή. Άλλωστε, το ίδιο ποσοστό αριστείας 85% δέχεται και ο N. 4250/214, που προσδιόριζε υποχρεωτικό ποσοστό χαμηλής βαθμολογίας 15%, αλλά λόγω των σφοδρών αντιδράσεων της ΑΔΕΔΥ ουδέποτε εφαρμόσθηκε.

Η βαθμολογία στις εκθέσεις αξιολογήσεως συνοδεύεται και από παρατηρήσεις που σκοπό έχουν να την δικαιολογήσουν, αλλά συνήθως είναι τόσο γενικές και αόριστες, που πολλές φορές καθιστούν την διοικητική πράξη που στηρίζεται στην έκθεση αναιρετέα δικαστικά, όπως προκύπτει από την πληθώρα αποφάσεων του ΣτΕ που προάγουν μετά την αποστρατεία αξιωματικούς σε στρατηγούς. 

Το ωραιότερο όμως, είναι το πεδίο, που...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Δείτε τι χαρτιά ζητάει το ελληνόφωνο ΠΑΚΙΣΤΑΝ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ για ανανέωση άδειας λειτουργίας φροντιστηρίου στο Γαλάτσι!

Αντιγράφουμε από το προφίλ του Θάνου Τζήμερου, χωρίς σχόλια μια και το θέμα μιλάει από μόνο του:


Μου γράφει ένας απελπισμένος φιλόλογος:
 
"Εδώ και μια εβδομάδα χάνω πολλές ώρες για να μαζέψω χαρτιά για ανανέωση της άδειας λειτουργίας του φροντιστηρίου που έχω στο Γαλάτσι.  


Δηλώνω ότι δεν είμαι κληρικός. Πληρώνω μεγαρόσημα. Δεν ξέρει το κράτος ότι δεν είμαι κληρικός; 


Δηλώνω ότι δεν έχω χρεοκοπήσει. Δεν ξέρει το κράτος αν έχω χρεοκοπήσει; 


Δηλώνω, δηλώνω, δηλώνω...  


Απίστευτη γραφειοκρατία. Και ο εοππεπ άφαντος. Κανείς δεν σηκώνει το τηλεφωνο.  


Αυτές οι 3 σελίδες είναι δηλώσεις για ανανέωση άδειας. Όχι για ίδρυση!  


Έλεος.  


Αν έκανα μια υπεύθυνη δήλωση ότι ουδεμία μεταβολή υπήρξε στην επιχείρηση τα 2 αυτά χρόνια;