"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το πραγματικό πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ


Το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο ριζοσπαστισμός του. Είναι ο ιδιότυπος συντηρητισμός του.  

Υπόσχεται να μας βγάλει από την κρίση κάνοντας όλα όσα μας οδήγησαν σ’ αυτή και ίσως ακόμη περισσότερα. Υπόσχεται να αναστήσει άχρηστους οργανισμούς, να διορίσει, να σπαταλήσει χρήμα, μέχρι και για 16 μισθούς στη Βουλή. Υπόσχεται να υλοποιήσει το κρατικοδίαιτο μοντέλο που εφάρμοσε ο προηγούμενος δικομματισμός και προσπαθεί απεγνωσμένα να διασώσει η σημερινή κυβέρνηση.
Το πρόβλημα με την κριτική που γίνεται στον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι κι αυτή προέρχεται από τα παλιά. Στοχεύει στον υποτιθέμενο ριζοσπαστισμό του και θυμίζει τις αλήστου μνήμης ιαχές της Δεξιάς του ’80, που έλεγε ότι «το ΠΑΣΟΚ θα κρατικοποιήσει τα τρακτέρ των αγροτών και θα πάρει τα σπίτια των πολιτών».

Είναι ατελέσφορη η κριτική που λέει ότι αν προηγηθεί στις εθνικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα συμβούν λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί στη χώρα. Ολο και λιγότεροι την πιστεύουν, αλλά τα κυβερνητικά στελέχη δεν έχουν άλλη. Τι να πουν δηλαδή; Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ θα τοποθετήσει στη θέση του Συνηγόρου του Καταναλωτή κάποιον ανίδεο με μόνο προσόν ότι είναι κομματικό στέλεχος; Ή ότι δεν θα προχωρήσει η απελευθέρωση των αγορών και επαγγελμάτων. Σε ό,τι αφορά τις κακοδαιμονίες της ελληνικής πραγματικότητας, και η κυβέρνηση ολίγον από ΣΥΡΙΖΑ είναι. Η βασική λογική της είναι σαν του ΣΥΡΙΖΑ. Αυξάνει φόρους για να συντηρήσει το πελατειακό κράτος.

Το καλό με μια κυβέρνηση που θα έχει ως κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι θα ανακατευτεί η τράπουλα και θα μπουν νέα πρόσωπα στη διακυβέρνηση της χώρας

Το κακό όμως είναι ότι αυτά τα πρόσωπα εμφορούνται από τις παλιές αντιλήψεις, κάτι που φαίνεται και από την παλαιού τύπου αντιπολίτευση που κάνουν τα στελέχη του. 

Το άλλο καλό είναι ότι μια γενιά «αιθεροβαμόνων» θα μάθει στο καμίνι της εξουσίας αυτό που έλεγε ο Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, ότι «η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού· είναι η επιλογή μεταξύ του καταστροφικού και του δυσάρεστου». Τον λογαριασμό όμως της εκπαίδευσης θα τον αναλάβει ο ελληνικός λαός.
Επιπλέον, θα χρειαστεί χρόνος μέχρι να καταλάβει ο κ. Γιάννης Μηλιός ότι η φοροδιαφυγή δεν καταπολεμάται μέσα σε λίγους μήνες. Θα πληρώσουμε άχρηστους και άγονους πειραματισμούς με κρατικές παρεμβάσεις που απέτυχαν στο παρελθόν. Και απέτυχαν όχι διότι τους έκαναν οι «κακοί» της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, αλλά διότι όπως έλεγε πάλι ο σοσιαλδημοκράτης Γκαλμπρέιθ «το κράτος είναι τέτοιος οργανισμός που αν και κάνει στραβά τα μεγάλα πράγματα, κάνει στραβά και τα μικρά πράγματα». 

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα μάθουν στην πράξη, αυτό που δεν διάβασαν στην ιστορία της ΕΣΣΔ: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Καίγοντας τα χαρτιά ένα – ένα


Τί έμεινε από την ομιλία του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ; 

Σίγουρα δεν αναδείχθηκαν αναιμικές φοροελαφρύνσεις, που λίγο πιο πριν είχαν διαφημιστεί εξαντλητικά. Εκείνο που κυριάρχησε ήταν η εικόνα του πρωθυπουργού, που με προεκλογική ένταση επετέθη στον ΣΥΡΙΖΑ την ώρα που στη συγκεκριμένη ομιλία θα έπρεπε να επικεντρωθεί ρεαλιστικά και νηφάλια στο δικό του «αφήγημα» για τον τόπο. Ήδη είχε δώσει τον τόνο επιτιθέμενος προσωπικά σε ασήμαντο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ για τις ανόητες δηλώσεις του για το ΝΑΤΟ. Εν τέλει, η υπέρμετρη επιθετικότητα του πρωθυπουργού (μέχρι και την τρομοκρατία επικαλέστηκε), αντί να αποπνέει αυτοπεποίθηση πρόδιδε αδυναμία και ανασφάλεια.

Πώς εξηγείται το φαινόμενο αυτό; 

Αποτελεί απλώς κρίκο σε μία αλυσίδα λαθών της κυβερνητικής πλευράς μετά τη βαριά ήττα των ευρωεκλογών. Εδώ ταιριάζει γάντι η αποστροφή «το ένα λάθος φέρνει το άλλο». Ειδικά η ηγετική ομάδα της ΝΔ αιφνιδιάστηκε από την εκλογική ήττα. Το αποτέλεσμα ήταν να αντιδράσει σπασμωδικά και να οδηγηθεί σε έναν αυτοκαταστροφικό ανασχηματισμό. Ο ανασχηματισμός αυτός ήταν κρίσιμος, διότι αποτελούσε την πρώτη αντίδραση στο αποτέλεσμα, αλλά και διότι φόρτωνε την κυβέρνηση με ανεπαρκέστατα κομματικά στελέχη. Έτσι, το χαρτί του ανασχηματισμού δεν κάηκε απλώς. Άφησε πίσω του βαριά εγκαύματα.

Στη συνέχεια η νέα κυβέρνηση και ενώ οι υπουργοί της κατέφευγαν σε λαϊκίστικες κορώνες, σήκωσε το λάβαρο της μείωσης των φόρων. Κάτω από το λάβαρο αυτό όμως κρυβόταν η βόμβα του ΕΝΦΙΑ. «Τέτοια ζημιά δεν πάθαμε ούτε με το χαράτσι της ΔΕΗ» ήταν η επωδός στο κυβερνητικό στρατόπεδο όπως μνημονεύθηκε στο κύριο άρθρο της «Η» (6-8-14). Ο ΕΝΦΙΑ έπεισε πως η κυβέρνηση δεν πήρε το μήνυμα των εκλογών, υπονόμευσε κάθε αξιοπιστία δέσμευσής της για μειώσεις φόρων και κατέστησε εξοργιστικές τις ελάχιστες ελαφρύνσεις που ανακοινώθηκαν. Κερασάκι στην τούρτα υπήρξε η άκομψη δημόσια προσπάθεια του υπουργού Οικονομικών να πει «φταίνε οι άλλοι πριν από μένα».

Ενώ η καταιγίδα του ΕΝΦΙΑ είχε ξεσπάσει, η κυβέρνηση διέρρεε πως θα πάρει το πράσινο φως από την Τρόικα για δραστικές φορολογικές περικοπές και πως θα απέφευγε επίμαχες μεταρρυθμίσεις. Απεκαλύφθη άλλωστε από τους δανειστές μας πως η κυβέρνηση ζήτησε μετ' επιτάσεως το «ραντεβού στο Παρίσι». Τούτο υποτίθεται πως θα ήταν ο προπομπός για εκδίωξη της Τρόικας. Το χατίρι αυτό για συνάντηση εκτός Ελλάδος έγινε δεκτό, αλλά οι ελεγκτές είναι στην Αθήνα που θα συζητήσουν τα σοβαρά, ενώ και στο Παρίσι έμειναν σταθεροί στις θέσεις τους. Ακολούθησε η αναδίπλωση του υπουργού Οικονομικών, που ξόρκισε τις προσδοκίες οι οποίες είχαν καλλιεργηθεί εξαφανίζοντας και τις κόκκινες γραμμές.  

Την ίδια ώρα είναι φανερό πως ό,τι και να συμβεί με τις διαπραγματεύσεις θα επιβληθεί στη χώρα ένα «μνημόνιο μεταρρυθμίσεων» όπως προειδοποίησε ο Ντράγκι.

Μετά από όλα αυτά, πώς να μην εμφανίζει ένταση ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ; 

Άλλωστε, όπως γράψαμε μετά τις ευρωεκλογές, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κυρίως απέναντί του ευκαιρίες, τα κυβερνητικά κόμματα αντιμετωπίζουν πρωτίστως κινδύνους. 

Για τον ΣΥΡΙΖΑ το ζητούμενο είναι απλώς να μην κάνει το μεγάλο λάθος. Ενώ για την κυβέρνηση είναι να αποφεύγει οποιοδήποτε λάθος

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Να εκπέσουν Δούρου, Παφίλης και Σία που "ορκίστηκαν" στον Μπάοκ, στον Θρύλο, στην Πανάθα στο τσιγάρο που κρατώ, στο κορμί αυτό τ’ αγγελικό και σε ό,τι άλλο κατέβασε το κεφάλι τους κατά ΠΑΡΑΒΑΣΗ του νόμου!


Τι χρειαζόμαστε τις ορκωμοσίες; Άμα είσαι λαμόγιο, θα αλλάξεις συνήθειες με το που θα βάλεις το χέρι στο ευαγγέλιο; Τι αξία έχει να επικαλεστείς την τιμή και τη συνείδησή σου, όταν δεν έχεις ούτε το ένα ούτε το άλλο; Τόσοι και τόσοι εκλεγμένοι απατεώνες δεν ορκιζόντουσαν υπακοή στο Σύνταγμα και τους Νόμους; Για σκέψου σε πόσες ορκωμοσίες είδες τον Ακη να κατανύσσεται! (Αλήθεια, οι Άκηδες δεν θα έπρεπε να διώκονται και για ψευδορκία;)  


Να τις καταργήσουμε, λοιπόν, τις ορκωμοσίες να τελειώνουμε!
 


Αυτά λένε διάφοροι μετά το θέμα που ανέκυψε από τους όρκους δικής τους έμπνευσης που έδωσαν αρκετοί από τους νέους αιρετούς σε Περιφέρειες και Δήμους σε όλη την Ελλάδα. 


Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω και να καταδείξω πώς σ’ αυτό το φαινομενικά τυπικό θέμα συμπυκνώνεται όλη η παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος.



Ο όρκος είναι συνταγματική πρόβλεψη. Το άρθρο 13 παρ. 5 του Συντάγματος αναφέρει: «Κανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του». Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι αν δεν υπάρξει νόμος που να επιβάλει όρκο, δεν υπάρχει και υποχρέωση όρκου. Όμως τέτοιος νόμος υπάρχει. Το άρθρου 154 του νόμου 3852/2010 ορίζει τα εξής:

«Μετά την επικύρωση της εκλογής και ανακήρυξη του επιτυχόντος και των επιλαχόντων συνδυασμών και πριν από την ημέρα εγκατάστασης και ανάληψης των καθηκόντων τους, ο περιφερειάρχης, οι αντιπεριφερειάρχες περιφερειακών ενοτήτων και οι περιφερειακοί σύμβουλοι δίνουν τον ακόλουθο όρκο: Ορκίζομαι να είμαι πιστός στην πατρίδα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους και να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου.».
 


Νεότερη εγκύκλιος του υπουργείου Εσωτερικών (46/6.8.2014) αναγνωρίζει τρεις τύπους όρκου: τον θρησκευτικό, τον θρησκευτικό για πιστούς άλλων θρησκειών και τον πολιτικό. Και οι τρεις, ανεξάρτητα από το τελετουργικό, αποτελούνται από την ίδια φράση που ορίζει τρία απλά πράγματα: πίστη στην πατρίδα, υπακοή σε Σύνταγμα και Νόμους, ευσυνειδησία στα καθήκοντα. Τέλος.
 


Ο νομοθέτης, και πολύ σωστά, διατύπωσε με μία τόσο λιτή φράση, το θεσμικό υπόβαθρο όλων, γνωρίζοντας ότι θα κληθούν να διαχειριστούν τα κοινά, άνθρωποι με διαφορετικές ιδεολογίες, διαφορετική συμπεριφορά και διαφορετικούς πολιτικούς στόχους. Όμως όλοι αυτοί θα πρέπει να έχουν έναν ελάχιστο κοινό παρονομαστή, ένα πλαίσιο το οποίο να σέβονται και μέσα στο οποίο να λειτουργούν. Και αυτό να το δηλώνουν προς όλους πριν αναλάβουν καθήκοντα. 


Οι τελετές μπορεί να φαίνονται περιττές σε κάποιους, όμως έχουν μια βαθύτερη αξία: επανεπιβεβαιώνουν τη συνοχή μιας κοινωνίας. Μας θυμίζουν ότι, παρά τις όποιες διαφορές μας, είμαστε κύτταρα του ίδιου οργανισμού και πρέπει να βρούμε τρόπο να συνεργαστούμε. (Υποσυνείδητα ίσως, έχουμε επιλέξει γιορτές που δείχνουν ακριβώς αυτό. Η 28η Οκτωβρίου, για παράδειγμα, δεν θα έπρεπε να είναι γιορτή, καθώς ήταν η αφετηρία ενός πολέμου στον οποίο ηττηθήκαμε. Όμως γιορτάζουμε το ότι παρά την ανώμαλη πολιτική κατάσταση της εποχής πετύχαμε εθνική ομοψυχία, μέχρι και στήριξη του Ζαχαριάδη στον Μεταξά!) Ο νόμος, αντίθετα με άλλες τελετές, άφησε το τελετουργικό της ορκωμοσίας των αυτοδιοικητικών εντελώς ελεύθερο. Σαν να λέει: δεν με ενδιαφέρει αν θα ορκιστείτε στη Βουλή, στο γυμναστήριο των Λιοσίων ή στο οροπέδιο της Αστράκας. Διαλέξτε όποιον συμβολισμό θέλετε. Διαφωνήστε σε ό,τι θέλετε. Αρκεί να το κάνετε νόμιμα. Γιατί αν ο καθένας διαφωνώντας με έναν νόμο, τον παραβαίνει, από τον πολιτισμό έχουμε περάσει ήδη στον νόμο της ζούγκλας. Κι εγώ διαφωνώ με το 90% της σημερινής νομοθεσίας, αλλά παλεύω να την αλλάξω νόμιμα! Υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος; Η υπακοή στους νόμους δεν είναι καπιταλιστικό αξεσουάρ. Και στη Σοβιετία, νόμους είχαν, και μαύρο φίδι που σε έτρωγε αν τους παρέβαινες.
 


Αν λοιπόν η Δούρου, ο Παφίλης και οι λοιποί συναγωνιστές διαφωνούσαν με το περιεχόμενο του όρκου ή με την ίδια την υποχρέωση ορκωμοσίας, θα έπρεπε τόσα χρόνια που είναι στη Βουλή να φέρουν ένα νομοσχέδιο που να τα καταργεί ή να προβλέπει ότι ο καθένας θα ορκίζεται σε ό,τι γουστάρει. Γιατί όχι στον Μπάοκ, στον Θρύλο, στην Πανάθα; Γιατί όχι στο τσιγάρο που κρατώ, στο κορμί αυτό τ’ αγγελικό; Πιο ωραίο είναι! Σε μια συντεταγμένη Πολιτεία, ένας νόμος καταργείται με άλλον νόμο.  


Διαφωνεί κανένας; 


Έφεραν ποτέ οι επαναστάτες του καφενείου της Βουλής κανένα τέτοιο νομοσχέδιο; 


Όχι!  


Προκάλεσαν ποτέ καμιά σχετική δημόσια συζήτηση; 


 Όχι! 


Γιατί; 

Διότι δεν τους ενδιέφερε να αλλάξουν τον νόμο. Στόχος τους ήταν να τον εξευτελίσουν πουλώντας τζάμπα μαγκιά στην εκλογική τους πελατεία.



"Μα μόνο αυτοί εξευτελίζουν τον νόμο;", θα ρωτήσετε. 


Όχι! Όλοι τον εξευτελίζουν. Πρώτα και καλύτερα τα κόμματα εξουσίας, που ψηφίζουν νόμους εξώφθαλμα αντισυνταγματικούς, που εφαρμόζουν τη νομοθεσία α λα καρτ ή που την αγνοούν παντελώς, όταν δεν συστήνουν κανονικές συμμορίες καταλήστευσης των χρημάτων των φορολογουμένων. Αντί όμως η Αριστερά, όλα αυτά τα χρόνια, να καταδείξει τον κίνδυνο της θεσμικής εκτροπής, διεκδίκησε το δικό της μερίδιο παρανομίας. Και η ένοχη (εκάστοτε) κυβέρνηση τής το παραχωρούσε. Αποθρασυνόταν με νομότυπα μαγειρέματα η κυβέρνηση; Αποθρασυνόταν με τσαμπουκάδες και η Αριστερά. Διόριζε τους αφισοκολλητές της η κυβέρνηση; Διόριζε και τους δικούς της η Αριστερά. Έτσι, ήταν όλοι ευχαριστημένοι διότι ο ένας στήριζε τον άλλον. Μέχρι που χάλασαν τη σούπα τα τάγματα των μελανοχιτώνων. Και τότε όλοι του «συνταγματικού τόξου» (εδώ γελάνε) ανακάλυψαν την παρανομία και τον κίνδυνο για το πολίτευμα. Τι έκπληξη, υποκριτάρες!



Δυσαρεστημένοι όμως είναι, διαχρονικά, οι πολίτες, που βλέπουν ένα καθεστώς θεσμικής ανομίας να έχει παγιωθεί στη χώρα και να προσδίδει στην πολιτική συμπεριφορά όλο και περισσότερο χαρακτηριστικά ζούγκλας. Αν το όριο ανάμεσα στο νόμιμο και το παράνομο δεν το βάζει η Πολιτεία, θα το βάλει ο καθένας εκεί που νομίζει. Κι ο ένας θα θεωρήσει ανεκτή την κατάληψη, ο άλλος τον βανδαλισμό, ο τρίτος τον ξυλοδαρμό, ο τέταρτος το μαχαίρωμα. Πάντα, βέβαια, με την επίκληση των συμφερόντων του λαού, μόνο που ο καθένας, πάλι, διεκδικεί για λογαριασμό του την αποκλειστικότητα να ορίζει ποιος είναι λαός, ποια είναι τα συμφέροντά του και πώς προασπίζονται. Μόνιμο θύμα η σιωπηρή πλειονότητα που δεν καταλαμβάνει, δεν βανδαλίζει, δεν δέρνει, δεν μαχαιρώνει. Αλλά βλέπει τα άνθη του κακού να έχουν ριζώσει για τα καλά σ’ αυτή τη χώρα: μαύρα, κόκκινα, μπλε και πράσινα – έχει καμιά σημασία η απόχρωση;


Αν λοιπόν θέλουμε να τα ξεριζώσουμε, από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε.  


Από την ορκωμοσία; 


Ναι, από την ορκωμοσία! Διότι όταν με το «καλημέρα» δείχνεις ότι δεν θα σέβεσαι ούτε Σύνταγμα ούτε νόμους (Παφίλης και Σία) ή ότι θα σέβεσαι μόνο το Σύνταγμα και όχι τους νόμους (δείτε εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=3U8sXHu0h74&feature=youtube  το βίντεο της ορκωμοσίας της Δούρου που έχει διαφορετικό κείμενο από το πρακτικό ορκωμοσίας - άλλη παρανομία κι αυτή που πέρασε στο «ντούκου»…) αλλά και αυτό υπό αίρεσιν καθώς υπογραμμίζεις ότι για σένα η εξουσία ασκείται από τον λαό και όχι από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του, ήδη έχεις ορίσει τη θεσμική ανομία ως το πλαίσιο συμπεριφοράς σου. 


Φανταστείτε πόσες φορές έχει να ακουστεί στο Συμβούλιο της Περιφέρειας η φράση «λαϊκά συμφέροντα» κάθε φορά που τα μικροπολιτικά παιχνίδια των κομμάτων θα μεταφέρονται στο «γήπεδό» της.



Παρά την ελληνική παράδοση στη νομική ασάφεια, στο θέμα των επιπτώσεων από τη μη δόση του όρκου, ο νόμος είναι σαφής: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Νίκας τοις μπουμπουνεύσι


Ενα βασικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι το ακόλουθο: Η ιδεολογία της Αριστεράς είναι λιγότερο ενδιαφέρουσα κι από μια μερίδα μπάμιες στο μπλέντερ ανακατεμένες με πατσά και χυμό από σαρανταποδαρούσες. 

 Μια σαχλαμάρα και μισή, μια αφόρητη αηδία (την οποία προπαγανδίζουν άτομα προδήλως βαρεμένα), ένα ολόκληρο κόμπλεξ και μια σκέτη παραφροσύνη έχουν επικρατήσει καθολικά!  

Μόνο στην Ελλάδα! 

Το αποτέλεσμα; 

Οι λίγοι, νοητικά και συναισθηματικά πρωτόγονοι (και αρκούντως κονομημένοι), να κάνουν τη ζωή της πλειοψηφίας από δύσκολη έως αφόρητη.

Τα παραπάνω ισχύουν για τους προνομιούχους της Αριστεράς, που κάνουν καριέρα με πλαστά πτυχία, πέτσινες σκέψεις, μαϊμού αναλύσεις και ντεμέκ αγώνες. Οσοι τους ακολουθούν «ψήνονται» από το βαρύγδουπο υφάκι και είθισται να πληρώνουν και τη νύφη. Να μη σας τα πολυλογούμε, η Αριστερά έχει επηρεάσει εδώ και χρόνια όλες τις εκδηλώσεις του συλλογικού βίου και έχει απλώσει τη σάπια αρίδα της από τη Γαύδο μέχρι το Σουφλί.  

Σαν μεταδοτική ασθένεια, σαν σμήνος από ακρίδες, δεν έχει αφήσει τίποτε όρθιο. Τη γλώσσα τη ρήμαξε. Την οικονομία την κατάπιε. Την παιδεία τη διέλυσε. Τα ΜΜΕ τα σάχλεψε.


Μουντρούχοι

Ολα τα αποσάθρωσε στο διάβα της. Κοντεύει δε να βγάζει... γραμμή ακόμα και για τη θρησκευτική λειτουργία!  

Στο Απολυτίκιο του Σταυρού οι μουντρούχοι της Αριστεράς δεν ανέχονται να ακούν στη φράση «νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος» τη λέξη «βασιλεύσι» διότι τους θυμίζει το πολίτευμα που άλλαξε με το τελευταίο δημοψήφισμα που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα!  

Αφενός είναι ευτύχημα που στο άκουσμα της λέξης «νίκας» δεν καταλαβαίνουν τη φίρμα με τα σαλάμια και αφετέρου είναι εντελώς απαράδεκτο από την πλευρά των πιστών να δέχονται να αλλάζει το κείμενο στο απολυτίκιο και η λέξη «βασιλεύσι» να γίνεται «ευσεβέσι». Λες και ο βασιλιάς ενοχλεί την Αριστερά περισσότερο από την ευσέβεια.

Τέλος πάντων, οι αριστερίζοντες υποδύονται τους ακρότατα θιγμένους όποτε ακούγεται η λέξη «βασιλεύσι» και προβαίνουν σε απεχθέστατα κομπαρσιλίκια, διαταράσσοντας λειτουργίες, ιεροπραξίες, τελετές.  

Παρακαλούνται πιστοί και ιερείς να μη... μασάνε από την αριστερή «ευθιξία».

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: "Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη ΠΡΟΕΔΡΙΑ σου!" - Η νέα ευχή των απανταχού Γκλετσογραφικών και σ΄όποιον αρέσει - Τώρα μιλάει αυτός!

Σσσσσσσσ! Τώρα μιλάει αυτός !  Ας αλλάξουμε και την Βασιλεία των ουρανών σε Προεδρία των ουρανών  για να του κάνουμε το χατίρι !!!

Τέλος οι επικλήσεις προς τον Βασιλέα των ουρανών Ιησού. Τώρα μιλάει αυτός !

"Μνήσθητί μου, Πρόεδρε όταν έλθης εν τη ΠΡΟΕΔΡΙΑ σου!"


Για όσους δεν το είδαν ακολουθεί το video με τον τσαμπουκά  του γραφικού μετά την άρνηση του ιερέα να  αλλάξει το  «νίκας τοις βασιλεύσι κατά βαρβάρων δωρούμενος» σε «νίκας τοις ευσεβέσι κατά βαρβάρων δωρούμενος»

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: "Ορφανό" αναζητά χαζομπαμπάδες!

Tου ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Aννα μή φοβάσαι πως δεν θα επανεκλεγείς - Το λιλί σέρνει καράβι !


Και κάτι σχετικά με το ξέσπασμα της Αννας Καραμανλή. Αν το ρεπορτάζ του «Εθνους» είναι αληθινό. Αν δηλαδή η Αννούλα όρμησε κλαίουσα λέγοντας «να πάει να γ...θεί» ο Χαρδούβελης». Συμπληρώνοντας «όπως πάμε δεν θα μας ψηφίσει κανείς κι εγώ δεν θα εκλεγώ»
 
Μαζί σου λοιπόν. Με τρεις διορθωτικές υπογραμμίσεις

Πρώτα απ όλα να μην ανησυχείς. Και ένας από το γαλάζιο στρατόπεδο να εκλεγεί, αυτός θα είσαι εσύ. Κόβω τον σβέρκο μου γι αυτό

Δεύτερο. Ωραία λοιπόν. Ας πούμε ότι ο καψερός ο Γκίκας Χαρδούβελης εγκαταλείπει τον ΕΝΦΙΑ. Ας πούμε ότι περιορίζονται έως και μηδενίζονται οι φόροι. Το ερώτημα ένα και πολύ καυτό: Τα μπιμπικίνια Αννούλα μου από που θα καταλήξουν στον δημόσιο κορβανά; Από τον ουρανό;

Θα μου πεις, και συμφωνώ, να τα πάρει από το ανελέητο και απροσμέτρητο τσούρμο των φοροκλεφτών. Μαζί σου και σ αυτό. Ελα όμως που η παράταξή σου εξακολουθεί να πορεύεται με τους ίδιους ξεχαρβαλωμένους και διαπλεκόμενους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Ελα που όλες οι λίστες-Λαγκάρντ και Λουξεμβούργου-παραμένουν άθικτες και σχεδόν ανέγγιχτες. Ελα που μία στις δύο επιχειρήσεις φοροδιαφεύγουν ασυστόλως

Θα συμφωνήσω και με την συνάδελφό σου την Ντόρα Μπακογιάννη. Που πάνω στον οίστρο της φιλολαικής οργής της είπε το αυτονόητο. Πως δηλαδή είναι αδιανόητο να φορολογούνται τα ακίνητα με βάση ανύπαρκτες αντικειμενικές αξίες. Ωραία λοιπόν. Να φορολογηθούν με βάση τις σημερινές, χαμηλότερες, αντικειμενικές αξίες. Και πάλι το ίδιο ερώτημα: Από που θα προκύψουν τα μπιμπικίνια ώστε να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις; Από το πορτοφόλι της Μέρκελ;

Ψιτ κορίτσια. Θέλετε ελάφρυνση;  

Απλό. Να επαναστατήσετε εναντίον Σαμαρά και Βενιζέλου ώστε επιτέλους να λειτουργήσουν με επάρκεια οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. 

Δεν μπορούν;  

Πάλι απλό. Να μισθώσουν ξένους μηχανισμούς με ρήτρα αυστηρή

Και τρίτο και τελευταίο

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οδηγίες Μαξίμου στους γελοιογράφους που σκιτσάρουν τον Α. Σαμαρά

Μερικές από τις οδηγίες για την απεικόνιση του Αντώνη Σαμαρά, όπως σημειώνονται στο Non Paper του Μεγάρου Μαξίμου


«Η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός προσωπικά, παραμένουν ντούροι και δεν εκβιάζονται, όσο κι αν μερικοί με πρόσχημα τη "δήθεν σάτιρα" επιχειρούν να τους διασύρουν εξυπηρετώντας ξένα συμφέροντα και υπονομεύοντας την πορεία της χώρας».

Με τη φράση αυτή, κλείνει η ανεπίσημη επιστολή που έστειλαν οι επικοινωνιακοί σύμβουλοι του Αντώνη Σαμαρά προς τους γελοιογράφους και τους σατιρικούς συγγραφείς των επιθεωρήσεων, δίνοντας σαφές μήνυμα για τη στάση της κυβέρνησης στο εξής, απέναντι στις χιουμοριστικές αθλιότητες ώστε να μην επαναληφθούν φαινόμενα όπως αυτό με την εφημερίδα «Το Ποντίκι» στο μέλλον.

Μάλιστα, σύμφωνα με ανακοίνωση της κας Βούλτεψη, πρόκειται να κατατεθεί σύντομα τροπολογία, που θα καθορίζει τα όρια της σάτιρας. 

Επίσης δεν θα αναγνωρίζεται πλέον ως ελαφρυντικό η προειδοποίηση ότι το περιεχόμενο (μιας γελοιογραφίας ή ενός κειμένου) δεν είναι πραγματικό αλλά σατιρικό, αφού έχει παρατηρηθεί ότι μεγάλο μέρος του κοινού δεν την καταλαβαίνει, δεν τη διαβάζει ή δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσει τη διαφορά και πιστεύει τα πάντα! (Μέχρι και τον Δημοσθένη Λιακόπουλο).

Στις οδηγίες προς τους γελοιογράφους, περιλαμβάνονται σαφείς προδιαγραφές για την απεικόνιση της μύτης του πρωθυπουργού (ούτε πολύ μεγάλη, γιατί θυμίζει Πινόκιο – δηλαδή ψεύτη, ούτε πολύ μικρή γιατί θίγει το μέγεθος του ανδρισμού του).

Επίσης, ο πρωθυπουργός δεν πρέπει να απεικονίζεται με τη χωρίστρα αριστερά (σαν Συριζαίος) ενώ το χέρι του πρέπει πάντα να έχει προτεταμένο τον δείκτη δείχνοντας προς το μέλλον (όπως ο Κολοκοτρώνης).

Τέλος, συστήνεται στους «χιουμορίστες» να αποφεύγουν τις συνήθεις αθλιότητες, όπως τη σάτιρα για τη ΝΕΡΙΤ, για τον ΕΝΦΙΑ ή να θίγουν τις προσωπικές επιλογές του πρωθυπουργού (Ντινόπουλος, Βούλτεψη, Γιακουμάτο κοκ) γιατί «είναι πολύ ευαίσθητοι και πληγώνονται πολύ εύκολα από την άδικη (ή τη δίκαιη) κριτική».

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Έχουν χιούμορ Κομανέτσης και Μαξίμου;


Ο Αντώνης Σαμαράς αντέδρασε όταν είδε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Το Ποντίκι», αφού φέρεται ο -πρωθυπουργικός- εαυτός του να σημειώνει... κάμψη.

Την ίδια στιγμή, από το Μαξίμου, έφευγε -σχεδόν με καταπέλτη- μια οργισμένη ανακοίνωση.
«Το άθλιο πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα “Το Ποντίκι”, οι εμπνευστές του και όσοι κρύβονται πίσω από τους εμπνευστές του, να γνωρίζουν ότι αυτή η Κυβέρνηση δεν άγεται, ούτε φέρεται, ούτε κάμπτεται από κανέναν».

Για να έρθει, αμέσως μετά, η απάντηση του «Ποντικιού»: «Με αφορμή την ανακοίνωση του γραφείου Τύπου του πρωθυπουργού για το σημερινό πρωτοσέλιδο του «Ποντικιού», απαντάμε τα εξής... Φαίνεται ότι οι συνεργάτες του πρωθυπουργού, εκτός των άλλων, έχουν απωλέσει την αίσθηση του χιούμορ και της πολιτικής σάτιρας που κάνει το “Ποντίκι” εδώ και 35 χρόνια. Ψυχραιμία…».

Είναι προφανές ότι ο κ. Σαμαράς δεν επιδέχεται κριτικής για την ατσάλινη και άκαμπτη θέλησή του να επιτύχει η χώρα μας – ενώ είναι απόλυτα βέβαιος ότι αυτό θα συμβεί, θα γίνει, είναι θέμα λίγου χρόνου. Εντάξει, αυτό το λες και χιούμορ. Θα μπορούσαν όλα, όμως, να λυθούν με πραγματικό, με αληθινό, ακέραιο χιούμορ. Θα μπορούσε, λοιπόν, η ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου να είναι η εξής, στην περίπτωση που -έπρεπε σώνει και καλά- να απαντηθεί κάτι: «Το αγαπητό “Ποντίκι” να γνωρίζει ότι αυτή η Κυβέρνηση δεν άγεται, ούτε φέρεται. Βασικά, ούτε... κάμπτεται!».

Εκεί, θα γελούσαμε όλοι και θα λέγαμε, «μπράβο, τουλάχιστον ο πρωθυπουργός μας έχει χιούμορ-τέλος! (Φυσικά, μη λέμε τα ίδια, αν είχε χιούμορ, στο τέλος της ομιλίας του στη ΔΕΘ θα έκανε “Ice bucket challenge”)  
 
Απλώς, τώρα, λέμε: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ - Αλέξης Τσιπρανδρέου: Μοιράζω λεφτά, χαρίζω χρέη !!! - Οι λαγοί με πετραχείλια που έταξε στην ΔΕΘ που κάνουν το "Λεφτά Υπάρχουν" να ωχριά μπροστά τους !!!

Της Νίκης Ζορμπά
Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε στο βήμα της 79ης ΔΕΘ, ως εν αναμονή Πρωθυπουργός μιας χώρας διαλυμένης, διχασμένης, κατεστραμένης. Ο ίδιος μάλιστα με τα μελανότερα των χρωμάτων σκιαγράφησε το προφίλ της Ελλάδας δηλώνοντας ότι "δε θα παραλάβουμε απλώς καμένη γη". Έτι χειρότερη κρίνει την ζοφερή κατάσταση κοινωνίας τε και οικονομίας.

Αυτό πάντως ουδόλως τον εμπόδισε να τάξει σειρά παροχών , από δωρέαν ρεύμα και στέγη, έως "σεισάχθεια" για τα "κόκκινα" δάνεια την ίδια στιγμή που κατήγγειλε την παράδοση των "παλαιοκομματικών" προκατόχων του, οι οποίοι σύμφωνα με τον ίδιο είχαν μετατρέψει τη ΔΕΘ σε φθινοπωρινό μπαλκόνι παροχών.

Στην εύλογη δε ερώτηση που του απευθύνεται πανταχόθεν για το πόθεν θα βρει τα χρήματα των μέτρων που εξαγγέλλει, απάντησε με την υπόδειξη ότι : "Η οικονομία δεν είναι λογιστική".

Στην ομιλία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εκπλήξεις δεν υπήρχαν. Υποσχέθηκε μεταξύ άλλων,  σθεναρή διαπραγμάτευση με τους εταίρους, επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, ακύρωση του μνημονίου, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ , αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ, 84 δόσεις για τα ληξιπρόθεσμα χρέη,  "νέα σεισάχθεια" για τα χρέη, πάταξη φοροδιαφυγής, αύξηση των θέσεων εργασίας, διεύρυνση του επιδόματος ανεργίας, μερική αποκατάσταση των συντάξεων, έλεγχο των off-shore εταιρειών, αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών, δωρεάν ρεύμα και στέγη για όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Ο κ. Τσίπρας παράλληλα, μετονόμασε τις "υποσχέσεις" σε "ευθύνη", δηλώνοντας ότι δεν υπόσχεται, αλλά δεσμεύεται, δε μοιράζει υποσχέσεις, μοιράζει... "ευθύνη" και με "πατριωτισμό και φιλότιμο" θα ανασυγκροτήσει την Ελλάδα.

Ζήτησε από την Κυβέρνηση εκλογές, από τον λαό να του δώσει αυτοδυναμία και επανέλαβε - χωρίς οξείς χαρακτηρισμούς- ότι οι κκ Σαμαράς και Βενιζέλος είναι ανίκανοι να διαπραγματευούν με τους δανειστές διότι, κατά τον ίδιο, συμμερίζονται την αντίληψή τους για το δέον γενέσθαι στη χώρα.

Θέτοντας το διακύβευμα των επόμενων εκλογών από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, είπε ότι συνοψίζεται σε "Διαπραγμάτευση ή μη διαπραγμάτευση", δηλώνοντας εμμέσως ότι οι κάλπες θα στηθούν... προσεχώς.

Συγκεκριμένα, εξήγγειλε:
Για τη διαπραγμάτευση:
"Ζητάμε άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία και ισχυρή εντολή διαπραγμάτευσης με στόχο:

Ø  Τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους, ώστε να γίνει βιώσιμο. Έγινε για τη Γερμανία το 1953. Να γίνει και για την Ελλάδα το 2014.

Ø  «Ρήτρα ανάπτυξης» στην αποπληρωμή του υπόλοιπου, έτσι ώστε να εξυπηρετείται από την ανάπτυξη και όχι από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού.

Ø  Περίοδο χάριτος, δηλαδή «moratorium», στην εξυπηρέτησή του, για την άμεση εξοικονόμηση πόρων για την ανάπτυξη.

Ø  Εξαίρεση του προγράμματος δημόσιων επενδύσεων από τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης.

Ø  Συμφωνία για «Ευρωπαϊκό New Deal», με δημόσιες επενδύσεις για την ανάπτυξη και χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

Ø  Ποσοστική χαλάρωση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με απευθείας αγορά κρατικών ομολόγων.

"Δηλώνουμε για ακόμα μία φορά ότι το θέμα του κατοχικού δανείου είναι για μας ανοικτό. Καθαρές κουβέντες. Το γνωρίζουν πλέον οι εταίροι μας", ανέφερε χαρακτηριστικά.

Μέτρα αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης
(1) Δωρεάν ρεύμα σε 300000 νοικοκυριά κάτω από το όριο της φτώχειας.

(2) Πρόγραμμα επιδότησης διατροφής με κουπόνια σίτισης σε 300.000 άπορες οικογένειες.

(3) Δωρεάν ιατρική περίθαλψη για όλους/ Δραστική μείωση συμμετοχής στη φαρμακευτική δαπάνη.

(4) Πρόγραμμα εξασφάλισης στέγης (η εξασφάλιση σε πρώτη φάση 25.000 διαμερισμάτων, με την επιδότηση του ενοίκιου στα €4 ανά τμ.)

 (5) Αποκατάσταση του δώρου των Χριστουγέννων, ως 13η σύνταξη, σε 1.262.920 συνταξιούχους που λαμβάνουν σύνταξη  έως €700 ευρώ.

(6). Ειδική κάρτα μετακίνησης με τα μαζικά μέσα μεταφοράς για μακροχρόνια άνεργους και όσους διαβιώνουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

 (7) Κατάργηση της εξίσωσης του ειδικού φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης.

 
Μέτρα για την άμεση άρση της καταστολής στη πραγματική οικονομία

Επίγεια σοφία + Επίγεια κωμωδία

"Μόνη σιγή μεταμέλειαν ου φέρει."
Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής

"Ο σιωπών συναινεί"
Αρχαια ελληνική παροιμία

"Ένας άνθρωπος χωρίς λόγια είναι ένας άνθρωπος χωρίς σκέψη."
John Steinbeck, 1902-1968, Αμερικανός συγγραφέας (Νόμπελ 1962)

".................................
................................
........"
Μπουχέσας της Ραφήνας


Το Radar δεν ξεχνά τους πολιτικούς "γίγαντες": Happy Birthday Bouhesas, happy birthday to you

Άντε και σύντομα... ΠΡΟΕΔΡΟΣ της Μπανανίας που  σεμνά και ταπεινά επανίδρυσες

Σαν σήμερα (14/9/ΧΧΧΧ)

326: Η μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Ελένη, ανακαλύπτει στην Ιερουσαλήμ τον Σταυρό του μαρτυρίου.
1814: Ιδρύεται στην Οδησσό, την ημέρα της Ύψωσης του Σταυρού, απ' τους Νικόλαο Σκουφά, Εμμανουήλ Ξάνθο και Αθανάσιο Τσακάλωφ, η «Φιλική Εταιρία».
1993: Υπογράφεται η ιστορική συμφωνία μεταξύ Ισραήλ και PLO, κατά την οποία παραχωρείται μερική αυτονομία στους Παλαιστίνιους στη Λωρίδα της Γάζας και στην Ιεριχώ.
1849: Γεννιέται ο Ιβάν Παβλόφ, ψυχολόγος - ερευνητής, ο οποίος έγινε διάσημος κάνοντας πειράματα με το σκυλί του, το περίφημο «Πείραμα του Παβλόφ».
1956: Γεννιέται ο Κωστας Α. Καραμανλής
1927: Πεθαίνει η Ισιδόρα Ντάνκαν, αμερικανίδα χορεύτρια, μία από τις πρωτοπόρες του φεμινιστικού κινήματος.
1960: Πεθαίνει ο Μ. Καραγάτσης, φιλολογικό ψευδώνυμο του Δημήτρη Ροδόπουλου, συγγραφέας. («Γιούγκερμαν», «Συνταγματάρχης Λιάπκιν»)
2001: Πεθαίνει ο Στέλιος Καζαντζίδης

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 5 ερωτήματα για τις Κυριακές & ο σουρεαλισμός


«…. στο δικαίωμα του ελευθέρου χρόνου και της απολαύσεώς του από κοινού με την οικογένειά τους κατά την κοινή αργία της Κυριακής καθώς και στο δικαίωμα στην άσκηση της θρησκευτικής λατρείας, παρίσταται αυτονοήτως δυσεπανόρθωτη»

5 ερωτήματα:
 
1) Την «ανεπανόρθωτη βλάβη» που θα υποστούν οι εμποροϋπάλληλοι από την εργασία την Κυριακή δεν την υφίστανται οι εργαζόμενοι σε τρένα- λεωφορεία- πλοία- μπαρ- εστιατόρια- θέατρα- ζαχαροπλαστεία- νοσοκομεία- ξενοδοχεία- ανθοπωλεία- κανάλια- fast food- κανάλια ραδιόφωνα- εφημερίδες οι οποίοι εδώ κ χρόνια δουλεύουμε Κυριακή;


2) Με ποια ακριβώς λογική προκαλείται «ανεπανόρθωτη οικονομική βλάβη» από το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές (όπως αναφέρεται στην απόφαση) με δεδομένο ότι το άνοιγμα είναι ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ; Εάν ένας έμπορος θεωρεί ότι με το να ανοίξει το κατάστημά του θα υποστεί «ανεπανόρθωτη οικονομική βλάβη» δεν μπορεί απλά να επιλέξει να μην το ανοίξει; Και αν όπως ισχυρίζονται κάποιοι «το πρόβλημα δεν είναι το ωράριο, αλλά η έλλειψη χρημάτων», τότε δεν είναι λογικό κάποιος έμπορος που θα δει ότι δεν έχει τζίρο (και με δεδομένο ότι –επαναλαμβάνεται- το άνοιγμα είναι προαιρετικό) να μην ανοίξει για να μην έχει επιπλέον έξοδα;

3) Το «δικαίωμα στην άσκηση της θρησκευτικής λατρείας» το οποίο κατά την απόφαση θίγεται στην περίπτωση των εμποροϋπαλλήλων δε θίγεται στην περίπτωση των εργαζόμενων σε πλοία, αεροπλάνα, λεωφορεία, καφετέριες, νοσοκομεία, ζαχαροπλαστεία, ανθοπωλεία, ραδιόφωνα ή των εργαζομένων στη ΔΕΗ; 

 
4) Και ας πούμε ότι όλοι οι εμποροϋπάλληλοι θέλουν να εκκλησιαστούν και η εργασία κατά αυτή την ώρα θα τους στερήσει το δικαίωμα… Με δεδομένο ότι το μέτρο του προαιρετικού ανοίγματος των καταστημάτων τις Κυριακές προβλέπει ότι τα καταστήματα θα πρέπει να ανοίγουν μετά τις 11 το πρωί, ο εκκλησιασμός δεν έχει ολοκληρωθεί εκείνη την ώρα;
Και εν πάση περιπτώσει όλοι οι υπόλοιποι κλάδοι που εργάζονται Κυριακές δεν έχουν το ίδιο δικαίωμα και δεν υφίστανται την ίδια… «ηθική βλάβη»; Ή μήπως αυτοί δεν είναι Χ.Ο; Ή μήπως δεν έχουν οικογένειες τις οποίες θέλουν να δουν;

5) Στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες γιατί εφαρμόζεται το ίδιο μέτρο;

Υ.Γ (1) Πόσο σουρεαλιστική ακούγεται η φράση στην ανακοίνωση του ΕΜΕΙΣ- ΓΣΕΕ: ότι η απόφαση για την απαγόρευση του ανοίγματος «πάνω απ’ όλα δικαίωσε το «κοινό περί δικαίου αίσθημα»»; Ποιο ακριβώς είναι το κοινό περί δικαίου αίσθημα; Να εργάζονται κατά τις Κυριακές γκαρσόνια, ταξιτζήδες, πυροσβέστες, ναυτικοί, γιατροί, νοσοκομειακοί υπάλληλοι και δεκάδες άλλοι κλάδοι, αλλά ειδικά όχι οι εμποροϋπάλληλοι; Γιατί αν σε κάτι αντίκειται όλο αυτό είναι στο «κοινό περί δικαίου αίσθημα»! Το κοινό περί δικαίου αίσθημα μετά από αυτή την απόφαση επιτάσσει να μην ξαναδουλέψει ποτέ κανείς Κυριακή, να μην έχουμε ούτε ρεύμα, ούτε μετακινήσεις, ούτε νοσοκομεία.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο φετβάς του ΣτΕ


Εχει κάτι από Παλαιά Διαθήκη η απόφαση της Ολομέλειας -μάλιστα!- του Συμβουλίου της Επικρατείας με πρόεδρο τον Σωτήρη Ρίζο και εισηγήτρια τη Μαρία Καρακανώφ για την κυριακάτικη αργία των καταστημάτων.  

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρόεδρος του οιονεί συνταγματικού δικαστηρίου της ανεξίθρησκής μας χώρας διάβαζε περικοπές του Ευαγγελίου για να τεκμηριώσει «ηθική βλάβη των εμπόρων, υπαλλήλων κ.λπ.», διότι με το άνοιγμα των μαγαζιών τις Κυριακές «το δικαίωμα στην άσκηση της θρησκευτικής λατρείας παρίσταται αυτονοήτως δυσεπανόρθωτη».
Προφανώς ο κ. Ρίζος θα προσέφυγε στην «Εξοδο», ένα από τα βιβλία του Κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης, και θα ανέφερε την τέταρτη από τις Δέκα Εντολές: «Μνήσθητι την ημέρα των σαββάτων αγιάζειν αυτήν. Εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου. Τη δε ημέρα τη εβδόμη σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου, ου ποιήσεις εν αυτή παν έργον».

Υπάρχει βεβαίως ένα πρόβλημα μεταξύ της ημέτερης Κυριακής και του Σαββάτου των Γραφών, πρόβλημα που δεν επιλύει η απόφαση του ΣτΕ. Αλλά, μήπως στο πλαίσιο της ισότητας όλων των γνωστών θρησκειών, θα πρέπει να κλείνουν τα μαγαζιά και τα Σάββατα για τους Εβραίους Ελληνες πολίτες και την Παρασκευή για τους μουσουλμάνους

Για τους άθεους θα προτείνουμε να κλείνουν τα μαγαζιά τη Δευτέρα· αυτή κι αν προκαλεί «αυτονοήτως δυσεπανόρθωτη» ζημία στους εργαζομένους.
Ομως, ο φετβάς του ΣτΕ (φετβάς είναι η επίσημη γνωμοδότηση ή ερμηνεία του θρησκευτικού νόμου) κάνει νερά: Επισημαίνει ότι προς την ανάγκη εξυπηρέτησης του αυξημένου αριθμού τουριστών τις Κυριακές, είναι δυνατόν με απόφαση του αντιπεριφερειάρχη να οριστούν περιοχές που επιτρέπεται η λειτουργία καταστημάτων μέχρι 250 τ.μ.

Δεν γνωρίζουμε αν και πώς μπορεί να θεραπευτεί η «αυτονοήτως δυσεπανόρθωτη» ζημία που θα υφίστανται καταστηματάρχες και εργαζόμενοι στα συγκεκριμένα μαγαζιά, αφού προσβάλλεται «το δικαίωμα άσκησης της θρησκευτικής λατρείας». Αυτό δημιουργεί ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κλείστε τα πάντα!!!

 
Ουδείς, προφανώς, μπορεί να αμφισβητήσει τη νομική αυθεντία του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας. Δικαιούται ωστόσο να εκφράσει εύλογα ερωτήματα που γεννώνται σχετικά με τις αποφάσεις του, ιδίως όταν εμπίπτουν στα πλαίσια της κοινής λογικής. 
 
Η απόφαση του ΣτΕ να αναστείλει την προηγούμενη απόφαση του υπουργείου Ανάπτυξης για πιλοτική λειτουργία των καταστημάτων όλες τις Κυριακές του χρόνου, αφήνει αναπάντητα διάφορα ερωτήματα στο μυαλό των πολιτών.
 
Το σκεπτικό της απόφασης βασίζεται σε δύο επιχειρήματα που εξαρχής είχαν διατυπωθεί από τους πολέμιους της συγκεκριμένης πολιτικής
 
Τα επιχειρήματα αφορούν στην «ανεπανόρθωτη οικονομική βλάβη» και την «αυτονοήτως δυσεπανόρθωτη ηθική βλάβη» που προκύπτει από τη λειτουργία των καταστημάτων για καταστηματάρχες, εμπόρους και υπαλλήλους.
Όταν όμως το σημαντικότερο δικαστήριο της χώρας λαμβάνει μια τέτοια απόφαση, εκτός του ότι θα πρέπει να γίνεται σεβαστή απ’ όλους, δημιουργεί ταυτόχρονα ένα ισχυρό δεδικασμένο, που μπορεί με τη σειρά του να δημιουργήσει ένα σωρό παρενέργειες. Με δεδομένο ότι αρκετά καταστήματα παραμένουν ανοιχτά την Κυριακή (ανθοπωλεία, καφετέριες, εστιατόρια αλλά και όλα τα καταστήματα σε τουριστικές περιοχές) μπορεί να προσφύγει κάποιος ζητώντας να απαγορευθεί η λειτουργία και σε όσα καταστήματα ήταν μέχρι τώρα ανοιχτά.
 
Γιατί δηλαδή δεν δημιουργείται βλάβη –οικονομική και ηθική- στους ιδιοκτήτες και τους εργαζόμενους στα καταστήματα που λειτουργούν ήδη τις Κυριακές; 
 
Ποιο είναι το κριτήριο που διακρίνει τον ιδιοκτήτη ή τον εργαζόμενο που υπόκειται τη βλάβη από αυτόν που δεν πλήττεται; Μήπως το είδος της επιχείρησης και η γεωγραφική θέση του;  
 
Προφανώς και αυτοί οι συμπολίτες μας θέλουν να απολαμβάνουν χρόνο με τις οικογένειές τους όπως και κάθε άλλος. 
 
Όσο για τον εκκλησιασμό; Πέραν όλων των άλλων, το ωράριο είχε καθοριστεί έτσι ώστε τα καταστήματα να ανοίγουν μετά το πέρας της λειτουργίας.
 
Λογικά, όποιος προσφύγει θα πρέπει να δικαιωθεί και τότε μία ημέρα την εβδομάδα η πόλη θα κατεβάζει ρολά, ενώ χειρότερη εξέλιξη θα είναι η υλοποίηση της απόφασης στη Σαντορίνη ή τη Μύκονο…  
 
Το Δικαστήριο εξαιρεί βεβαίως τις τουριστικές περιοχές, αλλά εκεί τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Εκτός και αν το ΣτΕ θεωρεί δεδομένο ότι το κέντρο της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης δεν είναι τουριστικές περιοχές. Οι τουριστικοί παράγοντες πάντως έχουν άλλη άποψη και η εθνική στρατηγική για τον τουρισμό αποβλέπει στην ανάδειξη της Πρωτεύουσας και άλλων πόλεων ως διεθνείς τουριστικούς προορισμούς.
 
Παράδοξο είναι επίσης το γεγονός ότι θέτει και μία ακόμη διάκριση με βάση τα τετραγωνικά! Προφανώς δεν θεωρεί ότι το μεγαλύτερο κατάστημα προκαλεί μεγαλύτερη βλάβη. Είναι πασιφανές ότι πρόκειται για ένα μέτρο προστασίας προς τους μικροκαταστηματάρχες. Μπορεί λοιπόν στο μέλλον με βάση αυτό το διαχωρισμό να δούμε και άλλες μορφές η χρονική επέκταση του προστατευτισμού.
 
Η απόφαση του ΥΠΑΝ ήταν πιλοτική και θα ίσχυε μέχρι τον προσεχή Μάιο. Ο χρόνος θα ήταν επαρκής για να υπάρξει μια ασφαλής εκτίμηση για τα αποτελέσματα. Το ΣΤΕ αποφάσισε να διακόψει το «τεστ» θεωρώντας ότι σ’ αυτό το διάστημα οι ιδιοκτήτες και οι υπάλληλοι θα πάθαιναν ανεπανόρθωτη οικονομική ζημιά ενώ θα διαταρασσόταν η οικογενειακή τους γαλήνη. Φυσικά θα επηρεαζόταν σημαντικά και η πίστη τους. Προσοχή, βλάβη θα πάθαιναν μόνο οι επιχειρηματίες και οι εργαζόμενοι που μέχρι σήμερα δεν δούλευαν τις Κυριακές. Οι υπόλοιποι μάλλον έχουν πάθει ανοσία. 
 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ηφαίστειο σε φάση ενεργοποίησης


Η εικόνα που έχει για τον πλανήτη μας ο «μέσος» ή «κοινός» άνθρωπος (αναγνώστης εφημερίδων, δέκτης τηλεοπτικών «ειδήσεων», περιπατητής του Διαδικτύου) είναι εικόνα ηφαιστείου στα πρόθυρα ενεργοποίησης. Στοιχεία της εικόνας:

 
– Το χάος της αναρχίας και της αλληλοσφαγής στη Λιβύη. Αιτία, η ασύγγνωστη επιπολαιότητα της Δύσης. Εκτόνωσε τον πολιτικό πουριτανισμό της εξοντώνοντας τον Καντάφι, χωρίς να διαθέτει λύση εναλλακτική. Καθόλου ευκαταφρόνητος ο ρόλος μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών.



– Η κόλαση της ανθρωποσφαγής και στο Ιράκ, διάλυση και παράνοια. Αιτία και εκεί η εισβολή της Δύσης, ο απαγχονισμός του Σαντάμ Χουσεΐν, η ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας. Για χάρη του διαβόητου διδύμου Ντικ Τσένι - Ντόναλντ Ράμσφελντ, των εταιρειών πετρελαίου που εκπροσωπούσαν.



– Το μακέλεμα αναρίθμητων ακόμη ανθρώπων στη Συρία, εφιάλτης φρίκης και πανικού. Μεθοδική η ανήλεη σφαγή, μόνο επειδή πείσμωσε η Δύση, και πάλι, να στερήσει τη Ρωσία από τη μοναδική στη Μεσόγειο ναυτική της βάση.



– Το προγραμματικό, απίστευτου σαδισμού πογκρόμ των Παλαιστινίων στη Γάζα. Απροσχημάτιστη εν ψυχρώ θηριωδία, μόνο για να επιδείξει η Δύση το σχεδόν μεταφυσικού χαρακτήρα παράδοξο: να δέχεται, πειθαρχημένα και αναντίρρητα, να της υπαγορεύει πολιτική ο εκάστοτε Νετανιάχου.



– Τέλος (αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει τέλος στη δυναμική της ηφαιστειακής έκρηξης), το παρανοϊκό πείσμα της Δύσης να πετύχει σε ό,τι απέτυχε ο Χρουστσώφ στην Κούβα το 1962: να εγκαταστήσει «βάσεις» στο μαλακό υπογάστριο του «αντιπάλου». Θέλει η Δύση την προσάρτηση της Ουκρανίας στην επικράτεια του ΝΑΤΟ. Και για να πετύχει τον στόχο της, χρησιμοποιεί Oυκρανούς πολιτικούς εξευτελιστικά διεφθαρμένους ή ακροδεξιούς. Αλλά είναι ο λαός και πάλι που πληρώνει με πανικό, βασανισμό και αίμα, πολύ αίμα, την παρανοϊκή αξίωση.



Στον Πρώτο, στον Δεύτερο και στον Ψυχρό Παγκόσμιο Πόλεμο νικητές αναδείχθηκαν εκείνες οι κοινωνίες της Δύσης που εμφανίστηκαν να υπερασπίζουν, ως πρωταρχικό ζητούμενο για τον άνθρωπο, τις ατομικές ελευθερίες και την πολιτική δημοκρατία. Ηταν οι κοινωνίες που ήθελαν (και πέτυχαν) να συγκροτούν το «στρατόπεδο της ελευθερίας», τον «ελεύθερο κόσμο», απέναντι στο «στρατόπεδο» ή στον «κόσμο» του απολυταρχισμού, του φασισμού και ναζισμού, των ιστορικών εφαρμογών του μαρξισμού. Η ίδια πίστη ότι εκπροσωπούν και υπερασπίζουν τις ελευθερίες και τη δημοκρατία, οδήγησε και τις πολλές δεκάδες χιλιάδων Αμερικανών να σκοτωθούν πολεμώντας στην Κορέα ή στο Βιετνάμ. Συγκλονιστική πάντοτε εικόνα τα απέραντα στρατιωτικά νεκροταφεία στις ΗΠΑ, οι αναρίθμητοι ομοιόμορφοι τάφοι, όπου αποτέθηκε ο ανθός μιας κοινωνίας μεταναστών αφομοιωμένων, όχι βέβαια από ένα σύστημα εξουσιαστικής, παγκόσμιας επιβολής, αλλά από ένα αξιόπιστο όραμα ελευθερίας και δημοκρατίας για όλους.



 

Βέβαια, η αντίφαση ήταν δεδομένη: το «παράδειγμα» της Δύσης είχε γεννήσει τόσο την πίστη στις ατομικές ελευθερίες και στην έμμεση (με σύμβαση ανάθεσης έργου) δημοκρατία όσο και την πίστη στην κοσμοσωτήρια αποστολή της άριας φυλής ή της «δικτατορίας του προλεταριάτου».  


Και τα δύο σκέλη της αντίφασης ήταν βλαστήματα από την ίδια μήτρα: τις βαρβαρικές καταβολές του εκθαμβωτικού νεωτερικού «παραδείγματος». Γεννήματα συνεπέστατα του θρησκευτικού (αρχικά) και ειδωλοκλαστικού - αθεϊστικού (αργότερα) ατομοκεντρισμού, της αλυσιδωτής διαπλοκής ωφελιμισμού, νοησιαρχίας, αποτελεσματικότητας. Της αλήθειας που γίνεται «δόγμα», αναγκαστή «πεποίθηση», ελεγχόμενη από κάποια «αλάθητη» καθέδρα και μεταγγιζόμενη με την καλά οργανωμένη «προπαγάνδα».
 


Ο ατομοκεντρισμός (πάντοτε απήχημα πρωτογονισμού) καταφάσκει τις συμφωνημένες χρηστικές «αξίες», αγνοεί την απροϋπόθετη χαρά του αθλήματος να κοινωνείται η ζωή. Ξέρει μόνο τη χρήση, όχι τη σχέση, μόνο το δικαίωμα, όχι τη μετοχή, μόνο τη σύμβαση, όχι την πίστη - εμπιστοσύνη. Μοναδικός χαλινός στα κτηνώδη εγωτικά ορμέμφυτα εμφανίζεται μόνο κάποιος κώδικας με κανονιστικές αρχές χρησιμοθηρικής Ηθικής.  


Ο κώδικας επιβάλλεται ή με την τρομοκρατία φριχτών απειλών για αιώνια (σε χρόνο ατέρμονα) κόλαση ή με σύστημα «σωφρονιστικό» περιθωριοποίησης του παραβάτη ή, απλώς, με τον ακαταμάχητο νόμο της συνήθειας, των μακρόχρονων εθισμών στο αυτονόητο.
 


Οσο διαρκούσε, έως πριν από είκοσι πέντε χρόνια, η ισορροπία του τρόμου, του ανταγωνισμού των εξοπλισμών, και τα δύο στρατόπεδα συντηρούσαν προσχηματικές ιδεολογίες και ρητορείες αυτοεξύμνησης. 


Οι μεν διαφήμιζαν «δημοκρατία», «ατομικά δικαιώματα», «ελεύθερη αγορά» (συνώνυμη της καταναλωτικής πλησμονής). Οι δε «κοινωνικό κράτος», με στερήσεις βέβαια, αλλά εξασφαλισμένη για όλους την κατοικία, την περίθαλψη, την παιδεία, το νερό, τον ηλεκτρισμό, τη θέρμανση. Και από τις δυό μεριές η ιδεολογική ρεκλάμα κόμιζε κάποιες αλήθειες και αδίστακτη ψευδολογία.
 


Ιστορικο-υλιστικά και τα δύο στρατόπεδα, δύο όψεις του ίδιου νομίσματος – μοναδικό «νόημα» ζωής (αιτία και σκοπός) οι εγωτικές εξασφαλίσεις, κωμικό αντιφάρμακο για τον θάνατο. Με την κατά κράτος νίκη και καθολική επικράτηση του ηδονικού καταναλωτικού «οράματος» τα προσχήματα εγκαταλείφθηκαν, όχι όμως και ο ανταγωνισμός ισχύος των άλλοτε φορέων της «ιδεολογικής» διαφοράς. Παρ’ όλη την αδιαμφισβήτητη μονοκρατορία της «ελευθερίας των αγορών», η εκζήτηση ολοκληρωτικής επιβολής αποκάλυψε ίδια απολύτως την ταυτότητα των κάποτε «αντιπάλων» – ίδιες τις μεθόδους, απαράλλαχτη την απανθρωπία της αρχής «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».
 


Μονοκρατορία των «αγορών» σημαίνει: