"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ποιος δεν φοβάται την τζιχάντ


Στη χώρα που αρέσκεται να βλέπει τον εαυτό της αιωρούμενο ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, για να μην αναλάβει ούτε τις ευθύνες της Ανατολής ούτε και της Δύσης, το σύνδρομο των Σταυροφοριών είναι ισχυρότερο και απ’ αυτό της Αλωσης του 1453. 

Κάποτε ο Ζακ Λακαριέρ είχε γράψει στη «Μοντ» πως η Ελλάδα δεν ξεπέρασε τις διαφορές της με την Τουρκία, όπως η Γαλλία με τη Γερμανία. Είχα σκεφτεί τότε, ευτυχώς, γιατί αν είναι να κάνεις δύο τουλάχιστον παγκοσμίους πολέμους για να λύσεις τις διαφορές σου, καλύτερα να φροντίσεις να ζήσεις μαζί τους και ας είναι ενοχλητικές. Και ας σε αναγκάζουν  να εξοπλίζεις μια ολόκληρη χώρα ώσπου να τη ρίξεις έξω οικονομικά.
Θέλω να πω πως το σύνδρομο της Αλωσης της Πόλης, επειδή μεταφράζεται σε πραγματικότητα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, κοινώς στις σχέσεις μας με την Τουρκία είναι βιώσιμο και ψυχικά ανεκτό. Το σύνδρομο όμως του μετεωρισμού ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, το σύνδρομο των Σταυροφοριών, και δη της Τέταρτης Σταυροφορίας, επειδή ανήκει εξ ολοκλήρου στον χώρο του φανταστικού ενεργοποιείται και μεγιστοποιείται σε πρώτη ευκαιρία. Να θυμίσω απλώς πως στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 στην καθ’ ημάς Ανατολή πολλοί ήσαν αυτοί που χειροκρότησαν την από Θεού τιμωρία της «έκλυτης» χώρας. Ακόμη και ο τότε προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας, ο δημοφιλέστατος Χριστόδουλος.

Η Ελλάδα μπορεί να μην είναι Παλαιστίνη, ευτυχώς, όμως ενίοτε συμπεριφέρεται σαν Παλαιστίνη, δυστυχώς. Πόσοι ακόμη πιστεύουν πως οι Εβραίοι είχαν ειδοποιήσει τους «δικούς τους» να μην πάνε στις δουλειές τους στους Δίδυμους Πύργους την ημέρα εκείνη και πόσοι πιστεύουν ακόμη πως την όλη ιστορία την οργάνωσαν οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. 

Το φιλορωσικό κόμμα δεν έχει μόνον αριστερούς στις τάξεις του. Και γιατί όλοι οι πόλεμοι που διεξάγονται από τη Δύση έχουν για στόχο το πετρέλαιο, ενώ η τζιχάντ, οι τρομοκρατικές ενέργειες και οι θηριωδίες του Χαλιφάτου μπορεί να μας σοκάρουν όταν τις βλέπουμε στην τηλεόραση, αλλά τις κατανοούμε γιατί γίνονται για τη θρησκευτική πίστη και την ελευθερία και στο κάτω κάτω ας μην πήγαιναν εκεί για να τους πατήσουν τον κάλο και να τους αναγκάσουν να αντιδράσουν.
Ο πολιτικός μας μυστικισμός, διότι περί αυτού πρόκειται, είναι ένα μείγμα πρωτόλειου οικονομισμού, λόγω μαρξιστικής παιδείας, και θεωριών της συνωμοσίας, λόγω θρησκευτικής παιδείας. 

Ολοι οι πόλεμοι στην Ιστορία γίνονται για οικονομικούς λόγους εκτός από τους πολέμους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Βελισάριου, ενδεχομένως και μερικών ακόμη. Συμφωνώ με όσους θεωρούν ότι η εκστρατεία του υιού Μπους κατά του Σαντάμ Χουσεΐν ενέπλεξε τη Δύση σε μια αλλοπρόσαλλη κατάσταση η οποία, έως σήμερα ακόμη, παραμένει ανεξέλεγκτη. Η δημοκρατία δεν είναι ιδεολογία για να την κάνεις πακέτο και να την εξαγάγεις όπως ο Τρότσκι την προλεταριακή επανάσταση –ο κ. Γούλφοβιτς εξάλλου υπήρξε τροτσκιστής αν δεν κάνω λάθος– και δεν μπορείς να κηρύξεις τον πόλεμο στην τρομοκρατία. Είναι σαν να λες ότι κηρύσσεις τον πόλεμο στα τεθωρακισμένα. Η τρομοκρατία όπως και τα τεθωρακισμένα είναι όπλα, και αν πρέπει κάποιον να πολεμήσεις είναι αυτούς που τα κρατούν και τα χειρίζονται. Πολύ φοβούμαι, δε, πως, παρά τον παλιμπαιδισμό του ανθρώπου που κάνει κούνια ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον θα πρέπει να αποφασίσουμε ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν», εκτός αν θέλουμε να γίνουμε το ηλιόλουστο πάρκινγκ των Ευρωπαίων συνταξιούχων.
Οι εικόνες της Μέσης Ανατολής που φλέγεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ανήκουν στην κοινοτοπία του κακού. Εχουμε συνηθίσει να τις βλέπουμε στην τηλεόραση, δεν μας κάνουν πια εντύπωση κι εμείς έχουμε τα δικά μας προβλήματα με τα πλαστά πτυχία στους δήμους. Τους 50.000 μαχητές όμως που απαρτίζουν τον στρατό του Χαλιφάτου δεν μπορείς να τους εντάξεις στην «κοινοτοπία του κακού», ούτε καν στις συνήθεις συγκρούσεις ανάμεσα σε σουνίτες και σιίτες ή Κούρδους. Αν μάλιστα βάλεις στον λογαριασμό και το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος απ’ αυτούς προέρχεται από δυτικές χώρες, τη Γαλλία και την Αγγλία όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο θαύμα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, τότε ο λογαριασμός γίνεται ακόμη πιο δύσκολος. Αυτοί μπορεί να ενδιαφέρονται για τις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης, όμως αυτό που μετράει περισσότερο είναι η πίστη τους, μια πίστη την οποία διαβάζουν κατά τον δικό τους τρόπο και τους στρέφει εναντίον του δυτικού πολιτισμού: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο ρεαλισμός του ισχυρού


Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο ενός παλαιού μας γνωστού, του Χένρι Κίσινγκερ. Οπως ήταν αναμενόμενο στάθηκε αφορμή για έναν νέο γύρο κριτικής στην τόσο αμφιλεγόμενη πολιτική του όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών του Νίξον.

Εκπρόσωπος της «ρεαλιστικής» σχολής, έχει κατηγορηθεί ως υπεύθυνος για την ανοχή, αν όχι τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε βαρύτατες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παραδόξως όμως η σκέψη του έχει παρά πολλά κοινά με όσους σήμερα στην Ελλάδα υποστηρίζουν τη Ρωσία απέναντι στο ΝΑΤΟ και την Ουκρανία.

Οπως είναι γνωστό η κριτική που γενικότερα ασκείται στις ΗΠΑ, στην Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ είναι ότι ουσιαστικά προκάλεσαν την αντίδραση της Ρωσίας, επιχειρώντας να την «περικυκλώσουν» με το να αποσπάσουν από τη σφαίρα επιρροής της τη Γεωργία παλιότερα και την Ουκρανία τώρα.

Η κριτική αυτή έχει βάση κι είναι χαρακτηριστικό ότι δεν την εκφράζουν κάποιοι περιθωριακοί αλλά και εκπρόσωποι συντηρητικών «δεξαμενών σκέψης» στις ΗΠΑ - όπως το προπύργιο του διπλωματικού κατεστημένου, το περιοδικό «Foreign Affairs». 

Η λογική είναι απλή. Αν αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας -λένε- το δικαίωμα να ορίζουμε τα της αυλής μας (δόγμα Μονρόε), τότε δεν μπορεί να μη σεβόμαστε τις εξίσου νόμιμες ανησυχίες της Ρωσίας.  

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει; 

Το πρόβλημα είναι βέβαια ότι σε μια τέτοια προσέγγιση δεν υπεισέρχεται καθόλου ο παράγων δημοκρατία και εθνική κυριαρχία.  

Αν οι πολίτες της Ουκρανίας θέλουν να μπουν στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση; 

Αν, όπως η Πολωνία και οι χώρες της Βαλτικής, θεωρούν ότι η μεγαλύτερη απειλή στην ανεξαρτησία τους είναι ο Πούτιν; 

Ποιος μπορεί να τους στερήσει το δικαίωμα να μπουν σε όποια συμμαχία επιλέξουν;

Προφανώς πρόκειται για απλουστευτική προσέγγιση. Ποτέ τα πράγματα δεν είναι άσπρο - μαύρο, η Ουκρανία δεν είναι Σκοτία κι η διάλυση της σοβιετικής αυτοκρατορίας ήταν αναπόφευκτο να έχει ωδίνες

Οταν όμως από τον χώρο της διπλωματίας μεταφερόμαστε στη στρατιωτική εισβολή, τότε τι λέμε και κυρίως τι κάνουμε;

Το ζήτημα αφορά ευθέως την Ελλάδα. Γιατί βέβαια είναι ένα πράγμα η «συμπάθεια» προς τη Ρωσία στα κοινωνικά δίκτυα και είναι τελείως διαφορετικό η ανοχή σε παραβιάσεις συνόρων έστω και υπό την κάλυψη ανταρτών.

Ζώντας στη γνωστή ευαίσθητη γειτονιά μας θα ήταν αστείο να ασπαστούμε τον ρεαλισμό του ισχυρού ή τις σφαίρες επιρροής ή ακόμα περισσότερο το δικαίωμα όποιος έχει μειονότητες σε γειτονικές χώρες να μπορεί να παραβιάζει τα σύνορα και να επεμβαίνει για να τις προστατέψει.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η «χρησιμότητα του ηλιθίου»



«Οταν πατήσαμε το πόδι μας στον Μύτικα αγκαλιαστήκαμε, φωνάζαμε και τραγουδούσαμε. Εννοείται ότι βγήκαμε φωτογραφία. Η φωτογράφηση μιας τέτοιας μακεδονικής παρέας συνοδεύεται απαραίτητα από τα κρατικά και ιστορικά μακεδονικά σύμβολα. Τη σημαία με τον μακεδονικό δεκαεξάκτινο ήλιο την κουβαλώ πάντοτε μαζί μου. Ενα άλλο μέλος της ορειβατικής ομάδας είχε μαζί του την κρατική σημαία της χώρας μας. Ετσι, στην κορυφή του Ολύμπου κυμάτισαν και οι δύο σημαίες και βγάλαμε φωτογραφίες».
 


Ο άνθρωπος που είπε τα παραπάνω δεν είναι άλλος από τον αντιπρόεδρο της σημερινής Βουλής της FYROM και πρώην ΥΠΕΞ της γειτονικής μας χώρας, ονόματι Αντόνιο Μιλόσοσκι. 

  
Τι έκανε ο τύπος; 


Πήρε μια σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας και μια την επίσημη του κράτους του, ανέβηκε μαζί με κάποιους άλλους συμπατριώτες του στην κορυφή του Ολύμπου και ανεμίζοντας τες χοροπηδούσε.  


Γιατί το έκανε;  


Πιθανότατα για να  πουλήσει την «παλικαρίσια πατριωτική» πράξη του στη σλαβομακεδονική κοινή γνώμη που βομβαρδίζεται από αλυτρωτική προπαγάνδα περί «σκλαβωμένης Μακεδονίας του Αιγαίου», και να την εξαργυρώσει σε δημοφιλία.
 


Δεν μπορώ να βρω άλλη πολιτική εξήγηση στην πράξη-πρόκληση, εκτός και αν τοποθετηθεί στη σφαίρα της ψυχοπαθολογίας και ειδικότερα στο κατά το κοινώς λεγόμενο «χαζό παιδί χαρά γεμάτο». 


Πέραν όμως του γελοίου του εγχειρήματος, υπάρχει και η πολύ σοβαρή πλευρά του.
 


Προσέξτε: ο αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου ενός κράτους περνάει σχεδόν κρυφά σε μια χώρα και ανεμίζει θριαμβευτικά, όπως οι Αμερικανοί στην Ιβο Tζίμα, τη σημαία της πατρίδας του στην κορυφή ενός βουνού του «εχθρού» που μόλις «κατέκτησε», το δεκαεξάκτινο της Βεργίνας εν προκειμένω, το οποίο επισήμως δεν νομιμοποιείται να χρησιμοποιεί. Τι θα γινόταν εάν την ώρα που έβαζε το σύμβολο του δικού του κράτους στο πιο εμβληματικό βουνό των Ελλήνων τον αντιλαμβάνονταν άλλοι, δικοί μας ορειβάτες, και κάποιοι «θερμοκέφαλοι Ελληναράδες» τον ξυλοφόρτωναν;
 


Και τι μπορεί να συμβεί εάν αύριο ένας εκ των αντιπροέδρων της ελληνικής Bουλής, ας πούμε ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης -ή και κάποιος πολίτης-, βάλει την ελληνική σημαία σε έναν λόφο έξω στο Μοναστήρι και αναρτήσει πανό στο οποίο θα γράφει ότι «H Μακεδονία είναι ελληνική»;

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Γιατί τα Σκόπια δεν πρέπει να μπουν και δεν θα μπουν ποτέ στην Ε.Ε.



Κατά τη συνάντηση του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά με τη Γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ στις 23/9/2014 μία δημοσιογράφος γερμανικών ΜΜΕ ρώτησε γιατί η Ελλάδα εμποδίζει την ένταξη των Σκοπίων στην Ευρ. Ενωση. Αποκάλεσε, μάλιστα, το κράτος των ψευδομακεδόνων με το όνομα «Μακεδονία»


Ο πρωθυπουργός δεν απήντησε στο συγκεκριμένο ερώτημα προφανώς διότι δεν εντασσόταν στα αντικείμενα της συζητήσεως των δύο ηγετών στο Βερολίνο.  


Για να μη μένουν, όμως, λανθασμένες εντυπώσεις, καλό είναι να θυμίσουμε στη Γερμανίδα δημοσιογράφο και σε κάθε άλλον καλοπροαίρετο ή κακοπροαίρετο μελετητή των βαλκανικών θεμάτων τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει το γειτονικό μας κράτος να ενταχθεί στην Ε.Ε.
 

Πρώτον, είναι χρήσιμο να θυμούνται οι ενδιαφερόμενοι ότι η ίδια η Ευρ. Επιτροπή (Κομισιόν) έχει δηλώσει ότι τα Σκόπια θα αρχίσουν ενταξιακές διαπραγματεύσεις μόνον όταν επιλυθεί η διαφορά με την Ελλάδα για το όνομα του κράτους.

 

Δεύτερον, είναι καλό να θυμόμαστε όλοι, εντός και εκτός Ελλάδος, ότι η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, πριν μετονομασθεί σε Ευρωπαϊκή Ενωση, έχει λάβει δύο σημαντικές αποφάσεις για το θέμα αυτό, τη μία τον Δεκέμβριο του 1991 στις Βρυξέλλες και την άλλη τον Ιούνιο του 1992 στη Λισαβόνα. Και οι δύο αποφάσεις τονίζουν σαφώς ότι δεν πρέπει το κράτος των Σκοπίων να χρησιμοποιεί όνομα το οποίο εκφράζει εδαφικές διεκδικήσεις και αλυτρωτισμό εναντίον γειτονικών χωρών.

 

Τρίτον, το πρόβλημα των Σκοπίων δεν είναι μόνον η ελληνική αντίδραση. Είναι και η Βουλγαρία, κράτος-μέλος της Ε.Ε., η οποία έχει ρητά δηλώσει ότι τα Σκόπια θα εμποδισθούν, αν δεν σταματήσουν την παραχάραξη της Ιστορίας των γειτόνων. Η Βουλγαρία διαμαρτύρεται διότι θεωρεί Βουλγάρους όλους σχεδόν τους ήρωες που προβάλλουν οι Σκοπιανοί ως «Μακεδόνες».
 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Σε σιγανή φωτιά



«Κάναμε επισκόπηση όλων των θεμάτων της ατζέντας», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών Ε. Βενιζέλος μετά τη συνάντηση με τον Τούρκο ομόλογό του στη Νέα Υόρκη και πρόσθεσε: «Δώσαμε έμφαση στο Κυπριακό... Αναφερθήκαμε στις διερευνητικές επαφές που βρίσκονται ήδη στον 58ο γύρο... Υπάρχουν, επίσης, και διμερείς επαφές για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης».

 
Ολα τα θέματα, λοιπόν, στο τραπέζι. Ολα σε σιγανή φωτιά. Αλλά χωρίς καμιά ένδειξη προσέγγισης από την αντίπερα όχθη. Και με συνεχείς προκλητικές εμφανίσεις που επιβαρύνουν, ακόμη περισσότερο, το κλίμα. Από την Κύπρο ώς το Ανατολικό Αιγαίο και από εκεί ώς τη Θράκη.


Σε ό,τι αφορά το Κυπριακό, παρά τις δραματικές υποχωρήσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, ακόμη στο Κοινό Ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014, ούτε ο κατοχικός ηγέτης ούτε η Αγκυρα έχουν κάνει έστω και ένα βήμα πίσω. Αντιθέτως, μάλιστα, τον τελευταίο καιρό, σύσσωμη η τουρκική ηγεσία εμφανίζεται ακόμη πιο επίμονη και ανυποχώρητη στην αξίωσή της για δύο κράτη, που απλώς θα συνεργάζονται κάτω από ένα μανδύα χαλαρής συνομοσπονδίας.  

Οι Τούρκοι δείχνουν ξεκάθαρα πως επιδιώκουν ρυθμίσεις που θα τους αφήνουν κυρίαρχους στα κατεχόμενα και θα τους καθιστούν συνεταίρους στα ελεύθερα κυπριακά εδάφη. Δείχνουν να βιάζονται για μια συμφωνία, που δεν θα είναι λύση του Κυπριακού, αλλά κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ετσι ώστε να βάλουν χέρι στον ορυκτό πλούτο της κυπριακής ΑΟΖ, αλλά και να τινάξουν στον αέρα τον άξονα Τελ Αβίβ - Λευκωσία - Αθήνα και να αποκτήσουν το στρατηγικό έλεγχο σε ολόκληρη την Αν. Μεσόγειο.


Σε ό,τι αφορά τις διερευνητικές, που έφτασαν -όπως λέει και ο αρμόδιος υπουργός- στον 58ο γύρο, κανένα στοιχείο δεν επισημαίνει σημάδια προόδου. Βέβαιο, πάντως, είναι -και το έχει αποκαλύψει ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης στο τελευταίο βιβλίο του- ότι οι Τούρκοι έβαλαν στην ατζέντα, από την πρώτη στιγμή, όλες τις αυθαίρετες και μονομερείς διεκδικήσεις τους. Να δεχτεί η Ελλάδα μόνο μερική και επιλεκτική επέκταση των χωρικών υδάτων της, ώστε να αποκλειστούν τα νησιά του Αν. Αιγαίου και οι ακτές της Θράκης. Να περιορίσει τον εθνικό εναέριο χώρο της στα έξι ναυτικά μίλια. Να δεσμευτεί με διεθνή συμφωνία πως δεν θα ανακηρύξει ποτέ μήτε Συνορεύουσα Ζώνη μήτε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη στο Αιγαίο. Να δεχτεί παραπομπή των ισχυρισμών της για δήθεν «γκρίζες ζώνες» στο Διεθνές Δικαστήριο. Να δεχτεί μηδενική επήρεια των μικρών νησιών στη χάραξη της υφαλοκρηπίδας.


Σε ό,τι αφορά τα λεγόμενα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, η τουρκική θέση είναι απόλυτα αρνητική προς την πλευρά της Λευκωσίας και προβληματική προς την πλευρά της Αθήνας. «Αποφασίσαμε», δήλωσε ο Ελληνας υπουργός, «να ενισχύσουμε τη συνεργασία μας σε περιφερειακό επίπεδο, να ανταλλάσσουμε πληροφορίες για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και ιδίως του προβλήματος των λεγόμενων ξένων μαχητών του ISIS και, επίσης, να προωθήσουμε την εφαρμογή της Συμφωνίας Επανεισδοχής που έχει υπογραφεί μεταξύ της Τουρκίας και της Ε.Ε.». Εάν, ωστόσο, σκεφτεί κανένας πως η Τουρκία ούτε καν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, μπορεί να βγάλει εύκολα τα συμπεράσματά του. Το ίδιο και εάν θυμηθεί πως η συμφωνία Αθήνας - Αγκυρας για την επανεισδοχή των παράνομων μεταναστών έγινε το 2001 και έκτοτε συζητούμε για την εφαρμογή της.


ΤΟΥΡΚΙΑ: Pax Ottomana η μόνη γρήγορη λύση στη Μέση Ανατολή την ώρα που οι ΗΠΑ εφαρμόζουν την πολιτική του "Κάτι για... τίποτα!"


Κάτι για τίποτα (something for nothing). Με τη φράση αυτή στις ΗΠΑ απαξιώνεται ο επιχειρηματίας που ζητά μια εξυπηρέτηση χωρίς να προτείνει αντίτιμο ή οποιουδήποτε είδους αντισταθμιστικό όφελος. 

Κάπως έτσι κινείται σήμερα η Ουάσιγκτον απέναντι στην Τουρκία του Ερντογάν: της ζητά να εμπλακεί στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών της ISIS, αρχής γενομένης από τη χρήση της αμερικανικής βάσης του Ιντσιρλίκ στους βομβαρδισμούς αλλά και να εμπλέξει και χερσαίες δυνάμεις.
 
Το ότι η Αγκυρα στήριξε τους κάθε λογής εξτρεμιστές δεν είναι παράδοξο, καθώς το ίδιο ακριβώς έκαναν το Ριάντ και τα τέσσερα άλλα κράτη που στηρίζουν τις ΗΠΑ

Το παράδοξο είναι αλλού, ότι ενώ η Τουρκία καλείται να παίξει καθοριστικό ρόλο, μάλλον καλείται να το πράξει έναντι ευτελούς ή και μηδενικού αντιτίμου. 

Σαουδική Αραβία, Εμιράτα, Μπαχρέιν, Κατάρ και Ιορδανία δεν μπορούν και δεν θέλουν να εμπλακούν σε χερσαίες επιχειρήσεις, το Ιράν δεν θέλει να εμπλακεί σε μια σύγκρουση σουνιτών, εφόσον δεν θίγονται οι σιίτες και οι αλαουίτες και οι ΗΠΑ διστάζουν να στείλουν στρατό στο Ιράκ με την κυβέρνηση της Βαγδάτης να προβάλλει μέχρι στιγμής βέτο.
 
Δεν μένει παρά η Τουρκία. Οι στρατιωτικές της δυνάμεις έχουν τη δυνατότητα συντριπτικών σε βάρος των τζιχαντιστών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, με άλλα λόγια η Αγκυρα μπορεί να λύσει αποφασιστικά το πρόβλημα.  

Στην περίπτωση αυτή είναι σαφές ότι στην περιοχή όπου θα αναπτυχθούν οι στρατιωτικές της δυνάμεις η Αγκυρα θα θελήσει να ιδρύσει ένα σουνιτικό κράτος-προτεκτοράτο, να εκμεταλλευτεί τα πλούσια πετρελαϊκά κοιτάσματα στο Δυτικό Ιράκ και την Ανατολική Συρία και κυρίως να ελέγχει τις ισορροπίες ανάμεσα στους σουνίτες Αραβες και τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ και της βορειοανατολικής Συρίας.
 
Το τίμημα προβάλλει πανάκριβο για την Ουάσιγκτον, καθώς στην κυριολεξία πρόκειται για συντριβή της τζιχάντ μέσω οθωμανικής παλινόρθωσης. 
 
Για τους Ερντογάν - Νταβούτογλου το αντίτιμο που ζητούν από τις ΗΠΑ είναι λογικό:  

"Επίγεια σοφία"

Ο καλύτερος τρόπος για να αντιστέκεσαι είναι να μην εξομοιώνεσαι.
Μάρκος Αυρήλιος, 121-180 μ.Χ., Ρωμαίος Αυτοκράτορας

Υπάρχει ένα επίπεδο δειλίας κατώτερο από αυτό του κομφορμιστή. Είναι αυτό του αντικομφορμιστή από μόδα.
Ayn Rand, 1905-1982, Αμερικανίδα συγγραφέας & φιλόσοφος

Δεν ξέρω τι είναι, αλλά είμαι εναντίον του.
Ο Γκρινιάρης από τη "Χιονάτη"


Σαν σήμερα (30/9/ΧΧΧΧ)

1846: Ο δρ Γουίλιαμ Μόρτον χρησιμοποιεί για πρώτη φορά τον αιθέρα ως αναισθητικό για την εξαγωγή δοντιού, στο Τσάρλεστον της Μασαχουσέτης.

1922: Η ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται τη συμφωνία της Διάσκεψης των Μουδανιών, με την οποία δίδεται στους Τούρκους και η Ανατολική Θράκη μέχρι τον Έβρο.

1988: Ο Ανδρέας Παπανδρέου υποβάλλεται σε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς στο Χέρφιλντ του Λονδίνου.

1955: Σκοτώνεται σε τροχαίο ο Τζέιμς Ντιν.

1978: Πεθαίνει ο Λαυρέντης Διανέλος.

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι υπερδιάνοιες του μέλλοντος



Η νέα περιφερειάρχης Αττικής δήλωσε ότι θα αψηφήσει την αξιολόγηση, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος κυβερνώντος κόμματος δήλωσε ότι θα βγάλει τα λεφτά του από τη χώρα αν ο λαός επιλέξει άλλο κόμμα, και μια κυρία δήλωσε ότι έφτιαξε τρίτο στήθος, αλλά έλεγε ψέματα


Αυτά τα γεγονότα μου θύμισαν ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα. Λέγεται «Superintelligence», το έγραψε ο Νικ Μπόστρομ, ένας Σουηδός φιλόσοφος που φιλοσοφεί στην Οξφόρδη, και αφορά το τι θα γίνει όταν εμφανιστούν τεχνητές νοημοσύνες που θα λειτουργούν και θα εξελίσσονται ανεξάρτητα από τα ανθρώπινα όντα. Είναι ένα θέμα πολύ ενδιαφέρον που εμπεριέχει σοβαρούς κινδύνους για το μέλλον της ανθρωπότητας, ενδεχομένως και πιο κρίσιμους από την υπερθέρμανση του πλανήτη ή τις επιδημίες του Εμπολα. Ως «superintelligence» -ας πούμε «υπερδιάνοια»- ορίζεται ένας νους που ξεπερνά κατά πολύ τις διανοητικές δυνατότητες των ανθρώπινων όντων σε όλους τους τομείς. Κάποια στιγμή στο μέλλον, ίσως και στα μέσα του αιώνα που διανύουμε, η διαθέσιμη τεχνολογία ίσως να μπορεί όντως να υποστηρίξει την ανάπτυξη μηχανών εφάμιλλων διανοητικών δυνατοτήτων με των ανθρώπινων. Σύμφωνα με τον Μπόστρομ, μόλις συμβεί αυτό, η έλευση μιας «υπερδιάνοιας» θα είναι υπόθεση δευτερολέπτων, καθώς τέτοιες μηχανές χωρίς τους φυσικούς περιορισμούς ενός βιολογικού εγκεφάλου θα μπορούν να εξελιχθούν ακαριαία και να βελτιωθούν σε βαθμό που δεν μπορούμε να συλλάβουμε.
 


Τότε, λέει ο Μπόστρομ, η ιστορία της ανθρωπότητας θα αλλάξει ολοκληρωτικά και τελεσίδικα - και ίσως να πρόκειται για ένα γεγονός που θα οδηγήσει στην εξαφάνισή της. Στο βιβλίο του ο Μπόστρομ αναλύει τους πιθανούς τρόπους έλευσης της τεχνητής νοημοσύνης, και μετά τους πιθανούς τρόπους με τους οποίους η ανθρωπότητα θα προσπαθήσει να ελέγξει την τρομερή της δύναμη.  


Εστω, ας πούμε, ότι οι άνθρωποι αποφασίσουν η πρώτη τεχνητή νοημοσύνη που θα φτιάξουν να έχει ένα σκοπό: Να κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους. 


Λέει λοιπόν ότι πιθανότατα η υπερδιάνοια που θα αναλάβει το έργο θα μας μελετήσει, θα καταλάβει τι κοκτέιλ ενδορφινών χρειάζεται ο εγκέφαλός μας για να νιώσει αυτό που αποκαλούμε «ευτυχία», θα μας μαντρώσει όλους σ’ ένα μπουντρούμι ημικωματώδεις και θα μας γεμίζει ενδορφίνες για πάντα.
 


Ή έστω ότι αποφασίσουμε να φτιάξουμε μια τεχνητή νοημοσύνη που θα έχει απλούστερη αποστολή, π.χ. να βελτιστοποιήσει την παραγωγή συνδετήρων σε ένα εργοστάσιο


Η υπερδιάνοια θα ανακαλύψει νέους τρόπους παραγωγής, θα αρχίσει να μετασχηματίζει την ύλη με ολοένα αυξανόμενη αποδοτικότητα, και τελικά θα μετατρέψει όλο το εργοστάσιο, τον πλανήτη και τελικά ολόκληρο το σύμπαν σε συνδετήρες.
 


Ο Μπόστρομ τονίζει ότι δεν πρέπει να νομίζουμε ότι οι τεχνητές νοημοσύνες που θα κατασκευάσουμε θα είναι κάτι σαν πανέξυπνοι άνθρωποι. Η διαφορά του μέσου ανθρώπου από τις τεχνητές υπερδιάνοιες δεν θα είναι ας πούμε σαν τη διαφορά ανάμεσα στη Ρένα Δούρου και τον Ουίνστον Τσώρτσιλ, όσο αχανής κι αν μοιάζει αυτή. Θα είναι σαν τη διαφορά ανάμεσα στον Ουίνστον Τσώρτσιλ κι ένα σαλιγκάρι. Κι εμείς θα είμαστε το σαλιγκάρι.
 


Ως λύση ο Μπόστρομ λίγο-πολύ προτείνει να το πάμε πιο αργά το θέμα, ακόμα και να επιβραδύνουμε την τεχνολογική ανάπτυξη επίτηδες, ώστε να προλάβουμε να προετοιμαστούμε καλύτερα. 

Η προετοιμασία θα χρειαστεί πολλή και ώριμη σκέψη από την ανθρωπότητα και χρόνο, πολυτέλειες που ενδέχεται να μην έχουμε. Υπάρχει περίπτωση να υποδεχτούμε τις υπερδιάνοιες σε 30, 40 ή 50 χρόνια, κι εμείς ακόμα φιλοξενούμε στους κόλπους μας μέλη που λένε στα ψέματα ότι έβαλαν τρίτο στήθος και χρυσαυγίτες που μαθαίνουν σε παιδάκια να χαιρετούν σαν τον Χίτλερ, και επιλέγουμε να μας εκπροσωπεί η Ρένα Δούρου και ο Αδωνις Γεωργιάδης. 


Δεν υπάρχει περίπτωση να προλάβουμε να καταλάβουμε, να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε πώς θα αντιμετωπίσουμε υπερδιάνοιες που μας βλέπουν σαν μυρμήγκια.  


Πιθανότατα θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τηλεόραση και να σχολιάζουμε τις φωτογραφίες της Χρυσηίδας Δημουλίδου στο Facebook και να ψηφίζουμε τον Μιχάλη Ταμήλο και ξαφνικά μια μέρα θα ξυπνήσουμε και θα διαπιστώσουμε πως: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ανικανότητα και «αιχμαλωσία»


Προχθές το βράδυ τρώγαμε, μία μικρή παρέα που, μεταξύ άλλων, μοιραζόμαστε μία βαθιά ανησυχία για την πολιτική αλλά και την οικονομική κατάσταση στη χώρα. Δεν έχουμε τις ίδιες απαντήσεις, αλλά συμπέσαμε στο «διά ταύτα». Κανείς μας δεν είναι πλούσιος, αλλά μετά από μερικές 10ετίες επιτυχημένης επιστημονικής και επαγγελματικής ζωής κανείς δεν είναι φτωχός.  

Συμπίπτουμε και σε κάτι άλλο. Είμαστε βαθιά απογοητευμένοι από το σύνολο των παλιών πολιτικών δυνάμεων και του πολιτικού προσωπικού, αλλά και την αντίδραση ενός λαού που φαίνεται ανίκανος να αντιληφθεί και να παραδεχθεί το δικό του μερίδιο ευθύνης.

Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από το τι συμβαίνει. Κοινή διαπίστωση ότι το καράβι πηγαίνει στην ξέρα. 

Η ευθύνη της κυβέρνησης μεγάλη, εκφράστηκε με την ποιότητα των επιλογών στον τελευταίο ανασχηματισμό. Η αδυναμία να κινήσει ξανά την οικονομία είναι φανερή, όπως φανερή είναι και η «αιχμαλωσία» της από τις κατεστημένες δυνάμεις. Η ανικανότητα συνδυάζεται από τον πανικό της ήττας που έγινε φανερός στο φιάσκο του ΕΝΦΙΑ. Οι φιλότιμες προσπάθειες δύο ή τριών υπουργών δεν αρκούν να αναπληρώσουν τα προβλήματα που προκαλούν ανίκανοι και τυχοδιώκτες λαϊκιστές που ψάχνουν για ατομικές λύσεις στον διαφαινόμενο εκλογικό καταποντισμό τους.

Για την ποιότητα της αντιπολίτευσης, συμφωνήσαμε ότι είναι επίσης άθλια. Λαϊκιστές, ευκαιριακοί «αναβάτες» της επικαιρότητας των ΜΜΕ και ψυχολογικά ασταθείς, σχεδόν στο σύνολό τους, δεν επιτρέπουν ελπίδα για κάτι καλύτερο. Συμφωνήσαμε ότι δεν αξιολογείται το Ποτάμι λόγω της πολύ πρόσφατης εμφάνισής του στην πολιτική σκηνή. 

Το μέγεθος του προβλήματος αναδεικνύεται από την ανυπαρξία επιλογών μίας κοινωνίας η οποία όλο και περισσότερο μοιάζει με αυτό που θα αποκαλούσαμε «αποτυχημένη». Για παράδειγμα, μας προξένησε φρίκη η υστερία με την οποία δεκάδες χιλιάδες υποδέχτηκαν την πρόσφατη προκλητική παρουσία μίας χυδαίας «τραγουδίστριας», σύμβολο της ογκούμενης κοινωνικής και πολιτικής έκπτωσης που παρατηρείται διεθνώς.

Η Ελλάδα σήμερα δεν έχει ακόμη φτάσει σε αυτό που θα αποκαλούσαμε «αποτυχημένη» χώρα, αλλά, αν πιστέψουμε όσα είπαν τόσο ο πρώην πρωθυπουργός όσο και ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, βαδίζει γρήγορα προς τα εκεί. 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Μονομαχία τενεκέδων σε κενό «νοήματος»



Η καταγγελία δεν προήλθε από δημοσιογράφο ούτε από ιδιώτη αρθρογράφο – «είδη» παντελώς αμελητέα για τους ασκούντες την εξουσία. 


Προήλθε (και δεν είναι η πρώτη φορά) από ανώτατο κρατικό λειτουργό επιφορτισμένον να ασκεί, εκ μέρους της κοινωνίας και για την προστασία της, τον έλεγχο της δημόσιας διοίκησης.
 


Βεβαίως, στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης, η καμουφλαρισμένη με δημοκρατικές επιφάσεις δικτατορική κομματοκρατία περιφρονεί απροσχημάτιστα κάθε θεσμό προστασίας του πολίτη από την αυθαιρεσία της εξουσίας. Φτάσαμε στο σημείο, ακόμα και τη μέγιστη κοινωνική κατάκτηση, το Συμβούλιο της Επικρατείας, να την αμφισβητούν απροσχημάτιστα (και ατιμώρητα) υπουργοί του σημερινού, διεκπεραιωτικού αλλοδαπών εντολών, κυβερνητικού σχήματος. Να τους εξοργίζει (αντί να τους ενθουσιάζει ως δημοκράτες) η «παρέμβαση της Δικαιοσύνης στον τρόπο που η κυβέρνηση νομοθετεί».
 


Στις 17.9, ο γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης και πρώην αρεοπαγίτης κ. Λέανδρος Ρακιντζής κατέθεσε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής καταγγελίες για την «ιδιότυπη ασυλία» που απολαμβάνουν γνωστοί μεγιστάνες του πλούτου, για νομοθετικές ρυθμίσεις που ψηφίζει η Βουλή προκειμένου να συγκαλύψει διεφθαρμένες συμπεριφορές τους. Καταγγέλλει ο γενικός επιθεωρητής στην έκθεσή του για το 2013 («Κ» 18.9.2014) την αθώωση οικονομικών εγκλημάτων με βουλεύματα δικαστικών συμβουλίων, δηλαδή με διαδικασίες για τις οποίες δεν ισχύει η αρχή της δημοσιότητας, γι’ αυτό και τα βουλεύματα δεν δημοσιεύονται, απλώς εκδίδονται. Ποια καταλήστευση δημόσιου χρήματος, ποιος ίλιγγος αυθαιρεσίας και ιταμότητας της λωποδυσίας καλύπτεται τόσο με βουλεύματα όσο και με «κανόνες - νομοθετικές ρυθμίσεις, που θεσπίζονται ad hoc» από την κυβερνητική συμπαράταξη – ο κ. Ρακιντζής τα καταγγέλλει χωρίς να τα κατονομάζει, προκαλεί την τακτική Δικαιοσύνη να επέμβει.
 


Ομως, περιθώρια (συνταγματικής) λειτουργίας αφήνει στη Δικαιοσύνη η απολυταρχική κομματοκρατία; 


Ψήφισε νόμο το κυβερνητικό μάγμα του γαλαζοπράσινου αμοραλισμού, που απαλλάσσει τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ από τις ευθύνες αποφάσεών τους! – το καταγγέλλει ο κ. Ρακιντζής.  


Οφείλουμε, επιτέλους, οι πολίτες να αντιπαραβάλλουμε τις πιστοποιήσεις του με τις θριαμβολογίες (για ηλιθίους) με τις οποίες μάς κατακλύζει ο κ. Σαμαράς. Να κρίνουμε την ανενδοίαστη, «φτηνιάρικη» κυβερνητική προπαγάνδα (τα εξομοιωμένα σε όλα τα κανάλια Δελτία Ειδήσεων που παραπέμπουν ευθέως στην ολιγόνοια καθεστώτων τύπου Εμβέρ Χότζα) με μέτρο - κριτήριο έστω και μόνη την καταγγελία του κ. Ρακιντζή για «ανεξέλεγκτη εξουσία που παρέχεται στους αρμοδίους να αποφασίζουν, και που την ασκούν χωρίς διάκριση και χωρίς λογικούς περιορισμούς, με μόνη την επίκληση της πολιτικής βούλησης».
 


Τι είναι αυτό που συμβαίνει στην ελλαδική κοινωνία, πώς να ερμηνευθεί η παραλυτική αδράνεια, ο λήθαργος ανοχής τόσης αναίδειας και απάτης; 


Ακούμε τον αρμόδιο κρατικό λειτουργό να βεβαιώνει την υποταγή του κράτους στην αυθαιρεσία μιας δράκας επώνυμων μεγιστάνων του πλούτου. Να πιστοποιείται από την εγκυρότερη πηγή η διαπλοκή της εξουσίας με «νταβατζήδες». Και η κοινωνία να μην έχει αντανακλαστικά ζωντανού σώματος. 


Το μαρτύριο που ζουν, μέρα - νύχτα, οι απολυμένοι άνεργοι, η πίκρα και η οργή των εξευτελισμένων συνταξιούχων δεν αρκούν για να κλονίσουν το καθεστώς της διαφθοράς, να αφυπνίσουν την κοινωνία από τον λήθαργο.
 


Ο πρωθυπουργός μοιάζει με πανικόβλητο, καλομαθημένο παιδί που βλέπει να του παίρνουν, μέσα από τα χέρια του, το παιχνιδάκι του. Προσπαθεί να τρομοκρατήσει τόσο τους εντόπιους εκλογείς του όσο και τους εκτός εντολείς του, να τους πείσει ότι το ενδεχόμενο να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι για όλους μέγιστος κίνδυνος. Και πιθανότατα έχει δίκιο. Αλλά για τους πολίτες δεν υπάρχει ορατή διαφορά στους εφιάλτες: στον σημερινό και στον πιθανότατα επερχόμενο.
 


Τόσο η σημερινή συνονθυλευματική κυβέρνηση όσο και το συνονθύλευμα των αριστερίστικων «συνιστωσών» που επέρχεται, έχουν χειροπιαστά αποδείξει ότι ο ορίζοντάς τους τελειώνει στον «οικονομισμό», στον ιστορικο-υλιστικό μηδενισμό. Δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν έχουν τις προϋποθέσεις να δουν άλλον στόχο της ανθρώπινης ύπαρξης πέρα από τη μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. Μπορεί να επισκέπτεται ο κ. Τσίπρας τον Πάπα, αλλά δεν έχει να συζητήσει μαζί του τίποτα περισσότερο από κοινοτοπίες αλτρουιστικού εντυπωσιασμού. Ο χαρισματικός Ποντίφηκας έδωσε μάθημα «αριστερισμού με ραχοκοκαλιά» στον ασπόνδυλο ΣΥΡΙΖΑ: ρίσκαρε να μιλήσει για τις «αγορές» και τις «Τράπεζες» που λειτουργούν με ρόλο Μινώταυρου στη ζωή μας. Εδειξε την ανάγκη αλλαγής στις στοχεύσεις του βίου.
 


Ο κ. Τσίπρας βαδίζει πλησίστιος προς την εξουσία κομίζοντας μόνο λογιστικές υποσχέσεις «βελτίωσης» της καταναλωτικής ευχέρειας – ακριβώς όπως έκανε, πριν από δύο χρόνια, και ο κ. Σαμαράς. Ούτε λέξη για παραγωγικότητα, για κίνητρα δημιουργίας, για ποιότητα οργάνωσης της ζωής άσχετη με το χρήμα: καλλιέργεια, θεσμούς κοινωνικής συνοχής, συνεπή αξιοκρατία. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος τόλμησαν ποτέ να επιστρατεύσουν την ποιότητα, να βασιστούν επιτελικά στους αρίστους. Ο κ. Τσίπρας δεν έχει μιλήσει ποτέ για στόχους της παιδείας και της εξωτερικής πολιτικής, πώς θα ήθελε τον Ελληνα στον κόσμο του σήμερα, με ποια ενεργό μετοχή στο γίγνεσθαι της Ιστορίας.

 

Τα κριτήρια που έχει για την ποιότητα ο κ. Σαμαράς τα έδειξε: 

EΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η Δούρου δείχνει τον δρόμο


Η αλαζονεία της κ. Δούρου θυμίζει υπουργούς του ΠΑΣΟΚ σε άλλες εποχές ή πάλι υπουργούς της ΝΔ το 2004. Και βέβαια την οδηγεί στη μία μετά την άλλη επικοινωνιακή γκάφα. Τελευταία ήταν η εντύπωση που έδωσε ότι καλύπτει τους εργαζό­μενους που προσλήφθηκαν με πλαστά πιστοποιητικά.  

Αν το είχε κάνει στέλεχος της συμπολίτευσης και τι δεν θα είχε ακούσει: ότι καλύ­πτει τα λαμόγια, ότι συντηρεί το πελατειακό σύστημα και τα γνωστά. Τελικώς, και η κ. Δούρου με τρεις ημέρες καθυστέρηση αναγκάστηκε να πει ότι θα είναι αμείλικτη με τέτοιες περιπτώσεις.
 
Πάλι καλά. Μόνο που η πολιτική ουσία βρίσκεται αλλού.  

Κατ΄ αρχάς στην αντίληψη του ΣΥΡΙΖΑ ότι οι νόμοι -στην προκειμένη περίπτωση ο νόμος για την αξιολόγηση- εφαρμό­ζονται κατ΄ επιλογήν. Το ένα μετά το άλλο τα στελέχη της αξιωμα­τικής αντιπολίτευσης μας εξηγούσαν ότι μόνο με τέτοιους «αγώνες» πάει μπροστά η ανθρωπό­τητα και άλλα μεγαλεπήβολα και επαναστατικά. Αποψή τους. Μόνο που ακριβώς με τον ίδιο τρόπο καταλύο­νται και οι δημοκρατίες. Οταν δηλαδή ομάδες φανατικών εφαρμόζουν τον δικό τους νόμο.
 
Και οι αντιρρησίες συνείδησης; 

Προφανώς και αυτοί χωρούν στη δημοκρατία. Αντιρρησίες συνείδησης όμως είναι αυτοί που εν γνώσει τους παραβιάζουν τον νόμο και υφίστα­νται τις συνέπειες - ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο. Δεν είναι οι κρατικοί λειτουργοί που ορκίζονται ότι θα υπερασπιστούν τη νομιμότητα. Αν η κ. Δούρου θεωρεί ότι δεν μπορεί να το κάνει για λόγους συνείδησης τότε η έντιμη και δημοκρατική στάση είναι να παραιτηθεί.
 
Αυτή όμως είναι η μία πλευρά που αφορά ζητήματα πολιτικής ηθικής - φαντάζομαι ότι δεν ενδιαφέρουν και τόσο αυτές τις ημέρες. Η άλλη πλευρά έχει να κάνει με το πώς αντιλαμ­­βάνε­ται ο ΣΥΡΙΖΑ τη διαχεί­ριση των κοινών. Το πολιτικό μήνυμα που έστειλε ήταν σαφές. Τον πρώτο λόγο, πέρα και πάνω από τον νόμο, θα τον έχουν οι συντεχνίες και οι συνδικα­λιστές. Ιδίως στο Δημόσιο όπου παραδοσιακά είναι και πιο ισχυροί.  

Σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ο Φωτόπου­λος θα είναι ντε φάκτο ο διοικητής της ΔΕΗ. Αν αυτό υπηρετεί το δημό­σιο συμφέρον μπορεί να το κρίνει ο καθένας.
 
Για να είμαστε δίκαιοι, το ΠΑΣΟΚ κουβαλά τις δικές του αμαρτίες στο θέμα αυτό. Από το «δεν υπάρχουν θεσμοί μόνο λαός» του Ανδρέα Παπανδρέου έως την ανάδειξη των συνδικαλιστών σε κύριους μοχλούς άσκησης κυβερνητικής πολιτικής, τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η χώρα έχουν πληρώσει ακριβά αυτό το φαινόμενο.
 
Για το ΠΑΣΟΚ ήταν μια φαούστεια συμφωνία. Πέτυχε να κυριαρχήσει στην πολιτική ζωή, ανακάλυψε όμως σύντομα ότι και το ίδιο ήταν αιχμά­λωτο των συνδικαλιστών. Οταν χρειά­στηκε να προχωρήσει σε μεταρρυθμί­σεις, το 2010 αλλά και παλιότερα, τόσο στη δεκαετία του ΄80 όσο και στη δεκαετία του ΄90, ανα­γκά­­στηκε να έρθει σε σύγκρουση με τον πυρήνα των στελεχών του. Αυτή η αντίφαση διέτρεχε πάντα το ΠΑΣΟΚ και σ΄ αυτή, σε μεγάλο βαθμό, οφείλεται και η σημερινή εκλογική του περιθωριοποίηση. 

Για τη χώρα πάλι ήταν συστατικό στοιχείο της κακοδαιμονίας της. Δεν μπορέ­σαμε ποτέ να υιοθετή­σουμε ένα δυναμικό, εξαγωγικό και ανταγω­νιστικό αναπτυξιακό μοντέλο. Αρτηριο- σκλή­ρυνση, ρουσφέτι, διορισμοί και κατανάλωση με δανεικά.
 
Αυτά βέβαια ουδόλως απασχολούν -ακόμα τουλάχιστον- τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που προέχει είναι να δημιουρ­γήσει τα δικά του δίκτυα εξουσίας που θα του επιτρέψουν να κερδίσει τις εκλογές και στη συνέχεια να εδραιώσει τη θέση του.
 
Θα τα καταφέρει; 

Μπορεί. Με δύο σημαντικά προβλήματα όμως: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O αρχαιολόγος της ΔΗΜΑΡ !!!

Toυ ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H ακλόνητη επιστημονική απόδειξη της Ελληνικότητας του τάφου της Αμφίπολης!

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ: «Τα αποθέματα δεν ανήκουν μόνο στη μία πλευρά, αλλά και στις δύο » - Νέο παραλήρημα Ερόγλου στην έδρα του ΟΗΕ .

Για «αδιαλλαξία» κατηγόρησε την ελληνοκυπριακή πλευρά ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, Ντερβίς Έρογλου, μιλώντας σε δημοσιογράφους στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, μετά την χθεσινή συνάντησή του με τον γενικό γραμματέα του Οργανισμού, Μπαν Κι-μουν, αναφέροντας ότι η συνάντηση «ήταν χρήσιμη».
Απαντώντας σε ερωτήσεις, υποστήριξε ότι «το Κυπριακό δεν ξεκίνησε το 1974, αλλά στη δεκαετία του ΄60» και ότι «η τουρκοκυπριακή κοινότητα στήριξε προτάσεις του ΟΗΕ, όμως η αδιαλλαξία της "άλλης πλευράς" αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο», όπως επεσήμανε. 

Στη συνέχεια, ισχυρίστηκε ότι «η τουρκοκυπριακή πλευρά είναι έτοιμη για μια τελευταία προσπάθεια εξεύρεσης λύσης», προσθέτοντας ότι «πρέπει να λάβουμε υπόψη τα λάθη και τις εμπειρίες άλλων εποχών για να φτάσουμε σε βιώσιμη λύση για όλες τις πλευρές. Ζητάμε να καταλάβουν πως δεν πρέπει να κοιτούν μόνο τον εαυτό τους, αλλά τις δυο πλευρές».

Επίσης, τόνισε ότι «δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για υποχωρήσεις της μίας πλευράς, αλλά για ένα πάρε-δώσε. Ελπίζω να καταλάβει η "άλλη πλευρά" πως οι δυο κοινότητες είναι ισότιμες στις συνομιλίες», ενώ επανέλαβε τη θέση «για να υπάρξει το τέλος της απομόνωσης της τουρκοκυπριακής πλευράς». 

Απαντώντας σε ερώτηση για το φυσικό αέριο και αν θα επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης διατύπωσε την άποψη ότι «τα αποθέματα δεν ανήκουν μόνο στη μία πλευρά, αλλά και στις δύο και γι΄ αυτό το λόγο η τουρκοκυπριακή πλευρά έχει κάνει ήδη δύο προτάσεις για συνεκμετάλλευση, όμως και οι δύο προτάσεις απορρίφθηκαν από το νότο».

Τέλος, σημείωσε ότι «εθνικιστικές τάσεις στην ελληνοκυπριακή κοινότητα πιέζουν για μονομερή εκμετάλλευση», υποστηρίζοντας παράλληλα ότι «αν οι δύο κοινότητες συμφωνήσουν επί του φυσικού αερίου τότε αυτό θα αποτελέσει καταλύτη για συμφωνία γενικότερα».

Εκπρόσωπος του γγ του ΟΗΕ, με γραπτή δήλωσή του για τη συνάντηση Μπαν-Έρογλου, σημείωσε ότι «συζήτησαν την πορεία των διαπραγματεύσεων που αποσκοπούν στην επίτευξη μιας συνολικής διευθέτησης στην Κύπρο» και ότι «ο γγ εξέφρασε την ικανοποίησή του για την πρόσφατη συμφωνία μεταξύ των δύο ηγετών να προχωρήσουν στις διαπραγματεύσεις, με βάση την κοινή δήλωση της 11ης Φεβρουαρίου 2014».

Επίσης, «τους παρότρυνε (ο γγ) να εργασθούν χωρίς καθυστέρηση για να γεφυρώσουν τις διαφορές που παραμένουν μεταξύ των θέσεών τους, με βάση τις αρχές που εκτίθενται στο κοινό ανακοινωθέν».

TOYΡΚΙΑ: Ο Ερντογάν χλευάζει τη Δύση


Τα πράγματα χειροτερεύουν στη στάση της Τουρκίας αναφορικά με όσα συμβαίνουν στη μαρτυρική Συρία και στο βασίλειο του χάους που κάποτε λεγόταν Ιράκ. Οι πληροφορίες λένε ότι ο αληθινός χαλίφης επέτρεψε σε βαριά εξοπλισμένες δυνάμεις του ISIS, με τεθωρακισμένα και πυροβολικό, να περάσουν μέσα από το τουρκικό έδαφος για να ενισχύσουν την πολιορκία ενάντια στο Κομπάνι, όπου οι άμαχοι Κούρδοι, ηλικιωμένοι και γυναικόπαιδα, φεύγουν και μένουν οι άντρες για να πολεμήσουν. Οι κουρδικές περιοχές της Συρίας είναι μόνιμος στόχος των τουρκικών επιδιώξεων και των ισλαμοφασιστών συνεργών τους.

Πέρυσι, η Ταξιαρχία Αλ Νούσρα, ένα από τα ενεργούμενα του αιμοσταγούς νέου σουλτάνου, μάτωσε βαριά από τις δυνάμεις αυτοάμυνας των de facto αυτόνομων κουρδικών επαρχιών της Συρίας. Κομβόι τουρκικών ασθενοφόρων, υπό το άπλετο φως της μέρας, κουβαλούσαν νεκρούς και τραυματίες που είχαν χρηματοδοτηθεί από την Τουρκία, το Κατάρ και τη Σ. Αραβία, είχαν κατευθυνθεί προς το μέτωπο του πολέμου υπό τη στοργική προστασία των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών και, μέσω γραφείων - «φρουραρχείων» - κέντρων διερχομένων που λειτουργούν ως «γραφεία» σε διάφορες πόλεις της Τουρκίας, χορηγούσαν στους εθελοντές -και γενναιόδωρα αμειβόμενους αποκεφαλιστές- 400 ευρώ για τα οδοιπορικά τους, εισιτήρια και καθοδήγηση.

Στα δε τουρκικά σύνορα με τη Συρία και το Ιράκ έχει δοθεί το «άρατε πύλας» για τους τζιχαντιστές. 

Για να το πω ευγενικά: Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, η Τζιαντάρμα (στρατοχωροφυλακή), η αστυνομία και σύμπαν το δοβλέτι του μπακαλόγατου που θέλει να γίνει πατισάχ προσφέρουν πάσα διευκόλυνση σε όσους «διψούν» για να σκοτώσουν «απίστους», να τους κομματιάσουν ή να τους θάψουν ζωντανούς, να βιάσουν ατιμώρητα κοριτσάκια εννέα χρόνων και να πληρώνονται και 150 δολάρια την ημέρα για το πλιάτσικο και τον φόνο. Not bad, όταν, έτσι και τα κακαρώσεις τρώγοντας κάνα αμερικανικό πύραυλο στο δόξα πατρί, εξασφαλίζεις, μέλια, σερμπέτια, ατζέμ πιλάφ, γεωμετρικά αυξανόμενες γκόμενες και μια καμήλα για τους πιο μερακλήδες στον Παράδεισο, που είναι απλός, έχει φυσικό κλιματισμό, δωρεάν γκουρμέ μάσα «α λα γιδοβοσκός» και δωρεάν γκόμενες.

Μερικοί δε βομβαρδισμοί, π.χ. από τους Αμερικανούς και τους Γάλλους, δεν φαίνεται να είχαν μεγάλη επιτυχία. Σαν κάποιο... πουλάκι να σφύριξε τι έρχεται στο κατσαπλιάδικο των κλεφτοκοτάδων και φονιάδων του ISIS. Θυμίζω ότι η Τουρκία έχει συμμετοχή σε όλους τους μηχανισμούς του ΝΑΤΟ. Μήπως, λοιπόν, αυτό το «πουλάκι», ο ρουφιάνος του ISIS μέσα στη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ, μιλάει τουρκικά; Μήπως;
 
Ο Ερντογάν, όμως, δεν αρκείται στην κατ’ εξακολούθηση και κατά συρροή άμεση συνέργειά του στην εγκληματική δράση των ψυχοπαιδιών του στη Συρία και στο Ιράκ, με χρήμα, όπλα, διευκολύνσεις και προστασία.

Με το πουκάμισό του γεμάτο αίμα αθώων, με τις υπηρεσίες του, κατ’ εντολήν του, σφιχταγκαλιασμένες με τους τζιχαντιστές σφαγείς, βγαίνει και χλευάζει τη Δύση, ιδίως τις ΗΠΑ, μέσα στην ίδια την καρδιά της:
 

ΤΟΥΡΚΙΑ: O Eρντογάν Χαλίφης των σουνιτών!


Το μήνυμα Ερντογάν από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, όπου χαρακτήρισε παράνομη την υπό τον στρατηγό Σίσι ηγεσία της Αιγύπτου δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφές: Η Αγκυρα είναι προστάτης των σουνιτών από τη Συρία και το Ιράκ μέχρι και την Αίγυπτο.
 
Η στήριξη στον Μόρσι, τη Μουσουλμανική Αδελφότητα αλλά και τη Χαμάς στη Γάζα είναι λιγότερο προκλητική από μια δημόσια στήριξη στην ISIS, στην Αλ Νούσρα και στη Χραρ Αλ Σαμ στη Συρία και στο Ιράκ. Παρ' όλα αυτά η Τουρκία σχοινοβατεί στη Μέση Ανατολή καθώς ο αρχηγός των ενόπλων του ΡΚΚ Καραγιλάν κατηγορεί την Αγκυρα ότι έναντι της απελευθέρωσης των ομήρων από την ISIS άναψε πράσινο φως στους τζιχαντιστές για την επίθεση κατά των Κούρδων στη Βορειοανατολική Συρία.
 
Δίχως αμφιβολία ο Ερντογάν, το ΑΚΡ αλλά και η Μουσουλμανική Αδελφότητα και η Χαμάς δεν μπορούν να ταυτισθούν με τους τζιχαντιστές. Παρ' όλα αυτά στοχευουν στο ίδιο ακροατήριο, τους σουνίτες μουσουλμάνους εντός και εκτός Αραβικού Κόσμου.
 
Το γεγονός ότι σε μια στιγμή διπλωματικής απομόνωσης από τις ΗΠΑ και τις πέντε αραβικές χώρες που στηρίζουν την επέμβαση στη Συρία ο Ερντογάν αντί να κρατήσει χαμηλούς τόνους στέλνει μήνυμα νεοοθωμανικής ρητορικής, είναι σημαντικό.
 
Διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία στους σουνίτες όχι μόνον στη ρητορική αλλά και στην πράξη, καθώς είναι η μόνη περιφερειακή δύναμη που λόγω γειτνίασης μπορεί να επηρεάσει αποφασιστικά την τροπή της σύγκρουσης.
 
Ανταγωνίζεται ή μάλλον αντιπαρατίθεται ευθέως με τη Σαουδική Αραβία για την ηγεμονία επί των σουνιτών και δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση του στρατηγού Σίσι στην Αίγυπτο στηρίζεται πλήρως από το Ριάντ και βάλλεται μετωπικά από την Αγκυρα.
 
Μέσω Αιγύπτου ο Ερντογάν διαμηνύει στις ΗΠΑ, στη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία και στα Εμιράτα ότι η Τουρκία θεωρεί εαυτήν περιφερειακή δύναμη με τη δική της ατζέντα και όχι Αραβικό Βασίλειο ή Εμιράτο που αγωνίζεται να μη χάσει την εύνοια της Ουάσιγκτον και μοιραία σύρεται από τις επιλογές των ΗΠΑ.
 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Θάβεται μια βόμβα;


Η είδηση που είδε το φως της δημοσιότητας στην εφημερίδα "Die Welt", πριν από μερικές μέρες, προφανώς βασίζεται σε πληροφορίες από τις γερμανικές Μυστικές Υπηρεσίες. Κατά την είδηση, στην Τουρκία βρίσκεται σε εξέλιξη μυστικό πρόγραμμα παραγωγής πυρηνικών όπλων και η εύλογη προέλευση της είδησης εντοπίζεται στο «βαθύ κράτος» της Γερμανίας.

(Στη δημοσιογραφική μου διαδρομή έμαθα να δυσπιστώ σε πληροφορίες που προέρχονται από Μυστικές Υπηρεσίες, καθώς αρκετές φορές δημιουργήθηκαν ισχυρές υποψίες ότι οι πληροφορίες τους ήταν κατ΄ εντολή κατασκευασμένες για να εξυπηρετήσουν κάποια πολιτική σκοπιμότητα του εντολέα τους – σας θυμίζω τον πόλεμο στο Ιράκ και τη βρετανική εμπλοκή. Η συγκεκριμένη, όμως, μου παρακίνησε το ενδιαφέρον, γιατί στην εξέλιξη του σεναρίου της βρήκα απαντήσεις σε θέματα που είχαν μείνει μέσα μου σε εκκρεμότητα.)

Κατά το δημοσίευμα, η Άγκυρα σχεδιάζει να κατασκευάσει βόμβα πλουτωνίου και αυτό τεκμαίρεται από το γεγονός ότι το 2011 (όταν ανέθεσε σε ρωσική εταιρεία την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στα 300 χλμ. απ΄ την Αττάλεια) αξίωσε να κρατήσει η Τουρκία τη διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων. Τον Μάιο 2013 επίσης, η Άγκυρα ανέθεσε σε ιαπωνικό όμιλο την κατασκευή δεύτερου πυρηνικού εργοστασίου στη Σινώπη και στη συμφωνία αφαίρεσε (για δεύτερη φορά!) από τους ιάπωνες τη διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων.

Η κρίσιμη αυτή λεπτομέρεια, κατά τον γερμανό αρθρογράφο (ο οποίος φέρει τα διαπιστευτήρια της σχετικότητας με το θέμα) σημαίνει ότι η Τουρκία θέλει να έχει το κατάλληλο υλικό, ώστε μέσω του εμπλουτισμού του ουρανίου να κατασκευάσει τη βόμβα πλουτωνίου. O αρθρογράφος σημειώνει επίσης, ότι τον απαραίτητο εξοπλισμό (τις μηχανές φυγοκέντρισης) ο Ερντογάν τις προμηθεύτηκε απ΄ το Πακιστάν - όπου πέρσι τον υποδέχτηκαν με ροδοπέταλα, την ώρα που στην Τουρκία η οικογένειά του και ο στενός του περίγυρος καταγγέλλονταν για διαφθορά…

Στο δημοσίευμα τέλος υποστηρίζεται, ότι στην Τουρκία κατασκευάζονται βλήματα μεσαίου βεληνεκούς (που μπορούν να πλήξουν στόχους απόστασης 2.500 χλμ.) αλλά και πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς, που ξεπερνούν την απόσταση των 3.000 χλμ. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την είδηση (Μάιος 2014) πως η Τουρκία παρήγγειλε στην αμερικανική αεροπορική βιομηχανία δύο F-35 - η τεχνολογία των οποίων τα καθιστά μη εντοπίσιμα από τα ραντάρ (εξού και αποκαλούνται «τα αόρατα μαχητικά») – σε ένα σχέδιο προμήθειας 100 τέτοιων μαχητικών, η εικόνα γίνεται εξαιρετικά ανησυχητική.

TOYΡΚΙΑ: Ο εξιδανικευμένος γείτονας


«Είδες τα λουλούδια στις νησίδες των δρόμων;». «Πρόσεξες ότι οι οδηγοί των λεωφορείων είναι όλοι ντυμένοι με σακάκια και γραβάτες;».
Ο φίλος με τον οποίο οδηγούσαμε από το Τσεσμέ στη Σμύρνη είχε ασπαστεί με ενθουσιασμό νεοφώτιστου το οικουμενικό παιχνίδι των συγκρίσεων όταν ο ξένος τόπος αποκαλύπτεται σταδιακά μπροστά στα μάτια σου.

Ο γενικός παρονομαστής ήταν ο εξής: πόσο πιο φροντισμένος είναι ο δημόσιος χώρος στην Τουρκία σε σχέση με την Ελλάδα και πόσο πιο «καλοντυμένοι» είναι οι υπάλληλοι στις υπηρεσίες, όπως οι οδηγοί και οι εισπράκτορες των (ιδιωτικών) υπεραστικών λεωφορείων.

Λίγο αργότερα, μπαίνοντας στη Σμύρνη, τον σκούντησα για να του δείξω τα μπλοκ των πολυώροφων πολυκατοικιών που σκαρφάλωναν στους περιαστικούς λόφους της πόλης. Η Τουρκία δεν είναι μια συνηθισμένη χώρα και πολλές φορές πρασυρόμαστε σε συμπεράσματα και απόπειρες ανάλυσης ενός τόσο περίπλοκου συστήματος εξουσίας, που διαρκώς αισθανόμαστε ότι κάτι μας ξεφεύγει.

Τα τελευταία χρόνια, οι αντίστροφες πορείες των οικονομιών των δύο χωρών τροφοδότησαν ακόμη περισσότερο την αγαπημένη ελληνική συνήθεια.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία υπό τον Ταγίπ Ερντογάν έχει να επιδείξει μια σειρά από κατακτήσεις στο οικονομικό πεδίο που ασφαλώς δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Σε συνδυασμό με μια πολύ πιο δυναμική διπλωματική γραμμή, ο νυν πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας κατάφερε να ανασύρει τη χώρα του από τα στάσιμα νερά της οικονομικής καχεξίας και της σχετικής ανυποληψίας και να την καταστήσει πρωταγωνίστρια, τουλάχιστον σε περιφερειακό επίπεδο. 

Για όλα αυτά τα επιτεύγματα η Τουρκία πληρώνει ένα τίμημα που δεν είναι εμφανές στα μάτια του επισκέπτη:  

"Επίγεια σοφία"

Αν δεν μπορείς ή δεν θες  να τους νικήσεις, γλείψε τους.
Αγνώστου