"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Από το Πολυτεχνείο στις καθαρίστριες...

Του Γιώργου Κράλογλου

Ένα πολιτικό σύστημα που εξευτέλισε για ψηφοθηρικές σκοπιμότητες τα οράματα των πολύ ολίγων σεμνών (αγνώστων στους πολλούς) και πραγματικά αντιστασιακών του Πολυτεχνείου είναι παντελώς αδυνατόν να σεβαστεί τις όποιες ομάδες απολυμένων, διαμαρτυρομένων ή απελπισμένων. Όπως μετέτρεψαν το Πολυτεχνείο σε τσίρκο και θέατρο για καραγκιόζηδες επαναστάτες και καραγκιοζοπαίχτες πολιτικούς, έτσι θα κάνουν και τις καθαρίστριες νούμερα για επιθεωρήσεις. Η συνέχεια θα βγάλει δάκρυ και γέλιο.
 


Αυτή είναι η κατάντια του πολιτικού συστήματος που ζούμε. Του πολιτικού συστήματος που τρέφεται ανακυκλώνοντας αντιστασιακούς, αντιστάσεις και καταδικασμένους που πρώτα τους χρησιμοποίησε, τους τάισε και τώρα τους ξεφτιλίζει για φτηνά κομματικά κέρδη.

 

Επειδή δημοσιογραφικά παρακολούθησα από κοντά, τις ανησυχίες αρχικά και στη συνέχεια τις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου. Και επειδή, μετά από ένα χρόνο, σιχάθηκα τη δυσοσμία που έβγαλε ο πολιτικός μανδύας όλων των κομμάτων που το περιέβαλε από τις πρώτες ημέρες της μεταπολίτευσης με πατεντάτους χουντικούς να ρίχνουν λουλούδια σε ανύπαρκτους τάφους το θεωρώ ασέλγεια και ασέβεια για τους πολύ ολίγους οραματιστές (της τότε εποχής) να ασχοληθώ περισσότερο με τα αίσχη και την εκμετάλλευση του.

 

Πώς όμως να αφήσεις απαρατήρητο το αίσχος που εξελίσσεται με την κορύφωση της πολιτικής εκμετάλλευσης των απολυμένων καθαριστριών του υπουργείου Οικονομικών.
 


Αφήνω κατά μέρος την ουσία του θέματος αλλά και τις ευθύνες των καθαριστριών για την περίπου εθελοντική τους συμμετοχή... στην πολιτική εκμετάλλευση της περίπτωσή τους.

 

Νομίζω ότι δεν έχει ουσία να αναλύσω το πως ξεκίνησε το συγκεκριμένο θέμα και πως φθάσαμε μέχρι εδώ γιατί βρωμάει από την κορυφή μέχρι τα νύχια.

 

Βρωμάει από την υπογραφή των συμβάσεων μέχρι την διακοπή τους.

 

Βρωμάει όσο και αυτό των πλαστών δικαιολογητικών στους Δήμους που ήταν έτοιμα πολύ πριν από το Π.Δ. Παυλόπουλου. Το θέμα έχει πάρα πολύ μεγάλη ουρά και θα την συναντήσουμε και μετά τις εκλογές. Να το θυμηθείτε αυτό.

 

Βρωμάει τέλος όσο και η γνωστή “πολιτική σκέψη” να βολέψουμε τα δικά μας παιδιά...

 

Είναι αδύνατον όμως (κατά την γνώμη μου) να μην σταθούμε στην αισχρή πολιτική εκμετάλλευση από τη στιγμή που άλλη μία φαυλοκρατική προσπάθεια των κομμάτων για προσλήψεις δικών τους παιδιών προσέκρουσε στο ντουβάρι της κρίσης που δεν υποχωρεί και δεν καταλαβαίνει από ρουσφέτια.

 

Θα περιγράψω (από την ουσία) μόνο το πώς δούλεψε η αντιγραφή του Δούρειου Ίππου... όχι σε στρατιωτική αλλά σε φαυλοκρατική έκδοση φτηνοκομματικής ευρηματικότητας και συντεχνιακής αντίληψης.

 

Το “κόλπο” προσλήψεων ως καθαρίστριες (δεν αναφέρομαι στις συγκεκριμένες των επεισοδίων) το σκαρφίστηκε, μαζί με άλλα κόλπα όπως των κλητήρων, η φαυλότητα του δικομματισμού της μεταπολίτευσης για να χώσει κόσμο και κόσμο στο κράτος.

 

Στην ΔΕΗ, στον κρατικό ΟΤΕ, στην ΕΥΔΑΠ, στα ΕΛΤΑ και σε άλλους Οργανισμούς συγκέντρωσης του κομματικού κηφηναριού μέρος διοικητικών υπαλλήλων, μέχρι και διευθυντών και διευθυντριών, ξεκίνησαν με κόλπο πρόσληψης από τη θέση καθαρίστριας ή κλητήρα (που ουδέποτε απασχολήθηκαν σε τέτοιες θέσεις) αλλά μέσα σε 24ωρα τοποθετήθηκαν σε διοικητικές θέσεις με συμβάσεις περιορισμένης διάρκειας που μετατρέπονταν σε αορίστου χρόνου αμέσως μετά την πρώτη λήξη τους.

 

Από εκεί και πέρα η λεγόμενη “μαρμάγκα” έτρωγε (όποτε δεν έπιανε το κόλπο) και πραγματικές καθαρίστριες και κλητήρες.

 

Οι “ειδικότητες” αυτές είναι πλησιέστερες στα κόμματα και έτσι σε περιπτώσεις “αντίστασης” όπως η συγκεκριμένη των καθαριστριών έχουν “συνταγές” και “σάλτσες” από την κομματική κουζίνα.
 


Και όταν τα μαγειρέματα βγάζουν την ανοστιά που γευόμαστε όλοι εμείς μεταξύ των οποίων υπάρχουν και κοντά στα 2.000.000 απολυμένοι (μαζί με τους επαγγελματίες που έβαλαν λουκέτο) έρχονται οι “πολιτικοί” και βγάζουν την ουρά τους κονιορτοποιώντας ηθικές και υπολήψεις πολιτών που εμπιστεύθηκαν την ψήφο τους στην απατεωνίστικη ιδεολογία τους.

 

Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα και με την περίπτωση της κ. Ρένας Δούρου που δεν έχω λόγο να μη συμφωνήσω μαζί της ότι κακώς την εμπλέκουν με την πρόσληψη των καθαριστριών. 
 

Όταν όμως παρακολουθούσε τις παραστάσεις “Ο καραγκιόζης-κράτος προστατεύει τους μπολσεβίκους του” έπρεπε (παρά την νεαρή ηλικία της) να ξέρει ότι πηδάει τις φωτιές του Αη-Γιάννη και αν δεν καιγόταν τότε θα καιγόταν μετά.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η γραμμή Μεζονέτ

Στη μεγάλη φωτογραφία βλέπετε τον ελληνικό λαό. Στη μικρή, την ηγεσία του. Εκαστος εφ' ω ετάχθη... 




Το ξεύρατε ότι μέσω Ελλάδος μπορεί να διεκδικήσει ευφάνταστος επιστήμων Νόμπελ στα μαθηματικά και στις πολιτικές επιστήμες ταυτόχρονα;  


Λοιπόν, έχουμε και λέμε, η αξιοπιστία, η εντιμότητα και η έξωθεν καλή μαρτυρία της πολιτικής τάξης είναι αντιστρόφως ανάλογες με τον αριθμό των αστυνομικών που καλούνται να προστατεύσουν τους εκλεγμένους από τους εκλογείς στις επίσημες εορταστικές εκδηλώσεις των εθνικών επετείων! Απόδειξη του νεωτερικού θεωρήματος είδαμε στο εργαστήρι καλλιτεχνικής φορομπηξίας «Η Μνημονιακή Ελλάς», όπου στην παρέλαση αντιστοιχούσε μια στρατιά αστυνομικών για κάθε καροτσάκι με βρέφος.


Τέτοια αυτοπεποίθηση έχουν για τη δημοφιλία τους τα καμάρια μας. Ετι δε, συνέβη και κάτι άλλο αξιοσημείωτο εχθές. Ο ειλικρινώς υμέτερος, θέλοντας να εκφράσει τον ανυπόκριτο θαυμασμό του στον Κάρολο Παπούλια για την αντιστασιακή δράση του, την οποία ανέπτυξε εξ απαλών ονύχων, έγραψε στο facebook: «Ξέρει κανείς αν στην τιβί θα παίξει έργο με το έπος του μικρού Παπούλια στον πόλεμο και την Αντίσταση; Εχω παραγγείλει μπάμιες, πατσά και σαλιγκάρια να δούμε την ταινία με παρέα». 


Επιπλέον, παρέθετα (εντελώς καλόπιστα) τη μικρή φωτογραφία με τις θαλάσσιες δραστηριότητες του προέδρου μας (πρώτος από δεξιά, δίπλα στην Ελλη Στάη).
 
Ιβο Μίζα

 

Και ο χρήστης Christos GR με έβαλε στη θέση μου. Απάντησε στα σχόλιά μου ως εξής: «Λυπάμαι για τους είρωνες, να 'ούμε! Θα 'πρεπε να ντρέπεστε, να 'ούμε! Τι είναι αυτά που λέτε; Ο άνθρωπος πολέμησε σε όλα τα θέατρα των πολεμικών επιχειρήσεων. Στη μάχη της Ιβο Μίζα, στη διάσωση του στρατιώτη Μαζιτάφαγκαν, στη M(imi) Day (απόβαση της Παπανδρέας), στη μάχη του Ελούντα-Μέιν, στη μάχη στα γαλλογερμανικά σύνορα εκεί στη γραμμή Μεζονέτ, στην πολιορκία του Τζέφρυγκραντ, τα πάντα όλα, τι να λέμε τώρα.

 
Και στη φωτογραφία τι νομίζετε ότι κάνει; Διασκεδάζει; 


Μάθημα Ιστορίας κάνει. Δείχνει στη Στάη πώς τορπίλισαν οι Ιταλοί το καταδρομικό “Ελλη”. Για να μαθαίνουν οι νεότεροι. Αλλά εσείς, κύριε Λιάκο, αμέσως να ρίξετε τη χολή σας. Θα 'πρεπε να ντρέπεστε, να 'ούμε! Και όχι μόνο για τα σχόλιά σας για τον Τζον Ράμπο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και για τις γαστρονομικές σας επιλογές. 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: 4 ακλόνητα επιχειρήματα εναντίον της κατάργησης του Μνημονίου


Επειδή βλέπω πολλούς συμπατριώτες μου να χαίρονται και να πανηγυρίζουν με το επερχόμενο τέλος του Μνημονίου το οποίο θα σκιστεί, θα καταργηθεί και ό,τι μείνει από αυτό θα ριχτεί στην πυρά, αισθάνομαι την ανάγκη να προειδοποιήσω πως το συγκεκριμένο τέλος δεν πρέπει να είναι αιτία πανηγυρισμών αλλά ανησυχίας και το μόνο που δημιουργεί μια κάποια ανακούφιση είναι πως πρόκειται για ένα τέλος που μάλλον βρίσκεται κάπου στα σύνορα της φαντασίας και σ’ αυτό το ωραίο παιχνίδι λέξεων που ονομάζεται πολιτική που όπως ξέρουμε είναι η τέχνη του να παραμυθιάζεις πως το ανέφικτο μπορεί να γίνει εφικτό ή κάτι τέτοιο

Σε περίπτωση όμως που το τέλος του Μνημονίου έρχονταν στ’ αλήθεια και τη θέση του δεν έπαιρνε κάτι που θα ήταν ακριβώς το ίδιο με άλλο, πιο πιασάρικο όνομα, οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές. Επιτρέψτε μου να παραθέσω τις 4 πιο οδυνηρές.

image1. Θα δίνονταν η ευκαιρία στον Αντώνιο τον Εντολέα ή τον Ανδρέα τον Τσίπρα ή οποιονδήποτε άλλον επιλέξει το εκλογικό σώμα για πρωθυπουργό, να κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι χωρίς εξωτερικούς περιορισμούς. Με δεδομένο πως το μόνο πράγμα που έχει βαθιά χαραγμένο μέσα του το κεφάλι των πολιτικών ηγετών είναι η επιθυμία για απόκτηση και διατήρηση της εξουσίας, καταλαβαίνετε πως οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές. Όσοι δεν τρέμουν από φόβο όταν ακούνε τη Σοφία τη Βούλτεψη ή τον Πάνο τον Σκουρλέτη να απειλούν πως έχουν δικό τους σχέδιο και σκοπεύουν να το βάλουν σε εφαρμογή, ίσως τρομάξουν με την υπενθύμιση πως το ίδιο ακριβώς είχαν και εφάρμοσαν οι προηγούμενοι πρωθυπουργοί και οι παρατρεχάμενοί τους.

2. Δεν θα υπάρχει τίποτα για σκίσιμο με αποτέλεσμα να επιστρέψουμε στο πατροπαράδοτο σκίσιμο των καλσόν, αν και πολλοί ισχυρίζονται πως αυτή η ωραία συνήθεια δεν σταμάτησε ποτέ. Όπως και να έχει, η αφηρημένη αλλά βροντερή υπόσχεση για το σπάσιμο των εθνικών αλυσίδων ακούγεται πολύ πιο γοητευτική από οποιαδήποτε άλλη εξαγγελία. Ιδιαιτέρως από τη στιγμή που είναι μια υπόσχεση της οποίας η αδυναμία τήρησης μπορεί εύκολα να αποδοθεί σε μια ασαφή διεθνή οικονομικοπολιτικογεωστρατηγική συγκυρία και έτσι να δίνεται επ’ άπειρον από τους γενναίους πολιτικούς της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης και φυσικά να χειροκροτείται από τους σημαιοκουνούντες πελάτες τους.

3. Δεν θα έχουμε πια κατοχή και χούντα. Αυτό αν και εν πρώτοις ακούγεται καλό, στην πραγματικότητα είναι καταστροφικό. Ιδιαίτερα για τους αδάμαστους αγωνιστές οι οποίοι θα χάσουν τη χρυσή (με όλες τις έννοιες) δυνατότητα να αγωνίζονται εναντίον των ξένων κατακτητών (ή καταχτητών, όπως είναι η σωστή αγωνιστική γραφή) και των προσκυνημένων εντολοδόχων τους χωρίς ταυτόχρονα να κινδυνεύουν να υποστούν όλα όσα μπορεί κανείς να υποστεί όταν αγωνίζεται εναντίον μιας πραγματικής κατοχής ή μιας κανονικής χούντας. Είναι σαν να στερείς από κάποιον που αδυνατίζει τα προϊόντα που χαρίζουν όλη τη γεύση έχοντας ταυτόχρονα μηδέν λιπαρά: Σκληρό και άδικο. Σκεφτείτε πόσους αντιμνημονιακούς - αντικατοχικούς ήρωες θα στερηθεί ξαφνικά η χώρα. Σκεφτείτε τι θα απογίνουμε χωρίς τις απελευθερωτικές φωνές του Πάνου του Καμμενου, της Ραχήλ της Μακρή, του Γιώργου του Τράγκα, του Λάκη του Λαζόπουλου, του Μητροπολίτη του Σεραφείμ ή της Ελένης της Λουκά οι οποίοι ξαφνικά θα μείνουν χωρίς σκοπό και αντίπαλο. Θα γίνουμε μια χώρα χωρίς ήρωες και μια χώρα χωρίς ήρωες είναι καταδικασμένη σε κάτι που δεν μου έρχεται τώρα αλλά μάλλον είναι πολύ κακό και σίγουρα λιγότερο αστείο.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Νέα ΕΔΕ για όσους τον άφησαν να γελοιοποιηθεί ανακοινώνοντας ΕΔΕ, διέταξε ο Λοβέρδος!



Αποφασισμένος να βρει τον υπεύθυνο που τον άφησε να γίνει ρεζίλι, ανακοινώνοντας την ένορκη διοικητική εξέταση, επειδή δεν τον ειδοποίησαν ότι πρέπει να εκπροσωπήσει την Κυβέρνηση (και τον Ευάγγελο Βενιζέλο), εμφανίστηκε σε συνέντευξη τύπου ο Ανδρέας Λοβέρδος.


Μάλιστα, όπως επισήμανε κι ο ίδιος διέταξε βεβιασμένα την πρώτη ΕΔΕ, τόσο γιατί δεν θέλει να χαλάει τις σχέσεις του με την Εκκλησία, όσο και διότι τελευταία έχουν πληθύνει επικίνδυνα οι περιπτώσεις που μένει εκτεθειμένος εξαιτίας υπηρεσιακών παραγόντων του υπουργείου του.


Για παράδειγμα, μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, κανείς δεν τον ειδοποίησε ότι έχει μια λαδιά στη γραβάτα του με αποτέλεσμα να πληγεί η δημόσια εικόνα του και κατά συνέπεια η εικόνα ολόκληρης της Δημοκρατικής Παράταξης.


Επίσης, λίγες μέρες μέρες πιο πριν, κάποιος τον άφησε να φύγει από το γραφείο του και να πάει στο γυμναστήριο, χωρίς να έχει βάλει μέσα στην τσάντα του το σορτσάκι του!


«Το επόμενο βήμα ποιο θα είναι; Να μη μου θυμίσουν την επέτειο του γάμου μου και να μου γκρινιάζει η γυναίκα μου;», φέρεται να είπε ο κ. Λοβέρδος, για να καταλήξει ότι κάποιοι μέσα από το υπουργείο του, τον υπονομεύουν συστηματικά (θέλοντας να πλήξουν τόσο τον ίδιο, όσο και τον Ευάγγελο Βενιζέλο) και θα πληρώσουν γι’ αυτό.

TOYΡΚΙΑ και ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ο πραγματικός ήρωας του ‘Εξπρές του Μεσονυχτίου’ Μπίλι Χέιζ υψώνει την τουρκική σημαία!

Ο Μπίλι Χέιζ, συνελήφθη, φυλακίστηκε, βασανίστηκε και απέδρασε από τις φυλακές της Τουρκίας, με τη ζωή του να γίνεται βιβλίο, αλλά και ταινία.

Μια ταινία-σταθμό στο παγκόσμιο σινεμά, με όσους την παρακολούθησαν να έχουν νιώσει σφίξιμο στο στομάχι και βαθιά «αντιπάθεια» για τους Τούρκους.

Ο αληθινός ήρωας του Εξπρές του Μεσονυχτίου, τώρα, 44 χρόνια μετά τη σύλληψή του, φέρεται αποφασισμένος να… βελτιώσει την εικόνα της Τουρκίας.

Ο Μπίλι Χέιζ, ανακοίνωσε πως θα υψώσει τη σημαία με την ημισέληνο στη Wall Street,  στην επέτειο για την Ανεξαρτησία της γείτονος χώρας.

«Δεν μπορείς να δεις έναν καλό Τούρκο στην ταινία. Κατά την άποψή μου, αυτό ήταν μεγάλο πρόβλημα. Όποιος είδε την ταινία και δεν θέλει να επισκεφθεί την Τουρκία, θα αλλάξει γνώμη όταν με δει να υψώνω την σημαία. Τουλάχιστον αυτό ελπίζω», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μπίλι Χέιζ.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η Αγκυρα σε μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ!


Ο Νταβούτογλου υπήρξε σαφής και χωρίς περιστροφές  στο BBC: στόχος της Αγκυρας είναι ο Ασαντ και μόνο σε μία χερσαία επιχείρηση που θα είχε στόχο την ανατροπή του θα υπήρχε τουρκική συμμετοχή. 

Την ίδια στιγμή ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον Συμμαχικό Συνασπισμό Αλεν δηλώνει από τη Βηρυτό ότι η Ουάσιγκτον θέλει πολιτική λύση στη Συρία που θα επιτρέψει τη συνεργασία των δυνάμεων του Ασαντ με τη μετριοπαθή αντιπολίτευση εναντίον του ISIS, ενώ ταυτόσημες δηλώσεις έκανε και ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Χεζμπολάχ.

Είναι ξεκάθαρο ότι πλέον δεν συζητάμε για συμμετοχή πλέον της Τουρκίας στην εκστρατεία κατά των τζιχαντιστών, καθώς ΗΠΑ και Τουρκία έχουν συγκρουόμενες στοχεύσεις στη Μέση Ανατολή. Το ζητούμενο είναι σε ποιον βαθμό θα φτάσει η παρενόχληση που ήδη ασκεί η Τουρκία και ποια θα είναι η αντίδραση των ΗΠΑ.
 
Εάν θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι η σύγκρουση θα είναι μακράς διάρκειας, τότε οι Ερντογάν - Νταβούτογλου βρίσκονται στο δίλημμα μίας σιωπηρής συνθηκολόγησης ή μετωπικής σύγκρουσης με την Ουάσιγκτον.  

Δίχως υπερβολή η Τουρκία του Ερντογάν βρίσκεται σε παρόμοιο σημείο καμπής με αυτό που βρέθηκε η Γιουγκοσλαβία του Μιλόσεβιτς τον Ιανουάριο του 1992, όταν οι ΗΠΑ αποδέχτηκαν την απόσχιση της Κροατίας και της Σλοβενίας, αλλά και του Ιράκ του Σαντάμ λίγο μετά την εισβολή στο Κουβέιτ τον Αύγουστο του 1990, όταν ο Μπους πατήρ κάλεσε τη Βαγδάτη να αποχωρήσει άνευ όρων.
 
Οι Ερντογάν - Νταβούτογλου βρίσκονται σε ψυχροπολεμική ένταση με το Ιράν, απειλούν ότι αν υπάρξουν προβλήματα στην ενταξιακή διαπραγμάτευση με την ΕΕ θα ενισχύσουν μονομερώς φιλικές δυνάμεις εντός Συρίας κατά του Ασαντ και κλιμακώνουν προκλήσεις στα ανοιχτά της Κύπρου αλλά και στο Αιγαίο.  

Αν επικρατήσει η πολιτική Ερντογάν - Νταβούτογλου στο Ιράκ και στη Συρία, οι ΗΠΑ θα χάσουν κάθε αξιοπιστία και ρόλο στην ευρύτερη περιοχή και θα πρέπει να επαφίενται στην καλή θέληση της Αγκυρας για να προασπίσουν ζωτικά τους συμφέροντα.
 
Εάν επικρατήσει η πολιτική των ΗΠΑ, ο Ερντογάν θα χάσει κάθε έλεγχο στο Κουρδικό εντός και εκτός συνόρων, θα βρει μπροστά του την πρόκληση όχι απλώς μίας νέας ένοπλης κουρδικής εξέγερσης από το ΡΚΚ, αλλά και της κουρδικής ανεξαρτησίας που θα σβήσει τις συνοριακές γραμμές μεταξύ Τουρκίας, Ιράκ και Συρίας. 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Απέκλεισε την αποστολή χερσαίων δυνάμεων στο Κομπάνι

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου επανέλαβε ότι οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο Κομπάνι δεν αρκούν για την αντιμετώπιση του ISIS Κάθε ενδεχόμενο η Τουρκία να στείλει χερσαίες δυνάμεις εντός της Συρίας απέκλεισε ο πρωθυπουργός της χώρας Αχμέτ Νταβούτογλου, καθώς άνδρες και γυναίκες των δυνάμεων των Κούρδων μαχητών Πεσμεργκά του Ιράκ ξεκίνησαν για το μαρτυρικό Κομπάνι.

Στις δηλώσεις του ο Αχμέτ Νταβούτογλου επανέλαβε ότι οι αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και των συμμάχων τους δεν αρκούν για την αντιμετώπιση του ISIS και ανέφερε: «Για να επιτευχθεί η διάσωση του Κομπάνι, η ανακατάληψη του Κομπάνι και ορισμένων περιοχών στα περίχωρα της πόλης από το Ισλαμικό Κράτος, χρειάζεται μια στρατιωτική επιχείρηση. Εάν ο διεθνής συνασπισμός δεν θέλει να στείλει χερσαίες δυνάμεις, πώς μπορούν να περιμένουν να στείλει η Τουρκία; Ο μοναδικός τρόπος για να βοηθήσουμε το Κομπάνι από τη στιγμή που οι άλλες χώρες δεν στέλνουν χερσαίες δυνάμεις είναι να στείλουμε κάποιες φιλειρηνικές ή κάποιες μετριοπαθείς δυνάμεις. Τους Πεσμεργκά και τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό. Να εκπαιδεύσουν και να εξοπλίσουν το ΕΣΣ έτσι ώστε, εάν υποχωρήσει το Ισλαμικό Κράτος, να μην πάρει τη θέση του ούτε το καθεστώς της Δαμασκού, ούτε όμως και οι τρομοκράτες του PKK».

Ο Τούρκος πρωθυπουργός ανέφερε επίσης πως η τουκρική κυβέρνηση δεσμεύεται ότι:  

ΤΟΥΡΚΙΑ: Στα «χρόνια Ερντογάν» απολύθηκαν 1.863 δημοσιογράφοι

Τουλάχιστον 1.863 Τούρκοι δημοσιογράφοι απολύθηκαν ύστερα από κυβερνητική επέμβαση στα 12 χρόνια της διακυβέρνησης Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αποκαλύπτει τεκμηριωμένη έρευνα του Λαϊκού Κόμματος η οποία σε μορφή Μαύρης Βίβλου δόθηκε την Τετάρτη 29 Οκτωβρίου σε δημοσιότητα.

Η έρευνα, η οποία δημοσιεύεται με τον τίτλο «Δημοσιογράφοι με Σπασμένα Μολύβια», τους χωρίζει σε τρείς κατηγορίες - σε μεμονωμένους δημοσιογράφους που απολύθηκαν, σε άλλους που διώχθηκαν ομαδικά από τα έντυπα στα οποία εργάζονταν και σε δημοσιογράφους φυλακισμένους για «αδικήματα σχετικά με την εργασία τους».

Σαρανταδύο απολυμένοι δημοσιογράφοι καταθέτουν λεπτομέρειες της δίωξής τους αλλά είκοσι από αυτούς δεν υπογράφουν επειδή φοβούνται νέες διώξεις. Η Μαύρη Βίβλος παραθέτει και πολλές από τις διαμαρτυρίες διεθνών οργανώσεων δημοσιογράφων προς την  τουρκική κυβέρνηση για την δίωξη του Τύπου και την  (άτυπη) λογοκρισία.

Στην 12ετία Ερντογάν μειώθηκε εντυπωσιακά ο αριθμός των συνδικαλισμένων δημοσιογράφων, εξ αιτίας της «ασφυκτικής κυβερνητικής πίεσης» στο συνδικαλιστικό όργανο τους το οποίο «έχει μεταβληθεί σε άθλιο κυβερνητικό μοχλό πίεσης» των συντακτών. Από το 21% των δημοσιογράφων που ήταν μέλη της ένωσής τους το 2009 έμεινε σήμερα το 4,7%.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Αυτό είναι το παλάτι που εγκαινίασε για την αφεντιά του η μεγαλομανής ψωνάρα που ακούει στο όνομα Ερντογάν !

 Το νέο προεδρικό μέγαρο της Τουρκίας  χτίστηκε  με εντολή  του αλλά η τελετή ακυρώθηκε λόγω του νέου μεγάλου δυστυxήματος με τους 18 αγνοούμενους ανθρακωρύχους σε ορυχείο της κεντρικής Τουρκίας

Ο Τούρκος πρόεδρος θα γιορτάσει την 91η επέτειο της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας στο νέο μέγαρο που αποκαλείται και ως «λευκό σεράϊ (παλάτι)».

Επικριτές του Ερντογάν τονίζουν πως ο ίδιος προσπαθεί να αποκηρύξει το παρελθόν της Τουρκίας και χτίζει παλάτια με πολυτέλειας παρόμοιες με αυτές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Sözcü αναφέρει πως « στο νέο προεδρικό μέγαρο θα υπάρχουν 1.000 γραφεία και δωμάτια, ενώ στο παλάτι του Τόπκαπι υπήρχαν 380 δωμάτια».

Ο Ερντογάν έχει υποστηρίξει πως οι αυξημένες ανάγκες της προεδρίας δεν μπορούν να ικανοποιηθούν με το σημερινό προεδρικό μέγαρο που βρίσκεται στο όρος Τσάνκαγια

Σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ο Ερντογάν φαίνεται έχει επηρεαστεί από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και έχει δημιουργήσει το δικό του «οβάλ γραφείο» στην Άγκυρα!






  Ένα μέρος του γραφείου του τούρκου προέδρου, θα έχει ειδικά τοιχώματα, για να μην μπορεί κανείς να ακούει τις συνομιλίες ακόμη και με την βοήθεια της τεχνολογίας. Παράλληλα δεν υπάρχουν ούτε πρίζες αλλά ούτε και καλώδια για να αποφεύγονται οι προσπάθειες παράνομων υποκλοπών από αγνώστους.

Το νέο προεδρικό συγκρότημα που μετακομίζει ο Ερντογάν έχει συνολική έκταση 300.000 τ.μ που εκτός των γραφείων, αιθουσών εκδηλώσεων και χώρων φιλοξενίας επισήμων, περιλαμβάνει και κήπους, βοτανικά πάρκα. κτλ. Τα γραφεία θα έχουν συνολική έκταση 40.000 τ.μ.

Το νέο «παλάτι», κόστισε 250 εκατομμύρια Ευρώ.

Το έργο είχε ξεκινήσει το 2012 και σχεδιάζονταν ως γραφείο πρωθυπουργού. Όμως με την μεταπήδηση του Ερντογάν στην προεδρία τον περασμένο Αύγουστο , ο ίδιος ανακοίνωσε πως δεν θα εγκατασταθεί στο προεδρικό μέγαρο Τσάνκαγια, όπου από το 1923 κατοικούσαν όλοι οι πρόεδροι της Τουρκίας ανάμεσα τους και ο ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ .

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Τζιχαντιστές εκτέλεσαν 46 μέλη σουνιτικής φυλής στο Ιράκ

Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους εκτέλεσαν τουλάχιστον 46 μέλη μιας σουνιτικής φυλής η οποία έχει στραφεί εναντίον τους στην επαρχία αλ Άνμπαρ στο δυτικό Ιράκ, ανακοίνωσαν σήμερα ένας γιατρός και ένας τοπικός αξιωματούχος.
Οι άνδρες της φυλής Αλμπουνίμερ εκτελέστηκαν με σφαίρες στο βόρειο τμήμα της πόλης Χιτ, έναν τομέα που έθεσε υπό τον έλεγχό της η τζιχαντιστική οργάνωση την προηγούμενη εβδομάδα.

Το Ισλαμικό Κράτος ήδη ελέγχει μεγάλο μέρος της επαρχίας αλ Άνμαρ, διευκρίνισε ο τοπικός αξιωματούχος που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Ένας γιατρός του νοσοκομείου της Χιτ επιβεβαίωσε τον απολογισμό των νεκρών.
 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Αυτό είναι το νηπιαγωγείο... τρομοκρατών!

Φωτογραφίες που έδωσε στη δημοσιότητα οργάνωση που μάχεται τους ακραίους ισλαμιστές της ISIS δείχνουν παιδάκια ηλικίας έως 5 ετών να ποζάρουν με όπλα και να εκπαιδεύονται σε στίβο μάχης που μοιάζει με παιδική χαρά.



Το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) λειτουργεί ένα νηπιαγωγείο στο οποίο κατηχεί παιδάκια στη φανατική ιδεολογία του και διαθέτει επίσης τμήματα για παιδιά ηλικίας έως και 16 ετών.



Χαρακτηριστικό πολλών ολοκληρωτικών καθεστώτων, η "πλύση εγκεφάλου" των παιδιών έχει ως στόχο την πλήρη υποταγή τους στη ρητορική μίσους.

"Επίγεια σοφία"

Ποτέ δεν ξέρουμε τι είναι πραγματικά η βλακεία μέχρι να πειραματιστούμε μαζί της εμείς οι ίδιοι.
Paul Gauguin, 1848-1903, Γάλλος ζωγράφος

Ακόμα κι ένα παιδί πέντε χρονών θα μπορούσε να το καταλάβει αυτό. Στείλε κάποιον να φέρει ένα παιδί πέντε χρονών.
Groucho Marx, 1890-1977, Αμερικανός κωμικός

Απορώ πώς ένας τόσο ηλίθιος άνθρωπος καταφέρνει να θεωρείται τόσο χρήσιμος.
Κάρολος Β’, 1630-1685, Άγγλος βασιλιάς


Σαν σήμερα (30/10/ΧΧΧΧ)

1905: «Οκτωβριανό Μανιφέστο»: Ο τσάρος Νικόλαος Β' παραχωρεί πολιτικές ελευθερίες στους Ρώσους, ενώ εγκρίνει τη λειτουργία της Βουλής.

1908: Εμφανίζονται στους δρόμους της Αθήνας τα πρώτα ηλεκτρικά τραμ, τα οποία αντικαθιστούν σταδιακώς τα ιππήλατα.

1930: Βενιζέλος και Ατατούρκ υπογράφουν στην Άγκυρα συνθήκη φιλίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

1938: Ο Όρσον Ουέλς παραμυθιάζει και πείθει  μέσω ραδιοφώνου τους Αμερικανούς ότι η Γη δέχεται επίθεση από Αρειανούς.

1974: Διεξάγεται στην Κινσάσα του Ζαΐρ ένας από τους κορυφαίους αγώνες επαγγελματικής πυγμαχίας. Ο Μοχάμεντ Άλι νικά με νοκ-άουτ τον Τζορτζ Φόρμαν και επανακτά τον παγκόσμιο τίτλο βαρέων βαρών.

1821: Γεννιέται ο ρώσος λογοτέχνης Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

1888: Γεννιέται ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας, έλληνας ολυμπιονίκης.

1896: Γεννιέται ο ποιητής της νεορρομαντικής και νεοσυμβολιστικής σχολής Κώστας Καρυωτάκης

1910: Πεθαίνει ο Ερρίκος Ντινάν, ελβετός επιχειρηματίας και ανθρωπιστής, ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού








2013: Πεθαίνει ο σκηνοθέυης Νίκος Φωσκολος

EΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Συνιστώσα Ριζοσπαστικού Φιλελευθερισμού;


Η ​​αλήθεια είναι ότι «ορισμένες θέσεις του κ. Α. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται κοντά στις θέσεις του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού με κοινωνικό πρόσωπο», όπως υπονόησε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο πρώην υπουργός κ. Προκόπης Παυλόπουλος.  

Οχι όμως στον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό του ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνου Καραμανλή (ο οποίος μέχρι το 1980 κρατούσε χαμηλά τα δημοσιονομικά ελλείμματα), αλλά του κ. Κώστα Καραμανλή που ασπαζόταν τον «α λα Γκρέκα Κεϊνσιανισμό». 

Αυτός συνοψίζεται στο δόγμα «σκόρπα λεφτά στον αέρα και περίμενε να μαζευτούν πίσω»

Αυτό έκανε η κυβέρνηση του κ. Καραμανλή, όταν εκτίναξε το έλλειμμα στο 15,6% και η παρτίδα δεν σωζόταν ούτε με θαύμα. Αυτή είναι και η «μαγική συνταγή» του ΣΥΡΙΖΑ για την... έξοδο από την κρίση.
Υποστηρίζεται από πολλούς ότι ο πρώην πρωθυπουργός προειδοποίησε τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς -και ειδικά τον διάδοχό του κ. Γιώργο Παπανδρέου- για την οικονομική κρίση και δεν εισακούστηκε. 

Αυτό είναι αληθές: προειδοποίησε, αλλά όχι μόνο δεν έκανε τίποτε αλλά διόγκωσε τα ελλείμματα ακόμη περισσότερο: 

Να θυμηθούμε ότι μόνο το κρίσιμο έτος της χρεοκοπίας, (2009) η κυβέρνησή του: έδωσε 500 εκατομμύρια στους αγρότες μετά από τρεις μέρες κινητοποιήσεων· το Δημόσιο προσέλαβε παρατύπως άνω των 45.000 με το σύστημα Stage· έκανε μέχρι και το Μετρό για πρώτη φορά στην ιστορία του ζημιογόνο, αφού -όπως απέδειξε η μετέπειτα έρευνα του Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρου Ρακιντζή- έγιναν μέσα στο 2009 154 προσλήψεις χωρίς διαγωνισμό (οι 62 από αυτές έγιναν την προηγουμένη της προκήρυξης των εκλογών). Το μόνο προσόν που είχαν οι προσληφθέντες ήταν ότι τα βιογραφικά τους έφυγαν με φαξ από το γραφείο του κ. Γιώργου Σουφλιά

Επομένως, τα περί «υπευθυνότητας» είναι απλές μπαρούφες· ο κ. Καραμανλής προειδοποιούσε ρητορικώς και η κυβέρνησή του σπαταλούσε αφειδώς.
Για να μην είμαστε άδικοι με τον πρώην πρωθυπουργό πρέπει να πούμε ότι όλες οι κυβερνήσεις σπαταλούσαν όσο μπορούσαν. Με μία διαφορά: ακόμη και ο «μέγας ανοιχτοχέρης» Ανδρέας Παπανδρέου, όταν είδε τα νούμερα να κοκκινίζουν, έκανε ένα -έστω κουτσό, λειψό- σταθεροποιητικό πρόγραμμα.  

Την περίοδο 2007-2009, ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του πολιτικού συστήματος που η χώρα όδευε προς τον γκρεμό και η κυβέρνηση αντί να πατήσει φρένο στις δαπάνες πάτησε γκάζι. 

Από την άλλη μεριά βέβαια, αυτή είναι η μεγαλύτερη συμβολή του κ. Καραμανλή στην ελληνική ιστορία: όξυνε τόσο πολύ τις υπαρκτές παθογένειες που αναγκαστήκαμε να τις δούμε. Εστω διά της χρεοκοπίας...
Σε άλλες χώρες ισχύει το «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Παθαίνουν, αλλά τουλάχιστον μαθαίνουν. 

Στην Ελλάδα ένας δευτεραγωνιστής της ελληνικής χρεοκοπίας πυροβολούσε την περασμένη εβδομάδα τον αγγελιαφόρο:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Κάποιοι ξεχνούν... τη Μιχαλού!


Η αδυναμία της Α. Μέρκελ να βγει από τον διανοητικό κορσέ μιας μικρής ανοικτής οικονομίας και να κατανοήσει τις ηπειρωτικές διαστάσεις της Ευρωζώνης είναι η τραγωδία της Ευρώπης. Με αυτά περίπου τα λόγια ένας από τους πιο γνωστούς οικονομικούς αναλυτές, ο Μάρτιν Γουλφ των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, εξηγούσε πριν από λίγες εβδομάδες την απελπιστική εμμονή των Γερμανών στη λιτότητα. 

Παραδόξως, το ακριβώς αντίστροφο συμβαίνει στην Ελλάδα.
 
Να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή

Η λογική της Γερμανίας αποτελεί ουσιαστικά μια προβολή της δικής της εμπειρίας στην υπόλοιπη Ευρωζώνη. Η ανάπτυξη της γερμανικής οικονομίας δεν προήλθε από τόνωση της ζήτησης -αυξήσεις μισθών ή δημόσιες επενδύσεις- αλλά από τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και τις εξαγωγές. Κι αυτό χάρη στις μεταρρυθμίσεις του σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ στις αρχές της δεκαετίας.
 
Θα μπορούσε να κάνει το ίδιο και η Ευρώπη; 

Κάτι τέτοιο, όπως σημειώνει ο Μάρτιν Γουλφ, θα σήμαινε να δημιουργούσε ένα εμπορικό πλεόνασμα με τον υπόλοιπο κόσμο όχι 300 δισεκατομμυρίων που ειναι σήμερα, αλλα 900 δισεκατομμυρίων. Ενα τέτοιο πλεόνασμα, προσθέτει, δεν το αντέχει η διεθνής οικονομία. Κι έτσι κι αλλιώς θα οδηγούσε σε τόσο μεγάλη ανατίμηση του ευρώ, που όλη η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας θα εξατμιζόταν. Η ανάπτυξη της Ευρώπης με άλλα λόγια προϋποθέτει τόνωση της ζήτησης

Με τα σημερινά δεδομένα μάλιστα, αυτό μπορεί να γίνει χωρίς σοβαρό πρόβλημα, καθώς τo χρέος στην Ευρωζώνη είναι χαμηλότερο από τις ΗΠΑ.
 
Το ακριβώς αντίστροφο ισχύει για την Ελλάδα. Είμαστε μια μικρή ανοικτή οικονομία κι όσο κι αν δεν μπορούν να το καταλάβουν οι ΑΝΕΛ και ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό έχει συγκεκριμένες συνέπειες. 

Η πιο σημαντική είναι ότι η όποια τόνωση της ζήτησης «διαρρέει» σε εισαγωγές. Αυτό έγινε ιδιαίτερα φανερό μετά το 2000, που οι υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης είχαν ως αποτέλεσμα να εχουμε αναλογικά το υψηλότερο εμπορικό έλλειμμα στον κόσμο!
 
Ακόμα χειρότερα το 2008 και το 2009, παρά τα πρωτοφανή δημοσιονομικά ελλείμματα και παρά τις αυξήσεις των μισθών, οι ρυθμοί ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας ηταν αρνητικοί. Η ύφεση προϋπήρχε της κρίσης. Γιατί αυτό είναι το δεύτερο μυστικό.

 Σε μια μικρή οικονομία, αν η αύξηση της ζήτησης γίνει σε βαρος της ανταγωνιστικότητας, τότε το αποτέλεσμα μπορεί και να είναι αρνητικό. 

Σε μια ηπειρωτική οικονομια όπως η ευρωπαϊκή, βλέπετε, ο βαθμός αυτάρκειας είναι πολύ μεγαλύτερος από μια μικρή ανοικτή οικονομία όπως η ελληνική. Με αυτή την έννοια ο κ. Λαφαζάνης είναι ιδεολογικά πολύ συνεπέστερος από τον κ. Τσίπρα. Γιατί βέβαια το πρόγραμμα των παροχών που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να λειτουργήσει μόνο σε μια κλειστή οικονομία: εκτός ευρώ και με περιορισμούς στις εισαγωγές και στην κίνηση των κεφαλαίων. Ουσιαστικά εκτός Ευρώπης. 

 Το αν θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη ευημερία -δεν θα οδηγήσει- είναι άλλο ζήτημα.
 

Στον ΣΥΡΙΖΑ κατανοούν τις αντιφάσεις και προσπαθούν να κατευνάσουν τις ανησυχίες. Ετσι διαβεβαιώνουν ότι δεν θα επιστρέψουμε στην εποχή των ελλειμμάτων (Δραγασάκης), δεν θα κάνουμε μονομερείς ενέργειες (Μπαλάφας) και φυσικά θα καταργήσουμε το Μνημόνιο αλλά όχι τη δανειακή σύμβαση (Σταθάκης).
 
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά τη Νέα Δημοκρατία, προσχωρεί κι αυτός στις θέσεις των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Με μια διαφορά:

EΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Για ηγέτη, δεν ξέρω. Διάδοχο όμως βλέπω...

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Σ​​υμβαίνει συχνά: αναζητώντας την απάντηση σε ένα συγκεκριμένο ερώτημα, βρίσκεις την απάντηση σε ένα άλλο ερώτημα εντελώς διαφορετικό. 
  
Το δικό μου αρχικό ερώτημα, ήταν αν ο ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ) διαθέτει ηγέτη.

Εντάξει, όλοι ξέρουμε ότι έχει τον Αλέξη Τσίπρα. Ξέρουμε ότι αυτός πήρε τον αλήστου μνήμης ΣΥΝ πνέοντα τα λοίσθια και έφτιαξε, στην πραγματικότητα, μια νέα παράταξη, τη ριζοσπαστική Αριστερά: ένα ιδιόρρυθμο συνονθύλευμα νεοκομμουνιστών, εθνολαϊκιστών και vintage πασόκων, που αποτελεί σήμερα την αξιωματική αντιπολίτευση.  

Αυτό, πράγματι, ο Τσίπρας το πέτυχε και είναι δικό του.  

Για να το πω κάπως γλαφυρά: ο Τσίπρας κατάφερε και μάζεψε τα μπουλούκια και τους ατάκτους κάτω από τα τείχη. Μετά, τι γίνεται όμως;  

Θα μπορέσει να διαχειρισθεί το συνονθύλευμα ο Αλέξης ή μήπως ώς εδώ μπορούσε, βάσει της πλούσιας πείρας του στον μαξιμαλισμό των φοιτητικών αμφιθεάτρων, και παραπέρα δεν μπορεί; 

Δεν έχουμε λόγο να παριστάνουμε τους έκπληκτους: αυτό είναι το σημαντικότερο ερώτημα για το μέλλον.

Κοινός τόπος, σε κάθε σοβαρή ανάλυση μεταξύ ανθρώπων με κάποια πείρα του ευρύτερου κόσμου, είναι ότι, αν ο ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ) κατορθώσει να πάρει τη διακυβέρνηση, το μέλλον της χώρας θα εξαρτάται από την απάντηση που θα δώσει (η ζωή, τα ίδια τα πράγματα) στο ερώτημα, αν ο Τσίπρας θα μπορέσει να οδηγήσει το κόμμα του σε έναν συμβιβασμό με την Ευρώπη, ώστε η χώρα να διατηρήσει τη θέση της στον πυρήνα της Ευρώπης, έστω και με τα χάλια της τα σημερινά. (Σ.σ.: Πολύ ενδιαφέρον, σχετικώς, είναι το βιβλίο του Ζισκάρ ντ’ Εσταίν. Εκεί, ο ευρωπαϊστής πρώην πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας βλέπει το ευρωπαϊκό μέλλον περιορισμένο σε έναν πυρήνα κρατών του Βορρά και της κεντρικής Ευρώπης, με λίγο ώς πολύ κοινή πολιτισμική παράδοση...).

Απάντηση δεν μπορεί να υπάρξει επί του παρόντος. Είναι αλήθεια (και μην ακούτε τις τσιρίδες της ιεράς αγανακτήσεως των συριζαίων...) ότι ο Τσίπρας καλλιεργεί μεθοδικά τις σχέσεις του με τις πρόθυμες πλευρές του οικονομικού κατεστημένου της χώρας. Αυτό από μόνο του αποτελεί ένδειξη κάποιας διάθεσης προς τον ρεαλισμό. 

Επιπλέον, πολλοί από τους συνομιλητές του υποστηρίζουν ότι ο Τσίπρας, προσωπικώς, αντιλαμβάνεται την ανάγκη του συμβιβασμού με την πραγματικότητα και την επιδιώκει. Μπορεί όμως να χαλιναγωγήσει και το κόμμα του ώστε να τον ακολουθήσει; (Σημειωτέον: οι Λαφαζανιστές, από αφέλεια ή υπολογισμό, λένε πια ευθέως εκτός προσκηνίου ότι θα σχημάτιζαν ανεξάρτητη κοινοβουλευτική ομάδα, προκειμένου να διασφαλίσουν ότι δεν θα γίνει στροφή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ προς τα δεξιά).

Ηγέτη, λοιπόν, δεν ξέρουμε αν διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ)· ξέρουμε, ωστόσο, ότι διαθέτει εφεδρεία για την ηγεσία. Προσέξτε τη Ρένα Δούρου. Προσέξτε με πόση ταχύτητα και αποφασιστικότητα προσαρμόζεται, αλλά και με πόσο θράσος αρνείται την αλήθεια αυτού που κάνει. 

Υποσχέθηκε «πόοολεμο κατά των συμφερόντων» (με τρία ή και παραπάνω όμικρον ο πόλεμος...), όμως στον προϋπολογισμό τον δικό της τηρεί τις δεσμεύσεις και τον σχεδιασμό της προηγούμενης διοίκησης Σγουρού. Επιπροσθέτως, αναθέτει και τον καθαρισμό σε ιδιωτική εταιρεία, αντί να φωνάξει τις φίλες της τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών για τις οποίες τόσο κόπτεται. Με αυτή, δε, την αναισχυντία του πολιτικού που ξέρει ότι με την επιμονή του θα επιβληθεί κάνει και (ακούσιο) χιούμορ εις βάρος των καθαριστριών: 

 «Θα προσέβαλε τον αγώνα τους», λέει η Ρ. Δούρου, αν τέλος πάντων κάπως βόλευε τις καθαρίστριες

Ε, βέβαια! Αριστεροί είμαστε, κύριε. Δεν είμαστε κορόιδα...

Η Δούρου έχει μέλλον και απορώ γιατί η Ν.Δ. δεν βλέπει ότι το δικό της συμφέρον συμπορεύεται, μέχρις ενός σημείου, με το μέλλον της Δούρου. 

Δεν το βλέπει, όμως· γιατί, από την παράσταση που λέγεται «επικοινωνιακή πολιτική» της κυβέρνησης, γίνεται φανερό ότι η κυβέρνηση ξορκίζει τον φόβο του ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ) με φωνές πανικού: αμολάει, π.χ., τη Σοφία Βούλτεψη, με την υπόσχεση ότι τα κόκαλα θα είναι δικά της.  

Ετσι όμως δεν αντιμετωπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ). Οπως ήταν λάθος για την κυβέρνηση να πάρει αποφάσεις για την οικονομία υπό την πίεση των υποσχέσεων του ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ), έτσι είναι λάθος και το ότι παρασύρεται διαρκώς στην οξύτητα που καλλιεργεί συστηματικά η αξιωματική αντιπολίτευση. Μονίμως, η κυβέρνηση δίνει άδοξες μάχες εκεί όπου συμφέρει τον ΣΥΡΙΖΑ (Τ-Λ). Απορείς: τέτοιος μαζοχισμός, βρε παιδάκι μου;
 

Η κυβέρνηση έχει παγιδευτεί στην κλιμάκωση της όξυνσης με την αντιπολίτευση και δεν κατάλαβε ότι η βροχή της περασμένης Παρασκευής της έδωσε την ευκαιρία να ξεφύγει από την παγίδα:  

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ζώνουν τη χώρα οι οχτροί


Το πέρασμα της Τουρκίας σε μια διεκδικητική στρατηγική δεν είναι καινούργιο.  

Ξεκίνησε (1973) με την εκχώρηση αδειών έρευνας για υδρογονάνθρακες σε περιοχές της ελληνικής αιγαιακής υφαλοκρηπίδας, συνεχίστηκε (1974) με την απειλή πολέμου σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων, κορυφώθηκε (1974) με την εισβολή στην Κύπρο, πήρε νέες διαστάσεις με τις απόπειρες τετελεσμένων στο Αιγαίο (1976 και 1987), διευρύνθηκε (1996) με τη διεκδίκηση ακαθόριστου αριθμού νησίδων και φτάνει τώρα στην πειρατική δράση του Μπαρμπαρός.


Κατέγραψε έκτοτε η Τουρκία σημαντικές επιτυχίες σε βάρος του Ελληνισμού: εξαναγκασμό της Ελλάδας να κρατά ανενεργά τα δικαιώματά της για επέκταση των χωρικών υδάτων, ανακήρυξη Συνορεύουσας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο, αποχή από κάθε έρευνα και γεώτρηση σε ολόκληρη την αιγαιακή υφαλοκρηπίδα, «γκρίζες ζώνες». Και βέβαια κατοχή, εποικισμό, εθνοκάθαρση και εκτουρκισμό της κατεχόμενης Κύπρου. Αλλά και επιβολή της αξίωσης για νέο ομόσπονδο κράτος, άρνηση αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της. Μια πορεία που συνεχίζει με όσα πειρατικά επιχειρεί σήμερα στην κυπριακή ΑΟΖ.


Μείζονος σημασίας ζήτημα εγείρεται, στο μεταξύ, και με την απόπειρα της τουρκικής πολιτικής να περάσει, από την έγερση μειονοτικού ζητήματος, στην υποκίνηση αυτονομιστικού κινήματος στη Θράκη.  

Με πρωταγωνιστές το τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή και τους αυτοαποκαλούμενους «τουρκικούς συλλόγους», αναπτύσσονται, την ώρα αυτή, συντονισμένες κινήσεις στην ίδια κατεύθυνση. Προετοιμάζεται, για το πρώτο εξάμηνο του χρόνου, σύναξη στην Κομοτηνή των αυτονομιστικών κινημάτων της Ευρώπης. Υποβάλλονται διαμαρτυρίες σε ξένες πρεσβείες για δήθεν παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μουσουλμάνων. Συντελείται, με την αρωγή τουρκικών τραπεζών, μεταβίβαση μεγάλων εκτάσεων γης από το χριστιανικό στο μουσουλμανικό πληθυσμό. Μεθοδεύεται, ενόψει των επόμενων εθνικών εκλογών, μαζική μεταφορά από τη γείτονα μουσουλμάνων με ελληνική ιθαγένεια, προκειμένου να αναδείξει η Θράκη αποκλειστικά και μόνο μουσουλμάνους βουλευτές.


Ακριβώς παραδίπλα, το κράτος των Σκοπίων, αφ' ενός αντιμετωπίζει την απειλή των Αλβανών εθνικιστών που θέλουν ένα μέρος του στους κόλπους της «Μεγάλης Αλβανίας» και αφ' ετέρου επιμένει στις ανιστόρητες αλυτρωτικές εμμονές και την εχθρότητα απέναντι στην Ελλάδα. Με κατασκευάσματα μικρομεγαλισμού και μια μάταιη απόπειρα να διαγράψουν, να παραγράψουν και να ξαναγράψουν την ιστορία αιώνων, αποδεικνύουν στείρα αντιπαλότητα και υπονομεύουν την προοπτική ένταξης στους ευρωατλαντικούς θεσμούς.


Το ενδιαφέρον των Αμερικανών, των Γερμανών και άλλων για ταχεία ένταξη, όχι μόνο των Σκοπίων, αλλά γενικότερα των Δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση επιφυλάσσει ένταση των πιέσεων προς την Αθήνα. Η Ελλάδα, ωστόσο, είναι οχυρωμένη στην ομόφωνη απόφαση που πήρε το ΝΑΤΟ το 2008 στο Βουκουρέστι και η θέση αυτή δεν εγκαταλείπεται. Παρ' όλα αυτά, η εκκρεμότητα δεν παύει να συνιστά πίεση στη χώρα.


Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, επανεμφανίζονται παραδίπλα, όπως φάνηκε με το πρόσφατο συμβάν στο Βελιγράδι, οι Αλβανοί εθνικιστές, που επισείουν απειλή αποσταθεροποίησης στην ευρύτερη περιοχή, ανεβάζουν την ένταση Αλβανίας - Σερβίας, τροφοδοτούν τις αποσχιστικές τάσεις στα Σκόπια και επιβαρύνουν τις ελληνοαλβανικές σχέσεις

TOYΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑΘΕΜΑΤΑ: Η Αγκυρα στήνει νέο Αττίλα στην Κυπριακή ΑΟΖ


Αντιμέτωπη με την εφαρμογή συγκεκριμένου σχεδίου από την Τουρκία με στόχο την επιβολή τετελεσμένων στην Κύπρο για τον έλεγχο του φυσικού πλούτου του νησιού βρίσκεται η Κυπριακή Δημοκρατία, σε μια «αναμέτρηση» η οποία απειλεί την περιφερειακή σταθερότητα στην κρίσιμη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μ. Ανατολής.

Η απόφαση των Ερντογάν - Νταβούτογλου για την αποστολή του Barbaros στην κυπριακή ΑΟΖ, στο νότιο τμήμα του νησιού, προκάλεσε την πιο σημαντική κλιμάκωση στο Κυπριακό από την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και ισοδυναμεί με νέα εισβολή που απειλεί όμως πλέον ολόκληρες τις ελεύθερες περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η θέση που προβάλλει η Τουρκία είναι καθαρός παραλογισμός:

Από τη μια δικαιολογεί την παρουσία του Barbaros στο νότιο τμήμα της Κυπριακής ΑΟΖ με την επίκληση των υποτιθέμενων παραχωρήσεων που είχε κάνει το κατοχικό καθεστώς ως «κρατική οντότητα» στην τουρκική κρατική εταιρεία ΤΡΑΟ και ταυτόχρονα επικαλείται τα δικαιώματα της... τουρκοκυπριακής κοινότητας στο πλαίσιο της ενιαίας Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Τουρκία με την πειρατική πολιτική που ακολουθεί έναντι της Κύπρου δεν κρύβει πια τις επιδιώξεις της. Αντιμετωπίζοντας ένα σημαντικό αδιέξοδο, μια και ενώ διεκδικεί ηγετικό περιφερειακό ρόλο είναι μια από τις λίγες χώρες της περιοχής που δεν διαθέτουν δικούς τους ενεργειακούς πόρους, επιδιώκει να «αρπάξει» τον φυσικό πλούτο της Κύπρου. Μόνο έτσι θεωρεί ότι δεν θα καταδικαστεί από τη γεωγραφία να μένει «κομπάρσος» σε μια ενεργειακή κοσμογονία που συντελείται στην Ανατολική Μεσόγειο
 
Εκεί, αυτή την περίοδο αναπτύσσονται νέες συμμαχίες και ενισχύονται περιφερειακοί παίκτες όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος, ενώ αντίστοιχα ενισχύεται ο ρόλος και της Κύπρου και της Ελλάδας σε μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην κρίσιμη αυτή περιοχή.

Η Τουρκία αποφάσισε να κινηθεί τώρα, καθώς διαπίστωσε ότι οι έρευνες στα Οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ προχωρούν με γοργό ρυθμό - ήδη έχουν αρχίσει οι συνέργειες με υποψηφίους αγοραστές όπως η εταιρεία BG Egypt, έχουν υπογραφεί συμφωνίες συνεκμετάλλευσης για γειτονικά κοιτάσματα με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, μνημόνιο συνεργασίας με την Ιορδανία. Συγχρόνως οι συνομιλίες για το Κυπριακό δεν προχωρούν στην κατεύθυνση που επιθυμούσε η Τουρκία.

Η τουρκική στρατηγική ήταν σαφής: να επιδιωχθεί και να επιβληθεί λύση δυο κρατών σε μια χαλαρή συνομοσπονδία, οπότε θα ελέγχει μέσω των Τουρκοκυπρίων το φυσικό αέριο και θα εξασφαλίσει «θεσμική» παρουσία στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Τα προβλήματα όμως που αντιμετώπισε η διαδικασία των συνομιλιών, καθώς ακόμη και ο υπέρμαχος της λύσης Νίκος Αναστασιάδης αντέδρασε στην προσπάθεια επιβολής στοιχείων συνομοσπονδιακής λύσης, οδήγησαν την Αγκυρα στην ενεργοποίηση ενός άλλου σχεδίου, αυτού της «σκληρής ισχύος».

Στέλνοντας πραξικοπηματικά το Barbaros στην κυπριακή ΑΟΖ συνοδευόμενο και από τουρκική κορβέτα, η Αγκυρα επιχειρεί να επιβάλει τετελεσμένα και να στρατιωτικοποιήσει την κρίση, σε ένα πεδίο που η Κύπρος δεν μπορεί να την ακολουθήσει.

Οι παράνομες έρευνες που διενεργεί το Barbaros στην κυπριακή ΑΟΖ συνιστούν παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ωστόσο, η επιβολή πραγματικών τετελεσμένων θα γίνει όταν η Τουρκία αποκτήσει τη δυνατότητα να προχωρήσει σε μόνιμες εγκαταστάσεις εντός της κυπριακής ΑΟΖ, με τη μορφή πλατφόρμας γεωτρήσεων και εξόρυξης, δυνατότητα την οποία τώρα δεν διαθέτει.

Το 2011 η Τουρκία σε μια πρώτη προσπάθεια αμφισβήτησης της κυπριακής ΑΟΖ έστειλε στην περιοχή το Piri Reis το όποιο πραγματοποίησε σεισμογραφικές έρευνες, περιορισμένης όμως διάρκειας και ποιότητας, καθώς το πλοίο είναι απαρχαιωμένο για να ενεργεί σε ανοιχτή θάλασσα.

Από εκείνη τη στιγμή η Τουρκία ανήγγειλε ότι θα αποκτήσει δικό της ερευνητικό σκάφος, όπως και έγινε αρκετούς μήνες αργότερα με την αγορά του υπερσύγχρονου πλοίου Polarcus που μετονομάστηκε σε Barbaros Hayrettin Pasa.

Το επόμενο βήμα για την Τουρκία είναι είτε να αγοράσει είτε να κατασκευάσει (στα εξειδικευμένα ναυπηγεία της Κορέας) δικό της πλωτό γεωτρύπανο και σύμφωνα με πληροφορίες έχει ήδη απευθυνθεί στη συγκεκριμένη αγορά (με τη διαμεσολάβηση και της αζέρικης πετρελαϊκής εταιρείας SOCAR), μια και το κόστος δεν είναι απαγορευτικό για την Τουρκία. Ενα σύγχρονο τέτοιου είδους γεωτρύπανο στοιχίζει σχεδόν 150 εκατ. δολάρια.

Τότε η Κύπρος θα είναι υποχρεωμένη να απαντήσει καθώς πρακτικά δεν θα αμφισβητούνται απλώς κυριαρχικά δικαιώματά της, αλλά θα ακυρώνεται η ίδια η υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η επιλογή για την παρενόχληση ή παρεμπόδιση εγκαταστάσεων και πλωτών μέσων που ανήκουν σε μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες (των ΗΠΑ, της Ιταλίας ή της Κορέας), μάλλον, πρέπει να αποκλεισθεί, καθώς θα έφερνε την Τουρκία αντιμέτωπη με πολύ ισχυρά εθνικά και οικονομικά συμφέροντα.

Η Τουρκία όμως λειτουργεί βάσει καλά προγραμματισμένου σχεδίου, καθώς δεν αρκείται στη «συμφωνία» της ΤΡΑΟ με το ψευδοκράτος, αλλά έχει σχεδιάσει Οικόπεδα και στη δική της υφαλοκρηπίδα έτσι ώστε να υπερκαλύπτουν σημαντικό τμήμα της Κυπριακής ΑΟΖ και μάλιστα των οριοθετημένων Οικοπέδων 1, 4, 5, 6 και 7.

Πέραν αυτών, η Τουρκία ποτέ δεν ακύρωσε την παραχώρηση τριών Οικοπέδων στην ΤΡΑΟ, που βρίσκονται ανατολικά της Ρόδου και νότια του Καστελόριζου, απολύτως εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Αυτή η «παραχώρηση» παραμένει στο συρτάρι περιμένοντας να ενεργοποιηθεί σαν μέσο πίεσης προς την Ελλάδα εάν και όποτε χρειασθεί

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η εισβολή στην Κυπριακή ΑΟΖ αποτελεί απόπειρα νέου Αττίλα στον θαλάσσιο χώρο

Πρέσβυς ε.τ.

H εισβολή στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου του Τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Barbaros», συνοδευόμενου από Τουρκικά πολεμικά, δείχνει απροκάλυπτα το μέγεθος των Τουρκικών φιλοδοξιών και σχεδιασμών για την Κύπρο

Η Άγκυρα δεν αρκείται στην κατεχόμενη Κύπρο. Επιδιώκει επιπλέον να αρπάξει το μεγαλύτερο μέρος του φυσικού αερίου της Κύπρου, παρεμβαίνοντας ωμά στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου.
 
Σημειωτέον, δεν ενδιαφέρεται μόνο για την ΑΟΖ, για την οποία εξέδωσε αγγελία προς ναυτιλομένους και βρίσκεται απέναντι από τον Λίβανο και τη Συρία. Υπολαμβάνει επίσης ως δεδομένη την προέκταση της Τουρκικής ΑΟΖ, δυτικά της Κύπρου, προς την κατεύθυνση της ΑΟΖ της Αιγύπτου. Ισχυρίζεται σχετικά ότι η Τουρκική ΑΟΖ προεκτείνεται μέχρι την Αιγυπτιακή ΑΟΖ, αρνούμενη να δεχθεί ότι έχει επήρεια στην ΑΟΖ της Ελλάδος το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλόριζου.
Από την άποψη αυτή, έχει πολύ ιδιαίτερη σημασία η παρουσία στο Κάιρο μιας φιλικής προς την Ελλάδα και την Κύπρο κυβερνήσεως υπό τον στρατάρχη Αλ Σίσι. Η Αίγυπτος, υπό τη διακυβέρνησή του, προχώρησε ήδη σε συμφωνία με την Κύπρο για την εκμετάλλευση της ζώνης ένθεν και ένθεν της οριοθετικής γραμμής μεταξύ της ΑΟΖ της Κύπρου και της Αιγύπτου.

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν υπολόγιζε πολύ σε μια στρατηγική συμμαχία Τουρκίας-Αιγύπτου, με συνομιλητή τον ανατραπέντα Πρόεδρο Μόρσι των Αδελφών Μουσουλμάνων. Η ανατροπή του αποτέλεσε δεινή ήττα για την Άγκυρα και αφορμή για οξεία κρίση στις σχέσεις των δύο χωρών. Η Άγκυρα εξακολουθεί να υποστηρίζει τον πρώην Αιγύπτιο Πρόεδρο. Ο Τούρκος Πρόεδρος εξαπέλυσε μάλιστα επίθεση κατά του στρατάρχη Αλ Σίσι από του βήματος των Ηνωμένων Εθνών, γεγονός που προεκάλεσε οξύτατη αντίδραση του Αιγυπτίου Πρόεδρου. Στο πνεύμα αυτό, η Αίγυπτος πρωτοστάτησε για την απόρριψη του ψηφίσματος υπέρ του ψευδοκράτους, που υπέβαλε η Άγκυρα στη Σύνοδο των Μουσουλμανικών χωρών στη Νέα Υόρκη, στο περιθώριο της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ (2014). Έγινε επίσης στη Νέα Υόρκη μια πρώτη τριμερής συνάντηση μεταξύ Ελλάδος, Κύπρου και Αιγύπτου, η οποία ανέλαβε να προετοιμάσει τριμερή Σύνοδο Κορυφής στο Κάιρο στις 8 Νοεμβρίου 2014. Παρουσιάζεται ένα πραγματικό παράθυρο ευκαιρίας για να επιτευχθεί η οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου και να προωθηθεί η στρατηγική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών.

Αίγυπτος, Ισραήλ και Ρωσία, η κάθε χώρα από τη δική της σκοπιά, αντιτίθενται σφόδρα στον Τουρκικό επεκτατισμό και στις Τουρκικές ηγεμονικές φιλοδοξίες στην Ανατολική Μεσόγειο

Η αντίθεση της Ρωσίας εκδηλώνεται με ασκήσεις στον θαλάσσιο χώρο της Κύπρου. Η Ρωσία συνδέει τις Τουρκικές κινήσεις στην Κυπριακή ΑΟΖ με τις φιλοδοξίες της Άγκυρας να ανατρέψει το καθεστώς Άσαντ στη Συρία και να αποκτήσει κυριαρχική επιρροή στις ακτές της Συρίας, του Λιβάνου και της Γάζας και στην αντιστοιχούσα σ' αυτές ΑΟΖ, σε συνδυασμό με την ΑΟΖ της Κύπρου. 

Το Ισραήλ διαβλέπει επίσης τις Τουρκικές φιλοδοξίες και αντιμετωπίζει πλέον την Άγκυρα του καθεστώτος Ερντογάν ως έναν νέο κίνδυνο για την ασφάλεια και τα συμφέροντά του. Δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να επιτρέψει στην Τουρκία να παρεμβληθεί, πίσω από την πλάτη του, στις θαλάσσιες και εναέριες επικοινωνίες του με τη Δύση και να δημιουργήσει ένα είδος Μουσουλμανικού κλοιού γύρω από το Ισραήλ.
Η Αίγυπτος απορρίπτει την Ισλαμιστική Νεο-οθωμανική Τουρκική πολιτική, που υποστηρίζει τους Αδελφούς Μουσουλμάνους και τον ηγεμονισμό της Άγκυρας. Διαβλέπει σ' αυτόν τον κίνδυνο του Ισλαμισμού, που μπορεί να δημιουργήσει χάος στη χώρα και έχει τις μνήμες της Τουρκοκρατίας του παρελθόντος, που είναι οδυνηρές για όλους τους Άραβες.

Η Κύπρος, από την άποψη αυτή, δεν είναι μόνη. Έχει ισχυρούς στρατηγικούς συμμάχους. Τίθεται όμως το ερώτημα όσον αφορά τη θέση του Αμερικανικού και του Ευρωπαϊκού παράγοντα. Σε ό,τι αφορά ιδιαίτερα τον πρώτο, υπάρχουν έντονες υποψίες και ερωτήματα για τη στάση του, που παραπέμπουν στο προηγούμενο του 2003 και 2004. Όταν δηλαδή η Ουάσιγκτον διαπραγματευόταν με την Άγκυρα τη συνεργασία της στον σχεδιαζόμενο πόλεμο κατά του Ιράκ και στο άνοιγμα, μέσω Τουρκίας, του λεγομένου βορείου μετώπου. Η Ουάσιγκτον προσέφερε τότε στην Άγκυρα, ως αντάλλαγμα για τη συνεργασία της, οικονομική βοήθεια και Τουρκική «λύση» στο Κυπριακό, με τη μορφή του σχεδίου Ανάν.

Υπάρχει μυστική συμφωνία με τους Αμερικανούς ως αντάλλαγμα για τη συνεργασία της Τουρκίας κατά του ISIL

Υπάρχει σήμερα κάποια άλλη, ανάλογη συμφωνία, που έχει σχέση με τον πόλεμο κατά του ISIL στο Ιράκ και στη Συρία και ειδικότερα με την πολιορκούμενη πόλη Κομπάνι; 

Το ερώτημα και η υποψία δικαιολογούνται όχι μόνο από το προηγούμενο του 2003-2004 αλλά και από επανειλημμένες δηλώσεις ιθυνόντων στην Ουάσινγκτον για «συμμετοχή» της Τουρκίας στα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου. Προφανώς, τα υπονοούμενα κοιτάσματα αφορούν την ΑΟΖ της Κύπρου και της Ελλάδος, προς τα οποία στρέφει η Άγκυρα το ενδιαφέρον και τις διεκδικήσεις της. Το «αντάλλαγμα» αυτό, στην περίπτωση που πράγματι ισχύει, δεν θα αφορούσε μόνο την Τουρκο-Αμερικανική συνεργασία στη Μέση Ανατολή και την Αμερικανική πολιτική σε σχέση με την αναβάθμιση ως συμμάχου του Κουρδικού παράγοντα. Θα αφορούσε επίσης τις Αμερικανικές εμμονές για τον περιορισμό των Ρωσικών ενεργειακών εξαγωγών στην Ευρώπη και στις χώρες του ΝΑΤΟ. Με απλά λόγια, στο μέτρο που οι Τουρκικές ενεργειακές ανάγκες θα καλύπτονταν από τη «συμμετοχή» της Τουρκίας στα ενεργειακά αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου, θα μειώνονταν αντιστοίχως οι ανάγκες εισαγωγής ενέργειας από τη Ρωσία.

Η χλιαρή μέχρι τώρα αντίδραση και της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, όταν θύμα της Τουρκικής εισβολής στην ΑΟΖ της Κύπρου είναι μια χώρα-μέλος, οφείλεται, προφανώς, σε μια πολιτική συμπλεύσεως με την Αμερικανική πολιτική. Οφείλεται επίσης στην ειδική δραστηριότητα που έχει αναπτύξει στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενώσεως η Μεγάλη Βρετανία, που έχει ειδικά στρατηγικά συμφέροντα στην Κύπρο και βλέψεις στον ενεργειακό της πλούτο, σε συμμαχία με την Άγκυρα. Η Μ. Βρετανία, σε συνεργασία με τη δήθεν «ουδέτερη» Σουηδία και τη Φινλανδία, αντέδρασαν και ματαίωσαν κοινή Ευρωπαϊκή παρέμβαση στον ΟΗΕ κατά της προκλητικής Τουρκικής εισβολής στην Κυπριακή ΑΟΖ. Ο Βρετανικός παράγων, σε υπόγεια συνεργασία με τον Αμερικανικό, προσπαθεί να υποβαθμίσει τη σημασία της Τουρκικής εισβολής στην Κυπριακή ΑΟΖ και να περιορίσει τις αντιδράσεις της Κύπρου για να μην επηρεασθούν και ναυαγήσουν οι διακοινοτικές συνομιλίες. Στο πνεύμα αυτό, ασκούν πιέσεις στην Ελληνική πλευρά, για να ανακληθεί δήθεν το Τουρκικό ερευνητικό σκάφος, να δεχθεί από τώρα την από κοινού με τους Τουρκοκυπρίους συνδιαχείριση του θέματος του φυσικού αερίου. Να αποδεχθεί, με άλλα λόγια, την αυτοκατάργησή της ως Κυπριακή Δημοκρατία, που διαχειρίζεται την κυριαρχία της και τα δικαιώματα που απορρέουν απ' αυτήν, να συμπεριφέρεται ως ισότιμο μέρος του ψευδοκράτους και να προσυπογράψει εκ των προτέρων τη λεόντεια συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων και της Τουρκίας στο φυσικό αέριο της ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου.

Το τέλος των ψευδαισθήσεων και η ανάγκη νέας στρατηγικής

Ορθώς έπραξε ο Κύπριος Πρόεδρος τη φορά αυτή και ανέστειλε τη συμμετοχή του στο παράλογο θέατρο των λεγομένων διακοινοτικών συνομιλιών. Απεδείχθη εκ των πραγμάτων ότι η Άγκυρα δεν περιορίζεται μόνο στον ρόλο του υποβολέα της υποτιθεμένης Τουρκοκυπριακής πλευράς. Παρεμβαίνει ευθέως με την ισχύ των όπλων και επιχειρεί να αρπάξει τον ενεργειακό πλούτο της Κύπρου και να αφαιρέσει από την Ελληνική πλευρά και το τελευταίο στρατηγικό της όπλο. Έτσι εξηγείται και η αδιαλλαξία της στις διακοινοτικές συνομιλίες. Όταν έχει εξασφαλίσει αδιανόητες υποχωρήσεις, υπό ξένη πίεση, της Ελληνικής πλευράς, το σημαντικό γι’ αυτήν τώρα είναι το φυσικό αέριο, για το οποίο θέλει να εξασφαλίσει, ντε φάκτο, λεόντεια «μοιρασιά» υπέρ της, με απευθείας δική της παρέμβαση

Από πού και ως πού έχει «δικαιώματα» στην ΑΟΖ της ελεύθερης Κύπρου ο εισβολέας στη βόρεια Κύπρο, που εξακολουθεί, επί σαράντα χρόνια, να διατηρεί στην Κύπρο τα στρατεύματα κατοχής και προσπαθεί να προωθήσει την αναγνώριση της κατεχόμενης Κύπρου ως δήθεν νόμιμης επικράτειας των Τουρκοκυπρίων;
Με ποια λογική δέχθηκε η Ελληνική πλευρά την περιβόητη «πολιτική ισότητα», με άλλοθι κάποιες ερμηνείες του ΟΗΕ ότι αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά αριθμητική ισότητα; 

Το τι σημαίνει πραγματικά το είδαμε στο σχέδιο Ανάν, στον προσδιορισμό της διζωνικής ομοσπονδίας αλλά και προσφάτως στο κοινό ανακοινωθέν Αναστασιάδη-Έρογλου.
Είναι δυνατόν η Ελληνική πλευρά, διά στόματος αρχικά του ίδιου του Προέδρου της Δημήτρη Χριστόφια, να διακηρύξει από το βήμα της Γενικής Συνελεύσεως του ΟΗΕ ότι οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν μερίδιο στο φυσικό αέριο της Κύπρου, ακόμη και πριν από τη λύση; Με ποια λογική αυτοί που αντιπροσωπεύουν και υπερασπίζουν την Τουρκική κατοχή και ανακηρύσσουν ανεξάρτητο «κράτος», έχουν «δικαιώματα» και πριν από τη λύση στο φυσικό αέριο της ελεύθερης Κύπρου;

Ο παραλογισμός αυτός και τα συναφή ιδεολογήματα, που υποκρύπτουν έναν ανομολόγητο ενδοτισμό, οδήγησαν σταδιακά την Ελληνική πλευρά σε υποχωρήσεις πέρα από κάθε λογικό όριο. 

Οι υποχωρήσεις αυτές θέτουν σε κίνδυνο την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας και αξιοποιούνται από την Άγκυρα και τους συμμάχους της για την προώθηση και την αναγνώριση του ψευδοκράτους ως δήθεν ισότιμου μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας, που έχει «ισότιμα» δικαιώματα σε όλη την Κύπρο και στους φυσικούς της πόρους.
Η θλιβερή αυτή κατολίσθηση των θέσεων της Ελληνικής πλευράς έφτασε στα έσχατα όριά της. Είναι το τέλος των ψευδαισθήσεων: