"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


EΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η μάχη για τη Δημοκρατία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Οπως την 25η Ιανουαρίου 2015 δεν καταλάβαμε ότι τελικώς ψηφίζαμε για το «ευρώ ή τη δραχμή», έτσι και τώρα δεν κατανοούμε ότι την Κυριακή (5.7.2014) πιθανότατα θα ψηφίσουμε υπέρ ή κατά ενός αυταρχικού καθεστώτος στην Ελλάδα. 

Όχι πως αυτό είναι κάποιο σχέδιο των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Αυτοί δεν είχαν σχέδιο ούτε για τα κορδόνια τους.  

Όμως η πολιτική, όπως και η ζωή, τελικώς απαντά σε άλλα ερωτήματα από αυτά που εμείς θέτουμε. Η διολίσθηση σε ένα αυταρχικό καθεστώς είναι σαν την μπάλα στην κατηφόρα. Αν δεν υπάρχει διαρκής δημοκρατική επαγρύπνηση, τσουλάει προς τα πίσω. Πόσω δε μάλλον όταν το έδαφος είναι γλίτσα, και η κυβέρνηση για μικροπολιτικές και γελοίες προφάσεις ροκανίζει τους υποστηρικτικούς θεσμούς.
Έχουμε μια κυβέρνηση που δεν ορρωδεί προ ουδενός. Αντιπολιτεύτηκε με ψέματα και κυβερνάει έξι μήνες με ψέματα.  

Από το «και μόνο η προκήρυξη του δημοψηφίσματος θα σημάνει άμεση χρεοκοπία για τον τόπο» του κ. Τσίπρα το 2011, περάσαμε στην «πολύ ωραία νύχτα του δημοψηφίσματος» του κ. Νίκου Παππά το 2015. 

Από τη συμφωνία που «καθαρογράφεται» πριν από έναν μήνα, στην απόρριψη κάθε συμβιβαστικής πρότασης και μάλιστα με ύβρεις για τους «ανάλγητους δανειστές»

Από το «δεν υπάρχει καμιά ανησυχία να κλείσουν οι τράπεζες» το πρωί του Σαββάτου (27.6.2015) στο κλείσιμο των τραπεζών το ίδιο βράδυ. 

Η κυβέρνηση δεν ορρωδεί προ ουδενός, κι όταν κάποιος τολμήσει να επισημάνει τα ψέματά της, αμέσως χαρακτηρίζεται «παπαγαλάκι των δανειστών», «υπηρέτης σκοτεινών συμφερόντων» κ.λπ. Βλέπουμε καθημερινώς στα τηλεοπτικά παράθυρα τους οχετούς ύβρεων, αλλά δεν μας κάνει πια εντύπωση. Το συνηθίσαμε κι αυτό... 

«Αν θες να δοκιμάσεις τον χαρακτήρα κάποιου, δώσ’ του εξουσία», είχε πει ο Αβραάμ Λίνκολν, και για να δούμε τον χαρακτήρα αυτών που μας κυβερνούν πρέπει να κοιτάξουμε τον επικοινωνιακό χώρο στον οποίο πραγματικά κυριαρχούν. Η ανθρωποφαγία μη αρεστών διανοούμενων, συγγραφέων, σκιτσογράφων, δημοσιογράφων κ.ά. είναι ο κανόνας για το συριζότσουρμο που κατευθύνεται από την Κουμουνδούρου. Αυτοί οι άνθρωποι με εξουσία είναι σίγουρο ότι θα κάνουν τα ίδια στην πραγματική ζωή· θα συνθλίβουν κάθε φωνή που δεν τους είναι αρεστή. Δεν έχουν σχέδιο για αυταρχικό κράτος, αλλά θα το πράξουν ως «αντίσταση για τα δίκια του λαού».
Κορυφαίο, βεβαίως, δείγμα αυτού του άρρωστου αυταρχισμού είναι: 

H πρόεδρος της Βουλής, κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία κάποτε βάφτιζε κάθε πολιτική κριτική εναντίον της «σεξισμό». Προχθές δεν δίστασε να αφήσει βρόμικα υπονοούμενα εναντίον δημοσιογράφου, για την προσωπική σχέση της τελευταίας με έναν πολιτικό. Ροκάνισε τους θεσμούς του Κοινοβουλίου στα μη περαιτέρω. Το Κανάλι της Βουλής, που πληρώνουμε όλοι, έγινε όχημα προσωπικής της προβολής, και οι εξεταστικές επιτροπές έγιναν όχημα ξεκαθαρίσματος λογαριασμών με τους πολιτικούς τους αντιπάλους.
Ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει σχέδιο εγκαθίδρυσης αυταρχικού καθεστώτος, όπως δεν είχε σχέδιο δραχμής. Δεν το χρειάζεται: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: ΣΥΡΙΖΑΥΓΙΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΕΛΟΙ


Η ομοθημαδόν κοινοβουλευτική συστράτευση συριζαίων, ανέλων και χρυσαυγιτών στην υπερψήφιση της διεξαγωγής δημοψηφίσματος ενάντια στους «τοκογλύφους και λήσταρχους» της Ευρώπης καταδεικνύει μία ενότητα βαθύτερης πολιτικής αντίληψης, συνοχής και συνάφειας, και αναδεικνύει για μία ακόμη φορά την χημική συγγένεια των ιδεολογιών του μαρξισμού, τροτσκισμού, κομμουνισμού, φασισμού και ναζισμού, αναφορικά με οικονομο-κοινωνικά θέματα. 


Παρά τους μεταξύ τους εκάστοτε αφορισμούς, διαξιφισμούς, και λεκτικές αντιπαραθέσεις, και παρά τους διαφορετικούς χρωματικούς μανδύες και τους μοδάτους χιτώνες τους οποίους ενδύονται κατά περίπτωση για την προσέλκυση οπαδών, τα όσα τους συνδέουν υπογείως είναι πολλά, και εν πάση περιπτώσει αρκετά, για να τους επιτρέπουν να συνάπτουν ένα πολιτικό μέτωπο με αναφορά το κρατικιστικό μοντέλο διακυβέρνησης μιας χώρας. 


Ουδεμία αντίρρησις ως προς την νομιμότητα και το δικαίωμα προβολής των ιδεολογιών τους σε μία δημοκρατική κοινωνία, έστω και αν το υπόβαθρο όλων αυτών των ιδεολογιών απειλεί εν δυνάμει την έννοια αυτής καθεαυτής της δημοκρατίας, ιδιαίτερα όταν αυτή η τελευταία παρουσιάζει μακροχρόνια εκφυλιστικά συμπτώματα.


Η διαφορά τους – διότι έχουν και διαφορές – έγκειται στην πρόσληψη της έννοιας της πατρίδας και του έθνους, έννοιας χλωμής και συνδεδεμένης με ταξικές υπερεθνικές αντιλήψεις για τους απανταχού του πλανήτη αριστεριστές, σε αντίστιξη με την δογματική φυλετική και πολιτισμική ιδιοπροσωπία, το πνεύμα της φυλής και του τόπου, το οποίο ευαγγελίζονται ως κυματοδηγό και φάρο οι πάσης φύσεως εθνικοσοσιαλιστές. 


 Στο καθ’ ημάς τρέχον πολιτικό σκηνικό η συμμαχία τους είναι ετεροβαρής, αν κρίνουμε από την αδυναμία ανέλων και χρυσαυγιτών να ανακόψουν by hook or by crook το αλλογενές και κυρίως ισλαμικό εποικιστικό ρεύμα το καλοδεχούμενο από τους συριζαίους, το οποίο μετατρέπει ταχύτατα την πατρίδα μας σε χώρα Ελλήνων ιθαγενών (με την απρόσκωπτη παροχή «ιθαγένειας» εκ μέρους των συριζαίων, το «πέρα βρέχει» των ανέλων επί του θέματος, και την υιοθέτηση της πολιτικής της «ειρηνικής κότας στο κοτέτσι της» εκ μέρους της χρυσής αυγής).


Στο καυτό και επίκαιρο θέμα του δημοψηφίσματος τώρα, ο λόγος είναι ουσιαστικά περί της συμμετοχής μας στην Ευρώπη ή εναλλακτικά περί της χάραξης μοναχικής και «εθνικά υπερήφανης» πορείας μας στον πλανήτη την οποία υπόσχονται, ο καθένας με τον τρόπο του, συριζαίοι, χρυσαυγίτες και ανέλοι, οι οποίοι παράλληλα επενδύουν την εκστρατεία της διεθνούς ζητιανιάς μας, με ζουρνάδες, νταούλια, το ΟΧΙ του ’40 (ή του Ιωάννη Μεταξά), τις ηρωϊκές ήττες-θυσίες του Λεωνίδα και του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, το πολύκροτο Κούγκι, τις δικές τους προσωπικές λεκτικές πασχαλινές (και ενίοτε επικίνδυνες) κροτίδες, αλλά και τις άκριτες και ανιστόρητες αναγωγές τους στη δράση του Κολοκοτρώνη και των συναφών ηρωϊκών μορφών της Επανάστασης του 1821, από την θυμοσοφία και πραγματιστική τακτικήτων οποίων, φευ, ουδέν εδιδάχθησαν.


Σε μία στιγμή εγνωσμένης σημερινής αδυναμίας μας, όπου ακόμη και Σλοβάκοι, Λιθουανοί και Βούλγαροι (λαοί που ουδέν ποτέ προσέφεραν – πέραν της απεχθούς βαρβαρότητάς τους, όρα Κρούμο και σία –  στην ανθρωπότητα) μάς επιτίθενται στα «φόρα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης (τρομάρα της, να τα χαίρεται τα μέλη της), τη στιγμή που Τούρκοι, Αλβανοί και Σλαβοσκοπιανοί βγάζουν νύχια σε μια Ελλάδα παραγεμισμένη με δικές τους παράνομες μετανεστευτικές αποφύσεις στα σπλάχνα της, κάτι θα πρέπει να διδαχθούν όλοι αυτοί οι δικοί μας υπερπατριώτες από την στάση των ηρώων μας της Ελληνικής Επανάστασης όταν οι τελευταίοι βρέθηκαν σε παρόμοια δύσκολη θέση και αναγκάσθηκαν να συναινέσουν σε μία επίκληση βοήθειας επιλέγοντας «το μη χείρον βέλτιστον». Σας παραθέτω σχετικό απόσπασμα από το έργο μου: «Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας – Από την Πτώση στην Ανεξαρτησία» (Εκδόσεις Κάκτος, 2007):

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: "Εξυπνότερε λαέ του κόσμου" TΩΡΑ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ το ΓΙΑΤΙ...


Θα τα συνηθίσουμε, λέει, τα capital controls. Το είπε ο σύντροφος Λαπαβίτσας. Είναι ο ίδιος που είχε πει ότι το πολύ – πολύ που μπορούμε να πάθουμε με την δραχμή είναι τα δελτία στα τρόφιμα και στα καύσιμα. Λεπτομέρειες! Αλλά τι είναι τα λεφτά; Χαρτιά που τα βρίσκει κανείς ανά πάσα ώρα και στιγμή. Το είπε αυτό ο έτερος πολιτικός αστέρας, ο κ. Λεουτσάκος.  


Τώρα, ξέρετε γιατί πρέπει να ψηφίσετε "ναι" την Κυριακή! Διότι δεν θέλετε να μάθετε να ζείτε με capital controls, με δελτία σε τρόφιμα και καύσιμα και δεν θέλετε χαρτονομίσματα με την φωτογραφία του συντρόφου Λεουτσάκου. 



Το χειρότερο άρθρο που έχω ποτέ γράψει ήταν πριν μερικούς μήνες. Όταν θεώρησα σωστό να μην ψηφίσει ο κόσμος ηθοποιούς και δημοσιογράφους και να ψηφίσει διάσημους οικονομολόγους, όπως ο κ. Βαρουφάκης και ο κ. Λαπαβίτσας. Για εκείνο το άρθρο μου θέλω να ζητήσω δημόσια συγνώμη από τον Παύλο Χαϊκάλη. Ήμουν άδικος μαζί του. Διαφωνώ με τις απόψεις του κάθετα και οριζόντια. Αλλά δεν νομίζω να έκανε περισσότερη ζημία από τους "ειδικούς". Και στο κάτω – κάτω της γραφής έχει προσφέρει σε ανθρώπους κάτι πολύτιμο: Το γέλιο.  


Οι άλλοι τι έχουν προσφέρει σε έναν ταλαιπωρημένο λαό;  


Ήταν βασανιστικό να περιμένω τόσο καιρό για να ζητήσω συγνώμη. Αλλά το προτιμούσα έτσι. Να το κάνω όταν το λάθος θα ήταν περισσότερο φανερό από οποιαδήποτε άλλη στιγμή. 



Γιατί κύριε Λαπαβίτσα θα πρέπει να συνηθίσουμε να ζούμε με τα capital controls;  


Εσείς βέβαια μπορείτε να επιστρέψετε στην Μεγάλη Βρετανία. Εμείς γιατί θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε σε συνθήκες πολέμου;  


Αυτές ήταν οι καλύτερες μέρες που μας υποσχεθήκατε;  


Αυτή ήταν η ελπίδα για την οποία μας μιλούσατε; 


Δελτία στα τρόφιμα και στα καύσιμα; 


Συνταξιούχοι να ξεροσταλιάζουν έξω από τις τράπεζες ζητιανεύοντας λίγη αξιοπρέπεια; 



Που έχετε βρει εσείς τόσο εύκολα λεφτά κύριε Λεουτσάκο; 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οταν η Ευρώπη απειλεί την πελατειακή δημοκρατία του κωλοχανείου

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι-Σικάγο.


Σ​​το βιβλίο του «Η πολιτική στον χρόνο», ο Paul Pierson εξηγεί ότι οι επιλογές μιας χώρας περιορίζονται από τους ισχύοντες θεσμούς. 


Οι θεσμοί δημιουργούν συνθήκες θετικής ανάδρασης (positive feedback), δηλαδή οι επιλογές που είναι συμβατές με τους θεσμούς παρέχουν περισσότερα οφέλη σε ομάδες οι οποίες και συνεχίζουν να στηρίζουν τους θεσμούς. Συν τω χρόνω, η χώρα μπαίνει σε ένα κανάλι του οποίου η κατεύθυνση είναι προκαθορισμένη, καθώς μια σειρά από συμφέροντα δένονται με το υπάρχον σύστημα. Η πολιτική ηγεσία αποκλείει την όποια θεσμική αλλαγή απειλεί τα οφέλη προνομιούχων ομάδων, με αποτέλεσμα να είναι πολύ δύσκολο να επιβληθούν θεσμικές αλλαγές.



Μερικές από τις θεσμικές επιλογές που δύσκολα αλλάζουν αφορούν τον συνήθη και αναμενόμενο τρόπο συναλλαγής με μέλη της πολιτικής ελίτ. Κάποιοι αποκαλούν αυτούς τους ανεπίσημους θεσμούς «πολιτική κουλτούρα», αλλά στην ουσία πρόκειται για ευρύτατα διαδεδομένους κανόνες συναλλαγής μεταξύ πολιτών και εξουσίας.


Το θεσμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί η Ελλάδα είναι αυτό της «πελατειακής» δημοκρατίας. Οι πολιτικές ελίτ δημιούργησαν εκλογικές βάσεις με τη διανομή πολιτικών οφελών και κυρίως εργασιακών θέσεων, συνδικαλιστικών προνομίων και συμβάσεων δημοσίων έργων. Ολα τα κόμματα που βρέθηκαν στην εξουσία έχουν συμμετάσχει σ’ αυτές τις συναλλαγές.

 

Σύμφωνα με τον Pierson, ριζικές αλλαγές γίνονται μόνο σε εποχές μεγάλης εξωγενούς κρίσης. Τέτοιες κρίσεις διακόπτουν την ομαλή λειτουργία του συστήματος και αλλάζουν την εσωτερική ισορροπία δυνάμεων. Σε τέτοιες στιγμές, μια χώρα έχει την ευκαιρία να αλλάξει πορεία. Η αποδυνάμωση των παγιωμένων ελίτ φέρνει στο τραπέζι προτάσεις οι οποίες μπορούν να συνεισφέρουν στην εξυγίανση του πολιτικού συστήματος.


 
Πολλοί αναλυτές θεωρούν την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ/Ε.Ε. το 1981 μια τέτοια κομβική πολιτική στιγμή για τη χώρα. Δυστυχώς, η είσοδος στην Ε.Ε. δεν ήταν το είδος της εξωγενούς «κρίσης» που θα επέτρεπε αλλαγή πορείας. Αντίθετα, η εισροή ευρωπαϊκών κεφαλαίων ενδυνάμωσε το πελατειακό σύστημα.

 

Η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών αποτελεί το είδος του κομβικού σημείου που περιγράφει ο Pierson. Το μονοπάτι τού όλο και διευρυνόμενου πελατειακού κράτους έχει χάσει τα οφέλη του. Αυτό σημαίνει ότι το μονοπάτι των θεσμικών αλλαγών είναι εν δυνάμει ανοιχτό. 


Το πρόβλημα είναι ότι ο εκμοντερνισμός και οι επενδύσεις σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η υγεία και η τεχνολογία έχουν μεγάλο άμεσο κόστος και τα οφέλη είναι μελλοντικά και έχουν ρίσκο. Αντίθετα, τα (πλέον) πενιχρά οφέλη του συρρικνωμένου πελατειακού κράτους είναι γνωστά, παρόλο που το συνολικό κόστος είναι γιγάντιο.
Η ανάπτυξη χρειάζεται ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας του κράτους και του ιδιωτικού τομέα. Τέτοιος προγραμματισμός είναι εφικτός αλλά χρονοβόρος και με μεγάλο κόστος. Η αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης απαιτεί πολιτική θυσία αλλά και γνώση από καλά συστήματα.  


Οι ευρωπαϊκές προτάσεις, πολλές από τις οποίες έχουν ως έμμεσο στόχο τη διατάραξη των πελατειακών θεσμών, δείχνουν ξεκάθαρα πόσο μεγάλο θα είναι το κόστος για κάποιες προνομιούχες ομάδες και για τους πολιτικούς τους φίλους. 


Οι επιλογές των κυβερνήσεων της τελευταίας πενταετίας δείχνουν πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η αντίληψη ότι η διατήρηση της εξουσίας εξαρτάται από τη διασφάλιση μιας σταθερής πελατείας.
 


Με δεδομένο το πόσο βαθιές είναι οι ρίζες του πελατειακού συστήματος στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, δεν είναι παράξενο ότι η κυβέρνηση αναλώθηκε στο «game of chicken», κατασπατάλησε όποιο πολιτικό κεφάλαιο είχε στην Ε.Ε. και έχει αρχίσει επίσημα να προετοιμάζει τον κόσμο για ρήξη. 


Διότι:

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα μοιραία λάθη του τσαμπουκαλεμένου γραφικού


Ο κ. Τσίπρας έκανε δύο πολύ μεγάλα λάθη. Ή μάλλον τρία. 


Το πρώτο ότι βιάστηκε να έλθει στην εξουσία. Τυφλώθηκε από τη σαγήνη της και έπεσε στον λάκκο με τα φίδια. Λίγη υπομονή να είχε κάνει θα ήταν πολύ καλύτερα για τον ίδιο, για τη χώρα και -ίσως το κυριότερο- για τους ταλαιπωρημένους πολίτες που τον ψήφισαν. Αν είχε πάρει την εξουσία τον Σεπτέμβριο θα είχε παραλάβει μία χώρα σε τάξη, η οποία θα είχε αφήσει πίσω της τον μεγάλο κάβο που ο ίδιος προσπαθεί να περάσει. 


Δεύτερο λάθος, η παντελής έλλειψη σχεδίου και σοβαρής τεχνοκρατικής ομάδας, ικανής να διαχειρισθεί τόσο κρίσιμες υποθέσεις. Για τ’ όνομα του Θεού, πού νόμιζε ότι πήγαινε ο κ. Τσίπρας; Γεωπολιτικές απειλές, θεωρίες παιγνίων, χρεοκοπίες, κλειστές τράπεζες και προ παντός τα PLAN B θέλουν σχέδιο και έμπειρους ανθρώπους


Τρίτο μοιραίο λάθος, το γεγονός ότι έβαλε απέναντι τους πάντες, έκοψε γέφυρες και δεν δημιούργησε καμία σοβαρή συμμαχία.
 


Τώρα, όμως, φτάσαμε στο απόλυτο αδιέξοδο. Ασχέτως του τι θα γίνει σήμερα ή αύριο είναι σαφές ότι ο πρωθυπουργός μπήκε μόνος του σε μια τρύπα. Μαζί του και η χώρα.
 


Ζούμε ιστορικές ώρες. Νομίζω ότι πλέον μπορούν άνετα να συγκριθούν, από άποψη ιστορικής βαρύτητας και κρισιμότητας, με το καλοκαίρι του 1974 ή άλλες εξίσου ταραγμένες στιγμές. Ο κ. Τσίπρας και η ομάδα του δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Είναι απροετοίμαστοι, άπειροι, βαθιά διχασμένοι μεταξύ τους. 

Θα μπορούσαν, αν ήταν η επιλογή τους, να μας πάνε σε μια μη ευρωπαϊκή κατάσταση, που θα ήταν απολύτως στα μέτρα κάποιων εξ αυτών.  


Η Ελλάδα έχει διανύσει πολύ δρόμο τα τελευταία 40 χρόνια για να την αφήσει αυτός ο λαός να βαδίσει σε τέτοια τριτοκοσμικά μονοπάτια και ψευτοεπαναστατικές χίμαιρες. Η Ευρώπη δεν θα κόψει τα σχοινιά. Ο πρωθυπουργός έχει καταλάβει πού έχει μπλέξει και πως είναι παγιδευμένος. Το δημοψήφισμα ήταν μία λάθος ζαριά. Μέσα σε τρεις ημέρες η χώρα έζησε αυτά που οι παλαιότεροι ήθελαν πάντοτε να ξεχάσουν και να μη ζήσουν τα παιδιά τους. 


Η ηρωική έξοδος δεν είναι λύση, γιατί θα συνοδευτεί από μια καταστροφή. Οι εκλογές μπορεί να είναι μία άλλη πάλι ζαριά, που θα αποτελειώσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και θα μας παρατείνει την αβεβαιότητα.
Εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχουν πολλές καλές λύσεις ούτε για τον κ. Τσίπρα ούτε και για τη χώρα:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: H ΜΑΛΑΚΙΑ ως ανίκητη καθοδηγητική δύναμη της Ιστορίας...


Ελπίζω ότι στο Διαδίκτυο δεν ισχύει η χαριτωμένη / θεσμοποιημένη λογοκρισία που έχει εγκαθιδρύσει το ΕΣΡ, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, με όλον τον χώρο των Μέσων να φοβάται το πρόστιμο για τις πλέον επουσιώδεις «παραβάσεις της ευπρέπειας».


Γι' αυτό και στην τραυματιστική αναζήτηση, τι είναι εκείνο που μπορεί -κάπως!- να εξηγήσει τους ασύλληπτους «διαπραγματευτικούς» χειρισμούς της Κυβέρνησης στις τελευταίες φάσεις, αναζήτηση που έχει ήδη ανεβάσει στο προσκήνιο διάφορες προς σκοτεινές εκτιμήσεις (ότι πρόκειται για εξαρχής μεθοδευμένη διαδοχή κινήσεων με στόχο τη δραχμή ας πούμε), θα αντιπαραθέσουμε την άποψη ότι και εδώ επαληθεύεται η δοκιμασμένη αρχή:


Καθοδηγητική δύναμη της Ιστορίας αποτελεί η ανθρώπινη μαλακία


(...)  Το εννοώ απόλυτα και απερίφραστα!  


Δεν αναφέρομαι σε ελαφρότητα. Ούτε σε εφηβική επιδερμικότητα. Ούτε σε αυτοεγκλωβισμό σε κινήσεις αδιέξοδες. Ούτε σε λάθος αντίληψη των συσχετισμών, σε αυτάρεσκη αυτοεξαπάτηση για το πώς λειτουργεί το διεθνές σύστημα. Είναι όλα αυτά, ναι! Είναι και ο Βαρουφάκης, που μπήκε στην ψυχή όλων μας.  


Όμως τα τελευταία βήματα, τα τζαρτζαρίσματα και τα χτυπήματα στο πόκερ με ανεσάρα υποδηλώνουν μόνο ένα: την κυρίαρχη μαλακία.


Είναι κρίμα που είναι έτσι, όμως έτσι είναι. Και -όπως όλοι γνωρίζουμε- αυτό το στοιχείο της συλλογικής συμπεριφοράς (αφήστε κατά μέρος την ατομική) είναι αληθινά ακαταμάχητο. Δεν πολεμιέται με τίποτε, με τίποτε απολύτως:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα πιο ακριβά δίδακτρα της ιστορίας

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Το πείραμα του ΣΥΡΙΖΑ τελείωσε χθες τη νύχτα με τη χρεοκοπία της χώρας. Είναι απλά θέμα χρόνου να σφραγισθεί και τυπικά το τέλος της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου. 

Καμία άλλη κυβέρνηση, εκείνη του Παπανδρέου και εκείνη του Παπαδήμου, εκείνη του Σαμαρά δεν είχε τόσο μεγάλη πίστωση από τους δανειστές και εταίρους μας. Και καμία άλλη δεν τα «σκάτωσε» με τόσο τραγικό τρόπο για τη χώρα και για την ίδια.

Πρακτικά, σήμερα οι δανειστές μας μπορούν να πάρουν χωρίς μεγάλα νομικά εμπόδια το σύνολο της περιουσίας της χώρας, ακίνητα, επιχειρήσεις, τράπεζες. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ τους τα ξεπούλησε στο μεγαλύτερο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που «έτρεξε»ποτέ χωρίς διαγωνισμό ελληνική κυβέρνηση. Οι θυγατρικές των ελληνικών τραπεζών στα Βαλκάνια (και την Τουρκία) μπορούν να εθνικοποιηθούν χωρίς μεγάλα προβλήματα.  

Οι σχέσεις με τους εταίρους μας είναι ανύπαρκτες, όλοι σχεδόν μ' ένα στόμα λένε πολύ απλά ότι δεν θέλουν να συμφωνήσουν με αυτή την κυβέρνηση.  

Οι ΗΠΑ είναι εξαγριωμένες, η Κίνα ελπίζει να βρει πιο επαγγελματίες συνομιλητές και οι γείτονες απλά περιμένουν με κατανόηση τον... επόμενο. 

Κυρίως όμως οι Έλληνες πολίτες είδαν ότι υπάρχει και... χειρότερο από το μνημόνιο. Διότι σήμερα είμαστε επιτέλους εκτός μνημονίου. Σε ελεύθερη πτώση.Το μόνο που δεν ξέρουμε είναι πότε και πού θα σκάσει η χώρα. Αλλά από τα μεσάνυχτα πέφτει. Η πρόταση που έκανε χθες το απόγευμα η κυβέρνηση για να γλυτώσει τα χειρότερα, αντιμετωπίσθηκε εδώ στο Βερολίνο που γράφονται οι γραμμές αυτές αλλά και στις Βρυξέλλες με... κατανόηση: «Θέλουν να γλυτώσουν από τη χρεοκοπία αλλά γιατί να τους... γλυτώσουμε;».
Οι αρλούμπες που πίστευαν κάποιοι -οι περισσότεροι στην κυβέρνηση- ότι μία χρεοκοπία θα στοιχίσει ακριβά απασχόλησε τις ευρωπαϊκές αγορές για ένα μόλις 24ωρο. Η ελληνική εξοδος ήταν προεξοφλημένη. 


Δεν μας έχουν μείνει πολλά περιθώρια. Δεν υπάρχει εναλλακτική εκτός από:

KOINΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Περί Γραικύλων και τυράννων


Π​​​​αρέγγραφός τις Αθηνίων ή Αριστίων, σοφιστής». Ετσι συστήνει ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος έναν από τους πιο μοιραίους χαρακτήρες της ελληνικής Ιστορίας. 


Ο Αριστίων έδρασε στην Αθήνα τον πρώτο αιώνα πριν απ’ τον Χριστό, γύρω στο 88, περίοδο που ο βασιλιάς του Πόντου Μιθριδάτης Στ΄ είχε κατατροπώσει τους Ρωμαίους στην Ασία. Ικανός ρήτορας ο Αριστίων, ξεσήκωσε τους Αθηναίους, που απολάμβαναν αν και υποτελείς στη Ρώμη πολιτικά δικαιώματα, εμπνέοντάς τους με το κλέος των προγόνων τους, τον ηρωισμό του Θεμιστοκλή και του Αχιλλέα ακόμη, κοινώς ενεργοποιώντας το οπλοστάσιο της πατριδοκαπηλίας. Τους αποκαλούσε Γραικύλους. Ηταν ζήτημα αξιοπρέπειας για την Αθήνα να ξεσηκωθεί κατά της Ρώμης τη στιγμή μάλιστα που ο Αριστίων υποσχόταν τη βοήθεια του Μιθριδάτη.


Οι Αθηναίοι, επιρρεπείς στις ρητορικές φούσκες, πείσθηκαν, τον εξέλεξαν άρχοντα και περίμεναν τον στρατό του Μιθριδάτη που θα ερχόταν να τους απαλλάξει από την αναξιοπρέπεια της υποτέλειας. Η στρατιωτική βοήθεια έφτασε, ήταν περίπου 2.000 ένοπλοι, τους οποίους όμως ο Αριστίων χρησιμοποίησε για προσωπική φρουρά που του επέτρεψε να επιβάλει τη στυγνή του τυραννία στην πόλη. Οπως λέει ο Πλούταρχος, αφού φορολόγησε, κοινώς λεηλάτησε τις περιουσίες των πολιτών, κλείστηκε στην Ακρόπολη όπου, για πρώτη φορά μετά τους Περσικούς Πολέμους, έσβησε και το λυχνάρι της θεάς, γιατί ο Αριστίων και οι δικοί του είχαν αρπάξει το λάδι.


Ο Ρωμαίος στρατηγός και ύπατος Σύλλας και οι λεγεώνες του γράφουν τη συνέχεια της ιστορίας. Πολιορκούν την Αθήνα και την Ακρόπολη, τη σφυροκοπούν με τους καταπέλτες τους, ο Αριστίων όμως δεν πτοείται.
Λέγεται ότι ανεβασμένος στα τείχη καθύβριζε και λοιδορούσε τον Σύλλα, αποκαλούσε τη μητέρα του πόρνη, τον ίδιο άξεστο και αμόρφωτο και γενικά έκανε ό,τι μπορούσε για να τον θυμώσει ακόμη περισσότερο.  



Ψυχασθενής; Τυχοδιώκτης; Ή θύμα της ίδιας του της ρητορείας;  


Το τέλος του δεν είναι γνωστό. Είναι γνωστό αντιθέτως ότι ο Σύλλας όταν μπήκε στην Ακρόπολη, γιατί εννοείται πως μπήκε, δεν βρήκε τους θησαυρούς που είχε συσσωρεύσει απ’ τη φορολογία ο Αριστίων. Λέγεται πως αυτούς βρήκε ο Ηρώδης ο Αττικός στο κτήμα του μερικούς αιώνες αργότερα και έχτισε το περίφημο Ωδείο του.


Αρχαίες ιστορίες, θα μου πείτε, ιστορίες ενός άλλου κόσμου, μακριά από εμάς. Οι δε ιστορικές αναλογίες παραμένουν πάντα σχετικές. Για να είμαι ειλικρινής, δυσκολεύομαι να βρω την αντιστοιχία της σύγχρονης Ευρώπης με την τότε Ρώμη, τον Ευρωπαίο πολιτικό που θα ενσάρκωνε τον Σύλλα ή τον αντίστοιχο σημερινό Μιθριδάτη. Μένει βέβαια ο σοφιστής, ο Αριστίων, ο άνθρωπος που πίστεψε ότι θα έσωζε την Αθήνα απ’ την υποτέλεια, αλλά εντέλει δεν κατάφερε να σώσει ούτε τον εαυτό του. 


Η Ιστορία τον απομνημόνευσε ως: 

ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ Τετάρτη, 8 Ιουλίου: ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ για τράπεζες, καταθέσεις

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ

Έγραφα χτες («Θα ξανανοίξουν οι τράπεζες;») ότι πρέπει να υπάρξει συμφωνία με τους εταίρους, για να μας δοθεί η δυνατότητα να παραμείνουμε σε πρόγραμμα και μετά την Τετάρτη 1.7. 2015, ώστε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να διατηρήσει τη δυνατότητα να δίνει στις ελληνικές τράπεζες νέα ρευστότητα. Διότι, διαφορετικά, από την ερχόμενη εβδομάδα (πιθανολογείται βάσιμα, από την προσεχή Δευτέρα…) οι ελληνικές τράπεζες δεν θα έχουν λεφτά, θα έχουν στεγνώσει. Δεν θα μπορούν να δώσουν ούτε 60 ούτε 50 ούτε 10 ευρώ, διότι, απλά, δεν θα έχουν.

Οι τράπεζες δεν θα ανοίξουν την επόμενη εβδομάδα.

Θα παραμείνουν κλειστές όχι μόνο επί 5 εργάσιμες ημέρες όπως ανακοινώθηκε, μέχρι την επόμενη Τρίτη, αλλά επ’ αόριστον.  

Ούτε τα ATMs θα δίνουν λίγα, έστω, ευρώ. 

Τότε θα γίνει κατανοητό ότι τα όσα δραματικά συμβαίνουν αυτές τις ημέρες δεν θα είναι παρά μόνο το πρελούδιο, η εισαγωγή σε μια δραστικά περισσότερο οδυνηρή περιπέτεια, με βαθύτερη ύφεση και όσα τη συνοδεύσουν σε επίπεδο δημοκρατικών θεσμών και άλλων περιπετειών

Πρώτο βήμα σε αυτήν την περιπέτεια, θα είναι η διάλυση του τραπεζικού συστήματος. Η κατάρρευση των τραπεζών με πάταγο.

Άνευ συμφωνίας, οι τράπεζες δεν θα μείνουν απλώς κλειστές.
Θα καταρρεύσουν.  

Γιατί και πως;

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διαχειρίζεται μια περιουσία που ανήκει σε όλες τις ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες, σε τελευταία ανάλυση ανήκει στους φορολογούμενους ευρωπαίους πολίτες.  

Ο κ. Ντράγκι και το ΔΣ της ΕΚΤ παίρνουν αποφάσεις εντός πλαισίου κανόνων που τους έχουν προσδιορίσει οι αντιπροσωπευτικοί ευρωπαϊκοί θεσμοί. Δεν είναι πολιτικά όργανα. Διαχειρίζονται δημόσιο πλούτο. Αν παραβιάσουν τους κανόνες και προκληθεί βλάβη στο δημόσιο συμφέρον, δεν έχουν απλώς «πολιτικές» ευθύνες. Έχουν αστικές ευθύνες. Για τις οποίες απολογούνται στη Δικαιοσύνη, κρίνονται από αυτήν και πληρώνουν με στέρηση της προσωπικής ελευθερίας ή με την περιουσία τους.
Σ της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δεν θα λάβει δραματικές αποφάσεις για τις ελληνικές τράπεζες. Θα τις λάβει σε μία εβδομάδα, αφού θα έχει διεξαχθεί το δημοψήφισμα.

Στην επόμενη συνεδρίασή του, την Τετάρτη 8 Ιουλίου, το ΔΣ της ΕΚΤ, στο πλαίσιο των κανόνων που οφείλει να σέβεται, θα λάβει αποφάσεις για την Ελλάδα και τις ελληνικές τράπεζες.
 
Εφόσον:  
1. Δεν έχουμε πληρώσει ή δεν έχουμε ανακοινώσει ότι θα πληρώσουμε εντός των επόμενων λίγων 24ώρων τη δόση 1,6 δισ. ευρώ στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,

2. Δεν έχουμε συμφωνήσει και η χώρα δεν βρίσκεται σε πρόγραμμα, 

3. Μετά τη χτεσινή, νέα υποβάθμιση των ελληνικών τραπεζών από τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης.

4. Τέλος, αν στο δημοψήφισμα έχει υπερισχύσει το «όχι» στη συμμετοχή της χώρας μας στην Ευρωζώνη.

Εφόσον, λοιπόν, υπάρχουν αυτές οι τέσσερις προϋποθέσεις, το ΔΣ της ΕΚΤ δεν θα μπορεί να παραμείνει αδρανές. Θα είναι υποχρεωμένο: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Mόνο ένα "ΝΑΙ" στο δημοψήφισμα μπορεί να σταματήσει το GREXIT - Και δεν είναι βέβαιο!


Η πιθανότητα να εγκαταλείψει η Ελλάδα το ευρώ αυξήθηκε κατά πολύ. Ωστόσο, η έξοδος της Ελλάδας μπορεί ακόμη να αποτραπεί, παρά τις δραματικές εξελίξεις του Σαββατοκύριακου όταν η Αθήνα ανακοίνωσε το κλείσιμο των τραπεζών για έξι ημέρες μετά την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων με τους πιστωτές της.  

Ο προφανέστερος τρόπος ώστε να αποφευχθεί το Grexit, είναι ο λαός να ψηφίσει πως αποδέχεται τους όρους οικονομικής διάσωσης που προσέφερε η Ευρωζώνη. Ομως ακόμη και αν ψηφίσουν υπέρ, δεν είναι σίγουρο ότι θα καταφέρει η Ελλάδα να αποφύγει την επιστροφή στη δραχμή.  

Η αρχική παρόρμηση των Ελλήνων θα είναι να ψηφίσουν «όχι». Εχουν κουραστεί από τη λιτότητα και ο Ελληνας πρωθυπουργός τους λέει ότι οι προτάσεις των δανειστών ισοδυναμούν με εξευτελιστικό τελεσίγραφο. Ο κ. Τσίπρας αύξησε την πίεση όταν ανακοίνωσε το κλείσιμο των τραπεζών. Κατηγόρησε τις χώρες της Ευρωζώνης ότι προσπάθησαν να εκβιάσουν τον ελληνικό λαό σε μια απόπειρα να υπονομεύσουν τη δημοκρατία. Αφότου ανακοίνωσε ο κ. Τσίπρας το δημοψήφισμα, οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης αρνήθηκαν να επεκτείνουν το πρόγραμμα διάσωσης μετά τις 30 Ιουνίου, κάτι που με τη σειρά του προκάλεσε το πάγωμα της έκτακτης παροχής ρευστότητας από την ΕΚΤ. 

Ο κ. Τσίπρας προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την τρωθείσα περηφάνια του ελληνικού λαού. Ομως καθώς θα περνούν οι ημέρες, μπορεί να αρχίσει να επικρατεί το συναίσθημα του φόβου για το μέλλον.  

Κρίσιμος παράγοντας στο δημοψήφισμα θα είναι για ποια πράγματα θα νομίζει ότι θα ψηφίζει το εκλογικό σώμα:  

Αν πιστεύουν ότι ψηφίζοντας «όχι» ισοδυναμεί με έξοδο από το ευρώ, πιθανότατα θα ψηφίσουν «ναι». 

Αν όμως νομίζουν ότι ψηφίζουν απλώς για να απορρίψουν τις προτάσεις των δανειστών, κάλλιστα θα μπορούσαν να ψηφίσουν «όχι». 

Ο κ. Τσίπρας υποστηρίζει ότι η απόρριψη των απαιτήσεων των πιστωτών δεν ισοδυναμεί με έξοδο από το ευρώ. Ωστόσο, δύσκολα μπορώ να φανταστώ πώς θα επιβιώσει η χώρα επί μακρόν χωρίς λειτουργικό τραπεζικό σύστημα. Και αν ψηφίσει «όχι» ο κόσμος, ο πιο πιθανός τρόπος για να ανοίξουν ξανά οι τράπεζες θα είναι η επιστροφή στη δραχμή.
Εν τω μεταξύ, ο κ. Τσίπρας φαίνεται να ελπίζει ότι οι πιστωτές θα μπορούσαν να του έκαναν καλύτερη προσφορά αν ψηφίσει «όχι» ο λαός. Πράγμα που φαίνεται απίθανο, όσο και η ιδέα ότι οι πιστωτές θα καλυτερέψουν την προσφορά τους τις επόμενες ημέρες ώστε να πείσουν τον πρωθυπουργό να υποστηρίξει το «ναι». Αν δεν συμβεί κάποιο θαύμα, η Αθήνα δεν θα είναι σε θέση να πληρώσει στις 30 Ιουνίου τη δόση 1,5 δισ. ευρώ που οφείλει στο ΔΝΤ. Χωρίς νέα συμφωνία διάσωσης, η Αθήνα δεν θα είναι σε θέση να πληρώσει ούτε την ΕΚΤ στις 20 Ιουλίου. Τότε θα είναι πια πολύ δύσκολο να υποκριθεί κανείς ότι δεν έχει χρεοκοπήσει η κυβέρνηση. Και οι τράπεζες θα είναι χρεοκοπημένες. Οχι μόνο είναι ευθέως εκτεθειμένες στην κυβέρνηση επειδή της έχουν δανείσει χρήματα, αλλά υπάρχει και ο αναβαλλόμενος φόρος. Ακόμη χειρότερα τα μη εξυπηρετούμενα δάνειά τους, τα οποία είναι ήδη τεράστια, θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο εξαιτίας της κατάρρευσης της οικονομίας. Οπότε πρακτικά, η ψήφος στο «όχι» πιθανότατα θα αποτελέσει ψήφο για την επιστροφή στη δραχμή.  

Στη συνέχεια, το νόμισμα θα υποτιμηθεί σε μεγάλο βαθμό, ο πληθωρισμός θα φτάσει στα ύψη και κατά τη μεταβατική περίοδο θα υπάρξουν ελλείψεις βασικών αγαθών όπως καύσιμα και φάρμακα. 

Αν τα αναλογιστούν οι Ελληνες όλα αυτά, ίσως να ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμα - αν και το γεγονός ότι απομένει λιγότερο από μια εβδομάδα σημαίνει ότι δεν θα υπάρχει πολύς χρόνος ώστε να αναθεωρήσουν την αρχική συναισθηματική τους απόφαση.
Ακόμη όμως και αν ψηφίσουν «ναι», δεν είναι σαφές ότι θα παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πώς θα ήταν η Eλλάδα της δραχμής; Κόλαση!


Όταν πρόκειται για την Ελλάδα, τα πράγματα κινούνται γρήγορα.

Ο Peter Spiegel των Financial Times κάνει νύξεις για "ανθρωπιστική βοήθεια". Μεγάλα μέσα ενημέρωσης δείχνουν τη διάσημη ηθοποιό Kate Hudson να ξοδεύει τα τουριστικά της δολάρια στη Σκιάθο. Τα αστεία παίρνουν και δίνουν, αλλά η κατάσταση δεν είναι καθόλου αστεία.  

Ξεκινώντας από το ορεκτικό, η Ελλάδα θα χρειαστεί φάρμακα τα οποία προμηθεύεται από το εξωτερικό.

Ο παραδοσιακός τρόπος προσαρμογής με στόχο την έξοδο από μια βαθιά και παρατεταμένη ύφεση -και η Ελλάδα βιώνει σίγουρα μία τέτοια- είναι η αναδιάρθρωση χρέους και η υποτίμηση του νομίσματος

Ο Paul De Grauwe, του London School of Economics, επιμένει ότι η διαγραφή χρέους και η αναδιάρθρωση είναι ένας διπλός δρόμος και για την ώρα είναι ο δρόμος που δεν ακολουθείται από την Ελλάδα.

Τι θα γινόταν αν η Ελλάδα ήταν φυσιολογική και δεν είχε στενή σχέση με τη Γερμανία; 
Η ελληνική δραχμή σε σύγκριση με το γερμανικό μάρκο. Μάρκο-Δραχμή: απεικονίζονται δύο γύροι υποτίμησης της δραχμής και έπειτα η σωτηρία της ευρω-σταθερότητας. 

Το παραπάνω διάγραμμα χρειάζεται διακριτική εξήγηση. Απαντά σε ορισμένα δύσκολα ερωτήματα. Μια φορά κι ένα καιρό δεν υπήρχε ευρώ. Το γερμανικό μάρκο πήρε την κυριαρχία και η ελληνική δραχμή μπήκε δυο φορές σε τροχιά υποτίμησης. Έδειξα τόλμη και απεικόνισα την επέκταση της υποτίμησης της δραχμής σε διάστημα δεκαετιών (το μπλε βέλος). Κάτι που δεν συνέβη στην πραγματικότητα επειδή η Ελλάδα είχε το ίδιο νόμισμα με τη Γερμανία και τα άλλα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης. Ο Alberto Gallo της RBS εκτιμά πως εάν υπήρχε μια νέα δραχμή, θα γνώριζε μια υποτίμηση της τάξης του 50%.

Αν όμως το ευρώ δεν υπήρχε ποτέ;  

Τι θα χε συμβεί εάν η Ελλάδα είχε βιώσει απότομες υποτιμήσεις, ανάλογες αυτών που βίωσαν η Ινδονησία, η Ρωσία και το Μεξικό;

Χρησιμοποιώ την εισαγωγή του ευρώ, στα τέλη του 1998, ως ένα σημείο καμπής (μπλε κύκλος). Η Ινδονησία είδε το νόμισμά της να υποτιμάται κατά περίπου 81%, η Ρωσία κατά 72% και το Μεξικό κατά 48%. Αυτές είναι το πράσινο, κόκκινο και κίτρινο βέλος. Οι αριθμοί δίνονται κατά προσέγγιση και τα τρία βέλη διασκορπίζονται. Οι πραγματικές κινήσεις, σε τρία χρονικά διάστημα της δεκαετίας του 1990, έγιναν με βάναυση ταχύτητα και θα επικάλυπταν η μία την άλλη. Να σημειωθεί ότι η Ινδονησία -το πράσινο βέλος- συνετρίβη σε σύγκριση με το Μεξικό -το σταθερό κίτρινο.

Τι θα γινόταν αν η Ελλάδα ήταν Μεξικό; 

Τι θα γινόταν αν Αν η Ελλάδα δεν ήταν στη ζώνη του ευρώ, είχε μια απότομη υποτίμηση και στη συνέχεια, εκεί γύρω στο 1998, γνώριζε μεγαλύτερη απαξίωση του νομίσματος της?

"Επίγεια (ΣΥΡΙΖΑικη) κωμωδία"


Σαν σήμερα (1/7/ΧΧΧΧ)

1200: Οι Κινέζοι δημιουργούν τα πρώτα γυαλιά ηλίου από κρύσταλλο

1858: Ο Κάρολος Δαρβίνος σε ομιλία του στη Linnean Society του Λονδίνου αποκαλύπτει τη θεωρία του περί της εξέλιξης των ειδών και της φυσικής επιλογής

1924: Ο Άντι Ντάσλερ και ο αδελφός του Ρούντολφ ιδρύουν εταιρία κατασκευής αθλητικών παπουτσιών. Τον Απρίλιο του 1948 τα δύο αδέλφια θα χωρίσουν... Ο Άντι θα ιδρύσει την Adidas και ο Ρούντολφ την Puma.

1944: Συστήνεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα. Το δολάριο αντικαθιστά τον χρυσό ως μέσο των διεθνών συναλλαγών.

1963: Ο Αριστοτέλης Ωνάσης αγοράζει τον Σκορπιό.

1989: Σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας - Συνασπισμού, με πρωθυπουργό τον Τζανή Τζανετάκη.

1860: Πεθαίνει ο αμερικανός εφευρέτης του ελαστικού Τσαρλς Γκουντγίαρ

1904: Πεθαίνει ο ρώσος θεατρικός συγγραφέας Άντον Τσέχοφ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η όψη κι η κόψη


Ο Τζορτζ Οργουελ, που κατέγραψε πρώτος, στο «1984», τα χαρακτηριστικά της ολοκληρωτικής προπαγάνδας, είπε μια φορά ότι «μετά τα πενήντα, ο κάθε άνθρωπος έχει το πρόσωπο που του αξίζει.» 

Αυτόν θυμήθηκα καθώς αντίκρυσα το ψηφοδέλτιο με το οποίο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, παρέα κι η Χρυσή Αυγή, αποφάσισαν να εκφράσουμε την άποψή μας την Κυριακή 5η Ιουλίου. Το ψηφοδέλτιο που σχεδίασαν είναι ακριβώς το πρόσωπό τους, αυτό που αξίξουν οι κληρονόμοι των δυο ολοκληρωτισμών του 20ου αιώνα, του κομμουνισμού και του ναζισμού—το αξίζουν μάλιστα με το παραπάνω, καθως ξεπέρασαν κατά πολύ τα πενήντα χρόνια ηλικίας.

Η δημοκρατία θέλει την έκφραση ξεκάθαρη, ελεύθερη κι αβίαστη. Μα ετούτοι τύπωσαν ένα χαρτί με ένα ακαταλαβίστικο ερώτημα, που χρειάζεται ινστρούχτορες για να το ερμηνεύσουν στο λαουτζίκο. Και βάζουν δίπλα τις δυο απαντήσεις, «ναι» και «όχι». Αλλά όχι όπως το θέλει η αλφαβήτα των πατέρων μας, αλλά και η κοινή χρήση της έκφρασης, «ναι ή όχι», αλλά με ανάποδη σειρά.

  Το «όχι» πάνω, πρώτο, και δεύτερο, υποδεέστερο, το «ναι»


Ετσι, μην τυχόν και ξεχάσουμε τι θέλει η εξουσία.  

Ετσι, για να επιβάλλουν με την όψη τη φοβέρα τους στον απλό άνθρωπο, τον ανήμπορο, τον αγράμματο. 

Πρώτο το «όχι». Το δικό τους. Η άρνηση. Κι έπειτα το «ναι», από κάτω, δειλό, ανήμπορο, για όλους εμάς, τους πολίτες δεύτερη κατηγορίας, που διαφωνούμε με τα ολοκληρωτικά τους γούστα. Ανάποδα πράματα!

Ντράπηκα, είναι η αλήθεια, που συμβαίνει αυτό στον τόπο μου, σαραντατόσα χρόνια ύστερα από την τελευταία δικτατορία. Μα πιο πολύ θύμωσα. Θυμήθηκα τον λεβέντη Όργουελ, που δεν συμβιβάστηκε ποτέ με το φασισμό, μαύρο ή κόκκινο, και πήρα θάρρος. Κι έπειτα πείσμωσα, καθώς συλλογίστηκα το λαό μας, τον φιλελεύθερο, που λέει ότι: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Καμαρώστε ψηφοδέλτια!


Στο ελληνικό ψηφοδέλτιο δημοψηφίσματος οι κουτοπόνηροι σταλίνες έχουν το ΟΧΙ πάνω από το ΝΑΙ.
 
Στο δημοψήφισμα του Αδόλφου το ΝΑΙ είχε μέγεθος κουλουριού Θεσσαλονίκης και το ΟΧΙ κουμπότρυπας.
 
Εκλεκτικές συγγένειες...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τελικά σύντροφοι το είπε ο Μεταξάς...

Ο πατέρας τού ΟΧΙ δεν κρύφτηκε πίσω από τις πλάτες του λαού μας, ζητώντας δημοψηφίσματα. Σήκωσε την τιμή της Ελλάδας στις πλάτες του




Ο Εμανουέλε Γκράτσι ήταν ο Ιταλός πρεσβευτής που επέδωσε το τελεσίγραφο του Μουσολίνι στον Μεταξά. Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Η αρχή του τέλους - Η επιχείρηση κατά της Ελλάδος» («Principio della fine. L' impresa di Grecia», εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας, σελ. 284-287) περιγράφει την εμπειρία τού να ακούει ΟΧΙ κάποιος εκπρόσωπος των ισχυρών από έναν ηθικά ανώτερο Ελληνα, που έχει δίκιο, το γνωρίζει και έχει αρκετό θάρρος και αρετή για να υψώσει μόνος του ανάστημα, εμπιστευόμενος την ανταπόκριση του σπουδαίου λαού του:

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Είναι πρόβα, πατριώτες

E-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο

Η ζωή δεν είναι πρόβα. Μια κι έξω την παίζουμε. Παρακολουθώ τα γεγονότα. Διαισθάνομαι ότι αυτές τις μέρες μπορεί και να έχουμε το μέγιστο προνόμιο μιας πρόβας. Όσοι από μας είχαν ταξιδέψει κάποτε στο ανατολικό μπλοκ μπορούμε να θυμηθούμε. Και φαντάσου τότε είχαν και μια θηρίο-μάνα Ρωσία στο πλευρό τους! 


Θα ήθελα να μην εξαρτώμαι από κανένα κράτος στο κράτος μου. Θα ήθελα να είμαστε αφέντες του εαυτού μας. Γίνεται; 


Ο κόσμος κάποτε ήταν μοιρασμένος στα δύο. Γκρεμίστηκε το τείχος. Θα μπορούσε να είναι μεγαλειώδες, αν οι δύο αντίπαλοι είχαν μια αφήγηση εμπειριών, ο ένας για το άλλον. Αν ο καθένας μάθαινε από το λάθη του και οι δυο μαζί προσπαθούσαν για έναν καλύτερο κόσμο.  


Έγινε έτσι;  


Ο κομμουνισμός προδόθηκε πρωτίστως από τους κομμουνιστές τους ίδιους.


Από την άλλη, δείτε το αφήγημα της Αμερικής… Την ίδια στιγμή που επιτρέπει τον γάμο σε άνδρα με άνδρα, γυναίκα με γυναίκα… Αστυνομικοί σκοτώνουν με ακραία-άρρωστη λύσσα μια έγκυο γυναίκα, έναν Αφροαμερικάνο έφηβο, φορούν χειροπέδες σε διανοητικώς ανάπηρο παιδί ενώ είναι ήδη σκοτωμένο, γιατί νόμιζαν ότι όλοι αυτοί τους απειλούσαν. Μια Αμερική που την ίδια ώρα που εμπλέκεται στα εσωτερικά χωρών (και τα κάνει μούσκεμα), ως παντοδύναμοι Θεοί, την ίδια στιγμή παρακολουθεί με απάθεια τους Τζιχαντιστές να στήνουν τα δικά τους βασίλεια.  

Είναι φρικτά απάνθρωπος ο κόσμος που ζούμε και μαγευτικά όμορφος αν συγκρίνεις τον αιώνα μας με τους περασμένους αιώνες.
   

Κι από την άλλη, η Ευρώπη. Με όλη την ιστορία του ανθρωπισμού και της κουλτούρας αλλά και το μπερδεμένο βήμα σε ένα πείραμα μιας ένωσης. Δεν μπορεί να περηφανευτεί για το μυστικό της απόλυτης επιτυχίας αλλά μπορείς να θεωρήσεις τον εαυτό σου άτυχο αν είσαι στο δικό της στρατόπεδο ανάγκης;


Παρακολουθώ τις μέρες μας. Ζυγίζω το «ναι» με το «όχι»


Στο «ναι» μου μπορώ να στρέψω το μυαλό στην Ευρώπη. Έχω δει ουρές αδιεξόδου σε ΑΤΜ πουθενά; Έχω δει να υπολογίζει το κράτος το χαρτζιλίκι της ζωής μας για λεφτά που φέρουν τη σφραγίδα του κόπου της εργασίας μας; Να κοστολογούν το βιος μας με 60 ευρώ την ημέρα... Μπορεί όμως να στο κάνω και 20, πρόσεχε μικρή. Υπάρχουν τέτοιες πρακτικές πουθενά στην Ευρώπη; Πώς αυτο-εγκλωβιστήκαμε έτσι;  


Πώς οι θυμοί πυροβολούν «ΟΧΙ», που όμως τις συνέπειες οι κυβερνώντες τις αποκρύπτουν ή τις αμολάνε με ελαφράδα εκθέσεων ιδεών… 


 «Ας πεινάσουμε! Θα έχουμε αξιοπρέπεια». Έζησε πείνα η γενιά μας για να την ξεπετάει;  


Μας φαντάζομαι στη γειτονία της μοναξιάς μας. Σιγά που δεν θα επιβιώσουμε! Μη μου δώσεις Θεέ μου ότι μπορώ ν' αντέξω.  


Αλλά ποια αυτοκαταστροφική τάση μάς εξαναγκάζει να παίρνουμε τρελά ρίσκα; 


Θα ήθελα να με τιμάει η Κυβέρνηση με δημοψηφίσματα. Θα ήθελα να έχω την ελβετική συνήθεια των δημοψηφισμάτων. Θα ήθελα να υπενθυμίζω με την ωριμότητά μου στην ανθρωπότητα, ότι πίσω κι απ' αυτήν την πολιτική πράξη χαμογελάει ο Έλληνας Καποδίστριας. Με τους Ελβετούς τα έβγαλε πέρα, από τους Έλληνες δολοφονήθηκε.
Αν με πονάει αυτό το δημοψήφισμα είναι γιατί φέρει τη γνωμάτευση, του πώς με θεωρεί η κυβέρνησή μου: