"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Την απλοποίηση πολλοί αγάπησαν...


Ε​​ίναι γνωστό ότι οι Ελληνες γίνονται αντικρατιστές -σχεδόν νεοφιλελεύθεροι- μόνο κατά την περίοδο πληρωμής των φόρων. Τον υπόλοιπο καιρό ζητούν περισσότερο κράτος παντού. 

Είναι γνωστό επίσης ότι όλοι οι Ελληνες -με πρώτους τους πολιτικούς- ζητούν απλούστερο φορολογικό σύστημα, μόνο όταν έρχονται σε επαφή με την εφορία. Ολο τον υπόλοιπο καιρό, ζητούν εξαιρέσεις από τους γενικούς κανόνες, διπλά και τριπλά μέτρα υπολογισμού των φόρων, μέριμνα για τις «ιδιαιτερότητες» περιοχών, επαγγελμάτων, εισοδημάτων.
Αυτό ακριβώς γίνεται και τώρα με την εξομοίωση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης και κίνησης. 

Δυστυχώς η συζήτηση επικεντρώθηκε αποκλειστικά στην πάταξη του λαθρεμπορίου και τα μόνα νούμερα που υπάρχουν στον δημόσιο διάλογο αφορούν το δημοσιονομικό όφελος και μάλιστα σε σχέση με τους (πάντα υπεραισιόδοξους) στόχους της τρόικας. Σε ό,τι αφορά την πάταξη του λαθρεμπορίου δεν υπήρξε κανένας αντίλογος στους υπολογισμούς του κ. Τάσου Γιαννίτση, ο οποίος παρατήρησε ότι «η ζήτηση πετρελαίου κίνησης (2013 με 2011) εμφανίζεται σχεδόν ίδια, παρ’ όλο ότι (...) η ζήτηση βενζίνης μειώθηκε, αντίστοιχα, 20%.
Στην πραγματικότητα, συρρικνώθηκε και η ζήτηση πετρελαίου κίνησης, απλώς αυτό δεν φαίνεται γιατί η εξίσωση του φόρου έκανε περιττή ή και ζημιογόνα την αγορά φθηνού πετρελαίου θέρμανσης και τη μετατροπή του σε ακριβό πετρέλαιο κίνησης και οδήγησε στην απευθείας αγορά πετρελαίου κίνησης. Με το προηγούμενο φορολογικό καθεστώς και την υπόθεση ότι η ζήτηση πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης θα είχαν, φυσιολογικά, επίσης μειωθεί κατά 20%, τα ετήσια έσοδα του Δημοσίου το 2013 θα ήσαν περίπου 275 εκατ. ευρώ χαμηλότερα. Αυτό είναι και το δημοσιονομικό όφελος και η λαθρεμπορική ζημιά από το μέτρο...» («Φόρος πετρελαίου και λαθρεμπόριο», Καθημερινή 24.8.2014).

Το άλλο όφελος από την εξομοίωση είναι η πανταχόθεν αιτούμενη απλοποίηση του συστήματος, έστω σε ό,τι αφορά τη φορολόγηση του πετρελαίου. Δεν πρέπει να υπήρξε άλλη χώρα (πιθανώς στην υφήλιο, αλλά σίγουρα στον δυτικό κόσμο) όπου συνεργεία του ΣΔΟΕ σταματούσαν τα φορτηγά για να ελέγξουν το... χρώμα του πετρελαίου που εχρησιμοποιείτο. Τώρα δε με την ελεύθερη κίνηση πετρελαιοκίνητων επιβατικών αυτοκινήτων σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη θα ζούσαμε ιλαρές στιγμές, βλέποντας αυτά τα συνεργεία στο Κολωνάκι για να εξετάζουν τι πετρέλαιο χρησιμοποιούν τα θηριώδη τζιπ που κινούνται στην περιοχή.

Η μικρή αυτή απλοποίηση (η οποία -τονίζουμε και πάλι- ήταν αίτημα όλων και πρωτίστως εκείνων που σχίζουν τα ιμάτιά τους για απλοποίηση των φορολογικών διαδικασιών) δεν είναι καν το σημαντικότερο όφελος για την εθνική οικονομία. Ο κ. Δημήτρης Παπαδημούλης, ως ευρωβουλευτής είχε αποκαλύψει το 2008 την τεράστια κι αυξανόμενη εξάρτηση της χώρας από το πετρέλαιο:  

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Γάμοι με φιρμάνι του χαλίφη, με ή χωρίς τη θέληση των γυναικών...

Η «ρομαντική» ιδέα της ίδρυσης ισλαμικού κράτους, όπως το δίδασκαν πολλοί ακραίοι σουνίτες ιμάμηδες στα τζαμιά του Λονδίνου και του Παρισιού, δεν είναι πια απόμακρο όνειρο ούτε πρωτόγονο πείραμα στα μακρινά βουνά του Αφγανιστάν. Το άφησαν να πάρει σάρκα και οστά στον αυλόγυρο της Ευρώπης...

Οι γυναίκες κάθε ηλικίας στις περιοχές που ελέγχει το Ισλαμικό Κράτος βρίσκονται τώρα στο στόχαστρο του «χαλιφάτου», καθώς επιχειρείται να δημιουργηθεί μια νέα γενιά τζιχαντιστών που θα συνδέονται και με δεσμούς αίματος, ενώ ταυτόχρονα οι μαχητές που προέρχονται από την Ευρώπη, την Αμερική, το Αφγανιστάν ή τον Καύκασο θα αποκτούν δεσμό με τα εδάφη που καταλαμβάνουν. 

Καθώς η μοιχεία τιμωρείται με λιθοβολισμό από τα ισλαμικά δικαστήρια της Σαρίας που έχει επιβάλει το ISIS, ο αρχηγός του, «χαλίφης» Αμπου Μπακρ Αλ Μπαγκντάτι, εξέδωσε φιρμάνι βάσει του οποίου κάθε πολεμιστής του που αποφασίζει να παντρευτεί θα παίρνει 1.200 δολάρια και σπίτι.

Ηδη μάλιστα λειτουργεί, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ειδική υπηρεσία γάμων στο Χαλέπι, όπου θα μπορούν να υποβάλλουν... αίτηση οι υποψήφιες νύφες. 

Οι γυναίκες δηλώνουν τη διεύθυνσή τους και το όνομά τους και περιμένουν να γνωρίσουν τον γαμπρό τον οποίο πρέπει να παντρευτούν. 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Αλ Κάιντα - Ισλαμικό Κράτος, ομοιότητες και διαφορές

Κάθε προσπάθεια προσέγγισης των διαφορών μεταξύ του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα πρέπει, σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές, να ξεκινήσει από μια πρώτη αναφορά στο πώς ιδρύθηκε καθεμιά από τις οργανώσεις αυτές και ποιοι υπήρξαν οι στόχοι τους στα πεδία των μαχών. 

Το σίγουρο είναι πως και οι δυο οργανώσεις πρεσβεύουν τη δημιουργία ενός ισλαμικού κράτους που θα διέπεται από το νόμο της σαρία

Η στρατηγική όμως που ακολουθούν στην πορεία προς την επίτευξη του στόχου τους είναι διαφορετική.
 
Σχηματικά, θα μπορούσε κανείς να πει ότι η Αλ Κάιντα έχει υιοθετήσει μια πολύ πιο υπομονετική και μακροπρόθεσμη προσέγγιση, προκειμένου να επιβάλει τον κοινωνικό έλεγχο και το είδος της διακυβέρνησης που θα καλλιεργούσαν τις κοινωνικο-πολιτικές συνθήκες, οι οποίες και θα επέτρεπαν την υλοποίηση των σχεδίων της.

Αντίθετα το Ισλαμικό Κράτος διαθέτει πολύ μικρότερα αποθέματα υπομονής, όπως έδειξε από την πρώτη στιγμή, στην πράξη. Τόσο στα μέσα της δεκαετίας του 2000 όσο και τώρα, το ΙΚ προσπάθησε να εφαρμόσει το νόμο της σαρία και να αναλάβει τη διακυβέρνηση αμέσως μόλις εξασφάλιζε τον έλεγχο μιας περιοχής.

Η Συρία προσφέρεται ιδανικά για να κάνει κάποιος εύκολα τη σύγκριση σε επίπεδο στρατηγικής.  

Η οργάνωση Αλ Νόσρα, το παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία έχει μεν μεγάλη επιρροή σε ολόκληρη τη χώρα, σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά απέφευγε μέχρι πρόσφατα την άμεση εφαρμογή της σαρία, επειδή θεωρούσε ότι οι κοινωνικές συνθήκες δεν είχαν ωριμάσει και εκτιμούσε πως η βεβιασμένη επιβολή θα οδηγούσε ενδεχομένως σε απόρριψη. Επέλεξε αντίθετα τη μακροπρόθεσμη προοπτική.

Θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς ότι η Αλ Κάιντα τήρησε αρχικά μια πιο μετριοπαθή στάση στη Συρία, τουλάχιστον σε σχέση με το Ι.Κ.  

Αυτό τώρα, αρχίζει να αλλάζει καθώς η Αλ Νόσρα άρχισε να επιβάλει το νόμο της σαρία σε πόλεις και χωριά που ελέγχει στην επαρχία του Ιντλίμπ, κάτι που αυτόματα δημιουργεί ένα εχθρικό απέναντί της περιβάλλον.

Το Ισλαμικό Κράτος από την πλευρά του, έχοντας εξασφαλίσει σημαντικές κατακτήσεις στο Ιράκ και τώρα και στη Συρία, συνιστά απειλή για την Αλ Νόσρα και εξαιτίας ακριβώς του ότι μπορεί να επιδείξει προκλητικά τη δύναμή του, αφού ελέγχει (με ακραίες μεθόδους) ολόκληρους πληθυσμούς, εμφανίζεται ισχυρότερο.

Ευθύς εξαρχής, η Αλ Κάιντα ξεκίνησε ως μια πρωτοπόρα οργάνωση που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για τη τζιχάντ σε παγκόσμιο επίπεδο και θα έκανε πραγματικότητα τη δημιουργία του ισλαμικού χαλιφάτου.

Ιδρύθηκε από έναν Σαουδάραβα εκατομμυριούχο αλλά ήταν αρκετά μικρή ώστε να μην μπορεί στο πεδίο της μάχης να αποτελέσει υπολογίσιμη απειλή και να χρειάζεται να λειτουργεί πάντα υπό την ομπρέλα μιας άλλης ηγεσίας ισλαμιστικού πάντα προσανατολισμού. Κάτι που μπορεί να σήμαινε ότι θα λειτουργεί στο Αφγανιστάν υπό τους Ταλιμπάν ή ακόμη και στο Σουδάν, χωρίς ποτέ να είναι στην πραγματικότητα αυτοδιοικούμενη.

Από την άλλη πλευρά, το Ισλαμικό Κράτος και οι οργανώσεις που προηγήθηκαν αυτού και μέσα από τις οποίες μορφοποιήθηκε προοδευτικά, ήταν δημιούργημα του Αμπού Μουσάμπ Ζαρκάουι, ενός Ιορδανού «κακοποιού». Κατ' επέκταση και αυτές έφεραν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά με καθοριστική τη βαναυσότητα αλλά και την αδιαφορία για το τι μπορεί να πιστεύει ο υπόλοιπος κόσμος για τη δράση τους. Αυτές εστίαζαν το ενδιαφέρον τους σε τοπικό επίπεδο και χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο για την υλοποίηση των στόχων τους.

Τώρα για το κατά πόσο μιλάμε στην περίπτωση της Αλ Κάιντα για μια διεθνή απειλή και στην περίπτωση του ΙΚ για μια άλλη τοπικού και περιφερειακού χαρακτήρα, η κουβέντα είναι μεγάλη και χαοτική.

Το σίγουρο είναι πως και στις δυο περιπτώσεις πρόκειται για ένοπλες οργανώσεις που χρησιμοποιούν μεν διαφορετικού τύπου τακτική αλλά «συμφωνούν» στη χρήση της τρομοκρατίας, των εξεγέρσεων, των στυγνών εχθροπραξιών.

Οι λεπτομέρειες καθορίζονται απλώς από ξεχωριστές μορφές εκπαίδευσης των μαχητών τους και κατ' επέκταση οδηγούν σε διαφορετικού επιπέδου δράσεις. 

Ετσι, η Αλ Κάιντα εστίασε παραδοσιακά σε τρομοκρατικά χτυπήματα σε διάφορα μέρη του κόσμου συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης, ενώ το Ι.Κ. εφόρμησε άγρια στα πεδία των μαχών, μη έχοντας αναπτύξει το δίκτυο της Αλ Κάιντα και ίσως μέχρι ενός σημείου μη διαθέτοντας τους πόρους της.

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Το σαλαφιστικό Ισλάμ


Από το τέλος του Ψυχρού Πόλεμου ως διαδικασία ζύμωσης και από την έναρξη της Αραβικής Ανοιξης ως πεδίο κλιμακούμενης εφαρμογής, το Ισλάμ βρίσκεται σε κατάσταση εσωτερικών τριβών, αλλά και σε πορεία αποδόμησης. Δεν αναφέρομαι στις κρατικές/γραφειοκρατικές δομές που συγκροτούν τα μεταποικιακά πολιτειακά συστήματα της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής, αλλά στον ίδιο τον πυρήνα του δογματικού Ισλάμ, όπως αυτός συντίθεται στους δύο κύριους κοσμοθεωρητικούς πόλους, τον σουνιτισμό και τον σιιτισμό. 

Είναι εντυπωσιακό για τον κοινωνικό επιστήμονα, που παρατηρεί την εξέλιξη του φαινομένου από την άποψη της έντασης, αλλά και εξαιρετικά δυσάρεστο για αυτούς που βιώνουν στην καθημερινότητά τους αυτά τα ιδιόμορφα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα ότι πλέον το Ισλάμ -κυρίως στη σουνίτικη διάστασή του- δείχνει ότι έχει ξεπεράσει και έχει απορρίψει τις όποιες προσπάθειες έλαβαν χώρα κυρίως από τον 19ο αιώνα και μετά για έναν δομικό εκσυγχρονισμό και για τον συγκερασμό μιας πολιτικά διευρυμένης αντιπροσωπευτικής δομής με το θρησκευτικό δεδομένο.  

Πλέον το σουνιτικό Ισλάμ βρίσκεται παγιδευμένο στις καλένδες του άκρατου συντηρητισμού, που εκκολάπτει ριζοσπαστικές συμπεριφορές και σεκταριστικές νόρμες.  Μόνο που ο άκρατος συντηρητισμός δεν αποτελεί μια ασυνάρτητη επιλογή κάποιων λίγων λούμπεν στοιχείων. Εχει συγκροτημένο θεωρητικό και φιλοσοφικό πλαίσιο που διδάσκεται στους νεαρούς σουνίτες στις σαλαφιστικές μαντράσες ανά τον κόσμο· από το Riyadh της Ινδίας έως το Newham στο ανατολικό Λονδίνο και το Bradford στη βορειοδυτική Αγγλία. 

Ο σαλαφισμός εκκινεί από τη φράση του προφήτη Μωάμεθ, όπως αυτή εμπεριέχεται στη hadith (παράδοση) -τη συλλογή των έργων και των διδαχών του ιδρυτή του Ισλάμ-: «Οι άνθρωποι της γενιάς μου είναι οι καλύτεροι, μετά αυτοί που ακολουθούν αυτούς και μετά αυτοί της επόμενης γενιάς». Η φράση αυτή προσεγγίζεται ως ευθεία διαταγή του Μωάμεθ προς όλους τους μουσουλμάνους να ακολουθούν το παράδειγμα των τριών αυτών γενεών (salaf). Οι θεωρητικές δομές του σαλαφιστικού Ισλάμ, όπως αυτές εμφανίζονται σήμερα, εκκινούν από τον ισλαμιστή θεολόγο Muhammad ibn Abd al-Wahhab (1703-1792), που, εκτός του ότι θεμελίωσε την υπερσυντηρητική αυτή προσέγγιση σε θεολογικό ρεύμα, ήταν και συνιδρυτής του πρώτου σαουδαραβικού κράτους μαζί με τον εμίρη Muhammad bin Saud.  

Αναφέρω όλες αυτές τις λεπτομέρειες για να καταδείξω ότι η σημερινή στροφή του σουνιτικού Ισλάμ προς τα μονοπάτια του υπερσυντηρητισμού, της υπέρμετρης ριζοσπαστικοποίησης και της απόλυτης ρήξης με το «όλον άλλο» δεν έχει κοντές ρίζες.

Εν αντιθέσει, με τη δυτική τρομοκρατία και όλες τις εκφάνσεις της, αριστερίστικη, φασιστική, νεοναζιστική, θρησκευτικοζηλωτική/ρατσιστική κ.ά., που στερείται στις περισσότερες των περιπτώσεων ισχυρών θεωρητικών κειμένων, ο φονταμενταλισμός της σαλαφιστικής διάστασης ακουμπά πάνω σε στέρεες θεωρητικές αναλύσεις που στην υπερβατική υπερβολή τους οδηγούν σε τερατογενέσεις τύπου Al Qaeda ή ISIL.  

Για παράδειγμα, τις τελευταίες δεκαετίες υπάρχει μια σημαντική, ενδελεχής και καθ' όλα θεωρητικά σοβαρή συζήτηση στο εσωτερικό των σαλαφιστών θεολόγων αναφορικά με την πραγματική σημασία του όρου «μεγάλο Τζιχάντ» (Jihad e Akbar). Πολλοί εξ αυτών καταλήγουν ότι ο πρωταρχικός εσωτερικός αγώνας ενός πιστού στο να ακολουθεί τις νόρμες του Κορανίου εμπεριέχει και τη βια ως εργαλείο ενίσχυσης της πίστης.   

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ο Ομπάμα χαμένος στη μετάφραση του... χάους

Η δήλωση του Αμερικανού προέδρου ότι «ακόμη η Αμερική δεν έχει στρατηγική για την αντιμετώπισή του ISIS Ισλαμιστών» προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς θεωρήθηκε ότι δείχνει αμηχανία και αδυναμία, τηΤου ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Στο χάος και στην τρομακτική δολοφονική μανία των τζιχαντιστών παραδίδεται η Μέση Ανατολή, καθώς απέναντι στην πιο απειλητική ισλαμική οργάνωση που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος κόσμος, το ISIS, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί αμήχανη τις σφαγές και τους αποκεφαλισμούς, με τον Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα να δηλώνει απλώς ότι «ακόμη η Αμερική δεν έχει στρατηγική για την αντιμετώπισή της».

Η δήλωση του Αμερικανού προέδρου ότι «ακόμη η Αμερική δεν έχει στρατηγική για την αντιμετώπισή του ISIS Ισλαμιστών» προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς θεωρήθηκε ότι δείχνει αμηχανία και αδυναμία, την ώρα που οι τζιχαντιστές με κατάληψη νέων εδαφών μεγαλώνουν το Ισλαμικό Κράτος.

Η δήλωση αυτή του Αμερικανού προέδρου λίγο μετά την έκτακτη συνεδρίαση σε διευρυμένη σύνθεση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ,  προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς θεωρήθηκε ότι δείχνει αμηχανία και αδυναμία και αποθρασύνει τους τζιχαντιστές να εντείνουν τις επιθέσεις τους για την κατάληψη και νέων εδαφών, μεγαλώνοντας το «Ισλαμικό Κράτος» που ήδη έχει έκταση ίση με τη Βρετανία.

Τα διλήμματα που έχει απέναντί της η διεθνής κοινότητα και πρωτίστως η Ουάσιγκτον δεν είναι λίγα ούτε εύκολο να απαντηθούν.

Η Ουάσιγκτον δίνει προτεραιότητα στο Ιράκ, καθώς θεωρεί ότι τυχόν διάλυσή του θα οδηγήσει σε πλήρες χάος τη Μ. Ανατολή απειλώντας μία από τις πιο σημαντικές πετρελαιοπαραγωγούς χώρες.

Το μεγάλο πρόβλημα των Αμερικανών, που επέλεξαν να αντιδράσουν με αεροπορικούς βομβαρδισμούς εναντίον θέσεων του ISIS στο Β. Ιράκ, είναι ότι κανένας πόλεμος δεν κερδίζεται μόνο από αέρος.
 
Στην Ουάσιγκτον όλοι γνωρίζουν ότι ούτε το Ιράκ μπορεί να σταθεροποιηθεί ούτε ο Λίβανος να διασωθεί όσο παραμένει ανέπαφο το μεγάλο ορμητήριο του ISIS στη Συρία.

Με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ και ειδικά ο πρόεδρος Ομπάμα αποκλείουν κατηγορηματικά κάθε χερσαία εμπλοκή στην περιοχή, στο Ιράκ βρέθηκαν οι «πρόθυμοι» για τη «βρώμικη δουλειά». Οι πεσμεργκά, οι Κούρδοι πολεμιστές της αυτόνομης κουρδικής περιοχής του Β. Ιράκ, ανέλαβαν να συνεχίσουν στο έδαφος τη δουλειά που ξεκίνησε η αμερικανική πολεμική αεροπορία.

Το ενδιαφέρον των Αμερικανών για το Β. Ιράκ δεν είναι μόνο θεωρητικό. Στην περιοχή δραστηριοποιούνται οι δύο πετρελαϊκοί κολοσσοί EXXON και Chevron, ενώ μόνο στην κουρδική περιοχή εκτιμάται ότι υπάρχει το ένατο σε μέγεθος κοίτασμα πετρελαίου στον κόσμο που υπολογίζεται σε 50 δισ. βαρέλια. Το Αρμπίλ, η πρωτεύουσα του ιρακινού Κουρδιστάν, είναι η έδρα πολλών ακόμη πετρελαϊκών εταιρειών που διαχειρίζονται κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Ομως και αυτή η επιλογή των Αμερικανών δεν είναι χωρίς κινδύνους. Το ISIS διατηρεί τις δυνάμεις του στο κεντρικό και δυτικό Ιράκ, ενώ ο εξοπλισμός των Κούρδων από τη Δύση και η αναβάθμιση του ρόλου τους τούς απομακρύνει ακόμη περισσότερο από τη Βαγδάτη.

Η πραγματική πρόκληση όμως για τη Δύση και κυρίως για την Ουάσιγκτον είναι η Συρία. Ακόμη κι αν ο πρόεδρος Ομπάμα μπορέσει να εξασφαλίσει μια «συμμαχία πρόθυμων» για να πλήξει αεροπορικά το ορμητήριο και αρχηγείο του ISIS στη Ράκα στη βόρεια Συρία, δεν υπάρχει σύμμαχος επί του εδάφους που θα επιφέρει το τελικό πλήγμα στους τζιχαντιστές.

Η στρατιωτική δυνατότητα της συριακής αντιπολίτευσης είναι ιδιαίτερα περιορισμένη, ενώ δεν θεωρείται και αξιόπιστη από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Εξάλλου, από τα «σπλάχνα» της αντιπολίτευσης ξεπήδησαν και η οργάνωση Αλ Νούσρα (παρακλάδι της Αλ Κάιντα) και το ISIS.

Οι μόνες δυνάμεις που ίσως θα μπορούσαν να καλύψουν επί του εδάφους το κενό εξουδετερώνοντας το ISIS είναι εκείνες που έχουν μείνει πιστές στον πρόεδρο Ασαντ. Αλλά μάλλον δύσκολα θα βρισκόταν ηγέτης στη Δύση που θα προσέφερε σανίδα σωτηρίας στο καθεστώς του Ασαντ.

Από τις γειτονικές χώρες μόνο η Τουρκία διαθέτει τέτοιου μεγέθους στρατιωτική δυνατότητα, όμως δεν υπάρχει καν η σκέψη για χερσαία εμπλοκή σε έναν «εμφύλιο» αλλά και σεχταριστικό πόλεμο στο έδαφος της Συρίας που πολύ εύκολα θα μεταφερόταν στο τουρκικό έδαφος.

Εξάλλου, κάθε απόφαση για μονομερή αεροπορική επίθεση εναντίον των τζιχαντιστών στο συριακό έδαφος θα πρέπει να λάβει υπόψη της ότι ακόμη το καθεστώς Ασαντ έχει στη διάθεσή του σύγχρονα ρωσικά πυραυλικά συστήματα εδάφους-αέρος.

Οπως όμως προειδοποίησε ο ίδιος ο αρχηγός των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Μάρτιν Ντέμπσεϊ, δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπισθεί το ISIS αν δεν υπάρξει άμεση και αποφασιστική προσβολή των οχυρών θέσεων που έχει καταλάβει στη βόρεια και κεντρική Συρία. Και στην Ουάσιγκτον όλοι γνωρίζουν ότι ούτε το Ιράκ μπορεί να σταθεροποιηθεί ούτε ο Λίβανος να διασωθεί όσο παραμένει ανέπαφο το μεγάλο ορμητήριο του ISIS στη Συρία.

Το ISIS εξελίσσεται σε μια ασύμμετρη και ιδιαίτερα επικίνδυνη απειλή, καθώς διαθέτει μια σειρά από «ποιοτικά» όπλα:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το ΝΑΤΟ ετοιμάζει Δύναμη Ταχείας Αντίδρασης στην Ανατολική Ευρώπη


Ενα Σχέδιο Ταχείας Αντίδρασης (Readiness Action Plan - RAP) με σκοπό τη γρήγορη ανάπτυξη δυνάμεων στην Ανατολική Ευρώπη και προφανή στόχο την αντιμετώπιση μελλοντικής ρωσικής επιθετικότητας αναμένεται να υιοθετηθεί από τους Συμμάχους στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί την προσεχή Πέμπτη και Παρασκευή (4 -5 Σεπτεμβρίου) στην Ουαλία.

Από ελληνικής πλευράς, το παρών θα δώσουν ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Βενιζέλος και ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος
 
 Οι τρεις άνδρες δεν θα έχουν αυτή τη φορά να ασχοληθούν με το θέμα των Σκοπίων. Ωστόσο οι νατορωσικές σχέσεις και η εξέλιξή τους θα μπορούσαν να επηρεάσουν την Αθήνα που πορεύεται μεταξύ των δύο «γεωπολιτικών τεκτονικών πλακών».
 
Σύμφωνα με τις υπάρχουσες ενδείξεις, το RAP θα εστιάζει κυρίως στο θέμα της συλλογικής άμυνας, όπως αυτή προβλέπεται από το περίφημο Αρθρο 5 της Συμμαχίας. 
 
Οπως «Το Βήμα» πληροφορείται, τα νατοϊκά σχέδια μιλούν για τη δημιουργία μιας νέας Διακλαδικής Δύναμης Ταχείας Αντίδρασης, με αυξημένη ετοιμότητα, σε συνδυασμό με την εγκαθίδρυση μιας μονάδας Διοίκησης και Ελέγχου (Command and Control) για την κάλυψη των ανατολικοευρωπαϊκών χωρών (Πολωνία, Λιθουανία, Εσθονία, Λετονία, Βουλγαρία, Ρουμανία).

Αυτό το διακλαδικό σώμα (Joint Expeditionary Force - JEF) θα περιλαμβάνει δυνάμεις του στρατού ξηράς, του Ναυτικού και της Αεροπορίας. Αναμένεται δε σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες να αριθμεί ως και 10.000 άνδρες. Στην παρούσα φάση και ενώ οι προετοιμασίες εν όψει της Συνόδου στην Ουαλία συνεχίζονται πυρετωδώς, ενδιαφέρον να συμμετάσχουν στη νέα δύναμη έχουν εκφράσει η Βρετανία, η Λετονία, η Εσθονία, η Λιθουανία, η Νορβηγία και η Δανία. Δεν αποκλείεται δε να συμμετάσχει και ο Καναδάς, μία χώρα που τηρεί σκληρή στάση εναντίον της Μόσχας λόγω της μεγάλης ουκρανικής διασποράς στο έδαφός του. Η νέα διακλαδική δύναμη θα μπορεί να αναπτύσσεται πολύ γρήγορα, εφόσον χρειαστεί, και θα πραγματοποιεί συχνές ασκήσεις στο έδαφος των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Ουσιαστικά, με τις επιλογές αυτές, το ΝΑΤΟ θα επιδιώξει να αυξήσει τη φυσική παρουσία του στην Ανατολική Ευρώπη, χωρίς να παραβιάζει, όσο αυτό είναι δυνατό, το πνεύμα και το γράμμα της Founding Act του 1997 με τη Ρωσία. Σε αυτήν γίνεται αναφορά στην αποφυγή στάθμευσης μόνιμων (permanent) νατοϊκών δυνάμεων στην άλλοτε περιοχή του σοβιετικού μπλοκ και συμφωνήθηκε πριν από την πρώτη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς. Οι ίδιες επιλογές θα επιτρέψουν όμως μια «συνεχή» (continuing) παρουσία σε εκ περιτροπής βάση (rotational basis) που θα καλύπτει μια «ευρύτερη έννοια μόνιμης παρουσίας» σύμφωνα με έκφραση ανώτερου στελέχους της Συμμαχίας που μίλησε υπό τον όρο της ανωνυμίας.

Ο ουκρανός πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο θα είναι παρών στην Ουαλία, όπου θα συνεδριάσει σε επίπεδο αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων το Συμβούλιο ΝΑΤΟ - Ουκρανίας. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η Αθήνα εξετάζει το ενδεχόμενο να συνδράμει τα νατοϊκά σχέδια με τρεις τρόπους (ναυτική συνοδεία των αμερικανικών πολεμικών πλοίων Aegis, αποστολή επιτελών, παραχώρηση της βάσης του Ακτίου για αεροσκάφη AWACS). Σε ό,τι αφορά δε την παροχή βοήθειας προς το Κίεβο, δεν έχουν ακόμη ληφθεί οριστικές αποφάσεις. Εξετάζονται διάφορα σενάρια, όπως π.χ. η χρηματική συνεισφορά σε κάποιο από τα ειδικά ταμεία (trust funds) ή ενδεχομένως η εκπαίδευση ουκρανών στρατιωτικών.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Νέος ρόλος για το ΝΑΤΟ;

Γενικού διευθυντή στο ΕΛΙΑΜΕΠ.

Σ​​τις αρχές Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στην Ουαλλία η συνάντηση κορυφής της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Θα μπορούσε να είναι μια μάλλον συνηθισμένη, διαδικαστικής μορφής συνάντηση (χωρίς θέματα διεύρυνσης –που ενδιαφέρουν τη χώρα μας για προφανείς λόγους– στην ατζέντα) αν δεν είχε προηγηθεί η –εξελισσόμενη– κρίση στην Ουκρανία, που ενδέχεται να μεταβάλει δραστικά το ευρωπαϊκό γεωπολιτικό σκηνικό. Ορισμένα κράτη-μέλη, κυρίως από την πρώην Ανατ. Ευρώπη, πιέζουν για την επαναδιατύπωση, με εμφατικό τρόπο, του παραδοσιακού ρόλου της Συμμαχίας, δηλαδή της υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας των μελών της, και ζητούν τη μεγέθυνση του στρατιωτικού ίχνους του ΝΑΤΟ σε χώρες που συνορεύουν με τη Ρωσία. Συζητείται ακόμη και η «στροφή» της αντιπυραυλικής ασπίδας από τη Μέση Ανατολή (αναρωτιέται, βέβαια, κανείς για τη χρησιμότητα της ασπίδας σε περίπτωση που οριστικοποιηθεί η προσέγγιση Δύσης - Ιράν) προς τη Ρωσία.
Παρά το ότι εσφαλμένοι χειρισμοί και ανακριβείς εκτιμήσεις έγιναν και από τις δύο πλευρές, είναι κατανοητό ότι η ρωσική στάση στην ουκρανική κρίση προκαλεί αισθήματα ανασφάλειας σε χώρες με άμεση γεωγραφική γειτνίαση και φορτισμένη ιστορική σχέση με τη Ρωσία και στο πλαίσιο μιας συμμαχίας, όπως το ΝΑΤΟ, ή μιας ένωσης κρατών, όπως η Ε.Ε., αυτές οι ανησυχίες θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη. Και βεβαίως είναι ισχυρός ο πειρασμός για το ΝΑΤΟ να βρει μια νέα αιτία ύπαρξης (raison d’ etre) αλλά θα αποτελούσε σοβαρό στρατηγικό σφάλμα εάν επέστρεφε σε ένα ρόλο γνώριμο μεν, πλην όμως ξεπερασμένο για τα δεδομένα του 21ου αιώνα. 

  Υπάρχουν προφανείς διαφορές και αποκλίνοντα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα με τη Μόσχα σε μια σειρά ζητημάτων, αλλά η έμφαση θα πρέπει να είναι στα –κατά την άποψή μας– συγκλίνοντα μακροπρόθεσμα στρατηγικά συμφέροντα Ευρώπης - Ρωσίας και στην ετοιμασία ενός οδικού χάρτη για την οικοδόμηση της επιδιωκόμενης στρατηγικής εταιρικής σχέσης (εφόσον, βεβαίως, το επιθυμεί και η Μόσχα). 

Μια τέτοια σχέση θα πρέπει, ασφαλώς, να περιλαμβάνει ξεκάθαρες και ρεαλιστικές κόκκινες γραμμές.
Οσον αφορά τον μελλοντικό ρόλο του ΝΑΤΟ, την ηγεσία του οποίου θα αναλάβει ο έμπειρος και θεωρούμενος μετριοπαθής Νορβηγός Γενς Στόλτενμπεργκ, συνεχίζει να αποτελεί τη μοναδική οργανωμένη στρατιωτική συμμαχία και σε μια περίοδο αυξημένης περιφερειακής και παγκόσμιας αστάθειας μπορεί να διαδραματίσει εποικοδομητικό ρόλο για την αντιμετώπιση ανθρωπιστικών κρίσεων και κάθε λογής εκτάκτων καταστάσεων, αρκεί βεβαίως να έχει διεθνή εντολή, την ευρύτερη δυνατή νομιμοποίηση και να επιδιώκει συνεργασίες με άλλες σημαντικές δυνάμεις.

TOYΡΚΙΑ: Νέο κύμα συλλήψεων στην Αστυνομία - Δεκάδες αξιωματικοί υπό κράτηση στην μπανανία του Ερντογάν...

Δεκάδες αξιωματικοί της τουρκικής αστυνομίας, ανάμεσά τους και ένας πρώην επικεφαλής μονάδας δίωξης οικονομικού εγκλήματος, συνελήφθησαν στο πλαίσιο του νέου κύματος συλλήψεων αξιωματούχων που κατηγορούνται για συνωμοσία κατά της κυβέρνησης, σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Όπως μετέδωσε το τηλεοπτικό δίκτυο NTV, εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης εις βάρος 33 αστυνομικών «που επιδιώκουν την ανατροπή της κυβέρνησης».

Η αστυνομία δεν προέβη άμεσα σε σχόλιο.

Δεκάδες αστυνομικοί κρατούνται από τον Ιούλιο κατηγορούμενοι ότι συμμετείχαν σε εγκληματική οργάνωση και προέβησαν σε τηλεφωνικές υποκλοπές, κατηγορίες που σύμφωνα με τον νέο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν συνιστούν σχέδιο εναντίον του.

Οι τελευταίες συλλήψεις πραγματοποιούνται ύστερα από την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Αχμέτ Νταβούτογλου την περασμένη εβδομάδα, ο οποίος διαδέχτηκε τον Ερντογάν ύστερα από την εκλογή του τελευταίου στις 10 Αυγούστου κατά τις πρώτες προεδρικές εκλογές με άμεση ψηφοφορία.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Προκλήσεις Σουλτάνου από τα κατεχόμενα - " Περιμένουμε από την Ελλάδα να είναι πιο δραστήρια"

Προκλητικός ο Ερντογάν: Περιμένουμε από την Ελλάδα να είναι πιο δραστήρια «Η Ελληνοκυπριακή πλευρά ποτέ δεν προσέγγισε θετικά τις συνομιλίες, ενώ η Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου μετείχε σε αυτές επιζητώντας μία δίκαιη λύση» είπε ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενώ τόνισε ότι «περιμένουμε από την Ελλάδα να είναι πολύ πιο δραστήρια».

Αναχωρώντας για τα κατεχόμενα της Κύπρου, ο Ερντογάν είπε ότι «ο τουρκοκυπριακός λαός πάντα επιδεικνύει βούληση για συμβιβασμό, αλλά δυστυχώς η άλλη πλευρά δεν έχει επιδείξει την ίδια βούληση».

«Η ΤΔΒΚ, με τη δημοκρατική της κρατική δομή που στηρίζεται στα ανθρώπινα δικαιώματα και το δίκαιο και με την οικονομία της που ολοένα ενισχύεται, συνιστά υπόδειγμα για την ανατολική Μεσόγειο. Είναι ευτυχές το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, παρά τους άδικους περιορισμούς που αντιμετωπίζει, η ΤΔΒΚ καλύπτει τη διαφορά που έχει με την ελληνοκυπριακή πλευρά και αυτό παράλληλα με την ανάπτυξη της Τουρκίας» είπε ο Ερντογάν και τόνισε ότι «οι ομοεθνείς μας θα αποκτήσουν μεγαλύτερη ισχύ με την παροχή ύδατος σε μερικούς μήνες με τρόπο υποθαλάσσιο και την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος που θα ακολουθήσει».

"Επίγεια σοφία"

Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας.
Φρήντριχ Νίτσε, 1844-1900, Γερμανός φιλόσοφος

Ένα από τα σημάδια επερχόμενου νευρικού κλονισμού είναι όταν πιστεύει κανείς ότι η δουλειά του είναι φοβερά σημαντική.
Bertrand Russell, 1872-1970, Βρετανός φιλόσοφος

Σταμάτησα να πολεμάω τους εσωτερικούς μου δαίμονες. Είμαστε στην ίδια πλευρά τώρα.
Αγνώστου


Σαν σήμερα (2/9/ΧΧΧΧ)

1829: Υπογράφεται η Συνθήκη της Αδριανούπολης, βάσει της οποίας η Πύλη αναγνωρίζει την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

1866: Ξεσπάει εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η κρητική επανάσταση, που διήρκεσε έως το 1869, χωρίς επιτυχία.

1945: Με την παράδοση της Ιαπωνίας, λήγει και επισήμως ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Η επίσημη τελετή λαμβάνει χώρα επί του πολεμικού πλοίου «Μιζούρι» στ' ανοιχτά του κόλπου του Τόκιο.

1958: Η μάχη στο Λιόπετρι Αμμοχώστου, η φονικότερη από την έναρξη δράσης της ΕΟΚΑ για την απελευθέρωση της Κύπρου. Τέσσερις μαχητές της ΕΟΚΑ (Φώτης Πίττας, Ανδρέας Κάρυος, Ηλίας Παπακυριακού και Χρίστος Σαμάρας) πέφτουν ηρωικά, ενώ σκοτώνονται και τραυματίζονται αρκετοί βρετανοί στρατιώτες.

1901: Γεννιέται ο ποιητής Αντρέας Εμπειρίκος

1877: Πεθαίνει ο Κωνσταντίνος Κανάρης, ηγετική μορφή του '21, ναύαρχος και πρωθυπουργός.

1984: Πεθαίνει ο Μάνος Κατράκης

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Οι διακοπές είναι μια συντομευμένη εκδοχή της ζωής


Εστιατόρια, καφέ, σκονισμένοι δρόμοι, μπαρ στην παραλία, ομπρέλες. Μίνι μάρκετ, ενοικιαζόμενα δωμάτια. Επιγραφές με όλους τους δυνατούς συνδυασμούς των λέξεων holidays, beach, sand, sun. Δυνατή μουσική. Ρουμάνικα ηλεκτρονικά. Λέτα Κορρέ. Λάτιν. Βραζιλιάνικα. Κι άλλα λάτιν. Στην πίστα χορεύουν μόνο γυναίκες. Τι μυστήριο σήμα δέχεται το γυναικείο σώμα από τα λάτιν; Όταν ακούω λάτιν με πιάνει βαθιά απελπισία. Για σένα βγαίνουν τ’ άστρα και το φεγγάρι, γιατί ’σαι της Σεβίλλης μαργαριτάρι. Νύχτα, ανοιχτά παράθυρα, πανσέληνος. Η αγάπη γυρνάει σαν σφαίρα κι ίσως μια μέρα δεν σ’ αγαπώ. Ήχοι, εικόνες, λέξεις, τραγούδια. Χρειαζόμαστε μερικούς καλούς λόγους για να κρατηθούμε, για να επιβιώσουμε, για να θυμόμαστε.

Όταν αρχίζουν οι διακοπές σε ελληνικό νησί, αρχίζει μια περιπέτεια. Δεν χρειάζεται να περιμένεις τίποτα. Μόνο να σταθείς, να πάρεις μια ανάσα και να αδειάσεις το μυαλό σου από κάθε σκέψη. Να ζεις την κάθε μέρα. 1.440 λεπτά, να τα μετράς ένα ένα. Να μην κάνεις τίποτα είναι μια πολύ δημιουργική δραστηριότητα. Σημαίνει απλώς να βλέπεις, να ακούς, να μυρίζεις, να προσέχεις, να παρατηρείς, να νιώθεις ασήμαντα πράγματα γύρω σου που μπορεί ωστόσο αυτά να είναι η ζωή.

Ο δρόμος των διακοπών μου δεν υπάρχει πια. Χωματόδρομος με άμμο. Καλαμιές γύρω, το αυτοκίνητο βουλιάζει και γλιστράει στις γρήγορες στροφές. Σβηστοί προβολείς, στα φώτα του φεγγαριού, γλιστράς απαλά σ’ έναν άλλο κόσμο, ανάμεσα στις καλαμιές και τις μεγάλες αρχαίες πέτρες, περνάς το Ρίο Γκράντε, διασχίζεις τα σύνορα και βγαίνεις εκεί που δεν υπάρχουν κανόνες και υποχρεώσεις, στη μαγική χώρα της ελευθερίας. Φέτος ο δρόμος μου έγινε άσφαλτος, ήρθε η πρόοδος. Η κανονική ζωή επεκτείνεται, διαρκώς κερδίζει χώρους από τη μαγεία. Τα ταξίδια στο Μεξικό γίνονται όλο και πιο δύσκολα.

Δεν υπάρχουν τα τσιγάρα μου. Σε κανένα περίπτερο του νησιού. Τι σπάνιο μπορεί να έχει μια συνηθισμένη μάρκα τσιγάρου; Η ζωή μού στέλνει μηνύματα, αλλά κάνω πως δεν τα ακούω. Έχει περίπτερο στην άκρη του λιμανιού, λάμπουν τα μάτια της από εξυπνάδα, θα παραγγείλω να μας φέρουν, αν θέλετε, πόσα; Πόσα; Δεν είναι τσίχλες, γελάει και με μαλώνει κοροϊδευτικά. Όταν ξαναπάω μετά από μερικές μέρες βγάζει ένα μεγάλο κουτί. Νόμιζα ότι δεν θα ’ρθεις, λέει, αλλά μετά είπα, αυτός θα ’ρθει. Προσπαθώ να μεταφράσω τα λόγια, για καλό το λέει; Γιατί μοιάζω με άντρα που κρατάει τις υποσχέσεις του ή για εξαρτημένος; Ποτέ δεν θα μάθω. Βάζω τις κούτες στο πορτ μπαγκάζ. Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας.

Παγωτά, κρέπες, βάφλες, φρούτα. Ζελ με αλόη. Ζελ ή τζελ; Αντηλιακά. Ησυχία. Τώρα κλείνουν όλα πιο νωρίς. Περισσότερη ησυχία, ουρανός σκοτεινός, βλέπεις την Αφροδίτη; Κύματα, θάλασσα, φεγγάρι, αέρας, τσιγάρο στο μπαλκόνι. Τραπέζια στο κύμα. Φωτογραφίες. Όταν μεγαλώνεις σταματάς να φωτογραφίζεσαι. Γιατί δεν αναγνωρίζεις πια αυτόν που σε κοιτάει στον καθρέφτη και θες να τον αγνοήσεις; Θέλω ν’ αφήσω το πρόσωπό μου να μοιάζει όλο και περισσότερο με τον εαυτό μου, μ’ αυτό που είμαι.

Φιλιούνται μπροστά σε όλη την παρέα. Τρώνε και φιλιούνται συνέχεια πάνω από τα πιάτα. Μα πώς φιλιούνται με πάθος πάνω από τις μπριζόλες, ρωτάω με απορία. Γελάει, ξέχασες κιόλας, με πειράζει, γιατί είναι 18 χρονών και είναι η ωραία και ο ωραίος της παρέας, να πώς. Βιαστικοί έρωτες, αιφνίδια δάκρυα, πόρτες που κλείνουν με θόρυβο. 16χρονα σορτς, σεξουαλικότητα που εκπέμπεται με διαδοχικές εκρήξεις, σήματα λαγνείας, απαγορευμένοι πόθοι. Οι έφηβες έχουν μια αυθόρμητη θεατρικότητα. Παίζουν ρόλους, μιλάνε υπαινικτικά μπερδεύοντας τους άντρες, εξασκούν τη δύναμή τους στους μεγαλύτερους.

Μια μεγάλη κυρία τραγουδάει άριες στη θάλασσα κολυμπώντας. Τραγουδάει για τον εαυτό της, την ακούω κρυφά κι εγώ. Στα παγωτά οι σερβιτόρες όταν φέρνουν την παραγγελία εύχονται καλή σας απόλαυση και ξαφνικά η ευχή αποκτάει ένα πλήθος αισθησιακών υπονοούμενων. Είναι καλοκαίρι. Νιώθεις τον ήλιο. Το αλάτι. Το σώμα σου σού μιλάει άμα το ακούσεις. Μη με ζορίζεις, ψιθυρίζει. Κοιμάμαι για μεσημέρι πριν το μπάνιο και μετά το μπάνιο. Κοιμήσου όταν μπορείς γιατί δεν ξέρεις πότε θα ’χεις ξανά την ευκαιρία.

Πέντε αγόρια πειράζουν μια μεθυσμένη τουρίστρια. Την κερνάνε κι άλλο ρακί, γελάει δυνατά και ζαλισμένα. Παίρνουν θάρρος, αρχίζουν να την ακουμπάνε, μισοσηκωμένη φούστα, ανοιχτά κουμπιά, τσίπουρο, χέρια, πεινασμένα βλέμματα, συνεννοήσεις στα ελληνικά, αγριάδα. Χαμογελάει μεθυσμένα, στωικά, και στα μάτια της διακρίνεται μια γενναιοδωρία, με κοιτάζει που κοιτάω και σαν μια λάμψη στο βλέμμα της να μου λέει ότι δεν είναι αυτή το θύμα που νομίζω.

Ζευγάρια περπατάνε χέρι-χέρι στα δρομάκια της Χώρας. Μιλάει πάντα το κορίτσι, αυτός ακούει. Τι σκέφτεται άραγε ο άντρας όσο αυτή αναλύει (τη σχέση τους); Σκοτεινοί δρόμοι, τηλέφωνα, είσαι καλά; Στροφή, φώτα, κίνδυνος. Μηνύματα από άλλα μέρη, μέρη χωρίς ονόματα, ονόματα χωρίς μέρη. Περνάς καλά; Θα μείνω Αθήνα. Δεν είναι κι άσχημα. Έχεις ίντερνετ; No access to network. Η θάλασσα μέσα σου. Κρατάς μακριά το θόρυβο του κόσμου. Ηρεμείς από τον επιθετικό επείγοντα ρυθμό των ειδήσεων, τον υπερκινητικό, ενθουσιώδη της διαφήμισης. Μπαινοβγαίνεις στην πραγματικότητα. Μια γιαπωνέζα παίζει νησιώτικα με βιολί, μια τουρκάλα τραγουδάει ελληνικά ρεμπέτικα. Κάποιοι συνέχεια έρχονται. Κάποιοι φεύγουν.

KOINΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Οι ζωντανοί-νεκροί του καλοκαιριού...


H ατμόσφαιρα στο παραλιακό μπαρ αναδίδει παρακμή. 

Στο ξύλινο ντεκ που έχει καλύψει τα ¾ της παραλίας με άδεια από τον Δήμο, την Περιφέρεια ή Υπηρεσία Νομιμοποίησης Παράνομων Κατασκευών γκροτέσκες φιγούρες, με προκοίλια και κυτταρίτιδα κινούνται στη στενή λωρίδα άμμου της «πλαζ» όπου, δύο ξανθές παίζουν ρακέτες. Υστερικά παιδιά τρέχουν ανάμεσα στα τραπέζια τσιρίζοντας χωρίς οι κηδεμόνες να τα ανακαλούν στην τάξη. Συνηθισμένοι στις κραυγές έχουν συνηθίσει να ζουν με τον θόρυβο


Η γκαρσόνα, με διάμετρο μεγαλύτερη από ύψος, φέρνει τα βρόμικα ποτήρια με χλιαρό νερό δηλώνοντας ότι, έχει χαλάσει η μηχανή που κάνει παγάκια


Ζήτησε καφέ και «κλαμπ σάντουιτς». Με το που τα ειδε κατάλαβε το λάθος. Ο καφές με γεύση κάτουρου. Το σάντουιτς πέρα από περιγραφή. Πήγε κάτι να πει στο δαμάλι αλλά προτίμησε τη σιωπή



Στο εμπρός τραπέζι δύο θηλυκές φάλαινες. Η μεγαλύτερη (κοντά στα 160 κιλά), χτενίζει μικρομέγαλη κόρη που, μόλις σταμάτησε τις ρακέτες στη στενή λωρίδα άμμου που υποδύεται την παραλία


Παρατηρεί το χώρο μέσα απ’ τα γυαλιά που δεν επιτρέπουν σε κάποιον να δει που κοιτάει


Ένας τύπος σε σχήμα αχλαδιού, με μπάκα που φτάνει μέχρι τ’ αχαμνά, σκουπίζει τ’ αλάτι απ’ το σώμα του. Δίπλα τρία αρσενικά με χοντρά μπούτια, ωοειδή πρόσωπα και ρεϊμπαν και δύο ανδρόγυνα με τεράστια γυαλιά ηλίου διαπληκτίζονται για το αποτέλεσμα του αγώνα Ελλάδας-Κόστα Ρίκα


Το μπαρ είναι γεμάτο μύγες που δεν τσιμπάνε αλλά... δαγκώνουν. Απ’ τα μεγάφωνα βγαίνει μουσικός τριγμός που κάνει τους θαμώνες να λικνίζονται κουνώντας ώμους και σώματα. Γιαγιάδες με σκουφάκια, παιδιά με «χεράκια» και σωσίβια. Στα «βαθιά» κάποιος παρατηρεί με μάσκα τον χωρίς ίχνος ζωής βυθό. 

Ένα πανί ιστιοσανίδας υποδεικνύει την «ξενοιασιά» που επικρατεί στο παραλιακό κέντρο


Οι ζωντανοί-νεκροί του Ιουλίου απολαμβάνουν το καλοκαίρι με την θερμοκρασία στους 41 βαθμούς και την υγρασία στο 80%. Στο ραδιόφωνο η μοναδική εκπομπή «Ότι να ’ναι», που παρουσιάζει (και εκφράζει) αυτό που αποκαλούμε «ελληνική πραγματικότητα». Οι μαντινάδες του Πάγκαλου, το σκίσιμο των μνημονίων, η παραίτηση Μάρκου και η διαγραφή Ψαριανού απ’ την TheMar, η μικρή ΔΕΗ, τα megabyte του Οικονομέα και του Ταμήλου, τα ...τανκερ της «γερμανικής πολεμικής μηχανής» του Μαυρομάτη, το 7-0 του αγώνα Γερμανίας-Βραζιλίας


Μετά την 48η κλήση «προς απολογία» και εκείνος αισθάνεται νεκρός. Σαν να έχει φύγει απ’ τη ζωή και, το Πλέγμα του επέτρεψε να περιφέρεται στην εικονική πραγματικότητα που ξετυλίγεται κάθε μέρα γύρω του. Μιλάει αλλά απ’ το στόμα του δεν βγαίνει φωνή. Γράφει αλλά, τίποτε δεν είναι νέο. Όλα έχουν γραφτεί και ειπωθεί τα τελευταία 50  χρόνια. Μοναδική σωτηρία η φυγή. Όμως εκεί επιπλέουν κολυμβητές.



Bρόμικο, παράνομο, κακόγουστο το παραθαλάσσιο «κεντρο»  έχει τα χαρακτηριστικά της πολιτικής, κοινωνικής και αισθητικής κατάρρευσης της χώρας. Οι θαμώνες δεν αντιλαμβάνονται την βρομιά. Συνήθισαν ύστερα από δεκαετίες εκπαίδευσης απ’ την τηλεόραση και τα σχολεία ραγιαδισμού και ελάχιστης προσπάθειας



Ο δρόμος της Νέας Μάκρης έχει δύο λωρίδες η μια μόνιμα   κατειλημμένη από οδηγούς «μισό λεπτάκι». Ρα αλαρμ που αναβοσβήνουν δημιουργούν αλλεπάλληλα μποτιλιαρίσματα. Ο χαρακτήρας του μικρομεσαίου ραγιά. Του βρομύλου με την τερατώδη BMW Χ5, τα δερμάτινα πέδιλα και τη διατηρημένη συμβία


Η ζέστη, η σκόνη, οι εικόνες Κάνουν δύσκολη την αναπνοή. Ένας κόμπος έχει εγκατασταθεί μόνιμα στο στήθος του  



Λίγες φορές στο παρελθόν είχε νιώσει τόσο μεγάλη μοναξιά. Πως μπορείς να βγεις απ’ το λούκι; Πως επιστρέφεις στα πεδία των μαχών που πολεμούσες για μισό αιώνα;  

ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο καπιταλισμός των νέων ποπ ειδώλων



Ανεβάζει ακαταπαύστως τα selfie της στον καθρέφτη ποζάροντας διαρκώς. Εκατομμύρια οι followers τα καταναλώνουν σαν φρέσκα κουλουράκια και δεν χορταίνουν. Πρωταγωνίστρια ενός μοναδικού προσωπικού story στην ιστορία της ποπ κουλτούρας η Κιμ Καρντάσιαν θεωρείται φαινόμενο, με τα εκατομμύρια των φαν και την ικανότητά της να συντηρείται στη δημοσιότητα χωρίς να κάνει τίποτε άλλο από το να υποδύεται τον εαυτό της. Ενα pop idol, το οποίο αναδείχθηκε από την τηλεόραση των ριάλιτι και εδραιώθηκε αξιοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητες του φεϊσμπουκικού και τουϊτερικού σύμπαντος με τέτοια μάλιστα τέχνη ώστε να θεωρείται –εμπορικά τουλάχιστον– το ιερό τοτέμ τους. 


Με άλλα λόγια, ο μαραθώνιος των selfie του φετινού καλοκαιριού που κόσμησε τα σόσιαλ μίντια με απίθανες φατσούλες σε κλίμα διακοπών ήταν και ένας φόρος τιμής στο απόλυτο είδωλο της κουλτούρας του είδους, την Κιμ Καρντάσιαν.
 


Η μορφή της πλαστικοποιημένη και μοναδικό της ταλέντο να μπορεί να παραμένει στη δημοσιότητα. Εχει όμως καταφέρει να διαμορφώσει ολόκληρη αγορά. Είδος μοναδικό καθώς έχει επιβάλει την εικόνα της, την διατηρεί μάλιστα αναλλοίωτη προβάλλοντας το life style χάρη στο οποίο επιτυγχάνει κάτι τέτοιο. Τόσο δε ατσαλάκωτη και ίδια, που θαρρείς και δεν έχει ζωή –και πιθανόν δεν έχει– παρά μόνο στις ειδικές συνθήκες του παράδοξου ριάλιτι στο οποίο πρωταγωνιστεί μαζί με την οικογένειά της. Ενα σόου το οποίο ξεκίνησε να προβάλλεται το 2007 και συνεχίζεται κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον των φαν ανά τον κόσμο, με τη ζωή της Κιμ και της οικογένειάς της να εκτίθεται σε κάθε λεπτομέρεια.
 


Κάπως έτσι έφτασε η ιστορία της Κιμ Καρντάσιαν να αποτελεί φαινόμενο και μοντέλο των ακροτήτων του καπιταλισμού, όπου ο ίδιος ο παραγωγός είναι και το προϊόν, με μια εξωφρενικά ανόητη και κενή ουσίας, αλλά σκανδαλωδώς δημοφιλή και ως εκ τούτου εξαιρετικά ευφυή διαδικασία πώλησης της «προσωπικής εικόνας».
 


Οπως κι αν έχει, κατάφερε να θεωρείται ποπ είδωλο υποδηλώνοντας έτσι και το επίπεδο της κουλτούρας της εποχής μας. Αλλωστε, μπορεί μόνον στα αμερικανικά πανεπιστήμια να διατηρείται η μνήμη, ότι από τα πρώτα ποπ είδωλα των Ευρωπαίων εποίκων της αμερικανικής ηπείρου ήταν ο Ντίκενς, του οποίου τα βιβλία γίνονταν ανάρπαστα και ο ίδιος αποθεώθηκε σαν ροκ σταρ όταν επισκέφθηκε την Αμερική, αλλά τηρουμένων των αναλογιών τα ίδια ήθη λατρείας διατηρήθηκαν στο πέρασμα των αιώνων, για να πάρει σήμερα θέση στο «πάνθεον» και η Κιμ Καρντάσιαν. Απλώς μιλάμε για νέες αγορές.
 


Στα αμερικανικά μίντια το «φαινόμενο Καρντάσιαν» αναλύεται σαν εκείνο, το οποίο έχει καταλάβει μέρος του χώρου που άφησαν μορφές της ποπ κουλτούρας σαν τον Μάικλ Τζάκσον και τη Μαντόνα. Και για όσους μοιάζει ανίερη η σύγκριση με ιερά τέρατα της μουσικής βιομηχανίας, οι «ιδιότητες» της Κιμ Καρντάσιαν έχουν αναδειχθεί με τη σειρά τους τα απαραίτητα υλικά για τη σύγχρονη βιομηχανία της διασκέδασης. Η ίδια δηλώνει «μπιζνεσγούμαν», σχεδιάστρια μόδας, ηθοποιός, κοσμική κ.λπ. Αλλά η υποτιθέμενη πολυπραγμοσύνη αποδεικνύει ακριβώς ότι πρόκειται για «κατασκευή» περσόνας. Αλλωστε πουλάει συμβολισμούς και όχι προϊόντα.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ: Η γέννηση της «γενοκτονίας»



«Οι λέξεις είναι τα πάντα», έγραψε ο Ναπολέων στο κλασικό «Εγχειρίδιο πολέμου». Πράγματι· ειδικά σε εποχές κρίσης και πόλωσης, όπως είναι η δική μας, οι λέξεις, όταν μάλιστα αναφερόμαστε στο παρελθόν, σε μια συνθήκη δηλαδή ολοκληρωμένη υποτίθεται, παγιωμένη, και όμως, την ίδια στιγμή, ρευστή και ευάλωτη σε διαφορετικές ερμηνείες, κατέχουν ειδικό βάρος.  


Παράδειγμα: λέξεις όπως «διωγμός», «σφαγή», «θηριωδία» βαραίνουν με έναν ειδικό τρόπο στη συλλογική μνήμη εθνών και στις προσωπικές μνήμες των ανθρώπων. Και όμως, για πολλούς οι λέξεις αυτές δεν επαρκούν για να αποδώσουν την πραγματική εικόνα των φρικαλεοτήτων που υπέστησαν, π.χ., οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας από το 1908 έως το 1922. Το 1994, η ελληνική Βουλή επικύρωσε τον όρο «γενοκτονία» σε ό,τι αφορά την πολιτική του τουρκικού κράτους εκείνη την ιστορική περίοδο. Το θέμα όμως επανέρχεται εκ νέου στην επιφάνεια, και μάλιστα με έμφαση, μέσα από την ειδική διάταξη του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, βάσει του οποίου τυχόν άρνηση της γενοκτονίας των πληθυσμών αυτών στη Μικρά Ασία εκείνα τα χρόνια θα διώκεται από τον νόμο – στα πρότυπα της άρνησης της εβραϊκής γενοκτονίας, που είναι ποινικά κολάσιμη σε χώρες όπως η Γερμανία και η Αυστρία.
 


Διεθνές έγκλημα
 

Η θεσμική διάσταση του βαρυσήμαντου όρου «γενοκτονία» έχει σημείο αφετηρίας το έτος 1944. Τότε ο Πολωνοεβραίος νομικός Ραφαήλ Λέμκιν (Raphael Lemkin, 1900-1959) προσπάθησε να προσδιορίσει εννοιολογικά και να αποδώσει την ιστορική μοναδικότητα της ναζιστικής πολιτικής της συστηματικής εξόντωσης, με επίκεντρο την εξολόθρευση των Εβραίων της Ευρώπης. Ο Λέμκιν σχημάτισε τότε ένα νεολογισμό: τη λέξη «genocide» συνδυάζοντας τα συνθετικά geno-, από την ελληνική λέξη «γένος», και -cide, από τη λατινική λέξη για τη δολοφονία. Οταν το Διεθνές Στρατοδικείο συγκλήθηκε στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας, απήγγειλε κατηγορίες στα ανώτατα στελέχη των ναζί για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας». Η λέξη «genocide» περιλαμβανόταν στο κατηγορητήριο, τότε όμως ο όρος είχε ακόμη περιγραφικό χαρακτήρα και όχι νομικό.

 


Στις 9 Δεκεμβρίου του 1948, τα Ηνωμένα Εθνη ενέκριναν τη Σύμβαση για την Πρόληψη και την Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας. Αυτή η σύμβαση χαρακτηρίζει επίσημα τη «γενοκτονία» ως διεθνές έγκλημα, για την πρόληψη και την τιμωρία του οποίου δεσμεύονται τα συμβαλλόμενα κράτη.  


Εκτοτε η εξέλιξη του όρου στον χώρο του δικαίου και των διεθνών σχέσεων χωρίζεται σε δύο διακριτές ιστορικές περιόδους: την περίοδο από τη διατύπωση του όρου μέχρι την εισαγωγή του στο διεθνές δίκαιο (1944-1948) και την εποχή της εφαρμογής του με την ίδρυση διεθνών ποινικών δικαστηρίων για τη δίωξη εγκλημάτων γενοκτονίας (1991-1998 – η αφορμή ήταν οι πολιτικές εθνοκάθαρσης που ακολουθήθηκαν κατά τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και η γενοκτονία της Ρουάντα).
 


Απέκτησε λοιπόν την απαιτούμενη νομική, θεσμική υπόσταση ο όρος «γενοκτονία», με αφορμή βεβαίως την πρωτοφανή πολιτική εξόντωσης που ακολούθησε η ναζιστική Γερμανία τόσο εις βάρος των εβραϊκών πληθυσμών όσο και των Ρομά, των Σλάβων, των ατόμων με αναπηρίες, των ομοφυλοφίλων κ.ά. 


Ωστόσο, η ίδια η έννοια της γενοκτονίας είναι πολύ αρχαιότερη, αν και η λέξη που χρησιμοποιούνταν για να την περιγράψει πολύ διαφορετική: ολοκαύτωμα


Σήμερα, στην καθομιλουμένη, ο όρος «γενοκτονία» συνεχίζει να μην είναι το ίδιο οικείος όσο ο όρος «ολοκαύτωμα». Αυτό μπορεί να οφείλεται στο ομότιτλο βιβλίο του Τζέραλντ Γκριν, που έγινε μπεστ σέλερ και πολύ επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά τη δεκαετία του ’70, και μέσω του οποίου άρχισε να ταυτίζεται στη συνείδηση των μαζών διεθνώς η γενοκτονία των Εβραίων με τη λέξη «ολοκαύτωμα», όμως η ίδια η λέξη σε αυτό το πλαίσιο της μαζικής δολοφονίας, έχει πολύ μεγαλύτερη ιστορία. (Να πούμε εδώ πως η επίσημη εβραϊκή λέξη για τη γερμανική τελική λύση του «εβραϊκού προβλήματος» είναι η Shoa, που σημαίνει «καταστροφή».)
 


Ο ιστορικός Μπεν Κίρναν (Ben Kiernan), ιδρυτής του Προγράμματος Μελετών Γενοκτονίας στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, γράφει στο βιβλίο του «Blood and Soil. A World History of Genocide and Extermination from Sparta to Darfur» (Yale University Press) κάτι που είναι μάλλον γνωστό σήμερα: ο ελληνικός όρος «ολόκαυστος» απαντά στην Αγία Γραφή και παραπέμπει σε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που έχουμε συνηθίσει: στις θρησκευτικές θυσίες που γίνονταν μέσω της πυράς. Ηδη όμως από τον 15ο αιώνα άρχισε να παίρνει το νόημα της μαζικής εξόντωσης, αρχικά στο πλαίσιο της θρησκευτικής βίας. Τον 16ο αιώνα, ο Ισπανός ιεραπόστολος Πάμπλο Λας Κάζας περιέγραψε τις άγριες σφαγές των ιθαγενών στη Γουατεμάλα από τους κονκισταδόρες ως «ολοκαύτωμα». Πολύ αργότερα, το 1896, οι Αμερικανοί ιεραπόστολοι που υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες των πρώτων σφαγών Αρμενίων από τους Οθωμανούς, περιέγραψαν όσα είδαν επίσης ως «ολοκαύτωμα».

 

Οπως γράφει ο Κίρναν, «οι συγκεκριμένοι χρονικογράφοι ίσως σήμερα να μην επέλεγαν αυτή τη λέξη. Η ναζιστική γενοκτονία των Εβραίων το 1941-45 δεν αποτελεί απλώς την πλέον εκτεταμένη περίπτωση γενοκτονίας· διέφερε από τις περισσότερες σε μία σημαντική πτυχή. Το Ολοκαύτωμα ήταν ένα από τα πρώτα ιστορικά παραδείγματα απόπειρας βιολογικής «φυλετικής» εξόντωσης, ήταν μια εκστρατεία να εξολοθρευθεί ένας ολόκληρος λαός. Ωστόσο δεν ήταν και η μοναδική». Οντως, ο Κίρναν στο βιβλίο του αναφέρεται εκτενώς και σε άλλες, μικρότερης κλίμακας, προσπάθειες να εξοντωθούν ολόκληρες φυλές και λαοί.
 


Ανάλογα, στο συλλογικό έργο «Century of Genocide. Eyewitness Accounts and Critical Views» (Garland Publishing), καταγράφονται περιπτώσεις γενοκτονίας που για τους περισσότερους από εμάς είναι άγνωστες ή απλώς έχουν λησμονηθεί: 

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ενεργειακός κόμβος η «Νέα Τουρκία» του Ερντογάν



Μηνύματα με πολλαπλούς αποδέκτες αποστέλλει η Αγκυρα υπό το φως του δόγματος της «Νέας Τουρκίας», επιδιώκοντας να κατοχυρώσει τη θέση της και να παγιώσει την ανάγκη ανάδειξής της σε ενεργειακό κόμβο στην περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.


Μία ημέρα μετά την ανάληψη των νέων καθηκόντων του, ο νέος πλέον πρωθυπουργός της γείτονος, Αχμέτ Νταβούτογλου, έθεσε ως προτεραιότητα, σύμφωνα με δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο, την απόλυτη στήριξη του τομέα της ενέργειας στην Τουρκία και την προώθηση και επίσπευση όλων εκείνων των έργων και των σχεδιασμών που θα συμβάλουν στη μετατροπή της χώρας του σε αδιαμφισβήτητο ενεργειακό παίκτη και εταίρο στη ζώνη που ξεκινά από την Κίνα και καταλήγει στην Ευρώπη.


Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκονται τόσο τα σχέδια για την κατασκευή και ολοκλήρωση των αγωγών που συνθέτουν το λεγόμενο «Νότιο Διάδρομο» -πρόκειται για τους ΤΑΝΑΡ και ΤΑΡ-, ο οποίος στόχο έχει τη μεταφορά μέσω της τουρκικής επικράτειας του φυσικού αερίου του Αζερμπαϊτζάν στην Ευρώπη, όσο και το πρόγραμμα «διερεύνησης» του βυθού της Ανατολικής Μεσογείου για τον εντοπισμό κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου.


Την ίδια στιγμή εν τω μεταξύ που η Αγκυρα προσβλέπει στο άνοιγμα του κεφαλαίου 15 για την Ενέργεια, στο πλαίσιο των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε., το οποίο έπειτα από την παρέμβαση της Κύπρου το 2009 παραμένει μέχρι και σήμερα «κλειστό», ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Λευκωσία, Τζον Κένιγκ, μιλώντας μέσα στην εβδομάδα σε συνέδριο των Κυπρίων αποδήμων, ταύτισε για μία ακόμη φορά την ανάγκη άμεσης επίλυσης του Κυπριακού με την πορεία των διερευνητικών γεωτρήσεων εντός της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, εκφράζοντας παράλληλα τη βούληση και τη δέσμευση της Ουάσιγκτον να συνδράμει προκειμένου να επιτευχθούν απτά αποτελέσματα.


Ωστόσο, σημείωσε ότι παρ' ότι είναι σαφές ότι η πολιτική των ΗΠΑ συνίσταται στην εξασφάλιση ποσοτήτων φυσικού αερίου και πετρελαίου από διαφορετικούς προμηθευτές και μάλιστα σε προσιτή τιμή, είναι λυπηρό ότι ορισμένοι συνδέουν το αυξημένο ενδιαφέρον της αμερικανικής πλευράς για την Κύπρο με τις έρευνες που βρίσκονται σε εξέλιξη.


ΤΟΥΡΚΙΑ: Επίσκεψη Ερντογάν στα Κατεχόμενα

Επίσκεψη Ερντογάν στα Κατεχόμενα Την «παρθενική» του επίσκεψη, μετά την εκλογή του ως Προέδρου της Τουρκίας, πραγματοποιεί σήμερα, Δευτέρα 1η Σεπτεμβρίου, στο βόρειο τμήμα της Κύπρου ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Το ζητούμενο είναι κατά πόσον ο ισχυρός άνδρας της Τουρκίας θα δώσει κάποια ένδειξη για πρόοδο προς την κατεύθυνση επίλυσης του Κυπριακού. Ταυτόχρονα με τον κ. Ερντογάν φθάνει στα κατεχόμενα το τουρκικό ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός», το οποίο θα πραγματοποιήσει έρευνες στην περιοχή.

Προ δεκαημέρου η Άγκυρα είχε δεσμεύσει περιοχή ανατολικά και βόρεια της Κύπρου για έρευνες από τον Αύγουστο έως και τις 2 Οκτωβρίου. Χθες δέσμευσε μια ακόμη περιοχή, στον κόλπο της Αλεξανδρέττας, για την περίοδο 2 Σεπτεμβρίου έως και τη 10η Νοεμβρίου. Επεκτείνοντας χρονικά την παρουσία του σκάφους στην περιοχή, προφανώς επιχειρεί να διαμορφώσει τους σχεδιασμούς με βάση και τις εξελίξεις, που θα ακολουθήσουν. Σημειώνεται ότι στο πεδίο των γεωτρήσεων, αυτές θα αρχίσουν εντός Σεπτεμβρίου από την ιταλική ΕΝΙ στα κυπριακά τεμάχια, γεγονός που θεωρείται σημαντικό για τα ενεργειακά της Κύπρου και της ευρύτερης περιοχής.

Αναλυτές σημειώνουν ότι μια θετική παρέμβαση του Ταγίπ Ερντογάν θα έδινε δυναμική στην τρέχουσα διαδικασία λύσης, που αντιμετωπίζει τους τελευταίους μήνες πολλά προβλήματα.

Ο Νίκος Αναστασιάδης με συνεντεύξεις και δηλώσεις του γνωστοποίησε ότι φίλοι της Κύπρου και της Τουρκίας του έχουν μιλήσει για κίνηση Ερντογάν στο Κυπριακό.

Απ΄αυτά που θα πει ο κ. Ερντογάν, πάντως, θα εξαρτηθεί και η περαιτέρω στάση του Ν. Αναστασιάδη, ο οποίος, αν ακούσει θετικά πράγματα, θα αναλάβει και ο ίδιος πρωτοβουλίες.

Σύμφωνα με το περιβάλλον του Τουρκοκύπριου ηγέτη, Ντερβίς Έρογλου, ο Ερντογάν θα τύχει θερμής υποδοχής στο παράνομο αεροδρόμιο Τύμπου.

Το πρόγραμμα του Προέδρου Ερντογάν θα έχει ως εξής: