"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Μεμέτ, το ραβδί έχει δύο άκρες…

Οι καλύτεροι πιλότοι στο ΝΑΤΟ είναι Έλληνες (VIDEO) - Newsbomb 

 

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Η Τουρκία έχει έναν βασικό στόχο, τον οποίο ουδέποτε έκρυψε. Την κατάλυση ή ριζική αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης και να καταπιεί το μισό Αιγαίο, τα Δωδεκάνησα και τη Θράκη. Και αν την παίρνει, την ολική κατάληψη της Κύπρου.

Αυτό μπορεί να γίνει με δύο τρόπους.

Ο πρώτος είναι με τον διαρκή τραμπουκισμό, τις απειλές και το εν γένει νταηλίδικο ύφος που ζούμε δεκαετίες, μέχρι να βρεθεί μια μπόσικη ελληνική κυβέρνηση πουρκουάδων, που να καταπιεί αμάσητες τις χατζιαβάτικες θεωρίες κατευνασμού του θηρίου, που μας πουλάνε το ΕΛΙΑΜΕΠ και διάφοροι παρατρεχάμενοι Απόστολοι του Μαρασμού, και να υπογράψει συναινετικώς τη μετατροπή μας σε Ηγεμονία της Βλαχίας, υποτελή δορυφόρο της Υψηλής Πύλης.

Χλομό στο άμεσο και εγγύς μέλλον, διότι τον Κυριάκο δεν τον κόβω να έχει αυτοκτονικό ιδεασμό. Ο,τι είχε ψευδαισθήσεις είχε, όμως ο Ερντογάν, αφερίμ, μας προσέφερε υπηρεσία, του τις διέλυσε από την αρχή της πρώτης θητείας με την οργανωμένη απόπειρα μαζικής εισβολής στον Εβρο των κατσαπλιάδων πελατών των δουλεμπόρων υποτακτικών του. Φάγανε πολύ ξύλο και η αποδοχή της σκληρή μας στάσης από τον λαό δεν είχε προηγούμενο. Ιστορικά πάντα υπήρχαν ενδοτικοί, οπαδοί της υποτέλειας. Πριν από τον Β’ Π.Π. και στη διάρκειά του υπήρχε μια ομάδα δήθεν Κοινής Λογικής, ένας κύκλος φιλογερμανών και φιλοϊταλών πουρκουάδων, που έλεγαν πως «η Γερμανία είναι ανίκητη, άρα η αντίσταση είναι μάταιη». Υπήρχαν και λίγοι που θεωρούσαν ακόμη και τους φλώρους τους Ιταλούς ανίκητους ή έλεγαν «κι αν ητηθούν, δεν θα είναι από εμάς, οπότε πάλι είναι μάταιη η αντίσταση».

Υπάρχουν και τώρα δωσίλογοι των Τουρκων και των πληρεξουσίων τους τζιχαντιστών της Χαμάς. Πρώτοι και χειρότεροι, οι φορείς της αριστερίλας, Πέμπτη Φάλαγγα των Τούρκων μέσα στη χώρα, και ακολουθούν κάτι ιντελιγκέντσηδες ντιντήδες, φιλελέφτ και ελαφροδεξιοί Κολωνακίου.

Εκλαϊκευμένα η θέση τους λέγεται «του δειλού η μάνα δεν έκλαψε ποτέ» ή «ας χαλαρώσουμε να το απολαύσουμε» ή, όπως το έλεγε ο Γκουντέριαν του ένστολου σοσιαλισμού, ο Τόσκας, «αν μπουκάρουν σπίτι σας, κάντε ό,τι κοιμάστε».

Πιο ξένο πράγμα για την ψυχοσύνθεση ημών των Ελλήνων, των απογόνων των ανυπότακτων που δεν τουρκέψαμε και κάναμε καμιά εκατοστή επαναστάσεις και εξεγέρσεις δεν υπάρχει. Και δεν είναι μόνο θέμα ονόρε, εθνικής ψυχοσύνθεσης. Είναι και θέμα αληθινής κοινής λογικής, βασικού ενστίκτου επιβίωσης, που υπαγορεύει πως η αντίσταση είναι ο μόνος δρόμος για την επιβίωση.

Αν εισβάλλουν, θα υπερασπιστώ την οικογένειά μου και το σπίτι μου, κληρονομιά από τους γονείς και τους παππούδες μου, με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο θα στείλω τον εισβολέα για λασπωμένο πιλάφι και 72 γριές καλντεριμιτζούδες τρανς στην Κόλαση, εκεί που πάνε οι οπαδοί του παιδόφιλου ληστή και φονιά απατεώνα της ερήμου.

Κι αυτό πιστεύω νιώθει η συντριπτική πλειονότητα. Το κύτταρο δεν έχει σαπίσει. Κάτω από τις στοιβάδες της παρακμής και της μαλθακότητας του σύγχρονου τρυφηλού βίου πάλλεται ακόμη η ρωμαλέα δύναμη που έχτισε αυτή την ελεύθερη Πατρίδα, τη μόνη περιουσία μας, το μόνο καταφύγιό μας σε αυτόν τον κόσμο.

Είναι η γη μας, όπου ανατρέφουμε τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας με τον αξιακό τρόπο των πατέρων μας και των παππούδων μας, τους οποίους μνημονεύουμε στον ίσκιο των ελιών που εκείνοι φύτεψαν και φρόντισαν, στις ανάπαυλες του αέναου αγώνα του Εθνους μας για Ελευθερία. Κανείς ποτέ δεν θα τολμήσει να προσκυνήσει απόλεμα τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που κυβερνούν την Τουρκία.

Ο άλλος τρόπος, ο μόνος τρόπος να επιβάλλει το κράτος των γενοκτόνων μια νέα συμφωνία υποτέλειας, είναι ο πόλεμος, τα όπλα, να οδηγηθούμε ηττημένοι σε ένα τραπέζι, για να αναγνωρίσουμε de jure αυτά που θα έχουν επιβάλει οι βάρβαροι εχθροί μας de facto.

Ο συνεχής εξοπλισμός μας, στην Αεροπορία ήδη έχει ανατρέψει υπέρ μας τη ζυγαριά, οι προμήθειες φρεγατών, μαχητικών, αντιπυραυλικών και αντιαεροπορικών συστημάτων, με την Τουρκία εκτός προγράμματος των F-35 και των F-16 Viper, σε συνδυασμό με τη συμμαχία μας με το Ισραήλ, έχει κάνει το βαθύ κράτος-συμμορία να ανησυχήσει βαθιά.

Είναι λοιπόν σφόδρα πιθανό, βοούν οι πράξεις και η ρητορική τους, να σπεύσουν να τεστάρουν την αποφασιστικότητα ημών και των νέων συμμάχων μας, πριν ολοκληρώσουμε όλα τα εξοπλιστικά μας προγράμματα και βρεθούν σε ακόμη δυσμενέστερη θέση.

Για να σας το κάνω λιανά, θα προτιμήσουν να μας επιτεθούν πριν παραλάβουμε και τα F-35, πριν ολοκληρωθεί ο αντιαεροπορικός και αντιπυραυλικός θόλος στο Αιγαίο, πριν παραλάβουμε όλα τα νέα πολεμικά μας πλοία. Κοινή λογική.

Ομως…

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Μπορούμε κι εμείς να διαλύσουμε το μαγαζί...

Image

 

Επίσκεψη Ερντογάν: Υπόκλιση Γεραπετρίτη στον Ερντογάν και η λιχουδιά στον  Πίνατ - Sfedona.gr 

 

 Toυ ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ

Οι Ευρωπαίοι κρεμούν την Ελλάδα στα μανταλάκια για την υπόθεση παραβίασης των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας με αφορμή την υπόθεση του εφοπλιστή Γιώργου Προκοπίου και της Dynagas.

Ας βάλουμε τα πράγματα στη σειρά, με απλή αριθμητική, γιατί η αριθμητική δεν έχει ιδεολογία.

Οι βόρειοι τρέμουν τη Ρωσία και δεν διστάζουν να κάνουν τα στραβά μάτια για την Τουρκία η οποία απειλεί την Ελλάδα. 

Η Τουρκία διατηρεί casus belli κατά της Ελλάδας από το 1995. Τριάντα ένα χρόνια. Επίσημη απειλή πολέμου από τρίτη χώρα κατά κράτους - μέλους της Ένωσης, καταχωρημένη σε απόφαση κοινοβουλίου.

Οι παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου μετριούνται σε εκατοντάδες ετησίως.

Οι παράνομες γεωτρήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ έγιναν μπροστά στις κάμερες.

Η μισή Κύπρος -κράτος-μέλος της ΕΕ, να το θυμίσω στους αφηρημένους- τελεί υπό στρατιωτική κατοχή από το 1974.

 

Η ευρωπαϊκή απάντηση σε όλα αυτά;

«Διάλογος». «Αυτοσυγκράτηση». «Αποφυγή κλιμάκωσης».

Και τώρα, ξαφνικά, οι Βρυξέλλες ανακάλυψαν την πυγμή τους. Όχι, απέναντι στον Ερντογάν. Απέναντι στην Αθήνα. Επειδή τόλμησε να βάλει ενστάσεις στο 21ο πακέτο κυρώσεων, υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα της ναυτιλίας της, ενός κλάδου που ελέγχει πάνω από το 20% της παγκόσμιας χωρητικότητας και αποτελεί το μοναδικό πεδίο όπου η Ελλάδα είναι παγκόσμια δύναμη και όχι επαρχία της περιφέρειας.

Να συνεννοηθούμε: δεν γράφω συνηγορία υπέρ κανενός εφοπλιστή. Αν κάποιος παραβιάζει κυρώσεις, υπάρχουν θεσμοί, έρευνες, δικαστήρια. Ας αποδειχθεί. Το πρόβλημά μου είναι αλλού: στο ότι η ευρωπαϊκή αυστηρότητα λειτουργεί με δυο μέτρα και δυο σταθμά.

 

Γιατί όταν η Γερμανία έχτιζε επί δεκαπέντε χρόνια τους Nord Stream 1 και 2 και δενόταν χειροπόδαρα στο ρωσικό αέριο, αυτό δεν λεγόταν «υπονόμευση της ευρωπαϊκής ασφάλειας». Λεγόταν «ενεργειακή πολιτική».

Όταν η Ουγγαρία και η Σλοβακία εξαιρούνται μονίμως από το εμπάργκο πετρελαίου, αυτό λέγεται «ρεαλισμός».

Όταν η Ελλάδα ζητάει να μη χαρίσει το μερίδιο αγοράς της ναυτιλίας της σε στόλους τρίτων χωρών, λέγεται «παραβίαση».

Αλληλεγγύη δύο ταχυτήτων.

Στην πρώτη ταχύτητα τα σύνορα της Βαλτικής.

Στη δεύτερη τα σύνορα του Αιγαίου.

Και εδώ είναι το ζουμί. Οι συμμαχίες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, είναι εταιρείες αμοιβαίων συμφερόντων. Αν η ΕΕ απαιτεί από τον Έλληνα φορολογούμενο να χρηματοδοτεί την άμυνα της Ανατολικής Ευρώπης και από τον Έλληνα εφοπλιστή να χαρίζει ναύλα στους Κινέζους, οφείλει να αποδείξει έμπρακτα ότι θεωρεί εξίσου ευρωπαϊκό το FIR Αθηνών με τον εναέριο χώρο της Εσθονίας. Αλλιώς, ας μην απορεί όταν οι «παραμελημένοι» εταίροι αρχίσουν να κάνουν ταμείο μόνοι τους.

Το «μαγαζί» δεν το διαλύουν μόνο οι απ έξω. Το διαλύουν και οι συνεταίροι, όταν πάψουν να πιστεύουν ότι μετράνε ισότιμα στη μοιρασιά.

Θα μου πείτε: φταίνε μόνο οι Βρυξέλλες;

Όχι βέβαια. Φταίμε κι εμείς. Επί δεκαετίες στέλναμε στην Ευρώπη κυβερνήσεις που πήγαιναν στα Συμβούλια Κορυφής όπως ο κακομαθημένος ανιψιός στον πλούσιο θείο: με το χέρι απλωμένο και το κεφάλι σκυμμένο. Ζητούσαμε πακέτα, ΕΣΠΑ, εξαιρέσεις και ανοχή στα ελλείμματα και σε αντάλλαγμα υπογράφαμε ό,τι μας σέρβιραν, χωρίς να διαπραγματευτούμε ποτέ σοβαρά τα στρατηγικά μας.

Η αξιοπιστία στις συμμαχίες, όπως και στις αγορές, χτίζεται με ισολογισμούς, όχι με επαιτεία. Όποιος εμφανίζεται μονίμως ως ζητιάνος…

 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Good bye, NATO!

The End of NATO

 

Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Όποιος θυμάται το ΝΑΤΟ που ξέραμε τις προηγούμενες δεκαετίες, καλό θα ήταν να το ξεχάσει. Μεταπολεμικό δημιούργημα του Ψυχρού Πολέμου, η βορειοατλαντική συμμαχία επέδειξε στην αντιπαράθεση με το σοβιετικό στρατόπεδο μετριοπάθεια, συνοχή και αποτελεσματικότητα.

Νίκησε. Και ακολούθησε η μετατροπή του ΝΑΤΟ σε έναν φιλήσυχο οργανισμό που μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης διευρύνθηκε και στην Ανατολική Ευρώπη. Ηταν πλέον περισσότερο γραφειοκρατική περιφερειακή δομή παρά πολεμική μηχανή.

Στο ΝΑΤΟ που αποχαιρετούμε, βασικός πυλώνας ήταν οι ΗΠΑ και οι στρατιωτικές δυνατότητές τους. Από κοντά, οι ευρωπαϊκές χώρες μάλλον την έβγαζαν στη φθήνια από πλευράς αμυντικών δαπανών.

Και φυσικά κάποια στιγμή ο τζάμπας πέθανε. Αυτό δεν είναι κακό, το αντίθετο. Είναι λογικό η Ευρώπη να διασφαλίσει την άμυνά της και να μην επαφίεται σε τρίτους.

Μόνο που η κυβέρνηση Τραμπ δεν ζητάει αυτό. Επιχειρεί να μετατρέψει τους συμμάχους από αυθύπαρκτες οντότητες σε υποτελείς και μισθοφόρους. Και ως τέτοιους τους αντιμετωπίζει στις σχέσεις της με τη Ρωσία, στις απαιτήσεις της για τη Γροιλανδία ή στον πόλεμο με το Ιράν.

Δεν ξέρω ποιος εκπλήσσεται. Τι συμμαχικό σχήμα μπορεί να υπηρετήσει ένας πρόεδρος που δεν έχει καμία αντίληψη συμμαχιών, ούτε σύστημα αξιών και κανόνων, στο μυαλό του;

Το δικό του σύμπαν διακρίνει ανάμεσα σε «καλούς ανθρώπους», τους «φίλους» που «στηρίζουν» ό,τι αλλοπρόσαλλο του κατέβει στο κεφάλι. Ας είναι κι ο Ερντογάν ή ο Πούτιν. Και στους «άλλους» που δεν τον υποστηρίζουν ή δεν τον γουστάρουν αρκετά για να κερδίσουν την αποδοχή του. Κι ας είναι οι περισσότερες ευρωπαϊκές δημοκρατίες ή ο Καναδάς.

Ποια συμμαχία μπορεί να αντέξει σε ένα τέτοιο σύμπαν;

Καμία.

Και δεν θα αντέξει όσες εξευτελιστικές ρεβεράντζες κι αν κάνει στον Τραμπ ο Γραμματέας του ΝΑΤΟ.

 

Αλλά τι περιμένεις από έναν Γραμματέα που δηλώνει ότι «δεν είναι σχολιαστής» όταν καλείται να κρίνει την απειλή πολέμου μέλους του οργανισμού (Τουρκία) εναντίον άλλου μέλους (Ελλάδα);

Ζητάει μόνο να μη φωνάζουμε δυνατά διότι θα μας ακούσουν.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι ευρωατλαντικοί δεσμοί είναι ισχυροί και ότι έχουν αντέξει πολλές φουρτούνες στην ιστορία τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία επίσης ότι η «περίοδος Τραμπ» δεν είναι συνώνυμο της αιωνιότητας.

Αλλά…

 

Διεθνούς Δυτικής πολυπολιτισμικής ισλαμοκαθαρματολάγνας νεοταξικής χρήσιμης ηλιθιότητας κωμωδία

Σαν σήμερα (22/7/ΧΧΧΧ)

 

1894: Διεξάγεται στην Γαλλία το πρώτο ράλι αυτοκινήτων σε δημόσιο δρόμο . Περιλαμβανε διαδρομή 78 μιλίων από το Παρίσι στη Ρουέν. Ο κόμης Ντε Ντιόν καταρρίπτει το μέσο όρο ταχύτητας με 22,5 χλμ/ώρα.

1927: Κατ' απαίτηση του δικτάτορα Μουσολίνι ιδρύεται η Ρόμα από τη συγχώνευση των ποδοσφαιρικών ομάδων Άλμπα, Προ Ρόμα και Φορτιτούντο

1943: Διακόσιες χιλιάδες λαού στην κατεχόμενη Αθήνα πραγματοποιούν μαχητική διαδήλωση εναντίον της απόφασης των Γερμανών να παραχωρήσουν στη Βουλγαρία ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα ως τον Αξιό. Ο Χίτλερ Θα αναστείλει την απόφαση «επ' αόριστον».

1988: Πεθαίνει ο τραγουδιστής Τώνης Μαρούδας.




2018: Πεθαίνει από ανακοπή σε ηλικία 80 ετών ο σπουδαίος ποιητής, στιχουργός και πεζογράφος Μάνος Ελευθερίου.

 

 

 

2021 Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 81 ετών, η σπουδαία ηθοποιός Μάγια Λυμπεροπούλου.

 

 

 

 

 

22/7/2025  Ο «θρύλος» της heavy metal, Όζι Όζμπορν, πέθανε σε ηλικία 76 ετών

 

 

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η θηριωδία του κομμουνισμού (και ο "εξυπνότερος" λαός του κόσμου...)

 Joseph Stalin with Luciferian sigil, red eyes and demon horns - Imgflip

Σφαγή του Κατίν: Ένα από τα φρικτότερα εγκλήματα πολέμου | Ιστορία 

 

Toυ Θανάση Διαμαντόπουλου

Έχει συγκλονιστικά αναδειχθεί και καταγγελθεί από μεγάλες κορυφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας: Σολτζενίτσιν, Καίσλερ, Μπερνς (Ο αχός της εποχής) και πολλούς ακόμη.  Ωστόσο, η ζωή και η λογοτεχνία, ιδίως η λογοτεχνία που εμπνέεται από τη ζωή, πάντα δίνουν ευκαιρίες για να νιώσει κάποιος φρίκη και αποτροπιασμό.

Στο υπό έκδοση μυθιστόρημά μου «Υπουργός καρδιάς» οι ήρωές μου, φανταστικοί αλλά και πραγματικοί, όπως ο Σάκης Πεπονής την εποχή που ήταν αρχηγός της πλαστηρικής νεολαίας, προσπαθούν να αποτρέψουν τις εκτελέσεις Μπελογιάννη, Μπάτση κ.λπ. Αυτή λοιπόν η πτυχή της δράσης τους με οδήγησε στο να αναζητήσω και να διαβάσω το συγκλονιστικό βιβλίο της Λίλιαν Μπάτση/Καλαμάρο «Βαρύτατο τίμημα», (ουδέποτε περίμενα τέτοια πλούσια, χυμώδη, ποιοτική γραφή από μη κατ’ επάγγελμα λογοτέχνιδα, που έγραψε ένα μόνο βιβλίο), όπου η τραγική συγγραφέας περιγράφει τη μεγάλη, τελικά δε ατελέσφορη θυσία που έκανε, προκειμένου να αποτρέψει την εκτέλεση του συζύγου της που λάτρευε.

Θα μου πει βέβαια κάποιος πως το συγκεκριμένο δεν ήταν κομμουνιστικό, αλλά αντικομμουνιστικό έγκλημα, ειδικά η εκτέλεση του διανοούμενου Μπάτση, ο οποίος δεν είχε εμπλοκή σε εγκλήματα σαν αυτά που στιγματίζουν την υστεροφημία του Μπελογιάννη (έστω και αυτά δεν ήταν η νομική βάση της εκτέλεσης  του Αμαλιαδαίου).

Ωστόσο…

Η αφήγηση αρχίζει από τα εφηβικά χρόνια της συγγραφέως, όταν αυτή μαζί με άλλα πλουσιόπαιδα είχαν εμπλακεί με μια ομάδα ελεγχόμενη από την ΕΠΟΝ που έγραφαν αντιναζιστικά συνθήματα στους τοίχους. Οπότε από τη -συγκλονιστική- αφήγησή της προκύπτουν τα εξής:

 

Η «ηγεσία» αποφάσισε την εκτέλεση ως «προδότη» ενός άλλου έφηβου της ομάδας της, για τον οποίο όλοι οι συναγωνιστές του ήταν βέβαιοι πως οι εναντίον του κατηγορίες ήταν απολύτως ανυπόστατες. Όταν δε η μικρή Καλαμάρο διαμαρτυρήθηκε στον καθοδηγητή για την εκτέλεση/δολοφονία του αθώου παιδιού, εκείνος έδωσε την πιο φρικώδη δυνατή απάντηση, ενδεικτική της τερατωδίας ενός «ανθρωπιστικού» ιδεολογήματος: «Και αθώος να ήταν, ένας ταξικός εχθρός λιγότερος»! (Το θύμα ήταν γιος μεγαλογιατρού.)

Στην πραγματικότητα δύο ταξικοί εχθροί λιγότεροι… Γιατί… Την ευθύνη της δολοφονίας η οργάνωση ανέθεσε σε άλλο μέλος της ίδιας ομάδας, ένα γιο βιομηχάνου.

Έτσι… Επιτεύχθηκαν αρκετοί στόχοι του Κόμματος:

Πρώτον, στάλθηκε ένα μήνυμα προς όλα τα μέλη της ομάδας πως «σφίγγουν τα γάλατα», ένα μήνυμα φόβου, δηλαδή, που έπρεπε κατά τη σταλινική πρακτική να κρέμεται πάνω από όλα τα μέλη. ‘Εμφοβα μέλη σημαίνει υπάκουα μέλη, χωρίς αυτόνομη σκέψη.

Δεύτερον, ο εκτελεστής γιος του βιομήχανου διέρρηξε οριστικά και αμετάκλητα τις σχέσεις με την τάξη του, κατέστη ανεπίστρεπτος ταξικός αποστάτης.

Τέλος, τρίτον, κατέστη δια βίου εκβιάσιμος, κάτι που θα επέτρεπε εις το διηνεκές το Κόμμα να απορροφάει «για το καλό του λαού» την περιουσία που είχε δημιουργήσει η βιομήχανος «με το αίμα των εργατών του».

Τώρα…

Το ότι σήμερα περίπου 7% των συμπατριωτών μας δηλαδή αρκετά πάνω από το 2% που θεωρείται περίπου το ποσοστό των ψυχοπαθών, εξακολουθεί να πρόσκειται στη συγκεκριμένη ιδεολογία την παγίως κυοφορούσα τέτοιες πρακτικές, ίσως -θα έλεγε κάποιος που δεν απεχθάνεται, όπως εγώ, την «ψυχιατρικοποίηση» των ερμηνειών πολιτικών συμπεριφορών»- απλά δηλοί πως υπάρχουν και άλλες μορφές σοβαρών ψυχικών διαταραχών.

Πάντως το ποσοστό αυτό δεν εκπλήσσει, αν σκεφτεί κάποιος πως…

 

ΔΙΕΘΝΗ "ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΕΝΩΜΕΝΑ" ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΦΑΣΙΣΤΑΡΙΑ: Το μονοπώλιο της σκέψης

 Image

Image 

 Image

 

Toυ Αλέξανδρου Σκούρα

Ο Έρικ Γουάινσταϊν δεν είναι εύκολος συνομιλητής. Μαθηματικός, δημόσιος διανοούμενος, άνθρωπος της Σίλικον Βάλεϊ και μόνιμος ταραξίας των βολικών βεβαιοτήτων, έχει το ελάττωμα που κάθε σοβαρό πνευματικό κατεστημένο μισεί: επιμένει να ρωτά γιατί.

Στην πρόσφατη συζήτησή του με τον Τζο Ρόγκαν επανέφερε έναν όρο που αξίζει να μας απασχολήσει πολύ πέρα από τη θεωρητική φυσική: TOGIT, δηλαδή The Only Game In Town, το «μοναδικό παιχνίδι στην πόλη».

Με αυτό περιγράφει την κουλτούρα όπου ένα ερευνητικό πρόγραμμα, όπως η θεωρία χορδών, παύει να είναι απλώς μία ενδιαφέρουσα υπόθεση και μετατρέπεται σε θεσμικό μονοπώλιο κύρους, χρηματοδότησης και νομιμοποίησης. 

Το πρόβλημα δεν είναι η θεωρία χορδών.

Το πρόβλημα είναι η εξουσία χωρίς ανταγωνισμό. Όταν μία ιδέα αποκτά το προνόμιο να αποφασίζει ποιες άλλες ιδέες αξίζουν να ακουστούν, η επιστήμη αρχίζει να θυμίζει γραφειοκρατία. Και όταν η γραφειοκρατία εισβάλλει στη γνώση, το αποτέλεσμα δεν είναι συναίνεση. Είναι πνευματική στασιμότητα με ακαδημαϊκό λεξιλόγιο.

Εδώ βρίσκεται η φιλελεύθερη ουσία του ζητήματος.

Η ελεύθερη κοινωνία δεν στηρίζεται μόνο στην αγορά αγαθών. Στηρίζεται και στην αγορά ιδεών.

Ο Μίλ δεν υπερασπίστηκε την ελευθερία του λόγου επειδή όλες οι γνώμες έχουν την ίδια αξία. Την υπερασπίστηκε επειδή καμία εξουσία δεν πρέπει να αποφασίζει εκ των προτέρων ποια γνώμη επιτρέπεται να δοκιμαστεί. Η αλήθεια χρειάζεται αντιπάλους. Χωρίς αντιπάλους γίνεται δόγμα. Και το δόγμα, ακόμη και όταν φορά εργαστηριακή ποδιά, παραμένει δόγμα.

Η υπόθεση Γουάινσταϊν έχει αξία ακριβώς επειδή δεν απαιτεί να τον πιστέψουμε. Δεν χρειάζεται να δεχθούμε τη δική του θεωρία των πάντων, τη Geometric Unity, ούτε να προσποιηθούμε ότι η επιστημονική κοινότητα οφείλει να χειροκροτεί κάθε αιρετική ιδέα. Η επιστήμη έχει φίλτρα και πρέπει να έχει φίλτρα. Άλλο όμως φίλτρο και άλλο κλειστή συντεχνία. Άλλο αξιολόγηση και άλλο τελετουργική αποβολή των ενοχλητικών.

 

Αυτό το μάθημα αφορά και την Ελλάδα. Ζούμε σε μια χώρα όπου το TOGIT δεν περιορίζεται στα πανεπιστήμια.

Το βλέπουμε στην οικονομία, όπου το κράτος παρουσιάζεται ακόμη ως ο φυσικός οργανωτής της ευημερίας. Το βλέπουμε στην παιδεία, όπου κάθε πραγματική μεταρρύθμιση σκοντάφτει στην ιερή αγελάδα της ακινησίας. Το βλέπουμε στη δημόσια διοίκηση, όπου η αποτυχία δεν καταργεί ποτέ το μοντέλο που την παρήγαγε. Όπως συχνά δείχνει η στήλη, το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι η απουσία έξυπνων ανθρώπων, αλλά η επιμονή μας να τους περνάμε μέσα από μηχανισμούς που τιμωρούν την πρωτοβουλία και επιβραβεύουν τη συμμόρφωση. 

Η Δύση έγινε σπουδαία επειδή δεν είχε ένα μόνο παιχνίδι στην πόλη. Είχε πανεπιστήμια που ανταγωνίζονταν, πόλεις που πειραματίζονταν, εμπόρους που ρίσκαραν, αιρετικούς που ενοχλούσαν και θεσμούς που, έστω αργά, έμαθαν να ανέχονται τη διαφωνία. Όποτε ξέχασε αυτή τη συνταγή, παρήγαγε παρακμή με καλές προθέσεις.

Ο Γουάινσταϊν μπορεί να έχει δίκιο σε πολλά ή να κάνει λάθος σε ακόμη περισσότερα. Αυτό είναι σχεδόν δευτερεύον.

Το κρίσιμο είναι ότι μας θυμίζει κάτι που οι φιλελεύθεροι δεν πρέπει ποτέ να ξεχνούν:

Kαμία πρόοδος δεν γεννήθηκε από μονοπώλιο. Ούτε στην αγορά, ούτε στην πολιτική, ούτε στην επιστήμη.

Όταν κάποιος μας λέει ότι υπάρχει μόνο ένα παιχνίδι στην πόλη, η σωστή απάντηση είναι απλή: τότε...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Oταν η φάρσα περνιέται για πρωτοπορία

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του Θεόδωρου Παντούλα

Η ζωή ανέκαθεν είχε βάσανα. Λέρωνε τα χέρια της και ίδρωνε τη φανέλα της. Δεν έρχονται όλα όπως τα θες. Πέφτεις, σηκώνεσαι και φτου κι από την αρχή για την επόμενη αναποδιά. Αλλά έχει και χαρές – μικροχαρές το περισσότερο, αλλά χαρές. Μπορεί να μην έρχεται ο κόσμος στα ίσα του, αλλά κάθε φορά που τελειούται ένα εργόχειρο, παρά τον κάματο, κάπως αλλιώτικα λαμποκοπάνε οι βιοτές κι εκείνοι που τις πήραν στα χέρια τους.

Η τέχνη πάλι, ιδίως στα τελευταία της, έχει, εκτός από μπόλικο αλισβερίσι, μπόλικη χλίδα. Ενα ποτήρι ανά χείρας και σπουδαιοφανές υφάκι, ώστε οι εμπλεκόμενοι να δείχνουν αρκούντως προβληματισμένοι, μέχρι και οριακά χολιασμένοι – δεν βλέπεις και πολλούς χαρούμενους στις εκθέσεις.

Και είναι αποδεκτό ότι, παρά τα θρυλούμενα για εκατέρωθεν αντιγραφές, οι δρόμοι της τέχνης και της ζωής είναι ασύμπτωτοι – χωρισμένα τα τσανάκια τους, χωριστά και τα σουσούμια τους.

Οι πολλοί εκδέχονται την τέχνη σαν μια (πολυτελή) ενασχόληση που δεν τους αφορά· εμπίπτει στη δικαιοδοσία αυτοαναφορικών ομάδων που, κατά κύριο λόγο, πάσχουν από υπεροψία.

Οι γκρούπες αυτές έχουν μια δυσκόλως συγκαλυμμένη περιφρόνηση για την πλέμπα, που τη θεωρούν αγεώργητη και αμέτοχη αισθητικών αξιώσεων. Η πλέμπα, λένε, δεν καταλαβαίνει από τέχνη – σε αντίθεση με τους ίδιους που εκστασιάζονται με κάθε (κακόγουστη) παραδοξότητα.

Η νεοφανής φυλή των φιλότεχνων και των μεσαζόντων της επιμένει να αγνοεί ότι ο χωρισμός της τέχνης από τη ζωή είναι πρόσφατος. Για αιώνες όμως ήσαν αχώριστες. Ο μάστορας ήταν ένας από την κοινότητα. Διατελούσε εσθίων και πίνων εντός της – η μοίρα της ήταν μοίρα του. Στην καθημερινότητα απευθυνόταν η μαστορική του και αυτή καταξίωνε ή απαξίωνε τα έργα του. Το ξεχώρισμα από την καθημερινότητα –ο «προβιβασμός» του μάστορα σε καλλιτέχνη– ξεκίνησε από την Αναγέννηση και δώθε. Και, για να μην ξεχνιόμαστε, ήταν θέλημα της εξουσίας που, κοντά στους σαλτιμπάγκους, ήθελε και καλλιτέχνες στις αυλές της.

Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Και, κατά την κρίση μου, και πολλά απόνερα. Οι καλλιτέχνες ξεκόρμισαν από την κοινότητα και οι κοινότητες έγιναν συνομαδώσεις εγωισμών.

Το αποτέλεσμα;

 

Αρκεί, νομίζω, ένα παράδειγμα. Τη δεκαετία του 1960 ένας ευρηματικός(;) Ιταλός συσκεύασε τα καλοδιατηρημένα απόβλητα του γαστρεντερικού του συστήματος σε δεκάδες μικρές κονσέρβες, αποτιμώντας το βάρος των περιττωμάτων του σε χρυσό! Μία εξ αυτών, μάλιστα, πριν από λίγα χρόνια δημοπρατήθηκε για 275.000 ευρά!

Στην πραγματικότητα, το ακριβές περιεχόμενο των «έργων» δεν το γνωρίζουμε, διότι ουδείς θα κατέστρεφε ένα κονσερβοκούτι – έργο τέχνης του πανακρίβου ανοίγοντάς το. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ενέπνευσε κάποιους ομοτέχνους και εις εξ αυτών τη δεκαετία που διανύουμε κονσερβοποίησε τα ούρα του, αποτιμώντας το βάρος τους σε ασήμι!

Επικαλέστηκα δύο ευρέως γνωστές προκλήσεις που, παραδόξως, αρκετοί θαυμάζουν σαν τολμητίες αυτούς που τις διέπραξαν, αφού με την αντισυμβατική χρήση των εκκρίσεών τους και την οικολογική, οπωσδήποτε, επανάχρησή τους αμφισβήτησαν, λένε, την παραδοσιακή αντίληψη για την τέχνη και, παρά την αλμυρή κοστολόγηση, την εμπορευματοποίησή της!

Νομίζω ότι εδώ τα σοφίσματα δεν φελάνε και πολύ. Τα όρια καλλιτεχνίας και παρωδίας δεν είναι απλώς δυσδιάκριτα· είναι παντελώς ανύπαρκτα. Και δεν είμαι διόλου αντίθετος στην παραβίαση των ορίων. Μόνο που εκτιμώ πως αυτή έχει νόημα όταν τα γνωρίζεις κι όχι όταν τα αγνοείς.

Πώς αλλιώς να γίνει;

Τα καλφάδια, δίχως μαθητείες, τεχνίτες δεν γίνονται. Γίνονται και παραγίνονται όμως αυθάδεις περφόρμερ που μπερδεύουν τη ζωή με την ταρίχευση των αναπαραστάσεών της.

Οσο η τέχνη απομακρύνεται από τη ζωή, έχοντας πανωπροίκι τα εύσημα αμφισβήτησης της αστικής συνθήκης (που κατά τα λοιπά απολαμβάνει του θεωρητικού και πρακτικού σπρωξίματος ειδημόνων, γκαλερί, συλλεκτών, μουσείων, ιδρυμάτων και υπουργείων) τόσο στομώνουν τα κριτήρια εκείνων που υφίστανται τη φούσκα της.

Αντιλαμβάνομαι πολύ καλά ότι και οι φάρσες είναι μέρος της ζωής, αλλά…

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΑ ΕΠΙΚΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΗΛΙΘΙΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η Οδύσσεια του Nolan αποκαλύπτει την πραγματική ατζέντα ηθικής διαστρέβλωσης του Hollywood

 

Σήμερα, οι γραφειοκράτες της βιομηχανίας ψυχαγωγίας αστυνομεύουν τη φαντασία, απαιτώντας έντυπα συμμόρφωσης για φυλετικές και σεξουαλικές ταξινομήσεις

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 

Από την Ayaan Hirsi/The Daily Mail

Oι πολιτικές ταυτότητας και η DEI έχουν καταλάβει τη βιομηχανία ψυχαγωγίας.

Ιδεολόγοι της αριστεράς έχουν ξεγελάσει τους ηγέτες του Hollywood ώστε να ασπαστούν ιστορίες και σκοπούς που θέτουν την αρετή και το κύρος πάνω από την αυθεντικότητα και την ακεραιότητα.

Oλα στο βωμό της αποστολής του deep state να αφανίσει τον δυτικό πολιτισμό και την δυτική οικογένεια, τους Χριστιανούς και τους Εβραίους, σε μια προσπάθεια να υλοποιήσει το ευγονικό όραμα της παγκοσμιοποίησης μόλις 1 δις βιομετρικά ελεγχόμενων οντοτήτων.

Αυτή η δυναμική ξετυλίγεται σε πλήρη μορφή αυτή τη στιγμή στις έντονες συζητήσεις γύρω από την κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας (The Odyssey) από τον Christopher Nolan.

Η κίνηση να επιλεγεί η Lupita Nyong’o ως Ελένη της Τροίας έχει άθελά της αποκαλύψει την ηθική κρίση που παραλύει τώρα το Χόλιγουντ. Οι διαδικτυακοί σχολιαστές και οι σεβαστοί ιστορικοί κατήγγειλαν γρήγορα την απόφαση ως μια αναίσχυντη αναθεώρηση της κλασικής ευρωπαϊκής κληρονομιάς.

Οι υπερασπιστές αντέδρασαν δηλώνοντας ότι η Ελένη είναι πλάσμα ενός μύθου και ότι η επιλογή μιας μαύρης ηθοποιού διευρύνει την παγκόσμια απήχηση του κειμένου.

Ο Elon Musk μπήκε στη συζήτηση, κατηγορώντας τον Nolan ότι παραιτήθηκε της καλλιτεχνικής του ακεραιότητας για να κατευνάσει τις εντολές της DEI και τους εταιρικούς σηματοδότες της αρετής.

 

Ο Musk, ο οποίος επέκρινε επίσης την επιλογή του τρανς ηθοποιού Elliot Page ως Έλληνα στρατιώτη Σίνων, είχε απόλυτο δίκιο που συνέβαλε κρίσιμα σε αυτή την αντιπαράθεση.

Το σύγχρονο οικοσύστημα ψυχαγωγίας λειτουργεί υπό μια ανεστραμμένη ηθική τάξη. Εν ολίγοις, η αποφυγή της προσβολής είναι πολύ ασφαλέστερη από την αναζήτηση του μεγαλείου.

Οι ιδεολόγοι και τα ιντερνετικά δίκτυα πίεσης ασκούν απόλυτο δικαίωμα αρνησικυρίας στην πολιτιστική παραγωγή, επειδή η θεσμική απάντηση είναι πάντα η υποταγή. Όσοι περιορίζουν αυτό που μπορεί να απεικονιστεί στην τέχνη διαμορφώνουν ολοένα και περισσότερο τα όρια της δημιουργικής έκφρασης. Οι συγγραφείς που επιχειρούν να εξερευνήσουν δύσκολες, ασταθείς ανθρώπινες δυναμικές αποθαρρύνονται συστηματικά.

Αυτός ο μετασχηματισμός έχει ακόμη και μετρήσιμους δείκτες. Το 2020, η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών κωδικοποίησε τις απαιτήσεις ποικιλομορφίας όσον αφορά τις υψηλότερες διακρίσεις της. Μια ταινία δεν μπορεί να διεκδικήσει το βραβείο Καλύτερης Ταινίας στα Όσκαρ χωρίς να πληροί αυστηρούς αριθμητικούς στόχους για το καστ στην οθόνη και τις λίστες ελέγχου ταυτότητας. Οι γραφειοκράτες τώρα αστυνομεύουν τη φαντασία, απαιτώντας έντυπα συμμόρφωσης για φυλετικές και σεξουαλικές ταξινομήσεις.

Τα σημερινά διοικητικά πλαίσια θα καθιστούσαν αδύνατη τη δημιουργία κλασικών ταινιών όπως ο Νονός, ο Λόρενς της Αραβίας ή ο Πολίτης Κέιν. Σύμφωνα με αυτούς τους κανόνες, οι κινηματογραφιστές κρίνονται με ιδεολογικά κριτήρια και όχι απλώς με την ποιότητα του έργου τους.

Το προκύπτον καλλιτεχνικό τοπίο είναι εντυπωσιακά φτωχό. Τα στελέχη των στούντιο βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην παραδοσιακή πνευματική ιδιοκτησία και στα franchise υπερηρώων, επειδή προσφέρουν οικονομική ασφάλεια.

Το μεγαλύτερο θύμα αυτού του περιβάλλοντος είναι οι χιλιάδες ταινίες που ακόμα δεν έχουν γυριστεί και τα σενάρια που δεν έχουν γραφτεί και που θάβουν οι δημιουργοί λόγω αυτολογοκρισίας.

Όμηροι του χρήματος και της πολιτικής, το Χόλιγουντ προτιμά να ξαναφτιάχνει τον κατάλογο του χθες παρά να παράγει τα κλασικά του αύριο.

Η ίδια αυτή δειλία διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο το Χόλιγουντ αντιμετωπίζει τα μη λευκά ταλέντα όπως η Nyong’o. Αντί να επενδύουν σε πρωτότυπες ιστορίες, τα στούντιο πολύ συχνά επιλέγουν μαύρους, Ασιάτες και άλλους ηθοποιούς μειονοτήτων σε ρόλους που παραδοσιακά γράφονται για λευκούς ηθοποιούς. Ή τοποθετούν τρανς ηθοποιούς όπως η Page σε παραδοσιακά cisgender (άτομο του οποίου η ταυτότητα φύλου ταυτίζεται με το φύλο που του αποδόθηκε κατά τη γέννηση) ρόλους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία για το καλλιτεχνικό επίπεδο της Nyong’o. Έχει γνήσιο εύρος και αναμφισβήτητη παρουσία στην οθόνη. Αλλά γιατί η στιγμή του θριάμβου της να εξαρτάται από την ανάκτηση ενός ευρωπαϊκού μύθου;

Η Nyong’o είναι κόρη της ηπείρου με το νεότερο δημογραφικό στοιχείο στον κόσμο. Γιατί να μην χτίσουμε ένα έπος με ηθοποιούς όπως η Lupita γύρω από τα βασίλεια της Ανατολικής Αφρικής, αντί να συμβιβαστούμε με την επιφανειακή ποικιλομορφία ρόλων που της έχουν παραδοθεί;

Αυτή η προσέγγιση θα απέδιδε μεγαλύτερη δικαιοσύνη τόσο στην ηθοποιό όσο και στο κοινό. Θα αντιμετώπιζε την Nyong’o ως μια καλλιτέχνιδα άξια πρωτότυπου υλικού, γιορτάζοντας το ταλέντο της αντί να την ορίζει κυρίως από αυτό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει.

Η διαμάχη γύρω από τον James Bond αποτελεί άλλο ένα σαφές παράδειγμα. Για χρόνια, οι σχολιαστές υποστήριζαν ότι ο Βρετανός κατάσκοπος θα έπρεπε να αναδιαμορφωθεί, πιθανώς ως μαύρος, ώστε να αντικατοπτρίζει τις σύγχρονες δημογραφικές προσδοκίες. Ο μαύρος ηθοποιός Idris Elba μπήκε άμεσα στη συζήτηση, υπονοώντας ότι το κοινό δεν θα δεχόταν ποτέ έναν μαύρο ηθοποιό στον ρόλο. Η οπτική γωνία του Elba είναι αξιοσημείωτη επειδή αναγνωρίζει και σέβεται τα όρια των προσδοκιών του κοινού και γι’ αυτό, του αξίζει η αναγνώριση.

Ο Bond είναι ένας Αγγλο-Σκωτσέζος πράκτορας, που δημιουργήθηκε από τον συγγραφέα Ian Fleming για να αποτυπώσει τις συγκεκριμένες ανησυχίες της βρετανικής αυτοκρατορικής παρακμής στα μέσα του εικοστού αιώνα. Η ταυτότητά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτό το συγκεκριμένο ιστορικό σκηνικό.

Υπάρχουν και πρακτικές πραγματικότητες. Ένα franchise όπως ο Bond απαιτεί έναν ηθοποιό που να μπορεί να αφοσιωθεί σε έναν απαιτητικό ρόλο για πολλά χρόνια. Στα 53 του, ο Elba θα έμπαινε σε έναν εξαντλητικό μαραθώνιο που παραδοσιακά χτίζεται γύρω από μια δεκαετία – ή και περισσότερο – υψηλών οκτανίων ερμηνειών.

Ο τελευταίος ηθοποιός που υποδύθηκε τον Bond, ο Daniel Craig, ξεκίνησε τη θητεία του το 2006, όταν ήταν 38 ετών. Ακολούθησε τον Pierce Brosnan, ο οποίος υποδύθηκε για πρώτη φορά τον Bond το 1995, όταν ήταν 42 ετών. Ο Elba είναι πλέον μια καλή δεκαετία μετά από την ηλικία αυτών των ανδρών. Με άλλα λόγια, δεν είναι ότι ο Elba είναι απαραίτητα πολύ μαύρος για να αρχίσει να υποδύεται τον Bond. Είναι απλώς πολύ μεγάλος.

 

Η συζήτηση, επομένως, αποκαλύπτει μια βαθύτερη μετατόπιση στον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε τον σκοπό της αφήγησης. Η εστίαση έχει μετατοπιστεί από τη διατήρηση της ακεραιότητας του χαρακτήρα στο πολιτικό μήνυμα του ίδιου του καστ.

Η θεμελιώδης διαμάχη γύρω από τον 007 μας επιστρέφει στην Οδύσσεια.

Η διαμάχη δεν αφορούσε ποτέ αποκλειστικά μια ηθοποιό ή έναν ηθοποιό ή ακόμα και τη λήψη αποφάσεων του Christopher Nolan. Αντανακλά έναν ευρύτερο αγώνα, αντιπαραθέτοντας την υπεράσπιση της τέχνης ως ζωντανής δημιουργίας με τη δική της ιστορική αλήθεια ενάντια στη σύγχρονη προσπάθεια αξιοποίησης διαχρονικών έργων ως διαφημιστικά μέσα για σύγχρονες ανησυχίες.

Κατά ειρωνικό τρόπο, τα πρόσφατα σχόλια της Nyong για τον συγγραφέα της Οδύσσειας, τον Όμηρο, για παραμέληση των γυναικείων φωνών, έχουν μόνο ενισχύσει αυτή τη διχοτομία.

Καθώς οι θεατές συρρέουν στην Οδύσσεια, δεν είμαι σίγουρη ότι υπάρχει δρόμος επιστροφής για το Χόλιγουντ.

Με το κοινό να απομακρύνεται και την εμπιστοσύνη του να διαβρώνεται, ο λογαριασμός για την λανθασμένη σκέψη της βιομηχανίας έχει καθυστερήσει πολύ. Η έξυπνη ανανέωση της εικόνας δεν θα είναι αρκετή για να αλλάξει απλώς την κατάσταση στην DEI. Η αφήγηση της αλήθειας, η δεξιοτεχνία και το θάρρος είναι οι μόνοι αποτελεσματικοί τρόποι για να προχωρήσουμε.

Ή ίσως είναι καιρός για…

 

ΔΙΕΘΝΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΑ ΗΛΙΘΙΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ίσως το καλύτερο επιχείρημα που η Οδύσσεια του Νόλαν είναι αποτυχία ως ταινία καθαυτή

 

Διεθνών ψωναρο-κουλτουριάρηδων δικαιωματιστικά λοβοτομημένων ΕΠΙΚΩΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΗΣΙΜΩΝ ΗΛΙΘΙΩΝ κωμωδία

Διεθνών δυτικών νεοταξικά λοβοτομημένων παρακμιακών χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

Διεθνών δυτικών ισλαμολάγνων πολιτικώς ορθά λοβοτομημένων χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

Διεθνούς "Ευρωπαϊκά Ενωμένου" νεοταξικού ξεφτιλισμένου φασισταριού κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικου νεοταξικού Κουλο-χανείου κωμωδία