"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ηλίθιος λαός με smart τηλεοράσεις

Γράφει το ANTINEWS


Λίγες ώρες μετά από την… Βλάκ Friday που μας ήρθε και στην Ελλάδα αμερικανοκατέβατη, πολλά μπορούν να ειπωθούν.  


Ήταν ένα κοινωνικό – οικονομικό πείραμα από το οποίο μπορούμε να βγάλουμε σημαντικά συμπεράσματα για το τι συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία και τις επιχειρήσεις.


Κατ’ αρχάς μετά λύπης διαπιστώσαμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εμπόρων είναι απατεώνες. Εκμεταλλεύτηκαν όλο αυτό το τρελό marketing που παίχτηκε τις τελευταίες ημέρες και ξεσκαρτάρισαν. Ό,τι σαπάκι είχαν στην αποθήκη το έβγαλαν κάνοντας δήθεν καλές τιμές και γέμισαν τα ταμεία τους διπλά. Και παίρνοντας κασαδούρα και διώχνοντας από πάνω τους τη σαβούρα. Από τη μια θα πει κανείς ότι είναι νόμιμο όλο αυτό και καλά έκαναν οι έμποροι, ας δουν κι αυτοί μια άσπρη μέρα έστω και την μαύρη Παρασκευή.


Από την άλλη όμως επρόκειτο για τεράστια κοροϊδία. Γιατί αυτό δεν ήταν Black Friday αλλά σκέτη απάτη. Ανέβασαν τις τιμές, έκαναν έκπτωση 10% ή 20%, έβγαλαν ένα – δύο προϊόντα αμφιβόλου αξίας και ποιότητας σε καλύτερη τιμή κι έτσι καθάρισαν. Μάζεψαν τον κόσμο που σαν χάνος έφαγε την παραμύθα της αμερικανιάς και μια χαρά. Ο ένας έμπορος, για μεγάλη αλυσίδα μιλάμε, έκανε Black Friday μέχρι το τέλος Νοεμβρίου, ο άλλος για τέσσερις μέρες ήταν… Παρασκευή και ο τρίτος φώναζε «τρέξτε να προλάβετε, έχουμε… Every Friday». Αυτό αδέρφια έμποροι, μεγαλέμποροι για να λέμε την αλήθεια λέγεται καταναλωτική απάτη, τελεία και παύλα.


Ένα δεύτερο συμπέρασμα αφορά την καταναλωτική μανία του Έλληνα. Σε ένα εμπορικό κέντρο πήγαν μέσα στην ημέρα 70 χιλιάδες άνθρωποι. 


Περίμεναν μέσα στο αυτοκίνητό τους επί 2,5 ώρες λόγω της τεράστιας ουράς μόνο και μόνο για να κάνουν τι; Να αγοράσουν ένα παντελόνι 20 ευρώ λιγότερα; 


 Μα τα ξόδεψαν σε βενζίνη και σε εργατοώρες, χώρια την ψυχική ηρεμία. Αυτό το πράγμα λέγεται μαζική κουλτούρα. Κάνουμε ό,τι μας λένε τα συνθήματα των διαφημιστών και των αλυσίδων. Ορμάμε σαν τις ακρίδες πάνω σε αμφιβόλου ποιότητας φαγητό. Καταναλώνουμε προϊόντα που δεν χρειαζόμαστε.


Μαθαίνουμε ότι πουλήθηκαν χιλιάδες τηλεοράσεις, βίντεο γκέιμ, ψυγεία ή βιβλία των 2 ευρώ και κάτω.  


Μα είχαν οι ελληνικές οικογένειες ανάγκη από τηλεόραση; 


Δεν είναι οι ίδιοι που λένε ότι την σιχάθηκαν και την έχουν στο σαλόνι για μπιμπελό; Ή μήπως κάθε σπιτικό δεν έχει από δύο – τρεις αυτά τα χρόνια;  


Μόνο στην τουαλέτα δεν υπάρχουν και μάλιστα… smart. Γίναμε ηλίθιος λαός με smart τηλεοράσεις. Πόσο πιο χαμηλά να πέσουμε;


Το τρίτο και σημαντικότερο όλων, ωστόσο, είναι η εικόνα που έδειξε η χώρα την Παρασκευή αλλά και το Σάββατο.


 Όποιος πήγε να δει το χαμό στα εμπορικά κέντρα θα κατάλαβε τι εννοούμε και θα αναρωτήθηκε; Μα είναι αυτή εικόνα μιας χώρας που βρίσκεται σε κρίση επί 8 συνεχή χρόνια;  


Είναι εικόνα μιας χώρας που ετοιμάζεται να υπογράψει τέταρτο μνημόνιο; 


Που έχει χάσει το 25% του εισοδήματος του; 


Που έχει εκατομμύρια άνεργους ή εργαζόμενους απλήρωτους έως και ένα χρόνο;


Είναι αυτή εικόνα ενός λαού που υποτίθεται πως δεν έχει να φάει, ικετεύει για λίγα δανεικά τους ξένους και πολύ κούρεμα του χρέους του;  


Τι να πει κανείς στον κακό Σόιμπλε και την στρίγγλα Μέρκελ βλέποντας όλη αυτή την μαζική παράκρουση για άχρηστα καταναλωτικά προϊόντα και μάλιστα σε όχι τόσο χαμηλές τιμές;  


Θα μας βλέπουν οι Γερμανοί και θα φρίττουν, και με το δίκιο τους. Και καλά οι Γερμανοί είναι πάνω – κάτω σαν κι εμάς.  


Με τι θράσος ζητάμε από τους Εσθονούς, τους Λιθουανούς ή τους Τσέχους, τους Βούλγαρους, τους Λετονούς που δεν έχουν ούτε να φάνε να μας χαρίσουν τα δανεικά που πήραμε;


Τι να πούμε δηλαδή στον συνταξιούχο από τις χώρες αυτές που παίρνει μετά βίας 150 ευρώ ή στον εργαζόμενο που αμείβεται με 400 ευρώ το ανώτερο και όλες οι μέρες του είναι «μαύρες»;


Είναι αυτή εικόνα μιας χώρας που έχει βαρέσει διάλυση και οικονομική καταστροφή; Μιας χώρας με capital controls και κατεστραμμένες τράπεζες; 


 «Καλά κάνουν και μας τσακίζουν οι δανειστές», θα μπορούσε να πει κανείς…


Τα λεφτά στα στρώματα είναι προφανώς ακόμη πολλά. Όσοι ξόδεψαν χιλιάδες ευρώ τις προηγούμενες ημέρες δεν το έκαναν με κάρτες, αφού οι πιστωτικές έχουν μειωθεί σημαντικά. Το έκαναν με ρευστό, είτε μετρητά είτε με χρεωστικές. Άρα χρήμα υπάρχει και το βλέπουν οι ξένοι και ζητούν να μας το πάρουν.


Όμως, είναι τεράστια αλητεία από τους Έλληνες να τρέχουν να αγοράσουν τηλεοράσεις, καφετιέρες και τοστιέρες αλλά δεν πάνε να πληρώσουν τους φόρους και τις εισφορές τους. Το ιδιωτικό χρέος έχει ξεπεράσει τα 250 δις ευρώ και από αυτά πάνω από 93 δις είναι απλήρωτοι φόροι ενώ στα ασφαλιστικά ταμεία που καταρρέουν οι οφειλές είναι κοντά στα 30 δις ευρώ.


Κι όμως, οι ίδιοι Έλληνες έκαναν άσπρη τη Μαύρη Παρασκευή. Μια εφημερίδα μάλιστα, αν δεν κάνουμε λάθος το Έθνος που ξέρουμε πόσο… ΣΥΡΙΖΑ είναι είχε τίτλο «Η Black Friday νίκησε τα μνημόνια». 


Είστε ανόητοι κύριοι. Η Μαύρη Παρασκευή...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Black Friday, Thanksgiving και... πατριωτισμός



Κάπου το έχουμε χάσει το πράγμα σε αυτή τη χώρα. Όταν η Black Friday γίνεται αφορμή ακόμα και για... σχολικές εκδρομές με την ευκαιρία και του... Thanksgiving, τότε να με συγχωρείτε αλλά κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Δεν είναι μόνο η οικονομική πτώχευση. Είναι και ηθική και θεσμική και κοινωνική η κατάρρευση.


Δεν έχω πρόβλημα με την ξενόφερτη "Black Friday". Υπό την έννοια ότι είναι πλήρως κατανοητή η ανάγκη των εμπορικών καταστημάτων να ενισχύσουν τον τζίρο τους σε μία χρονική συγκυρία κατά την οποία βλέπουν τις πωλήσεις τους να συρρικνώνονται με καταιγιστικό ρυθμό. Αν συνομιλήσει κανείς με στελέχη εμπορικών ομίλων θα διαπιστώσει ότι από τα μέσα Σεπτεμβρίου και μετά, το δίμηνο που ακολούθησε μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου είναι το χειρότερο της δεκαετίας στην κατανάλωση.


Λογικό βέβαια μια και επιστρέφοντας από τις διακοπές όλοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με την εφορία σε διάφορες μορφές - από τα μέσα του καλοκαιριού επί της ουσίας - ενώ είχαν να αντιμετωπίσουν και τα οικονομικά βάρη που συνεπάγεται για τις οικογένειες η έναρξη της σχολικής χρονιάς. Πού να περισσέψουν χρήματα ή και... σκέψη για κατανάλωση. Και την παρτίδα δεν την έχουν σώσει ούτε οι εκπτώσεις.


Αναρωτιέται ωστόσο κανείς, αν ακόμη και το εύρος των προσφορών δικαιολογεί τη φρενίτιδα που παρακολουθήσαμε. Όταν για παράδειγμα στήνεται κανείς στην ουρά για να πάρει δωρεάν ένα... κραγιόν όπως συνέβη σε κατάστημα της συμπρωτεύουσας που έδωσε κάτι μικροδωράκια δωρεάν στους πρώτους 200 ή 250 δεν θυμάμαι καλά, που θα έμπαιναν, τότε προφανώς υπάρχει ζήτημα και νοοτροπίας πέρα από την ουσία του μάρκετινγκ.


Θυμούνται ίσως οι παλιότεροι τι πέραση είχε στις τότε χώρες του ανατολικού μπλοκ το να έχεις στη βαλίτσα σου, αν ταξίδευες εκεί, μερικά... καλσόν. Τα απλά, τα φθηνά, τα bic, όχι τίποτε φοβερό... Τέτοιες εικόνες μου ήρθαν στο μυαλό όταν είδα κοριτσόπουλα να ποδοπατιούνται για ένα κραγιόν.  


Φταίει η κρίση και η φτώχεια; 
Φταίει η έλλειψη παιδείας και κουλτούρας; 


Ίσως και όλα μαζί.


Και την ίδια ώρα μπήκε στη ζωή μας και το Thanksgiving, η "Ημέρα των Ευχαριστιών". 


Μέχρι πρόσφατα όσοι δεν είχαμε ζήσει ή σπουδάσει στην Αμερική ή φοιτήσει σε ελληνικά κολέγια, την γνωρίζαμε από τις ταινίες ή από φίλους και συγγενείς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ως μία ημέρα που ένωνε την αμερικανική οικογένεια, ανεξάρτητα από φυλή ή θρησκεία και ενίσχυε τη νοοτροπία ανθρώπων προερχόμενους από διάφορους πολιτισμούς την έννοια του έθνους.


Τώρα άρχισε να μπαίνει και στην ελληνική βλαχοκουλτούρα.  


Γιατί βλαχοκουλτούρα; 


Γιατί το μόνο στοιχείο που τη συνδέει με την ελληνική κουλτούρα είναι ο μιμητισμός. Κατά ορισμένους ίσως και... πιθηκισμός. Μαζί με το Halloween! Δεν μας έφταναν οι απόκριες, θέλουμε και Halloween... Και σε αυτό συναινούν ακόμα και εκπαιδευτικοί. Ξεκινούν ορισμένοι από την ελληνική ύπαιθρο να εκδράμουν στην πρωτεύουσα με αφορμή την Black Friday και την Thanksgiving Day... Μαζί με την επίσκεψη στην Ακρόπολη, οι ουρές για ένα γκάτζετ και η... γαλοπούλα! Πώς να μην χαρακτηριστεί βλαχοκουλτούρα...


Βέβαια, στη χώρα αυτή, την ίδια στιγμή, θεωρείται αναχρονιστικός ο πατριωτισμός. Η θέληση να υπάρχει εθνική ταυτότητα. Εύκολα κολλάει μια ταμπέλα. Είσαι εθνικιστής, είσαι φασίστας, είσαι αντιευρωπαίος. Δεν ενθαρρύνεται η ύπαρξη εθνικής συνείδησης την ώρα που η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρούς εθνικούς κινδύνους. Και η μακροχρόνια κρίση μαζί με την πολιτική πόλωση και τη στρατηγική της ισοπέδωσης, έχει συμβάλλει σε αυτό. Έχει αποδομήσει την κοινωνία, έχει αναδείξει τα κατώτερα ένστικτα, έχει...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Ενα πιάτο καλό φαγητό για αριστερούς ονειροπόλους μπουδρολόγους ντενεκέδες



Οπισθοδρόμηση στα σχολεία, λάθος το πάγωμα της αξιολόγησης, περιορισμός της αυτονομίας των ΑΕΙ, γηρασμένοι οι εκπαιδευτικοί, ψηφιακά αναλφάβητοι οι νέοι... Είναι μερικά μόνο από τα συμπεράσματα της «Εκθεσης παρακολούθησης της εκπαίδευσης και της κατάρτισης» της Κομισιόν για το 2016, η οποία δημοσιεύτηκε προ ολίγων ημερών.


 
Αυτά δεν τα λέει ο Ιερώνυμος που πολεμούσε τον αγωνιστή Φίλη. Τα λέει ένας θεσμός της Ευρωπαϊκής Ενωσης.



Λογικό και αναμενόμενο. Η εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης ήταν έως τώρα ένα βαθύτατος αναχρονισμός στο όνομα των... προοδευτικών αξιών της Αριστεράς.


 
Ο συνδυασμός αυτός ήταν η λογική απόρροια διαφόρων παλαιοαριστερών αντιλήψεων που έχει ενταφιάσει προ πολλού ο σύγχρονος κόσμος, αλλά εξακολουθούν να κουβαλάνε υπερήφανα οι λεγόμενοι «διανοούμενοι» του ΣΥΡΙΖΑ.


 
Κατάλοιπα οι ίδιοι μιας άλλης εποχής, νόμισαν ότι η έλευσή τους στην εξουσία δεν ήταν απλώς η ευτυχής κατάληξη κάποιας απρόβλεπτης συγκυρίας, αλλά μια δικαίωση και μια ευκαιρία.


 
Δικαίωση των απόψεών τους και ευκαιρία να πάρουν εκδίκηση από τη σύγχρονη κοινωνία που τους είχε προσπεράσει.


 
Ετσι, διάφοροι ξεχασμένοι απόστρατοι θαυμαστές του Πουλαντζά, του Αλτουσέρ και του Μπουρντιέ ανακλήθηκαν στην ενεργό δράση για να μορφώσουν τα ελληνόπουλα του 21ου αιώνα.


 
Δεν είναι τυχαίο ότι η εκπαιδευτική πολιτική των κυβερνήσεων Τσίπρα από το 2015 έως σήμερα ήταν ένα μείγμα παρωχημένων ιδεοληψιών, πολιτικής ασχετοσύνης και φαύλου συνδικαλισμού
Μια αυτάρεσκη μπουρδολογία, ανεξαρτήτως υπουργού.


 
Και αυτό αποτυπώνεται πλήρως στην έκθεση της Κομισιόν. Διότι δεν ξέρω πόσο προοδευτικά μυαλά είναι οι γηραιοί κύριοι που κρατούν στα χέρια τους τη μόρφωση των παιδιών μας, αλλά μπορώ να τους ενημερώσω ότι στη συντηρητική Γερμανία η ανεργία των νέων κάτω των 25 ετών βρίσκεται στο 7,2%. Σε αντίθεση με το 50,4% άνεργων νέων που παράγει η αδούλωτη προοδευτική Ελλάδα.


 
Και επειδή το μεγαλύτερο κοινωνικό αγαθό είναι η εργασία, προτιμώ χίλιες φορές τα εκπαιδευτικά συστήματα που την προσφέρουν, παρά εκείνα που παράγουν άνεργους άγρυπνους πολίτες ή ανυπότακτους ενεργούς ξενιτεμένους

Ολους και όλα τα κρίνει τελικά η πραγματικότητα.  


 
Διότι, όπως έλεγε και ο Μαρξ...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: «Ό,τι να ’ναι politics» αρκεί να μη φάμε ξύλο



Στον πρόσφατο ανασχηματισμό, ο πρωθυπουργός ζήτησε από τους υπουργούς του να ξενυχτάνε αν είναι δυνατόν στα υπουργεία τους για να κλείσουν την αξιολόγηση. Γιατί έτσι θα ζητήσουν μια ευνοϊκή ρύθμιση για το χρέος. 


Ένα λεπτό. Με ποιον θα κλείσουν την αξιολόγηση;  Με την τρόικα, τις δυνάμεις κατοχής


Τι αξιολογούν; Το μνημόνιο που θα έσκιζαν μέρα μεσημέρι στη Βουλή. 


Για ποιο πράγμα αγωνίζονται και παρακαλάνε τους δανειστές;  Για μια ελάφρυνση χρέους, που στην καλύτερη περίπτωση θα ’ναι μείωση επιτοκίων κι όχι διαγραφή ποσού. 

 
Πριν λίγες μέρες, η προηγούμενη κυβερνητική εκπρόσωπος, οργισμένη με το ΣτΕ, το κατηγορούσε επειδή έκρινε συνταγματικά τα μνημόνια και το PSI. Αυτά για τα οποία, δηλαδή, ο πρωθυπουργός προέτρεπε τους υπουργούς τους να ξενυχτήσουν για να επιτύχουν. 


Όταν ορκίστηκε η νέα υπουργός Εργασίας έσβησε από τα σόσιαλ μίντια τα προφίλ της. Καθώς κι αυτή, όπως και όλοι οι αντιμνημονιακοί αγωνιστές, όλα αυτά τα χρόνια έσκιζε μνημόνια, κήρυττε ανεπιθύμητη την τρόικα, έδινε 13ους μισθούς και συντάξεις και καταργούσε τον Ένφια κάθε μέρα, σκέφτηκε ότι θα υφίσταται έναν καθημερινό εξευτελισμό καθώς θα της υπενθύμιζαν συνέχεια τι έλεγε, καθώς αντιπολίτευση θα της κάνει ο ίδιος της ο εαυτός μέσω Facebook. 


Την ίδια ώρα όμως που η κυρία Αχτσιόγλου έσβηνε σοφά τις αναρτήσεις της για να υπογράψει τα μνημόνια, ο νέος υφυπουργός Παιδείας δήλωνε ότι η χώρα είναι υπό κατοχήν. Δηλαδή, ο κύριος Ζουράρις είναι υπερήφανος υπουργός μιας κατοχικής κυβέρνησης.  


Είναι παράλογο, όλα είναι παράλογα, αλλά δεν έχει καμία σημασία. Λέμε τα πάντα, τα παλιά και τα καινούργια, τα ίδια και τα αντίθετά τους, για όποιον θέλει ν’ ακούσει, ό,τι θέλει να ακούσει. Post truth και post factual politics, οι βαλκανικοί Τραμπ το λένε «ό,τι να ’ναι politics» αρκεί να μη φάμε ξύλο. 


Με όλη αυτή την επικοινωνιακή φασαρία, δεν συνειδητοποιούμε ότι η κατάσταση δυο χρόνια τώρα είναι ακυβέρνητη.  


Ξεχνάμε ότι κυβέρνηση σημαίνει επίλυση προβλημάτων


Τι έχει λυθεί τα τελευταία χρόνια; 


Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, η κυβέρνηση της Αντιμεταρρύθμισης δημιουργεί προβλήματα αντί να λύνει.  


Άλλωστε γι’ αυτό δεν εξελέγη; Για να επαναφέρει τα πράγματα όπως ήταν «πριν από τα μνημόνια». Ε, αυτό κάνει, δεν μπορεί κανείς να την κατηγορήσει. 


Το επαναλαμβανόμενο θέατρο που πια έχει καταντήσει μονότονο –διαπραγματεύσεις, τεχνικά κλιμάκια, Χίλτον, υψηλά κλιμάκια, Eurogroup, αξιολόγηση, δόσεις, φτου κι απ’ την αρχή– μας υπνωτίζει, μας εμποδίζει να δούμε ακριβώς τι μας συμβαίνει και γιατί.  


Η «αντιμνημονιακή» κυβέρνηση δεν είναι ότι αποτυγχάνει απλώς. Είναι ότι αποτυγχάνει ίδια με τους προηγούμενους. 


Δεν είναι ότι αποτυγχάνει ίδια. Είναι ότι αποτυγχάνει χειρότερα. Η κυβέρνηση Τσίπρα θα ακολουθήσει το δρόμο των προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων και μάλλον θα έχει ακόμα χειρότερο δρόμο καθώς μέχρι τώρα πέρναγε συνέχεια όλα τα φανάρια με κόκκινο


Γιατί όμως; Γιατί αποτυγχάνει χειρότερα; 


Κανείς δεν διατυπώνει τις απλές απορίες. Το σύστημα εξουσίας έχει καταφέρει να επιβάλει στην κοινή γνώμη ότι κάπως έχουμε μπει λόγω χρέους σε μια κατάσταση, η οποία ονομάζεται μνημόνια, για την οποία πληρώνουμε συνέχεια φόρους, μας κόβονται οι συντάξεις, χάνουμε τις δουλειές μας. Γιατί όμως μας συμβαίνουν αυτά; 


Δηλαδή, εντάξει, το 2009 το κράτος μας είχε 24 δις πρωτογενές έλλειμμα. Το 2010 δεν μας δάνειζε κανείς, χανόμαστε. Χρειαζόμαστε ένα τεράστιο ποσό, για τέτοια ποσά χώρες όπως η Ουκρανία χρεοκοπούν κι εμείς το θέλαμε κάθε χρόνο. Κόλαση. Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Έπρεπε μέσα σε 2-3 χρόνια, ευτυχώς όχι μονοκοπανιά που θα γινόμασταν Βενεζουέλα, αλλά σε μερικά χρόνια, να καταναλώνει το ελληνικό κράτος 25 δις λιγότερα. Ανέλαβαν οι ευρωπαίοι εταίροι το χρέος μας, αλλά έπρεπε κι εμείς να σταματήσουμε τα ελλείμματα κάθε χρόνο. Το επιτύχαμε. Οδυνηρά. Με λάθος τρόπο. Άδικα. Το καταφέραμε όμως. Κόψαμε 25 δις, δυσθεώρητο ποσό. Φτάσαμε από το 2014 σε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. 


Τότε γιατί δυο χρόνια τώρα αυξάνεται ο Ένφια; 
Γιατί μειώνονται οι συντάξεις; 
Γιατί κόβεται το ΕΚΑΣ; 
Γιατί μειώνεται το κατώτατο φορολογητέο εισόδημα; 
Γιατί αυξάνεται ο ΦΠΑ; 
Γιατί μπαίνουν κι άλλοι φόροι; 
Γιατί πάλι «παίρνουν μέτρα»; 


 Επειδή η κυβέρνηση πραγματοποιεί αυτό το οποίο υποσχέθηκε. Την παλινόρθωση του παλιού συστήματος. 


Γιατί οι Γραμματείες του κράτους από 70 έγιναν 140. 


Γιατί προσλαμβάνονται εκατοντάδες μετακλητοί και χιλιάδες έκτακτοι στο δημόσιο. 


Γιατί το μετρό και ο ηλεκτρικός έγιναν πάλι παθητικά και θα έχουν 61 εκατομμύρια ζημιές, ενώ ήταν κερδοφόρα το 2014. 


Γιατί ιδρύεται «γραφείο πρωθυπουργού» Θεσσαλονίκης. 


Γιατί η ΔΕΗ από κέρδη 90 εκ. πέρασε σε ζημιές 100 εκ.


 Γιατί η κρατική βιομηχανία ζάχαρης πήρε 70 εκ. επιχορήγηση. 


Γιατί η μισθοδοσία του δημοσίου αυξήθηκε κατά 146 εκατομμύρια. 


Γιατί το κόστος του κράτους είναι φέτος 1,7 δις πάνω από πέρυσι. 


Γιατί οι συνολικές δαπάνες Γενικής Κυβέρνησης, από 50,7% του ΑΕΠ που ήταν  το 2014, ανέβηκαν στο 55,3% το 2015. 


Φτωχύναμε γιατί συνέβη αυτό που θέλαμε. Κάνουμε ό,τι κάναμε και πριν. Γιατί δεν πιστέψαμε ότι αυτό είναι αδύνατον χωρίς δανεικά. 


Γι’ αυτό οι κυβερνητικές εφημερίδες κοροϊδεύουν για το «ποιος θέλει το μνημόνιο» ενώ όλοι θέλουν το μνημόνιο, δηλαδή κι άλλα δανεικά.  


Γι’ αυτό στήνεται συνεχώς το ίδιο σκηνικό, με τις ηρωικές διαπραγματεύσεις, τις νίκες και τις ήττες, τους αγώνες για το χρέος


Για να μη φανεί η χρεοκοπία του παρασιτικού συστήματος. 


Για να μη φανεί ότι ...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Η ασυναρτησία στην εξουσία



Ο ​​κ. Κώστας Ζουράρις φημίζεται για πολλά. Κυρίως για τις ασυναρτησίες που εκστομίζει και τις μεγάλες κούφιες λέξεις με τις οποίες τις διανθίζει, έτσι για να εντυπωσιάζονται οι αγράμματοι.  


Ο επί έτη θαμώνας όλων σχεδόν των τηλεπαραθύρων δεν φημίζεται για τους αγώνες του. Βεβαίως, την περίοδο της αστακομακαρονάδας έκανε «απεργία πείνας», κατά της συνένωσης του χωριού του σε ευρύτερο Δήμο, όπως προέβλεπε το σχέδιο Καποδίστριας.  

Σίγουρα ο, ελέω Αλέξη Τσίπρα, υφυπουργός Παιδείας δεν φημίζεται για τους αγώνες υπέρ της ελευθερίας του λόγου. Δεν γνωρίζουμε αν στα βιβλία με τους ανερμάτιστους τίτλους (όπως «Ελληνική Δημοκρατία: Σπουδή στα σπουδαρχίδια της εδώ κοπροκρατίας» ή «Φιλοκαλούμεν μετ’ ανταρσίας: Προπονητική για το πολίτευμα της υπεραναρχίας») αναφέρει κάτι για τη λογοκρισία που είναι πανταχού παρούσα στην Ελλάδα. Ακόμη κι αν αναφέρει κάτι, αυτό το κάτι απέχει πολύ από το αυτάρεσκο «Αγωνίστηκα σε όλη τη ζωή μου για να μπορεί ο κ. Τσακυράκης να με βρίζει».  


Πού και πώς αγωνίστηκε; 


Επειδή πέρασε ένα φεγγάρι (και) από τον Ρήγα, στην ασφαλή τοποθεσία Παρίσι, όταν οι Ρηγάδες εδώ, όπως ο κ. Σταύρος Τσακυράκης, βασανίζονταν στο ΕΑΤ-ΕΣΑ;  


Ο κ. Τσακυράκης βασανίστηκε για να μπορεί να αερολογεί ο κ. Ζουράρις και ουχί το αντίθετο.


Το ίδιο μυστήριο αφήνει η πρώτη του δήλωση ως υφυπουργός Παιδείας, θέση που πήρε με το υπερδεξιό ΑΝΕΛ χάρη στην Πρώτη Φορά Αριστερά: «Επειδή υπηρέτησα στον τότε Αμερικανοβασιλόφρονα στρατό, ως χαρακτηρισμένος “εν ενεργεία δρων κομμουνιστής, κατηγορία Γ, λοιπός οπλίτης”, εκεί στο Σουφλί, αλλά και στο φυλάκιο του Ερυθροποτάμου, πάλι εκεί, κατά τα χριστεπώνυμα έτη 1963 –άνοιξη και 1964– χειμώνα και επειδή η συχωρεμένη μητέρα μου είναι Θρακιώτισσα από την πρωτεύουσά της, δηλαδή τη Βασιλεύουσα, γι’ αυτό έμαθα ν’ αγαπώ στο πετσί μου τη Θράκη, πολύ πριν από τους νεοεθνοκηφήνες της σήμερον. Οσοι ανελλήνιστοι δεν νιώθουν από την Αριστοφάνειον ειρωνεία, ας ξαναδιαβάσουν Αριστοφάνη, Ροΐδη και Ζουράρι. Και να κρατούν σημειώσεις, τις οποίες, εξεχόντως, οφείλω να εγκρίνω».  


Τι θέλει να πει ο ποιητής της πολιτικής;  


Ουδείς κατάλαβε. Υπήρξε χαρακτηρισμένος «εν ενεργεία δρων κομμουνιστής» ο συνοδοιπόρος του κ. Πάνου Καμμένου; Τρέχα γύρευε τώρα, αλλά οι αγράμματοι εντυπωσιάστηκαν από τις περιττές μεγάλες λέξεις, όπως τα «χριστεπώνυμα» έτη 1963-άνοιξη και 1964-χειμώνα. Δηλαδή το 1965, όταν απολύθηκε, δεν ήταν χριστεπώνυμο;  


Η γραφικότητα πάντα περίσσευε στην πολιτική σκηνή της χώρας. Πρώτη φορά όμως έγινε κυβέρνηση. 


Από τον πρωθυπουργό που πήγε στον τόπο μαρτυρίου χιλιάδων Κουβανών αντιφρονούντων για να τους πει ότι τον καταδυναστεύουν οι αγορές (βασικώς επειδή δεν μας δανείζουν), μέχρι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ: Με το Gulfstream θα κυκλοφορεί στην Αθήνα ο Αλέξης Τσίπρας για οικονομία

Εκπληκτοι οι περίοικοι αλλά και οι οδηγοί που διέρχονταν από την Ηρώδου Αττικού είδαν σήμερα το πρωί τον Πρωθυπουργό να επιβιβάζεται βιαστικά σε ένα τζετ που ήταν παρκαρισμένο έξω από το Μέγαρο Μαξίμου




Μετά το ταξίδι στην Κούβα οι υπεύθυνοι για τις μετακινήσεις του Αλέξη Τσίπρα συνειδητοποίησαν ότι το συγκεκριμένο αεροπλάνο συμφέρει πολύ περισσότερο από τις πρωθυπουργικές λιμουζίνες.


Μάλιστα οι πρώτες δοκιμές έδειξαν ότι το Gulfstream είναι ό,τι πρέπει για τις μικρές διαδρομές που πραγματοποιεί καθημερινά ο Πρωθυπουργός από το Μαξίμου μέχρι τη Βουλή ή μέχρι το σπίτι του στην Άνω Κυψέλη -μέσω του περιφερειακού των Τουρκοβουνίων- και τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ στην πλατεία Κουμουνδούρου, αφού η κηροζίνη έχει πολύ μικρότερο ΦΠΑ σε σχέση με το πετρέλαιο.


Ήδη στο Μέγαρο Μαξίμου ξεκίνησαν εργασίες στο γκαράζ του κτιρίου προκειμένου να μπορεί να παρκάρει το πρωθυπουργικό αεροπλάνο. Ενδεχομένως, σύμφωνα με πληροφορίες να χρειαστεί να επιταχθεί χώρος και από την διπλανή πολυκατοικία καθώς τα φτερά δημιουργούν κάποιο σχετικό πρόβλημα χώρου.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΤΑΛΙΑ: Φόβοι για τραπεζικές καταρρεύσεις αν χάσει το Δημοψήφισμα ο Ρέντσι



Εως και οκτώ προβληματικές ιταλικές τράπεζες κινδυνεύουν με κατάρρευση, αν ο πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι χάσει την Κυριακή το δημοψήφισμα για το Σύνταγμα, δημιουργώντας αναταραχή στην αγορά, η οποία θα αποτρέψει τους επενδυτές από το να τις ανακεφαλαιοποιήσουν, υποστηρίζουν τραπεζίτες και αξιωματούχοι. 


Ο Ρέντσι, που δηλώνει ότι θα παραιτηθεί αν χάσει το δημοψήφισμα, υπεραμύνθηκε μιας λύσης από την αγορά για τα προβλήματα του, ύψους 4 τρισ. ευρώ, τραπεζικού συστήματος, ώστε να αποφύγει μια λύση «εκκαθάρισης» των ιταλικών τραπεζών με βάση τους νέους κανόνες της ΕΕ που θα κόστιζε σε ψήφους.


Ο νέος μηχανισμός, που αναδιαρθρώνει και αν χρειάζεται, εκκαθαρίζει τις τράπεζες επιβάλλοντας ζημίες τόσο στους μετόχους όσο και στους κατόχους χρέους, είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενος στην Ιταλία, όπου εκατομμύρια επενδυτές έχουν αγοράσει τραπεζικά ομόλογα.


Η κατάσταση παρακολουθείται στενά από οικονομολόγους και πολιτικούς ανά την Ευρώπη και πέρα από αυτή, καθώς ανησυχούν ότι μια μαζική «αποτυχία» ιταλικών τραπεζών θα πυροδοτήσει πανικό σε όλο το τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης.


Σε περίπτωση επικράτησης του «όχι» και παραίτησης Ρέντσι, οι τραπεζίτες φοβούνται παρατεταμένη αβεβαιότητα κατά τη δημιουργία τεχνοκρατικής κυβέρνησης. Η έλλειψη ορατότητας για τον νέο υπουργό Οικονομικών μπορεί να παρατείνει θανάσιμα τον πανικό της αγοράς για τις ιταλικές τράπεζες.


Οι ιταλικές τράπεζες έχουν χάσει πάνω από το ήμισυ της αξίας τους αυτή τη χρονιά, λόγω της ανησυχίας για τα κόκκινα δάνεια.


Η Ιταλία έχει οκτώ τράπεζες σε διάφορα στάδια «distress»: την τρίτη μεγαλύτερη βάση ενεργητικού Monte dei Paschi di Siena, τις μεσαίες τράπεζες Popolare di Vicenza, Veneto Banca and Carige και τέσσερις μικρές τράπεζες που διασώθηκαν πέρυσι: Banca Etruria, CariChieti, Banca delle Marche και CariFerrara.


Οι ιταλικές τράπεζες έχουν 360 δισ. ευρώ προβληματικών δανείων, έναντι 225 δισ. ευρώ κεφαλαίου, στα βιβλία τους μετά τις διαδοχικές αποτυχίες ρυθμιστών και κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν το υπερμέγεθες χρηματοπιστωτικό σύστημα του οποίου η κερδοφορία αδυνάτισε από τη στάσιμη οικονομία και παροξύνθηκε από απατηλές χρηματοδοτήσεις σε διάφορους οργανισμούς.


Αλλά η λύση από την αγορά, περιλαμβανομένου του σχεδίου της JPMorgan να ανακεφαλαιοποιήσει τη Monte dei Paschi di Siena και τις προσπάθειες ενός χρηματοδοτούμενου από την κυβέρνηση ιδιωτικού fund του Atlante, δείχνει έωλη μπροστά στην αναμενόμενη αναταραχή σε περίπτωση νίκης του «όχι», λένε αξιωματούχοι και τραπεζίτες.


Ο Lorenzo Codogno, πρώην επικεφαλής οικονομολόγος στο ιταλικό υπουργείο Οικονομικών και ιδρυτής του LC Macro Advisors, υποστηρίζει ότι η «μεγαλύτερη ανησυχία» μετά το δημοψήφισμα είναι οι συνέπειες στον «τραπεζικό τομέα και οι παρενέργειες για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα».


«Οι αυξήσεις κεφαλαίου των ιταλικών τραπεζών που αναμένεται να ανακοινωθούν μετά το δημοψήφισμα ίσως γίνουν ακόμα δυσκολότερες απ' όσο σήμερα αναμένεται σε περίπτωση νίκης του "όχι"», υποστηρίζει.


Υψηλόβαθμοι τραπεζίτες και αξιωματούχοι λένε ότι το χειρότερο σενάριο είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΤΑΛΙΑ: Δημοψήφισμα ή έναρξη μιας παγκόσμιας λαϊκιστικής επανάστασης με μπροστάρη τον...«Ντούτσε» Γκρίλο?

ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ...


Το ιταλικό δημοψήφισμα για τη συνταγματική αναθεώρηση αντιμετωπίζεται από πολλούς ως το επόμενο στάδιο της μεγάλης παγκόσμιας λαϊκιστικής επανάστασης.


Αλλά το ενδιαφέρον στοιχείο είναι πως ανάμεσα στους υπέρμαχους του «Όχι» δεν είναι μόνο το Κίνημα των Πέντε Αστέρων του κωμικού Μπέμπε Γκρίλο αλλά και πρόσωπα του κατεστημένου, καθώς και πολλά μέλη του κεντροαριστερού Δημοκρατικού κόμματος, του βασικού στυλοβάτη της τρέχουσας κυβέρνησης.


Για όλα φταίει ο Μπενίτο Μουσολίνι. Γιατί αν ο Ματέο Ρέντσι, ο σημερινός Ιταλός πρωθυπουργός, θέλει να κερδίσει το δημοψήφισμα, θα πρέπει να αναμετρηθεί με το φάντασμα του Ντούτσε αυτές τις τελευταίες ημέρες της καμπάνιας του.


Τα λάθη του κ. Ρέντσι, ο οποίος το 2014 έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός της Ιταλίας μετά την ενοποίησή της το 1861, άρχισαν με την απόφασή του να καταστήσει το δημοψήφισμα ένα προσωπικό στοίχημα που θα κρίνει την ίδια του τη θητεία.


Δεδομένης της χρόνιας έλλειψης ανάπτυξης στην Ιταλία, της υψηλής ανεργίας του 11,7% και των στάσιμων εισοδημάτων των νοικοκυριών, ο τελικός απολογισμός για τις επιδόσεις της κυβέρνησης δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από αρνητικός.


Η καμπάνια του βασίζεται σε υποσχέσεις ότι θα έρθει η αλλαγή και καλύτερες εποχές. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είχε επιτυχία σε μια προεκλογική μάχη πριν από δύο χρόνια, αν είχε το σθένος να κηρύξει εκλογές, αλλά δεν είναι καθόλου πειστικό τώρα, ανεξάρτητα από το αν είναι αλήθεια.


Αλλά έχει και μια δεύτερη, ακόμα μεγαλύτερη αδυναμία: για να τον βοηθήσουν να φέρει την αλλαγή, οι συνταγματικές του μεταρρυθμίσεις θα συγκεντρώσουν πολύ μεγαλύτερη εξουσία στα χέρια του πρωθυπουργού από ό,τι έχουν συνηθίσει οι Ιταλοί από την εποχή του Μουσολίνι, κάνοντας ακόμα πιο τρομακτική την προοπτική μιας κυβέρνησης του Κινήματος των Πέντε Αστέρων.


Ορισμένοι, όπως ο κ. Μόντι, αντιτίθενται στη συγκέντρωση εξουσιών επειδή δεν συμπαθούν ή δεν εμπιστεύονται τον κ. Ρέντσι. Άλλοι, επειδή φοβούνται τον κ. Γκρίλο


Σε κάθε περίπτωση, οι οιωνοί για την ψηφοφορία αυτή δεν είναι καλοί.


Είναι πολύ αργά για υποχώρηση τώρα. 


Το σχέδιο του κ. Ρέντσι για αφαίρεση του μεγαλύτερου μέρους των εξουσιών της Γερουσίας, αντικαθιστώντας την εκλεγμένη Άνω Βουλή με μία που θα αποτελείται από διορισμένους κυρίως από τοπικές συνελεύσεις, έχει λογική


Το σύστημα με τα δύο νομοθετικά σώματα επέτρεπε να περνούν πολλοί νόμοι, αλλά καθυστερούσε, αλλοίωνε ή μπλόκαρε κρίσιμες μεταρρυθμίσειςΛογική είναι και η πρόθεση να εγκαταλειφθούν οι περιττές και αλληλεπικαλυπτόμενες περιφερειακές διοικήσεις, οι οποίες περιπλέκουν τα πράγματα για τους δημάρχους και τους νομάρχες και αυξάνουν τη διαφθορά. 


Κάθε στοιχείο του σχεδίου του κ. Ρέντσι είναι λογικό, ειδικά η απόφαση να μεταφερθεί η λήψη αποφάσεων για μεγάλα έργα υποδομής στην κεντρική κυβέρνηση. Το πρόβλημα είναι πως όταν κοιτάζει κανείς τις μεταρρυθμίσεις συνολικά, φαίνεται να αποτελούν ουσιαστικά μια αφαίρεση των θεσμικών αντίβαρων.


Είναι κάτι που μπορεί να έχει νόημα για να ενισχυθεί η αποτελεσματικότητα. Αλλά μας έρχεται αμέσως στο μυαλό το γνωστό ρητό για τον Μουσολίνι, που έβαλε τα τρένα να φτάνουν στην ώρα τους.


Στην πραγματικότητα, η μεγαλύτερη πηγή ανησυχίας δεν αφορά καν στο δημοψήφισμα αλλά στον νέο εκλογικό νόμο που πέρασε πέρυσι για τη Βουλή των Αντιπροσώπων και ο οποίος έχει σχεδιαστεί για να διασφαλίζει ότι το κόμμα που κερδίζει, θα αποκτάει εύκολα την απόλυτη πλειοψηφία.


Είναι σίγουρα κάτι που ενδιαφέρει τον κ. Ρέντσι, ο οποίος έχει κυβερνήσει τα δύο τελευταία χρόνια με έναν εύθραυστο συνασπισμό. Αλλά αποτελεί και την καλύτερη ευκαιρία του Κινήματος των Πέντε Αστέρων να μπει στην κυβέρνηση και να υλοποιήσει το αίτημά του για ένα δημοψήφισμα που θα αφορά στην παραμονή της Ιταλίας στο ευρώ. Αυτό κάνει τόσο επικίνδυνη την απώλεια των θεσμικών αντίβαρων.


Μόλις προκηρυσσόταν ένα τέτοιο δημοψήφισμα για το ευρώ -ουσιαστικά μόλις σχημάτιζε κυβέρνηση το Κίνημα των Πέντε Αστέρων-, οι ιταλικές αγορές ομολόγων θα πάθαιναν σοκ, προκαλώντας πιθανότατα μια νέα τραπεζική κρίση και ενδεχομένως τινάζοντας στον αέρα το ενιαίο νόμισμα.


Το Σεπτέμβριο, ο κ. Ρέντσι άφησε να εννοηθεί πως θα επανεξετάσει τον εκλογικό νόμο όταν κερδίσει το δημοψήφισμα. Λίγοι τον πίστεψαν. Αν θέλει να έχει έστω και την παραμικρή ελπίδα να ανατρέψει το έλλειμμά του στις δημοσκοπήσεις, πρέπει να δώσει μια ξεκάθαρη και αξιόπιστη υπόσχεση για αυτό.


Ο εκλογικός νόμος δίνει μια μεγάλη πλειοψηφική πριμοδότηση στο κόμμα που κερδίζει στον δεύτερο γύρο, περιορίζοντας τα κίνητρα για τον σχηματισμό συνασπισμών. Θα ήταν καλύτερα αν εγκατέλειπε τον δεύτερο γύρο και διέγραφε την πριμοδότηση εδρών ή την πρόσφερε πάνω από ένα όριο του 40% των ψήφων. Αυτό θα ευνοούσε τους συνασπισμούς, που δεν είναι εύκολο να σχηματίσει το Κίνημα των Πέντε Αστέρων.



Μια νίκη για το στρατόπεδο του «Όχι» στο δημοψήφισμα...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ιταλικός κίνδυνος

Ανώτατου οικονομολόγου της Berenberg Bank.


Ηδη από την περίοδο που ακολούθησε το βρετανικό δημοψήφισμα, είχαμε διακρίνει πως ο σοβαρότερος κίνδυνος πολιτικής υφής για την Ευρώπη το 2017 ήταν η Ιταλία. Αντιθέτως με ό,τι συνέβη στην περίπτωση της Βρετανίας, η οποία ενέχει κινδύνους για την ίδια, εδώ υπάρχουν απειλές για την Ευρωζώνη. Ευτυχώς, όμως, ο πραγματικά συστημικός κίνδυνος με μία αποχώρηση της Ιταλίας από το ευρώ παραμένει εξαιρετικά απίθανος.  


Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα των δημοσκοπήσεων ενόψει του δημοψηφίσματος της 4ης Δεκεμβρίου, ένα ποσοστό 53,5% προβλέπεται να καταψηφίσει και ένα 46,5% να υπερψηφίσει. 


Η τάση είναι ισχυρότερη για την αρνητική ψήφο, η οποία αφορά την προτεινόμενη από τον Ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι συνταγματική μεταρρύθμιση για περιστολή των εξουσιών της Γερουσίας.


Στις αρχές του 2016 ο κ. Ρέντσι συνέδεσε το πολιτικό του μέλλον με την έκβαση της διαδικασίας


Σε περίπτωση υπερίσχυσης του «Οχι», αναμένεται να παραιτηθεί.  


Ο πρόεδρος της Ιταλίας Σέρτζιο Ματαρέλα, τότε, θα κάνει το καλύτερο δυνατόν να αποτρέψει μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικοοικονομικής αστάθειας ή θα επιλέξει ακόμα και την προκήρυξη πρόωρων εκλογών πριν από τις προγραμματισμένες τον Μάιο του 2018. 


Τρεις είναι οι εναλλακτικές. 


Πρώτον, να ζητήσει στον κ. Ρέντσι να παραμείνει, ειδικά εάν πιστεύει ο νυν πρωθυπουργός ότι μπορεί να εξασφαλίσει ψήφο εμπιστοσύνης και στα δύο Σώματα, Βουλή και Γερουσία. 


Δεύτερον, εάν ο κ. Ρέντσι δεν μπορεί ή δεν επιδιώκει να παραμείνει στο αξίωμά του, ο κ. Ματαρέλα μπορεί να δώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σε άλλο μέλος της κεντροαριστεράς παράταξης του νυν πρωθυπουργού. 


Τρίτον, εάν μετά το δημοψήφισμα υπάρξουν αποστάτες μεταξύ εκείνων που σήμερα στηρίζουν τον Ματέο Ρέντσι και δεν μπορεί να ασκηθεί η εξουσία με την υπάρχουσα κυβέρνηση, τότε ο Ιταλός πρόεδρος θα στραφεί ίσως στο κεντροδεξιό κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι ή θα του ζητήσει στήριξη για προσωρινή ή τεχνοκρατική κυβέρνηση.


Στην απίθανη προοπτική να διεξαχθούν πρόωρες εκλογές μάλλον ο περισσότερο ωφελημένος θα είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΤΑΛΙΑ: Γιατί ψηφίζουν οι Ιταλοί - Οι μεταρρυθμίσεις του Renzi αξίζουν την στήριξη των Ιταλών



Στο δημοψήφισμα της Κυριακής, οι Ιταλοί καλούνται να αποφασίσουν για δύο πράγματα. 


Το πρώτο είναι το ερώτημα που θα αναγράφεται στο χαρτί –εάν στηρίζουν την πρόταση του πρωθυπουργού Matteo Renzi για συνταγματική μεταρρύθμιση. 


Το δεύτερο είναι εάν θέλουν ο Renzi, ο οποίος έχει μετατρέψει το δημοψήφισμα σε ψήφο εμπιστοσύνης, να παραμείνει στην εξουσία. 


Η απάντηση και στα δύο ερωτήματα θα πρέπει να είναι "ναι".


Αρχικά, πρέπει να αναλογιστεί κανείς τα οφέλη της συνταγματικής μεταρρύθμισης


Το σχέδιο του Renzi είναι περίπλοκο και ο ίδιος δεν το έχει εξηγήσει καλά, ωστόσο η ανάγκη για αλλαγή είναι σαφής. Εδώ και χρόνια, η Ιταλία μαστίζεται από τη χρόνια αδυναμία της να εφαρμόσει ένα διατηρήσιμο και συνεκτικό πρόγραμμα πολιτικής. Οι συνταγματικές αλλαγές θα συμβάλουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού, κυρίως περιορίζοντας το ρόλο της Γερουσίας (σήμερα χαίρει ίσης εξουσίας με τη Βουλή των Αντιπροσώπων) αλλά και μετατοπίζοντας αρμοδιότητες από τις τοπικές αρχές στην κεντρική διοίκηση. Το καθαρό αποτέλεσμα θα είναι η παραχώρηση περισσότερης εξουσίας στην κεντρική κυβέρνηση.


Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η συνταγματική μεταρρύθμιση είναι τραβηγμένη. Ιδιαίτερα εάν συνδυαστεί με τις πρόσφατες αλλαγές στον εκλογικό νόμο, εξηγούν, η μεταρρύθμιση θα υπονομεύσει τους απαραίτητους ελέγχους και εξισορροπήσεις.  


Κατά τα ιταλικά πρότυπα, μοιάζει πράγματι ακραία, αλλά όχι σε σύγκριση με άλλες χώρες. Η φύση του δικαμεραλισμού που χρησιμοποιεί σήμερα η Ιταλία είναι το παράδοξο. Σε άλλες χώρες της Ευρώπης, είθισται το δεύτερο σώμα να έχει επικουρικό ρόλο. Η κατηγορία ότι με τη μεταρρύθμιση η εκτελεστική εξουσία θα αποκτήσει υπερεξουσία είναι λανθασμένη. Οι νέες συνθήκες θα μοιάζουν πιο πολύ με αυτές της Βρετανίας και της Γερμανίας –όχι και τόσο αντιδημοκρατικές.


Τι θα γίνει, όμως, με τον Renzi; 


Έκανε λάθος να αναγάγει το δημοψήφισμα σε ψήφο εμπιστοσύνης (μια θέση που τελευταία εκφράζει πιο ήπια).


 Πολλοί ψηφοφόροι, εάν δεχτούμε ότι οι δημοσκοπήσεις παρέχουν μια εικόνα της πραγματικότητας, απεχθάνονται αυτού του είδους την πίεση. Ωστόσο, ο Renzi, ως μετριοπαθής πολιτικός και αξιόπιστος οικονομικός μεταρρυθμιστής, παραμένει η καλύτερη επιλογή της χώρας.


Η πιο αληθοφανής, βραχυπρόθεσμη εναλλακτική δεν είναι και τόσο ελκυστική: 


Μια υπηρεσιακή κυβέρνηση που δεν θα χει την πραγματική εντολή του λαού. 


Το χειρότερο σενάριο είναι τρομακτικό: 

"Eπίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"




Σαν σήμερα (3/12/ΧΧΧΧ)

1944: Πέφτει η πρώτη σφαίρα στα «Δεκεμβριανά», μία από τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της χώρας μας.
1947: Το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος» κάνει πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη.
1963: Στην Ελλάδα, αποφασίζεται ότι τα διδακτικά βιβλία θα διανέμονταν δωρεάν στους μαθητές των Δημοτικών Σχολείων και των Γυμνασίων.
1967: Ο δρ. Κρίστιαν Μπάρναρντ γράφει ιστορία, επιχειρώντας την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στο Κέιπ Τάουν.




 
1984: Μεγάλη οικολογική και ανθρωπιστική καταστροφή στο Μποπάλ της Ινδίας. 2000 άτομα πεθαίνουν από εκροή δηλητηριώδους αερίου από το εργοστάσιο της «Union Carbide», που παράγει τις γνωστές μπαταρίες «Energizer».








2014:  Αφήνει την  τελευταία του πνοή σε ηλικία 81 ετών ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής Κώστας Λινοξυλάκης, από τις μεγαλύτερες μορφές στην ιστορία του Παναθηναϊκού, που πρωταγωνίστησε στα ελληνικά γήπεδα τη δεκαετία του 1950.