"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η καλύβα



- Ετσι χτίζουμε τις καλύβες.

Αυτή ήταν η απάντηση του παππού μου Παναγιώτη στην ιδέα ότι αφού έπεσε η στέγη της ήταν μια ευκαιρία να τη στήσει καλύτερα. Πιο ψηλή. Πιο άνετη.


 
Ετσι γίνονται τα πράγματα, ακούμε χρόνια τώρα. Σε κάθε παρατήρηση. Σε κάθε κριτική. Σε κάθε άρνηση.

Ετσι έκαναν και οι άλλοι ακούμε από τους κυβερνητικούς και τους φίλους τους, όταν τους λένε ότι είναι συνέχεια του παλαιού και επανάληψη της συντήρησης που ήδη ζήσαμε.


 
Είναι και αυτός ένας τρόπος να βλέπεις τον κόσμο. Ακίνητο. Σταθερό. Παγωμένο.  


Πρόκειται για τη συνείδηση της κλειστής κοινωνίας. Κάθε κλειστή κοινωνία αγαπάει τον παλαιό εαυτό της. Στην κρίση καταφεύγει στην εξωραϊσμένη ανάμνησή της. Η διάσωσή της είναι η διάσωση του παλαιού κόσμου.


 
Με οδηγό αυτήν τη συνείδηση κινείται σήμερα η χώρα. Φοβάται και αντιστέκεται στην αλλαγή, συμπορεύεται με την εύκολη λύση και αποδέχεται τις εύκολες ερμηνείες.


 
Ετσι συντηρείται η καλύβα στις ίδιες περιορισμένες διαστάσεις τις, στον ασφυκτικό χώρο, με στενές πόρτες και παράθυρα. Χωρίς άνοιγμα προς τον ορίζοντα, χωρίς βούληση εξόδου.


 
Υπάρχει μια ευρεία συναποδοχή αυτής της κατάστασης. Και το ζήτημα είναι ότι στη χώρα δεν μπορεί να βρει πολιτική υποστήριξη οποιαδήποτε πρόταση αμφισβητεί τη σημερινή αρχιτεκτονική των πολιτικών σχέσεων, των σχέσεων εξουσίας, της φιλοσοφίας δράσης, των κρατικών λειτουργιών και της κρατικής δουλοκτησίας.


 
Εν τω μεταξύ, έξω από την περιτοιχισμένη αυλή της, ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο αλλά έχει και τη δύναμη να αναζητεί την αλλαγή του. Την ώρα, για παράδειγμα, που στο μέτωπο της γνώσης, της καινοτομίας και των νέων σχέσεων παραγωγής συντελείται μια διαρκής μεταβολή με στοιχεία ακόμη και επανάστασης, εδώ το λεγόμενο πολιτικό προσωπικό περιορίζεται σε διακηρύξεις μελλοντικής κατάργησης των εξετάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.


 
Η διαρκής υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου τα τελευταία χρόνια - όχι μόνο επί ΣΥΡΙΖΑ - συμπυκνώνει αυτή την επιλογή καθυστέρησης. Οσο και αν η γνώση είναι ατομικό επίτευγμα, το σχολείο, το δημόσιο σχολείο, θα έπρεπε να είναι το μείζον ζήτημα της δημόσιας συζήτησης. Ωστε οι νέοι Ελληνες, με καλύτερες προϋποθέσεις πρόσβασης στη γνώση, να είχαν τον εσωτερικό οπλισμό της δοκιμασίας που έχει η ματιά στον ορίζοντα.



Τότε, όμως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Το Eurogroup και ο Γκρεκοπίθηκος

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Κανονικά, προχθες θα έπρεπε να ήταν ημέρα θριάμβου για τον Υπαρκτό Ελληνισμό· ημέρα πανηγυρισμών για μία ακόμη πρωτιά. Διότι, σύμφωνα με μια νέα θεωρία, που μόλις  δημοσιεύθηκε στον εγχώριο Τύπο, ο Ελλην Γκρεκοπίθηκος (Graecopithecus Freybergi), το απολίθωμα του οποίου βρέθηκε κοντά στον Πύργο Ηλείας, είναι ο πρώτος προάνθρωπος!
 
 
Προσοχή, όχι ο πρώτος άνθρωπος (homo sapiens) – αυτός εξακολουθεί να είναι Αφρικανός, με την έννοια ότι εκεί έχει βρεθεί το παλαιότερο σχετικό απολίθωμα. Ομως ο πρώτος πίθηκος από τον οποίο ξεκινά η γραμμή που καταλήγει στον homo sapiens ήταν από εδώ, Πυργιώτης ή κοντοχωριανός τέλος πάντων. Κατόπιν αυτού, αναπτερώνονται οι ελπίδες ότι μπορεί μελλοντικά ευρήματα των παλαιοντολόγων να μας επιτρέψουν να πάρουμε την πρωτιά από την Αφρική και τον homo sapiens. Ελπίδες τις οποίες εκφράζει υπέροχα –με την πάντα ακαταμάχητη φρεσκάδα της ηλιθιότητας που δεν ντρέπεται για τον εαυτό της– ο τίτλος της σχετικής είδησης από ειδησεογραφική και, προπαντός, ενημερωτική ιστοσελίδα: «Γκρεκοπίθηκος, ο πρώτος άνθρωπος μπορεί να ήταν Ελληνας». (Αν και, κατά τη γνώμη μου, μικρή σημασία έχει αυτή η πρωτιά, διότι με τον ρυθμό που παρακμάζει η χώρα, κάποια στιγμή, στο όχι και πολύ μακρινό μέλλον, θα έχει πια μεταμορφωθεί σε προέκταση της Βορείου Αφρικής...)

 
Πού να τα χαρούμε αυτά όμως, με τα κακά μαντάτα από το Eurogroup; 
 
 
Ενδέχεται μάλιστα να το έκαναν γι’ αυτόν τον λόγο οι εταίροι: για να μας τη σπάσουν την ώρα της δικαίωσης, από μαύρη ζήλια για τον Γκρεκοπίθηκό μας. Οι καλύτεροι, οι κορυφαίοι ειδικοί (Τσαλακώτος, Κατρούγκαλος, Μάρδας, Τζανακόπουλος κ.ά.) ανέμεναν  τη συμφωνία για το χρέος, που δεν ήλθε. Ο δε πρωθυπουργός ήταν τόσο βέβαιος, ώστε εκδήλωνε τη χαρά του προς τους Ελληνες δημοσιογράφους στα αγγλικά. «Του γκουντ του μπι τρου», τους έλεγε και ετοιμαζόταν να φορέσει γραβάτα.

 
Και τώρα; 
 
 
Τώρα, μείναμε με το πλεόνασμα 3,5% για πέντε χρόνια, μέχρι και το 2022, στο οποίο συμφώνησαν όλες οι πλευρές. «Δύσκολος στόχος», όπως είπε θυμόσοφα ο Τζανακόπουλος. Καλύτερα, όμως! Μας αρέσουν τα δύσκολα, γι’ αυτά είμαστε προορισμένοι· τα εύκολα και τα κοινά ας μένουν για τους παρακατιανούς και για όσους μας φθονούν. 
 
 
Είπε και κάτι ακόμη όμως ο κυβερνητικός εκπρόσωπος: ότι ισχύει πάντα η δέσμευση του Τσίπρα, βάσει της οποίας δεν θα εφαρμοσθεί κανένα μέτρο, εάν δεν συμφωνηθούν πρώτα οι ρυθμίσεις για την ελάφρυνση του χρέους.

 
Θα μου πείτε ότι αυτές έχουν ήδη ψηφισθεί από τη Βουλή. Και λοιπόν; Δεν σημαίνει αυτό πως ό,τι ψηφίζεται εφαρμόζεται κιόλας. Το «συμφέρον του λαού» υπερέχει οιουδήποτε θεσμού. Δεν είναι δα και τίποτε δεσμευτικό η ψήφος στη Βουλή. Μια συμβολική κίνηση είναι, όπως οι ευλαβείς ανάβουν ένα κερί στην εκκλησία, όπως ακριβώς η Τασία Χριστοδουλοπούλου καταψήφισε ένα άρθρο του νέου μνημονίου εις μνήμην του αδελφού της. Στην εποχή που διανύουμε, ένα άρθρο στην «Αυγή» έχει μεγαλύτερη δεσμευτική ισχύ από μία ψήφο στη Βουλή – την αστική Βουλή, ας μην το ξεχνάμε. 
 
 
Κάπως έτσι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ντέισελμπλουμ και Μάρκος



Τελικά ο Πασκάλ Μπρικνέρ δεν είναι δύο άνθρωποι αλλά ένας. Το επαλήθευσα προχθές, καθήμενος παραδίπλα του, σε γεύμα που παρέθεσε η εκδότρια κ. Αννα Πατάκη στους συγγραφείς της, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Βιβλίου. Ο Μπρικνέρ έμεινε άναυδος βλέποντας στο υπαίθριο τραπέζι περίπου πενήντα καλεσμένους, κάτι περίεργο έως ακατανόητο για έναν Ευρωπαίο. Θυμήθηκα, τότε, τον Ντεϊσελμπλούμ.
 

Φίλος στο Λουξεμβούργο που διδάσκει Ελληνικά σε ξένους, τους είπε να γράψουν τη φράση «Οταν κερνάω τους φίλους, χαίρομαι». Και σηκώθηκε ένας Ολλανδός και του λέει, συγγνώμη, αλλά εγώ δεν καταλαβαίνω το νόημα της φράσης. Γιατί να χαίρομαι όταν κερνάω τους φίλους; Του ήταν - λόγω νοοτροπίας - ακατανόητη η έννοια της γενναιοδωρίας, του κεράσματος. Ο ίδιος Ολλανδός, όταν ο φίλος έκανε στο σπίτι του μια γιορτή, εμφανίστηκε φέρνοντάς του δώρο ένα μεταχειρισμένο σαμπουάν.
 

Σ' εμένα έτυχε ενώ πήγα να πληρώσω σε ξενοδοχείο της Ρόδου, να προηγείται κάποιος Εγγλέζος, ο οποίος είχε μαζέψει ένα σωρό σακουλάκια ζάχαρη που προσφέρονταν στο πρωινό και απαιτούσε να αφαιρέσει την αξία τους ο ρεσεψιονίστ από τον λογαριασμό. Μάταια ο υπάλληλος του έλεγε πως η ζάχαρη δινόταν δωρεάν - ο Εγγλέζος επέμενε πως αφού δεν τα κατανάλωσε έπρεπε να αφαιρεθούν από το τελικό ποσό που έπρεπε να πληρώσει. Τελικά πήρε τα σακουλάκια μαζί του, στην Αγγλία.
 
Το είπε επιγραμματικά ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, που έζησε αρκετά χρόνια  στη Γηραιά Ηπειρο: «Η Μεσευρώπη έχει οικοδομηθεί πάνω στην τσιγκουνιά». Και ακόμα πιο εμφατικά το περιέγραψε ο Αλμπέρ Καμί, γράφοντας: «Στο Αλγέρι γνώρισα τη φτώχεια, αλλά στο Παρίσι γνώρισα τη μιζέρια».
 

Πάντως όσοι έχουν ζήσει στην Ευρώπη περισσότερο ή λιγότερο, ξέρουν ότι στην πλειοψηφία τους οι Μεσευρωπαίοι αποφεύγουν να ξοδέψουν λεφτά, και σωστά από μια άποψη, είναι σφιχτοί, έχουν επίμονη τάση για αποταμίευση και ενίοτε σου δωρίζουν κάτι μόνο αν μπορούν να το πάρουν από το κράτος ή από κάποιον άλλον - δεν φταίνε οι ίδιοι ως λαοί, απλώς έτσι έχουν εκπαιδευτεί. Υπάρχει από πίσω ο προτεσταντισμός, ο βαρύς καλβινισμός, η ασήκωτη έννοια της ευθύνης, η υποταγή στις αρχές, το μέτρημα του φραγκοδίφραγκου που συχνά μεταφράζεται σε μαζικές διακοπές με πορτοκαλί βραχιολάκι ή σε έξοδο όπου συχνά παραγγέλνουν μια σκέτη μπίρα και μισή φέτα καρπούζι σιθρού.
 

Ολα αυτά καταλήγουν σε κάποιο είδος διαδεδομένης τσιγκουνιάς, που εξελίχθηκε σε επίσημη κοινωνική άποψη και ψάχνει αγωνιωδώς στα βενζινάδικα για πιο φτηνή βενζίνη, εξυπακούει ροπή προς την έκπτωση και σου λέει έλα στη γιορτή μου με δικό σου φαγητό, με γεμιστά (α λα Φωτίου) σε κατσαρολάκι απ' το σπίτι σου. Πρόκειται για μια δυσάρεστη αλήθεια - αν και δεν είναι όλοι έτσι, υπάρχουν και πολλοί Ευρωπαίοι με απλόχερη γενναιοφροσύνη και προφανή αξιοπρέπεια, απλώς εδώ η αναφορά γίνεται στη βασική, κυρίαρχη αντίληψη. Και αυτή τους έχει σώσει και λαμπρύνει ως έθνη (και κατά καιρούς καταστρέψει), αλλά συχνά τους μιζεριάζει ως άτομα. 


Εμείς είμαστε στην απέναντι όχθη, με ροπή στον άκρατο ατομισμό έως αναρχισμό, στην επίδειξη και τη σπατάλη, στοιχεία που επίσης μας έχουν καταστρέψει κατά καιρούς αλλά και σώσει. Είναι γνωστές οι μεταξύ μας προσφωνήσεις «μεγάλε», «τιτανοτεράστιε», «πανυπέρτατε» κ.λπ. Είμαστε απέναντι, γι' αυτό και είναι αφελής η άποψη ότι η Ευρώπη θα αλλάξει εμάς ή ο Κατρούγκαλος αυτήν.
 

Κατά συνέπεια ο Ντεϊσελμπλούμ προτιμά να είναι αλκαλικός, παρά αλκοολικός.  Σκέφτεται διλημματικά γιατί έτσι διδαχτεί και ανακυκλώνει απλώς το επιφανειακό κλισέ. Αγνοεί τον Διόνυσο και ότι όλη η Ευρώπη πατάει σε αρχαιοελληνικές ιδέες οι οποίες γεννήθηκαν κυρίως στο λεγόμενο «συμποτικόν», δηλαδή στα συμπόσια όπου γίνονταν έξοχες συζητήσεις και γεννιούνταν οι μεγάλες ιδέες και όπου οι Ελληνες δεν ξεφτιλίζονταν απ' το μεθύσι όπως κάνουν ορισμένοι σύγχρονοι Ευρωπαίοι, παρά κρατούσαν συνειδητά τη νηφαλιότητά τους νερώνοντας το κρασί. Μόνο οι Σκύθες και το «πολεμικότατον γένος των Θρακών» έπιναν «οίνον άκρατον», δηλαδή μη νερωμένο κρασί. Καλύτερα πάντως από το να ρουφούν παστεριωμένο γάλα Μικρής Ολλανδέζας.
 

Γενικώς η άποψη ότι εμείς οι Νότιοι φάγαμε τα λεφτά σε γυναίκες και ποτά είναι ζηλότυπη φράση άγνοιας. Κατ' αρχάς διότι δεν θέλει λεφτά για να μεθύσεις (το τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο ρέει σχεδόν δωρεάν) και ο έρωτας είναι άπλετος - αν και τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί η λίμπιντο και οι περισσότεροι προτιμούν την ανεμογαμία διά του facebook, παρά το όντως σεξ. Πού τα είδε, λοιπόν,  τα όργια ο Ολλανδός; Στην περιφέρεια, βεβαίως, με τις επιδοτήσεις ξεσπάθωναν οι Βουλγάρες και αρκετοί έβγαλαν τα απωθημένα τους σε λαμπρά σκυλάδικα ποιοτικού κιτς, αυτό όμως δεν ήταν ο κανόνας. Αλλά, έτσι κι αλλιώς, πού να καταλάβουν οι Ολλανδοί από καραντουζένια και τον Μάρκο που λέει «Αφού στον άλλονε ντουνιά λεφτά δεν θα περνάνε, τά 'χουν και τα θυμιάζουνε δεν ξέρουν να τα φάνε»; 

 
Πάντως, σε κάθε περίπτωση, μια μερική αλήθεια είπε ο Ντεϊσελμπλούμ, έστω και στρεβλά, και πέσαμε να τον φάμε. Κάποιοι μίζεροι αντιευρωπαϊστές βρήκαν ευκαιρία να γενικεύσουν και να ρίξουν δηλητήριο - αλλά το θέμα, τελικώς, δεν είναι τι είπε ο Ολλανδός, τι καταλαβαίνει ο Μπρικνέρ ούτε αν η νοοτροπία της Ευρώπης είναι τσιγκούνικη ή όχι. Εμείς χρειαζόμαστε το χρήμα, τη δύναμη, την προστασία και κυρίως τους θεσμούς των Ευρωπαίων, δηλαδή τα καλά στοιχεία τους, τα σωτήρια στοιχεία τους, εδώ, σε μια χώρα όπου ακόμα και έλληνες πρωθυπουργοί έχουν πει πολύ χειρότερα για τον ίδιο τους τον λαό και έχουν εκλεγεί γι' αυτό. 
 

Και για να είμαστε σοβαροί, το θέμα τελικώς είναι ένα:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Περιμένουμε να φτάσει ο UCK στα ΙΚΕΑ των Ιωαννίνων για να ξυπνήσουμε;



Γιατί δεν μιλάει κανένας;


Πάλι αποκαΐδια ελληνικής σημαίας κι ένας καψαλισμένος ιστός, πριν μερικές μέρες, μπροστά από τα γραφεία της «Ομόνοιας» στους Αγ. Σαράντα.  


Είναι πλέον καθημερινή ρουτίνα στη Βόρειο Ήπειρο. Πλέον οι συμπατριώτες μας που ζουν εκεί έχουν σταματήσει να καταγγέλλουν τα περιστατικά στην αλβανική αστυνομία αφού όπως λένε δεν έχει κανένα νόημα.


Τα γραφεία είναι σε μια εμπορική περιοχή της πόλης, όπου όλα τα γειτονικά καταστήματα έχουν κάμερες, και δεν θα ήταν δύσκολο να βρουν τα ίχνη των δραστών. Συνεπώς, δεν μιλάμε για κάποιους τάχα μου «αλβανούς εξτρεμιστές» αλλά για την πολιτική του επίσημου αλβανικού κράτους.


Κι όμως δεν μιλάει κανένας, εδώ στην Ελλάδα. Δεν μιλούν οι αυτοδιοικητικοί παράγοντες της Ηπείρου. Δεν μιλάει ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών. Δεν μιλάει ο αρμόδιος τομεάρχης Εξωτερικών της ΝΔ. Τσιμουδιά!


Εντάξει, τη σιωπή σχετικά με την Κύπρο την καταλαβαίνω. Είναι το «μεγάλο παιχνίδι» με τα οικόπεδα του φυσικού αερίου. Καταλαβαίνω και τα «ήξεις – αφίξεις» με τις «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο, που είναι κι αυτό έργο της «Ισχυρής Ελλάδας» του Κώστα Σημίτη, μαζί με το ευρώ.  


Όμως τα όσα συμβαίνουν στην Αλβανία δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται με την ίδια «στωικότητα», διότι αυτή η ανοχή αποθρασύνει τους βόρειους γείτονές μας και θα επιφέρει, αργά ή γρήγορα, άλλη μια μεγάλη καταστροφή.


Οι Έλληνες της Β. Ηπείρου είναι ο τελευταίος συμπαγής ελληνικός πληθυσμός εντός της Βαλκανικής και εκτός εθνικών συνόρων. Το ελληνικό κράτος, δυστυχώς, για δεκαετίες αποδείχθηκε ανίκανο να προστατέψει τους υπόλοιπους αντίστοιχους ελληνικούς πληθυσμούς: Κωνσταντινούπολη. Ίμβρος. Τένεδος. Κατεχόμενη Κύπρος. Ο ίδιος κίνδυνος επανάληψης ιστορικών τραγωδιών υπάρχει και σήμερα.


Δεν είναι κινδυνολογία. Ούτε εθνικισμός. Αυτά είναι σαχλαμάρες για να δικαιολογείται η αφωνία. Τα πράγματα θα πάρουν σύντομα άσχημη τροπή καθώς οι Αλβανοί αρχίζουν να πιστεύουν πως δεν θα γίνουν ποτέ «Ευρωπαίοι». Ήδη συμπεριφέρονται ρατσιστικά ακόμη και σε συμπατριώτες τους που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και τους αποκαλούν περιφρονητικά «Γιώργηδες». Σκεφτείτε τι αισθήματα τρέφουν για τους Έλληνες ομογενείς που ζουν στο διπλανό χωριό ή στο διπλανό σπίτι… ή για τους Έλληνες που ζουν στη διπλανή χώρα.


Σε μια στιγμή έξαρσης του αλβανικού εθνικισμού που απειλεί ήδη την ακεραιότητα των Σκοπίων, πολύ σύντομα και στο όνομα της « Μεγάλης Αλβανίας» που θα υποκαταστήσει το αφήγημα της «Ευρωπαϊκής Αλβανίας», θα δούμε ό,τι έχουμε δει και σε άλλες ιστορικές τραγωδίες. 


Την επόμενη φορά δεν θα είναι η ελληνική σημαία. Θα είναι η πέτρα στη βιτρίνα του καταστήματος που έχει Έλληνα ιδιοκτήτη. Και η επόμενη φωτιά θα είναι σε ορθόδοξη εκκλησία.  


Αφού ξέρουμε ιστορικά πως γίνονται αυτά… δηλαδή, τι περιμένουμε; Να φτάσει ο UCK στα ΙΚΕΑ των Ιωαννίνων για να ξυπνήσουμε; Δηλαδή, θα βάλει τις φωνές ο Φουρλής πριν το επίσημο ελληνικό κράτος;


Κι αφού δεν μιλάει κανείς, ας μιλήσει τουλάχιστον ο...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Στις Βρυξέλλες πολύχρωμες κουρέλες

Η πολεμική φυλή των ομομανών σε συνεργασία με το τάγμα των μπογιατζήδων ομολατρών κατέλαβε  αμαχητί την Ευρώπη!





Κουίζ για δυνατούς λύτες: Τι μπορεί να είναι πιο αχρείαστο από προϊόντα τύπου «αυτόματος αποφλοιωτής μπανάνας» ή «ηλεκτρική μασχαλογαργαλιέρα» που βλέπουμε στα τηλεμάρκετινγκ; 


Είναι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ). Αυτή η υπηρεσία φιλοδοξεί να είναι κάτι σαν το υπουργείο Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με αποσπασμένους διπλωμάτες από όλες τις χώρες-μέλη και διάφορους συμβασιούχους.

 
Φυσικά, όπως το σύνολο των θεσμών της Ε.Ε., η ΕΥΕΔ είναι τόσο επιτυχημένη και όσα έχει πράξει για τη γηραιά ήπειρο (συγκρατήστε το «γηραιά», έχει σημασία) έχουν κάνει τόσο μεγάλη αίσθηση, ώστε τα γνωρίζουν καλά μόνο όσοι μασουλάνε ζεστό ευρωπαϊκό παραδάκι με τις φυσικές ή τις τεχνητές μασελίτσες τους. ΜΚΟ, γραφειοκράτες, χρυσοκάνθαροι χλιμίτζουρες, κοκοβιοί, λιμοκοντόροι και λοιποί μελάτοι τύποι είναι ενθουσιασμένοι με την ΕΥΕΔ. Και χράτσα χρούτσα τα σαγονάκια δουλεύουν πυρετωδώς, οι τσέπες φαρδαίνουν, οι γοφοί κουνιούνται σαν μαούνες στο λιμάνι του Πειραιά και η αληθινή εργασία παραμένει σε απόσταση ασφαλείας από τα ροζουλιά μαγουλάκια όλων των κηφήνων που αρέσκονται να επαναλαμβάνουν ότι οι Ελληνες ζούσαμε «πέρα και πάνω» από τις δυνατότητές μας.

 
Αυτοί κι αυτές που μασαμπουκώνουν από το υστέρημά μας και ξύνονται μέχρι αιμορραγίας από τη βαρεμάρα έχουν ένα χόμπι: να ασχολούνται κυριολεκτικά με φρου φρου κι αρώματα αντί να καταπιαστούν με τα σημαντικά. 


Καλό παράδειγμα των παραπάνω είναι ο ταρατατζούμειος εορτασμός της Διεθνούς Ημέρας κατά της Ομοφοβίας από την ΕΥΕΔ. Σιγά τώρα μην πονοκεφαλιάσει με το Μεταναστευτικό, τα τουρκικά νταηλίκια, τις ΗΠΑ του Τραμπ και τη Ρωσία του Πούτιν, την τρομοκρατία και άλλα βαρετά.

 
Οι τζουτζούκοι της ΕΥΕΔ «σημαιοστολίστηκαν» εναντίον της «ομοφοβίας», όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες που μας απέστειλε Ελληνας εργαζόμενος στις Βρυξέλλες. Η κεντρική πλατεία Schuman φοράει τα καλά της, με την ΕΥΕΔ φωταγωγημένη στα χρώματα της γνωστής σημαίας, με μπαλόνια και βαμμένα πεζοδρόμια!

 
Ευχή: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Ο ρόλος των γυναικών στις ένοπλες συγκρούσεις

Tης Anastasia Voronkova /IISS VOICES


Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (UNDP), οι νέες γυναίκες αντιστοιχούν στο 10%-30% των ένοπλων δυνάμεων και των ένοπλων ομάδων παγκοσμίως. 


Οι νέες γυναίκες εμπλέκονται στη βία ή παρέχουν στήριξη σε ένοπλες ομάδες παγκοσμίως και σε διάφορους ρόλους. Αυτοί μπορεί να είναι ηγετικοί ρόλοι ή εξειδικευμένοι ρόλοι (όπως βομβιστές αυτοκτονίας) αλλά επίσης και μη μαχητικοί ρόλοι, υποστηρικτικοί ρόλοι σε οργανώσεις όπως το ΡΚΚ, το Ισλαμικό Κράτος και τη Boko Haram.



ΟΙ κακές οικονομικές συνθήκες και το συγκριτικά χαμηλότερο κόστος ευκαιρίας για την ένταξη σε ένα ένοπλο κίνημα, αυξάνει παραδοσιακά τις δυνατότητες πρόσληψης αποξενωμένων νέων, ιδιαίτερα σε περιοχές που δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις για εκπαίδευση, απασχόληση, ευκαιρίες και πόρους που σε διαφορετική περίπτωση θα επέτρεπαν τη μετάβαση στην ενηλικίωση. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπως η Λαϊκή Δημοκρατία του Κογκό και η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, ένοπλες ομάδες εκτιμάται ότι έχουν πολεμήσει και έχουν αποκτήσει πρόσβαση σε μεγαλύτερους οικονομικούς πόρους από ό,τι έχει μεγάλο μέρος του τοπικού πληθυσμού. 


Οι νέες γυναίκες ως εκ τούτου μπορούν να ενθαρρυνθούν και να συμμετέχουν περισσότερο από τη δυνατότητα να επωφεληθούν από ένα υψηλότερο οικονομικό και κοινωνικό status, παρά από μια στενή ιδεολογική συγγένεια με την ένοπλη οργάνωση


Σε πολλές χώρες, όπως η Ερυθραία, η Ρουάντα και η Λιβερία, η απαγωγή ή ο εξαναγκασμός νέων γυναικών, αποτελεί συνηθισμένη στρατηγική στρατολόγησης. Ωστόσο, παρά την αυξημένη συμμετοχή των γυναικών στις συγκρούσεις, οι προσπάθειες να εμπλακούν σε όλα τα επίπεδα των μετά-συγκρουσιακών πρωτοβουλιών σταθεροποίησης, έχουν μέχρι στιγμής αποδειχθεί ανεπαρκείς και σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικές.



Μία από τις επίμονες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέες γυναίκες στις ένοπλες ομάδες είναι πως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η ωρολογιακή βόμβα της υποσαχάριας Αφρικής

Αντιμέτωπη με νέα προσφυγικά κύματα θα βρεθεί η Ευρώπη, καθώς στην υποσαχάρια Αφρική πραγματοποιούνται μεγάλες δημογραφικές μεταβολές που μετασχηματίζουν την περιοχή και κατ' επέκταση τις μεταναστευτικές τάσεις.


Όσο κι αν γίνονται προσπάθειες από τα αφρικανικά κράτη και την Ευρωπαϊκή Ένωση να κρύψουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, τα στοιχεία δείχνουν πως ο πληθυσμός της υποσαχάριας Αφρικής αυξάνεται και οι μεταναστευτικές ροές κινούνται ανοδικά


Τα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων έχουν αποδείξει ότι αποτελούν μια πρόσκαιρη λύση που λειτουργεί εις βάρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ενώ το ...χαρτζιλίκι της ΕΕ (8 δισ. μέσα στα επόμενα 5 χρόνια) στα αφρικανικά κράτη δεν λύνει το πρόβλημα που δημιουργούν οι πολεμικές συγκρούσεις και η οικονομική ανισότητα.


Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για τη μετανάστευση από την υποσαχάρια Αφρική, δεν υπάρχει περιθώριο για παρερμηνείες: Ο πληθυσμός της εξεταζόμενης περιοχής έχει σχεδόν διπλασιαστεί από τη δεκαετία του 1990, καταγράφοντας τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση παγκοσμίως, από περίπου 480 εκατομμύρια το 1990 σε περίπου 900 εκατομμύρια το 2015. Έτσι και ο συνολικός αριθμός των μεταναστών έχει διπλασιαστεί.  


Σημειώνεται πως στους παράγοντες μιας δημογραφικής αλλαγής βρίσκονται οι γεννήσεις, οι θάνατοι και η μετανάστευση. Το 2013, περίπου 20 εκατ. Αφρικανοί από την υποσαχάρια περιοχή ζούσαν μακριά από τη χώρα προέλευσής τους. Παρότι το ποσοστό των ανθρώπων που μεταναστεύουν είναι χαμηλό σε σχέση με άλλες περιοχές (περίπου στο 2% έναντι 3%), για να κατανοήσουμε πλήρως τη μεταβαλλόμενη δυναμική, χρειάζεται να εξετάσουμε τις συνέπειες της ραγδαίας αύξησης του πληθυσμού.


Ο πληθυσμός της περιοχής, όχι μόνο θα συνεχίσει να αυξάνεται ραγδαία αγγίζοντας, σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα 2 δισεκατομμύρια το 2050, αλλά και το μέγεθος του πληθυσμού εργάσιμης ηλικίας αναμένεται να αυξηθεί ακόμα πιο γρήγορα, από περίπου τα 480 εκατ. το 2013 στα 1,3 δισ. το 2050. Το παραπάνω στοιχείο έχει σημασία ακριβώς επειδή η αύξηση αυτού του ποσοστού του πληθυσμού αποτελεί πηγή μεταναστευτικών κυμάτων.


Οικονομική ανισότητα, πολιτική αστάθεια, πολεμικές συγκρούσεις


Πέντε χώρες πλήττονται από ένοπλες συγκρούσεις και αποτελούν τις βασικές πηγές της ενδο-αφρικανικής μετανάστευσης. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η Σομαλία, το Σουδάν και το Νότιο Σουδάν ήταν οι χώρες με τις μεγαλύτερες προσφυγικές εκροές. Αυτή τη στιγμή, η περιοχή της υποσαχάριας Αφρικής φιλοξενεί τα μεγαλύτερα στρατόπεδα προσφύγων στον κόσμο. Γι' αυτόν το λόγο, η Κένυα αποφάσισε να κλείσει τον καταυλισμό Dadaab ώστε οι πρόσφυγες που διέμεναν εκεί να επιστρέψουν στη Σομαλία. Στόχος της Κένυας είναι ο επαναπατρισμός των προσφύγων στη Σομαλία και γενικότερα στις χώρες καταγωγής τους.

Στον αντίποδα, όπως τονίζει η Διεθνής Αμνηστία, οι πιο εύπορες χώρες παγκοσμίως έχουν αφήσει μόνο 10 χώρες, που αντιπροσωπεύουν λιγότερο από το 2,5% του παγκόσμιου ΑΕΠ, να λάβουν το 56% των προσφύγων παγκοσμίως. Ουσιαστικά, οι χώρες που γειτνιάζουν με τα πεδία των συγκρούσεων αφήνονται  να επωμιστούν τη συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων σε παγκόσμιο επίπεδο. Ανάμεσα στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής βρίσκεται και η Αιθιοπία, η οποία ταλανίζεται από εθνοτικές συγκρούσεις και τη χειρότερη ξηρασία των τελευταίων δεκαετιών.


Και τι σχέση έχει η Ευρώπη;

"Επίγεια ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"



Σαν σήμερα (25/5/ΧΧΧΧ)

1832: H Ελλάδα ανακηρύσσεται Βασίλειο.

1911: Στο Μεξικό, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα αρχίζει την επανάσταση.

1932: Κάνει το ντεμπούτο του o Γκούφι, διάσημο καρτούν της Ντίσνεϊ

1942: Ο Άρης Βελουχιώτης συγκροτεί την πρώτη ένοπλη ομάδα του ΕΑΜ.

1977: Πρεμιέρα στους κινηματογράφους για τον «Πόλεμο των Άστρων» του Τζορτζ Λούκας.

1889: Γεννιέται ο Ιγκόρ Σικόρσκι, ρώσος αεροναυπηγός, εφευρέτης του ελικοπτέρου.





2014: Αφήνει την τελευταία του πνοή, ύστερα από μακρά ασθένεια,  ο τελευταίος ηγέτης της κομμουνιστικής Πολωνίας, στρατηγός Βόιτζσεχ Γιαρουζέλσκι σε ηλικία 91 ετών

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Καληνύχτα κωλοχανείο




YΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: O ¨εξυπνότερος" λαός του κόσμου αναζητά τον επόμενο ψεύτη...



Σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει σωτηρία. Τουλάχιστον όχι όσο όλοι περιμένουν να ακούσουν τον... επόμενο ψεύτη για να διαμορφώσουν πολιτική άποψη.  


Δύο είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν στην πολιτική κρίση του σύγχρονου Έλληνα. 


Ο θυμός για τους προηγούμενους - ανεξαρτήτως βάρους ευθύνης - και η προσδοκία να του υποσχεθούν ότι θα βελτιωθεί - άμεσα - η ζωή του. Όποιος το καταφέρει αυτό, κυριαρχεί.


Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας δεν θέλει να στηριχθεί σε εκείνον που θα διαχειριστεί συνετά τη δυσμενέστατη κατάσταση, δεν αναζητά ικανό διαχειριστή, αλλά αναζητά κάποιον που θα προσπαθήσει να πουλήσει και πάλι φούμαρα και φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Δείτε τι συνέβη με το φαινόμενο Σώρρα. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ούτε ευφυής, ούτε ιδιαίτερος γνώστης πραγμάτων και καταστάσεων για να αντιληφθεί τι συμβαίνει με την υπόθεση αυτή. Κι όμως, ακόμη και μετά την ποινική δίωξή του, αρκετοί είναι εκείνοι που διαδηλώνουν υπέρ του "διωχθέντος". Και προσμονούν τη δικαίωση και την κάθοδό του στις εκλογές!


Δυστυχώς έτσι είναι ακριβώς. Μην το ψάχνετε. Το έχουμε μέσα μας. Θυμηθείτε ότι κάποτε σε αυτή τη χώρα χιλιάδες κόσμου σταματούσε θεραπείες πιστεύοντας ότι θα γίνει καλά αν πιει το... νερό του Καματερού. Ναι, έτσι είναι η ελληνική κοινωνία σε ένα σημαντικό κομμάτι της. Με τον ίδιο τρόπο εδώ και χρόνια βαυκαλιζόμαστε, πιστεύοντας ότι η Ελλάδα δεν έχει χρεοκοπήσει. Δεν δεχτήκαμε ποτέ τις συνέπειες, γιατί δεν συνειδητοποιήσαμε την χρεοκοπία. Το τέλος βρε αδερφέ. Πάει το μαγαζί, έκλεισε. Αυτό συνέβη. Και βέβαια μεγάλη ευθύνη έχουν και οι διεθνείς παράγοντες που για την προάσπιση συμφερόντων αλλότριων προς το συμφέρον της χώρας, δεν θέλησαν να αποδεχτούν τυπικά την χρεοκοπία. Και έτσι, βρήκαν πρόσφορο έδαφος στην παροχολογία και στην πώληση υποσχέσεων οι πολιτικοί καιροσκόποι που κατάφεραν να κατακτήσουν την εξουσία.  


Αυτό ακριβώς όμως είναι και το πρόβλημα κάθε σοβαρής αντιπολίτευσης σήμερα. Δεν μπορεί να υποσχεθεί θαύματα. Μπορεί να υποσχεθεί καλύτερη διαχείριση, διορθωτικές κινήσεις, βελτιώσεις στο μείγμα της πολιτικής. Αλλά φυσικά, δεν μπορεί να υποσχεθεί ολοκληρωτική ανατροπή της ζημιάς που έχει υποστεί ο μέσος Έλληνας. 


Κάπως έτσι δεν έγινε και η ανέλιξη στην εξουσία της σημερινής κυβέρνησης. Έπαιξαν με το θυμικό, έπαιξαν με την απογοήτευση, έπαιξαν με την παροχολογία και τις υποσχέσεις για μία νέα γη της επαγγελίας. Και ο κόσμος το πίστεψε. Όσο για την επανεκλογή μετά το δημοψήφισμα - κοροϊδία και το "αριστερό" Μνημόνιο, στηρίχθηκε στο "άλλο ψηφίζουμε, άλλο εφαρμόζουμε". Και ξανακέρδισαν.


Και τώρα; 


Τώρα έχουμε σε εξέλιξη το άλλο στόρι: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Γη είναι επίπεδη

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο


Υπάρχει μια αυθόρμητη γνώση. Είναι το συμπέρασμα της πρώτης ματιάς. Μόνο αυτό που βλέπουμε στην αυλή μας υπάρχει. Το άμεσα ορατό είναι και το αληθινό. Η αυθόρμητη γνώση είναι η εμπειρία που διεκδικεί την αλήθεια, διεκδικεί καθολικότητα.

 
Απέναντί της, η επιστημονική γνώση. Η βασανισμένη. Η δοκιμασμένη. Το αποτέλεσμα της κριτικής σκέψης και της θεμελιωμένης απάντησης.

 
Η αυθόρμητη γνώση ανακουφίζει, η επιστημονική παιδεύει.

 
Οταν ξέσπασε η κρίση, η αυθόρμητη γνώση εγκαταστάθηκε εύκολα στον υψηλό θρόνο της. Ενδεδυμένη τη φωτεινή στολή της απλότητας, σαν ακατέργαστη πρωτόγονη ομορφιά, ακτινοβολούσε στην ελπιδοφάγο πλατεία Συντάγματος. Στη σκιά της, αγανακτισμένοι πάσης φύσεως, πτυχιούχοι ποικίλων σχολών, καθηγητές κάθε προέλευσης, υμνούσαν την αυθόρμητη γνώση και εν χορώ, με όλα τα συνοδευτικά στοιχεία της παράστασης, κραύγαζαν ότι «η Γη είναι επίπεδη».

 
Οι ερμηνείες της κρίσης υψώθηκαν γύρω από τη γοητεία της απλούστευσης. Για όλα υπήρχε μια εύκολη απάντηση. Η διχοτομική λογική έρχεται εδώ να συμπληρώσει την παγίδα της αυθόρμητης γνώσης. Η καταγγελία είναι η άσφαλτος οδός. Και πάντα έχει στη διάθεσή της αφθονία λέξεων. Ολα ήταν απλά και εύκολα.

 
Το παλιό και το νέο.
Οι Ελληνες και οι ξένοι.
Εμείς και αυτοί.

 
Το ερμηνευτικό οικοδόμημα στήθηκε εύκολα. Κατανοητό. Εύπεπτο. Αποδεκτό.
Η απλοϊκή ερμηνεία του κόσμου έγινε σύντομα πολιτικό πρόγραμμα. Αγαπήθηκε από τους αγανακτισμένους, ψηφίστηκε από τους πολλούς. Στην πορεία της, περιβλήθηκε τη στολή της αιτιολογημένης βίας, εκφωνήθηκε ως βίαιος λόγος. Και ως απειλή. Και ως πράξη βίας.

 
Ο μύθος της κυβέρνησης κοινωνικής σωτηρίας είχε υψώσει τα πανιά και ήταν όλα έτοιμα για την όμορφη πλεύση. Με πυξίδα την αντίληψη ότι η Γη είναι επίπεδη.

 
Μεσολαβεί ο χρόνος. Και η πραγματικότητα υπό την αμείλικτη εκδοχή της. Ο κόσμος πάντα θα εκτείνεται πέρα από την αυλή μας. Ετσι, η κυβέρνηση της Αριστεράς έρχεται σε συνάντηση με την πραγματικότητα. 
Η αυθόρμητη γνώση δοκιμάζεται πάντα σε κάθε επαφή με τον πραγματικό κόσμο.

 
Ο φοβερός μηχανισμός της συνειδητοποίησης, άλλοτε με αργούς, άλλοτε με ταχείς ρυθμούς, τίθεται σε λειτουργία. Τα ιδεολογικά σύννεφα δεν αντέχουν στον άνεμο των πραγματικών συνθηκών.

 
Σιγά - σιγά το σχέδιο απογυμνώνεται και το «πλήθος» που χειροκροτούσε ως αγανακτισμένο τις υπερφίαλες διακηρύξεις αποσύρεται βουβό από το μέτωπο της βαθιάς και εκούσιας παραπλάνησης. Το είδωλο του εκφραστή, αυτοθαυμαζόμενο χθες στον καθρέφτη της αυταπάτης του - μας είπε -, του εγγενούς ψεύδους του - πρέπει να λέμε - είδε το έσοπτρο να θρυμματίζεται.

 
Η ψήφος των κυβερνητικών βουλευτών στο Κοινοβούλιο υπέρ του νέου μνημονίου συμπυκνώνει, πέρα από την ύβρι, τη...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η «αναδιανομή» α λα ελληνικά

Του ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ


Δ​​ύο από τις λέξεις-εφιάλτες της μεταπολίτευσης ήταν το «κεφαλαιοποιητικό σύστημα». Κανείς δεν ήξερε τι είναι, αλλά και μόνο η λέξη «κεφαλαιοποιητικός» (δηλαδή περίπου καπιταλιστικός) αρκούσε για να φτύνουν τον κόρφο τους οι πολίτες. Οι αριστεροί ταγοί της κοινωνίας έλεγαν ότι αυτά τα πράγματα είναι του σατανά-νεοφιλελευθερισμού, με αποτέλεσμα όλοι να τα αποστρέφονται.  


Ο κ. Στέφανος Μάνος, για παράδειγμα, είχε προτείνει κάτι πολύ πρακτικό και οικονομικό: τις καλές εποχές η χρηματοδότηση του κράτους στα ασφαλιστικά ταμεία έφτανε να πάρουν όλοι μια εθνική σύνταξη 700 ευρώ, και από εκεί και πάνω οι συντάξεις να διαμορφώνονται ανάλογα με τις εισφορές. Ο κρατικός προϋπολογισμός εξασφάλιζε το αναδιανεμητικό σκέλος και το κεφαλαιοποιητικό ήταν από τις εισφορές.  


«Αυτά είναι κόλπα των “σικάγο μπόις” για να μας φάνε τις συντάξεις», έλεγαν οι πολύ αριστεροί, και όλοι –είτε από άγνοια είτε από συμφέρον– ελεεινολογούσαν.  


Ηταν η εποχή που το κράτος δανειζόταν, χρηματοδοτούσε τα ελλείμματα των Ταμείων και γινόταν της αναδιανομής: όποιος προλάβαινε κι έκλεινε το κέντρο της Αθήνας, κάτι έπαιρνε. Από ένα κουλούρι μέχρι το παντεσπάνι.


Τελικώς ήταν οι «αναδιανεμητές» που μας έφαγαν τις συντάξεις. Δεν εννοούμε μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Ολα τα κόμματα λίγο-πολύ ήταν υπέρ του καθαρού αναδιανεμητικού συστήματος. Ισως όχι με το θράσος της άγνοιας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κάλυπταν με πολλές κοινωνικές φιοριτούρες την ανάγκη διανομής των δανεικών. Μέχρι που χρεοκόπησε η χώρα: «Οταν μπήκαμε στην ΟΝΕ, η στήριξη του προϋπολογισμού προς τους φορείς κοινωνικής ασφάλισης ήταν της τάξεως των 5,4 δισ. ευρώ, περίπου, ή 4% του ΑΕΠ. Το 2009 είχε φτάσει στα 18,9 δισ. ή 8,2% του ΑΕΠ. Αν είχε σταθεροποιηθεί η συνεισφορά του προϋπολογισμού στο επίπεδο του 2001, η χώρα θα είχε περίπου 75 δισ. λιγότερο χρέος από αυτό που είχε το 2009... περίπου ένα στα τέσσερα ευρώ που χρωστούσε η χώρα το 2009...» (Φ. Σαχινίδης, 2.12.2015). Και αυτό ήταν απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Υπήρχε και ένα αόρατο πλέγμα ρυθμίσεων αναδιανομής: από τα δημόσια έργα που χρηματοδοτούσαν τα Ταμεία των μηχανικών μέχρι τις αχρείαστες παραστάσεις δικηγόρων για να πληρωθούν τα Ταμεία των νομικών.


Το πρόβλημα, όμως, με την αναδιανομή είναι πως δεν τελειώνει όταν τελειώνουν τα δανεικά. Αντιθέτως, πρέπει να ενταθεί σε περιόδους ισχνών αγελάδων. Πρέπει να τσεκουρωθούν οι υψηλές συντάξεις· είτε πλήρωσε κάποιος πολλές εισφορές είτε διεκδίκησε επιτυχώς, με ένα κουλούρι στο χέρι, λεφτά που δεν έδωσε. Πρέπει επίσης να αυξηθούν οι εισφορές, ασχέτως εάν ο πολύ κομμουνιστής κ. Γιώργος Κατρούγκαλος τις αύξησε ακόμη και για εκείνους που δεν έχουν εισοδήματα.


Μην παρεξηγηθούμε. Η αναδιανομή είναι συστατικό ενός σύγχρονου κράτους. Δεν μπορεί άνθρωποι να μένουν ξεκρέμαστοι, ακόμη και όσοι δεν προνόησαν στη νιότη τους να αποταμιεύσουν κάτι για τα γηρατειά τους. Ομως...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Καλλιτέχνες κλαψουρίζοντες



Με αλλεπάλληλες δηλώσεις τους καλλιτέχνες όλων των ειδών, μας εξομολογούνται πως ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τώρα το έχουν μετανιώσει.


Πρώτα—πρώτα να πω, ότι κανένας δεν τους ζήτησε να μας πουν τι ψήφισαν. Πολύ δε περισσότερο, δεν μας ενδιαφέρει αν μετάνιωσαν ή όχι. Φαίνεται πως κάποιες και κάποιοι που είχαν υπερεκτεθεί, επιζητούν να εξιλεωθούν, καθώς η παλιά τους αγάπη «πάει άκλαφτη». Οι Συριζαίοι φίλοι τους καταποντίζονται, εξευτελιζόμενοι. 


Αλλά τόσος αυθορμητισμός; Τέτοιο άνοιγμα ψυχής; Τόσες ενοχές; 


Γιατί; 
   

Μία φορά ήταν. Άντε, δύο. Να πούμε τρεις και το Δημοψήφισμα;  Και τι έγινε; Προφανώς, οι καλλιτέχνες, ως ευαίσθητοι άνθρωποι, αντιλήφθηκαν πολύ πιο γρήγορα από τους λοιπούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, το μέγεθος της εξαπάτησης. Και αγανάκτησαν. Ίσως να κατάλαβαν πως το να βρίζεις σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ «πουλά». Η μετάνοια προσφέρει δημοσιότητα.


Αν συνυπολογίσουμε, πως κάποιες και κάποιοι επιδιώκουν να τα έχουν πάντα καλά με το Υπουργείο Πολιτισμού, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων,τότε συμπληρώνεται η εικόνα. Επενδύουν στο μέλλον.


Μα δεν είναι θετικό, που αντιλήφθηκαν το λάθος τους και το παραδέχτηκαν δημοσίως; Δεν είναι θετικό που δεν θα ξαναψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ; 


Όπως και στις λοιπές περιπτώσεις «ανανηψάντων» θα πρέπει να εξετάσουμε γιατί απογοητεύτηκαν. Γιατί δεν έσκισε τα μνημόνια ο Α.Τσίπρας ή γιατί διαπίστωσαν πως άλλος δρόμος από αυτόν των μνημονίων δεν υπάρχει;


Δυστυχώς, σχεδόν όλοι οι καλλιτέχνες δηλώνουν την απογοήτευση τους γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η Αριστερά που ονειρεύονταν. Άλλα περίμεναν να δουν και άλλα είδαν. «Δεν είναι αυτή Αριστερά», δηλώνουν.


Και πώς το μυαλό τους φαντάζεται αυτήν την ιδεατή Αριστερά, και πάλι δεν μας ενδιαφέρει. Είναι δικό τους πρόβλημα. Εμείς ασχολούμαστε με την υπαρκτή, την κυβερνώσα Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αυτή είναι η Αριστερά. Αυτή υπάρχει, αυτήν πολεμούμε.


Όλα τα υπόλοιπα είναι φτηνές ανησυχίες καλλιτεχνών που θέλουν να τα έχουν καλά με όλους. 


Αλλά οι ευθύνες τους, καθώς συνετέλεσαν και αυτοί στο ρεσάλτο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, δεν παραγράφονται με μια δήλωση. Η ζημία έγινε, η χώρα πήγε πολλά χρόνια πίσω και η δημόσια αυτοκριτική τους δεν αλλάζει την κατάσταση.


Άλλωστε, όταν θα σχηματίσουν κυβέρνηση οι δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου, αυτοί οι καλλιτέχνες θα έχουν βρεί την Αριστερά που ονειρεύονται στα πεζοδρόμια και στις πλατείες, για μια ακόμα φορά. Είδατε  να  διοργανώνουν  σήμερα  καμία συναυλία για τους άνεργους, τους απόκληρους, τους φτωχούς, τα παιδάκια των συσσιτίων; 


Τι έγινε; Πού χάθηκαν όλοι αυτοί που, επί τρία χρόνια (2011-2014), κατήγγελλαν, τραγουδώντας στις πλατείες, τους «γερμανοτσολιάδες»; 


 Θα την βγάλουν «καθαρή» με...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι κοψοχέρηδες



Καθ’ όσον γνωρίζω, ο όρος αυτός, λανσαρίστηκε ως αυστηρά αυτοπροσδιοριστικός και δεν χρειαζόταν βαστάζους και βαλέδες για να ξεδιπλωθεί σε όλες του τις δραματικές διαστάσεις. Οι παλιοί ψηφοφόροι που τον εφηύραν, ήθελαν δι’ αυτού να διαδηλώσουν τη δημόσια αυτοκριτική τους, τότε που υπήρχε κανονική αυτοκριτική, υπήρχε και νορμάλ δημόσια σφαίρα.  


Γιατί σιωπά; 


 Ας μιλήσει όμως κι ο λεξικογράφος του παρόντος γιατί η παρατεινόμενη σιωπή του με τρομάζει.  


Με τι κριτήριο έχουμε βαλθεί να ξεφωνίζουμε ανθρώπους, φτιάχνοντας λίστες συριζαίων επιφανών κοψοχέρηδων;  


Λες και η βουβαμάρα που έχει πέσει στην κοινωνία, δεν είναι ικανή από μόνη της να κάνει τον λογαριασμό και να τους υποδείξει το φάουλ.


Με λύπησε αφάνταστα η δημόσια διαπόμπευση που δέχτηκε ο Δημήτρης Καταλειφός, όχι γιατί έμαθα ότι υπήρξε συριζοψηφοφόρος αλλά για το γεγονός ότι το έμαθα. Κανονικά δεν είχα καμιά δουλειά να το ξέρω, όπως δεν ξέρω τι πολιτικές επιλογές έχει η οφθαλμίατρός μου, η οποία, μεθαύριο τέτοιαν ώρα, θα επιπέσει στον οφθαλμό μου διά της μεθόδου της διαθλαστικής μικροχειρουργικής. Ο άνθρωπος αυτός μας άνοιξε τα μάτια, ζώντας διακριτικά ανάμεσά μας, σαν κοσμοκαλόγερος με αυξημένα δικαιώματα στο σφάλμα και στην ελλιπή αντίληψη των δημοσίων πραγμάτων, γιατί το δικό του βασίλειο ουκ έστιν ώδε. Τελεία, παράγραφος.


Κι αν ρωτάς για μένα, ο θυμός μου Βεζούβιος. Για τις διακεκριμένες τσιρλίντερς, τους κατ’ επάγγελμα υμνωδούς, τους ταγούς, τους εξ αμάξης, τις πλαστικογαντοφορούσες. Μην τα μαζεύεις και μη σπεύδεις να δηλώσεις μεταμέλεια, γιατί απλούστατα ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΝΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΑ (φωνάζω, τώρα).


Ήταν μια φορά...