"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΣΥΡΙΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΙΣΤΑΝ: H Ελένη Αρβελερ εξηγεί γιατί είναι αδύνατη η αφομοίωση των λαθρομαχμουταριών...


ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΣΥΡΟΖΟΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΙΣΤΑΝ: Προϊδεασμός του ευρωπαϊκού μέλλοντος

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Το προσχέδιο επιστολής του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το μεταναστευτικό είναι ένα ακόμη προανάκρουσμα της Ευρώπης που θα αναδυθεί μελλοντικά μέσα από την παρούσα κρίση – ανεξαρτήτως αν τελικά η οριστική μορφή της επιστολής είναι ηπιότερη. 


Ο Ντόναλντ Τουσκ αναγνωρίζει, επί της ουσίας, την αποτυχία της ευρωπαϊκής πολιτικής στο ζήτημα: οι υποχρεωτικές ποσοστώσεις για την εγκατάσταση προσφύγων σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. απεδείχθησαν «διχαστικές και αναποτελεσματικές», αποφαίνεται στην επιστολή του και, προφανώς, έχει δίκιο. Το βλέπουμε όλοι άλλωστε – ή κάνω λάθος; Οι ποσοστώσεις είναι υποχρεωτικές μόνον κατ’ όνομα, αφού η Ενωση δεν έχει τα μέσα για να τις επιβάλει. Ακριβέστερα, η Ενωση διαθέτει κάποια μέσα, αλλά, επειδή αυτά είναι ακραία και μπορεί να επιφέρουν ακόμη περισσότερη αναστάτωση, αποφεύγει να τα χρησιμοποιήσει.


Για τη δική μας πονεμένη περίπτωση, καμία εξέλιξη στο πεδίο αυτό δεν θα μπορούσε να ήταν χειρότερη: αν επισήμως η Ενωση εγκαταλείψει τη συγκεκριμένη πολιτική, βρισκόμαστε ξανά στο έλεος του Ερντογάν. Το μέτρο της σοβαρότητας του θέματος μας το δίνει η χθεσινή αντίδραση του Ελληνα επιτρόπου. Είναι αλήθεια ότι, επειδή ακριβώς η ψυχραιμία του επιτρόπου είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν επεξεργασίας και περισυλλογής, γυρίζει εύκολα σε πανικό όταν τα πράγματα γίνονται ξαφνικά σοβαρά. Αυτό ακριβώς συνέβη και τώρα, με αφορμή τη διαρροή, μέσω του βρετανικού Guardian, του προσχεδίου της επιστoλής Τουσκ. Η κατηγορία της «αντιευρωπαϊκής» στάσης, προερχόμενη από έναν επίτροπο και απευθυνόμενη στον πρόεδρο της Επιτροπής, δεν είναι από τις κουβέντες που προσπερνάς.


Από ελληνικής πλευράς, πάντως, είναι δικαιολογημένη η οξεία αντίδραση του Ελληνα επιτρόπου: στην ισχύ της Ευρώπης οφείλεται η συμφωνία με την Τουρκία για τους πρόσφυγες, όχι στα λαμπρά νομικά επιχειρήματα της ελληνικής πλευράς. Οπως θα θυμάστε, δε, από την πρόσφατη επίσκεψη του Ερντογάν στην Αθήνα, το οικονομικό αντάλλαγμα είναι το πρώτιστο κίνητρο της Τουρκίας για τη συνεργασία της με την Ευρώπη στο συγκεκριμένο ζήτημα. Δεδομένου μάλιστα ότι η δική μας διαχείριση έχει αποδειχθεί προβληματική και, το χειρότερο, αναξιόπιστη έναντι των εταίρων μας, δεν βλέπω γιατί η Ευρώπη να συνεχίσει να επωμίζεται το τεράστιο κόστος της χρηματοδότησης της Τουρκίας (συνολικά 3 δισ.) για μια απόπειρα διαχείρισης του προβλήματος, η οποία στην πράξη αποδεικνύεται ανεφάρμοστη.


Η αξία του περιστατικού αυτού (ατόπημα θα το πουν ορισμένοι) είναι ότι μας προϊδεάζει για το μέλλον της Ευρώπης. Εμείς σωστά επικαλούμαστε την αρχή της αλληλεγγύης – το έκανε και χθες ο Ελληνας επίτροπος. Ομως οι νομικισμοί δεν μπορούν να μας προστατέψουν για πολύ από τη δυσάρεστη πραγματικότητα. Το είδαμε πολύ πρόσφατα αυτό να συμβαίνει στα ελληνοτουρκικά. Θα το δούμε και στα ευρωπαϊκά. Ας προετοιμαζόμαστε, λοιπόν, γιατί η πτώση από τα σύννεφα έχει καταντήσει πια άκρως βαρετή διαδικασία.


Ολόκληρος ο κόσμος το έχει καταλάβει, ασφαλώς και η ίδια, ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση πρέπει να βελτιώσει τη δομή και τη λειτουργία της εάν πρόκειται να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της νέας εποχής και να παραμείνει μια διεθνώς υπολογίσιμη δύναμη. Η εμμονή στην αρχή της αλληλεγγύης κρατάει την Ευρώπη στο τέλμα· διότι η αλληλεγγύη προϋποθέτει ότι ο καθένας στην Ενωση κάνει αυτό ακριβώς που του έχει ανατεθεί με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια – και τέτοια πράματα συμβαίνουν, ενδεχομένως, μόνο σε ένα ιδεατό σύμπαν που κατοικείται από αθώα προσκοπάκια. 


Από την άλλη, υπάρχει και ένα μάθημα, για όλους στην Ευρώπη, από την εξέλιξη της υπόθεσης του Brexit. Η τροπή που έχει πάρει, οι διαλυτικές επιπτώσεις που ήδη έχει επιφέρει στην πολιτική ζωή της Βρετανίας, καθώς και το οικονομικό κόστος που συνεπάγεται η έξοδος, σημαίνουν ότι η αποχώρηση από την Ενωση δεν είναι λύση· είναι η αρχή ενός μεγαλύτερου προβλήματος.  


Τι μένει;  


Η...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΑΡΙΣΤΕΡΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Η αμήχανη στήριξη στον Μαδούρο

 

«Το καθεστώς Μαδούρο επέβαλε πείνα, για να διαχειριστεί τη φτώχεια. Εκανε την πείνα πολιτικό σύστημα. Μέσα σε ένα χρόνο 29.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από βία, πείνα και ασθένειες. Στο ίδιο διάστημα, κάθε κάτοικος της Βενεζουέλας έχασε κατά μέσο όρο δέκα κιλά. Και τέσσερα στα δέκα παιδιά υποσιτίζονται καθημερινά…»
Ο Χούλιο Μπόρχες, πρόεδρος του κοινοβουλίου της Βενεζουέλας, στάθηκε ενώπιον των Ευρωβουλευτών, λίγο πριν παραλάβει το Βραβείο Ζαχάρωφ για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και συνέχισε: «Στόχος του καθεστώτος είναι να μας μετατρέψει σε κάτι σαν την Κούβα. Μόνο που η Βενεζουέλα είναι μία πλούσια χώρα, με έναν πεινασμένο λαό…»


Δεν ξέρω αν ήταν σύμπτωση ή η αναφορά στην Κούβα ενόχλησε τον Δημήτρη Παπαδημούλη. Ηταν όμως το σημείο όπου ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έβγαλε τα ακουστικά της μετάφρασης και αφοσιώθηκε πλήρως στις σημειώσεις και στο smart phone του. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα παρέμεινε βυθισμένη στο κινητό της, μην έχοντας επαφή με την αίθουσα -η ίδια δεν φόρεσε ούτε στιγμή τα ακουστικά της μετάφρασης. Ο Στέλιος Κούλογλου δεν ήταν στην αίθουσα. Ο Κώστας Χρυσόγονος παρακολουθούσε τη διαδικασία με τα ακουστικά στα αυτιά. Το ίδιο και η Σοφία Σακοράφα, δίπλα του. Κάποια στιγμή βρέθηκε ανάμεσά τους ο Νίκος Ανδρουλάκης και έπιασαν την κουβέντα.


Δεν υπάρχει λόγος να τηρούμε τα προσχήματα. Οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης από τη Βενεζουέλα έλεγαν τον πόνο τους, όμως η μισή Ευρωβουλή χάζευε στο κινητό.  


Βέβαια στη σωστή στιγμή το σώμα χειροκρότησε και οι βουλευτές σηκώθηκαν όρθιοι. Όχι όλοι. Οι της Αριστεράς έμειναν είτε στη θέση τους, είτε στο καφέ των Ευρωβουλευτών. Δεν ξέρω αν ο αντιπρόεδρος Παπαδημούλης αισθάνθηκε αμηχανία. Η θέση του είναι μπροστά, στην πρώτη σειρά των εδράνων. Και ήταν ο μόνος καθήμενος. Ολοι έβλεπαν τους βραβευθέντες, εκείνος κοιτούσε τις σημειώσεις του.


Το προηγούμενο βράδυ τον είχα ρωτήσει τι στάση θα κρατήσει κατά την απονομή του βραβείου. «Η μέρα έχει πιο σοβαρά πράγματα να ασχοληθεί κανείς» απάντησε. Δεν είχε και άδικο. Η Ευρωβουλή, εντός και εκτός αίθουσας, συζητούσε τις δηλώσεις Τουσκ για τους πρόσφυγες και τις διαπραγματεύσεις για το Brexit.
 

Η πολιτική ομάδα της Αριστεράς ήταν εκνευρισμένη με την επιλογή των προσώπων που βραβεύθηκαν. Τα μέλη της είχαν υποστηρίξει, κυρίως, την υποψηφιότητα της Αουρα Λολίτα Τσάβες Ιξακουίκ από τη Γουατεμάλα. Η ακτιβίστρια, με οικολογική δράση, προτάθηκε για βράβευση από τους Πράσινους. Δημοφιλής ήταν και η υποψηφιότητα του δημοσιογράφου και συγγραφέα Νταβίτ Ισαάκ, που συνελήφθη το 2001 από τις αρχές της Ερυθραίας κατά τη διάρκεια πολιτικής καταστολής.


H Αριστερά εξέταζε σοβαρά το ενδεχόμενο της ηχηρής απουσίας από τη βράβευση. Ωστόσο επικράτησε η άποψη, που προώθησε και ο Παπαδημούλης, για υιοθέτηση στάσης κατά συνείδηση. Τελικά οι περισσότεροι έμειναν εκτός αίθουσας. Ένας από αυτούς ήταν και ο Στέλιος Κούλογλου. «Δεν ήμουν στην αίθουσα γιατί με αυτή τη βράβευση, ο Ζαχάρωφ θα γύριζε στον τάφο του. Αυτοί που βραβεύθηκαν ελέγχονται για σχέσεις με το κοινό έγκλημα και προσπάθησαν με πραξικοπηματικό τρόπο να ανατρέψουν μία νόμιμη κυβέρνηση. Αν επρόκειτο για διαφορετικά πρόσωπα από την αντιπολίτευση της Βενεζουέλας θα ήμουν στην αίθουσα…» Ε, τότε θα έμεναν άλλοι εκτός. Το πρόβλημα με την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα είναι η ύπαρξη τόσων σχημάτων και προσώπων, ώστε όλοι έχουν σκελετούς στις ντουλάπες τους.


Προσπάθησα να μάθω και την άποψη της Κωνσταντίνας Κούνεβα. «Η κυρία Κούνεβα είναι γενικώς ενάντια στο βραβείο Ζαχάροφ και δεν συμμετείχε σε καμία σχετική διαδικασία» είπαν από το γραφείο της.


H Αριστερά ποτέ δεν αισθανόταν άνετα με το Βραβείο Ζαχάρωφ. Λογικό. Ο πυρηνικός φυσικός Αντρέι Ζαχάρωφ είχε...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Εξωτερική πολιτική για γέλια

Η Ελλάδα έχει περιπέσει στην κατάντια να δέχεται απειλές ακόμα και από την Αλβανία


rkaliviotis@gmail.com


Oι συνοικιακοί μας «διανοούμενοι» προσπαθούσαν χρόνια τώρα να μας πείσουν ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στις κρίσιμες περιστάσεις των καιρών όσον αφορά την εξωτερική της πολιτική και την εθνική της ασφάλεια, παραμένοντας γαντζωμένη κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Την ασφάλεια που μας παρείχε το ΝΑΤΟ την εμπεδώσαμε καλά με την εισβολή στην Κύπρο, ενώ το πρώτο καμπανάκι για την ησυχία που απολαμβάνουμε ως μέρος της Ε.Ε. χτύπησε στα Ιμια.



Οιοσδήποτε σοβαρός αναλυτής τολμούσε να εκστομίσει ότι η χώρα πρέπει να σκέπτεται με ρεαλισμό ενισχύοντας τις Ενοπλες Δυνάμεις της, αυξάνοντας τον χρόνο της υποχρεωτικής στράτευσης και ενθαρρύνοντας την οπλοκατοχή εκατηγορείτο ως εθνικιστής ή χουντικός. 


Περισπούδαστα μαθήματα περί «ψηφιακής διπλωματίας» και ενεργοποίηση των Ελλήνων επιχειρηματιών με στόχο να καταλάβουμε οικονομικά τα Σκόπια ακόμα προκαλούν γέλωτα στον γράφοντα, από την εποχή που ήταν φοιτητής Πολιτικών Επιστημών.


Η Ελλάδα σε ενεστώτα χρόνο έχει περιπέσει στην κατάντια να δέχεται απειλές ακόμα και από την Αλβανία εκ στόματος του πρωθυπουργού της Εντι Ράμα, ενώ οι περιουσίες των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών κατάσχονται.


 Η Αλβανία ποτέ δεν ξέχασε τις εθνικές της διεκδικήσεις. Ηδη από το 1913 και ενώ τα σύνορα του νέου αλβανικού κράτους είχαν καθοριστεί με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, ποτέ δεν σταμάτησε να επαναλαμβάνει τις απαιτήσεις της, οι οποίες περιλάμβαναν και ακόμη περιλαμβάνουν ολόκληρο το Κοσσυφοπέδιο, τις περιοχές των Σκοπίων, τις περιοχές του Μοναστηρίου, την περιοχή βορειοδυτικά της Καστοριάς, ανατολικά του Μετσόβου ως τον Αμβρακικό, την «αλβανική Τσαμουριά».


Εν αντιθέσει με την Αλβανία, η Ελλάδα ουδέποτε προχώρησε σε διεκδικητική στάση και ενεργητική εξωτερική πολιτική. Οι ελληνικές κυβερνήσεις θα έπρεπε να είχαν ως πάγια επιδίωξη την εφαρμογή του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας του 1914, σύμφωνα με το οποίο η αλβανική κυβέρνηση αναγνώρισε την αυτονομία της Β. Ηπείρου -τότε για πρώτη φορά έλαβε αυτή την ονομασία η περιοχή- και δεσμεύτηκε για την ελεύθερη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία των μειονοτικών περιοχών αλλά και τη θρησκευτική ελευθερία του ελληνικού πληθυσμού. Αντ’ αυτού οι ελληνικές κυβερνήσεις χρόνια τώρα έχουν αφήσει τους Ελληνες της Βορείου Ηπείρου στο έλεος των διαθέσεων των εκάστοτε κυβερνώντων στην Αλβανία, ενώ στις δημοτικές εκλογές της Χειμάρρας ουδέποτε το ελληνικό κράτος δεν εφρόντιζε να τηρούνται οι νόμιμες διαδικασίες.


Ετσι, αυτήν τη στιγμή, ο Εντι Ράμα βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με τον εξ Ανατολής σουλτάνο και ορέγονται, μαζί με τα Σκόπια και τη Βουλγαρία, να περικλείσουν μέσω αυτού του νεοϊσλαμιστικού τόξου την Ελλάδα διεκδικώντας ευθέως εδάφη. Και ενώ η Ελλάδα θα έπρεπε να βρίσκεται σε εγκάρδια συνεννόηση με το Ισραήλ και τη Ρωσία, εφρόντισε να παροπλίσει τις συμμαχίες της, αφού επί της ουσίας δεν έχει κανένα σχέδιο για το πώς πρέπει να αντιδράσει.


Από την άλλη τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ, που δεν βλέπει τον ισλαμισμό και συνεπώς και την Τουρκία με καλό μάτι, φρόντισε ο ηγέτης της Κεντροδεξιάς Κυρ. Μητσοτάκης να τον αποκηρύξει δηλώνοντας αναφανδόν και δίχως καμία συστολή την υποστήριξή του στη Χίλαρι Κλίντον των Δημοκρατικών. Το δε τουιτάρισμα του τιτάνα της επικοινωνίας και εκπροσώπου Τύπου της Ν.Δ. Κουμουτσάκου επέκεινα της εκλογής Τραμπ «It’s the end of the world as we know it. Σκέψη. Περισυλλογή. Δράση» καθιστά την επόμενη κυβέρνηση του τόπου εχθρική απέναντι στη νέα ηγεσία των ΗΠΑ. Ομιλούμε περί αυτοκτονικού αυτοϊδεασμού και σοσιαλμανίας.


Εθνος που δεν διεκδικεί τίποτα και ποτέ, έθνος που δεν έχει σαφή στόχο στην εξωτερική του πολιτική και στο να επενδύσει στην αυτοδυναμία του, μη ζώντας παρασιτικά εξαρτώμενο από τους συμμάχους του, πάντα είναι καταδικασμένο να διασύρεται σε εξευτελιστικές ήττες.  


Οι σύγχρονες στρατιωτικές επεμβάσεις γίνονται αιφνιδιαστικά και χρονικά ταχύτατα, εντός ολίγων ημερών.  


Υπενθυμίζω ότι υπάρχει και δικαστικό προηγούμενο με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης για το Κόσοβο. Χρειάζεται δηλαδή μόνο μία αίτηση για πληθυσμούς που είναι πολιτισμικά όμοιοι, οικονομικά αυτοτελείς, γεωγραφικά συνορεύοντες και αποφασισμένοι να ανεξαρτητοποιηθούν για να καταστούν ανεξάρτητο κράτος.  


Μόνη διέξοδος από το τέλμα...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: «Μας απειλούν ότι θα φύγουμε από το Σένγκεν, μικρό το κακό λέω εγώ»



Η αλαζονεία, όταν συμπορεύεται με τον απομονωτισμό, δημιουργούν ένα κατασταλτικό μείγμα για την αντίληψη του ανθρώπου. Και όταν ο άνθρωπος αυτός είναι ηγέτης μια χώρας, δεν μιλάμε μόνο για προσωπικά αυτοκαταστροφικά ένστικτα αλλά και για εθνικά επικίνδυνες καταστάσεις.


Το απίστευτο στην περίπτωσή μας είναι ότι προεκλογικά, ο Αλέξης Τσίπρας μπορούσε ως θριαμβευτής κενών πεδίων  και γητευτής άδολων ψυχών να μιλάει με άνεση για έξοδο της Ελλάδα από τη συνθήκη Σένγκεν. Η ρητορική του ήταν ντυμένη μάλιστα, με τόση αυτοπεποίθηση που δεν ήταν δυνατόν για τον μέσο Έλληνα να μην τον πιστέψει. Σου λέει, για να τα λέει αυτά ο υποψήφιος πρωθυπουργός της χώρας, κάτι θα ξέρει…


Βέβαια, αυτός ο περίφημος «μέσος Έλληνας» - που τώρα ψάχνεται να επιβιώσει- δεν μπήκε στον κόπο ποτέ να σκεφτεί τι σημαίνει έξοδος από τη Σένγκεν. Ούτε και τι σημαίνουν περιορισμοί στις μετακινήσεις, έλεγχοι, καθυστερήσεις, υποψίες και έλλειμμα εμπιστοσύνης. Γιατί ο ίδιος σπάνια ταξιδεύει, σπάνια κάνει εξαγωγές και σπάνια επωφελείται από την ελεύθερη επικοινωνία των ευρωπαϊκών χωρών. Κι ακόμα χειρότερα, σπάνια κατανοεί τα πολιτισμικά και πολιτικά οφέλη από την εξωστρέφεια των λαών.


Μπορεί ο Αλέξης να πέρασε πλέον στην περίοδο της ωριμότητας αλλά ήρθε ο καιρός που η περίφημη ηρωική ρήση του έχει αρχίσει να επιβεβαιώνεται σταδιακά. Ολοένα και περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ακολουθούν το γερμανικό παράδειγμα επιβολής εξονυχιστικών ελέγχων στους επιβάτες των πτήσεων από την Ελλάδα. Μετά την Γερμανία,  και την  Ιταλία που επιβάλει δειγματοληπτικούς ελέγχους στους επιβάτες των πτήσεων από την Ελλάδα, τη σειρά παίρνει το Βέλγιο.


Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Γιατί ξεκίνησαν ήδη οι διαμαρτυρίες Ελλήνων επιβατών οι οποίοι υφίστανται καθυστερήσεις και ταλαιπωρούνται σε αεροδρόμια που μέχρι πρότινος, χρησιμοποιούσαν ελεύθερα.


Γιατί γίνονται όλα αυτά; 


Γιατί αλωνίζουν την ελληνική επικράτεια κυκλώματα πλαστών ταξιδιωτικών εγγράφων. 


Γιατί η εγκληματικότητα που προμηθεύει πλαστά έγγραφα σε παράνομους μετανάστες έχει γίνει γνωστή στους Ευρωπαίους και από χρόνια έχουν επισημανθεί τα προβλήματα. Για τα οποία βέβαια η ελληνική πολιτεία δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα για να τα σταματήσει. Ούτε σε επίπεδο αστυνόμευσης αλλά ούτε σε επίπεδο δικαιοσύνης.


Από την αρχή του έτους μέχρι σήμερα, οι Γερμανοί εντόπισαν περίπου χίλιους ανθρώπους που δεν έπρεπε να βρίσκονται εκεί, πρόσφυγες ή μετανάστες που προσπάθησαν να μπουν παράνομα στη χώρα. Μόνο τις τελευταίες δέκα ημέρες, 33 άνθρωποι επιχείρησαν να εισέλθουν παρανόμως στη Γερμανία, φτάνοντας εκεί με πτήσεις από την Ελλάδα.


Θα μου πεις τώρα, τι τον νοιάζει τον Αλέξη, τι τον νοιάζει τον Κοτζιά, τον Τόσκα, τον Καμμένο  και όλο το ασκέρι των πρώην «αυτονομιστών», που γίνονται έλεγχοι και ο κόσμος ταλαιπωρείται. Ούτε οι ίδιοι θα πάθουν τίποτα που είναι εξουσία και δεν ελέγχονται ούτε οι ψηφοφόροι τους που δεν ταξιδεύουν.


Οπότε...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ: Τη συνείδησή σας για μία τούρτα

rkaliviotis@gmail.com


Αυτήν την εβδομάδα το Ανώτατο Δικαστήριο στις ΗΠΑ θα εξετάσει την υπόθεση του Jack Phillips, ενός ζαχαροπλάστη από το Κολοράντο που κατά κύριο λόγω φτιάχνει τούρτες.  


Παρότι ο Jack καθ' όλη τη διάρκεια της εικοσαετούς επαγγελματικής καριέρας του ποτέ δεν ηρνήθη να σερβίρει τον οιονδήποτε πελάτη, μία ημέρα ηρνήθη.  


Ο λόγος; 


Διότι ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων τού ζήτησε να του φτιάξει μία τούρτα για τον γάμο του με συγκεκριμένο μήνυμα που θα αναγραφόταν επάνω στην τούρτα. 


Ο Jack, όντας πιστός καθολικός στο θρήσκευμα, ευγενικά ηρνήθη διότι δεν του το επέτρεπε η θρησκεία του. Μάλιστα, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος σε προηγούμενο διάστημα, είχε αρνηθεί να εμφανίσει μήνυμα στην τούρτα του με αντιομοφυλόφιλο περιεχόμενο.  


Το ζευγάρι των ομοφυλοφίλων προσέφυγε στο δικαστήριο και η πολιτεία του Κολοράντο απεφάνθη ότι ο ζαχαροπλάστης όχι μόνο πρέπει να φτιάχνει τούρτες σε ομόφυλα ζευγάρια, διδάσκοντας ταυτοχρόνως τους υπαλλήλους του το ίδιο, αλλά να περάσει και το ίδιο μήνυμα στα μέλη της οικογενείας του όσον αφορά την άποψη της πολιτείας περί του ζητήματος, ασχέτως της προσωπικής θρησκευτικής του πεποιθήσεως.


Η υπόθεση αυτή είναι εξαιρετικής σημασίας, διότι θα καθορίσει εάν οι πολιτείες θα μπορούν να παραβιάζουν την Πρώτη Τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ που αφορά την ελευθερία του λόγου και την ελεύθερη άσκηση της θρησκείας, εξαναγκάζοντας τους πολίτες να εκφράζουν μηνύματα που παραβιάζουν τις πεποιθήσεις τους. Εν ολίγοις, το Ανώτατο Δικαστήριο θα καθορίσει πόση εξουσία θα έχουν κυβερνητικές Αρχές ώστε να παρακάμπτουν τη συνείδηση όσων διαφωνούν με την άποψη της κυβέρνησης για τον γάμο. Ο Jack Phillips υποστηρίζει ότι, όταν το κράτος του Κολοράντο προσπαθεί να τον αναγκάσει να σχεδιάσει και να ψήσει μια τούρτα για να γιορτάσει έναν γάμο του ίδιου φύλου, τον αναγκάζει να περάσει ένα μήνυμα που παραβιάζει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του. Η Πρώτη Τροπολογία προστατεύει την ελευθερία να ζουν ειρηνικά οι άνθρωποι και να δουλεύουν σύμφωνα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους.

 
Αν το Ανώτατο Δικαστήριο λέει ότι ο Jack δεν μπορεί να ενεργεί σύμφωνα με τις πεποιθήσεις του για τον γάμο, ίσως μια μέρα να αποφανθεί ότι και τα σχολεία και τα φιλανθρωπικά ιδρύματα που βασίζονται στην πίστη δεν θα μπορούν να ενεργούν σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους. Πολλά επαγγέλματα θα μπορούσαν να επηρεαστούν. Οι Αρχές στον τομέα της ιατρικής, του δικαίου, της παροχής συμβουλών, των υπηρεσιών παιδικής μέριμνας και της εκπαίδευσης θα μπορούσαν να υποστηρίξουν τον γάμο του ιδίου φύλου ως προϋπόθεση για τη σύναψη συμβάσεων, τη χρηματοδότηση, τη χορήγηση επιχορηγήσεων, τη χορήγηση αδειών και τη διαπίστευση. Τα τελευταία χρόνια οι άνθρωποι στη βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας, στον ακαδημαϊκό κόσμο, στην κυβέρνηση, στις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης και στην ψυχαγωγία έχασαν τη δουλειά τους επειδή υποστήριζαν τον παραδοσιακό γάμο ή δεν επιβεβαίωσαν το γάμο του ιδίου φύλου.  


Ξαναγυρνώντας στο ζαχαροπλαστείο του Jack, το οιοδήποτε άτομο που περνά τις πόρτες του είναι ευπρόσδεκτο να αγοράσει ήδη κατασκευασμένα γλυκά.

 
Αλλά ο ιδιοκτήτης δεν θα φτιάξει τούρτες υπό παραγγελία που να γιορτάζουν γεγονότα που εκφράζουν μηνύματα τα οποία προσκρούουν στην πίστη του, συμπεριλαμβανομένων τουρτών που γιορτάζουν το Halloween, που εμπεριέχουν αντιαμερικανικά ή αντιοικογενειακά θέματα ή που προωθούν την αθεΐα και τον ρατσισμό. Η ίδια επιτροπή του Κολοράντο που τιμώρησε τον Jack από την άλλη επέτρεψε σε τρεις άλλους ζαχαροπλάστες να αρνηθούν να δημιουργήσουν τούρτες που εκφράζουν θρησκευτικές πεποιθήσεις που αρνούνται τον γάμο ομοφυλοφίλων. Η επιτροπή επί της ουσίας τιμώρησε τον Jack επειδή οι πεποιθήσεις της είναι διαφορετικές από τις δικές του. Ολοι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι να εργάζονται και να ζουν σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους. Αλλωστε η Πρώτη Τροπολογία δεν επιτρέπει στην κυβέρνηση να στοχοποιεί συγκεκριμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις για δυσμενή διαχείριση.

 
Στην πραγματικότητα, η εν λόγω διαμάχη δεν αποτελεί διαμάχη μεταξύ του Jack Phillips και δύο πελατών αρτοποιίας:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Το τέλος της λύσης των δύο κρατών στο Παλαιστινιακό

Toυ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Επικεφαλής των Παλαιστινίων διαπραγματευτών, με ενεργό ρόλο στις συμφωνίες του Οσλο (1993), ο Σαέμπ Ερεκάτ αφιέρωσε τη ζωή του στην αναζήτηση ειρηνευτικής λύσης με βάση τα δύο κράτη.  


Το γεγονός ότι ένας τέτοιος άνθρωπος δήλωσε, μετά την απόφαση Τραμπ για την Ιερουσαλήμ, ότι η λύση των δύο κρατών είναι πλέον αδύνατη και ότι οι Παλαιστίνιοι οφείλουν «να αγωνιστούν για ένα κράτος, με ίσα δικαιώματα για όλους όσοι ζουν στην ιστορική Παλαιστίνη, από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα» είναι ενδεικτικό της κατάστασης πραγμάτων και πνευμάτων στη Μέση Ανατολή.


Ηδη πριν από την επίμαχη επιλογή Τραμπ, ανεξάρτητες έρευνες έφεραν το 57% των Παλαιστινίων να απορρίπτει τη λύση των δύο κρατών. Αγανακτισμένοι με τον διαρκή εποικισμό της Δυτικής Οχθης και τον αποκλεισμό της Γάζας, απογοητευμένοι από τη μεροληπτική, προς όφελος του Ισραήλ, απραξία των ΗΠΑ, οι Παλαιστίνιοι δεν έβρισκαν κανένα ενδιαφέρον στο θέατρο της «ειρηνευτικής διαδικασίας». Ακόμη και ο πρόεδρός τους Μαχμούντ Αμπάς άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει το Οσλο και τη λύση των δύο κρατών στην πρόσφατη Γ.Σ. του ΟΗΕ. Η κίνηση Τραμπ απλώς αφαίρεσε το φύλλο συκής.


Οι πρώτες αντιδράσεις ήταν μάλλον καθησυχαστικές για το Ισραήλ. Ακόμη και σ’ αυτήν τη δραματική στιγμή, η παλαιστινιακή ηγεσία εμφανίστηκε διχασμένη, με τον Αμπάς στη Ραμάλα και τον Χανίγια (της Χαμάς) στη Γάζα να μη βρίσκουν καν επίφαση ενότητας.  


Οι διαδηλώσεις σε όλο τον αραβικό κόσμο ωχριούσαν μπροστά στο διακύβευμα. 


Οι ηγέτες του Αραβικού Συνδέσμου υπέγραψαν μια πλατωνική διαμαρτυρία και πήγαν σπίτι τους, να ασχοληθούν με πιο επείγοντα ζητήματα – τους ισλαμιστές στο Σινά ή τους εμφυλίους σε Συρία και Υεμένη.  


Εκτός από την Ιορδανία, όπου οι Παλαιστίνιοι αποτελούν τη δημογραφική πλειοψηφία, κανένα άλλο αραβικό κράτος δεν έδειξε ζήλο για την Ιερουσαλήμ.


Η ανομολόγητη συνεργασία αραβικών κρατών, περιλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, με το Ισραήλ εναντίον του Ιράν μοιάζει να κλείνει έναν ολόκληρο ιστορικό κύκλο. Οι εμφύλιες διαμάχες σουνιτών - σιιτών στους Αραβες έχουν πλέον προτεραιότητα και οι Παλαιστίνιοι πληρώνουν το βαρύ τίμημα.


Ωστόσο...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η πολιτική Τράμπ τελευταία ελπίδα για να δοθεί τέλος στην επιχείρηση εξισλαμισμού του δυτικού κόσμου - Σώζει Αθήνα η απόφαση Τράμπ για Ιερουσαλημ!

Διδάκτωρ Φυσικής του πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών


 Το χωριό Πλέρμελ στη Βρετάνη έγινε διάσημο επειδή το Κρατικό Συμβούλιο της Γαλλίας επέβαλε προσφάτως την αφαίρεση του χριστιανικού σταυρού από το μνημείο του χωριού, με την αιτιολογία ότι προσβάλλει τους μουσουλμάνους.  


Η ενέργεια αυτή θα μπορούσε να θεωρηθεί μεμονωμένη αν ήταν η μοναδική. Αντιθέτως, κάθε χρόνο στην Ευρώπη θεσμοθετούνται όλο και περισσότερες διοικητικές και πολιτικές πράξεις τοπικών κοινοβουλίων, κυβερνήσεων, συνταγματικών δικαστηρίων και διεθνών οργανισμών που επιταχύνουν την ταχεία ισλαμοποίηση της Ευρώπης. 


Στην αντίθετη κατεύθυνση, σε αυτό που σήμερα θεωρείται «πολιτικός ορθολογισμός», η κυβέρνηση των ΗΠΑ απεφάσισε να αποχωρήσει από την UNESCO επειδή η τελευταία προσπαθεί να αναθεωρήσει και να ξαναγράψει την παγκόσμια Ιστορία με την αρωγή του αραβικού χρήματος. Επίσης, την τελευταία στιγμή απεφεύχθη η εκλογή στην προεδρία της UNESCO του ισλαμιστή υποψηφίου του Κατάρ, που υποστηρίζονταν από την Τουρκία.


Μέσα από το ισλαμικό πολιτικό περίβλημά της η UNESCO, αφενός, τηρεί σιγήν ιχθύος για την επανεμφάνιση του Προφήτη στην Αγία Σοφία και, αφετέρου, επιχειρεί να σβήσει τα ιστορικά ίχνη του λαού του Ισραήλ από τις βιβλικές περιοχές του, μετονομάζοντας τον Τύμβο της Ραχήλ και το Σπήλαιο του Πατριάρχη σε Bilal ibn Rabah και Ιbrahimi Moscue. Ηδη από τον Αύγουστο του 2015 η UNESCO προσπαθεί να επιβάλλει ισλαμικές ονομασίες στους ιερούς εβραϊκούς χώρους, αλλάζοντας ακόμη και τις ονομασίες του Τείχους των Δακρύων και του Ορους των Ελαιών, αγνοώντας το γεγονός ότι το Ισλάμ εμφανίστηκε στην ιστορική περιοχή των Εβραίων 3.000 χρόνια μετά την παράδοση των Δέκα Εντολών στον Αβραάμ.

 
Στο ίδιο μήκος κύματος με τους διεθνείς οργανισμούς και τα ευρωπαϊκά πολιτικά και πολιτιστικά ιδρύματα, ο πρόεδρος της Τουρκίας αφουγκράζεται τον αντίλαλο της «φωνής της καρδιάς του» να έρχεται από τα νησιά του Αιγαίου, καθώς και από τη Θράκη επιτοπίως με την αρωγή της κυβέρνησης των Αθηνών.

 
Η τελευταία, αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας, όχι μόνο απηύθυνε ανοικτή πρόσκληση στους ισλαμικούς πληθυσμούς της υφηλίου να εποικίσουν τη χώρα και την Ευρώπη, εξυπηρετώντας έτσι τα μακροπρόθεσμα στρατηγικά σχέδια της Τουρκίας, αλλά εξακολουθεί να εφαρμόζει με κλιμακούμενη ένταση τις έξωθεν επιβαλλόμενες πολιτικές του οικονομικού και βιολογικού αφανισμού του αυτόχθονος πληθυσμού μέσω της μεθοδευμένης συρρίκνωσης της εργασίας και της οικονομίας.

 
Και ενώ η χώρα και η Ευρώπη έχουν πλέον υποκύψει στον «πολιτικό ορθολογισμό» της αλλαγής της πληθυσμιακής σύνθεσης και του πολιτισμού των με την αρωγή του ισλαμικού χρήματος, η ελπίδα ότι κάποτε θα δοθεί ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση έρχεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.


Η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως την πρωτεύουσα του Ισραήλ...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ηρόστρατος και Ιερουσαλήμ



Σ​​ε κάθε του κίνηση, ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει ότι, σαν νέος Ηρόστρατος, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να γραφτεί το όνομά του στην Ιστορία με μεγάλα γράμματα, και ας είναι ως καταστροφέας. 


Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του κράτους του Ισραήλ είναι το τελειωτικό χτύπημα σε ό,τι είχε απομείνει από την πολύπαθη ειρηνευτική διαδικασία.  


Στην ίδια του τη χώρα, ο Αμερικανός πρόεδρος επιμένει να διαλύει ό,τι έστησε ο Μπαράκ Ομπάμα.  


Στη διεθνή σκηνή, τα μόνα του επιτεύγματα είναι η διάλυση διεθνών συμφωνιών, οι χαριεντισμοί με αυταρχικούς ηγέτες, και η υπονόμευση του ίδιου του υπουργείο Εξωτερικών ώστε οι ΗΠΑ να μην μπορούν να παίξουν τον σταθεροποιητικό ρόλο που είχαν αναλάβει εδώ και έναν αιώνα.  


Αποδεικνύεται ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι επικίνδυνος όχι μόνο για τη δική του χώρα αλλά για όλο τον κόσμο, όχι μόνο για εχθρούς αλλά και για φίλους.


Ετσι, η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του εβραϊκού κράτους ίσως αποδειχθεί όχι μόνο πλήγμα εναντίον των Παλαιστινίων, οι οποίοι επίσης τη θεωρούν πρωτεύουσά τους, αλλά παγίδα για το ίδιο το Ισραήλ.  


Με τη μονομερή διακήρυξή του, ο Ντόναλντ Τραμπ, στην ουσία, αποφάσισε ότι η διένεξη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων έχει λήξει, και μαζί της το πιο ακανθώδες απ’ όλα τα θέματα που είχαν μείνει ανοικτά μετά τις συμφωνίες του Οσλο στη δεκαετία του ’90. Οι διαπραγματευτές είχαν καταλήξει στο να αφήσουν το τελικό στάτους της Ιερής Πόλης για αργότερα, όταν θα έφθαναν σε τελική συμφωνία. Η απόφαση του Τραμπ παρακάμπτει την πολυπλοκότητα της υπόθεσης, τις σημερινές ισορροπίες και τις ευαισθησίες προηγούμενων αμερικανικών κυβερνήσεων. Ως τζογαδόρος επιχειρηματίας, προφανώς πιστεύει ότι όταν αυτός δείχνει αποφασιστικότητα η λύση παρουσιάζεται ως διά μαγείας.


Αλήθεια είναι ότι η ειρηνευτική διαδικασία είχε ατονήσει και πριν από την εκλογή Τραμπ. Εδώ και χρόνια η κυβέρνηση Νετανιάχου κάνει ό,τι μπορεί να καταλάβει παλαιστινιακά εδάφη και να υπονομεύσει την προοπτική για ένα βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος. Οι επιθέσεις Παλαιστινίων με πυραύλους από τη Γάζα απαντήθηκαν με ισραηλινή εισβολή στην περιοχή, οδηγώντας στη σχετικώς παγωμένη κατάσταση από το 2014. Σε αυτό έπαιξε ρόλο και η δυσφορία της κυβέρνησης Ομπάμα με την πολιτική του Νετανιάχου.  


Ενώ όμως αναμένεται το μπουρλότο Τραμπ να οδηγήσει την περιοχή σε νέα ανάφλεξη, με τις αντιδράσεις των Παλαιστινίων και του υπόλοιπου αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου να φουντώνουν, ίσως ο κίνδυνος για το Ισραήλ να ελλοχεύει αλλού: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Για το Ισλάμ ήρθε η ώρα της πληρωμής του αντιτίμου για το φλέρτ με το χαλιφάτο - Ξεκαθαρίζουν τα πράγματα στη Μέση Ανατολή



Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ είναι το αντίτιμο που σύσσωμο το Ισλάμ πληρώνει για την επαμφοτερίζουσα στάση του έναντι του wannabe ισλαμικού χαλιφάτου που εμφανίστηκε ως αποτέλεσμα της Αραβικής Ανοιξης.  


Ολα τα ισλαμικά κράτη «έπαιξαν» τόσο με την ιδέα αυτού όσο και με αυτούς καθεαυτούς τους «υλοποιητές» του, δηλαδή τον ISIS. Οχι αναγκαστικά στο Ιράκ και στη Συρία, αλλά σε όλο το εύρος της επονομαζόμενης και Αραβικής Ανοιξης. Μια διαδικασία που ξεκίνησε ως προσπάθεια του προηγούμενου καθεστώτος στις ΗΠΑ να ξεφορτωθεί ενοχλητικούς συμμάχους και μη, και η οποία άφησε ένα τεράστιο κενό. Και ενώ η φύση απεχθάνεται τα κενά, το πολιτικό Ισλάμ τα λατρεύει. Γιατί του δίνουν την ευκαιρία να δημιουργήσει τη βάση της κυριαρχίας του. Και αυτό έκανε.

 
Με πρωτοπόρο την οργάνωση των «Αδελφών Μουσουλμάνων», των οποίων η ρίζα είναι στο Κατάρ και τα πλοκάμια φτάνουν από την Αίγυπτο ως την ίδια την οικογένεια του αγαπητού μας επισκέπτη Ερντογάν.
 

Αλλά δεν ήταν μόνοι τους. Τα περισσότερα από τα ισλαμικά κράτη στη μία χώρα ή στην άλλη, από την Αφρική ως την Ινδονησία, έπαιξαν τα παιχνίδια τους. Και είχαν τη σιγουριά ότι το έκαναν αυτό χωρίς να έχουν κάποιο κόστος. «Φλερτάροντας» με το πολιτικό Ισλάμ των χωρών τους και μη κηρύσσοντας τα ίδια τζιχάντ. Ηταν μια επανάληψη σε έναν πολύ μεγαλύτερο βαθμό του «παιχνιδιού» που έπαιζε το Πακιστάν, επί εποχής της σοβιετικής εισβολής στο Αφγανιστάν.

 
Κόστος σαν και αυτό που πληρώνει σήμερα η Σαουδική Αραβία, τόσο σε χρήμα όσο και σε εσωτερική αναταραχή. Γιατί όποιος πιστεύει ότι οι πρόσφατες «εκκαθαρίσεις» στο εσωτερικό της ήταν άσχετες με τη στήριξη στον ISIS κοιμάται ύπνο δικαίου. Ισως να μη θυσιάστηκαν οι «βασιλιάδες», αλλά μόνον πιόνια και αξιωματικοί. Παρ' όλα αυτά, για τα επόμενα χρόνια η Σαουδική Αραβία ίσως επικεντρωθεί στην περιοχή της και τα όνειρα για το Χαλιφάτο να μείνουν σε κάποιο συρτάρι.

 
Η αναγνώριση αυτή, που είμαι σίγουρος ότι έρχεται στο πλαίσιο της αμερικανορωσικής συμφωνίας για τη Συρία, αποτελεί...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Εκρηκτική απόφαση

Του ΑΛΕΞΗ ΠΑΠΑΧΕΛΑ


Ο​​ πρόεδρος Τραμπ ανέτρεψε με μία κίνησή του την αμερικανική εξωτερική πολιτική σε ένα πολύ καυτό και λεπτό ζήτημα, το στάτους της Ιερουσαλήμ. Πρόκειται για κίνηση μεγάλου συμβολισμού, που έχει ξεσηκώσει αντιδράσεις σε πολλές πρωτεύουσες.  


Αναρωτιούνται πολλοί τι μπορεί να κρύβεται πίσω από μια τόσο εκρηκτική απόφαση.


Το πρώτο σενάριο μοιάζει απίστευτο και έχει να κάνει με τους φανατικούς Αμερικανούς ευαγγελιστές, οι οποίοι αποτελούν μία πολύ υπολογίσιμη πολιτική δύναμη και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εκλογή του Τραμπ. Εδώ και πολλές δεκαετίες πιέζουν τους υποψηφίους για την προεδρία των ΗΠΑ να δεσμευθούν για τη μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ. Είναι άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν ακράδαντα στη Δευτέρα Παρουσία, την οποία θέλουν να επιταχύνουν. Η Ιερουσαλήμ έχει μυθικές διαστάσεις γι’ αυτούς, καθώς είναι βέβαιοι ότι θα αποτελέσει το επίκεντρο μιας παγκόσμιας σύγκρουσης που θα φέρει –κυριολεκτικά– το τέλος του κόσμου. Οι ευαγγελιστές αποτελούν το 30% του αμερικανικού πληθυσμού, χωρίς ασφαλώς να συμφωνούν όλοι με αυτές τις ακραίες προφητείες. Οι πιο φανατικοί είναι, όμως, αυτοί με τη μεγαλύτερη πολιτική ισχύ. Ο Τραμπ απευθυνόταν, λοιπόν, σε αυτούς.


Το δεύτερο σενάριο βασίζεται στην κλασική διαπραγματευτική τακτική του, η οποία περιγράφεται στο περίφημο βιβλίο «Η τέχνη μιας συμφωνίας (ενός deal)». Ο Τραμπ πιέζει τα πράγματα στα άκρα, στα όριά τους, προκειμένου να πετύχει μία ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Δίνει ένα διάστημα 1-2 ετών με το πρόσχημα ότι απαιτείται χρόνος για τη μεταφορά της πρεσβείας, ελπίζοντας πως παρασκηνιακά οι δύο πλευρές θα βρουν λύση. Οι επιτελείς του Λευκού Οίκου που προωθούν αυτή τη θεωρία ισχυρίζονται πως οι Παλαιστίνιοι, για δικούς τους εσωτερικούς λόγους, δεν έδειξαν καμία ευελιξία τα τελευταία χρόνια απέναντι στις διάφορες ειρηνευτικές πρωτοβουλίες της Ουάσιγκτον. Κατά την άποψή τους, η προοπτική της μεταφοράς της πρεσβείας των ΗΠΑ θα τους αναγκάσει να βάλουν «νερό στο κρασί τους» και να δεχθούν κάποιον συμβιβασμό.


Το πρώτο σενάριο ακούγεται «τρελό», αλλά δεν είναι. Πολλές φορές η αμερικανική πολιτική επηρεάζεται από συμφέροντα και ομάδες που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με στρατηγήματα. Αν ισχύει μόνο αυτό, πρέπει να μιλάμε για σταδιακό εκφυλισμό της εξωτερικής πολιτικής που θα εκδηλωθεί και σε άλλα μέτωπα


Αν ισχύει το δεύτερο σενάριο...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Ανοίγουν μετά από 35 χρόνια κινηματογράφοι στη Σ. Αραβία!!!

Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έκαναν λόγο για κοσμοϊστορικό γεγονός και η είδηση προβλήθηκε ως «έκτακτο» στη ροή των προγραμμάτων τους. Οι Σαουδάραβες θα μπορούν πλέον να επισκέπτονται τις κινηματογραφικές αίθουσες, άφοβα χωρίς να κινδυνεύουν μέχρι και με ποινή φυλάκισης, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα για τους παραβάτες.


Βλέπετε στο Ριάντ υπήρχαν και υπάρχουν ιδιωτικές κινηματογραφικές αίθουσες, χωρίς όμως να διαφημίζονται δημόσια για ευνόητους λόγους και οι σινεφίλ τις επισκέπτονταν με δική τους ευθύνη. Αυτές οι αίθουσες βρίσκονται σε μεγάλα συγκροτήματα κατοικιών και  προσφέρονται στους ενοίκους για κινηματογραφικές προβολές ταινιών τις οποίες «κατεβάζουν» μέσω Ίντερνετ.


Όλα αυτά μέχρι χθες καθώς οι αξιωματούχοι του Βασιλείου έδωσαν εντολή να ξανανοίξουν οι κινηματογραφικές αίθουσες, με την διαδικασία αδειοδότησης να έχει ήδη δρομολογηθεί, όπως ανέφερε σε δηλώσεις του στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ο υπουργός Πολιτισμού και Πληροφοριών, Αουάντ μπιν Σάλεχ Αλαουάντ, προσθέτοντας ότι τρεις τουλάχιστον αίθουσες θα είναι σε θέση να λειτουργήσουν από τον Μάρτιο του 2018, παρά την αντίδραση του μουφτή της Σαουδικής Αραβίας που τον Ιανουάριο είχε εκφράσει την αγανάκτησή του για το ενδεχόμενο να λειτουργήσουν οι κινηματογραφικές αίθουσες, υποστηρίζοντας πως θα ήταν χώροι «ανηθικότητας» επειδή ευνοούν την ανάμιξη των φύλων.

 
Ένας συμπατριώτης μας, ο Αλέξιος Καρτσαρός που ταξιδεύει τακτικά στο Ριάντ για επαγγελματικούς λόγους, βρέθηκε έξω από το Riad Park Mall, εκεί όπου κατασκευάζεται η πρώτη κινηματογραφική αίθουσα, μεταφέροντας το κλίμα που επικρατεί στην πρωτεύουσα της Σ. Αραβίας. « Δεν ξέρουμε ακόμα ποιο ακριβώς θα είναι το πλαίσιο λειτουργίας των κινηματογράφων» αναφέρει στο protothema ο Αλέξιος Καρτσαρός πιθανολογώντας ότι στις αίθουσες θα υπάρχουν ξεχωριστές θέσεις για τις οικογένειες και τις γυναίκες και ξεχωριστές θέσεις για τους άνδρες.


Η λειτουργία των κινηματογράφων στην Σαουδική Αραβία απαγορεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980, αλλά οι μεταρρυθμίσεις που γίνονται υπό την ηγεσία του 32χρονου πρίγκιπα Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, η κυβέρνηση χαλαρώνει πολλούς από αυτούς τους περιορισμού.

 
Ο υπουργός Πολιτισμού και Πληροφοριών ανέφερε ότι «Οι κινηματογράφοι θα λειτουργήσουν ως καταλύτης για την οικονομική ανάπτυξη και τη διαφοροποίηση. Με την ανάπτυξη του ευρύτερου πολιτιστικού τομέα θα δημιουργήσουμε νέες ευκαιρίες απασχόλησης και κατάρτισης, καθώς και τον εμπλουτισμό των επιλογών ψυχαγωγίας του Βασιλείου».

 
Σύμφωνα με τους Financial Times...

"Επίγεια μαγεία" - 30 χρόνια χωρίς τον ΓΙΓΑΝΤΑ της κωμωδίας ΝΙΚΟ ΣΤΑΥΡΙΔΗ...





Σαν σήμερα (14/12/ΧΧΧΧ)

1900: Ο γερμανός φυσικός Μαξ Πλανκ δημοσιεύει τη μελέτη του για την κβαντική θεωρία.




1911: Ο νορβηγός εξερευνητής Ρόαλντ Αμούσδεν είναι ο πρώτος άνθρωπος που φτάνει στο Νότιο Πόλο.



 
1947: Η Ρεάλ Μαδρίτης εγκαινιάζει το νεόκτιστο γήπεδό της, 95 χιλιάδων θέσεων, που παίρνει το όνομα του προέδρου, αλλά και ποδοσφαιριστή της ομάδας, Σαντιάγο Μπερναμπέου.


 
1799: Πεθαίνει ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ 




1987 Πεθαίνει ο μεγάλος κωμικός μας, Νίκος Σταυρίδης

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μήπως πρόκειται περί ηλιθίων;



Δεν έχει τέλος ο τζερτζελές που ζούμε εδώ και δυόμιση χρόνια. Από τότε δηλαδή που αποφασίσαμε να ψηφίσουμε τους άφθαρτους αριστερούς ήρωες της καθημερινότητάς μας για να «σκίσουν το μνημόνιο, να καταργήσουν τους φόρους και τα διόδια, για να ζήσουμε κι εμείς επιτέλους το όνειρο της ακσιοπρέπυας».


Έτσι, με την ψήφο μας μπήκαν επιτέλους στη βουλή όλοι εκείνοι οι αποκλεισμένοι (επί δεκαετίες) από το καθεστωτικό σύστημα των ντόπιων και κσαίνων αφεντικών, κυρίως πρώην πασόκοι, νομοθετώντας περήφανα, εθνικά, και πάνω απ’ όλα αριστερά, με επίκεντρο τον άνθρωπο.


Με μπροστάρηδες τον Αλέξη, τον γιο της γερακίνας, και τον «αντάρτη» Μπάνο, τον επονομαζόμενο και «τουρκοφάγο»… παλεύοντας για τα δίκια του λαού. Μια βουλή σύμβολο της ασυμβίβαστης δρακογενιάς, με ανθρώπινο πρόσωπο, με μοναδικό στόχο της την προκοπή του τόπου (που έλεγε κι ο κυρ Φώτης, ο προστάτης Άγιος της ΕΡΤ).


Μπορεί στην πράξη τα πράγματα να μην πήγαν όπως τα περιμέναμε, αφού η μαύρη αντίδραση βάζει συνεχή εμπόδια στην πρόοδο, όμως παρ’ όλα αυτά είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τους άφθαρτους αυτούς αγωνιστές σε όλο το μεγαλείο τους. 


Κυρίως στο μέγεθος της βλακείας που εκπέμπουν, συν την εγγενή τους ανεπάρκεια


Ακολουθώντας αναχρονιστικές, ιδεοληπτικές, και πάνω απ’ όλα ανερμάτιστες πολιτικές σε βαθμό που προσωπικά μου λείπει ακόμη κι ο Γιακουμάτος, που μπροστά στους σαλτιμπάγκους των Συριζανέλ φαντάζει statesman παγκόσμιας εμβέλειας.


Διότι αν πούμε να πάρουμε στα σοβαρά το «πολιτικό έργο» του Δρος Μπαρουφάκη, του (επενδυτή) Τσαλακώτου, του (νομπελίστα) Μουζάλα, του (πρωκτολόγου) Πολάκη, του (σπερματεγχύτη) Μπαλαούρα, του (διεθνολόγου) Αμανατίδη, του (διαστημάνθρωπου) Παππά, ή της … (ψαγμένης) Κονιόρδου, τότε είμαστε για λύπηση και για … δέσιμο.


Αυτό όμως μόνο όσον αφορά τους πολιτικούς, διότι σε άλλα επίπεδα, όπως εκείνο της καλλιτεχνικής μας διανόησης η ελπίδα όχι μόνο υπάρχει αλλά κυριαρχεί. Με διάφορους εκπροσώπους της να μεγαλουργούν καθημερινά, είτε μέσα από το έργο τους, είτε μέσα από τα ΜΜΕ και τα σόσιαλ μίντια, εκεί που πάλλεται η καρδιά της σύγχρονης Ελλάδας. Γι’ αυτό και θα πρότεινα μια έκτακτη προσωρινή κυβέρνηση, αποτελούμενη από καλλιτέχνες, μπας και δούμε «σωζμό»…


Καλλιτέχνες όπως η Τάνια η Τσανακλίδου ή η Νατάσα η Μποφίλιου, που αποτελούν την αριστερή συνείδηση των «πουλημένων» πολιτικάντηδων, οι οποίοι όταν είδαν την κουτάλα με το μέλι ξάπλωσαν στα τέσσερα, αδιαφορώντας για τις χαμένες προσδοκίες του λαού που στηρίχτηκε πάνω τους.


Μια Νατάσα που μέχρι και στα καμαρίνια, ανάμεσα στις εμφανίσεις της, μελετάει (λένε) ενδελεχώς το έργο του Λέοντος Τρότσκι προκειμένου να μπορέσει κάποτε, όταν επιτέλους κυβερνήσει το ΚΚΕ(!!!) να το εφαρμόσει στην πολύπαθη και διψασμένη για λαϊκή δικαιοσύνη χώρα μας. Μέχρι τότε προετοιμάζεται ψυχολογικά και σωματικά για να ανέβει στο βουνό (ή να πάει στο ΣΑΡΒΑΙΒΟΡ 2). Παρεμπιπτόντως, στο βουνό ήθελε να ανέβει και η Άννα η Βαγενά, αλλά δεν βρήκε, λέει, δωμάτιο στην Αράχωβα, αφού λόγω της συριζέικης ανάπτυξης όλα ήταν κλεισμένα για τα Χριστούγεννα, οπότε η επανάσταση αναβάλλεται μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες και να ξαναπάρει μπροστά η τσιμινιέρα…


Αμ ο άλλος; Ο ανυπότακτος και πάντα ασυμβίβαστος Διονύσης Τσακνής; Ο τροβαδούρος της ελπίδας; Που μικρός είδε, λέει, τον μπαμπά του να απάγεται από τους ντόπιους συνεργάτες των Γερμανών και ομοϊδεάτες του σύγχρονου Γερμανοτσολιά Πάσχου; Μια δραματική και ιδιαίτερα σκληρή εμπειρία, που άφησε ανεξίτηλες ουλές στην παιδική του ψυχή, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να ατσαλώσει το φρόνημά του, γι’ αυτό και αποφάσισε να αφιερώσει την ζωή και το είναι του στον συνάνθρωπο, με ένα πλούσιο καλλιτεχνικό αλλά και αγωνιστικό έργο μέσα από το οποίο ξεσκεπάζει τους σύγχρονους νενέκους και ρουφιάνους… Ένας Εμίλ Ζολά(ς) της γενιάς μας, που ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ για προδοσία τους συμβιβασμένους και έμμισθους κονδυλοφόρους της διαπλοκής.


Τώρα, πως γίνεται ο Διονύσης να έζησε την παραπάνω εμπειρία όντας γεννηθείς τη δεκαετία του ’50, ο θεός και ψυχή του. Μπορεί να είναι ταξιδιώτης του χρόνου… ή μπορεί να είχαν ξεμείνει τίποτα ναζί στο χωριό του, ή τέλος μπορεί να τους μπέρδεψε με τίποτα μεθυσμένους τουρίστες από το Μόναχο… Ποιος ξέρει; Εδώ η Μποφίλιου δηλώνει ποσαδίστρια…


Ή μπορεί και αυτός, όπως η Εύα η Καϊλή, που ο παππούς της δολοφονήθηκε από τους κομμουνιστές το ’48 αλλά ο μπαμπάς της και η μαμά της γεννήθηκαν την δεκαετία του ’50, να λέει αυτά που λέει ποιητική αδεία (ή αηδία)… Έτσι κι αλλιώς ποιος θα τους ελέγξει; Ο Κοντονής; Αυτός έλεγξε (και δίκασε) κοτζάμ Κλίντον… με τους μαϊντανούς θα ασχολείται; 


Εδώ έχουμε κοτζάμ βολευτίνα, την Καρακώσταινα, να δηλώνει με παρρησία ότι επέστρεψε ο οικοδομικός οργασμός, αφού όπου κυκλοφορεί βλέπει γύρω της μπετονιέρες! Τι να λέμε;


Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Η χώρα χρειάζεται μια νέα υπηρεσία: 


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κλινοπάλη των τάξεων

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Υπέρ των πλειστηριασμών, αίφνης, ο στρατηγικός σύμβουλος. Το τραγικό δίλημμα θα προκύψει γι' αυτόν αν βγει - υποθετικά - στο σφυρί καμιά βίλα της Ελένης Μενεγάκη, κάτι που προφανώς αποκλείεται.  
Τότε τι θα λέει; 
Βέβαια θα έχει μιαν ευκαιρία να σώσει την ωραία Ελένη. Θα εκδηλώσει, όμως, το ιπποτικό, προστατευτικό του πνεύμα, ίσως προδίδοντας ακόμα και την ίδια την Καμενο-επανάσταση; (Τι Καμένος, τι Κάμενεφ).
Οφείλει να την προδώσει. Διότι ο έρωτας είναι ανώτερος του ταξικού μίσους. Το υπερβαίνει.  
Το πάθος είναι διαταξικό, υπονομεύει ακόμα και την ίδια την ουσία του ακροδεξιο-μαρξισμού.  
Ανατινάζει τον Ενγκελς και ξεφτιλίζει όχι μόνο τον Μαρκούζε, αλλά ολόκληρη τη Σχολή της Φρανκφούρτης και τους κατοπινούς. Ντεριντάχτα ο Ντεριντά.  
Και μπορεί το ρατσιστικό μίσος να είναι απεχθές, αλλά το ταξικό μίσος, δηλαδή το να μισείς τον συμπατριώτη σου επειδή βγάζει ένα, δύο, ή περισσότερα χιλιάρικα παραπάνω είναι θεμιτό, νόμιμο και ουμανιστικό. Σχεδόν φιλανθρωπία στα όρια της ευεργεσίας. Το να είσαι, δε, φτωχός είναι μεγάλη επιτυχία, (χολέρα η καριέρα), είναι στόχος ζωής. Κι οφείλουμε όλοι να γίνουμε από ενδεείς έως φτωχομπινέδες, γονυπετώς εξαρτώμενοι απ' τα μερίσματα και τις λοταρίες του κόμματος, εξαχρειωμένοι, σωστοί άνθρωποι, ηθικοί επαναστάτες του φρέντο καπουτσίνο.
Κι αντίθετα: όποιος εργάστηκε σκληρά, πέτυχε κι έκανε κάποια περιουσία μέτρια ή μεγαλύτερη είναι κατά τεκμήριον ένοχος, κλέφτης, λαμόγιο, και πρέπει να συλληφθεί αμέσως. Οποιος διάγει αξιοπρεπώς οφείλει να πληρώνει γι' αυτή του την ανεπίτρεπτη επιτυχία. Να θεραπεύσει τα συμπλέγματα και τις κύστες της φθονερής μιζέριας και του ουμανισμού διαφόρων - αν και η λέξη ουμανισμός δεν περιέχει κανένα ταξικό πρόσημο. Εκτός κι αν άνθρωποι είναι όσοι έχουν εισόδημα από εφτακόσια ευρώ και κάτω, και όλοι οι λοιποί είναι κροκόδειλοι. Είναι εγκληματίες και δικαίως προορίζονται για γδάρσιμο, αλλά και για πολύ χειρότερα που κάποιοι ονειρεύονται, παρότι ευτυχώς, δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν, γιατί δεν ζούμε στην Καμπότζη του '75-'76, αλλά στην Ευρώπη, την οποία επαινούν αν και χαμογελώντας την απεχθάνονται. (Το ξέρουμε).

Η λέξη «μισαριστεία» είναι αρχαιοελληνική και σημαίνει μίσος για τους αρίστους, φθόνο, μνησικακία για όσους πέτυχαν - άρα αυτό το άθλημα της μιζέριας το καλλιεργούσαμε απ' τους αρχαίους χρόνους. Απλώς τώρα ο φθόνος έγινε «ταξικό μίσος», πασκίζει δηλαδή να νομιμοποιηθεί περιβαλλόμενος τον μανδύα της ιδεολογίας. Μίσος που θέλει να αυτο-αθωωθεί, εμφανιζόμενο ως δήθεν αγάπη για κάποιους άλλους - οι αρχαίοι έλεγαν όμως και κάτι πιο σημαντικό: «Κανείς δεν μπορεί να πείσει ότι αγαπάει τους ξένους, όταν μισεί τους συμπολίτες του. Ισα ίσα, επειδή μισεί τους συμπολίτες του υποδύεται ότι αγαπάει τους ξένους». Ισχύει; Ενδεχομένως.
Λοιπόν, βλέπουμε το ανατριχιαστικό σύνθημα στους τοίχους και κοντεύει να μας φανεί φυσιολογικό, απ' την πολλή προπαγάνδα: «ΤΑΞΙΚΟ ΜΙΣΟΣ»
Τι θα πει αυτό;  
Είναι το καλό μίσος. Είναι το αγαπητικό μίσος. Ευαγές, τρυφερό, φιλάνθρωπο. Μίσος αλληλεγγύης. Odi et amo, κατά τον Ρωμαίο Κάτουλλο; («Μισώ κι αγαπώ», συγχρόνως). Την σκότωσα γιατί την αγαπούσα.
Και από το μη ταξικό σύνθημα «Κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη», φτάσαμε στο «Εξαρτάται ποιο σπίτι».  
Και ποιος βάζει το όριο και με ποια κριτήρια; 
Ο στρατηγικός σύμβουλος, βέβαια. Δηλαδή όποιος πλούσιος (τρόπος του λέγειν) χάσει το σπίτι του είναι απατεώνας, κι όποιος φτωχός το απολέσει είναι έντιμος.  
Από πού προκύπτει; 
Και ας πούμε ότι βάσει νόμου πρέπει να γίνει ένας πλειστηριασμός. Λυπούμαστε, αλλά ας πούμε ότι συμφωνούμε. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι να επιχαίρεις, να χειροκροτείς από ευτυχία, επειδή κάποιος, πλούσιος ή φτωχός, χάνει την περιουσία του, η απόσταση είναι τεράστια.  
Το να επιχαίρει κάποιος δεν έχει σχέση με τον νόμο, την ιδεολογία, ή την πολιτική, αλλά με την μαύρη του ψυχή. Με τα κόμπλεξ του, την ανεπάρκειά του, το απεχθές μίσος του - το πιο ωραίο είναι ότι έρχεται μετά αυτός ο ίδιος να μας διδάξει αγάπη για τον πρόσφυγα. Σωστά. Αλλά αν ο πρόσφυγας είναι πλούσιος; Πάμπλουτος; Πού το ξέρουμε; Και τότε τι πρέπει να κάνουμε; Να τον αγαπάμε επειδή είναι πρόσφυγας, αλλά να τον μισούμε ταυτόχρονα επειδή είναι πλούσιος; Κι αν ο εξουθενωμένος, δυστυχής Σύρος έχει μια βίλα 700.000 ευρώ που βομβαρδίστηκε στη Δαμασκό, αλλά διαθέτει ασφάλεια σπιτιού, τι πρέπει να κάνουμε απ' τα δύο; (Τη λύση δίνουν τα χάπια).

Και να πούμε και το άλλο: ας υποθέσουμε ότι...