Το να ονοματίζεις τα πράγματα και τους ανθρώπους, να λες ποιος είναι
καλός, κακός, φασίστας, δημοκράτης, ανθρωπιστής ή ρατσιστής, είναι μια
εξουσία.
Αυτή την εξουσία παραχώρησε η Κεντροδεξιά στην Ελλάδα σε έναν
συρφετό αγυρτών και αληθινών φασιστών με ροζ επίχρισμα «προοδευτικού»
και «διανοουμένου». Διότι στ' αλήθεια φασίστας είναι όποιος προσπαθεί με
τη βία, τη συκοφαντία, τον τραμπουκισμό και τις ύβρεις να επιβάλλει τις
ιδεοληψίες του στην πλειοψηφία.
Ετσι ξεκίνησε το θλιβερό έπος
της διολίσθησης των εθνικών ιδεών, του ελληνικού τρόπου, η εποχή της
έκπτωσης, της δουλοφροσύνης του «σέβομαι την Αριστερά για τους αγώνες
της, αλλά...».
Η κοινωνική ευαισθησία και η δικαιοσύνη εκχωρήθηκαν στην
Αριστερά και ο πατριωτισμός στο περιθώριο της λεγόμενης «άκρας Δεξιάς».
Είμαστε η χώρα των «πιτσιρίκων», των Τατσόπουλων, της κάθε έντυπης ή
ηλεκτρονικής φασίζουσας πατσαβούρας της Αριστεράς, που μοιράζουν
ταμπέλες, μπινελίκια, αποφασίζουν ποιος είναι ο «καλός» και ποιος ο
«κακός».
Ε, λοιπόν, είμαστε πολλοί που αρνούμαστε αυτή την
εξουσία σε αυτό το απίθανο συνονθύλευμα, η χειρότερη έκφανση του οποίου
είναι στην εξουσία, ενώ τη μιμείται σαν μαϊμού στις νοοτροπίες και η
«Κεντροδεξιά», που έχει τόση Δεξιά μέσα όσο σκόρδο έχει και η «σάλτσα
γιαουρτιού» στα κυριλέ οβελιστήρια: καθόλου.
Είμαστε πολλοί και
είμαστε κανονικοί άνθρωποι, γιατί έχουμε τη λογική, τα αισθήματα και τις
ιδέες του μέσου νοικοκύρη Ελληνα.
Είμαστε πολλοί που αγαπάμε αυτόν τον
τόπο και δεν απολογούμαστε γι' αυτό σε κανέναν, διότι είναι το πιο
φυσικό πράγμα στον κόσμο, όπως το να αγαπάς τους γονείς σου, τα παιδιά
σου, τη γυναίκα σου, τον αδερφό σου.
Είμαστε πολλοί που θεωρούμε
άξιους περιφρόνησης τους τεμπέληδες, τους φυγόστρατους, τους μηδενιστές
βάνδαλους, όσους πιθηκίζουν εισαγόμενους νεωτερισμούς που προσβάλλουν
την εθνική μας ταυτότητα, την αξία της οικογένειας, την ιστορική
συνέχεια του Ελληνισμού και την Ορθοδοξία, βασικό συστατικό του
διαχρονικού προσώπου μας.
Είμαστε πολλοί που αρνούμαστε σε μια
δράκα περιθωριακούς και υστερικούς τσαρλατάνους να καθυβρίζουν τα όσια
και τα ιερά του λαού μας, που θεωρούν μαγκιά και πρόοδο να
ευθυγραμμίζονται με κάθε ξένο σοβινισμό. Στην Κύπρο και στο Αιγαίο να
ευθυγραμμίζονται με τους ισλαμοφασίστες του Ερντογάν, στο
ψευτομακεδονικό να κάνουν σέρβις στους Σκοπιανούς επιγόνους των
παλαιοναζί συνεργατών του Χίμλερ και στο Μεταναστευτικό να γίνονται
χρήσιμοι ηλίθιοι, αν όχι συναυτουργοί, των Τούρκων δουλεμπόρων. Και
βέβαια, στο ζήτημα της Ευρώπης «φιλελεύθεροι» και αριστεροί να
καταλήγουν δουλόφρονες λογιστές, διεκπεραιωτές της ολοένα και βαθύτερης
υποδούλωσης της πατρίδας, χωρίς εθνική παραγωγή και με παιδομάζωμα των
καλύτερων νέων επιστημόνων μας. Ο ρόλος ενός πατριώτη, που θα διεκδικεί
τα ελληνικά συμφέροντα στην Ευρώπη, τους είναι αδιανόητος. Για εμάς
είναι καθήκον.
Είμαστε πολλοί που...
