ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ...
Του Γιάννη Σιάτρα
Oικονομολόγου επικεφαλής του Κινήματος Πολιτών “Έλληνες Φορολογούμενοι”.
Το δημόσιο χρέος, παρά το δυσθεώρητο
ύψος του, δε συνιστά σήμερα το πιο σοβαρό πρόβλημα της χώρας. Όπως
συμβαίνει σ' αυτές τις περιπτώσεις επί δύο περίπου αιώνες, αργά ή
γρήγορα, το δημόσιο χρέος είτε θα αναδιαρθρωθεί, είτε θα “κουρευτεί”,
ώστε να μπορέσει η ελληνική κοινωνία να επιβιώσει και να αποκτήσει η
οικονομία τη δυνατότητα να αναπτυχθεί.
Το πιο σοβαρό πρόβλημα της χώρας
σήμερα είναι η δημογραφική της γήρανση. Το πρόβλημα αυτό είναι
μακροχρόνιο και σύνθετο. Και δεν μπορεί να επιλυθεί με απόφαση μίας
Συνόδου Κορυφής. Δημιουργείται με αργούς ρυθμούς κατά τη διάρκεια πολλών
δεκαετιών και επιλύεται με επίσης πολύ αργούς ρυθμούς.
Για να συνειδητοποιήσουμε το πόσο σημαντικό είναι το δημογραφικό πρόβλημα στη χώρα, αξίζει να παραθέσουμε ορισμένα στοιχεία.
Το 1960, ο πληθυσμός της Ελλάδας έφθανε
στα 8,3 εκατομμύρια και της Τουρκίας στα 27,1 εκατομμύρια. Δηλαδή, η
αναλογία ήταν 1:3,3 (ας σημειωθεί ότι στις αρχές του 20ου αιώνα,
συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας η
αναλογία αυτή έφθανε περίπου στο 1:2,6). Σήμερα ο πληθυσμός της Ελλάδας
φθάνει στα 10,9 εκατομμύρια (με τάση μείωσης πλέον) ενώ ο πληθυσμός της
Τουρκίας έχει εκτοξευθεί στα 76,7 εκατομμύρια και αυξάνεται με ποσοστό
1,2% το χρόνο (σχέση 1:7,03). Ο "μέσος" Έλληνας έχει ηλικία 43,5 ετών
και ο "μέσος" Τούρκος μόλις 28 ετών.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το
2060, ο πληθυσμός της Ελλάδας προβλέπεται ότι θα φθάνει στα 8,6
εκατομμύρια, το 2070 στα 8,1 εκατομμύρια και το 2080 μόλις στα 7,7
εκατομμύρια.
Για την Τουρκία, προβλέπεται ότι η αύξηση του πληθυσμού θα
κορυφωθεί το έτος 2050, κοντά στα 94 εκατομμύρια, ενώ το 2080 θα
βρίσκεται κοντά στα 88 εκατομμύρια (σχέση 1:11,4).
Τα στοιχεία αυτά
τρομάζουν και δείχνουν το μέγεθος της ανισορροπίας, αλλά και της απειλής
που δημιουργείται σε βάρος της χώρας μας σε γεωπολιτικό επίπεδο.
Το έτος 2050, δηλαδή όταν θα
συνταξιοδοτείται ένας νέος που εισέρχεται σήμερα στην εργασία, το
ποσοστό του ελληνικού πληθυσμού με ηλικία 65 ετών και άνω, θα φθάνει στο
33,9%, σε σχέση με το 20,5% που είναι σήμερα. Αυτές οι 13,5 ποσοστιαίες
μονάδες, θα σημαίνουν περισσότερα 1.230.000 άτομα άνω των 65 ετών, σε
σχέση με σήμερα!
Και τί θα γίνεται στις νεότερες ηλικίες;
Και εκεί, η κατάσταση είναι εξίσου δραματική. Κατά το έτος 2050, στις
ηλικίες 0-14 ετών θα ανήκει μόλις το 12,9% του πληθυσμού, ενώ το 1961
ανήκε το 27,2%. Παράλληλα, επίσης 12,9% θα είναι και οι Έλληνες με
ηλικία άνω των 80 ετών!
Με βάση τα στοιχεία αυτά, μπορούμε να
φανταστούμε ποιά μπορεί να είναι η εξέλιξη του ασφαλιστικού μας
συστήματος;
Πιστεύει άραγε κάποιος ότι υπάρχει τρόπος να επιβιώσει;
Πολύ
περισσότερο δε όταν σήμερα αρνούμαστε να δούμε την κρίση που έρχεται
και που μαχόμαστε ώστε να διατηρήσουμε τη δυνατότητα να παίρνει κάποιος
σύνταξη σε ηλικία 50 ετών;
Θα πρέπει πάντα να θυμόμαστε πως, είτε
ως άτομα, είτε ως κοινωνία, είμαστε το αποτέλεσμα των επιλογών μας.
Οι
επιλογές του παρελθόντος μας έφεραν στη σημερινή -δυσχερέστατη-
κατάσταση. Και οι επιλογές μας σήμερα, τείνουν να διαμορφώσουν την
εφιαλτική κατάσταση των επομένων δεκαετιών.
Μπορούμε να αλλάξουμε τη “φυσιολογική τροπή” των εξελίξεων;
Νομίζω πως:
