ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Απέσβετο και λάλον ύδωρ. Όσο για τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα…

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ

Ποια είναι τελευταία η κυριότερη ζημιογόνος δύναμη για τη χώρα και πάντως για ένα μεγάλο μέρος όσων ζούμε –ή έχουμε παγιδευτεί- σ’ αυτήν?

 

Είναι οι ξένοι; Το ΔΝΤ, το «Βίσενγκραντ»; Ή μήπως οι προηγούμενοι που δεν αξιοποίησαν τη λίστα Μπόργιανς, η οποία δεν υπήρχε καν τότε; 

Ποιος έχει «φοβερές, ιδεολογικές εμμονές»;  

Το ΔΝΤ –κατά τα δηλωθέντα από τον γ.γ. του ΥΠΟΙΚ- ή το κυβερνητικό συνάθροισμα πρώην Κνιτών και παλαιοΠασόκων κρατιστών ομού με θολούς υπερδεξιούς, το συγκολλημένο με τον –παραδοσιακό- συνεκτικό ιστό της θεσιθηρίας και των καρπών της εξουσίας;  

Έχει περισσότερες εμμονές ο Τόμσεν ή ο Μπαλτάς; 

Εκπέμπουν πολιτικό δίδαγμα ισχυρότερο οι καταθέτες οιουδήποτε cd ή τα συμφωνητικά του Κατρούγκαλου, οι μετοχές του Φλαμπουράρη, τα λησμονημένα χρήματα του Σταθάκη και τα εγκαίρως αναληφθέντα της οικογένειας Βαλαβάνη; 

Έχουν τόσο άδικο οι Αυστριακοί, όταν πλείστοι από μας τους γηγενείς ερμηνεύαμε την μεταναστευτική/ προσφυγική πολιτική της κυβέρνησης ως άφρονα άσκηση πίεσης στην Ευρώπη με την αστεία εκτίμηση ότι τα ξέφραγα ελληνικά σύνορα συνδυαζόμενα με τις προβλέψεις του Σένγκεν θα παρείχαν στη χώρα ακατανίκητο διαπραγματευτικό όπλο;

 

Και τι συμβαίνει στο εσωτερικό; Πόσες οικονομίες έχουν γίνει στο Δημόσιο; Πόσοι βλέπουν τα δίκτυα της ΕΡΤ, των οποίων χαιρετίστηκε η επαναλειτουργία; 

 Πού οδεύουν τα χρήματα από την ογκούμενη φορολογία που, κατά τα άλλα, θα περιόριζαν οι νυν κυβερνώντες; 

Ποιος -ξυπόλητος ή παπουτσωμένος- αλλοδαπός (δήθεν) ειδικός κλήθηκε να εκτιμήσει αν ήταν απεχθές το ποσό που μας στοίχισε ο Βαρουφάκης;

Η σοβιετικών τάσεων αριστερά είναι αλήθεια ότι δεν είχε ποτέ ως κυβέρνηση ιδιαίτερες επιδόσεις στην ελευθερία. Σε καμία ελευθερία. Ούτε στην οικονομική, ούτε στις πολιτικές και ατομικές. Μονίμως πρόβαλλε ως άλλοθι την επιδίωξή της να καταπολεμήσει τη φτώχεια. Ηττήθηκε ακόμη (ή μάλλον κυρίως) και σ’ αυτόν τον τομέα. Από τότε, όμως, πέρασαν δυόμισι δεκαετίες. Και ήδη πριν είχε υπάρξει δημοκρατικός αριστερός προβληματισμός στη Δύση. Είχε υπάρξει και ένας Μπερλινγκουέρ.  

Εδώ, όμως...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Φόροι, γυνή και σολομός (σχάρας)

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ

Η κοπέλα (ή μάλλον η κυρία- «κοπελιά» φωνάζαμε παλιά οι άντρες συνάδελφοι ο ένας τον άλλον) ήθελε εξαρχής σολομό σχάρας. 


Το «εξαρχής», όμως, ήταν κάπως υστερόχρονο, υπό την έννοια ότι η κατά Παρασκευή παρέα είχε ήδη παραγγείλει (και αναλώσει) πέντε πιάτα –και τρία μπουκάλια κρασί (προσέξτε: όχι φιάλες, φιάλη στους πολιτιστικούς χώρους σημαίνει ουίσκι). Παρά τη γοητεία της, ο σολομός έμενε, λοιπόν, στα αζήτητα. Όχι επειδή οι συνδαιτυμόνες ξέρουμε τις γυναίκες- επειδή, λόγω ηλικίας, ξέρουμε τις αντοχές μας.

Και τότε εμφανίστηκε ο καθυστερημένος. Να λείπουν οι ευτελείς υπαινιγμοί, παρακαλώ. Αργοπορημένος, εννοώ. Όταν οι λοιποί άρχιζαν τους …εσπρέσοι. Πεινούσε. Άλλα τον κατέλαβε αμφιθυμία ενώπιον του καταλόγου. Τέλος πάντων, κατέληξε σε λουκάνικα. Το είπε δύο φορές. Τρις δεν θα μ’ αρνηθείς, σκέφτηκε ίσως η κυρία, και τον έπεισε να πάρει σολομό. Και πήρε. Ο ετεροφυλόφιλος ο αθεράπευτος…

Κατά τις εκτιμήσεις των λοιπών, ψύχραιμων σε επίπεδο «Πολύ σκληρός για να πεθάνει Νο 26», η ως άνω φίλη μας πρέπει να ανάλωσε το 40% του σολομού που παρήγγειλε ο ανήρ με την αρχική επιθυμία για λουκάνικα. Οι αυστηρότεροι εκτίμησαν το ποσοστό περί το 60%.  

Λάθεψαν, νομίζω. Μπέρδεψαν την απολύτως συμπαθή αυτή γυναίκα με τον Κατρούγκαλο. Ίσως επειδή, μέχρι να ετοιμαστεί ο σολομός, είχε νυχτώσει για τα καλά (το κατά Παρασκευήν είναι απογευματινό), είχαν ανταλλαγεί οι δέουσες – και συνήθεις- (εκ)φράσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ και οι εσπρέσοι είχαν δώσει τη θέση τους στο (υγρό) μεγαλείο της Σκοτίας.

Γεγονός παρέμενε ότι αυτός, ο άνθρωπος αυτός που είχε έρθει τελευταίος, συνειδητοποίησε ότι θα δίνει το 60% του εισοδήματός του στον Κατρούγκαλο – και το 40% (κατά επιεική εκδοχή) του φαγητού του στη διπλανή του. Το τελευταίο, ωστόσο, όλοι συμφώνησαν ότι ήταν λογικότερο: 

Oχι μόνο επειδή η φίλη μας είναι πολύ συμπαθέστερη του υπουργού, αλλά και εξαιτίας του αμείλικτου ερωτήματος: αφού ήθελε να φάει λουκάνικα, τι να τον κάνει τον σολομό;

Ακολουθεί πλήθος ηθικών διδαγμάτων:

KOINΩΝΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ρωμανoί «μελωδοί» εν συγχύσει

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΔΗΜΤΡΗ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ

fdkastro@yahoo.com

Με την απεργία πείνας του Ν.Ρωμανού, αλλά –σε μικρότερο βαθμό- και με εκείνη των Σύρων προσφύγων, νομίζω ότι είχαμε μία ακόμη ένδειξη της δυσκολίας του ελληνικού δημόσιου λόγου (πολιτικού, δημοσιογραφικού και «ανεπίσημου») να ξεκαθαρίσει ποιες θέσεις-κανόνες, ποιες «μείζονες προτάσεις» όπως θα έλεγαν οι νομικοί, βρίσκονται πίσω από τις εκατέρωθεν πράξεις και τοποθετήσεις, ώστε να μπορέσει στη συνέχεια να τις συζητήσει. 

Επιτρέψτε μου μερικές επιγραμματικές σκέψεις, εκ των οποίων η  πρώτη εισαγωγική: 

•          Ο νόμος δεν είναι θέσφατο. Οι νόμοι αλλάζουν με την κοινωνική δράση και τη μεταβολή των περιστάσεων. (Ο αιρετικός Γάλλος ποινικολόγος Βερζές είχε πει «είμαι εναντίον των νόμων γιατί επιχειρούν να σταματήσουν την ιστορία».) Οι ισχύοντες νόμοι είναι οι κανόνες του εκάστοτε ισχύοντος συστήματος. 

 

•          Η πολιτική μάχη ενός ανθρώπου με όπλο την αυτοκαταστροφή του (όπως η αυτοπυρπόληση ή η απεργία πείνας) είναι ενέργεια μεγάλης δύναμης και άξια σεβασμού. 

 

•          Ο σεβασμός δεν σημαίνει ότι όποιος απειλεί με αυτοκαταστροφή εισακούεται. Σύστημα εξουσίας τόσο άτολμο που να μην αναδέχεται τον κίνδυνο αυτοκαταστροφής ενός  αντιπάλου του θα ήταν ευάλωτο μέχρι κατάρρευσης. 

 

•          Με την άμεση έννοια του κινδύνου, η ζωή του Ρωμανού κινδυνεύει από τον ίδιο – όχι από το σύστημα. Το τελευταίο τον πλήττει φυλακίζοντάς τον.

 

•          Όποιος θέλει να τοποθετηθεί στο ζήτημα πρέπει, άρα, να ξεκαθαρίσει μέσα του αν αντιδρά για τον κίνδυνο ζωής του νεαρού ή για τη στέρηση της ελευθερίας του. Αν ισχύει το πρώτο, τον καλεί να σταματήσει την απεργία πείνας. Αν το δεύτερο, τότε ο τοποθετούμενος οφείλει για λόγους συνέπειας να αντιμάχεται κάθε φυλάκιση ή έστω κάθε φυλάκιση αδικηματία ωθούμενου από πολιτικά αίτια. 

 

•          Κατ’ επέκταση πρέπει ο καθένας να διευκρινίζει (πρώτα και κυρίως στον εαυτό του) αν πολεμά τις φυλακίσεις -και ποιών αδικηματιών- ή τα κωλύματα στους φυλακισμένους να σπουδάζουν.

 

•          Όποιος αντιμάχεται ένα σύστημα, βρίσκεται σε σχετική θέση ιδεολογικής ασυνέπειας όταν επικαλείται τους κανόνες του συστήματος. Η χορήγηση αδειών στους κρατουμένους είναι κανόνας του συστήματος. 

 

•          Ο Ρωμανός είναι συνεπής, διότι δηλώνει ότι ασκεί πολιτική πίεση με προσχηματική επίκληση των σπουδών ως πύλης για να εξασφαλίσει «ανάσες ελευθερίας». Κατ’ ακρίβεια, δεν επικαλείται το σύστημα, προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τις διατάξεις και τις ατολμίες του. 

 

•          Όσοι απορρίπτουν κάθε υποχώρηση στο αίτημα του Ρωμανού είναι επίσης συνεπείς, γιατί τον θεωρούν εχθρό και τάσσονται με το σύστημα και τους κανόνες του, όπως τους εφαρμόζουν τα προβλεπόμενα από αυτούς όργανα. 

 

•          Όσοι αποδέχονται και το σύστημα και το αίτημα του Ρωμανού οφείλουν αντιθέτως, προκειμένου να μην είναι ασυνεπείς, να διευκρινίσουν τι κατά τη γνώμη τους επάγεται η στέρηση της ελευθερίας. Οι φυλακισμένοι πρέπει να βγαίνουν για να σπουδάζουν, να εργάζονται κλπ; Πόση από την ελευθερία πρέπει να αποστερεί η φυλάκιση; 

 

•          Αν οι σπουδές, λόγω της μορφωτικής και εκπαιδευτικής λειτουργίας τους, αποτελούν λόγο αδειών άνευ ετέρου, πρέπει να χορηγούνται σε όλους τους κρατούμενους και για οιαδήποτε σπουδή. Γιατί στον πολιτικό αδικηματία και όχι σε εκείνον του κοινού ποινικού δικαίου; Γιατί για παρακολούθηση Τ.Ε.Ι. και όχι για εκμάθηση της κινεζικής; 

 

•          Μόνο οι σπουδές; Αν καταδικαστεί σε φυλάκιση ένας χειρουργός, θα πρέπει να του επιτραπεί η ενασχόληση με την επιστήμη του ώστε να μη βγει από τη φυλακή «παρωχημένος»; 

Διαβρωτική καχυποψία

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ

(...)Αξίζει να θυμηθούμε ένα αρχαίο κείμενο. Είναι πιο δύσπεπτο και λιγότερο κολακευτικό για τον λαό (αν και δεν χαρίζεται στους πολιτικούς), αλλά ίσως διδακτικότερο:

« Πιο επικίνδυνοι όμως απ΄ όλους είναι όσοι κατηγορούν τους άλλους ότι μιλούν με σκοπό το χρηματικό όφελος. Γιατί, αν τους κατηγορούσαν για αμάθεια, όποιος (ενν. από τις δύο πλευρές) δεν έπειθε, θα αποχωρούσε έχοντας κριθεί ανόητος, όχι ασυνείδητος. Οταν όμως αποδοθεί σε κάποιον η μομφή της ασυνειδησίας, τότε, εάν μεν πείσει τους ακροατές του, καθίσταται ύποπτος, εάν δε αποτύχει φαίνεται και ανόητος και ασυνείδητος.

Από αυτήν την κατάσταση δεν ωφελείται η πόλη, γιατί εξαιτίας του φόβου της διαβολής χάνει τους συμβούλους της, ενώ θα ήταν για αυτήν επωφελέστατο να μην μπορούν καθόλου να μιλούν εκείνοι οι πολίτες της που αγαπούν τις διαβολές- μια που τότε σπανιότατα θα παρασυρόταν η πόλη να διαπράξει σφάλμα. Ο αγαθός πολίτης δεν πρέπει, λοιπόν, να εκφοβίζει όσους πρόκειται να εκφράσουν αντίθετη γνώμη από εκείνον, αλλά να δείχνει ότι εκφράζει σωστότερες θέσεις υπό τις ίδιες προϋποθέσεις με τον αντίπαλό του. (...)

»Εμείς όμως κάνουμε το αντίθετο και ακόμη, αν κάποιος είναι ύποπτος πως ενεργεί για το κέρδος, λέει όμως τα πλέον ωφέλιμα, εμείς φθονώντας τον για την αβέβαιη υποψία του κέρδους διαγράφουμε και το φανερό όφελος για την πόλη. Κατάντησε έτσι (...) τα ωφέλιμα να είναι εξίσου ύποπτα με τα επιβλαβή, ώστε και όποιος θέλει να συμβουλεύσει το κακό προσελκύει το πλήθος με απάτη, αλλά και όποιος θέλει να προτείνει τα άριστα γίνεται πιστευτός μόνο αν πει ψέματα.

Η πόλη μας, δηλαδή, από την υπερβολική ευφυΐα της, έγινε η μόνη που δεν μπορεί κανείς να την ευεργετήσει χωρίς να καταφύγει στην απάτη. Γιατί, όποιος προτείνει φανερά κάτι καλό, γίνεται αμέσως ύποπτος ότι επιδιώκει κάποιο κρυφό όφελος για τον εαυτό του».

Το απόσπασμα είναι από τη δημηγορία του Διόδοτου (Θουκυδίδης Γ, 42-43) για τη στάση της Αθήνας έναντι των Μυτιληναίων, που είχαν αποστατήσει, και θυμίζει πόσο κακό είναι να σβήνει ο ουσιαστικός πολιτικός διάλογος μέσα σε αλληλοκατηγορίες χρηματισμού και διαφθοράς, αλλά και τις ευθύνες των ψηφοφόρων που τόσο θέλγονται από την... κλεπτολογία ώστε να απαξιώνουν ως ύποπτο ακόμη και όποιον εισηγείται τα προδήλως σωστά.

Δεν θα μπορούσε, δυστυχώς, να υποστηρίξει κανείς ότι οι πολιτικοί μας είναι άμωμοι και οι εις βάρος τους υπόνοιες ανυπόστατες. Γεγονός παραμένει όμως ότι η διάχυση της υποψίας εναντίον όλων δεν υπηρετεί «την φανεράν ωφελείαν της πόλεως». Και ότι, εν μέσω των εξεταστικών επιτροπών, εξοβελίζεται σε δεύτερη μοίρα το κρίσιμο ζητούμενο: οι προτάσεις για το τι μπορεί και τι πρέπει να γίνει προκειμένου να σωθεί η χώρα.

Η πλέμπα και οι... θεσμοί

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗ

Η πανδικαστική (πλην των δικαστών του ΣτΕ- και εν προκειμένω το «πλην Λακεδαιμονίων» συνιστά έπαινο) συγκέντρωση για τις ασφαλιστικές ρυθμίσεις στον κλάδο δείχνει ότι η κυβέρνηση απειλείται από μια επικίνδυνη αναμέτρηση, φανερώνει όμως και κάτι άλλο: ότι οι έχοντες ισχύ εξαντλούν τα διαθέσιμα μέσα προκειμένου να εξαιρεθούν από τις θυσίες στις οποίες υποβάλλεται η plebs.

Η επίκληση της «θεσμικής» διάστασης και του υψηλού έργου συμποσούνται εν τη πράξει στην επιδίωξη ιδιαίτερης μεταχείρισηςείτε πρόκειται για τους δικαστές που προασπίζονται το προνομιακό μισθολογικό και συνταξιοδοτικό καθεστώς τους είτε για τους βουλευτές που αναζητούν αναπλήρωση των περικοπών διά της συμμετοχής σε πλήθος επιτροπών, είτε για τα ίδια τα κόμματα που επιδιώκουν μείωση της... μείωσης της επιχορήγησής τους από το κράτος.

Η στάση αυτή, όπως φάνηκε και στη Βρετανία με τον σάλο για τις βουλευτικές δαπάνες, διαβρώνει περαιτέρω το κύρος των φορέων της δημόσιας εξουσίας στα μάτια του πολίτη. Εύλογο. Ο κόσμος έχει μάτια και βλέπει- και αυτό που βλέπει πίσω από τα μεγάλα λόγια είναι η άσβεστη επιθυμία απολαβών και η προστασία από την οικονομική λαίλαπα που πλήττει τους υπολοίπους.

Τι δείχνει, αλήθεια, η επισήμανση του προέδρου δικαστικής ένωσης πως η Δικαιοσύνη βραδυπορεί επειδή «η κυβέρνηση δεν θέλει να βάλει το χέρι στην τσέπη»; Εκφράζει άραγε κάποια παρωχημένη πίστη στη διαβεβαίωση «λεφτά υπάρχουν» σε πείσμα του ορυμαγδού στην οικονομία ή εννοεί ότι ειδικά για τη Δικαιοσύνη δεν επιτρέπεται καμία λιτότητα; Τι σημαίνει η εκ προοιμίου απόφανση ότι η υπαγωγή στο ΙΚΑ «είναι πέρα για πέρα αντισυνταγματική» όταν εκφέρεται από εν ενεργεία δικαστή υπό την ιδιότητα του συνδικαλιστή;

Δύσκολα πάντως μπορεί κανείς να την αντιληφθεί ως οτιδήποτε άλλο από προαναγγελία ότι οι δικαστές θα κρίνουν πιθανότατα αντισυνταγματικό ό,τι τους θίγει. Και τι νόημα έχει το σχόλιο άλλου εκπροσώπου ότι «οι δικαστές δεν διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα ούτε κοινοτικά προγράμματα ούτε έχουν σπίτια με πισίνες και δεν πετάνε λουλούδια στα ξενυχτάδικα» ( ούτε εκείνοι του παραδικαστικού); Μήπως μονάχα ότι τα πρόχειρα συνθήματα που χαρακτηρίζουν τον κοινό συνδικαλιστικό λόγο έχουν καρπίσει για τα καλά και σε έναν χώρο που διεκδικεί μια υποτιθέμενη «άλλη» σοβαρότητα;

Ο τρόπος με τον οποίο οι δικαστές απένειμαν στους εαυτούς τους μισθολογικά προνόμια- πρώτα μόνοι και στη συνέχεια συμπράττοντας με δικηγόρους στο Μισθοδικείο- πρόδιδε από καιρό ολισθηρή πορεία. Η επιμονή στις εξαιρέσεις και ο τόνος με τον οποίο εκφράζεται την επιβεβαιώνουν, το ίδιο και η απροθυμία του δικαστικού σώματος να αντιμετωπίσει τα φαινόμενα πλημμελούς απόδοσης δικαιοσύνης στους κόλπους του.

«Θεσμικές» δικαιολογίες φυσικά μπορούν να βρεθούν, όπως για όλα. Το μήνυμα όμως δεν είναι η εξύψωση της δημόσιας προσφοράς, αλλά η επιβεβαίωση της άποψης του Θρασύμαχου: «Δίκαιον ουκ άλλο τι ή το του κρείττονος συμφέρον ». Αποψη που μεταλαμπαδεύεται από κορυφής προς ολόκληρη την κοινωνία.