ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Η λαφυραγωγία στο Ισλάμ

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Ο ιστορικός (Τουρκολόγος/οσμανολόγος) Νίκος Μούδουρος (Ν.Μ.) έγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο στον Φιλελεύθερο (στις 14 Φεβρουαρίου 2016), “Τα λάφυρα πολέμου, οι σοροί και οι αναμνήσεις”, για το “πλιάτσικο” που δημιουργήθηκε μετά την Τουρκική εισβολή με τις περιουσίες των αυτόχθονων κατοίκων στις περιοχές που κατακτήθηκαν από τον τουρκικό στρατό. Στο κείμενό του ο Ν.Μ. εξηγεί πως τα “λάφυρα πολέμου”, οι “σοροί” και οι “αναμνήσεις”, δημιούργησαν προβληματισμούς σε μια, τουλάχιστον, μερίδα των Τουρκοκυπρίων και πως, μεταξύ άλλων, επηρέασαν διανοούμενους και ενέπνευσαν ποιητές.

Όλα όσα έγραψε ο Ν.Μ. είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα ιστορικά, όπως και κοινωνιολογικά. 

Ωστόσο η ανάλυσή του δεν είναι ολοκληρωμένη.  

Αγνοεί μια σημαντική και, κατ´εμέ, καθοριστική διάσταση της συμπεριφοράς των Τουρκοκυπρίων αναφορικά με το “πλιάτσικο”, που κύπριοι διανοούμενοι και κυρίως της αριστεράς αρνούνται κάν να αγγίξουν, πόσο δε μάλλον να μελετήσουν επισταμένα και να εντάξουν στις αναλύσεις τους.  

Αγνοείται παντελώς η θρησκευτική διάσταση, δηλαδή ο ρόλος του Ισλάμ- ο διαχρονικός ρόλος του Ισλάμ- στη λαφυραγωγία των περιουσιών των απίστων- των καφούρ/γκιαούρ- τον εξανδραποδισμό τους, αλλά και την αιχμαλωσία και εκπόρνευση των γυναικόπαιδών τους.

Στην μεταμοντέρνα εποχή που ζούμε, η ενσωμάτωση της θρησκευτικής/ισλαμικής πτυχής σε μια πολιτικο-ιστορική ανάλυση, είτε στη συγκεκριμένη περίπτωση είτε σε οποιαδήποτε άλλη, εμπίπτει στην κατηγορία του “μή πολιτικά ορθού”. Και αποφεύγεται, ας μου επιτραπεί, όπως αποφεύγει ο διάβολος το λιβάνι. Πόσο δε μάλλον αν υιοθετείται και η μαρξιστική ανάλυσης περι θρησκείας ως “όπιο του λαού”.

Ανεξάρτητα του τί πρεσβεύει ο Ν.Μ., το Ισλάμ δεν είναι ακόμη μια θρησκεία, όπως είναι όλες οι άλλες.  

Το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία της “σειράς” και στην οποία ωφείλεται ο απαιτούμενος σεβασμός από μή μουσουλμάνους, θρησκευόμενους ή μή, όπως συμβαίνει και με όλες τις άλλες θρησκείες. Κατά τους πιστούς, το Ισλάμ (υποταγή στο Θεό) είναι η μόνη πραγματική θρησκεία. Είναι η θρησκεία της Αλήθειας. Το Κοράνι δεν είναι ένα ακόμη ιερό βιβλίο. Είναι ο θεόπνευστος λόγος του Θεού. Είναι η ολοκληρωμένη αποκάλυψη του Θεού (Αλλάχ) προς τους ανθρώπους που μεταφέρθηκε μέσω του Μωάμεθ. Ο Μωάμεθ δεν είναι ένας ακόμη προφήτης. Είναι ο τελευταίος προφήτης, κομιστής του ολοκληρωμένου λόγου του Θεού και εκπρόσωπός του. Η δε ευλογημένη κοινότητα των πιστών “πολεμά”‘ συνεχώς, ώστε ο λόγος του Θεού να αναδειχθεί σε υπέρτατη αρχή και να εξασφαλισθεί η απόλυτη εφαρμογή του δόγματος “ταουχίντ αλ-ρουμπουμπίγια”, δηλαδή της μοναδικότητας, της απόλυτης κυριότητας και κυριαρχίας του Θεού.

Εξ´ ορισμού, το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία ανοχής ή αγάπης, ό,τι και να λέγεται και να γράφεται περί του αντιθέτου. Το Ισλάμ είναι θρησκεία εξουσίας και ελέγχου. Όπως γράφει ο Χασάν Αλ Μπάννα, ιδρυτής των Αδελφών Μουσουλμάνων, “είναι στη φύση του Ισλάμ να εξουσιάζει και όχι να εξουσιάζεται. Να επιβάλει τον νόμο του (τη σαρία) πάνω σε όλα τα έθνη και να επεκτείνει την ισχύ του σ’ ολόκληρο τον πλανήτη”. 

Ιερό καθήκον, λοιπόν, κάθε πιστού είναι o “ιερός σκόπος” (ντάουα). Είναι καθήκον του κάθε ενός να προσηλυτίζει είτε δια της πειθούς, είτε δια της βίας (ιερό πόλεμο) τους μή πιστούς που ζουν στην άγνοια (τζαχιλίγια) και παραπλανημένοι. Διότι κατά το Ισλάμ κανείς δεν πρέπει να πεθάνει χωρίς ομολογία της πίστης. Όλοι- όλοι μας- πρέπει να πεθάνουμε μουσουλμάνοι, υποταγμένοι στο Θεό. Και θα πάρουμε την αμοιβή μας. Οι ανταμοιβές των πιστών είναι υλικές και σε τούτη τη ζωή και στην άλλη.

Όλοι μας στη Δύση γνωρίζουμε, λίγο πολύ, πως όσοι ιεροπολεμιστές μαρτυρήσουν για την ντάουα, θα πάρουν την αμοιβή τους στον Παράδεισο- με τα βουνά από ρύζι, τους ποταμούς από γάλα γκαμήλας, το μέλι και βέβαια και τις 70 και βάλε παρθένες. Οι υπόλοιποι “ιεροπολεμιστές” αμοίβωνται επί της γής- από το βιός και τις περιουσίες των κατακτημένων.  

Το “πλιάτσικο” του 1974, στο οποίο επικεντρώνεται ο Νίκος Μούδουρος, δεν είναι ένα ακόμη “πλιάτσικο”, όπως το αντιλαμβανόμαστε στη Δύση. Δεν είναι ένα γεγονός που προέκυψε και ακολούθησε από το “ξέσπασμα” ενός πολέμου. Ούτε οι πρόσφυγες του 1974 έγιναν πρόσφυγες λόγω του πολέμου, ώστε με τον τερματισμό των εχθροπραξιών να επανέλθουν στις εστίες και περιουσίες τους. Όλα όσα συνέβησαν το 1974 υπήρξαν συνέπειες “κατάκτησης” στο όνομα του Ισλάμ και όχι προσωρινής “κατοχής”. (Δέν είναι τυχαίο πως εμείς μιλάμε για “κατοχή”, που υποδηλώνει κάτι το προσωρινό, ενώ ο Νταβούτογλου, για παράδειγμα, μιλά για “κατάκτηση” – κατάκτηση του Ισλάμ και συνεπώς για κάτι το μή αναστρέψιμο. Και στη Συρία ο στρατός των πιστών που χρηματοδοτούν και οπλίζουν τα Σουννιτικά-τζινχαντιστικά καθεστώτα Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας- Κατάρ, ονομάστικε, όχι τυχαία, “Στρατός Κατάκτησης”).

Και όπως διαχρονικά συνέβαινε σε κάθε μουσουλμανική κατάκτηση, και το 1974 ακολούθησε η υλική ανταμοιβή.  

Ακολούθησε η λαφυραγωγία, όπως την αντιλαμβάνωνται οι μουσουλμάνοι , δηλαδή η θεϊκή δικαίωση-αμοιβή. Μετά την εισβολή του 1974 δημιουργήθηκαν “giaour pazaars”- παζάρια με περιουσίες των απίστων- όχι μόνο σε ολόκληρη την περιοχή που κατακτήθηκε, αλλά και στα νότια παράλια της Μικράς Ασίας. Ήταν τόσα πολλά τα λάφυρα της κατάκτησης στα “giaour pazaars”, που σε αυτά έφταναν και άτομα από Λίβανο και Συρία! Στην Κύπρο, τα “παζάρια” αυτά λειτουργούσαν μέχρι και τις αρχές του 1980, όπως μαρτυρούν Τουρκοκύπριοι “πελεκάνοι” (ξυλουργοί), που έχασαν τις δουλειές τους από την “υπερπροσφορά” επίπλων, και οι οποίοι επανδραστηριοποιήθηκαν μετά το 1980, όταν στέρεψαν τα λάφυρα.

Αν τώρα υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν τα πιο πάνω ατεκμηρίωτες θέσεις, ή αντί- ισλαμική και αντι- τουρκική προπαγάνδα, τους προσκαλώ και τους προκαλώ...

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ: Το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία ειρήνης, ανοχής και αγάπης, είναι θρησκεία υποταγής και πολέμου

Του Μάριου Ευρυβιάδη 

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ειδήμονα για το Ισλάμ. Κάθε άλλο. Είμαι όμως μελετητής του Ισλάμ εδώ και δεκαετίες. Και επειδή πιστεύω πως υπάρχει παντελής άγνοια σε Ελλάδα και Κύπρο για το Ισλάμ –και πως δηλαδή οι πλείστοι πιστεύουν πως είναι μια ακόμη μονοθεϊστική θρησκεία, όχι διαφορετική από τις άλλες την οποία θα πρέπει να σεβόμαστε– θα προσπαθήσω να δώσω κάποια στοιχεία, γεγονότα και ερμηνείες για να τεκμηριώσω πως το Ισλάμ, όπως αυτοπροσδιορίζεται, όχι μόνο δεν είναι μια ακόμη μονοθεϊστική θρησκεία, αλλά θεωρεί πως είναι η μόνη πραγματική θρησκεία και η οποία επιδιώκει τον εξισλαμισμό όλων των μη μουσουλμάνων ανά τον κόσμο. 

Η «λογική» του Ισλάμ είναι πως κανείς δεν πρέπει να πεθαίνει ως μη μουσουλμάνος καθότι αμαρταίνει, εφόσον ζει ως άπιστος (καφίρ). Είτε λοιπόν θα πρέπει να ασπαστεί το Ισλάμ, είτε να γίνει δούλος των μουσουλμάνων –δηλ. ντίμμης– πληρώνοντας τον ετήσιο κεφαλικό φόρο «ζτίζγια» (capitation tax), είτε θα πρέπει να πεθάνει για να σταματήσει να είναι αμαρτωλός. Αυτές είναι οι τρεις επιλογές που το Ισλάμ προσφέρει στους άπιστους.  

Τη θέση πως οι μη μουσουλμάνοι, ζώντας αμαρταίνουν κα εφόσον δεν ασπάζονται την πίστη πρέπει να θανατώνονται ώστε να σταματήσουν να αμαρταίνουν, συμμερίζεται και ο πάλαι ποτέ δάσκαλος και συνεργάτης του Ερντογάν –και σημερινή του νέμεσις– ο περιβόητος Γκιουλέν. 

Για τον Γκιουλέν μαθαίνουμε, πως έχει και ένα σημαντικό θαυμαστή στην Κύπρο, τον Μουσταφά Ακιντζί –ο άνθρωπος είναι Γκιουλενιστής και ο Ερντογάν το γνωρίζει. Στην περίπτωση του Ακιντζί αρχίζουν σιγά-σιγά να βγαίνουν στην επιφάνεια και οι δραστηριότητές του στα «χαμένα» του χρόνια στην Αμερική –μετά το 2004– όπου και εγκαταστάθηκε για κάποιο χρόνο και επέστρεψε ανανεωμένος και, το κυριότερο, καλά «δασκαλεμένος»! 

Το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία ειρήνης, ανοχής και αγάπης. Είναι θρησκεία υποταγής. Είναι θρησκεία πολεμοχαρής. Είναι θρησκεία κατάκτησης. Γράφει σχετικά o Hassan al Banna, ο Αιγύπτιος ιδρυτής των Αδελφών Μουσουλμάνων (1928): «Είναι στη φύση του Ισλάμ να κυριαρχεί και όχι να κυριαρχείται, να επιβάλλει τον νόμο του σε όλα τα έθνη και να επεκτείνει τη δύναμή του σε ολόκληρο τον πλανήτη».  

Κατά το Ισλάμ ο ισλαμικός νόμος της σαρία πρέπει να επιβληθεί στους πάντες και να καθοδηγά την καθημερινότητά τους. Κατά τους Αδελφούς Μουσουλμάνους (ΑΜ) η οργάνωσή τους είναι αφοσιωμένη στην οργάνωση ενός Μεγάλου Τζιχάντ δηλ. ενός Ιερού Πολέμου, (υπάρχει και το μικρό τζιχάντ της εσωτερικής διαπάλης) για να καταστρέψει τον Δυτικό Πολιτισμό και τον αρρωστημένο του Οίκο χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του σαμποτάζ, με τα χέρια των ΑΜ και τα χέρια των πιστών, ώστε να εξαφανιστεί ο Οίκος της Δύσης και η θρησκεία του Αλλάχ να καταστεί νικηφόρα. 

 Το Κοράνι, γραμμένο στα αραβικά που κατά τους Άραβες είναι η γλώσσα του Θεού, είναι, ως κείμενο, κυριολεκτικά «ακαταλαβίστικο». Αυτή είναι μια γενική διαπίστωση από πάρα πολλούς επιστήμονες που το έχουν μελετήσει διεξοδικά. Ένας λόγος είναι πως τη σημερινή του μορφή την πήρε πολύ αργότερα επί Χαλιφείας του Ούθμαν. Τότε, και για ανεξήγητους λόγους, τα μεγάλα εδάφια της Μεδίνας τοποθετήθηκαν μπροστά από τα μικρότερα –τα αρχικά της Μέκκας– που τοποθετήθηκαν στο τέλος, χωρίς να έχουν καμιά χρονολογική σχέση και συνοχή μεταξύ τους. 

Περίπου το ένα τρίτο του Κορανίου ασχολείται με τους Εβραίους και τον Εβραϊσμό και λίγο πολύ λέει πως οι Εβραίοι διέφθειραν τον λόγο του Γενάρχη των Αράβων –του Αβραάμ, και του πρώτου μουσουλμάνου– και πως βρίσκονται στη ρίζα του κακού και γι’ αυτό πρέπει να θανατώνονται όπου και να βρίσκονται. Υπάρχει μεν σεβασμός ειδικά για τους προφήτες, τον Χριστό, τους «λαούς της Βίβλου» κ.λπ., όμως στο τέλος ο καλός μη μουσουλμάνος είναι ο νεκρός μη μουσουλμάνος.  

Το άλλο τρίτο ασχολείται με τις διαμάχες και τις φατρίες των Αραβικών φυλών, κάτι το πολύ σημαντικό για να κατανοήσουμε τα σημερινά πράγματα μέσα στο Ισλάμ.  

Το υπόλοιπο ένα τρίτο ασχολείται με την Αποκάλυψη που κατά τους επαΐοντες περιέχει εξαιρετικά πνευματικά αλλά και ποιητικά αποσπάσματα.  

Όσο για τον Μωάμεθ (δες το εξαιρετικό βιβλίο του Tor Andrae “Μοhammed: the man and his faith”, 1960) αυτός θεωρείται αλάθητος και παντοδύναμος. Είναι δε αδέσμευτος και από αυτά που είπε στο παρελθόν ή θα πει στο μέλλον. Και βέβαια τίποτα δεν γίνεται χωρίς τη θέλησή του. Οι Δίδυμοι Πύργοι έπεσαν την 11η Σεπτεμβρίου το 2011 επειδή ο Αλλάχ το θέλησε. Όχι επειδή έπεσαν πάνω τους τα δυο εμπορικά αεροπλάνα. Μπορούσε ο Αλλάχ να άλλαζε γνώμη την τελευταία στιγμή και τα αεροπλάνα θα άλλαζαν πορεία! Αυτός αποφασίζει.  

Ο Αλλάχ δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα. Ποιος θνητός γνωρίζει περισσότερα από τον Αλλάχ για να τον αμφισβητήσει; 

Για το μεγάλο σχίσμα στο Ισλάμ ανάμεσα στους Σουννίτες, που ακολουθούν τη Σούννα, δηλ. τις παραδόσεις και τους Σιία δηλ. τους οπαδούς του Άλι που τον ήθελαν αυτόν ως διάδοχο-Χαλίφη μετά τον θάνατο του Μωάμεθ (Ιουνίου 8, 632 μ.χ.), κάτι που δεν έγινε –ένα σχίσμα που συνεχίζει να σκοτώνει περισσότερους μουσουλμάνους από όσους σκοτώνονται σε συγκρούσεις με τους απίστους– το Κοράνι φυσιολογικά δεν λέει τίποτα.  

Όπως τίποτα δεν λέει και για το μείζον ζήτημα της διαδοχής του Μωάμεθ, που είναι η Χαλιφεία. 

Η λέξη χαλίφης, δηλ. διάδοχος του Μωάμεθ, είναι απούσα από το Κοράνι. 

Μαζί με το Κοράνι, οι παραδόσεις –Σούννα– και οι αφηγήσεις –Χαντίθ– αποτελούν το αλφαρητάρι του Ισλαμ.  

Η Σούννα και τα Χαντίθ αφορούν στη συμπεριφορά του Μωάμεθ όπως την έζησαν οι άμεσοι συνεργάτες του ή την αφηγήθηκαν κατοπινοί. Οι συμπεριφορές του Μωάμεθ αποτελούν πρότυπο συμπεριφοράς και η μίμησή τους θεωρείται μεγάλη τιμή. Αν για παράδειγμα ο Μωάμεθ παντρεύτηκε κοριτσάκι εννέα ετών (είχε συνολικά εννέα γυναίκες, πέραν βέβαια από τις αιχμάλωτες και τις δούλες) τότε νομιμοποίειται και ο κάθε γερο-ξεκουτιάρης πιστός να τον μιμηθεί. Αν ο Μωάμεθ υπήρξε αιτία ο θετός του υιός να χωρίσει την όμορφη γυναίκα του επειδή την «λιμπίσθηκε» δηλ. την ήθελε ο πατέρας του, τότε καλώς έγινε! Επειδή το ζήτημα αυτό με τη γυναίκα του γιου του έβλαψε την εικόνα του Μωάμεθ με τους πιστούς, εμφανίστηκε αργότερα και εδάφιο στο Κοράνι που δικαιολογεί την πράξη αυτή του Μωάμεθ! Όλα δηλ. γίνονται «καλά και άγια» με το Κοράνι να αποτελεί την απόλυτη εκλογίκευση αναφορικά με τον Προφήτη.  

Όσο για τους πιστούς, όσοι πεθαίνουν για την πίστη τους ως ιεροπολεμιστές δηλ. ως τζιχαντιστές, πηγαίνουν στον παράδεισο (Jannah). Εκεί αμείβονται με τις ηδονές της ζωής σε έναν υλικό παράδεισο (εντελώς αντίθετο με τον πνευματικό του Χριστιανισμού) αν και το θέμα με τα 72 ουρί (τις παρθένες) δεν υπάρχει πουθενά στο Κοράνι. Εντοπίζεται μόνο σε ένα Χαντίθ.  

Τι είναι τελικά το Ισλάμ; 

Είναι θρησκεία ή κάτι άλλο;  

Το Ισλάμ θεωρείται θρησκεία αλλά στην ουσία...

TOYΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η “αγαθοποιός σκόνη των ποδιών” του Σουλτάνου Ερντογάν και οι πολιτικοί μας

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ 

Το 1769 ένας φυλακισμένος δραγουμάνος της Αυλής της Υψηλής Πύλης ζήτησε μια χάρη. Ζήτησε τη διαμεσολάβηση του Αγά των Γενιτσάρων της Υψηλής Πύλης για την αποφυλάκισή του. 


Στην επιγραφή της αίτησής του ο φυλακισμένος Δραγουμάνος (χριστιανός, δηλαδή, και πιθανότατα Έλληνας) έγραφε: «Στο όνομα του Παντοδύναμου Θεού. Αίτηση προς την ισχυρή σκόνη των ποδιών του ισχυρού, σπλαχνικού, ελεήμονος, μεγαλόψυχου, συμπονετικού ευεργέτη, του πιο γενναιόδωρου αφέντη, τώρα Αγά των Γενιτσάρων, της Ευγενούς Αυλής της Υψηλής Πύλης». Και η επιστολή του φυλακισμένου ξεκινούσε ως εξής: «Έχοντας σκύψει το κεφάλι μου υποταγμένος και δουλικά το μέτωπό μου με την απόλυτη ταπεινότητα και χωρίς την παραμικρή έπαρση, πλήρως εξαθλιωμένος και ικέτης προς την αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του ισχυρού, σπλαχνικού, καταδεκτικού, συμπονετικού και ελεήμονος ευεργέτη μου».  


Στη συνέχεια ο φυλακισμένος αυτοταπεινώνεται ακόμα περισσότερο απευθύνοντας την αίτησή του όχι σε αυτόν καθαυτόν τον Αγά των Γενιτσάρων, αλλά προς την «ισχύ της σκόνης της συμπονετικής κατοικίας». Η σκόνη της «συμπονετικής κατοικίας» είναι, κυριολεκτικά, η σκόνη των ποδιών των ισχυρών της Υψηλής Πύλης.  


Και ποιος ήταν ο ισχυρότερος της Υψηλής Πύλης;  


Μα ο σουλτάνος. Η αναφορά στον σουλτάνο μας φέρνει στον γνωστό  τίτλο του Πασά, τίτλος «τιμής και ισχύος», όπως όλοι νομίζουμε και πιστεύουμε. Παρόλο που ο εθνοπατέρας των Τούρκων, ο Μουσταφά Κεμάλ, κατήργησε τους τίτλους ευγενείας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά το 1923, ακόμα και σήμερα οι caudillos της κεμαλικής ελίτ -οι Τούρκοι στρατηγοί- ονομάζονται «πασάδες». Όπως «πασάδες» ονομάζονται όλοι μεσα στην Τουρκία που κατέχουν δύναμη και ασκούν εξουσία. Και το «πασά μου έλεος» κυριάρχησε στην καθομιλουμένη των χριστιανών ραγιάδων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  


Τι σημαίνει όμως «πασάς»;  


Είναι αυτός που, με τη σειρά του, κάθεται στα πόδια του ισχυρότερου, του σουλτάνου, αναπνέει την «αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του» και τον εξυπηρετεί. Είναι ο υπηρέτης του.  


Γράφω τα πιο πάνω -που μερικώς προέρχονται από ένα παλιότερο κείμενό μου «Η γλώσσα των Τούρκων και του Ισλάμ» (Ο Φιλελεύθερος της Κυριακής 6/11/2012), με αφορμή το αίτημα του Προέδρου Αναστασιάδη να γίνει η τουρκική γλώσσα επίσημη γλώσσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 


Ένα μικρό συμβολικό, αλλά όμως μη δεσμευτικό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή, έγινε στα μέσα Απριλίου, όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποδέχθηκε την κυπριακή πρόταση με ψήφους 375 έναντι 133. Ο κ. Αναστασιάδης, ως Πρόεδρος κράτους-μέλους της ΕΕ, είχε καταθέσει το αίτημά του στις 17 Φεβρουαρίου, με το σκεπτικό ότι «η «λύση” βρίσκεται προ των πυλών» και πως η ΕΕ θα πρέπει να είναι πανέτοιμη να δεχθεί στους κόλπους της τους τουρκόφωνους της Κύπρου. Αυτή είναι μια λογικοφανής αλλά και εργαλειακή ερμηνεία της κίνησης του Κύπριου ηγέτη. Υπάρχει όμως και μια άλλη. 


Είναι αυτή του ικέτη. Αυτού που προσπαθεί να κατευνάσει τον «ισχυρό», τον «ελεήμονα», τον «μεγαλόψυχο», τον «συμπονετικό», τον «ευεργέτη», τον «γενναιόδωρο». Αυτού που έχει σκύψει το κεφάλι του υποταγμένος, αυτού που συμπεριφέρεται με «απόλυτη ταπεινότητα και χωρίς την παραμικρή έπαρση», αυτού που ικετεύει «την αγαθοποιό σκόνη των ποδιών του ισχυρού» και που ελπίζει -ο Κύπριος ηγέτης- και του μελλοντικού «ελεήμονος ευεργέτη του», του Ταγίπ. 


Ο Κύπριος ηγέτης έχει και αυτός τη δική του Αυλή, το δικό του ντιβάνι, και έχει τους δικούς του προεδρικούς συμβουλάτορες (consiglieri). Ίσως η ιδέα να προήλθε από έναν εξ αυτών. Αυτή είναι η δουλειά τους και γι’ αυτό πληρώνονται. Μπορεί να ήταν και ιδέα του ίδιου του κ. Αναστασιάδη. 


Έχω ωστόσο την αίσθηση ότι μάλλον από την Εσπερία μας προέκυψε και αυτή η ιδέα, και πιθανότατα από τον Έσπεν Μπαρθ Άιντα. Είναι… μουσίτσα ο Έσπεν σε αυτά. Είναι από τα «επεξεργασμένα» εργαλεία της δουλειάς του που απαιτούν, όμως, και τον κατάλληλο χρονισμό (timing). Δεν είναι δηλαδή μια ακόμη κίνηση «καλής θέλησης» και ένα ακόμη «μέτρο εμπιστοσύνης», όπως μας συνηθίζουν να πράττουν περιοδικά, έτσι ώστε να καταγράφεται μομέντουμ στις συνομιλίες. Είναι κίνηση με υψηλό συμβολισμό και ουσία, κίνηση που αποδεικνύει με πολύ πρακτικό τρόπο την καλή πίστη και βούληση του Κύπριου ηγέτη. Και είναι μια κίνηση που δεν μπορεί να αγνοήσει ο «γενναιόδωρος αφέντης», διότι από μόνη της παράγει δημοσιότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί – όπως και έγινε- αλλά είναι και απαραίτητο βήμα για ουσιαστικό αποτέλεσμα ύψιστης πολιτικής σ ημασίας.  


Ασφαλώς η κίνηση του κ. Αναστασιάδη μέτρησε με τον κ. Άιντα, με τους Αμερικανούς και γενικά με τη λεγόμενη διεθνή κοινότητα.  


Μέτρησε όμως με αυτούς στους οποίους απευθύνονταν; 


Μέτρησε και με το νεοσουλτάνο Ερντογάν και το σινάφι του; Ή την εισέπραξαν ως ακόμη μια κίνηση ενός ακόμη «δουλικά υποταγμένου»; 


Πρέπει η μύγα να μάθει να μην ενοχλεί, αλλιώς…. Θα σας διηγηθώ μια σύντομη ιστορία: