"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι «μετανοούντες» καλλιτέχνες

Toυ ΗΛΙΑ ΜΑΓΚΛΙΝΗ


«Νομίζω ότι το μετάνιωσαν όλοι όσοι τον ψήφισαν. Ολοι όμως. “Πρώτη φορά Αριστερά” και κουραφέξαλα. Εξαλλοι είναι όλοι μαζί του! Δεν θες να τον χαστουκίσεις; Θέλεις, γιατί σε κορόιδεψε με τον πιο άθλιο τρόπο. Μουντζώνομαι που τον πίστεψα. Αλήθεια στο λέω. Μουντζώνομαι με τα δύο χέρια…».
Το αυτομαστίγωμα αναγνωρίσιμων και αγαπητών στο κοινό ηθοποιών και τραγουδιστών συνεχίζεται. Η γνωστή ηθοποιός Αννα Παναγιωτοπούλου με δηλώσεις της στη «Real Life» χόρεψε κι αυτή τον χορό των μετανοούντων καλλιτεχνών που αισθάνονται την υποχρέωση να πάρουν αποστάσεις από την κυβέρνηση και προσωπικά από τον ίδιο τον πρωθυπουργό.


 Περίπου ως απατημένοι σύζυγοι, οι «άνθρωποι του πολιτισμού» που στοιχήθηκαν με τρόπο εντυπωσιακό πίσω από το δημαγωγικό καραβάνι του Αλέξη Τσίπρα προσέρχονται σήμερα ένας ένας στα δημοσιογραφικά γραφεία για να δηλώσουν προδομένοι και εξαπατημένοι.


Ο λόγος τους έχει το ίδιο πάθος με εκείνο της εποχής της κορύφωσης του «αντιμνημονιακού» αγώνα. Με τη διαφορά ότι, σήμερα, αυτό το ίδιο, δηλητηριασμένο πάθος εμφανίζεται αντεστραμμένο: οι υψηλές προσδοκίες, όλες χτισμένες στην κινούμενη άμμο του λαϊκισμού κι ενός ανεξέλεγκτου συναισθηματισμού, θρυμματίζονται στο σκληρό έδαφος της πραγματικότητας, μεταβολίζονται στο ίδιο τοξικό περιβάλλον και γίνονται θυμός και οργή. Με αυτόν τον κουραστικά προβλέψιμο τρόπο διαιωνίζεται εσαεί, και εις τους αιώνες των αιώνων, η μυθολογία της «αγίας» Αριστεράς στην Ελλάδα: δεν φταίει η Αριστερά που τα έκανε θάλασσα, αλλά ο «προδότης» ο Τσίπρας, που «φυσικά» έπαψε να είναι αριστερός από τη στιγμή που «συνθηκολόγησε».  


Για αυτό δεν υπάρχει καμία υποψία ουσιαστικής αυτοκριτικής σε όλες αυτές τις δηλώσεις «μετάνοιας». 


Γι’ αυτό οι καλλιτέχνες μας παραμένουν ατάραχοι στο συννεφάκι τους αναμένοντας τον επόμενο αριστερό ή δεξιό «Μεσσία» που θα τους υποσχεθεί παρθένες και πιλάφια στον Παράδεισο.



Αλλά αυτό το κάπως κακόγουστο ψυχόδραμα δεν θα είχε καμία σημασία αν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: (Κομματοσκυλοκηφήνες) Διορισμένοι αορίστως!

Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ
 

Όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι να απορώ με τη φράση «ιδιωτικός υπάλληλος» που έπρεπε να συμπληρώνω στο πεδίο «επάγγελμα πατρός». Εκτός από σχήμα στριφνό και οξύμωρο, ένιωθα ότι οι δύο λέξεις δεν προσδιόριζαν επ’ ουδενί τη δουλειά του πατέρα μου. Το ίδιο λίγες πληροφορίες αντλούσα και από το «δημόσιος υπάλληλος» που συμπλήρωναν άλλοι συμμαθητές μου. Οτι τι;


Μέχρι σήμερα, εξακολουθώ να απορώ με όσους στην ερώτηση «με τι ασχολείστε;» απαντούν «είμαι δημόσιος υπάλληλος», κατηγορία που περιλαμβάνει από γιατρούς και καθηγητές μέχρι ενστόλους ή ακόμα και κληρικούς. Γραμματείς σε υπουργείο και δικαστικούς υπαλλήλους, οδηγούς και εφοριακούς. Και εκατοντάδες άλλες θέσεις, εξίσου κρίσιμες και χρήσιμες για την κοινωνία. Προς τι η κρυψίνοια;


Φυσικά, κανένας γιατρός, δάσκαλος ή παπάς δεν απαντά «δημόσιος υπάλληλος» σκέτο.  


Υπάρχει όμως μια μεγάλη κατηγορία εργαζομένων στον δημόσιο τομέα με πιο «ρευστές» ιδιότητες και αρμοδιότητες, οι οποίοι πράγματι αισθάνονται περισσότερο «δημόσιοι υπάλληλοι» από οτιδήποτε άλλο. Αυτοί χωρίζονται σε όσους μπορούν εν δυνάμει να καλύψουν διάφορα πόστα, είναι δηλαδή κρατικοί λειτουργοί, και σε όσους μπήκαν στο Δημόσιο και πλοηγούνται σε αυτό με την πρακτική των μεταθέσεων, μετατάξεων, αποσπάσεων.


Η τρέχουσα κρίση στον τομέα της καθαριότητας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε αυτή την παθογένεια. Οι δήμοι προσλαμβάνουν υπαλλήλους καθαριότητας –για να εργαστούν ως υπάλληλοι καθαριότητας–, οι οποίοι στη συνέχεια «εξαφανίζονται» σε άλλες διοικητικές θέσεις. Τη δουλειά τους καλούνται να κάνουν συμβασιούχοι που εύλογα θα ζητήσουν αργότερα να μονιμοποιηθούν εφόσον είναι αυτοί που καλύπτουν την πάγια ανάγκη των δήμων να έχουν καθαρούς δρόμους και άδειους κάδους


Με αφορμή την τελευταία απεργία έχει επανακάμψει η ιδέα της ανάθεσης της αποκομιδής των απορριμμάτων σε ιδιώτες, δηλαδή πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι, αντί για την ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος των πελατειακών μεταθέσεων και αποσπάσεων. 


Μια λύση, την οποία έχει υποδείξει ο Διονύσης Ρηγόπουλος, επιθεωρητής-ελεγκτής δημόσιας διοίκησης, είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σκουπίδια! - Τσίπρα πούλα τα όλα μπας και απαλλαγούμε από την μπόχα, τα σκουπίδια και τους βολεμένους μονιμάδες!



Κανείς δεν μας πιάνει. Τη μια απ εδώ, την άλλη απ  εκεί. Μονίμως στη  σβούρα. Μονίμως πρωταθλητές στον οπουρτουνισμό και την υποκρισία!
 

Ο ίδιος άνθρωπος που κατηγορεί  την  σημερινή κυβέρνηση. Οπως κατηγορούσε και την   χτεσινή και την προχθεσινή. Οπως θα κατηγορεί και την επερχόμενη  κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο ίδιος άνθρωπος. Ο ίδιος δημοσιογράφος. Ο ίδιος αναλυτής και  σχολιαστής

 
Μονίμως στην  άρνηση.  Μονίμως  στην καταγγελία. Μονίμως στην απόρριψη. Το εξηγώ:

 
Αν  δηλαδή η κυβέρνηση επιστρατεύσει τους απεργούς,  τότε  καταστρατηγεί  το   ιερό δικαίωμα της απεργίας και «φυλακίζει»  τους απεργούς. 


Αν η κυβέρνηση  προχωρήσει στην  ιδιωτικοποίηση  τότε  «τα ξεπουλάει όλα».  


Αν τους μονιμοποιήσει  τότε «φορτώνει το Δημόσιο και παραβιάζει το  Σύνταγμα»!
   
 
Ο ίδιος άνθρωπος που πιστεύει στα αγαθά  της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, είναι  έτοιμος να  εκτοξεύσει μύδρους  στην υποθετική περίπτωση ιδιωτικοποίησης της συγκεκριμένης  εργασιακής λειτουργίας  των  σκουπιδιών!

 
Δεν τον πιάνεις  πουθενά. Γι  αυτό πιστεύω ότι   υπάρχουν σκουπίδια   ποικίλων μορφών. Τοξικά  σκουπίδια. Ανθρώπινα  τοξικά  σκουπίδια


Σκουπίδι κάθε αίλουρος. 
Σκουπίδι ο υποκριτής. 
Σκουπίδι ο   φοροφυγάς. 
Σκουπίδι ο απατεώνας. 
Σκουπίδι ο  διεφθαρμένος. 
Σκουπίδι ο  ύπουλος και εγωπαθής!

 
Εσύ,  λόγου χάριν, τι πιστεύεις και  τι ακριβώς θέλεις;  


Να  τους μονιμοποιήσει; 
Να τους επιστρατεύσει; 
Να  τους απολύσει; 
Τι ακριβώς πρέπει να κάνει;

 
Γιατί αν  τους μονιμοποιήσει το Σύνταγμα  θα  παραβιαστεί.    Και εκτός των άλλων, μια  τέτοια αντισυνταγματική ρύθμιση  θα ανοίξει τις ορέξεις κι άλλων ομάδων. Γιατί  εσύ και όχι εγώ; Επειδή,  δηλαδή διαθέτεις  ως ακλόνητο επιχείρημα τα σκουπίδια; Επειδή κινδυνεύει  η χώρα από  επιδημίες; Επειδή    είναι  τουριστικά ζημιογόνα η εικόνα  μιας Αθήνας στο έλεος των σκουπιδιών;

 
Και  δεν είναι  μόνο αυτό. Αυτή η απεργία, σε βάθος  χρόνου,  θα λειτουργήσει σε  βάρος και εναντίον  των απεργών. Η αγανάκτηση των πολιτών. Η μπόχα των  σκουπιδιών. Η  ομηρία της  κοινωνίας. Η αλγεινή  εντύπωση που προκαλείται σε όλους από την απαίτηση της  μονιμότητας μέσα σε  συνθήκες γενικευμένης κρίσης και  αφρικανικού καύσωνα. Ολα αυτά μαζί θα καταλήξουν εναντίον   των απεργών!

 
Ετσι  προκαλείται και  βαθαίνει ακόμα περισσότερο  ο  διχασμός στο «σώμα» των  εργαζομένων. Αφού  η μοίρα κάθε εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα  βρίσκεται στο έλεος του  αφεντικού  του. Και με την   σειρά του το  αφεντικό  βρίσκειται κι αυτός  στο έλεος  της Αγοράς, του  χρέους, την πολιτικής  αστάθειας  και  της οικονομικής κρίσης!

 
Τα σκουπίδια είναι το όπλο  των απεργών. Η μπόχα  είναι το «επιχείρημα» των απεργών. Το πλήγμα στον  τουρισμό είναι κι αυτό ένα από τα  βασικά ατού των   απεργών. Με απλά λόγια  όλοι εμείς  σε διαρκή ομηρία από  τους ομήρους της  κυβερνητικής πολιτικής. Εξωφρενικό

 
Εντέλει  ποιος ο  εχθρός; Ο Σκουρλέτης; Οχι; 


Εχθρός  των απεργών, είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αλήθεια σκουπιδιών... πολιτικών και μη...(σε μια χώρα-μπουρδέλο που παράγει σκουπίδια, συνταξιούχους και... ΜπαλασοΦωτόπουλους)

Του Κώστα Στούπα 


Η οικονομική, κοινωνική  και άρα ταξική γεωγραφία κατανομής της ισχύος σε μια κοινωνία καταδεικνύει το παρελθόν, παρόν και μέλλον της.


Ο αείμνηστος Νίκος Πουλαντζάς, ο οποίος  αποτελούσε εξαίρεση στη διανοητική νωθρότητα που χαρακτηρίζει την εγχώρια αριστερά, το είχε διατυπώσει θεωρητικά επιτυχώς όταν έλεγε πως το κράτος αποτελεί την έκφραση του εκάστοτε συσχετισμού δυνάμεων της οικονομίας και της κοινωνίας.   


Στη Γερμανία π.χ. που είναι παραγωγική οικονομία, δυο ισχυρά κέντρα εξουσίας είναι ο σύνδεσμος βιομηχανιών και το αντίστοιχο εργατικό συνδικάτο μετάλλου IG Metall.


Κατ’ αυτήν την έννοια και αναλογία, είναι πολύ φυσιολογικό η ΠΟΕ-ΟΤΑ ή ο  Σύλλογος των Φαρμακοποιών (τον οποίο ο κ. Λουράντος είχε μετατρέψει σε δίκτυο εκλογικών κέντρων του ΣΥΡΙΖΑ) να αποτελούν τους ισχυρότερους οικονομικούς και πολιτικούς  πόλους εξουσίας στη χώρα μας.


Παράγουμε κυρίως συνταξιούχους και σκουπίδια.


Παλιότερα, ο ισχυρός πόλος εξουσίας που ανέβαζε κατέβαζε κυβερνήσεις και κρατούσε την οικονομία σε αιχμαλωσία ήταν το συνδικάτο της ΔΕΗ. Ο ασφυκτικός έλεγχος της μεγαλύτερης επιχείρησης της χώρας από το παρακράτος των συνδικαλιστών ήταν απολύτως φυσιολογικό και αναμενόμενο να οδηγήσει στη σημερινή κατάσταση, όπου η εταιρεία βρίσκεται στο χείλος της χρεοκοπίας και η χώρα υπό την απειλή του "μπλακ άουτ". Όταν ο ξενιστής πεθαίνει και το παράσιτο ακολουθεί την ίδια μοίρα...


Η Ελλάδα παράγει σήμερα κυρίως συνταξιούχους και σκουπίδια λοιπόν, οπότε είναι απολύτως φυσιολογικό τα ισχυρότερα συνδικάτα της χώρας είναι π.χ. αυτό των φαρμακοποιών και εκείνο της καθαριότητας.


Οι υπηρεσίες καθαριότητας μάλιστα χρησιμοποιούνται κατά κόρον σαν "κερκόπορτα" για βόλεμα ημετέρων στην τοπική αυτοδιοίκηση.


Η Ελλάδα κατέχει υψηλή παγκόσμια κατάταξη στην κατά κεφαλήν παραγωγή απορριμμάτων, παρά τη μείωση που προέκυψε λόγω οικονομικής κρίσης μετά τη χρεοκοπία του 2010.  Η  κατά κεφαλήν παραγωγή σκουπιδιών κατά την περίοδο της ευημερίας με δανεικά, μεταξύ 1990 και 2010 σχεδόν διπλασιάστηκε.


Μετά το 2010 αν και παρουσίασε μικρή κάμψη συνεχίζει να παραμένει σε υψηλά επίπεδα.


Ενδιαφέρον έχει η σύγκριση της πορείας της κατά κεφαλήν παραγωγής σκουπιδιών με την πορεία της οικονομίας.


Η μεγάλη οικονομική άνθιση της Ιρλανδίας τα τελευταία χρόνια συνοδεύτηκε με ανάλογη παραγωγή σκουπιδιών. 


Επίσης η οικονομική κρίση στην Τουρκία στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας συνοδεύτηκε από μείωση της παραγωγής απορριμμάτων.


Η άνοδος της τιμής του πετρελαίου την περασμένη δεκαετία που οδήγησε τη ρωσική οικονομία σε ευημερία οδήγησε και σε ανάλογη αύξηση της παραγωγής απορριμμάτων. 


Η "παραγωγή" απορριμμάτων στην Ελλάδα σύμφωνα με τα στοιχεία ενός παλιότερου ρεπορτάζ της Καθημερινής μειώθηκε από 583,03 κιλά ανά άτομο το 2010,  στα 511,39 κιλά το 2011 για να κατρακυλήσει στα 472,19 κιλά το 2012.


Επίσης, ενδιαφέρον έχει η οικονομική γεωγραφία παραγωγής απορριμμάτων στην Αττική. Δήμοι, όπως της Βούλας, Βάρης κλπ σύμφωνα με τα στοιχεία του ίδιου δημοσιεύματος παράγουν πάνω από 600 κιλά ανά άτομο κατ’ έτος. Από την άλλη πλευρά δήμοι όπως το Γαλάτσι, Ζωγράφου παράγουν 323,27  και 354,67 κιλά αντίστοιχα.


Μην σας εκπλήσσει λοιπόν η ισχύς που εμφανίζει το συνδικάτο των εργαζομένων στην καθαριότητα.  


Αποτελεί ρεαλιστική απεικόνιση των...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα σκουπίδια ως πρώτη αυτοσύσταση μιας πόλης



Τα σκουπίδια των πόλεων είναι ο ανάστροφος πολιτισμός τους. Ο τρόπος συλλογής, η ανακύκλωση, η διαλογή, η επιβάρυνση του δημόσιου χώρου είναι η πρώτη αυτοσύσταση μιας πόλης για τον εαυτό της. Για χρόνια η ελληνική πολιτεία αντιμετωπίζει στρεβλά το θέμα. 

 
Η πολιτική εθελοτυφλία όμως πρέπει επιτέλους να τελειώσει. Η πελατειακή αιχμαλωσία αφορά άλλες εποχές. Η πόλη δεν μπορεί να εκβιάζεται από κανέναν. Η ελληνική κοινωνία πρεπει να εκσυγχρονιστεί. Το πρόβλημα των σκουπιδιών δεν λύνεται χωρίς σύμπραξη δημόσιου - ιδιωτικού τομέα. Υπερισχύει η δημόσια υγεία και η ποιότητα της καθημερινής ζωής. Όλες οι δημόσιες υποδομές του κράτους καθαρίζονται εξάλλου από ιδιώτες.

 
Οι Δήμοι που είχαν ήδη ιδιώτες ή και ιδιώτες δεν είχαν κανένα πρόβλημα αυτές τις ημέρες. Έτσι και αλλιώς κανείς δεν θίγει τον υπάρχον προσωπικό. Είναι αυτονόητα όλα αυτά, υπακούουν στην κοινή λογική. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς σοφός.

 
Στη Χαλκιδική, στη Σαντορίνη, στη Μύκονο και σε άλλες πολλές περιοχές η καθαριότητα των Δήμων γίνεται ήδη σε συνεργασία με ιδιωτικές εταιρείες, που χρησιμοποιούν δικά τους μέσα.
 
Πλήθος δημόσιων υπηρεσιών από νοσοκομεία έως πανεπιστήμια και λιμάνια διαχειρίζονται την καθαριότητα με ανάθεση σε εξωτερικό συνεργατη. Οι Δήμοι και οι φορείς αυτοί επιβλέπουν και ελέγχουν την τήρηση των συμφωνηθέντων, ως ρυθμιστικές αρχές.

 
Οι πολίτες και επισκέπτες απολαμβάνουν πολύ ποιοτικότερες υπηρεσίες καθαριότητας, η εξασφάλιση της δημόσιας υγείας δεν διακόπτεται για οποιονδήποτε λόγο, συμβασιούχοι δεν καθίστανται σε ομηρία, οι Δήμοι και οι φορείς εξοικονομούν πόρους, και είναι απαλλαγμένοι από ένα βαρύ και βασανιστικό management.

 
Δεν υπάρχουν ταμπού, ούτε ιδεοληψίες, προέχει...

ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟΑΛΗΤΑΡΑΔΙΚΟ: Πώς στήθηκε η "κομπίνα" ΣΥΡΙΖΑ με τους συμβασιούχους της ΠΟΕ-ΟΤΑ

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 
Του Μανόλη Καψή


Τρέχει και δεν φτάνει τώρα ο Πάνος Σκουρλέτης. Κι όμως η "κομπίνα" - για να προσλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ στο δημόσιο τα δικά του παιδιά - είχε στηθεί αριστοτεχνικά. Απλά έσκασε μια "στραβή" που θα έλεγε και ο Μπαλάφας… Με το Ελεγκτικό Συνέδριο. ("Τζάμπα" οι επισκέψεις του Βερναρδάκη στο Ανώτατο Δικαστήριο..)


Ιδού πως στήθηκε η κομπίνα (κομπίνα κανονική): 


Πρώτος στρώνει το έδαφος για τις προσλήψεις των συμβασιούχων στο δημόσιο ο "γνωστός" Γιώργος Κατρούγκαλος. Είμαστε στο 2015, την εποχή της διαπραγμάτευσης με τα πουκάμισα έξω. Ο Γ. Κατρούγκαλος είναι στο υπουργείο Εσωτερικών. Ψηφίζει το νόμο 4325 που προβλέπει: 


1ον Καταργεί την εποπτεία του ΑΣΕΠ για το αν οι συμβάσεις στους ΟΤΑ καλύπτουν εποχιακές, έκτακτες η πάγιες ανάγκες (σ.σ. Σιγά μην ξέρει το ΑΣΕΠ καλύτερα από τον Κατρούγκαλο). 


2ον Καταργεί την υποχρέωση του δημοσίου να μειώνει κάθε χρόνο τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου κατά 10% . Υποχρέωση που είχε επιβάλει η τρόικα. ( Είπαμε είμαστε στην εποχή του Βαρουφάκη και ο Κατρούγκαλος εφαρμόζει το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης...) 


3ον Με το άρθρο 39 απαλλάσσει τους δημάρχους από τις ποινικές ευθύνες που είχαν γιατί δεν προσέβαλαν στα δικαστήρια το αίτημα των συμβασιούχων να διοριστούν ως μόνιμοι, επειδή δήθεν καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες (Υποχρέωση που είχε επιβάλει ο Καλλικράτης για να μπει ένα τέλος στην "φάμπρικα" με τις μονιμοποιήσεις από το παράθυρο). 


Μπαίνει το πρώτο λιθαράκι.. Της κομπίνας. ( Κομπίνα κανονική).


Όμως ο κ. Κατρούγκαλος δεν μένει εκεί.. (Υπάρχει σχέδιο, σας είπα). Τροποποιώντας μια άσχετη διάταξη και κατά παρέκκλιση των κειμένων διατάξεων, ορίζει ότι πλέον μπορούν να ανανεώνονται η να επανασυνάπτονται όλες οι συμβάσεις των ήδη εργαζομένων στην καθαριότητα, σε όλο το δημόσιο (και άσε το Σύνταγμα να κουρεύεται κύριε συνταγματολόγε). Η πρώτη φάση του σχεδίου "Άλωση του Δημοσίου" η το σχέδιο " Διορίζειν δια των δικαστηρίων", έχει μπει σε εφαρμογή. Όλα πάνε πρίμα..


Έρχεται τώρα ο κ. Βερναρδάκης. Εκσυγχρονιστής και αυτός. Καμία σχέση με ρουσφέτια. "Τι απατεώνες είμαστε;" που θα έλεγε και η Φωτίου;  


Είμαστε στο 2016. Πατάει πάνω στην διάταξη Κατρούγκαλου και αρχίζει τις παρατάσεις των συμβάσεων. Μέχρι τέλους του 2016 παρακαλώ. Κλείνει το μάτι δηλαδή στους συμβασιούχους ότι θα προσληφθούν όλοι. Ότι οι συμβάσεις τους, από ορισμένου χρόνου θα γίνουν αορίστου. Επειδή δήθεν καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Έτσι δουλεύει το κόλπο.. Και αρχίζει και τις τροποποιήσεις. Βάλε και τους διμηνίτες μέσα, βάλε και αυτόν, βάλε και τον άλλο.. Το κόλπο προχωράει κανονικά και δεν τους έχει πάρει μυρουδιά κανείς. (Κομπίνα κανονική..)


Έρχεται μετά το "τρίο των απίθανων" υπουργών. Πολάκης (Υγείας), Κατρούγκαλος (Εργασίας πλέον) και Σπίρτζης (Μεταφορών). Είμαστε στο 2016. Και με τους νόμους 4403, 4413, 4468, που ψηφίζονται από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δίνεται η δυνατότητα στους τρεις υπουργούς να συνάπτουν ατομικές συμβάσεις με τους εργαζόμενους στην καθαριότητα ή στην φύλαξη των υπουργείων (και των εποπτευόμενων από αυτούς οργανισμών. Δηλαδή στο μισό δημόσιο). Το σχέδιο "Άλωση του Δημοσίου" προχωράει κανονικά... Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κηρύξει τον πόλεμο στους "εργολάβους εργαζομένων", έχει και αριστερό άλλοθι δηλαδή, και ετοιμάζεται για την τελική έφοδο.


Μπαίνει στο κόλπο και η Γεροβασίλη. Έχει μετατεθεί στο υπουργείο Δημόσιας Διοίκησης πλέον. Ειδικά για τους εκατοντάδες συμβασιούχους του υπουργείου Πολιτισμού, δίνει το πράσινο φως για την μετατροπή των συμβάσεων από ορισμένου χρόνου σε αορίστου. ( Δια μέσω του σεβαστού δικαστηρίου φυσικά..)Ελάτε κι εσείς πελάτες μας στο δημόσιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μεγάλη καρδιά ( και έχει ανάγκη από ψήφους).  


Ποιο πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεν θα δικαιώσει τους εργαζόμενους, φτωχούς βιοπαλαιστές, που διεκδικούν μονιμοποίηση, αφού ούτε κι ο εργοδότης διαφωνεί; 


Άντε, κι εσείς, σε λίγο μόνιμοι... Λίγο υπομονή...


Στο τέλος κάνει την εμφάνιση του και ο Σκουρλέτης. (Από νωρίς στο κόλπο αυτός). Περνάει και αυτός διάταξη τον Δεκέμβριο του 2016 ( νόμος 4447) που απαλλάσσει τους δημάρχους και στο μέλλον.. από οποιαδήποτε ποινική κύρωση, όταν δεν παρεμβαίνουν στο δικαστήριο αρνούμενοι την ανάγκη πρόσληψης νέου, μόνιμου προσωπικού. Βολεύει και τους δημάρχους που έχουν και τα δικά τους ρουσφέτια να φροντίσουν. Όλοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες βρε αδελφέ.. Δεν βλέπεις τα άδεια γραφεία; Το λέει και το δικαστήριο και δεν έχουμε και πρόβλημα με την τρόικα, αφού οι προσλήψεις μέσω απόφασης δικαστηρίου δεν εμπίπτουν στον περιορισμό της μιας πρόσληψης για 4 αποχωρήσεις. Και τα σκυλιά δεμένα.. 


Η κομπίνα έχει...

ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κράτος χωρίς υπηρεσίες

Οι περισσότερες πόλεις της Ελλάδας αυτές τις ημέρες θυμίζουν παρατημένες αφρικανικές περιοχές. Βουνά σκουπιδιών έχουν σχηματισθεί στις περισσότερες γειτονιές, ενώ οι υψηλές θερμοκρασίες αλλά και η επιστροφή του νέφους δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια υγεία.


Το κράτος, υπό τη στενή του έννοια ή υπό την ευρύτερη, περιλαμβάνοντας και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αδυνατεί να προσφέρει στοιχειώδεις υπηρεσίες στους πολίτες.


Παρά το γεγονός ότι οι δημόσιες δαπάνες αυξάνονται για τη λειτουργία του κράτους απορροφώντας διαρκώς υψηλότερα έσοδα από τη φορολογία, οι υπηρεσίες αντί να αναβαθμίζονται δυστυχώς χειροτερεύουν. Πολύτιμοι πόροι διαχέονται σε άχρηστες υπηρεσίες, κομματικά βολέματα και γραφειοκρατικές διαδικασίες.


Δεν είναι μόνο το σοβαρό ζήτημα της αποκομιδής απορριμμάτων που αποτυπώνει την ανικανότητα του κράτους να χειρισθεί ζητήματα που άπτονται της δημόσιας υγείας. Οι υπηρεσίες σε Παιδεία, Υγεία και Δημόσια Τάξη δεν αντιστοιχούν στα χρήματα που πληρώνουν οι φορολογούμενοι για να συντηρούν το κράτος.


Η παραγωγικότητα του δημόσιου τομέα μειώνεται, ενώ το χάος που επικρατεί στο σύνολο σχεδόν των φορέων του έχει ως αποτέλεσμα χιλιάδες υπάλληλοι να υποαπασχολούνται σε γραφειοκρατικές υπηρεσίες και μία μερίδα «άτυχων» όσο και ευσυνείδητων εργαζομένων να μάχεται για την εξυπηρέτηση του πολίτη.


Οι πολίτες δεν μπορούν να αντιληφθούν πώς εξηγείται το γεγονός ότι ενώ οι περισσότεροι δήμοι απασχολούν πλήθος εργαζομένων, η αποκομιδή απορριμμάτων γίνεται από συμβασιούχους ορισμένης διάρκειας.  


Το ίδιο ανεξήγητα είναι φαινόμενα όπως...

ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Επανάσταση και στα σκουπίδια!!!

Του Γιώργου Κράλογλου


Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παραδίδει τα σκουπίδια στα ιδιωτικά συμφέροντα. Στους "επάρατους" ιδιώτες.  

Θα μείνουν στο κράτος. Στους δικούς μας πελάτες...


"Είπα για άλλη μια φορά προς την ΠΟΕ-ΟΤΑ να θεωρούν δεδομένη την πολιτική θέση της κυβέρνησης να μην ενδώσει σε κάθε είδους πιέσεις για να παραδοθεί το έργο της συγκομιδής των απορριμμάτων σε ιδιωτικά συμφέροντα. Περιμένω την απάντησή τους". 


Ποιος έκανε αυτές τις "ιστορικές" δηλώσεις που μυρίζουν "ροζ επανάσταση" από την μία άκρη στην άλλη; 


Ποιος άλλος από τον αμετακίνητο επαναστάτη σύντροφο Πάνο Σκουρλέτη κομισάριο Εσωτερικών που γέμισε την Αθήνα με 10 τόνους σκουπίδια και την Θεσσαλονίκη (ως συμπρωτεύουσα...) με 2 τόνους.


Ο αμετακίνητος στην "ροζ επανάσταση" σύντροφος Πάνος Σκουρλέτης, που δεν σήκωνε μύγα στο κοφτερό του σπαθί ούτε και για τη ΔΕΗ (ευτυχώς που η ΔΕΗ διαλύθηκε και τον έβγαλε από τον κόπο να την σώσει) και ανέβηκε στη Χαλκιδική να την σώσει από τους δαίμονες του κακού. Από τους "καταπατητές" στις Σκουριές που τόλμησαν να κάνουν επένδυση στην Ελλάδα.


Βροντοφώναξε  "όχι" και στα ιδιωτικά συμφέροντα στα σκουπίδια ο σύντροφος Σκουρλέτης.  Δεν υπέκυψε στις πιέσεις. 


Τη στάση του δε αυτή την "πούλησε" στους ΠΟΕ-ΟΤΑ αφήνοντάς τους να καταλάβουν πως αν δεν μείνουν με τον ΣΥΡΙΖΑ θα αναγκαστεί... να παραδώσει τα σκουπίδια της Ελλάδας στα ιδιωτικά συμφέροντα!!


Και αυτή η κυβέρνηση (κράτους - μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και χωμένη μέχρι τα αυτιά στην κρίση) είναι που, από τη μια, "ξορκίζει" ιδιώτες επενδυτές, επιχειρηματίες, μικρομεσαίους, μικρούς, μεγάλους και νέους επιχειρηματίες χαρακτηρίζοντάς τους "ιδιωτικά συμφέροντα" και, από την άλλη, ψάχνει επενδύσεις που θα φέρουν στην Ελλάδα θέσεις εργασίας!! 


Ποιος δεν τον είδε. Ποιος το ξέχασε. Πριν λίγες ημέρες ο πρωθυπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, ήταν που επέλεξε, από το βεστιάριο του ΣΥΡΙΖΑ, την άλλη "μουτσούνα".
Αυτή με το βαθύ χαμόγελο προς τους επενδυτές προς τον επιχειρηματικό κόσμο, προς τους ενδιαφερόμενους για την εξαγορά της ΔΕΗ, του ΟΛΘ, της ΕΥΔΑΠ, της ΕΥΑΘ και των υπολοίπων αεροδρομίων και λιμανιών.


Με το ίδιο χαμόγελο και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομίας, Αλέξης Χαρίτσης, (με συνέντευξή του σε εβδομαδιαία εφημερίδα) προσκάλεσε, προχθές, μεγάλες επενδύσεις για να σωθεί η Ελλάδα. 


Και πριν λίγες ημέρες, ο επίσης αναπληρωτής Οικονομίας Στέργιος Πιτσιόρλας, με "μουτσούνα" ακόμη ποιο φιλική στα ιδιωτικά συμφέροντα... χωρίς να μασάει τα λόγια του, παραδέχθηκε πως επενδύσεις και επιχειρήσεις δεν γίνονται από το κράτος. Οι επενδύσεις πρέπει να γίνουν από τους ιδιώτες. 


Άρα τι ισχύει για την "ροζ επανάσταση" του ΣΥΡΙΖΑ και τη δίκαιη ανάπτυξη που θα φέρει...;(και ας μην καταλαβαίνει κανείς τι εννοεί). 


Ας το ξεκαθαρίσουμε όσοι καταλαβαίνουμε από επενδύσεις: 

ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι σε συμφέρει, δήμαρχε;



Μία από τις πρώτες νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβερνώσας Αριστεράς ήταν η κατάργηση του, αναχρονιστικού είναι η αλήθεια, μέτρου της πολιτικής επιστράτευσης.  


Στο παλιό σύμπαν οι απεργοί θα είχαν ήδη παραλάβει φύλλα επιστράτευσης και τώρα θα δούλευαν διπλοβάρδια. Μεταξύ μας, αυτό σήμερα θα ήταν γελοίο: δεν μπορείς από τη μία να μην ανανεώνεις συμβάσεις και από την άλλη να επιστρατεύεις ανθρώπους.


Βέβαια ο σχετικός νόμος επιτρέπει στην κυβέρνηση να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες επιστράτευσης όταν υφίσταται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Με τη θερμοκρασία στους 40 βαθμούς και τόνους σκουπιδιών στους δρόμους, είναι ζήτημα χρόνου να δεις τους κυρίους με τα άσπρα και τα ψεκαστικά στο χέρι. Ομως, ας είμαστε σοβαροί, η επιστράτευση δεν θα έλυνε το πρόβλημα, θα το έβαζε κάτω από τους σωρούς των σκουπιδιών.

Υπάρχουν μόνο δύο τρόποι για να προσεγγίσεις το πρόβλημα


Ο ένας είναι ο «πολιτικός». 

Ο άλλος είναι ο ρεαλιστικός.  


Η πολιτική προσέγγιση του προβλήματος, όπως την αντιλαμβανόμαστε στον τόπο μας, προβλέπει τη διαχείριση με το μικρότερο πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση. Δηλαδή παράταση των συμβάσεων και βλέπουμε, μέχρι να βρεθεί μία χαραμάδα για μονιμοποιήσεις από το παράθυρο. Αυτό απαντά θετικά στην αγωνία χιλιάδων ανθρώπων, όπως θα έλεγε και ο Σκουρλέτης, μαζεύει τα σκουπίδια από το δρόμο και μέχρι τα Χριστούγεννα, που θα λήξουν οι συμβάσεις, μας χωρίζει μία αιωνιότητα.


Η ρεαλιστική προσέγγιση του θέματος είναι ψυχρή και λογική: 

ΣΥΡΙΖΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Όταν τα... αντιμνημονιακά σκουπίδια εκδικούνται

Γράφει το ANTINEWS


Φεβρουάριος του 2014 και η υποψήφια με τον ΣΥΡΙΖΑ για την Περιφέρεια Αττικής, Ρένα Δούρου, κάνει μια επική δήλωση. Από εκείνες τις δηλώσεις που γράφουν ιστορία, κι όπως ξέρουμε η ιστορία εκδικείται ακόμη κι αν περάσουν πολλά χρόνια.


Εδώ χρειάστηκε μόλις 3 χρόνια για την εκδίκηση και για να αποδειχθεί πόσο ψεύτες, υποκριτές και άθλιοι πολιτικάντηδες ήταν όλοι εκείνοι που τότε πουλάγανε επανάσταση με την οκά.


«Αλλιώς μαζεύει τα σκουπίδια ένας μνημονιακός και αλλιώς ένας αντιμνημονιακός», είχε πει η κ. Δούρου και πλέον θα μπορούσε να γίνει το σύνθημα της Νέας Δημοκρατίας. 


Πώς τα μαζεύουν σήμερα τα σκουπίδια οι… αντιμνημονιακοί σύντροφοι της κ. Δούρου; 


Ή μήπως τα μάζευαν καλύτερα οι παλιοί… μνημονιακοί σε σχέση με τους τωρινούς;


Η υπόθεση των σκουπιδιών που έχουν πνίξει την Αθήνα εν μέσω της τουριστικής περιόδου είναι διαχρονικό πρόβλημα για το οποίο έχουν ευθύνες όλα τα κόμματα. Και πρόκειται για μια υπόθεση η οποία σχετίζεται άμεσα με το διαχρονικό έγκλημα με τους συμβασιούχους, τις υποσχέσεις που δίνουν οι πολιτικοί, τον εκμαυλισμό συνειδήσεων και τη δημιουργία ενός κράτους που όλο τάζει και μετά βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κακό της εαυτό.


Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έκανε το μεγάλο λάθος να υπόσχεται μονιμοποιήσεις χωρίς να μπορεί να τις κάνει. Κι από την άλλη, οι εργαζόμενοι αν και ήξεραν ότι υπογράφουν 8μηνες συμβάσεις ήξεραν επίσης κι ότι υπάρχει ένα διαλυμένο κράτος κι ένα πολιτικό σύστημα που θα τους «βολέψει» μια χαρά κι ας πληρώνουν όλοι οι υπόλοιποι.


Απολύτως σεβαστό να θέλει ο κόσμος δουλειά, ακόμη κι αν αυτή είναι τόσο βαριά όσο το να μαζεύεις σκουπίδια. Όμως, άραγε και οι 15.000 που μένουν στο δρόμο σκουπίδια μαζεύουν; Ή μήπως δεν ξέρουμε ότι προσλαμβάνονται, κάθονται πέντε - πέντε στα γραφεία και όταν προκύπτει κενό στο μάζεμα των σκουπιδιών ξαναπροσλαμβάνονται άλλοι συμβασιούχοι και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται;


Είναι λυπηρό να χάνει κάποιος τη δουλειά του, όπως είναι λυπηρό να βλέπει κανείς αυτή την εικόνα σε μια υποτιθέμενη σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Μια πρωτεύουσα που έχει επέτειο 13 ετών από τους Ολυμπιακούς Αγώνες μέσα στη βρόμα και τη δυσωδία.


Όμως, πρέπει επιτέλους να λυθεί το πρόβλημα και με τους συμβασιούχους και με τα σκουπίδια και η ΝΔ πρέπει να κλείσει αυτόν τον φαύλο κύκλο με προτάσεις που θα δίνουν οριστικές λύσεις. 


 Συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα για τη συλλογή και διαχείριση των απορριμμάτων; 


Εκχώρηση σε ιδιώτες των υπηρεσιών καθαριότητας; 


Ό,τι είναι να γίνει πρέπει να γίνει για το καλό του συνόλου κι όχι για το καλό τον συνδικαλιστών που ξεσηκώνουν τον κόσμο.


Τα ’χουμε ξανακούσει αυτά για συμφέροντα, για εκχώρηση σε εργολάβους και άλλες τέτοιες συνδικαλιστικές ατάκες.


Γιατί δηλαδή το μάζεμα των σκουπιδιών να πρέπει να γίνεται από δημοσίους υπαλλήλους; 


Γιατί να προσλαμβάνονται 10 και οι 8 να κάθονται στα γραφεία; 


 Γιατί να...

"Eπίγεια ΚΗΦΗΝΟΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΟΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"





Σαν σήμερα (27/6/ΧΧΧΧ)

1693: Eκδίδεται στο Λονδίνο το πρώτο γυναικείο περιοδικό με τίτλο «Ladies Mercury».

1921: Αρχίζει η προέλαση του ελληνικού στρατού προς την Άγκυρα.

1929: Ιδρύεται η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας.

1967: Το πρώτο ATM εγκαθίσταται σε τραπεζικό υποκατάστημα στο Ένφιλντ του Λονδίνου.

1999: Πεθαίνει από καρκίνο ο Γεώργιος Παπαδόπουλος
 
 
 
 
 
 
 
 
2014: Φευγει από τη ζωή, ο ιδρυτής τού εκδοτικού οίκου «Κάκτος» Οδυσσέας Χατζόπουλος,

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η συλλογική μας υστερία

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ


Α​​ξίζει να διαβάσετε το βιβλίο του Marc Ferro, «Τα ταμπού της Ιστορίας». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, σε μετάφραση της Αγλαΐας Γαλανοπούλου και με πρόλογο της Σώτης Τριανταφύλλου. Ο συγγραφέας του δεν χρειάζεται συστάσεις. Ιστορικός, υπήρξε διευθυντής σπουδών στην Ecole des hautes études en sciences sociales στο Παρίσι και συνδιευθυντής του περιοδικού Annales, το οποίο δημιούργησε σχολή στην ιστοριογραφία. Εκτός αυτών, ο Ferro ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία των ιστορικών που ξέρουν να αφηγούνται. Η Μεσόγειος του Braudel, χωρίς το συγγραφικό ταλέντο του, για παράδειγμα θα ήταν ένα σημαντικό ερευνητικό κείμενο. Ενώ τώρα είναι, εκτός των άλλων, και απολαυστικό ανάγνωσμα. Το ίδιο ισχύει και για τον Ferro. Στα ελληνικά έχουν εκδοθεί επίσης «Η τύφλωση» και «Οι εφτά ηγέτες του πολέμου» – από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.


Οφείλω να πω ότι με τράβηξε πριν απ’ όλα ο τίτλος του. «Ταμπού». Τι χρήσιμη λέξη! Και πόσο χρήσιμο εργαλείο για να καταλάβεις τον τρόπο με τον οποίον «εμείς εδώ» αντιμετωπίζουμε την Ιστορία μας. Ξεκινώ από τον ορισμό: «Ταμπού είναι εκείνο για το οποίο σιωπούμε, είτε από φόβο είτε από αιδώ. Διαφοροποιείται, βεβαίως, από το απαγορευμένο, που αφορά περισσότερο ό,τι δεν είναι επιτρεπτό, και διακρίνεται από την αυτολογοκρισία, ή τη λογοκρισία, την οποία συχνά επικαλούμαστε για να δικαιολογήσουμε όλες τις αποσιωπήσεις της Ιστορίας». Το Ταμπού είναι ρητό, ενδεχομένως και ορατό, απλώς χαίρει της ιερότητας του «Μη μου άπτου».


Το βιβλίο δεν παρουσιάζει μια συστηματική αφήγηση των ιστορικών ταμπού. Περιπλανάται στο τοπίο της Ιστορίας και σταματάει το βλέμμα του όπου βρίσκει κάτι ενδιαφέρον. Από την Ιωάννα της Λωραίνης και τον ψυχισμό της έως τους Εβραίους της Αλσατίας που το 1940 μεταφέρθηκαν στη Νότιο Γαλλία και μετά αρνούνταν ότι είχαν αντιμετωπίσει τον αντισημιτισμό στην Αλσατία. Για να μην υποστούν και πάλι τα ίδια. Πόσοι αστοί, μεγαλοαστοί και Εβραίοι στελέχωναν την ηγεσία των μπολσεβίκων; Είναι όμως κι αυτό ένα ταμπού για το κομμουνιστικό κίνημα, όπως και η μεγαλοαστική καταγωγή του Λεόν Μπλουμ. Οι πιο ακραίοι στα σοβιέτ ήταν οι Λετονοί όμως οι Ρώσοι τους αποσιώπησαν για να ενισχύσουν το δικό τους εθνικιστικό αίσθημα, όπως και οι ίδιοι οι Λετονοί το αρνούνται από αντισοβιετισμό και αντιρωσισμό.


Το εκτενέστερο κεφάλαιο στο έργο αφορά στη δολοφονία του τσάρου Νικολάου. Ο συγγραφέας, παραθέτοντας τεκμήρια, υιοθετεί τη θέση ότι μαζί του δεν δολοφονήθηκε η οικογένειά του. Οι Κόκκινοι δεν θέλησαν να δολοφονήσουν τη Γερμανίδα σύζυγό του Αλίκη, γιατί φοβήθηκαν μήπως καταρρεύσει η συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ. Ομως τη βοήθησαν να διαφύγει κρυφά μαζί με τα παιδιά τους για να μην κατηγορηθούν για συνεργασία με τους Γερμανούς. Και άφησαν να αιωρείται η υποψία ότι δολοφονήθηκε όλη η οικογένεια με απόφαση του τοπικού σοβιέτ. Οι Λευκοί επίσης δεν θέλουν να κατηγορηθούν για συνεργασία με τους Γερμανούς και συγχρόνως χρειάζονται έναν διάδοχο μετά τη δολοφονία του Τσάρου, τον Κύριλλο. Και έτσι και αυτοί αποδέχονται τη δολοφονία όλης της οικογένειας. «Φέρθηκαν όλοι σαν άγρια ζώα», φέρεται ειπούσα η βασίλισσα Μαρία της Ρουμανίας το 1919 όταν την παρακάλεσαν να μην αναφέρει το πέρασμα των αρχιδουκών και αρχιδουκισσών που δεν εκτελέσθηκαν από τη χώρα της. Υπήρχαν και τα κληρονομικά, εννοείται. Στο «Κατίν» ο Βάιντα σπάει το ταμπού της εκτέλεσης όλης της αφρόκρεμας του πολωνικού στρατού από τους ναζί, αποδεικνύοντας πως τους εκτέλεσε ο Κόκκινος Στρατός.


Δεν είμαι ιστορικός, όμως δεν χρειάζεται να είσαι ιστορικός, για να συμπεράνεις ότι η ιστορική μνήμη του ανιστόρητου λαού μας είναι μια υπέροχη πινακοθήκη από ταμπού. Αυτό σκέφτηκα όταν είδα τις αντιδράσεις στο άρθρο που δημοσίευσε ο Στάθης Καλύβας την περασμένη Κυριακή, με τίτλο «Μια παράξενη κληρονομιά». Ηταν τόσο έντονες, που αναγκάστηκα να το ξαναδιαβάσω. Μήπως δεν κατάλαβα κάτι;  


Το συμπέρασμα είναι ότι το πρόβλημά μας έχει δύο όψεις.


Η πρώτη όψη λέγεται «κατανόηση κειμένου», όπου αν δεν κάνω λάθος οι Ελληνες μαθητές στις διεθνείς αξιολογήσεις καταλαμβάνουν τις τελευταίες τιμητικές θέσεις. Λογικόν. Πρωτεύουν στην «έκθεση ιδεών», στο υποκατάστατο της κατανόησης κειμένου. Τι χρειάζονται τα κείμενα όταν έχεις ιδέες; 


Η δεύτερη όψη είναι ακριβώς το ταμπού της Ιστορίας με τον ίδιο τρόπο που το περιγράφει ο Ferro. Το κείμενο του Καλύβα αναφέρεται στη χούντα, στο κατ’ εξοχήν ιερό ταμπού της Μεταπολίτευσης.


Αλήθεια, η δικτατορία δημιούργησε μια νέα οικονομική τάξη; Και πώς λειτούργησε αυτή η τάξη στη Μεταπολίτευση; 


Μήπως ήταν αυτή που στήριξε την «Αλλαγή» μετά το διάλειμμα Καραμανλή;  


Δεν είναι αλήθεια ότι οι πολιτικές ελίτ στη δεκαετία του ’60 δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν συναινετικά; 


Δεν είναι αλήθεια ότι... 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΡΑΓΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η ιδεολογία της εξουσίας και ο «Homo Pasokus Hellenicus»



«Ενώ η Εξουσία στην μοναρχία είναι προσωποποιημένη στην δημοκρατία είναι απρόσωπη και συνεπώς πιο επικίνδυνη»
Berdrant de Jouvenel


Στις 8 Απριλίου του 2017, ημέρα Σάββατο, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) εγκαινιάστηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο και τον Πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας Φρανκ-Βάλτερ Σταινμάιερ η έκθεση σύγχρονης τέχνης Documenta 14. Έξω από το παλιό εργοστάσιο του ΦΙΞ, δεκάδες παρκαρισμένες αστραφτερές μαύρες λιμουζίνες είχαν μεταφέρει τους «εκλεκτούς» Αφρικανούς και Ασιάτες προσκεκλημένους από το αεροδρόμιο στα εγκαίνια της έκθεσης, ενώ την ίδια στιγμή εκατοντάδες αστυνομικοί είχαν αποκλείσει το κτήριο, διοχετεύοντας το ποτάμι των αυτοκινήτων της λεωφόρου Καλλιρόης στους στενούς δρόμους της περιοχής, προκαλώντας κυκλοφοριακό έμφραγμα στην Αθήνα. Ταυτόχρονα, οι εγκλωβισμένοι ψηφοφόροι των κομμάτων εξουσίας στην Ελλάδα διέσχιζαν επί δύο ώρες το ένα χιλιόμετρο της αναγκαστικής παράκαμψης αδιαμαρτύρητα, ανέκφραστα και σιωπηλά, επειδή έκαναν το λάθος το πρωινό του Σαββάτου, εξαπατώμενοι από τον λαμπερό ήλιο, να αποδράσουν προς την παραλιακή λεωφόρο, με σκοπό να ξεχάσουν έστω και για λίγο τους πολιτικούς, τα μνημόνια και την νομιμοποιημένη ληστεία των περιουσιακών τους στοιχείων από το πολιτικό σύστημα.


Την χρονική στιγμή των σουρεαλιστικών εικόνων στου ΦΙΞ, ανεδύετο επίσης παραστατικά η διαλεκτική σχέση μεταξύ της «Εξουσίας» και της «εξουσιαζόμενης μάζας», ένθα η πρώτη αγνοεί προκλητικά τις ανάγκες της δεύτερης, τονίζοντας για μια ακόμη φορά την διαιώνιση της αρχέγονης σχέσης μεταξύ Εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου.  


Ταυτόχρονα, η εικόνα στου ΦΙΞ διέψευδε την γενική θεώρηση που καλλιεργούν οι πολιτικοί και οι στρατευμένοι διανοούμενοι, δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί, ότι οι εξουσιαστές κατηγοριοποιούνται σε «καλούς» και «κακούς» (π.χ. κόμματα που θα δώσουν λύσεις στο πρόβλημα της χώρας), ενώ η εικόνα της απαξίωσης και της ταλαιπωρίας της μάζας εδραίωνε την θεωρία ότι η Εξουσία αποτελεί μία «αυτοδύναμη και επιδιωκόμενη ανθρώπινη δράση», που όπως όλες οι δράσεις έχει «σκοπό» και χρησιμοποιεί για την επίτευξη του διαχρονικές και καλά δοκιμασμένες «μεθόδους».


Ενώ επί μοναρχίας η Εξουσία είναι «προσωποποιημένη», επί δημοκρατίας είναι «απρόσωπη» και για αυτό η Εξουσία στην δημοκρατία είναι πιο επικίνδυνη όσο αφορά την ελευθερία του ατόμου, ευνοεί την «ανισομερή κατανομή του πλούτου και της εργασίας μεταξύ των τάξεων», ενώ χειραγωγεί την δικαιοσύνη προς όφελός της, προσποιούμενη ότι στην δημοκρατία η Εξουσία εξυπηρετεί την «καθολική βούληση του έθνους» [1].


Ενώ επί μοναρχίας οι αντίπαλοι της γνωρίζουν καλά ότι πάντα θα ευρίσκονται στην απέναντι όχθη και δεν θα μπορέσουν ποτέ να συμμετέχουν στα πλεονεκτήματα και την ισχύ της Εξουσίας, στην δημοκρατία καλλιεργείται εντέχνως η ψευδαίσθηση ότι όλοι οι πολίτες μετέχουν στην Εξουσία, ενώ στην πραγματικότητα αυτή κατέχεται μόνο από έναν κλειστό κύκλο οικογενειών που αναπαράγει εαυτόν, π.χ. πολιτικές οικογένειες, κληρονομικά βουλευτικά αξιώματα, κλπ [2].


Η Εξουσία στην δημοκρατία μέσω του νομοθετικού, φορολογικού και εισπρακτικού μηχανισμού νομιμοποιεί την αρπαγή του πλούτου των εξουσιαζόμενων προς όφελος των εξουσιαστών (ο βουλευτής και ο υπουργός έχει υψηλότατο μισθό, ουσιαστικά δεν φορολογείται ενώ πλειστάκις νομοθετεί προς ίδιον όφελος [2]). Τα κόμματα δεν είναι τίποτα περισσότερο από εταιρείες διαχείρισης εξουσίας προς ίδιον όφελος, για αυτό, όπως όλες οι μονοπωλιακές εταιρείες, συμφωνούν να μετέχουν στην Εξουσία από κοινού μέσω των εκλογών, ενώ σε περιόδους κρίσεως όπου απειλείται η Εξουσία τους από νέα πολιτικά σχήματα Εξουσίας συσπειρώνονται (συγκυβέρνηση). Ο τελικός σκοπός της Εξουσίας είναι ο έλεγχος των μέσων παραγωγής των εξουσιαζόμενων πολιτών προς όφελος των εξουσιαστών.


Οι κύριοι μέθοδοι διαιώνισης της Εξουσίας είναι η «εμπέδωση του φόβου» στους εξουσιαζόμενους, η «καλλιέργεια της πεποίθησης» στην μάζα για τον «θεϊκό προορισμό της και την ανάγκη εξάσκησης της Εξουσίας από μία κλειστή ομάδα ατόμων (πολιτικά κόμματα, πολιτικές οικογένειες)» και τέλος η «εμπέδωση της υπακοής», ώστε να λεηλατούνται οι ιδιωτικές περιουσίες χωρίς τον κίνδυνο της εξέγερσης. 


Η υπακοή πραγματοποιείται μέσω...
 του χαμηλής ποιότητας εκπαιδευτικού συστήματος, των μηχανισμών προπαγάνδας (τηλεόραση, ραδιόφωνο, φιλικά προσκείμενα έντυπα, Πανεπιστήμια, τέχνη διανόηση), καθώς και με την καλλιέργεια του λαϊκισμού (θεοποίηση των πλέον χυδαίων ενστίκτων της μάζας).


Η νομιμοποίηση της Εξουσίας και η απαίτηση της υποταγής αιτιολογείται είτε «θεϊκά» είτε «λαϊκά» (ελέω Θεού, κυρίαρχος λαός). 


Έτσι η Εξουσία υφίσταται μόνο επειδή οι πολλοί υπακούουν στους λίγους. 


Στην δημοκρατία σήμερα η «κοινωνική μηχανική» αποτελεί το απόλυτο όπλο της Εξουσίας για τον έλεγχο των πολλών από τους λίγους, επειδή τους έχει πείσει ότι και αυτοί αποτελούν μέρος της εξουσίας (ο κυρίαρχος λαός, το γενικό καλό), ενώ στην πραγματικότητα οι εξουσιαζόμενοι εργάζονται φορολογούνται και ζουν τις άθλιες ζωές τους, εξυπηρετώντας μόνο τα συμφέροντα των ολίγων.


Στην πατρίδα μας, το ΠΑΣΟΚ κατανοώντας και εφαρμόζοντας ορθά τους νόμους της κοινωνικής μηχανικής καθιέρωσε ένα απόλυτο κλειστό σύστημα εξουσίας (μπλε/ΝΔ, ροζ/ΣΥΡΙΖΑ) ένθα οι πολιτικές πράξεις των χρωματικών συνιστωσών του ΠΑΣΟΚ μπορούν να ερμηνευθούν αποκλειστικά ως πολιτικές πράξεις του πράσινου ΠΑΣΟΚ, ενώ ο «δικομματισμός» και η «συγκυβέρνηση» αποτελούν τις πλέον έξυπνες κινήσεις του.  

Η νίκη της Εξουσίας επί των εξουσιαζόμενων είναι απόλυτη αφού κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα νέο είδος πολιτικά μεταλλαγμένου πολίτη, του «Homo Pasokus Hellenicus» [3], καθολικά απαθή στους εξουσιαστές, παρά το γεγονός ότι όχι μόνο εξευτελίζεται καθημερινώς, όπως π.χ. στις 8 Απριλίου στο ΦΙΞ, αλλά ληστεύεται συστηματικά από το σύστημα Εξουσίας μέσω των ληστρικών φόρων, της κατάργησης των συντάξεων και του ΕΝΦΙΑ.


Σήμερα, το σύστημα Εξουσίας στην Ελλάδα έχοντας αντιληφθεί την ανεπάρκειά του και τις αντιφάσεις του έχει εξελιχτεί σε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Περνάμε κρίση ή είναι η φαντασίωσή μας;


 Τις τελευταίες ημέρες ο υπουργός παιδείας Κώστας Γαβρόγλου με τις, ατυχείς, δηλώσεις του έθεσε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων. Η παιδεία στην Ελλάδα χωλαίνει βαρύτατα και ο υπουργός φαντασιώνεται ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα το οποίο, μεταξύ άλλων, θα καταδιώκει τους εμπόρους ναρκωτικών από τον πανεπιστημιακό χώρο.


Το πρόβλημα ανέκυψε με αφορμή επιστολή 471 φοιτητών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης οι οποίοι επισήμαιναν τις συνέπειες από την αγοραπωλησία ναρκωτικών στο campus του ΑΠΘ.

Το φαινόμενο είναι βεβαίως παλιό, αλλά ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Για όσους δεν γνωρίζουν, υπάρχει και το παρασκήνιο της ώθησης χρηστών και εμπόρων στον πανεπιστημιακό χώρο, από τη διάχυσή τους στην πόλη, ώστε να είναι ευκολότερος ο έλεγχός τους. Αυτό δείχνει την υπόληψη στην οποία έχουν οι δημόσιες Αρχές την Ανώτατη Παιδεία.


Η πρώτη αντίδραση στις δηλώσεις του υπουργού –και ουσιαστική– προήλθε από τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης. Ακολούθησε ο Σύλλογος Αποφοίτων ΑΠΘ και το ευτύχημα είναι πως η κριτική στάση απέναντι σε μια ιδεοληψία της Μεταπολίτευσης ότι στο πανεπιστήμιο δεν παρεμβαίνουν τα όργανα της πολιτείας, βρήκε ανταπόκριση στην κοινή γνώμη.
Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι ένα ταμπού το οποίο δεν είναι πλέον σαφές αν υποστηρίζεται επί της ουσίας ή προς άγραν ψήφων.
Η έννοια και το περιεχόμενό του δεν είναι αδικαιολόγητα και αβάσιμα. Στο παρελθόν υπήρξε σοβαρό πρόβλημα με την παρουσία και τις παρεμβάσεις αυταρχικών κυβερνήσεων στο πανεπιστήμιο, και το αίτημα για την καθιέρωσή του αποτελούσε και έναν καταλύτη των δημοκρατικών αγώνων του λαού. Εξ ορισμού το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερος στη διακίνηση ιδεών και στην ανοχή. Το ερώτημα είναι, κινδυνεύει σήμερα η διακίνηση ιδεών και χρειάζεται το άσυλο για να την προστατέψει; Και, το ουσιαστικότερο, όσοι έχουν ιδέες τις οποίες θέλουν να διαδώσουν, χρειάζονται την νομική προστασία του ασύλου για να το κάνουν; Εξασφαλισμένοι, δηλαδή, επαναστάτες;


Η προσέγγιση στο θέμα είναι καλοπροαίρετη. Η αλήθεια είναι ότι σε έναν χώρο με την παράδοση των ελληνικών πανεπιστημίων, η συνεχής παρουσία αστυνομίας, επί παραδείγματι, είναι κάτι που ξενίζει. Αναζητώντας τη μέση λύση θα μπορούσε η παρουσία αυτή να περιοριστεί στην αντιμετώπιση εγκληματικών πράξεων. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η διακίνηση ναρκωτικών από εμπόρους είναι μία από αυτές.
Αν υπάρχει βούληση, η χρυσή τομή πάντα βρίσκεται.
 Ενώ η ένωση των καθηγητών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στάθηκε κριτικά απέναντι στον υπουργό, οι πανεπιστημιακοί του ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσαν δική τους ανακοίνωση με την οποία ασκούν κριτική στις πολύ εύστοχες επισημάνσεις του δημάρχου. Και λίγο-πολύ λένε γιατί ανακινείται το θέμα, ενώ είναι παλιό. Προφανώς για τους πανεπιστημιακούς του ΣΥΡΙΖΑ ό,τι είναι παλιό, και θέλουν να συντηρηθεί, δεν πρέπει να θίγεται.

Το ζήτημα πλέον είναι ένας βαθύς αναχρονισμός στις αντιλήψεις ορισμένων για το πανεπιστήμιο και τη λειτουργία του, και μια αναντιστοιχία του ρόλου του με τις ανάγκες της κοινωνίας.

Με τρόπο άσχημο, λόγω και της οικονομικής κρίσης, το ελληνικό πανεπιστήμιο με την εξαίρεση ορισμένων πρωτοπόρων καθηγητών έχει μείνει σε μια λειτουργία που θυμίζει Μεταπολίτευση. Δεν συζήτησε ποτέ –γιατί δεν το επέτρεψε μια ορισμένη πολιτικοϊδεολογική μειοψηφία στην οποία συγκαταλέγονται και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ– ποια είναι τα νέα δεδομένα στην εξέλιξη του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και πώς αυτά μπορούν να ικανοποιηθούν και από την πανεπιστημιακή λειτουργία.
Κινδυνεύει, έτσι, το δημόσιο πανεπιστήμιο να απαξιωθεί και στη συνείδηση του μεγάλου μέρους της κοινωνίας, και κυρίως να ακυρωθεί ο ρόλος του.
Οι συνέπειες θα είναι τραγικές για τις ασθενέστερες οικονομικά δυνάμεις που αδυνατούν να στείλουν τα παιδιά τους για σπουδές στο εξωτερικό


Ποιον λοιπόν εξυπηρετεί η διατήρηση του πανεπιστημίου σε έναν επικίνδυνο αναχρονισμό;


Κανείς δεν υποστηρίζει πως το πανεπιστήμιο θα πρέπει να προσαρμοστεί αβρόχοις ποσί στις επιταγές της αγοράς. Αλλά και η διατήρησή του σε μια απομόνωση από το κοινωνικό γίγνεσθαι συντηρεί μια ελίτ που, για τις συνθήκες που διανύουμε, είναι πολυτέλεια.  


Ποιον εξυπηρετεί ένα πανεπιστήμιο του οποίου οι απόφοιτοι προστίθενται, απλώς, στη σωρεία των ανέργων, ή –στην καλύτερη περίπτωση– παίρνουν των ομματιών τους και φεύγουν στο εξωτερικό; 


Ποιον εξυπηρετεί ένα πανεπιστήμιο του οποίου οι απόφοιτοι δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στις συνθήκες της εργασίας που αναζητούν;
Ποιον εξυπηρετεί ένα πανεπιστήμιο στο οποίο εισάγονται νέοι χωρίς προγραμματισμό του τι θα αντιμετωπίσουν μετά την αποφοίτησή τους;

Αντί λοιπόν το υπουργείο Παιδείας να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα, διαμορφώνει ένα σχέδιο νόμου –το οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα περάσει το καλοκαίρι από τη Βουλή– με το οποίο επιχειρεί να το καταστήσει ακόμη πιο αναχρονιστικό. Το κακό είναι ότι...