"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μήπως πρόκειται περί ηλιθίων;



Δεν έχει τέλος ο τζερτζελές που ζούμε εδώ και δυόμιση χρόνια. Από τότε δηλαδή που αποφασίσαμε να ψηφίσουμε τους άφθαρτους αριστερούς ήρωες της καθημερινότητάς μας για να «σκίσουν το μνημόνιο, να καταργήσουν τους φόρους και τα διόδια, για να ζήσουμε κι εμείς επιτέλους το όνειρο της ακσιοπρέπυας».


Έτσι, με την ψήφο μας μπήκαν επιτέλους στη βουλή όλοι εκείνοι οι αποκλεισμένοι (επί δεκαετίες) από το καθεστωτικό σύστημα των ντόπιων και κσαίνων αφεντικών, κυρίως πρώην πασόκοι, νομοθετώντας περήφανα, εθνικά, και πάνω απ’ όλα αριστερά, με επίκεντρο τον άνθρωπο.


Με μπροστάρηδες τον Αλέξη, τον γιο της γερακίνας, και τον «αντάρτη» Μπάνο, τον επονομαζόμενο και «τουρκοφάγο»… παλεύοντας για τα δίκια του λαού. Μια βουλή σύμβολο της ασυμβίβαστης δρακογενιάς, με ανθρώπινο πρόσωπο, με μοναδικό στόχο της την προκοπή του τόπου (που έλεγε κι ο κυρ Φώτης, ο προστάτης Άγιος της ΕΡΤ).


Μπορεί στην πράξη τα πράγματα να μην πήγαν όπως τα περιμέναμε, αφού η μαύρη αντίδραση βάζει συνεχή εμπόδια στην πρόοδο, όμως παρ’ όλα αυτά είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τους άφθαρτους αυτούς αγωνιστές σε όλο το μεγαλείο τους. 


Κυρίως στο μέγεθος της βλακείας που εκπέμπουν, συν την εγγενή τους ανεπάρκεια


Ακολουθώντας αναχρονιστικές, ιδεοληπτικές, και πάνω απ’ όλα ανερμάτιστες πολιτικές σε βαθμό που προσωπικά μου λείπει ακόμη κι ο Γιακουμάτος, που μπροστά στους σαλτιμπάγκους των Συριζανέλ φαντάζει statesman παγκόσμιας εμβέλειας.


Διότι αν πούμε να πάρουμε στα σοβαρά το «πολιτικό έργο» του Δρος Μπαρουφάκη, του (επενδυτή) Τσαλακώτου, του (νομπελίστα) Μουζάλα, του (πρωκτολόγου) Πολάκη, του (σπερματεγχύτη) Μπαλαούρα, του (διεθνολόγου) Αμανατίδη, του (διαστημάνθρωπου) Παππά, ή της … (ψαγμένης) Κονιόρδου, τότε είμαστε για λύπηση και για … δέσιμο.


Αυτό όμως μόνο όσον αφορά τους πολιτικούς, διότι σε άλλα επίπεδα, όπως εκείνο της καλλιτεχνικής μας διανόησης η ελπίδα όχι μόνο υπάρχει αλλά κυριαρχεί. Με διάφορους εκπροσώπους της να μεγαλουργούν καθημερινά, είτε μέσα από το έργο τους, είτε μέσα από τα ΜΜΕ και τα σόσιαλ μίντια, εκεί που πάλλεται η καρδιά της σύγχρονης Ελλάδας. Γι’ αυτό και θα πρότεινα μια έκτακτη προσωρινή κυβέρνηση, αποτελούμενη από καλλιτέχνες, μπας και δούμε «σωζμό»…


Καλλιτέχνες όπως η Τάνια η Τσανακλίδου ή η Νατάσα η Μποφίλιου, που αποτελούν την αριστερή συνείδηση των «πουλημένων» πολιτικάντηδων, οι οποίοι όταν είδαν την κουτάλα με το μέλι ξάπλωσαν στα τέσσερα, αδιαφορώντας για τις χαμένες προσδοκίες του λαού που στηρίχτηκε πάνω τους.


Μια Νατάσα που μέχρι και στα καμαρίνια, ανάμεσα στις εμφανίσεις της, μελετάει (λένε) ενδελεχώς το έργο του Λέοντος Τρότσκι προκειμένου να μπορέσει κάποτε, όταν επιτέλους κυβερνήσει το ΚΚΕ(!!!) να το εφαρμόσει στην πολύπαθη και διψασμένη για λαϊκή δικαιοσύνη χώρα μας. Μέχρι τότε προετοιμάζεται ψυχολογικά και σωματικά για να ανέβει στο βουνό (ή να πάει στο ΣΑΡΒΑΙΒΟΡ 2). Παρεμπιπτόντως, στο βουνό ήθελε να ανέβει και η Άννα η Βαγενά, αλλά δεν βρήκε, λέει, δωμάτιο στην Αράχωβα, αφού λόγω της συριζέικης ανάπτυξης όλα ήταν κλεισμένα για τα Χριστούγεννα, οπότε η επανάσταση αναβάλλεται μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες και να ξαναπάρει μπροστά η τσιμινιέρα…


Αμ ο άλλος; Ο ανυπότακτος και πάντα ασυμβίβαστος Διονύσης Τσακνής; Ο τροβαδούρος της ελπίδας; Που μικρός είδε, λέει, τον μπαμπά του να απάγεται από τους ντόπιους συνεργάτες των Γερμανών και ομοϊδεάτες του σύγχρονου Γερμανοτσολιά Πάσχου; Μια δραματική και ιδιαίτερα σκληρή εμπειρία, που άφησε ανεξίτηλες ουλές στην παιδική του ψυχή, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να ατσαλώσει το φρόνημά του, γι’ αυτό και αποφάσισε να αφιερώσει την ζωή και το είναι του στον συνάνθρωπο, με ένα πλούσιο καλλιτεχνικό αλλά και αγωνιστικό έργο μέσα από το οποίο ξεσκεπάζει τους σύγχρονους νενέκους και ρουφιάνους… Ένας Εμίλ Ζολά(ς) της γενιάς μας, που ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ για προδοσία τους συμβιβασμένους και έμμισθους κονδυλοφόρους της διαπλοκής.


Τώρα, πως γίνεται ο Διονύσης να έζησε την παραπάνω εμπειρία όντας γεννηθείς τη δεκαετία του ’50, ο θεός και ψυχή του. Μπορεί να είναι ταξιδιώτης του χρόνου… ή μπορεί να είχαν ξεμείνει τίποτα ναζί στο χωριό του, ή τέλος μπορεί να τους μπέρδεψε με τίποτα μεθυσμένους τουρίστες από το Μόναχο… Ποιος ξέρει; Εδώ η Μποφίλιου δηλώνει ποσαδίστρια…


Ή μπορεί και αυτός, όπως η Εύα η Καϊλή, που ο παππούς της δολοφονήθηκε από τους κομμουνιστές το ’48 αλλά ο μπαμπάς της και η μαμά της γεννήθηκαν την δεκαετία του ’50, να λέει αυτά που λέει ποιητική αδεία (ή αηδία)… Έτσι κι αλλιώς ποιος θα τους ελέγξει; Ο Κοντονής; Αυτός έλεγξε (και δίκασε) κοτζάμ Κλίντον… με τους μαϊντανούς θα ασχολείται; 


Εδώ έχουμε κοτζάμ βολευτίνα, την Καρακώσταινα, να δηλώνει με παρρησία ότι επέστρεψε ο οικοδομικός οργασμός, αφού όπου κυκλοφορεί βλέπει γύρω της μπετονιέρες! Τι να λέμε;


Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Η χώρα χρειάζεται μια νέα υπηρεσία: 


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Κλινοπάλη των τάξεων

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Υπέρ των πλειστηριασμών, αίφνης, ο στρατηγικός σύμβουλος. Το τραγικό δίλημμα θα προκύψει γι' αυτόν αν βγει - υποθετικά - στο σφυρί καμιά βίλα της Ελένης Μενεγάκη, κάτι που προφανώς αποκλείεται.  
Τότε τι θα λέει; 
Βέβαια θα έχει μιαν ευκαιρία να σώσει την ωραία Ελένη. Θα εκδηλώσει, όμως, το ιπποτικό, προστατευτικό του πνεύμα, ίσως προδίδοντας ακόμα και την ίδια την Καμενο-επανάσταση; (Τι Καμένος, τι Κάμενεφ).
Οφείλει να την προδώσει. Διότι ο έρωτας είναι ανώτερος του ταξικού μίσους. Το υπερβαίνει.  
Το πάθος είναι διαταξικό, υπονομεύει ακόμα και την ίδια την ουσία του ακροδεξιο-μαρξισμού.  
Ανατινάζει τον Ενγκελς και ξεφτιλίζει όχι μόνο τον Μαρκούζε, αλλά ολόκληρη τη Σχολή της Φρανκφούρτης και τους κατοπινούς. Ντεριντάχτα ο Ντεριντά.  
Και μπορεί το ρατσιστικό μίσος να είναι απεχθές, αλλά το ταξικό μίσος, δηλαδή το να μισείς τον συμπατριώτη σου επειδή βγάζει ένα, δύο, ή περισσότερα χιλιάρικα παραπάνω είναι θεμιτό, νόμιμο και ουμανιστικό. Σχεδόν φιλανθρωπία στα όρια της ευεργεσίας. Το να είσαι, δε, φτωχός είναι μεγάλη επιτυχία, (χολέρα η καριέρα), είναι στόχος ζωής. Κι οφείλουμε όλοι να γίνουμε από ενδεείς έως φτωχομπινέδες, γονυπετώς εξαρτώμενοι απ' τα μερίσματα και τις λοταρίες του κόμματος, εξαχρειωμένοι, σωστοί άνθρωποι, ηθικοί επαναστάτες του φρέντο καπουτσίνο.
Κι αντίθετα: όποιος εργάστηκε σκληρά, πέτυχε κι έκανε κάποια περιουσία μέτρια ή μεγαλύτερη είναι κατά τεκμήριον ένοχος, κλέφτης, λαμόγιο, και πρέπει να συλληφθεί αμέσως. Οποιος διάγει αξιοπρεπώς οφείλει να πληρώνει γι' αυτή του την ανεπίτρεπτη επιτυχία. Να θεραπεύσει τα συμπλέγματα και τις κύστες της φθονερής μιζέριας και του ουμανισμού διαφόρων - αν και η λέξη ουμανισμός δεν περιέχει κανένα ταξικό πρόσημο. Εκτός κι αν άνθρωποι είναι όσοι έχουν εισόδημα από εφτακόσια ευρώ και κάτω, και όλοι οι λοιποί είναι κροκόδειλοι. Είναι εγκληματίες και δικαίως προορίζονται για γδάρσιμο, αλλά και για πολύ χειρότερα που κάποιοι ονειρεύονται, παρότι ευτυχώς, δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν, γιατί δεν ζούμε στην Καμπότζη του '75-'76, αλλά στην Ευρώπη, την οποία επαινούν αν και χαμογελώντας την απεχθάνονται. (Το ξέρουμε).

Η λέξη «μισαριστεία» είναι αρχαιοελληνική και σημαίνει μίσος για τους αρίστους, φθόνο, μνησικακία για όσους πέτυχαν - άρα αυτό το άθλημα της μιζέριας το καλλιεργούσαμε απ' τους αρχαίους χρόνους. Απλώς τώρα ο φθόνος έγινε «ταξικό μίσος», πασκίζει δηλαδή να νομιμοποιηθεί περιβαλλόμενος τον μανδύα της ιδεολογίας. Μίσος που θέλει να αυτο-αθωωθεί, εμφανιζόμενο ως δήθεν αγάπη για κάποιους άλλους - οι αρχαίοι έλεγαν όμως και κάτι πιο σημαντικό: «Κανείς δεν μπορεί να πείσει ότι αγαπάει τους ξένους, όταν μισεί τους συμπολίτες του. Ισα ίσα, επειδή μισεί τους συμπολίτες του υποδύεται ότι αγαπάει τους ξένους». Ισχύει; Ενδεχομένως.
Λοιπόν, βλέπουμε το ανατριχιαστικό σύνθημα στους τοίχους και κοντεύει να μας φανεί φυσιολογικό, απ' την πολλή προπαγάνδα: «ΤΑΞΙΚΟ ΜΙΣΟΣ»
Τι θα πει αυτό;  
Είναι το καλό μίσος. Είναι το αγαπητικό μίσος. Ευαγές, τρυφερό, φιλάνθρωπο. Μίσος αλληλεγγύης. Odi et amo, κατά τον Ρωμαίο Κάτουλλο; («Μισώ κι αγαπώ», συγχρόνως). Την σκότωσα γιατί την αγαπούσα.
Και από το μη ταξικό σύνθημα «Κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη», φτάσαμε στο «Εξαρτάται ποιο σπίτι».  
Και ποιος βάζει το όριο και με ποια κριτήρια; 
Ο στρατηγικός σύμβουλος, βέβαια. Δηλαδή όποιος πλούσιος (τρόπος του λέγειν) χάσει το σπίτι του είναι απατεώνας, κι όποιος φτωχός το απολέσει είναι έντιμος.  
Από πού προκύπτει; 
Και ας πούμε ότι βάσει νόμου πρέπει να γίνει ένας πλειστηριασμός. Λυπούμαστε, αλλά ας πούμε ότι συμφωνούμε. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι να επιχαίρεις, να χειροκροτείς από ευτυχία, επειδή κάποιος, πλούσιος ή φτωχός, χάνει την περιουσία του, η απόσταση είναι τεράστια.  
Το να επιχαίρει κάποιος δεν έχει σχέση με τον νόμο, την ιδεολογία, ή την πολιτική, αλλά με την μαύρη του ψυχή. Με τα κόμπλεξ του, την ανεπάρκειά του, το απεχθές μίσος του - το πιο ωραίο είναι ότι έρχεται μετά αυτός ο ίδιος να μας διδάξει αγάπη για τον πρόσφυγα. Σωστά. Αλλά αν ο πρόσφυγας είναι πλούσιος; Πάμπλουτος; Πού το ξέρουμε; Και τότε τι πρέπει να κάνουμε; Να τον αγαπάμε επειδή είναι πρόσφυγας, αλλά να τον μισούμε ταυτόχρονα επειδή είναι πλούσιος; Κι αν ο εξουθενωμένος, δυστυχής Σύρος έχει μια βίλα 700.000 ευρώ που βομβαρδίστηκε στη Δαμασκό, αλλά διαθέτει ασφάλεια σπιτιού, τι πρέπει να κάνουμε απ' τα δύο; (Τη λύση δίνουν τα χάπια).

Και να πούμε και το άλλο: ας υποθέσουμε ότι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η φαντασίωση στην εξουσία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΥ
(Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017)


Οι «Sunday Times» του Λονδίνου δημοσίευσαν πρόσφατα ένα ακόμη αφιέρωμα στον κ. Γιάνη Βαρουφάκη - δεν θυμάμαι με ποια αφορμή, αλλά δεν έχει καμία σημασία. 


Δεν έχει επίσης σημασία ποιο ακριβώς ήταν το περιοδικό που εκείνες τις ίδιες ημέρες βράβευσε στο Παρίσι τον πρωθυπουργό μας κ. Αλέξη Τσίπρα. 


Τα δύο αυτά γεγονότα μετράνε περισσότερο από τις λεπτομέρειες που τα συνοδεύουν, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι η δημοτικότητα του Πρωθυπουργού στην Ελλάδα βρίσκεται, με βάση τις δημοσκοπήσεις, στα τάρταρα και ότι με τον Βαρουφάκη εδώ ασχολούνται ελάχιστοι σε σχέση με πέντε χρόνια πριν. Ο Βαρουφάκης και ο Τσίπρας, κάποτε φίλοι και συναγωνιστές στις φαντασιακές μάχες εναντίον των αγορών, σήμερα δεν μιλάνε πια μεταξύ τους, όμως συνεχίζουν να είναι δημοφιλείς σε ένα συγκεκριμένο ευρωπαϊκό κοινό, το οποίο εξακολουθεί να τους αγαπάει αμφότερους.  


Παράδοξο;  


Οχι ακριβώς. Διότι στη συγκεκριμένη περίπτωση το κοινό δεν γνωρίζει ποιους ακριβώς αγάπησε: για την ακρίβεια, εξακολουθεί να λατρεύει, να προβάλλει και να βραβεύει αυτό που νομίζει ότι οι δυο τους εκπροσωπούν.




Ολες οι εκφάνσεις της αγάπης (ο έρωτας, η λατρεία, το πάθος, η τεράστια συμπάθεια, ο πηγαίος θαυμασμός κ.λπ.) λειτουργούν ως παραμορφωτικοί καθρέφτες που συχνά έχουμε ανάγκη.  


Αυτοί οι παραμορφωτικοί καθρέφτες μάς επιτρέπουν να βλέπουμε τα είδωλά μας - η λέξη «είδωλο» είναι το κλειδί της ιστορίας. Είδωλο είναι και το πρόσωπο που προκαλεί τον θαυμασμό μας, αλλά και η αντανάκλαση ενός αντικειμένου, το οποίο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο εαυτός μας. Στις εν λόγω ιστορίες η λατρεία έχει να κάνει περισσότερο με ιδεοληψίες και λιγότερο με τη γνώση της πραγματικότητας - για την ίδια την πραγματικότητα συχνά επικρατεί απόλυτη άρνηση.




Τόσο ο Βαρουφάκης όσο και ο Τσίπρας υπήρξαν οι ηγέτες ενός φαντασιακού στρατού καλών και αγαθών ηρώων οι οποίοι μάχονται τον νεοφιλελευθερισμό και πολεμούν το σύστημα. Αντιπροσωπεύουν ένα είδος αριστερών μαχητών οι οποίοι δεν διακινούν απλώς θεωρίες, αλλά έκαναν πράξη το όνειρό τους: κατέκτησαν την εξουσία. Στην πραγματικότητα ο Βαρουφάκης υπήρξε ένας κακός υπουργός Οικονομικών που απομακρύνθηκε από τον ίδιο τον Τσίπρα, ο οποίος σήμερα έχει μετανιώσει που τον διάλεξε, ενώ ο Τσίπρας είναι τόσο αριβίστας, ώστε για τη διατήρηση της καρέκλας δέχεται οτιδήποτε ζητάνε οι ξένοι - ο Βαρουφάκης πάντα φροντίζει να το υπενθυμίζει.




Αλλά όταν η πραγματικότητα γκρεμίζει τους μύθους μας, δεν τη χρειαζόμαστε. Πιο πολύ και από την παλιά εκείνη αριστερή προσταγή που ήθελε «τη φαντασία στην εξουσία», σήμερα ένα κομμάτι της ευρωπαϊκής Αριστεράς προτιμάει «τη φαντασίωση στην εξουσία» - πράγμα ολότελα διαφορετικό, αλλά πολύ πιο βολικό. Και κομμένο στα μέτρα μας.




Κάθε φορά που ακούω επαίνους ξένων για Ελληνες τους οποίους, εκ των πραγμάτων, αποδεικνύεται πως ελάχιστα γνωρίζουν, έχω τη βεβαιότητα πως όλοι οι ξένοι μιλάνε για τον εαυτό τους. Οι οικονομικές θεωρίες του Βαρουφάκη εξακολουθούν να συναρπάζουν χιλιάδες Βαρουφάκηδες που πιστεύουν πως υπάρχει ένας μαγικός τρόπος να συνεχίσεις να βρίσκεις κορόιδα να σου δανείζουν και να σου επιτρέπουν να σκορπάς χρήματα. Οι εναπομείναντες στο εξωτερικό θαυμαστές του Τσίπρα έχουν και οι ίδιοι την ικανότητα να δικαιολογούν τον εαυτό τους και τις επιλογές τους, σίγουροι ότι το «άλλα λέω και άλλα κάνω» αποτελεί ρεαλιστική αριστερή πολιτική. Τα αφιερώματα και οι βραβεύσεις γίνονται, πλαγίως, στον ίδιο τους τον εαυτό, που δεν μπορεί να έχει αγαπήσει λάθος ανθρώπους.  


Ο παραμορφωτικός καθρέφτης τού συναισθηματισμού μας μάς επιτρέπει...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: «Come to Greece για να τη βρεις»



Ας πούμε ότι όντως η Ελλάδα είναι η χώρα των ευκαιριών και «όχι γη της ευκαιρίας» όπως του ξέφυγε του Αλέξη Τσίπρα στο μήνυμά του προς τους αμερικανούς επενδυτές.  


Ας πούμε ότι οι τελευταίοι θα προσπέρασαν και την επανάληψη της φαντασίωσης ότι θα έχουμε ανάπτυξη «κοντά στο 2%», που πάλι είπε ο κ. Τσίπρας, επιμένοντας να διαλαλεί σε διεθνές ακροατήριο τη διαφωνία του με τα στοιχεία ακόμα και των πιο αισιόδοξων για το 2017. Αλλά είναι πια ενοχλητική αυτή η εμμονή του Πρωθυπουργού να μιλάει στα αγγλικά –σε αυτά τα αγγλικά– ακόμα και όταν πρέπει να διαφημίσει τις αρετές και τον επαγγελματισμό της χώρας μας. Και κανείς μάλιστα να μην τον διορθώνει ακόμα και αν μπορεί!


Χρησιμοποιώ τη λέξη Πρωθυπουργός για να τονίσω κάτι που μάλλον διαφεύγει από τον κ. Τσίπρα και τους υποστηρικτές του: είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε το θέλει ο ίδιος είτε όχι, δεν εκπροσωπεί μόνο την κυβέρνησή του, ή μόνο το κόμμα του, ή μόνο τους ψηφοφόρους του ή φυσικά τον εαυτό του· εκπροσωπεί τη χώρα ολόκληρη. Οπως λοιπόν θα έπρεπε να ντύνεται καλύτερα –και, ας μη γελιόμαστε, αναγνωρίζοντας το έλλειμμα από την απουσία γραβάτας φρόντισε να δημιουργήσει ένα υπερθέαμα μανικετόκουμπων και ποσέτ–, έτσι θα έπρεπε και να χειρίζεται καλύτερα τη γλώσσα. Την όποια γλώσσα επιλέγει να χρησιμοποιεί.




Ναι, ο κ. Τσίπρας έχει βελτιώσει τα αγγλικά του από την εποχή του «Frozen War», αλλά τότε εκπροσωπούσε το κόμμα του και τους αγανακτισμένους του. 


 Πολλοί άλλωστε τον ψήφισαν και γιατί στα αγγλικά τού «come to Greece για να τη βρεις» αναγνώρισαν τον εαυτό τους


Τώρα όμως εκπροσωπεί τη χώρα


Στο ανόητο επιχείρημα ότι το 70% των Ελλήνων τέτοια αγγλικά μιλάει, η απάντηση είναι ότι το 70% των Ελλήνων δεν είναι (ακόμα) Πρωθυπουργοί.


Ο κ. Τσίπρας είπε να απευθυνθεί στους εκπροσώπους των σημαντικότερων αμερικανικών funds στο πλαίσιο του Capital Link Forum, στη Νέα Υόρκη. Σε αυτό το μαγνητοσκοπημένο μήνυμα ο κ. Τσίπρας διεμήνυσε ότι η χώρα μας έχει διάπλατα ανοικτά τις πύλες της για κερδοφόρες επενδύσεις, είπε πόσο καλά τα πηγαίνουμε, άρχισε να χρησιμοποιεί και αυτό το «ρ» που του αλλάζει την προφορά όταν μιλάει σε Αμερικανούς, αλλά μετά ξέφυγε: «Greece is come back… is here… Greece is come back, is here now».


Το να μην γνωρίζει επαρκώς αγγλικά ο Πρωθυπουργός είναι μεν ένα αντικειμενικό πρόβλημα, αλλά είναι ένα γνωστό πρόβλημα. Και δεν τον έχει εμποδίσει να κερδίσει δύο φορές εκλογές και να είναι ο μακροβιότερος Πρωθυπουργός της μνημονιακής περιόδου. Το πρόβλημα είναι ότι επιμένει να μιλάει σε αγγλικά που προφανώς δεν γνωρίζει και να απευθύνεται με αυτά σε σοβαρούς ανθρώπους, από τις επενδύσεις των οποίων κρίνεται η ανάπτυξη της χώρας – αυτής της χώρας, τη σημαία της οποίας βάζει και πίσω του όταν εκφράζεται έτσι.


Γιατί δεν μιλάει στα ελληνικά; Ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος ηγέτης που θα προτιμούσε την ασφάλεια και τον συμβολισμό της χρήσης της μητρικής γλώσσας. Η εμμονή του με αυτά τα αγγλικά έχει ώρες ώρες τα χαρακτηριστικά της αναίδειας.


Το πιο εξωφρενικό, άλλωστε, είναι ότι ...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τσίπρας σπικς ίνγκλαντ βέρι μπεστ (video) - Γιατί ο έλληνας πρωθυπουργός φέρεται σαν τη Μαντάμ Σουσού;



Πραγματικά δεν ξέρω ποιoς αρχοντοχωριάτικος άνεμος έχει φυσήξει τα μυαλά του Αλέκση του Πρωθυπουργού και τον έχει κάνει να μιλάει αγγλικά σε κάθε ευκαιρία που του παρουσιάζεται. 


Δεν μπορώ να καταλάβω ποια ψυχολογική ανάγκη είναι αυτή που τον υποχρεώνει να χρησιμοποιεί μια γλώσσα την οποία δεν καταλαβαίνει και η οποία το μόνο που μπορεί να του προσφέρει είναι μια θέση στο Πάνθεον της κωμωδίας, πλάι στον Μπόρατ του Κοέν.  


Προφανώς είναι κακό για έναν ηγέτη του πρώτου μισού του 21ου αιώνα να μην γνωρίζει καθόλου την κυριάρχη γλώσσα της εποχής, αλλά το κόμπλεξ που μπορεί να νιώθει εξ αιτίας της άγνοιάς του και τον κάνει να προσπαθεί να τη μιλήσει (προκειμένου να αποδείξει τι και σε ποιόν;) είναι  πολύ χειρότερο. 


Μοιάζει με δημόσιο αυτομαστίγωμα που αντί για οίκτο προκαλεί γέλιο. Μοιάζει με μια απόπειρα απόδειξης κοσμοπολιτισμού και ευρυμάθειας που καταλήγει απόδειξη της διαχρονικότητας του πνεύματος της μαντάμ Σουσού, το οποίο ζει και βασιλεύει μέσα στο σώμα του Έλληνα πρωθυπουργού.  


Η τελευταία του απόπειρα δημόσιου αυτοεξευτελισμού ήταν το προχτεσινό βίντεο-χαιρετισμός σε αμερικάνους επενδυτές. Σ’ αυτό, αντί να επιλέξει να μιλήσει στα ελληνικά και οι υπότιτλοι να κάνουν από κάτω τη δουλειά τους, προτίμησε να παραστήσει ότι ξέρει αγγλικά με σπαρταριστά –για αλλη μια φορά– αποτελέσματα.


Μπορεί η στιγμη που ξεχωρίζουν οι περισσότεροι να είναι το δολοφονικό κτητικό ‘s που φτιάχνει κάτι που ακούγεται σαν Greece is comeback αλλά, κατα την ταπεινή μου άποψη, η κορυφαία στιγμή είναι εκείνη που θέλει να πει ότι οι ΗΠΑ που θα είναι η τιμώμενη χώρα στην επόμενη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης και  –προσπαθώντας να μιμηθεί προφορές που δεν καταλαβαίνει– καταλήγει να λέει οτι οι ΗΠΑ είναι η τιμώμενη χώρα στην Διεθνή Γούνα Θεσσαλονίκης. Ταυτόχρονα μας συστήνει καινούργιες λέξεις όπως η λέξη «χάλθενες», η λέξη «έρα», η λέξη «λέρτζεστ» και είμαι σίγουρος ότι θα βρείτε και άλλες πολλές (είναι τόσο μεγάλη η έφεση του Αλέξη στην κατασκευή καινούργιων αγγλικών λέξεων που δεν αποκλείεται κάποια στιγμή να τιμηθεί από κάποιο πανεπιστήμιο για την προσφορά του στην αγγλική γλώσσα)


Δεν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να σκέφτηκαν οι αμερικάνοι επενδυτές ακούγοντάς τον. 


Δεν ξέρω αν ένιωσαν αμήχανοι, αν τους έπιασε νευρικό γέλιο ή αν σκέφτηκαν πως αυτός ο τύπος είναι μια ευκαιρία να βγάλουν εύκολα λεφτά. 


Πολύ φοβάμαι όμως πως...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ολα στα συνδρομητικά – ΕΡΤ γιατί πληρώνουμε;



Η ΕΡΤ είναι ο μεγαλύτερος ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός της χώρας. Με τρία τηλεοπτικά κανάλια, άλλα τόσα ραδιοφωνικά και πολλά επαρχιακά. Είναι οργανισμός με συνδρομή, αφού όλοι πληρώνουμε ένα τέλος για να την βλέπουμε.


Όμως, τα τελευταία χρόνια ο οργανισμός αυτός σχεδόν έχει αποσυρθεί από όλα τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα. Από του χρόνου παύει να μεταδίδει και τον ένα αγώνα του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, που της είχε απομείνει.




Τρία είναι τα μεγάλα αθλητικά γεγονότα που ενδιαφέρουν κάθε χρόνο τους περισσότερους Ελληνες:


1. Το ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου (Superleague). Εδώ και μερικά χρόνια μεταδίδεται αποκλειστικά από το ένα συνδρομητικό κανάλι.


2. Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μπάσκετ (Euroleague), στο οποίο μετέχουν ανελλιπώς ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Και αυτό αποκλειστικά από το (ίδιο) συνδρομητικό κανάλι. Μέχρι πέρσι η ΕΡΤ μετέδιδε εναλλάξ από έναν αγώνα των δύο ομάδων κάθε βδομάδα. Από φέτος πάει κι αυτός.


3. Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου(Champions League). To μεταδίδει αποκλειστικά το άλλο συνδρομητικό κανάλι. Μέχρι και φέτος η ΕΡΤ μεταδίδει έναν αγώνα (κάθε Τετάρτη) και τον τελικό. Από του χρόνου(2018) πάνε κι αυτά.


Ετσι, οι φίλοι των δημοφιλέστερων σπορ έχουν δύο επιλογές. Ή να γίνουν συνδρομητές στα δύο κανάλια (καθόλου ευκαταφρόνητο το κόστος) ή να τρέχουν σε καφετέριες και πρακτορεία του ΟΠΑΠ. Μάλιστα, αν τύχει και βρεθείς μακριά από την Αθήνα ή και άλλες μεγάλες πόλεις, μπορεί να χρειαστεί να κάνεις κάμποσα χιλιόμετρα για να βρεις μαγαζί με το ένα ή το άλλο συνδρομητικό κανάλι.


Εντάξει, να το κάνουμε. Αλλά τότε ανακύπτει το εύλογο ερώτημα: γιατί να πληρώνουμε συνδρομή και για την ΕΡΤ; 


 Για να βλέπουμε και να ακούμε την (εκάστοτε) κυβερνητική προπαγάνδα μέσα από εκπομπές που, ειδικά τα τελευταία χρόνια, θυμίζουν συχνά το ΕΙΡΤ και την ΥΕΝΕΔ της δεκαετίας του’70;  


Διότι...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΡΟΥΣΦΕΤΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εχθρός όποιος δεν είναι δικός μου



Πως λέμε «τύπος σοκαλάτας»;  Πως λέμε «τύπος γάλακτος»;  Σα να λένε «μοιάζει με σοκολάτα» , «μοιάζει με γάλα».
 

Ετσι και μοιάζει με  Δημοκρατία.  

Μοιάζει με  ευρωπαική  χώρα. 

Μοιάζει με  Δημόσιο.  

Μοιάζει με  αξιολόγηση. 

Μοιάζουν με  ελεγκτικούς μηχανισμούς. 

Μοιάζει με ανεξάρτητη αρχή. 

Μοιάζει με «πόθεν έσχες». 

Μοιάζει με Ελληνας πολίτης. 

Μοιάζει με  Ελληνα  πατριώτη.

Μοιάζει με αντιρατσιστή. 

Μοιάζει με οπαδό της Οικολογίας. 

Μοιάζει με   δημόσιο υπάλληλο. 

Μοιάζει με   συνδικαλιστή. 

Μοιάζει με αγανάκτιση.  

Μοιάζει με  κανονικότητα. 

Μοιάζει με Δυτική  χώρα. 

Μοιάζει με πολιτισμό.  

Μοιάζει με αυτογνωσία. 

Και πάει λέγοντας

Πλήθος παραδειγμάτων.  


Ας πούμε η σχέση  της Δικαιοσύνης με την  (εκάστοτε)  κυβερνητική εξουσία. Α μπα. Εμείς σεβόμαστε  τις αποφάσεις της δικαιοσύνης.  Αλλά που  σαι.  Ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε. Γι αυτό έχουμε το  δικαίωμα να τις κρίνουμε. Γιατί κρίνονται και οι κρίνοντες
 
Μ αυτό το  επιχείρημα, οι  αξιωματούχοι κάθε κυβερνητικής  εξουσίας, έκριναν και κρίνουν τις αποφάσεις της  Δικαιοσύνης. Μα δεν είναι το  ίδιο η κριτική ενός  αληθινού  δημοσιογράφου, με την αντίστοιχη κάποιου κυβερνητικού  αξιωματούχου. Ελεος.  Στοιχειώδες κύριε Τσίπρα

 
Οι κυβερνήσεις διορίζουν τις ανώτατες ηγεσίες των  δικαστικών  λειτουργών.   Το ίδιο κάνουν και στην ΕΡΤ.  Διορίζουν,  ασυστόλως εκεί.  Στην  ΕΡΤ την οποία πληρώνει  και συντηρεί ο  φτωχός λαός.  Στα παλιά  τους τα παπούτσια. Εμείς πληρώνουμε. Εκείνοι «γλεκτοκοπάνε» 


Αλλο παράδειγμα με τον Ανδρέα  Γεωργίου  της  Στατιστικής Υπηρεσίας. Εκανε ο άνθρωπος την  δουλειά  του,  έφυγε νύχτα και παραλίγο να καταλήξει πίσω  από τα σίδερα της φυλακής

 
Η λογική των    κυβερνώντων, αυτής της χώρας που μοιάζει με  Δημοκρατική και ευρωπαική, είναι  η εξής  δικτατορική:  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σιγά μη νοιάζονται για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ


Ο καυγάς του συντρόφου Κοντονή με τον πρόεδρο του ΣτΕ ήταν ένα άλλο επεισόδιο στο πετυχημένο σίριαλ «Τσακωνόμαστε για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης» του ψυχαγωγικού καναλιού που ονομάζεται Ελλάδα.  


Όχι επειδή ο σαφής διαχωρισμός των εξουσιών δεν έχει τεράστια σημασία για τη λειτουργία της δημοκρατίας (αν δεν είσαι φαν του Μαδούρο ή του Ερντογάν). Αλλά επειδή οι πρωταγωνιστές της συζήτησης, οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, εκπροσωπούν θεσμούς που κάνουν ό,τι μπορούν προκειμένου να στερήσουν από το διαχωρισμό αυτό κάτι από τη σαφήνειά του.


Δεν αναφέρομαι στις κομματικές ανακοινώσεις για κάθε δικαστική απόφαση που με κάποιο τρόπο έχει απασχολήσει την πολιτική. Αυτές, συνήθως, έχουν τη σοβαρότητα ανακοινώσεων ΠΑΕ πριν από ντέρμπι τίτλου


Αναφέρομαι στην ωραία συνήθεια που έχουν τα κόμματα, είτε είναι αντιπολιτευτικά είτε κυβερνητικά, να υποδέχονται στη ζεστή τους αγκαλιά συνταξιούχους δικαστικούς, επιτρέποντας έτσι σε κάποιους πονηρούς συμπολίτες, κάποιους ελεεινούς που βγάζουν από τη μύγα ξύγκι και από τους οποίους διαχωρίζω τη θέση μου, να αμφισβητούν την ανεξάρτητη λειτουργία της Δικαιοσύνης.


Και επειδή είμαι βεβαιος ότι θέλετε παραδείγματα, να σας πω για τον αναπληρωτή υπουργό Παπαγγελόπουλο που υπήρξε εισαγγελέας, την επικεφαλής του νομικού γραφείου του πρωθυπουργού Αλέκση, Βασιλική Θάνου, που ήταν πρόεδρος του Αρείου Πάγου, και το βουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Χαράλαμπο Αθανασίου, που ήταν αρεοπαγίτης και πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων (ζητώ συγγνώμη αν υπάρχουν και άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις, αλλά δεν κάνω απογραφή, παραδείγματα δίνω).


Χωρίς να θέλω να αμφισβητήσω τις ικανότητές τους, νομίζω πως μπορώ να πω με ασφάλεια ότι, αν οι τρεις αυτοί δικαστικοί δεν αναλάμβαναν κάποιο από τα πόστα που ανέλαβαν μετά τη συνταξιοδότησή τους, η δημοκρατία, η πολιτική ζωή αλλά και η ζωή γενικότερα θα ήταν ακριβώς όπως είναι σήμερα. Αντιθέτως, όσοι ψάχνουν να βρουν ενδείξεις εξάρτησης της Δικαιοσύνης θα αναγκαζόντουσαν να δουν τη γυναίκα του Καίσαρα με άλλο, λιγότερο φιλύποπτο, μάτι.    


Δεν εννοώ ότι οι τρεις αυτοί δικαστές δεν άσκησαν ευσυνείδητα τα δικαστικά τους καθήκοντα.  


Εννοώ ότι μου φαίνεται πως οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης καλό είναι να φροντίζουν να μην δίνουν δικαιώματα, όχι μόνο με τις νομικές επιλογές τους όσο είναι δικαστές, αλλά και με τις επιλογές ζωής, όταν σταματήσουν να δικάζουν. Κι αν η επιθυμία τους να βοηθήσουν μια κυβέρνηση ή μια παράταξη είναι τόσο δυνατή που δεν μπορούν να τη συγκρατήσουν, καλό θα ήταν οι κυβερνήσεις και οι παρατάξεις, που τόσο πολύ νοιάζονται για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, να μην τους επιτρέπουν να την ικανοποιήσουν. 


Δεν ξέρω αν υπάρχουν σχετικές νομοθετικές παρεμβάσεις που θα μπορούσαν να προτείνουν κόμματα και κυβερνήσεις. Δεν έχω ιδέα αν οι αλλαγές που θα μπορούσαν να γίνουν προκειμένου οι δικαστές να μην μεταμορφώνονται σε πολιτικούς πρέπει είναι και συνταγματικές. Μάλλον δεν έχει και σημασία. Έτσι κι αλλιώς, τα κόμματα που έχουν στις τάξεις τους πρώην δικαστικούς δεν θα τις ψήφιζαν. Οι μόνοι που πραγματικά θέλουν τη Δικαιοσύνη ανεξάρτητη είναι οι ίδιοι οι δικαστές. Ή, για να το πω πιο σωστά, η συντριπτική τους πλειοψηφία. Είναι αυτοί που καταλαβαίνουν καλύτερα από τον καθένα ότι σε μια Δημοκρατία, πέρα από την – απολύτως αναγκαία - ορθή απονομή της Δικαιοσύνης, τεράστια σημασία έχει και η εμπιστοσύνη στην ορθή απονομή.


Παρότι νομίζω πως είναι μάλλον σαφές, θα το γράψω με ακόμα μεγαλύτερη σαφήνεια: 



ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τρέχουν και δεν φτάνουν οι Γάλλοι! Άκυρη η σύμβαση του Ρίου - Αντιρρίου!



Η εταιρεία που διαχειρίζεται την γέφυρα του Ρίου Αντιρρίου προκάλεσε η ίδια πριν από λίγους μήνες φορολογικό έλεγχο, για να μπορέσει να ολοκληρώσει κάποιες συναλλαγές της με το δημόσιο. 


Ο εφοριακός που διενήργησε τον έλεγχο απεφάνθη ότι η σύμβαση της εταιρείας με το ελληνικό δημόσιο είναι άκυρη! Ναι, η σύμβαση που κύρωσε η Βουλή των Ελλήνων.


Ο υπάλληλος της εφορίας αποφάσισε ότι η σύμβαση δεν είναι σύμφωνη με όσα προβλέπει το ελληνικό φορολογικό σύστημα. Έτσι το είδε το θέμα. Αποφάσισε σχετικά, υπέγραψε το  φύλλο ελέγχου και άφησε πίσω του τα στελέχη της εταιρεία «Παυλόπουλους».  


Άχνα δεν έβγαλαν οι άνθρωποι. Έμειναν άφωνοι! Δεν είχαν την δύναμη ούτε να σηκωθούν από τις καρέκλες τους...


Όταν συνήλθαν επισκέφτηκαν τους προϊσταμένους του εφοριακού. Η αλήθεια είναι ότι απ' όλους συνάντησαν μεγάλη συμπάθεια και κατανόηση. Μέχρις εκεί, μέχρι την κατανόηση, όλα πήγαν καλά. Από εκεί και πέρα εισέπραξαν απαντήσεις του τύπου: «Μπορεί να έχετε δίκιο, σας καταλαβαίνουμε, αλλά από την στιγμή που υπέγραψε ο συνάδελφος γίνονται δύσκολα τα πράγματα. Μην ανησυχείτε, όμως! Θα δικαιωθείτε στα δικαστήρια»...


Τα δικαστήρια θα αποφασίσουν σχετικά μετά από 8 ως 10 χρόνια. Τόσο κάνουν αυτές οι υποθέσεις. Υπάρχουν κι άλλες που κάνουν και περισσότερο. Πάλι καλά, δηλαδή! 


Τι να πουν οι άνθρωποι στους Γάλλους της Vici που είναι και οι βασικοί μέτοχοι της εταιρείας; Ότι πέρασε ένας εφοριακός και αποφάσισε ότι ο ίδιος έχει μεγαλύτερη ισχύ από την ισχύ της Βουλής των Ελλήνων; Κι αύριο τι μπορεί άλλο να συμβεί;  


Τι άλλο μπορεί να αποφασίσει ένας άλλος υπάλληλος και να τους κάνει την ζωή ακόμη πιο δύσκολη;


Παράλογες ή άδικες αποφάσεις μπορεί να υπάρξουν από την κεντρική διοίκηση μιας οποιασδήποτε χώρας. Πείτε ότι ήταν μία κακή στιγμή ενός υπαλλήλου. Δώστε την ερμηνεία που θέλετε. Εκείνο που ξεχωρίζει μία κανονική χώρα από μία μη κανονική είναι...

"ΣΥΡΙΖΑίικου τσαρλατανισμού κωμωδία" (2)


"ΣΥΡΙΖΑίικου τσαρλατανισμού κωμωδία" (1)



Σαν σήμερα (13/12/ΧΧΧΧ)

1803: Το Ολοκαύτωμα στο Κούγκι. Ο ιερομόναχος Σαμουήλ, μπροστά στον κίνδυνο να συλληφθεί αυτός και πέντε Σουλιώτες από τους Τουρκαλβανούς του Αλή, βάζει φωτιά στο βαρέλι με την πυρίτιδα και ανατινάσσονται όλοι μαζί.
1903: Ο ιταλός μετανάστης Ίταλο Μαρτσιόνι παρουσιάζει το πρώτο παγωτό χωνάκι στις ΗΠΑ.
1939: Η πρώτη μεγάλη ναυμαχία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στο Ρίβερ Πλέιτ, στ' ανοιχτά των ακτών της Αργεντινής, τα βρετανικά καταδρομικά «Έξετερ», «Αίας» και «Αχιλλέας» καταναυμαχούν το γερμανικό θωρηκτό τσέπης «Κόμης Σπέε».
1943: Οι ναζί κατακτητές καταστρέφουν τα Καλάβρυτα κι εκτελούν και τους 1.101 άνδρες κατοίκους της μαρτυρικής πόλης.
1959: Ο αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ' εκλέγεται πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συγκεντρώνει το 66,28% των ψήφων έναντι 33,72% του δικηγόρου Ιωάννη Κληρίδη. Αντιπρόεδρος, χωρίς ανθυποψήφιο, εκλέγεται ο τουρκοκύπριος Φαζίλ Κουτσιούκ.
1967: Μετά την αποτυχία του βασιλικού κινήματος για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος διαφεύγει με την οικογένειά του στη Ρώμη, όπου θα ζητήσει πολιτικό άσυλο.
1816: Γεννιέται ο Ερνστ Βέρνερ φον Ζίμενς, αξιωματικός του πυροβολικού και ιδρυτής της βιομηχανίας κατασκευής ηλεκτρικών ειδών «Siemens». [θαν. 6/12/1892]





2014: Χάνει τη μάχη με τον καρκίνο  σε ηλικία 66 ετών ο δημοφιλής ηθοποιός Τόνι Άντονι (Αντώνης Κονιάρης).

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΗΛΙΘΙΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Πινγκ-πονγκ βλακείας



Δεν ξέρω αν η πλειοψηφία των ΜΜΕ απευθύνεται σε εμάς σαν να είμαστε βλάκες, γιατί έτσι μας θεωρούν ή γιατί αδιέξοδα διαμορφώνουν τη βλακεία σε επίπεδο κυρίαρχης απελπισίας. 


Για να πουλήσεις πρέπει να γράφεις βλακείες, να λες βλακείες, παραμύθια ψέματα, κουκουρούκου αρλουμπολογία. Όσο πιο πολύ πουλάς, τόσο πιο πολύ τρέφεις το τέρας. Έτσι η βλακεία γίνεται κυρίαρχη. 


Η είδηση δεν είναι ότι το 26% των πολιτών θεωρεί ότι μας ψεκάζουν ή πόσοι «αφελείς» θεωρούν ότι η ΕΕ είναι δικτατορία


Η είδηση είναι ότι οι υπόλοιποι, μπορούμε (αντέχουμε) και εξακολουθούμε να μην πιστεύουμε ότι μας ψεκάζουν. Άγνωστο για πόσο καιρό ακόμη! 


Η είδηση είναι πόσο πολλοί δικαιολογούμε τους επιτήδειους «βλάκες» ως επιτήδειους «αφελείς».


Η είδηση είναι ότι η μαλακία του καθένα μας θα αποκτήσει άπλετη προβολή στα ΜΜΕ, θα γίνει viral και κυρίαρχη. Ό,τι πιο εξωφρενικό σκεφτείς, αρκεί να το πετάξεις στα social media, και την επομένη θα βρεις μερικά μπαστούνια με μικρόφωνα ή προσκλήσεις σε πάνελ τηλεοπτικών εκπομπών να σου ζητούν να αναπτύξεις τη θεωρία σου. Η θεωρία της μπούρδας. Έχω και εγώ μία, δύο, πολλές. Ποιος ενδιαφέρεται; Ή μάλλον πιο σωστά: Ποιος δεν ενδιαφέρεται;


Όταν οι ειδήσεις στα media κυριαρχούνται από βλάκες ή από αυτούς που πρέπει να το παίξουν «βλάκες» για να δουλέψουν, πόσοι πια να απορούν γιατί το πινγκ πονγκ της βλακείας κυριαρχεί;  


Στη Βουλή τσακώνονται για το ποιος θα πετάξει τη μεγαλύτερη μπούρδα να την σηκώσουν τα τρολς τους στα κοινωνικά δίκτυα, να «χτυπήσουμε» τον αντίπαλο


Ο Κυριάκος μιλάει για εξωγήινους, ο Τσίπρας μιλάει αγγλικά, μιλάει γαλλικά, κάνει τζόκινγκ στον Λευκό Οίκο, η Δούρου ντύνεται θλιμμένη παρθένα παναγιά, ένας αντιπεριφερειάρχης της με μισθό 3.206,25 ευρώ παριστάνει τον superman στα κανάλια, ο Άδωνης πουλά νανοβιονικά γιλέκα και βιβλία του (άγνωστο ποια από τα δύο είναι πιο επικίνδυνα), ο πρθ αναγγέλλει και πάλι ότι βγαίνουμε από τα μνημόνια, η υπουργός Εργασίας πανηγυρίζει που η ανεργία μειώνεται διαιρούμενη σε θέσεις των 250 ευρώ, ο αντιπρόεδρος πουλάει όπλα στη χώρα που οι πολίτες αναφέρουν ως «Σουηδική» Αραβία, το κόμμα ζητάει εμπάργκο στην πώληση όπλων τη στιγμή που οι ίδιοι τα πουλούν, αυτοί που έταζαν Ζάππεια και έσκιζαν «τα μνημόνια κάθε ημέρα» τσακώνονται με αυτούς που έταζαν Αργεντινή και σκίζουν «τα μνημόνια κάθε μέρα» και αυτοί. Γκώσαμε με ήρωες της βλακείας.


Και όλοι μας είμαστε εκεί ανάμεσα στον πολυπληθή θίασο του γελοίου, σιωπηλοί και φοβισμένοι με το μέγεθος της βλακείας. Εγκλωβισμένοι στην ήττα μας. Και οι πρωταγωνιστές είναι πάντα ίδιοι, οι ίδιοι και οι ίδιοι. Και ο διαγωνισμός των παραπονούμενων δεν γίνεται για να αλλάξουμε το έργο και τους συντελεστές του, αλλά μόνο για να ανεβούμε και εμείς στον θίασο και να αλλάξουμε τον σκηνοθέτη. Η παράσταση συνεχίζεται και σπάει ταμεία. Πάμε για νέο sold out.  


Έχω μια νέα μαλακία να σας πω, θα την ανεβάσω στο fb μου αύριο στις 12, μείνετε συντονισμένοι, εσύ να μου απαντήσεις μεθαύριο να το κάνουμε viral, σε τρέφω με τρέφεις. Θα σε κάνω tag. Μπορεί η γελοιογραφία του Αρκά ότι «ο πόλεμος κατά της βλακείας τέλειωσε. Χάσαμε.» να καταγράφει ρεαλιστικά τις συνθήκες, αλλά σχεδιάστηκε για να μας ξυπνήσει και να μας αναποδογυρίσει, όχι για να μας κοιμίσει, όπως επέλεξαν οι περισσότεροι.   


Το τραγικό στις χαζοδηλώσεις της κάθε ανήσυχης καλλιτέχνιδος είναι ότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποιος (τους) φταίει;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Η φασαρία με τις δηλώσεις της Νατάσσας Μποφίλιου είναι προφανώς δυσανάλογη και με τις δηλώσεις και με την Μποφίλιου.
Η ανοησία ως επαναστατική άσκηση δεν αποτελεί μονοπώλιο μιας νεαρής τραγουδίστριας. Κι η βλακώδης βεβαιότητα ότι η Αριστερά αποτελεί «τη σωστή πλευρά της Ιστορίας» έχει θρέψει πολύ πιο συγκροτημένα μυαλά από την Μποφίλιου και τους φίλους της.
Ούτως ή άλλως έχω εντυπωσιαστεί από τον αριθμό των καλλιτεχνών που από σπόνσορες του ΣΥΡΙΖΑ έχουν εξελιχθεί σε απογοητευμένα θύματά του.
Το δάκρυ της πικρής απογοήτευσης πέφτει κορόμηλο. Και δεν μπορώ να τους αναφέρω όλους.
Από τον τηλεκήρυκα Λάκη Λαζόπουλο και τον ήπιο Γιάννη Ζουγανέλη έως τον δυναμικό εμψυχωτή του δημοψηφίσματος (και της υποψηφιότητας Δούρου) Γιώργο Κιμούλη.
Από διάφορες κυρίες του έντεχνου με κόκκινα πλαστικά γάντια κι από άλλες του άτεχνου χωρίς καθόλου γάντια έως τον Θάνο Μικρούτσικο που ανησυχεί επειδή «δεν μιλάνε οι διανοούμενοι».
Δεν ξέρω αν οι διανοούμενοι σιωπούν επειδή συμπράττουν «με την ελίτ» - όπως ισχυρίζεται ο Μικρούτσικος. Ούτε αν σιωπούν επειδή απλούστατα δεν έχουν κάτι σοβαρό να πουν όταν ανοίγουν το στόμα τους.
Πάντως έως πρόσφατα μας ξεκούφαναν στα καλαματιανά και δεν μας βγήκε σε καλό.
Τα θύματα της απογοήτευσης είναι δυστυχώς αναρίθμητα. Λογικό κι ανθρώπινο. Απλώς άλλοι τη βιώνουν μεταμελημένοι και σιωπηλά, άλλοι τη διαλαλούν αμετανόητοι κι ανερυθρίαστα.
Το παραμύθι όμως είναι περίπου το ίδιο.
«Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν η μοναδική ελπίδα» αλλά η ελπίδα αυτή «χάθηκε» και σήμερα «ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απογοητεύσει και τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ».
Αν δεν βγάλατε νόημα, δεν πειράζει. Υπάρχει και συνέχεια.
Κατά τον Κιμούλη «στάθηκα δίπλα στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί πίστευα ότι ήταν η μοναδική λύση τότε και πιστεύω ότι σωστά έκανα». Με άλλα λόγια, έκανε σωστά που πίστευε ότι μοναδική λύση ήταν κάτι που αποδείχθηκε ότι δεν ήταν η μοναδική λύση που πίστευε!
Να μην παρεξηγηθώ. Κάθε πολίτης, καλλιτέχνης ή μη, έχει δικαίωμα και να πιστεύει και να διαψεύδεται στην πολιτική, ακόμη κι αν του αρέσει να πιστεύει ότι έκανε σωστά όταν πίστευε λάθος.
Αλλά εδώ μιλάμε για γενικό φαινόμενο. 
 Γεμίσαμε μετανοούσες Μαγδαληνές όλου του καλλιτεχνικού φάσματος. Από ελαφρολαϊκό έως βαρύ κλασικό ρεπερτόριο.
Και τότε τίθεται σχεδόν φυσιολογικά η απορία μιας ομολογημένης απογοήτευσης.
Δηλαδή τι νόμισαν ή τι ήλπισαν όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι ότι θα συμβεί με τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να απογοητευτούν στη συνέχεια;
Ηλπισαν ότι θα σκίσουν τα Μνημόνια; 
Οτι θα τα καταργήσουν με έναν νόμο κι ένα άρθρο; 
Οτι θα πούνε Οχι στο δημοψήφισμα και θα τρομάξει ο ντουνιάς;
Οτι θα βαράνε τα νταούλια και θα χορεύουν οι αγορές; 
Οτι θα μοιράζουν τζάμπα χρήμα; 
Οτι θα επιστρέψει η 13η σύνταξη κι ο κατώτατος μισθός στα 751 ευρώ; 
Οτι η λιτότητα θα καταργηθεί με την ψήφο του ελληνικού λαού; 
Οτι η Ελλάδα θα κάνει κουμάντο στην ευρωζώνη;
Διότι αν αυτά ήλπισαν ότι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν στο πρόσωπο του Τσίπρα ανακάλυψαν κάτι ανάμεσα στον Σπάρτακο και τον Τσε Γκεβάρα, δεν τους φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τους φταίει το μυαλό τους.
Και τότε δεν τίθεται θέμα απογοήτευσης αλλά στοιχειώδους νοημοσύνης.
Τουλάχιστον η Μποφίλιου ψάχνει ηγέτη για να βγει στο βουνό. Εκείνοι νόμισαν ότι τον βρήκαν στο Πολυκλαδικό Αμπελοκήπων;

Πιάστηκαν κορόιδα, λοιπόν; Παρερμήνευσαν; Μπερδεύτηκαν; 
Να το δεχτώ. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί το καμαρώνουν.
Εκτός βεβαίως κι αν...