"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΑΡΧΟΑΡΙΣΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Smiley με το μουστάκι του Αδόλφου - Στην Ελλάδα η δημοκρατία δεν ευδοκιμεί· το έχουμε πάρει απόφαση.



Σήμερα οι φασίστες δεν φοράνε πια φαιούς χιτώνες και στρατιωτικές μπότες ― φοράνε T-shirt και Doc Martens. Κι αν ζούσαμε σε κράτος δικαίου, το ελάχιστο που θα μπορούσαμε να κάνουμε ως πολίτες θα ήταν μήνυση κατά των υπευθύνων ― υπουργείου Δημόσιας Τάξης («προστασίας του πολίτη»: ας γελάσω!), αστυνομίας, αριστερών κομμάτων ― προκειμένου να εφαρμοστούν οι νόμοι, να συλληφθούν οι φασίστες των δρόμων και να σαπίσουν στη φυλακή. 


Φοβάμαι πως το μοναδικό θετικό σημείο της κυβέρνησής μας είναι ότι έδειξε στο ευρύ κοινό τι σημαίνει αριστερά, τι σημαίνει αριστερός φασισμός: μεταξύ άλλων, περιφρόνηση για την ασφάλεια του πολίτη, για τη δημόσια περιουσία και για την ευταξία. 


Κοντολογίς, εκλέξαμε τους μπαμπαδομαμάδες των αναρχικών, ένα συρφετό από μέλη του υποκόσμου, ανόητους εφήβους με ορμονικές διαταραχές, μεγαλομανείς αναρχοπατέρες με την αυλή τους, γκουρού των καφενέδων και της καταστροφής. 


Όλοι αυτοί οι άνθρωποι («συλλογικότητες», καταληψίες κτλ) είναι αμόρφωτοι και ψυχοπαθείς: ανασύρουν κάπου κάπου ένα τσιτάτο και θαμπώνουν τους νεότερους· προσφέρουν πάρτι και ευκαιρίες για σεξ ― η high life των Ελλήνων τσογλανιών. Συν, φυσικά, μια αύρα ανώδυνης και ακίνδυνης παρανομίας (σύμβολο της οποίας είναι η κουκούλα) εφόσον ζούμε στο Φαρ Γουέστ.


Το πρόβλημα έχει προχωρήσει επειδή οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν έκαναν τίποτα: όχι μόνο από τεμπελιά και ανικανότητα· αλλά από φόβο έναντι της τυραννίας της αριστεράς.


 Όλες μας οι κυβερνήσεις μετά το 1974 ήταν μαριονέτες: εφάρμοζαν αριστερή πολιτική για να παραμείνουν στην εξουσία.  


Η διαπίστωση «πρώτη φορά αριστερά» ισχύει εδώ και σαράντα τρία χρόνια ― όσοι από μας είμαστε αρκετά μεγάλοι, θυμόμαστε ότι η ελληνική κοινωνία άρχισε να περπατάει με τα χέρια από τότε που κυριάρχησε ο αριστερός λόγος, ο συνδυασμός θυματολογίας, ψευδολογίας και εκβιασμών


Τα συνδικάτα κατέστρεψαν τις επιχειρήσεις, η γραφειοκρατία εμπόδισε την ανάπτυξη και η πολιτική του δρόμου δημιούργησε αναισθησία μπροστά στην ανομία. 


Η μαρξιστική «ανάλυση» εκφόβισε όλες τις κυβερνήσεις: ο Τζορτζ Όργουελ, που προέβλεψε ότι θα οδεύαμε προς έναν «πεφωτισμένο (δήθεν) ναζισμό» επιβεβαιώθηκε παντού.  


Η διαφορά μας από τις άλλες χώρες είναι ότι δεν τον τσακίσαμε· αντιθέτως, φαίνεται να μας αρέσει: βία στους δρόμους, Κάτω το Κράτος, θάνατος σε όποιον διαφωνεί. Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι. Κι αντί οι υπάρχοντες νόμοι να ενεργοποιούνται για όλες τις πράξεις μίσους, ενεργοποιούνται μόνο για όσες πράξεις θεωρούνται εναντίον της αριστεράς, της ισλαμοαριστεράς, της κομμουνιστικής και αναρχοφασιστικής ιδεολογίας. 


Η αναρχοαριστερά έχει δολοφονήσει πλήθος ανθρώπων· αλλά, ακόμα και οι φονικές ομάδες ανταρτών πόλεων (κατ' εξοχήν φασιστικές στη δομή και στον τρόπο του σκέπτεσθαι και του πράττειν) είχαν και έχουν πολλούς θαυμαστές στην Ελλάδα (και στη Γαλλία, όπου ο απαράδεκτος Σαρτρ συναντιόταν με τον Μπάαντερ...) Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και οι γερμανικές συμμορίες δεν ήταν «καλύτερες» από τους αναρχοφασίστες παγκοσμίως· απλώς, είχαν περισσότερες διεθνείς σχέσεις (π.χ. με τους Παλαιστινίους) και ποικίλες πηγές χρηματοδότησης. Κατέστρεφαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους και δολοφονούσαν αδιακρίτως: καλά να πάθουν οι δολοφονημένοι αφού δεν ήταν αριστεροί. Κι εμείς θρηνούμε μόνο τα θύματα της «κρατικής» βίας και της Χρυσής Αυγής ― για τους υπολοίπους σκατά στον τάφο τους!


Στην Ελλάδα η δημοκρατία δεν ευδοκιμεί· το έχουμε πάρει απόφαση. Δεν ξέρουμε καν τι σημαίνει ― ούτε φαίνεται πως μαθαίνουμε σιγά-σιγά, αν και πράγματι τον τελευταίο καιρό, παρά το περιβάλλον του εκφοβισμού, μιλούν ανοιχτά περισσότεροι άνθρωποι


Η αριστερά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΑΡΧΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι ακριβώς είναι οι σημερινοί αναρχικοί;



Πριν από τριάντα χρόνια ήξερα αρκετούς αναρχικούς. Από τότε μου φαίνονταν ουτοπικές οι ιδέες τους αλλά στην πλειοψηφία τους είχαν ευγένεια, ήσαν μορφωμένοι και διαπνέονταν από γνήσιες ουμανιστικές προθέσεις


Η άρνησή τους προς κάθε εξουσία είχε αφετηρία την αγάπη τους για τον άνθρωπο και την αποστροφή τους προς την καταπίεσή του – οι ανησυχίες τους ήσαν αυθεντικές υπέρ της κοινωνίας και όχι του εαυτού τους. Το κυριότερο, ήσαν αδιαπραγμάτευτα πασιφιστές. Αποστρέφονταν κάθε μορφή βίας – γνώριζαν ότι η βία εγκαθιδρύει μία νέα μορφή εξουσίας που τους αυτοακύρωνε. Όπως δεν σκέφτηκαν ποτέ να φιμώσουν την αντίθετη άποψη γιατί ακριβώς θα γίνονταν η αυθεντία που μισούσαν. Ήσαν πραγματικοί αλληλέγγυοι χωρίς να το γνωρίζουν γιατί δεν υπήρχε η λέξη τότε, ενώ η συλλογικότητα, που τότε ήταν ανθρώπινη ιδιότητα και όχι κοινωνική ομάδα, ήταν για αυτούς όρος ύπαρξης.


Το σύμπαν τους ήταν και τότε τα Εξάρχεια. Αλλά ήταν σύμπαν και όποιας άλλης ομάδας ήθελε, γιατί κανείς τότε δεν σκεφτόταν να εμποδίσει την ελευθερία και την αυτοδιάθεση του άλλου – κυρίως οι αναρχικοί, τι αναρχικοί θα ήσαν;  


Δεν ξέρω πού βρίσκονται τώρα αυτοί, αλλά νομίζω ότι θα ήσαν οι πρώτοι που θα έφευγαν, αν δεν τους έδιωχναν, από τα σημερινά Εξάρχεια. Γιατί αυτό που σήμερα ονομάζουμε ομάδες αναρχικών, αντιεξουσιαστών, μπαχαλάκηδων ή οτιδήποτε άλλο απλώς ανήκουν σε έναν άλλον κόσμο από εκείνο.


Τι σχέση έχουν με την αναρχία αυτά τα βίαια αντικοινωνικά στοιχεία που καταστρέφουν περιουσίες ανθρώπων, κάνουν πλιάτσικο στα σπασμένα καταστήματα, καίνε τα μέσα μαζικής μεταφοράς των φτωχών πολιτών, τραμπουκίζουν άγρια όποιους αντιπαθούν, φιμώνουν κάθε αντίθετη φωνή, κάνουν face control στους επισκέπτες μιας περιοχής της Αθήνας και κρατούν σε ομηρία τους κατοίκους της;


Τι σχέση έχουν με την ελευθεριάζουσα φιλοσοφία του αναρχισμού αυτοί που έχουν στήσει κράτος βίας στα Πανεπιστήμια και το μονοπώλιο διακίνησης ανθρώπων και ιδεών; 


 Πώς συνδέεται ο ανθρωπισμός των αναρχικών με τον τραμπουκισμό σε έναν άνθρωπο με ειδικές ανάγκες πριν από λίγες μέρες, γιατί διαφωνούσαν με την έννοια του εθελοντισμού για την οποία θα μιλούσε στην ΑΣΟΕΕ;


Αυτή η εκδοχή των αντιεξουσιαστών, η εκδοχή της βίας, της αυθεντίας, της αλαζονείας, του ναρκισσισμού, της αυτοαναφορικότητας, του μηδενισμού, του αυτοαποκλεισμού από οποιαδήποτε κοινωνική διεργασία, της πυρπόλησης κάθε κοινωνικού αγώνα και της αποσύνδεσης από την κανονική ζωή των πολιτών έχει πολύ περισσότερο ομοιότητα με τον γηπεδικό χουλιγκανισμό παρά με την αναρχική ιδεολογία.


Ακόμα όμως και η οργανωμένη εκδοχή των αντιεξουσιαστών, οι Ρουβίκωνες...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Απεργία δια πάσαν νόσον



Ένας δικηγόρος δολοφονείται στο γραφείο του στο κέντρο της Αθήνας. Είναι φυσικό οι συνάδελφοί του να θέλουν να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους στην οικογένειά του και μαζί τη θλίψη, την ανησυχία και την οργή τους για την εγκληματική ενέργεια.



Ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας και η Συντονιστική Επιτροπή των Δικηγορικών Συλλόγων  της Ελλάδος αποφάσισαν να κηρύξουν αποχή των μελών τους από τα δικαστήρια σε ένδειξη πένθους για τον θάνατο του συναδέλφου τους.


Οι συνδικαλιστές των δικηγόρων είχαν και άλλους τρόπους να εκφράσουν το πένθος τους. Για παράδειγμα, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, μετά από τρομοκρατικές ενέργειες συγκεντρώνονται στο σημείο του χτυπήματος ή σε κεντρικές πλατείες των πόλεων, είτε κρατώντας κεριά είτε όχι, να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και να καταδικάσουν την τρομοκρατία.


Οι συγκεντρώσεις αυτές κατορθώνουν να μεταδώσουν, μέσω της δύναμης των τηλεοπτικών εικόνων, τη συλλογική στάση των πολιτών απέναντι στο έγκλημα που προηγήθηκε


Οι συνδικαλιστές των δικηγόρων προτίμησαν την δοκιμασμένη επιλογή της αποχής από τα δικαστήρια, δηλαδή μια μορφή απεργίας.


Η έννοια της απεργίας είναι η άσκηση πίεσης των εργαζομένων προς τον εργοδότη ώστε να αναγκαστεί να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους. Χωρίς την εργασία των εργαζομένων η επιχείρηση έχει ζημιές και οι ζημιές αυτές είναι το μέσο της πίεσης. Οι εργαζόμενοι, από την πλευρά τους, έχουν κι αυτοί ζημιά από τα χαμένα μεροκάματα.


Αυτά συμβαίνουν στις πραγματικές απεργίες


Η απεργία των δικηγόρων είναι μια συμβολική απεργία και οι δικηγόροι που θα συμμετέχουν σε αυτή τελικά δεν θα υποστούν καμία ζημιά. Οι δίκες, που ήταν να διεξαχθούν τις μέρες της αποχής θα αναβληθούν, θα γίνουν αργότερα και οι αμοιβές θα πληρωθούν κανονικά.


Τα αποτελέσματά όμως της συμβολικής αποχής είναι πραγματικά για όσους προσδοκούν κάτι από την απονομή της δικαιοσύνης. Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα ο ρυθμός εκδίκασης των υποθέσεων είναι υπερβολικά αργός. Αποτέλεσμα αυτού του αργού ρυθμού είναι οι πολίτες να ταλαιπωρούνται και να μη μπορούν να βρουν το δίκιο τους.


Επιπλέον, η αργή απονομή της δικαιοσύνης δημιουργεί σημαντικά προβλήματα και στην ανάπτυξη της χώρας και την προσέλκυση επενδύσεων, καθώς οι επιχειρηματίες δεν θέλουν να μπλέκουν σε μακροχρόνιες διενέξεις και αξιολογούν αρνητικά την Ελλάδα στο ζήτημα αυτό.


Οι συνδικαλιστές των δικηγόρων, οι οποίοι είναι οι καλύτεροι γνώστες του παραπάνω προβλήματος, απέκλεισαν άλλους εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης του πένθους και αποφάσισαν να προσθέσουν ακόμη λίγη καθυστέρηση στην αργοπορημένη δικαιοσύνη.  


Επέλεξαν δηλαδή να δώσουν ακόμη λίγη ταλαιπωρία στους συμπολίτες τους, που έχουν ανάγκη, αλλά και δικαίωμα στην έγκαιρη ολοκλήρωση των δικών.


Οι συνδικαλιστές των δικηγόρων, αν και μορφωμένοι άνθρωποι που δηλώνουν ευαίσθητοι για τα δικαιώματα των πολιτών, αποφάσισαν να μιμηθούν τους συνδικαλιστές των μέσων μαζικής μεταφοράς που απεργούν για ψύλλου πήδημα. Τελευταία απήργησαν για το ηλεκτρονικό εισιτήριο, στο όνομα των επιβατών, ταλαιπωρώντας κι άλλο τους ήδη ταλαιπωρημένους επιβάτες.


Όλα αυτά...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γιατί να πληρώνουμε εκείνους που αρνούνται την αξιολόγηση;



Δεν είναι κάτι νέο! Οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα αρνούνται την αξιολόγηση. Δεν την θέλουν, την απορρίπτουν. Δυσανασχετούν, απεργούν και στο τέλος νικούν. Πάντα νικούν. Χτες ήταν οι εκπαιδευτικοί, προχτές κάποιοι άλλοι. Σήμερα οι εφοριακοί. Εμείς οι εργοδότες, οι φορολογούμενοι, γιατί θα πρέπει να τους πληρώνουμε τους μισθούς τους, όταν τελούν υπό μόνιμη στάση;


Σε ποιο μέρος του κόσμου συμβαίνει κάτι ανάλογο; Ο εργαζόμενος να αρνείται να μπει στη διαδικασία της αξιολόγησης; Να κάνει, γενικά, ό,τι εκείνος θέλει. Άμα θέλει να πηγαίνει στην εργασία του και άμα θέλει να μην πηγαίνει. Άμα θέλει να εργάζεται και άμα θέλει να μην εργάζεται. Στο τέλος του μηνός, όμως, ο μισθός είναι μισθός.  


Με αυτά και με εκείνα φτάσαμε στο σημείο ακόμη και εγκληματίες να παραμένουν στη θέση τους και μάλιστα με τη στήριξη των συνδικαλιστικών τους σωματείων! Αυτά, λοιπόν, μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν.


Λένε ότι δεν εμπιστεύονται το σύστημα της αξιολόγησης. Ας μην κοροϊδευόμαστε! Εκείνο που πραγματικά τους ενδιαφέρει είναι να μην υπάρχει αξιολόγηση. Ή, αν υπάρχει, να είναι μόνο για τους τύπους. Να παίρνουν όλοι άριστα. Στο όνομα της κατάργησης της... αριστείας, έχουν οδηγήσει τη δημόσια διοίκηση στα σημερινά της χάλια. Δεν ήταν πάντα έτσι το δημόσιο. Έγινε!


Ο δημόσιος τομέας υπάρχει για να προσφέρει υπηρεσίες στο λαό. Η χρησιμότητά του δεν είναι να βρίσκουν θέσεις εργασίας οι κομματικοί στρατοί του εκάστοτε “ηγέτη” και να κατασπαταλώνται έτσι τα λεφτά των φορολογουμένων. Και το κλειδί για να λειτουργεί σωστά ο δημόσιος τομέας και να επιτελεί τον σκοπό του είναι η αξιολόγηση των εργαζομένων. Όπως συμβαίνει σε όλες τις επιχειρήσεις (δημόσιες ή ιδιωτικές) και σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο.


Δεν θέλουν να μπουν σε αυτή τη διαδικασία; 


Σε αυτή την περίπτωση...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΗΦΗΝΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Με ΣΥΡΙΖΑίικες πορδές αυγά δε βάφονται...



Επειδή χθες ακούστηκαν πολλές λαϊκίστικες μπούρδες ότι θα φέρουμε την Apple στην Ελλάδα για να σταματήσουμε το brain drain, ας δούμε τι συμβαίνει στον υπόλοιπο πολιτισμένο κόσμο.
 

Όταν θέλεις λοιπόν να προσελκύσεις επιχειρήσεις στον τομέα της υψηλής τεχνολογίας θα πρέπει να ξέρεις τα ακόλουθα:
 

α) οι επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας δε χρειάζονται πολύ προσωπικό. Χρειάζονται όμως τρομερά εξειδικευμένο προσωπικό, ειδικά σε τομείς που εμείς δεν έχουμε αναπτύξει. Τι να τις κάνω τις 20 σχολές πληροφορικής και τα 6 τμήματα Μαθηματικών όταν στη χώρα μας δεν υπάρχει πτυχίο Data Science.
 

β) οι επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας χρειάζονται υποδομές, όπως ευρυζωνικές συνδέσεις, τεχνολογικά πάρκα, κλπ, που δυστυχώς στη χώρα μας δεν υπάρχουν ή δεν είναι ολοκληρωμένες.
 

γ) οι επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας χρειάζονται σταθερό περιβάλλον, διότι διαφορετικά είναι πολύ εύκολο να μεταφερθούν σε άλλες χώρες.
 

Πέραν αυτών τα χρόνια προβλήματα της επιχειρηματικότητας στη χώρα μας (γραφειοκρατία, πολυνομία, αναποτελεσματικό κράτος, υπερφορολόγηση, αναποτελεσματική δικαιοσύνη, αδυναμία χρηματοδότησης κλπ) καθιστούν τη χώρα μας ως κακή επιλογή. 


Από την άλλη ο παγκόσμιος ανταγωνισμός είναι τεράστιος. Χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία τα τελευταία χρόνια έχουν προσελκύσει δισεκατομμύρια δολλάρια σε επενδύσεις στον τομέα αυτό, χρησιμοποιώντας μία επιθετική πολιτική προσέλκυσης επενδύσεων.
 

Το παράδειγμα της Εσθονίας
 

Η Εσθονία από το 1996 και μετά ξεκίνησε μια μακρόπνοη πολιτική προσέλκυσης επενδύσεων στον τομέα αυτόν, ξεκινώντας από τις βασικές υποδομές, την ψηφιοποίηση της δημόσιας διοίκησης, την διευκόλυνση στην λήψη υπηκοότητας, σταθερό φορολογικό σύστημα κλπ.
 

Η στρατηγική αυτή πλέον αποδίδει και φέρνει νέες επενδύσεις. Χρειάστηκαν όμως περίπου 20 χρόνια.
 

Το λιγότερο γνωστό παράδειγμα των Αζορών
 

Οι Αζόρες είναι αυτόνομη περιοχή της Πορτογαλίας με πολύ στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ. Ο πληθυσμός τους είναι περί τις 250.000 κατοίκους. Ήταν μάλιστα μια από τις φτωχότερες περιφέρειες μιας που η οικονομία της περιοχής βασιζόταν κυρίως στην πρωτογενή παραγωγή. Το μεγάλο πρόβλημα της περιοχής ήταν το brain drain, μιας που οι νέοι έφευγαν για σπουδές είτε στην ενδοχώρα της Πορτογαλίας, είτε στις ΗΠΑ και σπανίως επέστρεφαν πίσω.  


Το πρώτο βήμα ήταν...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Να σε δω να εισπράττεις κλήση από Cayenne…



Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια χώρα που οι φύλακες σταμάτησαν να φυλάνε, με εντολή του βασιλιά. Μετά από λίγο καιρό πιο πολλοί άνθρωποι άρχισαν να σκοτώνονται στους δρόμους που ήταν αφύλαχτοι. Ο βασιλιάς, αφού προβληματίστηκε με τους συμβούλους του βρήκε τη λύση: Έφτιαξε πιο αυστηρούς νόμους!



Και επειδή αυτά μπορεί να συμβούν και στην πραγματικότητα, σωστά μάντεψαν οι αναγνώστες ότι η χώρα του παραμυθιού είναι η Ελλάδα. Γιατί μόνο στην Ελλάδα και στα παραμύθια ο ακραίος παραλογισμός είναι η καθημερινή πραγματικότητα.



Μετά από εννέα (9) αλλαγές στον Κώδικα Οδικής Ασφάλειας τα τελευταία 30 χρόνια (μια αλλαγή κάθε τρία χρόνια στατιστικά) η κυβέρνηση και ο ευφάνταστος υπουργός Συγκοινωνιών, Έργων και Επικοινωνιών αποφάσισε ότι για τις διαρκείς παραβιάσεις του ΚΟΚ δεν φταίει ο φιλοτομαρισμός και η αντικοινωνικότητα των οδηγών σε συνδυασμό με την παντελή απουσία τροχαίας στους δρόμους. 


Όχι. Φταίνε οι καπιταλιστές. Οι άθλιοι πλούσιοι!



Και φταίνε οι πλούσιοι, γιατί, όπως αποκάλυψε ο ίδιος σε χτεσινές του δηλώσεις, οι πλούσιοι κάνουν ό,τι θέλουν στους δρόμους γιατί δεν τους ενδιαφέρει πόσο κάνει το πρόστιμο που θα πληρώσουν. Λεφτά έχουν!



Δεν θα σταθώ στο μείζον, που είναι ότι άνθρωποι με τέτοια ευφυία και με τέτοια επαφή με την πραγματικότητα έχουν την εξουσία να αποφασίζουν για την τύχη μας. Ας πρόσεχαν αυτοί που τους εκλέγουν κι εμείς που τους ανεχόμαστε. Αλλά, πάμε στο χτεσινό κατόρθωμα.



Σύμφωνα με τον ευφάνταστο υπουργό, τα πρόστιμα του ΚΟΚ θα επιβάλλονται πλέον με εισοδηματικά κριτήρια. Ακριβώς για να αποθαρρυνθούν οι πλούσιοι να αιματοκυλίζουν τους δρόμους και να παρκάρουν στα πεζοδρόμια!  


Ο υπουργός, βέβαια, αγνοεί δυο- τρία πραγματάκια, που όλοι όσοι οδηγούμε τα ζούμε καθημερινά: 


  1. Ο Έλληνας οδηγός δεν παρανομεί επειδή είναι πλούσιος ή φτωχός. Παρανομεί γιατί έτσι του γουστάρει. Έτσι τον βολεύει. Έτσι ξεθυμαίνει τα προσωπικά του συμπλέγματα. Είτε οδηγεί παπάκι είτε Cayenne η συμπεριφορά του είναι της αυθαιρεσίας και της περιφρόνησης του νόμου. Η διαφορά είναι ότι το παπάκι πάει όπως γουστάρει γιατί έτσι εκτονώνει το σύμπλεγμά του απέναντι σε ό,τι μεγαλύτερο κυκλοφορεί, ενώ αντίθετα το Cayenne πάει όπως του γουστάρει γιατί έτσι δηλώνει την επιβολή του σε ό,τι ασθενέστερο κυκλοφορεί.

Ο Έλληνας οδηγός, λοιπόν, είναι μάγκας. Δεν είναι κανένα χάπατο που μπορεί να του φορέσει κανείς χαλινάρι. Το δείχνει και στον τροχονόμο που αν τύχει και τον βουτήξει αρχίζει την κλάψα και τις δικιολιογίες πρώτης δημοτικού. Αλλά, ο τροχονόμος δεν τον πιάνει. Γιατί δεν υπάρχει τροχονόμος στους δρόμους! Γι αυτό και ο Έλληνας οδηγός είναι μάγκας…

  1. Σχεδόν όλοι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν παρκάρουν στα πεζοδρόμια και στις ράμπες των ανάπηρων επειδή έχουν λεφτά. Παρκάρουν γιατί δεν έχουν συνείδηση. Δεν έχουν κοινωνική συνείδηση. Στα παλιά τους τα παπούτσια. Και αυτά θα μπορούσε να τα δει με τα ματάκια του ο υπουργός αν κυκλοφορούσε σαν θνητός και διαπίστωνε ότι όλα αυτά τα γαϊδούρια είναι υπερταξικά. Από φτηνά Fiesta και παλιοκαιρισμένες Mercedes μέχρι ολοκαίνουργια SUV και κάθε είδους φορτηγάκια. 


Εκεί θα διαπίστωνε ο υπουργός και την αιτία που καθένας παρκάρει όπου του γουστάρει: Κανείς δεν τον ελέγχει! Δεν υπάρχει τροχαία. Πουθενά! 


  1. Σχεδόν όλοι μιλάνε στο κινητό την ώρα που οδηγούν οποιοδήποτε αυτοκίνητο και δίτροχο. Είτε μένει στο Αιγάλεω για δυό χρόνια σαν τον κυβερνητικό εκπρόσωπο είτε στην Πολιτεία. Και μιλάνε ανενόχλητοι γιατί δεν υπάρχει κανείς να τους ενοχλήσει! Δεν υπάρχει τροχαία να τους ελέγξει. 

  1. Όποιος μπορεί να τρέξει με 150 και 180 χλμ στις εθνικές οδούς τρέχει. Είτε είναι Horizon είτε BMW είτε Smart είτε Hammer. Πρέπει να ομολογήσουμε ότι όσο μεγαλύτερη η τζιπάρα τόσο πιο επιθετικό είναι συνήθως το οδήγημα. Συνήθως. Όσο πιο πολλά τα κυβικά τόσο πιο πολλά τα γκάζια. Συνήθως.


Αλλά, οι οδηγοί δεν τρέχουν επειδή έχουν λεφτά και δεν τους ενδιαφέρει αν θα πληρώσουν το πρόστιμο. Τρέχουν γιατί δεν θα πληρώσουν κανένα πρόστιμο! Επειδή για να πληρώσεις πρέπει κάποιος να σου κόψει κλήση. Ποιος θα σου κόψει όταν η τροχαία είναι άφαντη από τους δρόμους, όπως και τα ραντάρ, «για λόγους οικονομικής δυσπραγίας», όπως ομολόγησε ο υπουργός Τόσκας μετά το δυστύχημα με την Porsche έξω από τη Λάρισα;

  1. Φυσικά, για τους Έλληνες οδηγούς για όλα αυτά φταίει το κράτος! Όχι γιατί δεν τους πιάνει. Αλλά γιατί δεν έχει βάλει δωρεάν υπόγειο πάρκινγκ σε κάθε δρόμο (αλλά όχι στο δικό τους δρόμο), δεν έχει δωρεάν hands free σε κάθε αυτοκίνητο, δεν έχει βάλει τα όρια στα 180 χλμ στις εθνικές οδούς, που δεν είναι εθνικές, αλλά ιδιωτικές, και άπειρες τέτοιες δικιολογίες, όχι πολιτών. Αλλά κακομαθημένων φιλοτομαριστών που δεν έχουν καμιά κοινωνική συνείδηση.

  1. Ο Έλληνας οδηγεί ακριβώς όπως είναι σαν χαρακτήρας. Είτε είναι πλούσιος είτε φτωχός. Αυθαίρετος και ψευτοτσαμπουκάς. Και οδηγεί έτσι για έναν και μόνο λόγο. Γιατί είναι ανεξέλεγκτος. Σιχαίνεται τον έλεγχο, όπως και την αξιολόγηση. Και θέλει όλα να λειτουργούν ρολόι, αρκεί να μην συμβάλει ο ίδιος σ αυτό.

  1. Η μόνη τροχονόμηση που βλέπουμε παγίως είναι μοτοσυκλετιστές της αστυνομίας να ελέγχουν μηχανάκια! Αυτά προλαβαίνουν, αυτά τους είναι εύκολα. Οι αδύναμοι. Κανένα αμάξι πλούσιου δεν έχω δει να σταματάει από τους τροχαίους και τους μοτοσυκλετιστές για έλεγχο. Και δύο «πολυτελή» που έχω δει στην Αττική Οδό έφυγαν με χαιρετούρες! Προφανώς με εντολή άνωθεν. Το ίδιο άνωθεν που θέλει τώρα να κυνηγήσει τους … πλούσιους!


Ο υπουργός Σπίρτζης φέρνει έναν ακόμα άχρηστο νόμο, με δεκάδες αλλαγές που δεν πρόκειται να αλλάξουν σε τίποτε το τοπίο στους ελληνικούς δρόμους. Όλοι οι προηγούμενοι νόμοι με τα ποινολόγια και τα point systems δεν απέτυχαν επειδή δεν ήταν καλοί ή αυστηροί νόμοι. Ίσα ίσα. Και ακριβά πρόστιμα είχαν και αφαιρέσεις διπλωμάτων και φυλακίσεις. Απέτυχαν γιατί...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα ταξικά πρόστιμα του κ. Σπίρτζη



Προσπαθώ να καταλάβω τη λογική του νέου, υπό συζήτηση, Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, όπου τα πρόστιμα θα αυξάνονται με βάση τα εισοδηματικά κριτήρια – μέτρο που, όπως διαβάζω, εφαρμόζεται σε Ελβετία και Φινλανδία: Γιατί ο ευκατάστατος που π.χ. θα παραβιάζει το κόκκινο πρέπει να πληρώνει περισσότερα από τον φτωχό, τον άνεργο, τον «δεν έχω στον ήλιο μοίρα» που θα κάνει την ίδια παρανομία;


Ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης εξήγησε πως με αυτό τον τρόπο «θέλουμε να χτυπήσουμε τη λογική τού έχω χρήματα, πληρώνω και παρανομώ».  


Βεβαίως, το πώς θα εντοπίζεις τον ευκατάστατο ώστε να πληρώνει αυτό το επιπλέον που θα του αντιστοιχεί, στην Ελλάδα της φοροδιαφυγής και των «μπερδεμένων» Πόθεν Εσχες, είναι μεγάλη κουβέντα. Από την άλλη, όπως διαπιστώνεις κυκλοφορώντας στους δρόμους μας, η παρανομία δεν είναι θέμα ταξικό ή περιουσιακό: με την ίδια ευκολία παρκάρουν παράνομα και ο μεγαλογιατρός και το γιατρουδάκι που ξεκινάει τώρα την καριέρα του, και ο εισοδηματίας και ο τσιγγάνος με το τρίκυκλο που μαζεύει μέταλλα από τα σκουπίδια και η κυρία που έχει πληρώσει κάτω από το τραπέζι για να της δώσουν δίπλωμα και το νέο παιδί που δανείζεται το αυτοκίνητο του μπαμπά και της μαμάς για να πατήσει το γκάζι ως το τέρμα.


Η νοοτροπία που υπαγορεύει την πιο αυστηρή τιμωρία του πλούσιου, είναι χαρακτηριστική του συναισθηματικού αλλά και κομπλεξικού ενίοτε τρόπου με τον οποίο προσεγγίζουμε στην Ελλάδα διάφορες καταστάσεις και αντιλαμβανόμαστε τη λειτουργία της κοινωνίας. Είναι η ίδια νοοτροπία που μας κάνει να αγανακτούμε με τον βιομήχανο που χτίζει παράνομα τη βίλα του καταπατώντας και την παραλία που βρίσκεται δίπλα, αλλά να κοιτάζουμε με συμπάθεια τον φτωχό που κόβει το μισό δάσος για να χτίσει «ο κακομοίρης με τα ίδια του τα χέρια δύο δωμάτια για να στεγάσει την οικογένειά του». Ο πρώτος πρέπει να τιμωρηθεί παραδειγματικά, στην περίπτωση του δεύτερου πρέπει να δείξουμε συμπόνια. Όμως, η παρανομία την οποία έκαναν είναι η ίδια, και το κράτος οφείλει να τους αντιμετωπίσει με την ίδια αυστηρότητα. ΄Η με την ίδια επιείκεια.


Το θέμα της ασφαλούς οδήγησης είναι, βεβαίως, ένα θέμα που δεν σηκώνει διαχωρισμούς, διακρίσεις, διευκολύνσεις και επιείκειες. Επειδή αφορά τις ζωές μας. Στο τιμόνι είμαστε όλοι ίσοι, ανεξαρτήτως καταγωγής, οικογενειακής και οικονομικής κατάστασης. 


 Ενας ΚΟΚ πρέπει να είναι το ίδιο αυστηρός με όλους, να μας προστατεύει το ίδιο, να βάζει απαράβατα όρια. Γι΄ αυτό και ο προβληματισμός πάνω στην καθιέρωση προστίμων με εισοδηματικά κριτήρια, με διαφορετικά δηλαδή κριτήρια για καθέναν από εμάς, όσο και αν αυτό το μοντέλο δεν το εφηύρε η κυβέρνηση αλλά είναι εισαγόμενο.


Πάνω απ΄ όλα όμως, για να ασχοληθούμε αποκλειστικά με τη δική μας πραγματικότητα, ένας ΚΟΚ πρέπει...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μάταιος κόπος

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ


Η ιδέα του Χρ. του Σπίρτζη για μείωση των προστίμων του ΚΟΚ, με ταυτόχρονη επιβολή εισοδηματικού κριτηρίου στην τιμολόγηση της ποινής, είναι ανόητη, πρόχειρη και χοντροκομμένη. 


Η βλακεία είναι εξίσου μοιρασμένη σε πλούσιους και φτωχούς. Κάθε αυτοκίνητο, είτε Πόρσε είναι είτε σαραβαλάκι, είναι το ίδιο επικίνδυνο, εφόσον το οδηγεί ένας απρόσεκτος και ανεύθυνος άνθρωπος. Επομένως, η τιμωρία με βάση εισοδηματικά κριτήρια, που προτίθεται να επιβάλει ο ΚΟΚ του Σπίρτζη, δεν αντιμετωπίζει τον κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια από την κακή οδήγηση. (Aλλωστε, οι Πόρσε είναι λίγες, ενώ τα φτηνά αυτοκίνητα υπερτερούν συντριπτικά σε αριθμό...)  


Ο σκοπός των ποινών που εισηγείται ο υπουργός δεν είναι σωφρονιστικός, αλλά εισπρακτικός και φορολογικός. Και το χειρότερο, διαφθείρει εκείνους που ευεργετεί, δηλαδή τους φτωχούς, καθώς τους ενσταλάζει την αντίληψη ότι δεν φταίνε ποτέ και για τίποτα.


Εχει σημασία ότι ο Σπίρτζης είναι στέλεχος στον στενό πυρήνα της κυβέρνησης. Διότι το συνηθίζει να δημιουργεί παρόμοιες προκλήσεις. Προκλήσεις πάντα ιδεολογικού χαρακτήρα, που συντηρούν στη συνείδηση του κόσμου (έτσι νομίζουν εκείνοι που τις επιδιώκουν) την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ ως αριστερού κόμματος. Με άλλα λόγια, ο Σπίρτζης κάνει με τον τρόπο του ό,τι και ο Πολάκης. Δεν είναι, δηλαδή, το χούι που τον κάνει να θέτει τα θέματά του με προκλητική βαρβαρότητα· είναι τακτική που αποσκοπεί στη συγκράτηση αριστερών ψηφοφόρων.


Καλά κάνουν στην κυβέρνηση και ακολουθούν τη συγκεκριμένη τακτική, διότι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τροχαίο με άλλοθι το εισόδημα



«Κύριε, παρακαλώ την φορολογική σας δήλωση. […] Καλοπερνάς βλέπω, οπότε 2.500 ευρώ για το κόκκινο που πέρασες»


«Μα κύριε τροχονόμε, τι είναι αυτά, μαζί με το κόκκινο BMW το περάσαμε το φανάρι και αυτός θα πληρώσει μόλις 700 ευρώ».  


«Άστον αυτόν, αυτός είναι άνεργος»…


Όλα τα παραπάνω αποτελούν σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή θλιβερή πραγματικότητα σε μία Ελλάδα που αντιμετωπίζει τους πολίτες της βάσει του εισοδήματός τους; 


Εάν ισχύσουν οι σκέψεις του υπουργού Μεταφορών, Χρήστου Σπίρτζη, για τα νέα πρόστιμα του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, τότε περνάμε σε μία νέα φάση ερμηνείας της ισότητας των πολιτών απέναντι στον νόμο.


Η σύνδεση προστίμων του ΚΟΚ με το εισόδημα του παραβάτη δεν είναι μία ρηξικέλευθη ελληνικής εμπνεύσεως ιδέα, καθώς υφίσταται και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Στην Ελλάδα μέχρι στιγμής, όπου το νομικό πλαίσιο είναι διαφορετικό, όλοι οι οδηγοί ήταν ίσοι απέναντι στον νόμο που σημαίνει πως τα πρόστιμα ήταν ίδια για όλους τους παραβάτες.


Από την στιγμή λοιπόν που το σχέδιο Σπίρτζη ήρθε στο φως της δημοσιότητας έχει ξεσπάσει θύελλα αντιδράσεων με τους επικριτές να κάνουν λόγο για ταξικό νόμο


Από όλες τις πλευρές των υποστηρικτών του σχεδίου, ακούστηκε το ίδιο επιχείρημα: «Υπάρχουν πλούσιοι που αδιαφορούν για τις παραβάσεις αφού έχουν να πληρώσουν».


Ακόμη κι αν ισχύει, ακόμη κι αν ο αριθμός των παραπάνω ανθρώπων είναι απίστευτα μεγάλος (που όπως καταλαβαίνουμε δεν είναι.-) τότε είναι ανήθικο μία Πολιτεία να αντιμετωπίζει τους πολίτες της με διαφορετικές «ταχύτητες».


Όσο αθώο και αν ακούγεται σε κάποιους το συγκεκριμένο μέτρο, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για μία πραγματικότητα στην οποία θα προσκομίζεις και το εκκαθαριστικό της Εφορίας σε κάθε συναλλαγή σου ελπίζοντας σε διαφορετική αντιμετώπιση από τον συνάνθρωπο ο οποίος βγάζει περισσότερα τον μήνα.


Μιλάμε για...

"Οδηγική ΣΥΡΙΖΑίικη κωμωδία"


Σαν σήμερα (22/10/ΧΧΧΧ)

1797: Ο Γάλλος Αντρέ - Ζακ Γκαρνερέν πραγματοποιεί την πρώτη πτώση με αλεξίπτωτο από αερόστατο και από ύψος 3.200 ποδών 

1844: Οι «Αντβεντιστές της 7ης ημέρας» -μία χριστιανική αίρεση στις ΗΠΑ- μάταια περιμένουν τη Δευτέρα Παρουσία του Ιησού και το τέλος του κόσμου, όπως τους είχε υποσχεθεί ο πνευματικός τους ηγέτης Ουίλιαμ Μίλερ.

1962: Ο αμερικανός πρόεδρος Τζον Φ. Κένεντι καταγγέλλει σε τηλεοπτικό μήνυμα ότι υπάρχουν βάσεις ρωσικών πυραύλων στην Κούβα και επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό στο νησί, σε μια ζώνη 500 μιλίων. («Κρίση των Πυραύλων»)

1919: Γεννιέται η Ντόρις Λέσινγκ, αγγλίδα συγγραφέας. (Νόμπελ Λογοτεχνίας 2007)

1937: Γεννιέται ο Μάνος Λοΐζος
 
 
 
 
 
 
 

2014: Πεθαίνει ο δημοσιογράφος  Τριαντάφυλλος Δραβαλιάρης, στα 59 του χρόνια, αφού πάλεψε τρία χρόνια με τον καρκίνο. 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Στην εποχή του αδιανόητου



Είναι κάποια πράγματα που γίνονται ξεκάθαρα ξαφνικά. Συμβαίνει κάτι και ακαιριαία καταλαβαίνεις κάτι άλλο, όπως όταν της έπεσε εκείνης η βέρα στο πάτωμα ενώ κοιμόταν στην Έκτη Αίσθηση και λες, όπα. Εδώ είμαστε. Μια τέτοια ήταν η στιγμή κατά την οποία κοίταξα την πρώτη φωτογραφία από την πρόσφατη συνάντηση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Όπα, είπα. Εδώ είμαστε.


Επαναλάβατε σας παρακαλώ φωναχτά αυτή τη φράση: "η συνάντηση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ"


Τώρα φανταστείτε ότι τη λέτε το 2009.


To 2009, όταν ο ένας ήταν φρέσκος πρόεδρος ενός μικροσκοπικού κόμματος που είχε μόλις εκλεγεί για πρώτη φορά βουλευτής και που είχε μόλις οδηγήσει το κόμμα του σε μια ασυνήθιστα κακή επίδοση σε ευρωεκλογές με 4,5%. Τότε που ο άλλος ήταν παρουσιαστής ριάλιτι και καρακίτς γραφική φιγούρα των αμερικάνικων media. 


Η ιδέα ότι αυτοί οι άνθρωποι θα κατέληγαν πολιτικοί ηγέτες των χωρών τους λέει, αφ' ενός, πολλά πράγματα για τις χώρες τους και τους ψηφοφόρους τους (παραδόξως, πολύ χειρότερα πράγματα για τους αμερικανούς) αλλά μας λέει και κάτι άλλο, αυτό που κατάλαβα μόλις κοίταξα τη φωτογραφία και συνειδητοποίησα το πού βρισκόμαστε:


Δεν έχουμε δει ακόμη τίποτε.


Γενικά οι άνθρωποι δεν τα πάνε και πολύ καλά με το χρόνο. Ας πούμε, συνηθίζουμε να φανταζόμαστε το μέλλον μας ως προέκταση του παρόντος. Το έχουμε στο μυαλό μας σαν κάτι απολύτως παρεμφερές με τη ζωή μας σήμερα, απλά με καλύτερα κινητά και περισσότερα λεφτά (είμαστε αισιόδοξοι). Ποτέ δεν είναι έτσι, βεβαίως. Αλλά ούτε και με το παρελθόν τα πάμε καλά. Ξεχνάμε εύκολα, ξεπερνάμε δυσκολίες και τραγωδίες αξιοθαύμαστα γρήγορα, και χωρίς κανένα πρόβλημα επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη, ενίοτε και επίτηδες. Αλλά έτσι είναι οι άνθρωποι. Μόνο το παρόν μπορούνε να κουμαντάρουν, κι αυτό μετά βίας.


Το μέλλον, δε, είναι εξ’ ορισμού άδηλο, γεμάτο αστάθμητους παράγοντες, απρόβλεπτες εκπλήξεις. Και, εντάξει, αύριο μπορεί να γίνει σεισμός, να εκραγεί η Σαντορίνη, να πέσει μετεωρίτης στη Γη. Αλλά υπάρχουν και τόσα άλλα, σχετικά πιο προβλέψιμα, που εμείς ως είδος είμαστε τραγικά ανίκανοι να προβλέψουμε"Κι εγώ κι οι άνθρωποί μου, Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς, έχουμε εντυπωμένο στη μνήμη το σοφό σου συμπέρασμα: Ότι ο Χίτλερ δεν θα μας επιτεθεί το 1941". Έτσι έγραφε ο διευθυντής της NKVD Λαβρέντι Μπέρια σε μήνυμά του στον προϊστάμενό του Ιωσήφ Στάλιν, μία μέρα πριν την εισβολή της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση το 1941.  


Κανένας δεν ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον.


Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το μέλλον πλέον μοιάζει να έχει τρελαθεί τελείως.


Αυτό συνειδητοποίησα όταν είδα τη φωτογραφία Τραμπατσίπρα: Οι εκπλήξεις δεν θα σταματήσουν εδώ. 


Ένας γραφικός ρατσιστής νάρκισσος έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο φεύγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, χώρες όπως η Τουρκία και η Ουγγαρία προσπαθούν να ξεφορτωθούν τη δημοκρατία, λαϊκιστές εμφανίζονται παντού, η Ελλάδα έχει νεοναζί στη Βουλή, τις προάλλες στην Αυστρία έβγαλαν καγκελάριο ένα ρατσιστή millenial και τίποτε απολύτως δεν υποδηλώνει ότι αυτά τα απίστευτα φαινόμενα θα σταματήσουν ή, έστω, θα κοπάσουν.  


Αν το 2009 δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε αυτά που μας συμβαίνουν μόλις οκτώ χρόνια αργότερα, πόσο αδιανόητος για τον σημερινό εαυτό μας θα είναι ο κόσμος του 2025;  


Θα έχει βγει η Ιταλία από το ευρώ; Θα έχει βγει η Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Θα έχει ισοπεδωθεί η Βόρεια Κορέα από τα πυρηνικά των Αμερικάνων; Θα βλέπουμε στα smart glasses μας κοινή συνέντευξη τύπου του πρωθυπουργού της Ελλάδας Γιάνη Βαρουφάκη με τον καγκελάριο της Γερμανίας Ντέιβιντ Χάσελχοφ; Ή μήπως θα έχει αποκτήσει συνείδηση η τεχνητή νοημοσύνη του Google και θα μας έχει μετατρέψει σε μπαταρίες, όπως στο Matrix, δίνοντας τέλος πάντων μία κάποια λύση στο πρόβλημα;


Κοιτάζοντας τη φωτογραφία των δύο τόσο διαφορετικών μα σχεδόν εξίσου παράδοξων ανδρών, που σε ένα σύμπαν λογικής και δικαιοσύνης δεν θα συναντιόνταν μεταξύ τους ποτέ, συνειδητοποίησα απότομα πως...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Τι τύπος κι αυτός…



Στις ΗΠΑ, ακούει τα λόγια της Lagarde σαν «μουσική στ' αυτιά του» και δηλώνει για τον Trump ότι «μπορεί ο τρόπος που αντιμετωπίζει την πολιτική να μοιάζει ορισμένες φορές διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό».  


Λίγο αργότερα στις Βρυξέλλες, ξαπλώνει στην πολυθρόνα του και με ύφος διανοούμενου μιλάει για αριστερά και δεξιά υποδύοντας τον αριστερό ηγέτη! 


Ο Τσίπρας τελικά, είναι ικανός να εκπλήξει ακόμα και αυτούς που πιστεύουν ότι υπάρχει ένας ελάχιστος αξιακός κώδικας στην πολιτική πέρα από τον οποίο δεν προχωράς με κανένα τρόπο.  


Ο Τσίπρας, δεν έχει τέτοιο κώδικα. Και προχωρά με οποιονδήποτε τρόπο.


Με συντροφιά ένα εμφανώς ελλειμματικό επίπεδο πολιτικής συγκρότησης (το οποίο τον οδηγεί σε γραφικότητες) αλλά την ζυγαριά να την βαραίνει η απληστία για εξουσία, ο πρωθυπουργός, δεν ορρωδεί, είναι ικανός για όλα. 


Αποτελεί τον πιο ευέλικτο πολιτικό που έχει γνωρίσει η χώρα και αυτό δεν αποτελεί κρίση,  αλλά απεικόνιση της πραγματικότητας. 


Οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του, φαντάζομαι θα έχουν εκπλήξει ακόμα και όσους εξακολουθούν να πορεύονται μαζί του και δεν έχουν ιδιοτέλεια από αυτή την συμπόρευση.  


Το πιο επώδυνο ωστόσο για όσους επένδυσαν πολιτικά ελπίδες και προοπτικές σ' αυτό το εθνολαϊκιστικό κυβερνητικό συνονθύλευμα, δεν είναι η κορύφωση του πολιτικού κυνισμού. Αλλά η προσπάθεια για ακύρωση σχεδόν ολόκληρου του ιδεολογικού φορτίου με το οποίο πορευόταν η αριστερά, ιδιαίτερα στα χρόνια της μεταπολίτευσης.


Είναι προφανές πως το φορτίο αυτό (παρά τις αμφισβητήσεις που έχει δεχτεί), έχει πολύ μεγαλύτερο βάρος από αυτό που επιχειρεί –για επικοινωνιακούς λόγους-να ιδιοποιηθεί η συγκεκριμένη κυβερνητική παρέα. Ωστόσο, η πολιτική δυσφήμιση και απαξίωση που έχει υποστεί η αριστερά, είναι πρωτόγνωρη. Παρότι το κυβερνητικό αυτό σχήμα, δεν μπορεί να κριθεί με αμιγώς πολιτικούς όρους (αριστερά- δεξιά), αφού απλά πρόκειται για ένα κράμα διψασμένων για εξουσία ανθρώπων χωρίς τον ελάχιστο κοινό πολιτικό παρονομαστή, ένα μέρος των πολιτών την ανερμάτιστη πολιτική της κυβέρνησης, την χρεώνει στην αριστερά.


Διαβάζω κατά καιρούς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα οι υπουργοί του, έχουν ιδεολογικές εμμονές και ιδεοληψίες οι οποίες δεν τους επιτρέπουν να διαχειριστούν με ικανοποιητικό τρόπο την διακυβέρνηση της χώρας προς την κατεύθυνση που επιβάλλουν οι δανειστές.  


Αυτό, δεν προκύπτει από πουθενά. Δεν έδειξαν καμιά εμμονή η ιδεοληψία όταν υπέγραφαν το μεγαλύτερο κύμα ιδιωτικοποιήσεων που έγινε ποτέ σε Ευρωπαϊκή χώρα, ούτε όταν μετέφεραν σχεδόν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία σ' ένα υπερταμείο όπου καθοριστικό ρόλο παίζουν οι δανειστές. Υπάρχουν διαμαρτυρίες, ότι δεν προχωρούν οι ιδιωτικοποιήσεις ή οι επενδύσεις. Λίγες εβδομάδες πριν είχε μπλοκάρει η επένδυση στο Ελληνικό και εκείνη στην Χαλκιδική, έγινε μια μικρή φασαρία και όλα πήραν πάλι τον δρόμο τους.


Η κριτική στον Τσίπρα, δεν μπορεί να αφορά σε ιδεολογικές αναφορές, δεν έχει τέτοιες. Απλά τις χρησιμοποιεί μερικές φορές προσπαθώντας να οριοθετήσει διαφορές που δεν υπάρχουν από συντηρητικές πολιτικές. Άλλωστε, αν είχαν απομείνει μερικά έστω ίχνη από αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ


Δύο φωτογραφίες


Η πρώτη απεικονίζει το πρωθυπουργικό ζεύγος κατά την ανάκρουση του αμερικανικού Εθνικού Υμνου. Στάση προσοχής, βλέμμα προσηλωμένο κάπου ψηλά και η μεν και ο δε, κάπου σε κάποιο μέλλον ορατό γι’ αυτούς, αόρατο για εμάς. Το βλέμμα προς τα πάνω θυμίζει τη γνωστή φωτογραφία του Τσε. Το ζεύγος το υιοθετεί για να τονίσει ότι επί των ημερών του ο Τσε εξημερώθηκε. Την εξημέρωση τη συμβολίζει η παλάμη της δεξιάς που αγγίζει την καρδιά. Δεν υπονοώ τίποτε κακό. Απλώς προσπαθώ να περιγράψω τη στάση του σώματος.  


Στη δεύτερη βλέπουμε τον πρωθυπουργό κατά την ανάκρουση του ελληνικού Εθνικού Υμνου. Εδώ, ο γνώριμος ήχος με την αναμενόμενη κορύφωση του κλεισίματος, δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα οικειότητας, κατά συνέπεια χαλαρότητας. Επιτέλους ξαναβρήκε τον εαυτό του. Τα χέρια του κρέμονται στο πλάι, τα γόνατα σχεδόν λυγίζουν, παράφραση της στάσης προσοχής που επιτρέπει στα παχάκια να εξέχουν στην περιφέρεια της κοιλίτσας. Περιμένεις την άκρη του πουκαμίσου να ξεμυτίσει από τη ζώνη. Η γλώσσα του σώματος είναι διαυγής: δικός μου είναι ο Yμνος, τον κάνω ό,τι θέλω. Eτσι για να σκάσουν οι εχθροί μας.


Υπάρχει και μια τρίτη φωτογραφία: Στα δεξιά βλέπουμε τον Eλληνα πρωθυπουργό τη στιγμή που βγαίνει από τη λιμουζίνα του – ταξί πήγα να πω αλλά το διόρθωσα. Σαν έτοιμος να κάνει βουτιά. Eχει ανοίξει τον διασκελισμό του στο μέτρο του δυνατού, κάμψη της μέσης στα όρια της υπόκλισης, ή της πτώσης, και η δεξιά απλωμένη, προάγγελος των απολαυστικών στιγμών που ετοιμάζεται να περάσει με τον κύριο που στέκει στα αριστερά της φωτογραφίας. Αυτός που μόλις βγήκε από το αυτοκίνητο βιάζεται, δεν αντέχει να περιμένει άλλο για να ζήσει τη μεγάλη στιγμή της ζωής του. Ο άλλος παραμένει ο εαυτός του. Ακίνητος, βαρύς το δέμας και ελαφρύς την κόμη, πορτοκαλιά με την αντιανεμική τούφα στο μέτωπο που ζευγαρώνει τέλεια με το λυγερό αντιανεμικό στον σβέρκο.  


Πώς τα καταφέρνει άραγε; 


Η δουλειά δεν έκλεισε ακόμη, όμως, όπως όλα δείχνουν σε μία ώρα το πολύ θα έχουν πέσει οι υπογραφές. 


Η τέταρτη φωτογραφία δείχνει...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Flesh from flesh (O εθνικός μας τσαρλατάνος είναι απλά "ΣΑΡΞ ΕΚ ΣΑΡΚΟΣ" του "εξυπνότερου" λαού του κόσμου)



Το ότι ο Αλέξης Τσίπρας στερείται ευγένειας είναι γνωστό. Από την επίσημη φωτογραφία της Ε.Ε. που είχε βάλει τα χέρια στις τσέπες σαν να τα ξύνει, μέχρι εκείνη που γυρνάει την πλάτη και φεύγει αφήνοντας τον Macron μόνο να μπαίνει στην λιμουζίνα, η ικανότητα του Τσίπρα για γαϊδουριές είναι μνημειώδης. Το αξιοσημείωτο όμως είναι ότι η ανεμελιά στη συμπεριφορά και το λόγο παραμένει ανεπηρέαστη στο χρόνο που είναι πρωθυπουργός. Ο Τσίπρας ποτέ δεν κατάλαβε ότι αναλαμβάνει υποχρεώσεις επειδή έγινε πρωθυπουργός, για να συμπεριφερθεί σαν τέτοιος. 

 
Πρωθυπουργοί που δεν ήταν τρεις γενιές μέλη της Αθηναϊκής Λέσχης υπήρξαν και άλλοι. Στην πορεία από το Κώτσος, στο Κώστας και στο Κωνσταντίνος, ο Καραμανλής ξεκίνησε από την Πρώτη Σερρών για να καταλήξει στο γκολφ της Γλυφάδας έχοντας την πίστη ότι έτσι πρέπει. Ο Καραμανλής ήθελε να είναι πρωθυπουργός δυτικής χώρας. Και όπως οι ιάπωνες στρατηγοί πριν την επίθεση στη Σιγκαπούρη κούμπωσαν το πάνω κουμπί της στολής, όπως η Ελισάβετ η A' όταν έγινε βασίλισσα ξύρισε τα μαλλιά, ο Καραμανλής φόρεσε το κουστούμι του πρωθυπουργού σαν ρόμπα μοναχού του Σαολίν και πέθανε φορώντας το. Συνέχισε να μιλάει τα γαλλικά – και τα ελληνικά for that matter – με προφορά πιο παχιά από βούτυρο αλλά ποτέ δεν θα έπαιρνε το ρίσκο να πάει σε μια εκπομπή και να παίξει τον Μπόρατ.


Γιατί αυτό κάνει ο Αλέξης Τσίπρας στο Brookings Institution. Χασκογελάει, λέει «we have already eaten the camel and now there is the queue» και εδώ περιμένεις την κονσέρβα γέλιο του κοινού. Αφού δεν μιλάμε για ομιλία πρωθυπουργού αλλά για τo Best of Sacha Baron.  


Στο γιατί αποφάσισε να γίνει Μπόρατ δεν μπορεί κάποιος να είναι κατηγορηματικός. Σίγουρα παίζει ρόλο η αδιαφορία του στις υποχρεώσεις του πρωθυπουργού, ένα αξίωμα που για τον ίδιο ήρθε εύκολα, αλλά πρέπει να παίζει και ένα ρόλο που αρχικά ο Τσίπρας αποφάσισε να παίξει για να γίνει σήμερα κομμάτι του χαρακτήρα του. Ένας ρόλος που στο λόγο μοιάζει με τον Ανδρέα Παπανδρέου και στις κινήσεις και τη συμπεριφορά κάτι ανάμεσα σε Καΐλα και Βουγιουκλάκη. Οι οποίοι ότι και να έκαναν ήταν χαριτωμένο και ο κόσμος τους το συγχωρούσε.

 
Η προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να μοιάσει στον Ανδρέα Παπανδρέου είναι καταγραμμένη. Σύμφωνα με τον Άδωνι Γεωργιάδη ο Τσίπρας έχει κάνει μέχρι και μαθήματα φωνητικής για να μοιάζει στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Η μανιέρα του όμως στην κίνηση δεν έχει αναλυθεί. Η κλασσικότερη κίνηση Τσίπρα είναι όταν ανοίγει τα ματάκια για να φανεί ειλικρινής, σηκώνει τα χεράκια με τις παλάμες να δείχνουν η μία την άλλη για να φανεί ότι δεν κρύβει τίποτα και λέει κάτι. Τόσο χαριτωμένα που και να υπάρχει και κάποιο λάθος κανείς δεν πρόκειται να το παρεξηγήσει. Ακριβώς όπως στο βίντεο από τη συνέντευξη στο Brookings Institution που αν η καμήλα και η ουρά της δεν ήταν τόσο Μπόρατ κανένας δεν επρόκειτο να δώσει μεγάλη σημασία...
 
Για να συνεχίσω τη σύγκριση ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν μίλαγε στον κόσμο τον έφερνε ενώπιον των ευθυνών του. 


Ο Τσίπρας...