ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αβάσταχτη ελαφρότητα του ψηφοφόρου

Του Γιάννη Λοβέρδου

Η ανείπωτη, μεγάλη τραγωδία που σημειώθηκε πριν από λίγες μέρες στο Μάτι, έφερε στο προσκήνιο μια πραγματικότητα, που συχνά τείνουμε να ξεχνάμε. Πολλοί Έλληνες διαμαρτύρονται, και δικαίως, ότι οι πολιτικοί, που ασκούν την διακυβέρνηση, από το δήμο μέχρι την περιφέρεια και μέχρι την κεντρική κυβέρνηση, είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Αυτό όμως που αποφεύγουν να επισημάνουν ότι δεν υπάρχει ούτε ένας εξ αυτών, που να μην έχει εκλεγεί με την ψήφο των ίδιων πολιτών, που διαμαρτύρονται εκ των υστέρων και φωνάζουν για την ανεπάρκεια τους. Όπως σωστά επεσήμαινε ο Αβραάμ Λίνκολν, η ψήφος είναι πιο επικίνδυνη από την σφαίρα. Γιατί με την σφαίρα μπορείς να σκοτώσεις έναν μόνο άνθρωπο ενώ με την ψήφο έναν ολόκληρο λαό.

Δυστυχώς η επισήμανση αυτή επιβεβαιώθηκε σκληρά, φριχτά στο Μάτι το απόγευμα της 23ης Ιουλίου. Εκεί, οι αρμόδιοι διοικητές για την περίσταση, που οδήγησε στον τραγικό θάνατος τουλάχιστον 93 ανθρώπων, ήταν, πέραν της κεντρικής κυβέρνησης, η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου κι ο δήμαρχος Μαραθώνος Ηλίας Ψινάκης. Κι οι δύο τους είχαν εκλεγεί θριαμβευτικά το 2014, ως προϊόν του lifestyle και του σταρ σύστεμ. Ο κ. Ψινάκης έλεγε χαριτωμενιές στην τηλεόραση (σκάσε μωρή κουλή), κι ήταν ο εκλεκτός του σταρ σύστεμ. Η κ. Δούρου ήταν το ανερχόμενο ταλέντο του ανερχόμενου, τότε, ΣΥΡΙΖΑ. Ο μέσος ψηφοφόρος γνώριζε ότι ήταν νέοι στην πολιτική αλλά δεν γνώριζε απολύτως τίποτα για τις διαχειριστικές και διοικητικές τους ικανότητες, που ήταν προδήλως ανύπαρκτες, κι αποδείχτηκε, δυστυχώς με τεράστιες και τραγικές επιπτώσεις, στη διάρκεια της αποτυχημένης θητείας τους.  

Αυτή η πραγματικότητα ίσως μας κάνει να συνέλθουμε. Και να καταλάβουμε ότι τα κριτήρια, με τα οποία ψηφίζουμε συστηματικά, βουλευτές, δημάρχους, περιφερειάρχες κοκ, είναι συνήθως λανθασμένα.

Το να ψηφίζεις κάποιον επειδή είναι ωραίος η νέος, δεν αρκεί. Οι νέοι κι ωραίοι δεν μπορούν, απαραίτητα να ασκήσουν διοίκηση.  

Το να ψηφίζεις κάποιον επειδή είναι καλός ποδοσφαιριστής, μπασκετμπολίστας, τραγουδιστής, ηθοποιός, τηλεοπτικός παρουσιαστής, συνήθως δεν σημαίνει ότι μπορεί να ασκήσει διοίκηση.  

Το να είναι κάποιος γιός η ανηψιός η εγγονός κάποιου γνωστού πολιτικού, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι γνωρίζει πώς ο ίδιος να είναι αποτελεσματικός και ικανός διαχειριστής μιας δύσκολης κατάστασης, που συνήθως πηγαίνει μαζί με το δημόσιο αξίωμα. Ιδίως τώρα, που η χώρα βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση κι η διακυβέρνηση της απαιτεί από τους πολιτικούς, που ασκούν δημόσια αξιώματα, ιδιαίτερες ικανότητες κι εμπειρίες.

Πρέπει επιτέλους να αντιληφθούμε πως όταν ψηφίζουμε προϊόντα του σταρ σύστεμ, παιδιά των μπαμπάδων τους, ντενεκέδες, λαμόγια, άσχετους, ανίκανους, αυτοί θα μας κυβερνήσουν. Δεν πρόκειται να αλλάξουν και να γίνουν ικανοί επειδή κατέλαβαν δημόσιο αξίωμα. Το πιθανότερο είναι να γίνουν χειρότεροι γιατί θα αποκτήσουν την αλαζονεία ότι τους ψήφισε ο κόσμος, μολονότι δεν τον εκτιμούν ιδιαίτερα.  

Η πολιτική κι ιδιαίτερα ανάληψη δημόσιου αξιώματος είναι μια πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση, που δεν μπορούν όλοι να την φέρουν εις πέρας. Θα πηγαίνατε σε κάποιο σπουδαίο ποδοσφαιριστή η σε κάποιο τηλεοπτικό παρουσιαστή να κάνει εγχείριση στο παιδί σας.  

Ασφαλώς κι όχι. 

Τότε γιατί τους αναθέτετε την διακυβέρνηση, δηλαδή τις τύχες και το μέλλον, της χώρας, που είναι μια απείρως δυσκολότερη εργασία κι ευθύνη; 

Όταν λοιπόν οι πολίτες αποφασίσουμε να ψηφίζουμε με μεγαλύτερη περίσκεψη, υπευθυνότητα και σοβαρότητα, τότε...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΥΡΙΖΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣΟΥΡΓΕΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ποιους «αγώνες» της Αριστεράς τιμάτε;

Του Γιάννη Λοβέρδου

Ο Αντόνιο Γκράμσι, ο θεωρητικός του ιταλικού κομμουνισμού, έλεγε ότι όποιος κυριαρχεί ιδεολογικά σε μια κοινωνία, αργά ή γρήγορα θα επικρατήσει και στην πολιτική εξουσία.  

Αυτό συνέβη και στην Ελλάδα. Η επί δεκαετίες ιδεολογικό-πολιτική κυριαρχία στην ελληνική κοινωνία από την Αριστερά, επέτρεψε την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από τις αριστερές δυνάμεις.

 

Επί δεκαετίες οι δεξιές και κεντρώες δυνάμεις, κοντόφθαλμα έως κι ενοχικά, επέτρεψαν αυτή την ιδεολογική επικράτηση της Αριστεράς. Κι είμαι βέβαιος ότι αν αυτή η κυριαρχία δεν αντιστραφεί, τότε ακόμα κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει τις επόμενες εκλογές (που θα τις χάσει αλλά δεν θα καταρρεύσει) λόγω συγκυριών και λόγω της μεγάλης του κυβερνητικής αποτυχίας κι ανεπάρκειας του, η ήττα του μπορεί να αποδειχθεί πρόσκαιρη, αν οι δυνάμεις της κεντροδεξιάς δεν πετύχουν ιδεολογική επικράτηση.

 

Γι' αυτό εκπλήσσομαι όταν ακούω πολιτικούς της ΝΔ και συναφών κομμάτων να κατηγορούν τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ ότι "αυτή δεν είναι αριστερά" κι ότι οι "πολιτικές τους δεν είναι αριστερές".  

Αν δεν είναι Αριστερά, τότε τι είναι; 

Και τι είναι η Αριστερά; Κάτι το θετικό; Κάτι το ανθρωπιστικό; Το υπεράνθρωπο ή το εξιδανικευμένο; 

Γιατί αν η Αριστερά είναι φιλολαϊκή, πράγματι, κι αποτελεσματική στην προάσπιση των λαϊκών συμφερόντων, τότε γιατί κάποιος να ψηφίσει ΝΔ;

 

Στοιχειώδης πολιτική λογική, που προφανώς λείπει από κάποιους, ελπίζω λίγους, πολιτικούς και στελέχη της ΝΔ.

 

Για τους ίδιους λόγους ενοχλούμαι όταν ακούω πολιτικούς της ΝΔ να συγχαίρουν την Αριστερά και να της πλέκουν το εγκώμιο της για τους αγώνες της υπέρ της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Πολύ θα 'θελα κάποιος να μου εξηγήσει επιτέλους ποιοι είναι επακριβώς αυτοί οι αγώνες. Προσωπικά γνωρίζω μόνον τους αγώνες που έκανε η Αριστερά την δεκαετία του 1940 για να καταστείλει την Ελευθερία των Ελλήνων και να καταστρέψει την αστική, φιλελεύθερη Δημοκρατία στην χώρα μας, επιβάλλοντας ένα σταλινικό καθεστώς, που όπως γνωρίζουμε από την ιστορία επέβαλλε το πιο ανελεύθερο, ανορθολογικό και ολοκληρωτικό σύστημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, το οποίο κατέρρευσε εξαιτίας της αποτυχίας του το 1989.

 

Έχετε ποτέ ακούσει κάποιον αριστερό να επικροτεί τη Δεξιά ή το Κέντρο για τους αγώνες τους για τη χώρα;  

Ποτέ κι ούτε πρόκειται.

 

Γιατί τότε κάποιοι δεξιοί και κεντρώοι νιώθουν την ανάγκη να συγχαίρουν την Αριστερά; Γιατί τόσο βαθύ κόμπλεξ έχουν ορισμένοι; 

 Γιατί...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ξεβολευθείτε γιατί χανόμαστε

Του Γιάννη Λοβέρδου

Ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας δεν είναι ούτε οι Γερμανοί, ούτε οι Φινλανδοί, ούτε οι Τούρκοι, ούτε η λέσχη Μπίλντερμπεργκ, ούτε οι εβραιομασόνοι ούτε οι Νεφελίμ. 


Ο μεγαλύτερος εχθρός της είμαστε εμείς οι Έλληνες.

Με τον ωχαδερφισμό μας, με την κουτοπονηριά μας, με τη μιζέρια μας, με τον φρατριασμό μας, με την ανηθικότητα μας, με την αχαριστία μας, με την κακή νοοτροπία μας. Ότι όλοι μας οφείλουν κι εμείς δεν έχουμε καμία υποχρέωση.

Οι πολιτικοί μας είναι πράγματι άθλιοι. Γιατί εμείς τους ψηφίζουμε. 


Οι πολιτικοί μας είναι ψεύτες γιατί δεν αντέχουμε την αλήθεια. Και θα συνεχίζουμε να ψηφίζουμε όσους μας λένε τα μεγαλύτερα παραμύθια. Όπως έλεγε ο αλήστου μνήμης Χίτλερ: «Όσο πιο εξωφρενικό είναι το ψέμα, τόσο πιθανότερο είναι να το πιστέψει ο κοσμάκης». Και προσπαθούμε συστηματικά να επιβεβαιώσουμε την ρήση αυτή.

Αν δεν αλλάξουμε όλα αυτά, η χώρα δεν έχει ούτε μέλλον ούτε σωτηρία. Δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα. Όσο κι αν με βρίσετε, όσο κι αν με αντιπαθήσετε επειδή δεν σας λέω αυτά που ενδεχομένως θα θέλετε να ακούσετε. Αλλά εμείς οι 'Ελληνες, στην πλειοψηφία μας (διότι υπάρχουν ακόμα σοβαροί άνθρωποι στη χώρα, μολονότι έχω την αίσθηση ότι λιγοστεύουν καθημερινά) φταίμε για όλα.

Δείτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, του τρόπου σκέψης, της συμπεριφοράς και της νοοτροπίας των Ελληναράδων, που δυστυχώς αφθονούν στην εποχή μας. 


Προ ημερών, ένα βράδυ γυρνώντας σπίτι πήρα ταξί. Ο ταξιτζής με έντονη κρητική προφορά μου γκρίνιαζε ότι το μεροκάματο είναι ασήμαντο διότι το ταξί δεν είναι δικό του αλλά νοικιάζει το μισό, για μια βάρδια δηλαδή. Τον ρώτησα τι έκανε πριν έλθει στην Αθήνα. Μου είπε ότι στην Κρήτη είχε 180 στρέμματα καλλιεργήσιμα κι έβγαζε λάδι, σταφύλι κι όλα τα καλά του Θεού. Φυσικά κατάλαβα ότι ακόμα κι αν τα 180 στρέμματα ήταν υπερβολή, και 18 από αυτά αν ήταν πραγματικά, ο άνθρωπος αυτός κι η οικογένεια του ήταν τυχεροί. Γι’ αυτό έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Κι όταν τον ρώτησα γιατί τα εγκατέλειψε μου είπε ότι...

ΣΥΡΙΖΟΣΤΑΛΙΝΑΡΑΔΙΚΟ: Φέρνουν την ισοπέδωση στη σοβιετική Ελλάδα

Του Γιάννη Λοβέρδου

Παλιός φίλος, πολύ έμπειρος περί τα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, μου έλεγε, βλέποντας την τεράστια κι αδικαιολόγητη ταλαιπωρία εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών για την έκδοση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στις συγκοινωνίες: «Μας... προπονούν στις ουρές. Το 2015 ήταν οι τρομακτικές ουρές στα ΑΤΜ λόγω capital controls. Στην συνέχεια για τις ρυθμίσεις των οφειλών στα ταμεία και τη ΔΕΗ. Τώρα στο Μετρό. Αύριο, πολύ φοβάμαι, στα συσσίτια».

 

Όσο κι αν ακούγεται υπερβολική αυτή η εκτίμηση στα ώτα πολλών αθεράπευτα εφησυχασμένων Ελλήνων, μπορεί να είναι η άποψη αυτή πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα από ότι νομίζουμε. Άλλωστε, η σοβιετοποίηση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, που άρχισε στη δεκαετία του 1980 επί κυβερνήσεων του Ανδρέα, συνεχίζεται τώρα στα χρόνια των νόθων τέκνων του, του ΣΥΡΙΖΑ, με γοργούς ρυθμούς. Κι αν το 1981, ο Α. Παπανδρέου και το τότε ΠΑΣΟΚ είχαν πολλά χρήματα, χάρις σε δανεικά και κοινοτικά κονδύλια, να «μπουκώσουν» τους Ελληνες, που τους μετέτρεψαν, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, σε κρατικοδίαιτους, τώρα στην εποχή των περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων, η κυβέρνηση Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ μόνον στην φτωχοποίηση και την ισοπέδωση της άλλοτε κραταιάς μεσαίας τάξης μπορεί να αποσκοπεί για να επιβάλλει το δικό της συριζαίικο καθεστώς.

 

Άλλωστε μόλις προχτές το παραδέχθηκε ο αναπληρωτής υπουργός Γ. Χουλιαράκης. Σε μια σπάνια για συριζαίο ειλικρινή ομολογία, ο κ. Χουλιαράκης δέχτηκε ότι η κυβέρνηση του συνειδητά επέβαλλε την υπερφορολόγηση, που ουσιαστικά ισοδυναμεί με κρατική ληστεία, της μεσαίας τάξης.  

Όσοι γνωρίζουν την σοβιετική ιστορία, ξέρουν ότι από την εποχή του Λένιν στη Ρωσία, επιβλήθηκε από όλα τα αριστερά καθεστώτα υπερβολική φορολογία στους μικρομεσαίους, στους επαγγελματίες, τους εμπόρους, τους μαγαζάτορες, ώστε να χρεοκοπήσουν και να μεταβληθούν σε κρατικούς υπαλλήλους, πειθήνιους, υποταγμένους, στα όρια της εξαθλίωσης κι απόλυτα ελεγχόμενους από την κομματική νομενκλατούρα, η οποία εγκαθιδρούσε το δικό της ολοκληρωτικό καθεστώς.  

Σε μεγάλο βαθμό το ίδιο συμβαίνει σταδιακά στην Ελλάδα της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της καταστροφής της μεσαίας τάξης.

 

Ο πολίτης, που χρωστάει στην εφορία και στα ταμεία. Που απειλείται καθημερινά με πλειστηριασμούς, κατασχέσεις ακόμα και με φυλάκιση. Που δαπανά μεγάλο μέρος της ζωής του σε ουρές, όπως αυτές του μετρό. Που ζει καθημερινά με το φόβο και την ανησυχία τι φοβερή συμφορά θα τον βρει, Ο πολίτης αυτός...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΟΤΣΟΓΛΑΝΑΡΑΔΙΚΟ: Σκοταδισμός στα σχολεία από τους καταληψίες

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ
 

Το ότι το υπουργείο Παιδείας καταδίκασε την πρωτοβουλία του διευθυντή του Γυμνασίου Ρεθύμνου να παραπέμψει στη Δικαιοσύνη τους καταληψίες μαθητές, δεν με εξέπληξε. 

Το ότι τα έβαλαν και με τη Δικαιοσύνη που τους επέβαλλε 80 ώρες κοινωνικής εργασίας, πάλι δεν με εξέπληξε.  

Από τον σύντροφο Κ. Γαβρόγλου, ελέω Τσίπρα υπουργό παιδείας, δεν περίμενα τίποτα καλύτερο. 

 Μια κυβέρνηση καταληψιών με επικεφαλής τον αρχικαταληψία της δεκαετίας του 1990, δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό. 

Με προβλημάτισε όμως η συμπεριφορά της εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένης Δημητρίου, που επενέβη να μην ισχύσει η απόφαση του δικαστηρίου. 

Με προβλημάτισε η στάση πολλών δημοσιογράφων, που ισχυρίστηκαν «μικρά παιδιά είναι, να μην τιμωρηθούν».  

Μα η κοινωνική εργασία δεν είναι ποινή. Είναι διαπαιδαγώγηση. Γι’ αυτούς που επιδεικνύουν αντικοινωνική συμπεριφορά, (κι η κατάληψη σχολείων είναι αντικοινωνική πράξη), η κοινωνική εργασία είναι ένας τρόπος για να επανενταχθούν σε μια συγκροτημένη και κανονικά λειτουργούσα κοινωνία.

 

Σε όλες τις πολιτισμένες κι ανεπτυγμένες δημοκρατίες του κόσμου, από τις ΗΠΑ μέχρι την Βρετανία, τον Καναδά η την Γερμανία, η κοινωνική εργασία αυτό το νόημα έχει. Πετάς σκουπίδια, το δικαστήριο σου επιβάλλει για κάποιες ώρες να μαζεύεις τα σκουπίδια. Προσέβαλλες τους ηλικιωμένους, πας σε οίκο ευγηρίας για να προσφέρεις στους πιο ανήμπορους, κοκ. Είναι μια σύγχρονη, κι άκρως σωστή και φιλελεύθερη προσέγγιση στην αντιμετώπιση των αντικοινωνικών συμπεριφορών. 

Αντίθετα, η τρομακτική ανοχή σε αυτές τις ακραίες παράτυπες και παράνομες πράξεις κι ενέργειες, έχει ενισχύσει την έκνομη κατάσταση, που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία. Αυτός, που καταλαμβάνει ένα δημόσιο σχολείο για χαβαλέ, αν γίνει ανεκτός (διότι σε ιδιωτικό σχολείο ουδέποτε γίνονται καταλήψεις γιατί δεν αφήνουν οι γονείς, που πληρώνουν αδρά) με τη λογική «δεν βαριέσαι, παιδιά είναι», στην επόμενη φάση θα γίνει χουλιγκάνος στα γήπεδα η ρουβίκωνας να πετάει μολότοφ η, σε ακραίες περιπτώσεις, πρωθυπουργός να καταστρέψει οριστικά την χώρα.  

Βλέπετε ότι πολύ συχνά στην Ελλάδα έχουμε ανεχτεί ακραίες καταστάσεις. Δικαιολογούμε τα πάντα. Έχουμε φτάσει μέχρι του σημείου να δικαιολογούν κάποιοι αριστερούληδες ακόμα και τις δολοφονικές απόπειρες εναντίον πρώην πρωθυπουργών. Είναι προφανές ότι αυτή η λογική είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την κατάντια της χώρας. Διότι το πρόβλημα δεν είναι πρωτίστως οικονομικό. Είναι αξιών, ήθους και παιδείας.

 

Δυστυχώς αυτή είναι η νοοτροπία των αριστερών, που επαναφέρουν όλες τις αντιδραστικές καταστάσεις του παρελθόντος στην εκπαίδευση, από το πανεπιστημιακό άσυλο μέχρι τους «αιώνιους φοιτητές». 

Πάντα έλεγα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κι η αριστερά εκπροσωπούν...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Χρήσιμοι ηλίθιοι ή πολιτικοί απατεώνες;

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν έλεγε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη βλακεία από το να προσπαθείς να πετύχεις διαφορετικά αποτελέσματα όταν πραγματοποιείς ένα πείραμα, χρησιμοποιώντας ακριβώς τις ίδιες παραμέτρους. Αυτό προφανώς δεν το γνωρίζει ο Αλέξης Τσίπρας, που δεν φημίζεται άλλωστε για την εγκύκλια μόρφωση του. Γι αυτό κι επιμένει στις ίδιες ακριβώς τακτικές και μεθόδους, που δεν αποδίδουν κανένα απολύτως ουσιαστικό και χειροπιαστό αποτέλεσμα, αλλά αντίθετα βυθίζουν τη χώρα σε μεγαλύτερες και χειρότερες περιπτώσεις. Απόδειξη το χτεσινό Eurogroup.

 

Εδώ και καιρό, ακόμα και χτες το μεσημέρι, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέμενε ότι στο χτεσινό Eurogroup η έστω στο επόμενο, που θα πραγματοποιηθεί στις 15 Ιουνίου θα έχει εξευρεθεί λύση για το χρέος και θα έχουμε καταλήξει σε συνολική συμφωνία, πράγμα, που η κυβέρνηση επιμένει ότι πρέπει οπωσδήποτε να συμβεί. Κι όμως ούτε χτες ούτε, κατά πάσα πιθανότητα στις 15 Ιουνίου, θα συμβεί κάτι τέτοιο. 

Και τούτο διότι:

 

Μια συνολική συμφωνία θα πρέπει να περιλαμβάνει τρία βασικά σημεία:

 

    Την επικύρωση του προσχεδίου της έκθεσης των θεσμών για τα ψηφισθέντα μέτρα

    Τον καθορισμό των πρωτογενών πλεονασμάτων που θα πρέπει να επιτύχει η Ελλάδα μετά το 2018

    Τη συγκεκριμενοποίηση των μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος, προκειμένου να ικανοποιηθεί το ΔΝΤ και να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα στήριξης για τον τελευταίο χρόνο εφαρμογής του.

Ακόμα κι αν τα δύο πρώτα σκέλη συμφωνηθούν τις επόμενες μέρες, το τρίτο, που είναι και το σημαντικότερο δεν φαίνεται να καταλήγει σε οριστική λύση, και τούτο διότι ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε επιμένει ότι θα πρέπει να γίνει μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, που είναι το καλοκαίρι του 2018.

 

Ο κ. Σόιμπλε μετά τη συνάντησή του με τον Γάλλο ομόλογό του Μπρούνο Λεμέρ -λίγο πριν από την έναρξη του χθεσινού  κρίσιμου Eurogroup- είπε ότι οι μεταρρυθμίσεις που έχουν συμφωνηθεί είναι αξιοσημείωτες, ωστόσο ο στόχος η Ελλάδα να γίνει ανταγωνιστική δεν έχει ακόμη επιτευχθεί.

 

Χαρακτήρισε πρόωρη κάθε συζήτηση σχετικά με το ενδεχόμενο ενός νέου προγράμματος βοήθειας προς την Ελλάδα.

«Είναι πολύ νωρίς για να έχουμε τέτοιου είδους συζητήσεις», έσπευσε να προσθέσει, κατόπιν της συνάντησής του με τον νέο υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας.

«Δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε νέα μέτρα για την Ελλάδα, τα οποία θα απαιτούσαν ένα νέο πρόγραμμα βοήθειας», συνέχισε ο Γερμανός υπουργός.

Όσον αφορά το ζήτημα της βιωσιμότητας του χρέους, παραδέχθηκε ότι «Ευρωζώνη και ΔΝΤ εξακολουθούν να έχουν διαφορές», διαβεβαιώνοντας, ωστόσο, ότι «θα προσπαθήσουμε να βρούμε μία λύση».

Ο ίδιος απέδωσε αυτές τις αποκλίσεις στις συγκρατημένες εκτιμήσεις του Ταμείου για την πορεία της ελληνικής οικονομίας.

«Στόχος μας είναι να καταστήσουμε την Ελλάδα ανταγωνιστική, κάτι το οποίο δεν είναι μέχρι στιγμής», τόνισε παράλληλα ο κ. Σόιμπλε, ο οποίος, παρ’ όλα αυτά, χαρακτήρισε ως «αξιόλογες» τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης.

 

Για τον γερμανό υπουργό είναι απαραίτητο να υπάρξει μια πλήρης εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα και μετά να εφαρμοσθούν τα μέτρα για το χρέος. Αυτό σημαίνει αν όχι καλοκαίρι του 2018, σίγουρα μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, που θα πραγματοποιηθούν στη Γερμανία. Αν όμως η στάση αυτή του κ. Σόϊμπλε γίνει δεκτή κι από το σύνολο των άλλων εταίρων μας και δανειστών είναι προφανές ότι η Ελλάδα δεν θα προλάβει να ενταχθεί στο πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης, το περιβόητο QE, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και θα δυσκολευθεί ιδιαίτερα να βγει εγκαίρως στις αγορές, με σχετική επιτυχία, όπως επισημαίνει σε χτεσινή έκθεση του κι ο διεθνής οίκος Goldman Sachs, που θεωρεί ότι πλέον ο στόχος του QE απομακρύνεται οριστικά για την Ελλάδα.

 

Τυχόν όμως τέτοια εξέλιξη, θέτει και πάλι εν αμφιβόλω την παραμονή του ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα και πάντως εκτρέπει το αφήγημα της κυβέρνησης Τσίπρα- Καμμένου ότι βγαίνουμε στις αγορές και κατά συνέπεια εξερχόμαστε από την επιτροπεία. 

 Το πιθανότερο είναι αντιθέτως...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Με μπακαλόγατους και σαλτιμπάγκους, μοιραία γίνεται της…Κακομοίρας!

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

Το 4ο Μνημόνιο, όπως αναμενόταν, ψηφίστηκε με τα δύο χέρια κι από τους 153 βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που για να μην χάσουν την καρέκλα τους θα κάνουν ότι είναι δυνατόν για να παραμείνουν στη Βουλή και να απολαμβάνουν τα οφέλη της σαθρής εξουσίας τους.

 

Όμως, αυτό που συνεχίζει να με ξενίζει είναι η ποιότητα των λόγων και των επιχειρημάτων των 153, που προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα χρησιμοποίησαν έναν τόσο χαμηλού επιπέδου πολιτικό λόγο, που δεν εκθέτει μόνον τους ίδιους αλλά και τους ψηφοφόρους τους.

 

Δεν μπορεί να μην αγανακτήσει κάποιος με τα επιχειρήματα μιας (πανελληνίως άγνωστης) βουλευτίνας από την Πιερία, που ονομάζεται Ελισάβετ Σκούφα κι η οποία ισχυρίστηκε ότι δήθεν τα σοβιετικού τύπου συσσίτια στα σχολεία αποτελούν «ένδειξη ανεπτυγμένου κράτους».

 

Ούτε η παρόμοια θέση της υπουργού Θεανώς Φωτίου, που για το μόνο που είναι γνωστή στο πανελλήνιο είναι για τις συνταγές για ορφανά γεμιστά, που έχει δώσει στους εξαθλιωμένους Ελληνες για να χορτάσουν την πείνα τους.

 

Πιο συγκλονιστικό κατά τη γνώμη μου είναι η αποστροφή του βουλευτή Δράμας του ΣΥΡΙΖΑ Χρήστου Καραγιαννίδη, ο οποίος υπήρξε ο εισηγητής της κυβερνητικής πλειοψηφίας για το επίμαχο νομοσχέδιο των 941 σελίδων, με το οποίο επιβλήθηκε για την επόμενη πενταετία το 4 ο Μνημόνιο και συνεχίζεται, τουλάχιστον μέχρι το 2022 η κηδεμονία των ευρωπαίων δανειστών μας και του ΔΝΤ. Ο κ. Καραγιαννίδης, ο οποίος μάλιστα ανήκει στην περιώνυμη «ομάδα των 53» εντός του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε (προφανώς αγνοώντας την σημασία των λόγων του) ότι «εγώ δεν ξέρω από οικονομικά, μόνον μπακαλίστικα οικονομικά ξέρω». Δεν γνωρίζω πώς αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον ρόλο του στα πολιτικά πράγματα της χώρας ο εν λόγω σύντροφος του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά το βέβαιο είναι ότι ένας υπεύθυνος πολιτικός, που πραγματικά ενδιαφέρεται για την σωστή διακυβέρνηση του τόπου σε εποχές τόσο κρίσιμες και δύσκολες, όπως αυτές, που ζούμε, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να περηφανεύεται ότι είναι κάτι σαν τον Ζήκο τον μπακαλόγατο. Μολονότι, εξαιτίας της διακυβέρνησης της χώρας από τον Αλέξη Τσίπρα, τον Πάνο Καμμένο και τους συντρόφους τους, στην Ελλάδα γίνεται σήμερα…της Κακομοίρας!

 

Να σκεφθούμε μόνον αυτό. Και κυρίως να το σκεφθούν όλοι αυτοί που ψηφίζουν Καραγιαννήδηδες να μας κυβερνήσουν:

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: O αγράμματος εθνικός μας τσαρλατάνος καταργεί τις πανελλαδικές με…ένα νόμο, ένα άρθρο

Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

Επί δεκαετίες, ο μόνος αδιάβλητος κι αξιόπιστος θεσμός, που εμπιστεύεται η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, είναι των εισαγωγικών εξετάσεων για τα πανεπιστήμια. 

Όσο κι αν κατά καιρούς, οι εκάστοτε υπουργοί Παιδείας άλλαξαν το όνομα η το περιεχόμενο των εξετάσεων αυτών, ουδείς διανοήθηκε ποτέ να καταργήσει τον τρόπο που αυτές διεξάγονται και εξασφαλίζουν ότι δεν θα γίνουν νοθείες και λαθροχειρίες η ρουσφέτια, που δυστυχώς ευδοκιμούν σε όλους τους άλλους τομείς του δημοσίου βίου της χώρας. Ακόμα κι αν ήσουν το παιδί του πρωθυπουργού, η του ζάπλουτου επιχειρηματία η ακόμα κι ενός απλού εργάτη, ήξερες πώς αν είχες διαβάσει καλά κι είχες προετοιμαστεί ανάλογα, θα μπορούσες να κάνεις το όνειρο σου πραγματικότητα και να εισέλθεις στην σχολή της επιλογής σου, χωρίς να παρέμβει ανθρώπινο χέρι, που θα μπορούσε να αλλοιώσει το αποτέλεσμα υπέρ η κατά σου.

 

Αυτόν τον θεσμό, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε την περασμένη Τρίτη ότι θα τον καταργήσει. Κι ότι η είσοδος των μαθητών στα πανεπιστήμια θα γίνεται με τον βαθμό του απολυτηρίου τους από το Λύκειο και μόνο. Βέβαια, ο κ. Τσίπρας, που δεν φημίζεται για την ευρυμάθεια η για την σχολαστικότητα του, απέφυγε να διευκρινίσει πώς αυτό θα καταστεί γεγονός χωρίς να θιγεί το αδιάβλητο των εξετάσεων. Και πώς ο βαθμός του Απολυτηρίου του Λυκείου θα είναι αντικειμενικός κι αξιοκρατικός.  

Ψιλά γράμματα για τον Αλέξη. Λεπτομέρειες. Δεν τον αφορά το εκπαιδευτικό σύστημα επί της ουσίας. Αν τον ενδιέφερε θα είχε αποφύγει από τα νεανικά του χρόνια να ηγηθεί του κινήματος των καταλήψεων στα σχολεία, που υποβάθμισαν τη δημόσια εκπαίδευση. Κι ως πρωθυπουργός δεν θα είχε διορίσει υπουργό Παιδείας τον Μπαλτά, που θεωρεί ότι «η αριστεία είναι ρετσινιά», τον Φίλη που είναι εναντίον των πτυχίων, γι’ αυτό κι ουδέποτε πήρε το δικό του από τη Νομική, τον άνευρο κι άχρωμο Γαβρόγλου, που άγεται και φέρεται, ενώ η δημόσια παιδεία καταρρέει και τα ικανότερα των παιδιών μας αναζητούν απεγνωσμένα τρόπους να φύγουν από την Ελλάδα και να σπουδάσουν στο εξωτερικό.

 

Όμως κι ο αρμόδιος, υποτίθεται, υπουργός Κώστας Γαβρόγλου όταν ρωτήθηκε πώς θα καταργηθούν οι πανελλαδικές και πώς θα αντικατασταθούν από το Εθνικό Απολυτήριο (κάτι σαν το Διεθνές Μπακαλορεά, χωρίς να είναι), δεν είχε συγκεκριμένη απάντηση να δώσει. «Δεν έχουμε ακόμα καταλήξει στο πώς θα γίνει», αρκέστηκε να πει.  

Άλλωστε το νέο σύστημα, εάν κι εφόσον επικρατήσει, θα αρχίσει να εφαρμόζεται από το 2020, οπότε ούτε ο κ. Γαβρόγλου θα είναι υπουργός Παιδείας αλλά ούτε ο κ. Τσίπρας πρωθυπουργός. Οπότε τι τους νοιάζει. 

 Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Άνεργος στο Αιγάλεω, με εξουσία στο Μαξίμου

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

«Εμείς θα βγάλουμε την χώρα από τα Μνημόνια. Η συμφωνία, που καταλήξαμε με τους δανειστές είναι το εξιτήριο μας». 

Αυτή η δήλωση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στο υπουργικό συμβούλιο περιγράφει το νέο αφήγημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθεί να δώσει κάποια προοπτική σε μια οικονομία που καταρρέει και σε μια κοινωνία, που εξαθλιώνεται. 

Μάταια. Η αξιοπιστία του κ. Τσίπρα και των συντρόφων του είναι στο ναδίρ.  

Να θυμίσω τι έλεγε ο πρωθυπουργός μόλις πριν από τρεις μήνες. Στις 25 Ιανουαρίου 2017, σε συνέντευξη του στην Εφημερίδα των Συντακτών είχε ισχυρισθεί: 

« Δεν υπάρχει περίπτωση να νομοθετήσουμε ούτε ένα ευρώ επιπλέον μέτρα από όσα προβλέπει η συμφωνία, και πολύ περισσότερο για την περίοδο μετά το τέλος του προγράμματος.

Το αίτημα νομοθέτησης επιπλέον μέτρων και μάλιστα υπό αίρεση δεν είναι μόνο ξένο προς το ελληνικό Σύνταγμα. Είναι ξένο και προς τους κανόνες της δημοκρατίας, είναι ξένο και προς το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Σε μια ευνομούμενη ευρωπαϊκή δημοκρατία, αυτό δεν επιτρέπεται ούτε καν να το ζητά κανείς. Κι αυτό δεν είναι θέμα μας, της κυβέρνησης, είναι θέμα αξιοπρέπειας κι αυτοσεβασμού ενός λαού και μιάς χώρας».

 

Στο υπουργικό συμβούλιο, όπως μάθαμε, ο πρωθυπουργός είπε στους υπουργούς του ότι το ότι επρόκειτο να νομοθετήσουν μέτρα υπό αίρεση και μετά το τέλος του προγράμματος το γνώριζε από το Νοέμβριο του 2016, δηλαδή μήνες προτού κάνει την προαναφερθείσα δήλωση στην ΕΦΣΥΝ.

 

Παρακολουθώ την πολιτική ζωή του τόπου από μαθητής. Είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος από το 1986, περισσότερα από 30 χρόνια. Ουδέποτε όλα αυτά τα χρόνια έχω γνωρίσει τόσο μεγάλο ψεύτη όσο ο Αλέξης Τσίπρας. Ασφαλώς, οι πολιτικοί λένε ψέματα. Κι επί σειράν ετών, έχουμε όλοι εμείς οι Έλληνες ακούσει τέρατα και σημεία, ακραίες υπερβολές κι υποσχέσεις, που ουδέποτε  υλοποιούνται κι επαληθεύονται. Αλλά όλοι οι πολιτικοί, μέσα στα ψέματα τους, λένε και μερικές αλήθειες. Με την μοναδική και κραυγαλέα εξαίρεση του κ. Τσίπρα.  

Δεν είναι μόνον ότι ψευδόταν συστηματικά πριν από τις εκλογές του 2015. 

Δεν είναι μόνον ότι εξαπάτησε συνολικά τον ελληνικό λαό με το περιβόητο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. 

Δεν είναι μόνον ότι μας κορόϊδεψε για να μας υφαρπάξει την ψήφο μας με το δήθεν «Παράλληλο Πρόγραμμα», που ουδέποτε εφαρμόστηκε κι ούτε πρόκειται, πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. 

Είναι ότι...

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τσακαλώτος εναντίον του…Ρομπέν των Δασών!

Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

Έχω μείνει κυριολεκτικά κατάπληκτος με την αναλγησία αλλά και την βλακεία των κυβερνώντων.  

Το υπουργείο Οικονομικών κι η πολιτική του ηγεσία, ο Ευκλείδης κι οι σύντροφοι του, πανηγυρίζουν γιατί κάνουν 11 κατασχέσεις το λεπτό εναντίον ταλαίπωρων φορολογούμενων, που προφανώς αδυνατούν να πληρώσουν τους εξοντωτικούς φόρους, που τους έχουν επιβληθεί. Περισσότεροι από τους μισούς Έλληνες χρωστούν στην εφορία, κι η κυβέρνηση πανηγυρίζει για…»υπεραπόδοση» εσόδων. 

Οι αριστεροί, που μας κυβερνούν έχουν την κομμουνιστική ψευδαίσθηση ότι με υπερβολικούς φόρους θα έρθει η ανάπτυξη στη χώρα. Δυστυχώς, δεν διδάσκονται από την ιστορία!

 

Τα παραμύθια, που μαθαίνουμε στην παιδική μας ηλικία, συνήθως εμπεριέχουν σοφά διδάγματα, που πρέπει να μας ακολουθούν σε όλη μας τη ζωή. Απόδειξη ότι σήμερα το δημοφιλές παραμύθι του Ρομπέν των Δασών είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Ακόμα κι αν στο παρελθόν μέναμε μόνον στην ηρωική πλευρά του πρωταγωνιστή του, αξίζει σήμερα να το ξαναδιαβάσουμε. Και να αντλήσουμε από την σοφία του διδαχές για το τώρα. Επιτρέψτε μου λοιπόν να σας το διηγηθούμε ξανά, με τον τρόπο που ίσως έχετε ξεχάσει ότι είναι υπαρκτός τόσο στην μυθική όσο και στην ιστορική θεώρηση της πραγματικότητας στην οποία εντάσσεται ο τόσο δημοφιλής αυτός μύθος.

 

Μια φορά κι ένα καιρό λοιπόν υπήρχε το βασίλειο της Αγγλίας το οποίο κυβερνούσε ο πρίγκιπας Ιωάννης. Ο αδελφός του ο βασιλιάς Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος (αλλά κι ολίγον ελαφρόμυαλος) είχε πάει στους Αγίους Τόπους μετέχοντας των Σταυροφοριών, που όμως το κόστος τους ήταν δυσβάστακτο κι είχε ωθήσει το βασίλειο στην άκρη του γκρεμού, στην πτώχευση.

 

Ο πρίγκιπας Ιωάννης, που όχι τυχαία έλαβε από την ιστορία το προσωνύμιο του «Ακτήμονος», βλέποντας ότι η χώρα καταρρέει οικονομικά κι ότι αν δεν παρουσίαζε πρωτογενές πλεόνασμα δεν θα μπορούσε να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών του, ζήτησε από το δεξί του χέρι, τον αδίστακτο και σκληρό σερίφη του Νότινγκαμ να αυξήσει πάση θυσία τα έσοδα του βασιλείου. Ο σερίφης κατέφυγε στον πιο εύκολο και στον πιο άμεσο τρόπο για την αύξηση των εσόδων του κράτους.

Επέβαλε δυσβάστακτη φορολογία στους πολίτες, που κατ’ εξοχήν ασχολούντο εκείνη την εποχή με την γεωργία. Τους φόρους όμως του σερίφη οι περισσότεροι πολίτες δεν άντεχαν να πληρώσουν. Τότε εκείνος εξαπέλυσε τους στρατιώτες του και τους κρατικούς εισπράκτορες και με κατασχέσεις της σοδειάς τους, με φυλακίσεις και με βασανιστήρια τους υποχρέωσε να δώσουν ότι είχαν και δεν είχαν. Η φτώχεια, η απελπισία, η τρομακτική έλλειψη ρευστότητας κατέλαβαν την κοινωνία και την αγορά της εποχής. Πάρα πολλοί άνθρωποι περιθωριοποιήθηκαν και εξαθλιώθηκαν.

 

Άλλοι που δεν άντεχαν την φορολογική λαίλαπα και την κρατική καταπίεση υποχρεώθηκαν να βγουν εκτός νόμου και να ζητήσουν καταφύγιο στο δάσος του Σέργουντ όπου ζούσε και δρούσε ο Ρομπέν του Λόξλεϊ, πολιτικός αντίπαλος του πρίγκιπα Ιωάννη και του σερίφη κι οπαδός του κόμματος του αιχμάλωτου στην Αυστρία βασιλιά Ριχάρδου. Οι παράνομοι του Ρομπέν, που πήρε το προσωνύμιο «Ρομπέν των Δασών», στράφηκαν κατά των κρατικών εισπρακτόρων κλέβοντας από τους φόρους που αυτοί εισέπρατταν και τους επέστρεφαν στα φτωχά νοικοκυριά και τις μικρές επιχειρήσεις που υπέφεραν. Η χώρα βρέθηκε στη δίνη μιας από τις σοβαρότερες κρίσεις της ιστορίας της.

 

Αυτός είναι ο μύθος του Ρομπέν των Δασών. Που εμπεριέχει και πολλά ιστορικά στοιχεία. Ας μην ξεχνάμε ότι όταν έγινε βασιλιάς, διαδεχόμενος τον αδελφό του Ριχάρδο, ο Ιωάννης ο Ακτήμων αντιμετώπισε μια από τις γνωστές εξεγέρσεις κατά της αυθαίρετης κρατικής φορολογίας.

 

Οι βαρόνοι, που δεν άντεχαν κι αυτοί τους κρατικούς φόρους, που μόνος του ο βασιλιάς με περισσή αυταρχικότητα επέβαλε, εξεγέρθηκαν και τον υποχρέωσαν το 1215 να υπογράψει μια από τις πλέον σημαντικές διακηρύξεις στην ιστορία της Αγγλίας και του κόσμου ολόκληρου, την Μάγκνα Κάρτα, που θεωρείται το πρώτο κείμενο, που αναγνωρίζει ατομικά δικαιώματα κι ανοίγει το δρόμο για την γέννηση στην Γηραιά Αλβιόνα του κοινοβουλευτισμού. Από τότε ο βασιλιάς, δηλαδή το κράτος, δέχτηκε περιορισμούς στο πώς θα επιβάλλει τους φόρους και πώς θα τους εισπράττει.

 

Η ιστορία του βασιλιά Ιωάννη και του σερίφη του Νότινγκαμ, η Μάγκνα Κάρτα και ο Ρομπέν των Δασών πιστεύουμε ότι στην σημερινή οδυνηρή πραγματικότητα, που βιώνει η χώρα προσφέρει σοβαρά συμπεράσματα για το πού οδηγεί ο κρατικός αυταρχισμός κι η υπερβολική, με την άσκηση μάλιστα βίας, ποινικών διώξεων και κατασχέσεων, επιβολή φόρων, στους οποίους η αγορά κι η κοινωνία δεν μπορούν να ανταποκριθούν.

 

Η ιστορία άλλωστε πάντα διδάσκει. Και μας λέει ότι ακόμα και σε άλλες περιπτώσεις, όπως στην περίπτωση δύο από τις σπουδαιότερες επαναστάσεις της νεώτερης εποχής, της Αμερικανικής και της Γαλλικής, ήταν οι υπερβολικοί φόροι, που οι άποικοι της Βοστόνης και η ανερχόμενη αστική τάξη του Παρισιού, δεν μπορούσαν να πληρώσουν, που οδήγησαν τους επαναστάτες στην ανατροπή του κράτους και της καθεστηκυίας τάξεως. Πάντα οι φόροι κι ο κρατικός αυταρχισμός είναι πηγή εξεγέρσεων, κοινωνικών αναστατώσεων και συγκρούσεων, συχνά με απρόβλεπτες εξελίξεις αλλά και καταλήξεις.

 

Πολύ φοβόμαστε ότι...

ΣΥΡΙΖΟΤΣΑΡΛΑΤΑΝΑΔΙΚΟ: Γιατί ο Αϊνστάιν θα αποκαλούσε «βλάκα» τον σύντροφο Αλέξη

Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

Στο ίδιο έργο θεατές. Μια ακόμα Δευτέρα πέρασε δίχως να κλείσει η αξιολόγηση. Δίχως καν να επιστρέψουν οι εκπρόσωποι των Θεσμών. Κι είναι πλέον προφανές ότι ένα ακόμα «ορόσημο», που είχαν θέσει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης για την επίτευξη της «Τεχνικής Συμφωνίας» (Staff Level Agreement), αυτό της 7ης Απριλίου, θα περάσει άπρακτο.

 

Η αρχική συμφωνία, που υπήρχε η ελπίδα ότι θα είχε ολοκληρωθεί μέχρι το έκτακτο Eurogroup της Μάλτας την προσεχή Παρασκευή, απομακρύνεται. Ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος θα υποχρεωθεί να αναφωνήσει «Μάλτα Γιόκ», αφού οι δανειστές δεν δείχνουν καμιά διάθεση να υποχωρήσουν, όπως αρχικά πίστευαν οι κυβερνώντες στην Αθήνα. Με αποτέλεσμα να μετατίθεται η όποια ουσιαστική συνέχεια στο πολύμηνο σήριαλ της β’ Αξιολόγησης για μετά το Πάσχα και σίγουρα για μετά την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ, που θα πραγματοποιηθεί στην Ουάσιγκτον το β’ δεκαπενθήμερο του Απριλίου. Με αποτέλεσμα, να είναι αρκετοί εκείνοι που ανησυχούν πλέον σοβαρά, ότι ο στόχος για πλήρη συμφωνία μέχρι το Eurogroup της 22ης Μαϊου να είναι πλέον ανέφικτος.

 

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν έλεγε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη βλακεία από το να προσπαθείς να πετύχεις διαφορετικά αποτελέσματα όταν πραγματοποιείς ένα πείραμα, χρησιμοποιώντας ακριβώς τις ίδιες παραμέτρους. Αυτό προφανώς δεν το γνωρίζει ο κ. Τσίπρας, που δεν φημίζεται άλλωστε για την εγκύκλια μόρφωση του. Γι αυτό κι επιμένει στις ίδιες ακριβώς τακτικές και μεθόδους, που δεν αποδίδουν κανένα απολύτως ουσιαστικό και χειροπιαστό αποτέλεσμα, αλλά αντίθετα βυθίζουν τη χώρα σε μεγαλύτερες και χειρότερες περιπτώσεις. Δείτε πώς:

 

Η κυβέρνηση κι οι εκπρόσωποι της ομιλούν συνεχώς για την «αδιαλλαξία και το ανυποχώρητο» των θέσεων του ΔΝΤ. Η αλήθεια είναι ότι το ΔΝΤ δεν έχει αποκλίνει στο παραμικρό στις θέσεις του, που είναι οι ίδιες από την αρχή της διαπραγμάτευσης. Και δεν βλέπει το λόγο να υποχωρήσει, καθώς εξηγεί με νούμερα κι αριθμούς την άποψη του και την θωρακίζει πίσω από την συμφωνία του καλοκαιριού του 2015 από την οποίαν προέκυψε το τρίτο μνημόνιο. Κι όμως ο κ. Τσίπρας κι ο κ. Τσακαλώτος συνεχίζουν να περιμένουν ότι το ΔΝΤ θα υποχωρήσει, άραγε πώς, και καθυστερούν τις διαπραγματεύσεις ποντάροντας σε αυτή την υποχώρηση, που δεν έχει έλθει ποτέ. Με τον τρόπο όμως αυτό, το αποτέλεσμα είναι ότι η αξιολόγηση δεν κλείνει, η αβεβαιότητα επικρατεί, τα αδιέξοδα επιτείνονται στην πραγματική οικονομία και το κακό είναι πλέον πρόδηλο ότι δεν θα αργήσει. Δεν υπάρχει ούτε ένας αναλυτής, που να προβλέπει ότι θα αποφύγουμε την θύελλα, που ήδη σαρώνει τα πάντα στο διάβα της σε οικονομία και κοινωνία. Εκτός από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που μας κυβερνούν και δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους!

 

Ομοίως, ο κ. Τσίπρας ακόμα περιμένει «πολιτική διαπραγμάτευση», που ουδέποτε έρχεται. Έτσι χτες ο πρωθυπουργός επιχείρησε και πάλι να επικοινωνήσει με την καγκελάριο Μέρκελ για να της ζητήσει να παρέμβει πολιτικά στους Θεσμούς. Το αποτέλεσμα είναι μονίμως το ίδιο: «Συμφωνήστε με τους Θεσμούς και μετά τα λέμε». Κι όμως ο σύντροφος Αλέξης δεν χάνει ευκαιρία να επιμένει στην ίδια, αποτυχημένη τακτική. Με αποτέλεσμα η αξιολόγηση και πάλι να απομακρύνεται, με ανυπολόγιστη ζημία για την οικονομία.

 

Η ανικανότητα αυτή της κυβερνητικής (μη) διαπραγμάτευσης μοιραία οδηγεί σε βαθύ εκνευρισμό, που καθίσταται πρόδηλος από την στιγμή, που η επίπτωση των μέτρων, που φαίνεται να συμφωνεί μέχρι στιγμής τουλάχιστον η κυβέρνηση, έχουν οδυνηρές επιπτώσεις στα χαμηλά, λαϊκά εισοδήματα, με την δραστική μείωση του αφορολογήτου και την κατάργηση της «προσωπικής διαφοράς» στις συντάξεις. Μολονότι το μεγάλο πρόβλημα για το Μαξίμου παραμένουν τα εργασιακά σε συνδυασμό με την πώληση της ΔΕΗ. 

Υπό τις συνθήκες αυτές μοιραία ο φόβος του κ. Τσίπρα και των συνεργατών του είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λαός ηλιθίων ή λαός βολεμένων;

Toυ ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

Ακόμα και τώρα, που είναι προφανές ότι η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου είναι κατώτερη των περιστάσεων, μας είπε τεράστια ψέματα κι οδηγεί την χώρα σε αδιέξοδο, υπάρχουν πολλοί ψηφοφόροι, που κάποτε ψήφιζαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που ισχυρίζονται «να διώξουμε αυτούς. Αλλά σε ποιους να πάμε; Πάλι σε εκείνους που μας κατέστρεψαν». 

Φαινομενικά το επιχείρημα αυτό έχει λογική. Ουσιαστικά όμως εκκινεί από μια κουτοπονηριά μερίδας ψηφοφόρων. Εξηγούμαι:

 

Από τότε που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας από τον βασιλιά Παύλο το 1955, μέχρι και το 2015,  η Ελλάδα κυβερνάται ανελλιπώς από δύο οικογένειες, που μαζί με τους πολιτικούς τους φίλους, τους παρατρεχάμενους και τους κομματικούς τους πελάτες, χαίρουν της συντριπτικής υποστήριξης του εκλογικού σώματος. 

Οι οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου, με την εξαίρεση της επταετούς δικτατορίας, κυβερνούν συστηματικά με όποιο κόμμα κι αν δημιουργούν, όπως κι αν λέγεται, ΠΑΣΟΚ, ΕΡΕ, ΝΔ, Ένωση Κέντρου, από τότε μέχρι σήμερα. Σε όλες τις εκλογές από το 1955 μέχρι το 2015, για 60 ολόκληρα χρόνια, σε όλες μα σε όλες τις εκλογές, που μεσολάβησαν τα κόμματα των δύο οικογενειών αυτών, κερδίζουν την μεγάλη υποστήριξη των εκλογέων με τεράστια ποσοστά, που συνήθως υπερβαίνουν αθροιστικά το 80% ενίοτε προσεγγίζουν και το 85%. Ακόμα και στην παρακμή του συστήματος αυτού, όταν υποψήφιοι ήταν τα εγγόνια κι οι ανιψιοί των ιδρυτών των δυναστειών τους, στις εκλογές του 2007 και του 2009, οι οικογένειες αυτές κέρδισαν με ποσοστό, που προσέγγισε αθροιστικά το 80%. Όταν είχαν γίνει σαφή τα μειονεκτήματα τους και οι αδυναμίες τους κι όταν ήταν σαφές ότι η υπερχρεωμένη Ελλάδα, με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος στην Ευρώπη και το μεγαλύτερο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών σε μια Ευρώπη, που ήδη ταλανιζόταν από την διεθνή τραπεζοπιστωτική κρίση, εισερχόταν στη δίνη μεγάλων περιπετειών, όπως πολλοί αναλυτές (μεταξύ των οποίων κι ο υπογράφων) λέγαμε και γράφαμε. Κι όμως ο ελληνικός λαός συνέχιζε να δείχνει την ευρεία υποστήριξη του στις οικογένειες Καραμανλή και Παπανδρέου.

 

Σήμερα, η Ελλάδα υφίσταται το προβλεπόμενο. Την ραγδαία πτώση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της, που είναι πρωτοφανής.  

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της χώρας μας, το βιοτικό επίπεδο δεν υφίστατο τόσο μεγάλη πτώση. Μέχρι τώρα από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, με την εφήμερη εξαίρεση σημαντικών ανατροπών, όπως ήταν η Μικρασιατική Καταστροφή, η Κατοχή κι ο Εμφύλιος Πόλεμος, κάθε γενιά ζούσε καλύτερα από την προηγούμενη. Κι αυτό οφείλεται στην τεχνητή κατασκευή ενός μοντέλου που δανειζόταν για να καταναλώνει χωρίς να παράγει με την ευθύνη των δύο οικογενειών και των κομμάτων τους, που υποστήριζε η συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων, αλλά και του συνόλου σχεδόν των κομμάτων, των πολιτικών, των συνδικαλιστών και της ίδιας της κοινωνίας μας. Το μοντέλο αυτό, του να καταναλώνουμε χωρίς να παράγουμε, όπως ήταν φυσικό κατέρρευσε την στιγμή, που η παγκόσμια τραπεζοπιστωτική κρίση στέρεψε τις πηγές του δανεισμού. Κι οι επιπτώσεις είναι γνωστές σε όλους.

 

Το 2015 λοιπόν μεγάλο μέρος των ελλήνων που δήλωνε «αγανακτισμένο» κι «οργισμένο» και διατεθειμένο να «τιμωρήσει» ή και να «εκδικηθεί» τις δύο οικογένειες, που ήταν οι εκλεκτοί τους επί σειράν δεκαετιών. Γι αυτό ψήφισε Τσίπρα και διαψεύστηκε στην επιλογή του. Όμως κάποιοι επιμένουν. Γιατί άραγε;  

Ο φόβος από την κατάρρευση του βιοτικού μας επιπέδου τα προηγούμενα «μνημονιακά χρόνια» κι η διάχυτη ανασφάλεια είναι αναμφίβολα δικαιολογημένοι. Η οργή όχι και τόσο. Κι εξηγούμαι.

Μετά το 2010, η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων, που επί σειρά δεκαετιών όπως καταδείξαμε υποστήριζε τις δύο οικογένειες και τα κόμματα τους, ανακάλυψε ότι οι Καραμανλή, Παπανδρέου κι οι παρατρεχάμενοι τους είναι «λαμόγια», «απατεώνες», «κλέφτες», «ψεύτες», ακόμα και «προδότες». 

Πότε έγιναν όλα αυτά;  

Από το 2010 κι έπειτα. Όχι φυσικά. 

Πότε μας «κατέστρεψαν»; 

Το 2011. Όχι βέβαια, αυτά δεν γίνονται ακόμα κι αν είναι αλήθεια, από την μια στιγμή στην άλλη. Παίρνει δεκαετίες για να διαμορφωθούν τα μοντέλα της καταστροφής.  

Πότε ανακάλυψαν ότι ήταν κλέφτες, ψεύτες και προδότες. 

Εδώ ισχύουν δύο εκδοχές:

YΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν»…

Του ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

Στους Έλληνες αρέσει ο διχασμός, ο αλληλοσπαραγμός, η διαίρεση ακόμα κι ο εμφύλιος. Αλλιώς δεν θα είχαμε κάνει μια Επανάσταση, όπως αυτή του 1821, όταν πολεμούσαμε περισσότερο μεταξύ μας παρά εναντίον των Τούρκων. Αλλιώς δεν θα είχαμε κάνει τουλάχιστον τέσσερις εμφυλίους πολέμους κατά τη διάρκεια των δύο αιώνων ύπαρξης του ελληνικού κράτους, (αν συμπεριλάβουμε και τον Διχασμό του 1915-1916 θα λέγαμε πέντε Εμφυλίους, στην ουσία). Αλλιώς δεν θα είχαμε ηγέτες, που αρέσκονται να μας οδηγούν στην πόλωση, στην σύγκρουση, στο διχασμό. Κι εμείς ως πρόβατα να ακολουθούμε. Ως φανατισμένος όχλος να υποκύπτουμε στο μίσος και στην μισαλλοδοξία. 

Αυτό κατέστη για μια ακόμα φορά πρόδηλο την περασμένη Δευτέρα, όταν ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης και σχεδόν το μισό υπουργικό συμβούλιο, εγκατέλειψαν τις όποιες ασχολίες τους και ταξίδεψαν στην Ηλεία για να εγκαινιάσουν το Μουσείο στη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη. Ποια ήταν η αναγκαιότητα ενός τέτοιου ταξιδιού; 

Ποιος ο λόγος και ποιος ο συμβολισμός του; 

Παρά η ανακίνηση των εμφυλιοπολεμικών παθών του παρελθόντος, των οποίων ο ίδιος ο Μπελογιάννης υπήρξε και θύτης και θύμα;

 

Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι ο κ. Τσίπρας προέβη στην κίνηση αυτή ακριβώς για να ενεργοποιήσει τα «αντιδεξιά σύνδρομα» των αριστερών ψηφοφόρων του αλλά και των αριστερών στελεχών του κόμματος του, που δυσανασχετούν με τις πολιτικές λιτότητας, που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.  

Την ώρα, που η διαπραγμάτευση για την αξιολόγηση κινείται σε τεντωμένο σχοινί κι η ολοκλήρωση της θα οδηγήσει σε νέες μειώσεις στις συντάξεις και σε νέες αυξήσεις φόρων, ο Αλέξης ανασύρει τον Μπελογιάννη, (που ως «Ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο», από την ομώνυμη μεταδικτατορική ταινία, έχει καταγραφεί στο συλλογικό αριστερό υποσυνείδητο ως ο ιδεώδης σοσιαλιστής), για να παίξει το παιχνίδι και πάλι της «καλής» Αριστεράς κόντρα στην «κακή» Δεξιά. 

Αυτός είναι ο συμβολισμός, που εμπεριέχουν τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη: «αν δεν στηρίξετε εμάς», ήταν σαν να έλεγε ο πρωθυπουργός στους εναπομείναντες αριστερούς οπαδούς του, «είναι σαν να στηρίζετε την παλινόρθωση της Δεξιάς, που συνέλαβε, καταδίκασε και εξετέλεσε τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του». 

Είναι η ίδια ακριβώς λογική κυριάρχησε την προεκλογική περίοδο του Σεπτεμβρίου 2015. Όταν ο κ. Τσίπρας για να δικαιολογήσει την υποχώρηση του, που οδήγησε στο γ’ επαχθές μνημόνιο, θέλοντας να πολώσει και πάλι την κοινωνία, απειλούσε κι εκβίαζε: «Η θα τους τελειώσουμε η θα μας τελειώσουν».

 

Στις δυτικές, ευρωπαϊκές δημοκρατίες, που είναι ιδεολογικά τέκνα του Διαφωτισμού και του Κοινοβουλευτισμού, Αλέξη μου, ουδείς τελειώνει κανένα. Οι εκλογές γίνονται. Ο κόσμος ψηφίζει. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, τα κόμματα χάνουν η κερδίζουν, η εναλλαγή είναι διαρκής. Όχι όμως στην κομμουνιστική λογική, που πυροδότησε τα εμφυλιοπολεμικά πάθη της δεκαετίας του 1940 και μετά. Για τους κομμουνιστές ή «τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Γι αυτό όπου η Αριστερά επικρατεί φροντίζει να… τελειώνει τους αντιπάλους της, με κάθε τρόπο. Ακόμα και με τη βία, τις φυλακίσεις, τις εξορίες, τις εκτελέσεις.
 

Αυτή είναι η διαφορά μας σύντροφοι: 

ΙΣΛΑΜΟΛΑΓΝΟ ΣΥΖΑΝΕΛέητο ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γιατί λέω ΟΧΙ στον σκοταδισμό!

Tου ΓΙΑΝΝΗ ΛΟΒΕΡΔΟΥ

Η Έλενα Κουντουρά έγινε διάσημη ανά την Ευρώπη την περίοδο που έκανε καριέρα ως διεθνές μοντέλο, φορώντας τις δημιουργίες των κορυφαίων σχεδιαστών μόδας, από εσώρουχα και μαγιό μέχρι πολυτελή φορέματα. Η επιτυχία της ήταν αναμφίβολη. Κι εκείνα τα χρόνια νιώθαμε μεγάλη περηφάνια για την επαγγελματική επιτυχία της όλοι οι Έλληνες.  

Στο τέλος της καριέρας της ως μοντέλου, η κ. Κουντουρά αποφάσισε να ακολουθήσει μια νέα σταδιοδρομία, αυτή της πολιτικού. Δικαίωμα της. Έχοντας δεξιά, οικογενειακή παράδοση, αφού ο πατέρας της υπήρξε και πρόεδρος των βασιλοφρόνων, η κ. Κουντουρά πολιτεύθηκε με τη ΝΔ κι εξελέγη αρκετές φορές βουλευτής. Ενώ μετά το 2012, εγκατέλειψε τη ΝΔ, διότι δεν δεχόταν τις μνημονιακές πολιτικές, που ακολουθούσε το κόμμα της κι επειδή του «Έλληνος ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει», όπως ισχυριζόταν,  αποφάσισε να προσχωρήσει στο νέο κόμμα του Πάνου Καμμένου, τους ΑΝΕΛ, που η τύχη κι η ψήφος των πολιτών το έφερε να συγκυβερνήσει μετά το 2015 με τον ΣΥΡΙΖΑ. Έκτοτε, η κ. Κουντουρά είναι υπουργός Τουρισμού της μνημονιακής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Όλα αυτά είναι λίγο- πολύ γνωστά.

Αυτό που δεν ήταν γνωστό ήταν ότι το παλιό μοντέλο, που περπάτησε τις πασαρέλες των μεγαλύτερων μόδιστρων, θα εμφανιζόταν φορώντας μια σαουδαραβική χιντζάμπ, ένα ολόμαυρο φόρεμα, που καλύπτει ασφυκτικά το σώμα της γυναίκας, ως ένδειξη σεμνότητας και υποταγής στον άνδρα, κατά την επίσκεψη της μαζί με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλο στο Ριάντ. Η αμφίεση αυτή της κ. υπουργού, δεν σας κρύβω, με αιφνιδίασε δυσάρεστα. Διότι αυτός ο τρόπος ντυσίματος είναι άκρως ταπεινωτικός κι υποτιμητικός για την γυναίκα, που θεωρείται στη Σαουδική Αραβία και στις θεοκρατικές, σκοταδιστικές χώρες του Κόλπου, δευτέρας κατηγορίας άνθρωπος κι ιδιοκτησία του άντρα. Κι έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αξίες και τις αρχές του ελληνικού αλλά και του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Στην Ελλάδα και την Ευρώπη δώσαμε μεγάλους αγώνες για να αναγνωρισθεί η ισότητα, η ισονομία, η ελευθερία της Γυναίκας. Κι αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της Δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.

 Οποιαδήποτε αποδοχή του ταπεινωτικού κι υποτιμητικού για την Γυναίκα ντυσίματος των σκοταδιστικών, μουσουλμανικών κοινωνιών της Ασίας και της Αφρικής, αποτελεί οπισθοδρόμηση από τις αξίες του Πολιτισμού μας. Και υποβάθμιση του ρόλου της Γυναίκας στην σύγχρονη κοινωνία.

Αυτός είναι ο λόγος, που παρά τον αυστηρό, θεοκρατικό νόμο της Σαουδικής Αραβίας, διεθνείς προσωπικότητες που την επισκέπτονται, όπως σχετικά πρόσφατα η υπουργός Άμυνας της Γερμανίας αρνούνται να υποταγούν σε αυτόν. Η γερμανίδα υπουργός μάλιστα, παρότι της υπεδείχθη να φορέσει τουλάχιστον ένα μαντήλι στα μαλλιά της, αρνήθηκε κατηγορηματικά κι είπε ότι αυτό θα ερχόταν σε αντίθεση με τις αξίες της. Κι οι Σαουδάραβες αναγνωρίζοντας την πολιτική ισχύ και το θάρρος της υπουργού αποδέχτηκαν την στάση της και σιώπησαν. 

Ομοίως κι η ηγέτης της γαλλικής ακροδεξιάς Μαρί Λεπέν σε πρόσφατη επίσκεψη της στο Λίβανο αρνήθηκε να φορέσει μαντίλα, διότι αυτό ερχόταν σε αντίθεση προς τις αξίες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Κι αυτή, όσο κι αν συμπαθείτε ή όχι την κ. Λεπέν, είναι η έντιμη πολιτικά στάση ενός ευρωπαίου πολιτικού. Όχι όπως της κ. Κουντουρά, που για να παραστεί σε ένα γεύμα ενώπιον και του βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας δέχτηκε να φορέσει το ταπεινωτικό για την ίδια αλλά κι όλες τις ελληνίδες που εκπροσωπούσε χιντζάμπ, κάτι σαν την αφγανική μπούργκα, χωρίς την μάσκα προσώπου.  

Αυτή είναι η...