"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΕΩΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΓΕΩΡΓΙΟΠΟΥΛΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Χαλαροί και άνετοι



Ε​​ίναι στρυφνοί, είναι τυπικοί, εγκλωβισμένοι σε κανόνες. Εκτός πλαισίου, τα χάνουν.  


Εμείς, από την άλλη, είμαστε άνετοι, χαλαροί, ξέρουμε να ελισσόμαστε. Δεν χωράμε σε «πρέπει», δεν μπαίνουμε σε καλούπια, δεν είμαστε στρατιωτάκια, να ακολουθούμε συνέχεια διαταγές.


Είμαστε μάγκες, όχι πρόβατα, βρε αδελφέ… Και το τελικό επιχείρημα που σβήνει κάθε πιθανό αντίλογο: «Αφού περνάνε τόσο καλά εκεί, γιατί αυτοκτονούν;».


Η στερεότυπη σύγκριση ημών των Ελλήνων με τους «άλλους» της Ευρώπης και δη τους Βόρειους μας βγάζει πάντα νικητές στο πεδίο της «ελευθερίας». Εμείς ξέρουμε να «ζούμε».


Δύο ημέρες προτού λήξει η προθεσμία, αρκετοί φορολογούμενοι δεν έχουν υποβάλει δηλώσεις. «Αφού θα δοθεί παράταση»


Απαγορεύεται η στάθμευση; «Ελα μωρέ, για λίγο θα το αφήσω»


Η σχολική χρονιά ξεκινάει στις 11 Σεπτεμβρίου. «Στην αρχή θα πάμε χαλαρά, μέχρι να έρθουν όλα τα βιβλία. Λείπει και ο μαθηματικός...».


Ετσι «λειτουργούν» τα πράγματα στην Ελλάδα. Είναι η χώρα που καθετί μπορεί να συμβεί, αλλά μπορεί και να μην συμβεί.  

Ενας νόμος καθορίζει τι ισχύει, αλλά χρειάζεται δεκάδες υπουργικές αποφάσεις για να εφαρμοστεί. Το πλαίσιο καθορίζεται σήμερα για να μπορεί να αλλάξει αύριο. Οι κανόνες επιβεβαιώνουν τις εξαιρέσεις. Στην Ελλάδα είσαι «ελεύθερος» να κάνεις τα πράγματα με τον τρόπο σου. Κάθε μέρα έχεις δεκάδες επιλογές όσον αφορά στο πώς θα διαμορφώσεις την καθημερινότητά σου, γιατί απλούστατα δεν ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει.


Ομως η ανθρώπινη ανάγκη για ασφάλεια είναι σχεδόν τόσο ισχυρή όσο η ανάγκη για τροφή. Εξασφαλίζει την επιβίωση, γι’ αυτό και την αναζητούμε από ένστικτο.


Σε μια θάλασσα αβεβαιότητας, όμως, όπου όλα είναι εξίσου πιθανά όσο και απίθανα, είναι απαραίτητο ένα απάγκιο, ένα λιμάνι που θα σου προσφέρει σιγουριά και προστασία. Και κάπως έτσι αναζητείς τον «δικό σου» άνθρωπο, τον γνωστό που θα βοηθήσει, τον πολιτευτή σου, το μέσο σου τελοσπάντων.


Και κάπως έτσι...

ΛΑΘΡΟΛΑΓΝΟ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ: Oι ιδεολογίες δοκιμάζονται στην πράξη


«Οι μετανάστες που φτάνουν στην Αθήνα από τα νησιά, εφόσον δεν καταθέτουν αίτηση για άσυλο, βρίσκονται σε νομικό κενό. Αυτοί οι άνθρωποι απλά περνούν από εδώ, δεν μπορούμε να χαράξουμε πολιτική γι’ αυτούς, δεν υπάρχει πολιτική της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τέτοιους πληθυσμούς». Με αυτά τα λόγια η αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής, κ. Τασία Χριστοδουλοπούλου, εξηγεί την αδράνεια του αρμόδιου υπουργείου για τους μετανάστες, στην πλειονότητά τους πρόσφυγες, που έχουν καταλύσει εδώ και δύο εβδομάδες στο Πεδίον του Αρεως κυρίως, αλλά και στην πλατεία Βικτωρίας και στην Ομόνοια.
 


Η κ. Χριστοδουλοπούλου έχει δίκιο, τυπικά.
 

Ομως, όσο καιρό έκανε σκληρή κριτική ως αντιπολίτευση δεν γνώριζε τα προβλήματα;  


Ανακάλυψε ότι υπάρχει «νομικό κενό» τι στιγμή ακριβώς που θα έπρεπε να εφαρμόσει τις πολιτικές για τις οποίες εκλέχθηκε; 


Οι λύσεις που υποσχέθηκε ήταν μόνον άδεια λόγια;
 


Τον Φεβρουάριο, τότε που η θάλασσα ήταν ακόμα μανιασμένη και δεν έφταναν στα ελληνικά παράλια χιλιάδες απελπισμένοι άνθρωποι, η κ. Χριστοδουλοπούλου έλεγε ότι «όλα τα κονδύλια θα δοθούν σε υποδοχή, φιλοξενία, ένταξη». Ηταν τότε που συζητούσαμε τι θα γίνουν οι 2.500 μετανάστες που βρίσκονταν στην Αμυγδαλέζα.  


Εκείνη η αντιπαράθεση μοιάζει σήμερα ανέκδοτο, όταν είναι τόσοι αυτοί που καταφτάνουν σε δύο μέρες από τα νησιά στην Αθήνα. Ηταν τότε που η αναπληρώτρια υπουργός έλεγε στην «Κ», απευθυνόμενη σε εκείνους που εξέφραζαν αντιρρήσεις για την πολιτική που είχε εξαγγείλει ότι θα εφαρμόσει, «νομίζω ότι είναι καλύτερα να λειτουργείς με γενναιοδωρία και να δημιουργείς αισθήματα ευγνωμοσύνης παρά φόβο».
 


Μια βόλτα στο Πεδίον του Αρεως αυτές τις ημέρες αρκεί για να συνειδητοποιήσεις ότι όσοι έχουν βρει καταφύγιο εκεί είναι πραγματικά θύματα ανθρωπιστικής κρίσης. Η τρυφερότητα, η κατανόηση, η συμπόνοια ευτυχώς λειτούργησαν –παρά τις δυσκολίες– για ακόμα μία φορά, και έτσι αυτοί οι άνθρωποι βρήκαν βοήθεια από πολίτες, οργανώσεις και την τοπική αυτοδιοίκηση. Ομως τα συναισθήματα δεν φτάνουν, επουλώνουν αλλά δεν θεραπεύουν.
 

Η κυρία Χριστοδουλοπούλου δεν είναι πλέον μια απλή αλληλέγγυα που μάχεται για τα δικαιώματα προσφύγων και μεταναστών και κατακεραυνώνει με πύρινους λόγους τις απάνθρωπες πολιτικές της εκάστοτε κυβέρνησης, είναι αυτή που οφείλει να δώσει λύσεις, να αλλάξει τα πράγματα. Είναι υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής σε μια χώρα που καθημερινά υποδέχεται χιλιάδες μετανάστες: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Τα πρόστιμα δεν πτοούν τους «αφισομανείς» υποψηφίους λεβεντοσωτήρες... - Ψηφίστε τους να σας σώσουν


H παλαιά δοκιμασμένη συνταγή της προεκλογικής αφίσας αναβιώνει τις παραμονές των εκλογών παρά τις νομοθετικές απαγορεύσεις.  


Γιατί όχι άλλωστε, αφού τα πρόστιμα που θα επιβληθούν θα «σβηστούν» μετεκλογικά από τη διακομματική επιτροπή του δήμου, η οποία θα κάνει τα στραβά μάτια για να αποφύγει τις συγκρούσεις.  


Ο Δήμος Αθηναίων είχε επιβάλει πρόστιμα 36.000 ευρώ για παράνομη αφισοκόλληση στις εκλογές του 2012, τα οποία όμως δεν βεβαιώθηκαν και βέβαια δεν καταβλήθηκαν ποτέ.
 


Μπορεί τα αεροπανό σε κάθε γειτονιά και οι αφίσες που δημιουργούσαν ένα παχύ στρώμα στους τοίχους της πόλης, καθώς το χαμογελαστό πρόσωπο του ενός υποψηφίου σκεπαζόταν από φρεσκοκολλημένες αφίσες της αντίπαλης παράταξης, να ανήκουν στο προεκλογικό παρελθόν. Ομως και σε αυτές τις εκλογές τον τελευταίο μήνα «παράνομες» αφίσες έκαναν την εμφάνισή τους. Σε τοίχους, σε κολόνες, σε κάδους απορριμμάτων, αλλά και στις βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων της πόλης (σημεία των καιρών).

 

Ο Αθανάσιος Παφίλης και ο Νίκος Σοφιανός, υποψήφιος περιφερειάρχης ο ένας και υποψήφιος δήμαρχος ο άλλος, έβαλαν την... αφίσα τους κυρίως στις περιοχές όπου πραγματοποιούνται συγκεντρώσεις του ΚΚΕ. Πολλές περιοχές καθαρίστηκαν, αλλά το αποδεικτικό υλικό βρίσκεται στις αποθήκες του τμήματος καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων. Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων του ΣΥΡΙΖΑ Γαβριήλ Σακελλαρίδης ανακοίνωσε διά αφισοκολλήσεως προεκλογική συγκέντρωση στις αρχές της προεκλογικής εκστρατείας. Τον καθαρισμό ανέλαβε ο έτερος υποψήφιος δήμαρχος της Ν.Δ., Αρης Σπηλιωτόπουλος, που με μια ομάδα εθελοντών που έφεραν τα διακριτικά της παράταξής του καθάρισε τους τοίχους υποκαθιστώντας, όπως δήλωσε, τα συνεργεία του κ. Γιώργου Καμίνη που δεν έσπευσαν. Πάντως, ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να κοσμεί και κάδους απορριμμάτων ελέω εκλογών.
 


Και ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης, υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΛΑΟΣ, διάλεξε να απευθυνθεί στους πολίτες της Αθήνας χαμογελώντας από ψηλά σε μια παλαιού τύπου αφίσα.
 


Ωστόσο, εκείνα που έκαναν τη διαφορά ήταν τα «σάντουιτς» (και όχι αφίσες με κόλλα) που κρέμασε η υποψήφια περιφερειάρχης του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου.
 


Οπως δήλωσε ο αντιδήμαρχος Καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων, Ανδρέας Βαρελάς, τις τελευταίες δύο ημέρες τα συνεργεία του δήμου έχουν κατεβάσει περίπου 4.500 «σάντουιτς» από τις κολόνες της ΔΕΗ. Η παράταξή της απάντησε με ένα non paper ότι τα «σάντουιτς» έχουν φτιαχτεί από ανακυκλωμένο χαρτί και δεσμεύτηκε να τα καθαιρέσει την επαύριο των εκλογών.
 


Και ο υποψήφιος του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πάντως, έμεινε πιστός στην παλαιά, σίγουρη τακτική της αφισοκόλλησης. Προς το παρόν, οι υπόλοιποι υποψήφιοι δήμαρχοι Αθήνας και περιφερειάρχες Αττικής δεν έχουν χρησιμοποιήσει την αφισοκόλληση προκειμένου να πείσουν τους ψηφοφόρους τους.

 
Η νομοθεσία:
Σύμφωνα με τη νομοθεσία που ισχύει από το 2002 και μετά:

Το θέατρο και το κιτς

Του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ

Υπάρχει πληροφοριακό κενό για περιόδους της ιστορίας του θεάτρου όπως π.χ. της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής εποχής. Αλλά και για τα σκοτεινά χρόνια της βυζαντινής ιστορίας, πάντα σε σχέση με τη μοίρα του θεάτρου και των περί τον Διόνυσον τεχνιτών. Πόσοι π.χ. από αυτούς που διαχειρίζονται την ενημέρωση του κοινού γνωρίζουν το μοναδικό (και για την πληρότητά του σε σχέση με τα άλλα ανάλογα ευρωπαϊκά μοναδικότατο) «Λεξικό των περί τον Διόνυσον τεχνιτών» του καθηγητή Στεφανή. Είχα την ευκαιρία να μιλήσω αναλυτικά γι' αυτό περίπου πριν τριάντα χρόνια σ' αυτές εδώ τις σελίδες. Εκεί ο κάθε φιλομαθής περί τα θεατρικά πράγματα θα μάθαινε και την ποικιλία των επαγγελματιών του θεάτρου και τους τρόπους που μιμούνταν και τη θέση τους στην κοινωνία. Αφήνω βέβαια τα έξοχα ντοκουμέντα που προσκόμισαν στην έρευνα ο Ξανθουδίδης, ο Λάμπρου και άλλοι σημαντικοί ερευνητές για το βυζαντινό θέατρο και τα αναφέρει στο εκλεκτιστικό του βιβλίο ο Πλωρίτης περί «Βυζαντινού θεάτρου» και στο ειδικότερο για τους «Μίμους» των ελληνιστικών χρόνων. Επίσης, όσοι γνοιάζονται σοβαρά να μάθουν και εν συνεχεία να πληροφορήσουν το κοινό δεν μπορούν να αγνοούν το βιβλίο του Βάγγου Παπαϊωάννου για τη σάτιρα και το θέατρο στα ρωμαϊκά χρόνια και το εκλαϊκευτικό βιβλίο του Ξυπνητού για τη «Νέα κωμωδία» και το αλεξανδρινό τοπίο στο θέατρο.


Το Δημόσιο, εδώ και αλλού

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Tης Τανιας Γεωργιοπουλου

Εργαζόμενοι υπάλληλοι στο υπουργείο Γεωργίας της Δανίας, 300. 

Εργαζόμενοι υπάλληλοι στο υπουργείο Γεωργίας της Ελλάδας, 4.981 (απογραφή 2010). 

Τα δύο αυτά νούμερα αναδεικνύουν με τον περισσότερο εύγλωττο τρόπο όχι τόσο το πόσο πολυάριθμος είναι ο ελληνικός δημόσιος τομέας, αλλά κυρίως το πόσο αναποτελεσματικός είναι. Eίναι φανερό ότι 4.981 άτομα (πρόκειται για το προσωπικό των κεντρικών υπηρεσιών, ο μεγαλύτερος αριθμός των οποίων υπηρετεί στην πρωτεύουσα) δεν καταφέρνουν να κάνουν τη δουλειά των 167. Kρίνοντας εκ του αποτελέσματος...

Στη Δανία, το 1%-2% του συνολικού πληθυσμού (που είναι περίπου 5,5 εκατομμύρια) ασχολούνται με την αγροτική παραγωγή, καλλιεργούν συνολικά το 61% της έκτασης της χώρας και διαθέτουν ένα από τα υψηλότερα αγροτικά εισοδήματα στον κόσμο. Η χώρα είναι αυτάρκης όσον αφορά στην πρωτογενή παραγωγή και είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς τροφίμων στον κόσμο.

Και βέβαια ούτε λόγος για ιδανικές συνθήκες. Ούτε το κλίμα της Ελλάδας ούτε ηλιοφάνεια. Η αλήθεια είναι πως τα αρωματικά (μαϊντανός και άνηθος) που παράγονται στη χώρα δεν μυρίζουν τίποτα και το χοιρινό κρέας είναι άνοστο. Ομως, πουλιέται σε ολόκληρο τον κόσμο, σε διάφορες μορφές, αν σας λέει κάτι η βιομηχανία αλλαντικών Τulip.

Η ανάπτυξη αυτή στηρίχθηκε κατά μεγάλο μέρος στους ίδιους τους αγρότες της χώρας, που όμως βρίσκουν υποστήριξη από τις κρατικές υπηρεσίες

Στον αντίποδα, όλοι οι Ελληνες υπουργοί Γεωργίας της τελευταίας δεκαπενταετίας, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων τους, μιλούν για προβλήματα του διοικητικού μηχανισμού και επεξεργάζονται νέα οργανογράμματα, τα οποία ποτέ δεν εφαρμόζονται. Γιατί, βέβαια, η Δημόσια Διοίκηση μπορεί να μην καταφέρνει να παράγει το έργο για το οποίο είναι διορισμένη, είναι όμως εξαιρετικά αποτελεσματική στο να αντιστέκεται στις αλλαγές.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του δημόσιου τομέα ίσως να μην είναι τελικά πόσο μεγάλος είναι, αλλά πόσο αναποτελεσματικός είναι και ακόμα περισσότερο, πόσο αδιάφορος είναι γι’ αυτήν την έλλειψη. Ομως, κάθε φορά που ένας πολίτης αντιμετωπίζει έναν απρόθυμο, βαριεστημένο δημόσιο υπάλληλο, ο οποίος τον παραπέμπει σε ένα άλλο γραφείο, μια άλλη μέρα, αυτή την εποχή περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, η Δημόσια Διοίκηση δημιουργεί έναν ακόμα ορκισμένο εχθρό. Ισως, λοιπόν, είναι η ώρα οι υπάλληλοι «των υποστελεχωμένων υπηρεσιών» να αγωνιστούν για τις θέσεις εργασίας τους ακριβώς όπως και οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα. Αποδεικνύοντας ότι μπορούν να παράγουν έργο και προσπαθώντας να είναι χρήσιμοι.

ΥΓ. Και για εκείνους που θα σκεφτούν την αναλογία υπαλλήλων - αγροτικού πληθυσμού σε απόλυτους αριθμούς, ακόμα κι έτσι ο συνολικός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων του ελληνικού υπουργείου Γεωργίας δεν θα έπρεπε να ξεπερνάει τις 3.000.