"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Διεθνών δυτικών ισλαμολάγνων πολιτικώς ορθά λοβοτομημένων χρησίμων ηλιθίων κωμωδία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Ο Τουριστικός Οργανισμός της Πιερίας (Π.Ο.Τ.Α.Π.) συνδιοργανωτής του Olympus Marathon 2026

Uploaded Image 

Ο Πιερικός Οργανισμός Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.) συμμετέχει ως συνδιοργανωτής στον διεθνή αγώνα ορεινού τρεξίματος «Olympus Marathon 2026», που θα πραγματοποιηθεί από 26 έως 28 Ιουνίου, στους πρόποδες και τις κορυφές του μυθικού Ολύμπου, συγκεντρώνοντας αθλητές και επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ο «Olympus Marathon» αποτελεί μία από τις σημαντικότερες διοργανώσεις ορεινού τρεξίματος στην Ευρώπη και έναν θεσμό που έχει συνδέσει το όνομά του με τον Όλυμπο, αναδεικνύοντας τη μοναδική φυσική και πολιτιστική κληρονομιά της Πιερίας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Κάθε χρόνο, εκατοντάδες αθλητές, συνοδοί και φίλοι του αθλητισμού επισκέπτονται την περιοχή, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ενίσχυση της τοπικής οικονομίας και στην προβολή της Πιερίας ως προορισμού βιωματικών εμπειριών και περιπέτειας. 

Η συμμετοχή του Πιερικού Οργανισμού Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής (Π.Ο.Τ.Α.Π.) στη διοργάνωση εντάσσεται στο πλαίσιο της στρατηγικής του για την ανάπτυξη και προώθηση του αθλητικού τουρισμού, ενός τομέα με σημαντικές προοπτικές ανάπτυξης για την περιοχή. Μέσα από δράσεις που συνδέουν τον αθλητισμό με τη φύση, τον πολιτισμό και τη φιλοξενία, ο Οργανισμός ενισχύει τη διεθνή αναγνωρισιμότητα της Πιερίας και προβάλλει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του προορισμού καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Η στενή συνεργασία μεταξύ του Π.Ο.Τ.Α.Π. και του «Olympus Marathon» αποτυπώνεται και σε διοικητικό επίπεδο, καθώς ο Πρόεδρος της διοργάνωσης κ. Αριστείδης Νίκας, συμμετέχει στη διοίκηση του Πιερικού Οργανισμού Τουριστικής Ανάπτυξης και Προβολής, γεγονός που ενισχύει τη συνέργεια και τον κοινό σχεδιασμό δράσεων για την περαιτέρω ανάπτυξη του αθλητικού τουρισμού και τη διεθνή προβολή της Πιερίας.

Ο «Olympus Marathon» δεν αποτελεί μόνο έναν αγώνα υψηλών απαιτήσεων, αλλά και ...

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΕΠΙΦΑΝΗ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Εγώ όταν χάνω στο σκάκι ή σε επιτραπέζιο...

 

Υπαρκτού Νεοελληνικού "Ολυμπιακού Πνεύματος" κωμωδία (Τρίζουν συνθέμελα τα ολυμπιακά μνημεία του εκτσογλανισμένου Υπαρκτού Ελληνισμού...)

Υπαρκτού αφελληνισμένου ελληνισμού κωμωδία

Υπαρκτού αφελληνισμένου ελληνισμού κωμωδία

ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ: Αυτές κέρδισαν

 Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Με τσάκισαν τα κορίτσια – γυναίκες.
Με έλιωσαν. Να τις παρατηρώ μία – μία, πρόσωπο το πρόσωπο, στον Εθνικό μας Υμνο. Κάθε μία και άλλος τρόπος έκφρασης της χαράς, της συγκίνησης. Τόσο πανέμορφα χαμόγελα, τόσο γελαστά μάτια. Μια ομάδα γόνιμα δεμένη. Που κατάφερε να φτάσει στην κορυφή. Να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πόλο της Σιγκαπούρης.  

Νίκησε η Ελλάδα;  

Δεν μου αρέσει αυτή η φράση. Δεν μου αρέσει αυτό το «δάνειο»

Να σας εξηγήσω το γιατί; 

Σκέφτομαι τι άγρια στοχοπροσήλωση απαιτεί ο πρωταθλητισμός. Πόσες ώρες μοναχικές, ζόρικες, αμοίραστες. Πόσο πάθος, πόσο πείσμα. Πόσες στερήσεις, πόσα «όχι». Πόσο ψυχής αγώνα έχει η κάθε δοκιμασία με την κάθε ήττα. 

Οι ήττες σε πάνε στη νίκη. Αρα, τι μεγαλείο είναι να μελετάς την ήττα.  

Τι σημασία έχει η ένωση. Η «συμβίωση»

Εύκολα τα έχεις όλα αυτά; 

Δεν είναι η «Ελλάδα» που κέρδισε. 

Είναι αυτές οι γυναίκες – κορίτσια. Μία προς μία. Είναι η διαδρομή της κάθε μίας σε μια ολότητα ομάδας. 

Λατρεύω λοιπόν, θα έλεγα τους το χρωστάω, να καταγράψω τα ονόματά τους. 

Ιωάννα Σταματοπούλου, η οποία ψηφίστηκε και ως η κορυφαία τερματοφύλακας του τουρνουά.  

Ελευθερία Πλευρίτου, η αρχηγός.  

Φωτεινή Τριχά, πρώτη σκόρερ στο τουρνουά με 25 γκολ. 

Στεφανία Σάντα, κόρη ενός σπουδαίου παίκτη πόλο. 

Αθηνά Γιαννοπούλου, επίσης κόρη σπουδαίου παίκτη πόλο.  

Ελένη Ξενάκη, αριστερόχειρας, το αριστερό χέρι στο πόλο είναι μεγάλο πλεονέκτημα. 

Ειρήνη Νίνου, σπουδαία σκόρερ.  

Μαρία Πάτρα, εξαιρετική στην άμυνα, κόρη σπουδαίου τερματοφύλακα της Εθνικής Ελλάδας. 

Χριστίνα Σιούτη, που έπαιξε με σπασμένο δάκτυλο στο αριστερό της πόδι. 

Βασιλική Πλευρίτου, στην έκτη της συμμετοχή σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. 

Σοφία Τορνάρου.  

Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη, θηρίο. 

Αλεξία Ευγενία Τζούρκα, που γιόρταζε και τα γενέθλιά της. 

Διονυσία Κουρέτα, κόρη παλιού πολίστα. 

Νεφέλη Κρασσά, η μικρότερη παίκτρια, 17 ετών.  

 

Αγαπημένοι μου αναγνώστες. Αυτές είναι που κέρδισαν, καθοδηγούμενες από τον εξαιρετικό τους προπονητή Χάρη Παυλίδη. 

Αυτές είναι που μας έλιωσαν στη συγκίνηση. 

Αυτές καμαρώνει η Ελλάδα

Πιο πολύ από το ότι κέρδισαν, ίσως, το ότι ...

 

"Επίγεια Μαγεία" - ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ (Ό,τι καλύτερο είδαμε στην τηλεόραση του Υπαρκτού Ελληνισμού μέσα στο 2025 - Εκτός από μεγάλες αθλήτριες είναι ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΨΥΧΑΡΕΣ και το δείχνουν με καμάρι )

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Περάστε στον διευθυντή

 Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Για να καταλάβουμε την πολιτική επικαιρότητα που μας απασχόλησε την περασμένη εβδομάδα, πρέπει να φανταστούμε τη χώρα ολόκληρη σαν ένα σχολείο.
 

Τι σχολείο;  

Μα, φυσικά, Δημοτικό – αεί παίδες, ως γνωστόν. Στο σχολείο αυτό, λοιπόν, η κυβέρνηση έχει τον ρόλο των δασκάλων και στην κορυφή βρίσκεται ο Πρωθυπουργός. Αυτός είναι ο διευθυντής του σχολείου!

Ο,τι παράπτωμα και αν κάνουν οι μαθητές, το χειρότερο που μπορεί να τους συμβεί είναι τους καλέσει στο γραφείο του για έναν εξάψαλμο, με το συνακόλουθο ψάρωμα, που όμως πάντα διαρκεί λίγο.  

Τι άλλο να κάνει κι αυτός ο άνθρωπος;  

Με παιδάκια του Δημοτικού έχει να κάνει, σε μια εποχή μάλιστα στην οποία η παιδικότητα είναι υπέρ το δέον εξιδανικευμένη.

Αυτό ακριβώς είδαμε στην περίπτωση της συνάντησης του Πρωθυπουργού με τους πρυτάνεις, την περασμένη Δευτέρα στο Μαξίμου, κατόπιν δικής του προσκλήσεως. Ηταν το αντίστοιχο της παραγγελίας που δίνει ο δάσκαλος στον άτακτο να περάσει μετά το τέλος της ώρας από το γραφείο του διευθυντή, που θέλει να του πει δυο λόγια για την απαράδεκτη συμπεριφορά του.

Μετά από τόσα χρόνια και τόση υπομονή όλοι πια το γνωρίζουμε ότι οι προσπάθειες που γίνονται για την αποβολή του φαινομένου της οργανωμένης πολιτικής βίας από τα πανεπιστήμια (αυτό που η κυρία Κωνσταντοπούλου ονομάζει «παράδοση» η οποία αδίκως δαιμονοποιείται) σκοντάφτουν πάντα σε ένα εμπόδιο: την απροθυμία των πρυτάνεων να συνεργαστούν με την πολιτεία.

Η απροθυμία είναι του διδακτικού προσωπικού, για να μην κοροϊδευόμαστε, ή, τέλος πάντων, όσων ψηφίζουν στις πρυτανικές αρχαιρεσίες, γιατί αυτούς εκπροσωπούν οι πρυτάνεις, οι οποίοι κατά κανόνα πολιτεύονται με τον κυνισμό υποψήφιων βουλευτών.  

Θέλετε, επειδή έχουν βρει ένα modus vivendi με αυτή την ανωμαλία του συστήματος τόσα χρόνια και φοβούνται την αναστάτωση που θα φέρει η ανατροπή του;

Μήπως, με άλλα λόγια, επειδή εμμέσως αναγνωρίζουν τη συγκεκριμένη μορφή βίας ως παράδοση, κατά την προσέγγιση της κυρίας Κωνσταντοπούλου;

 Θέλετε, επειδή κατά πάσα πιθανότητα υπερισχύει η ιδεολογική ανοχή; Δεν είναι υπερβολικός αυτός ο ισχυρισμός, γιατί η τάση είναι διεθνής.

Μια πρόσφατη έρευνα στην Αμερική για τον ιδεολογικό προσανατολισμό των καθηγητών στην ανώτατη εκπαίδευση δίνει κάτι περισσότερο από το 90% των ερωτηθέντων να αυτοπροσδιορίζονται ως «liberals», δηλαδή αριστερίζοντες προοδευτικοί. Πριν από μισό αιώνα η ίδια έρευνα έδινε τους προοδευτικούς και τους συντηρητικούς στο ίδιο ποσοστό, περί το 50%.

Εν πάση περιπτώσει, όποιος και αν είναι η αιτία της απροθυμίας τους, αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο «τους κάλεσε ο διευθυντής στο γραφείο του», για να το πω στη σχολική διάλεκτο. Οχι μόνο για να τους επιπλήξει, αλλά και επειδή με τον τρόπο αυτόν ανέδειξε στην ελληνική κοινωνία τις ευθύνες των πρυτάνεων. 

Ο Πρωθυπουργός, τέλος πάντων, μπορεί να παίζει τον ρόλο του διευθυντή γιατί έχει και τη δυνατότητα να απειλεί με τιμωρία.

Αυτό το νόημα είχε η αναφορά του στη δυνατότητα έκπτωσης από το πρυτανικό αξίωμα: ήταν μια απειλή που την άφησε να αιωρείται, εν όψει του νομοσχεδίου που ετοιμάζεται στο υπουργείο Παιδείας. Ο καημένος ο Γιάννης ο Βρούτσης, όμως, γιατί πήγε να παραστήσει τον διευθυντή, ενώ δεν είχε το ειδικό βάρος για να σηκώσει τον ρόλο;

Για την περίπτωση του αναπληρωτή υπουργού Αθλητισμού είναι που ισχύει το τραγικό στο βάθος του ερώτημα: «Πού πας, ρε Καραμήτρο;».  

Ολα ήταν μια κωμωδία – περίεργου γούστου, είναι αλήθεια. Στην αρχή, ο κ. Βρούτσης κάλεσε τους προέδρους των ΚΑΕ να προσέλθουν μαζί, λες και ο ίδιος δεν είχε δει ούτε είχε ακούσει τα όσα είχαν συμβεί στο γήπεδο. Με την ίδια αφέλεια που ο Τραμπ κάλεσε τον Πούτιν για να συζητήσουν το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία. Αρνήθηκαν, όπως ήταν επόμενο, οπότε τους κάλεσε ατομικά.

Με τα πολλά, έγινε μια συμφωνία, διασώθηκαν κάποια κουρέλια από τα προσχήματα και οι τελικοί έγιναν. Στο υπόβαθρο όμως όλων αυτών υπήρχε το θέμα του αυτοφώρου, το οποίο όλοι οι φορείς του κράτους και, φυσικά, της κυβέρνησης το αγνόησαν! Η Αστυνομία δεν νομίζω να μπήκε καν στον κόπο να τους αναζητήσει, έτσι τυπικά, για να τους δώσει την ευκαιρία να κρυφτούν. Κανείς στο κυβερνητικό επιτελείο δεν σκέφτηκε να ρωτήσει πώς γίνεται η κυβέρνηση να προσκαλεί για νουθεσίες πρόσωπα που ενδεχομένως να καταζητούνται για αυτόφωρα αδικήματα;

Τον κ. Βρούτση, όμως, τον εξαιρώ και δεν τον μέμφομαι. Γιατί να υπολογίσει το αυτόφωρο, αφού ήξερε ότι...

 

Υπαρκτού Βαζελο-Τουρκο-σουργελισμού κωμωδία

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Απομεινάρια μιας εδεσσαϊκής ανακωχής



 
Εμείς, κοιτάξτε, τους είπαμε ότι δεν θα γίνει το παιχνίδι. Και να έρθουν, να τα πούμε, να τα βρούμε. Αλλά αυτοί δεν ήθελαν. Και μετά είπαν, θα έρθουν, αλλά όχι μαζί, ο καθένας χώρια. Ο ένας θα ερχόταν, αλλά οι άλλοι δεν ήθελαν και τότε ούτε εμείς θέλαμε. Είπαμε, δεν το δεχόμαστε. Αλλά μετά το δεχτήκαμε και ήρθαν, όχι μαζί. Ηρθαν χώρια και είπαν, ναι, ναι, θα είμαστε φρόνιμοι, όχι κακές κουβέντες, όχι δάχτυλα, όχι. Ναι, θα ‘μαστε ‘ντάξει, ήρεμα, κουλ, όλα καλά. Και τότε κι εμείς είπαμε ναι, ‘ντάξει, αφού θα κάτσετε φρόνιμοι, κι εμείς κουλ. Θα γίνει το παιχνίδι. Ολα καλά. Και τίποτ’ άλλο.

Αυτή θα μπορούσε να είναι μια μικρή σύνοψη της «εδεσσαϊκής» στρατηγικής της κυβέρνησης απέναντι στους παράγοντες της καλαθόσφαιρας. 
 
Στην αρχή, δημόσιος αποτροπιασμός και διακηρύξεις σε ύφος ανοικτίρμονος σερίφη για την επιβολή της νομιμότητας. Και μετά, μια ασυνάρτητη προσπάθεια να κατευναστούν οι παράγοντες, να περάσει η μπόρα, να ξεχαστεί η κακιά στιγμή.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να σταθμίσει κανείς πολιτικά αυτό το θέατρο. Η πιο στυγνή ανάγνωση θα στεκόταν στο power game.  
 
Πόσο σίγουρη μοιάζει μια κυβέρνηση όταν αναπέμπει απειλές, για να καταπιεί μέσα σε λίγες ώρες τον στόμφο της; 
 
Ποιο ισοζύγιο ισχύος αποκαλύπτουν αυτές οι παλινωδίες; 
 
Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Η θεσμική ανάγνωση θα ερμήνευε την ενδοτικότητα της πολιτικής εξουσίας ως απόδειξη ότι δεν αισθάνεται η ίδια αρκετά νομιμοποιημένη ώστε να επιβάλει τη νομιμότητα. Η θεσμισμένη εξουσία –η κυβέρνηση, η Δικαιοσύνη– δεν είναι μόνη, ούτε πάντα υπέρτερη της εξωθεσμικής.

Υπερβολές, θα έλεγε κάποιος, «ρεαλιστής». Δεν έγινε και κανένα σκάνδαλο. Ούτε διαπράχθηκαν φοβερά εγκλήματα. Απλή, πταισματική, παραβατικότητα – με σιελώδεις ύβρεις και δακτυλοσκοπική παντομίμα στον αέρα. Το γήπεδο θα είναι πάντα γήπεδο – με το «παρκέ» να αντανακλά ενίοτε τη γηπεδική υποκουλτούρα του εξώστη.

Μόνο που το «παρκέ» εδώ λειτούργησε σαν σκηνή της δημόσιας ζωής, όπου κάποιοι ένιωσαν –και νιώθουν διαρκώς– την άνεση να επιδεικνύουν την ασυλία τους, όπως το κάνουν σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας σφαίρας – συμβατικής και ψηφιακής. 
 
Η συνθηκολόγηση με αυτούς τους τρόπους είναι αυτο-ακυρωτική για μια κυβέρνηση που κατά τα άλλα ευαγγελίζεται την αποκατάσταση της νομιμότητας και της ευρωπαϊκής κανονικότητας.  
 
Τη μια μέρα διαφημίζει το εκκενωθέν κυλικείο της Νομικής, σαν απόδειξη σιδηράς βούλησης απέναντι στον πολιτικό «χουλιγκανισμό». Και την επομένη, στρουθοκαμηλίζει ενώπιον του επώνυμου χουλιγκανισμού – χωρίς εισαγωγικά.  
 
Τι νόημα βγάζουν άραγε από το διπλό μήνυμα οι συντηρητικοί ψηφοφόροι της; 
 
Με ποιο σετ κανόνων θα ταυτίσουν στο τέλος όσους επενδύουν το πρωί στην ηθικολογία και το βράδυ στον κυνισμό;

Αρκεί κανείς να σκεφτεί για λίγο το σκηνικό. 
 
Στο τραπέζι των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων καλούνται εναλλάξ τα εμπόλεμα μέρη.  
 
Στον Τύπο διοχετεύονται χαμογελαστές χειραψίες των εμπολέμων με τους διαπραγματευτές. 
 
Στο πλάι του αρμόδιου υφυπουργού, τις ειρηνευτικές προσπάθειες συνδράμει ειδικός απεσταλμένος του Μαξίμου. Υπό την αιγίδα του, το κράτος συνάπτει ανακωχή με το κράτος-εν-κράτει. 
 
Ο αγώνας...
 

ΝουΔο-ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Πρωτάθλημα μπαμπουίνων

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

 

Κάποιοι εκατομμυριούχοι παίζουν μπάσκετ – ή ποδόσφαιρο. Εχουν αγοράσει τις υπηρεσίες τους κάποιοι πολυεκατομμυριούχοι για λογαριασμό αθλητικών εταιριών. Στις εξέδρες των γηπέδων βρίσκονται κατά κύριο λόγο άτομα χαμηλών ή μεσαίων εισοδημάτων. Μερικοί από τους ημιμπατίρηδες παθιάζονται σε τέτοιο βαθμό, ώστε βρίζουν μανάδες, παιδιά, νεκρούς προγόνους και πόλεις της Ελλάδας. Το πάθος των φτωχών για τα παθήματα των εκατομμυριούχων παιχτών φτάνει σε τέτοιο σημείο βρασμού, ώστε να παθιάζονται και οι ιδιοκτήτες των αθλητικών εταιριών και ενίοτε να προβαίνουν σε ασύλληπτης έκτασης και «ποιότητας» κομπαρσιλίκια.

Αυτά τα κομπαρσιλίκια τα βλέπουν οι κυβερνήσεις, αλλά τα ανέχονται, επειδή το χρήμα εξουσιάζει ακόμα κι αυτούς που κυβερνούν. Κι όταν η χαμέρπεια και η αποφορά του υπονόμου ξεβραστεί σε τηλεοπτικές οθόνες, τότε οι κυβερνήσεις παίρνουν μέτρα-ημίμετρα, όπως αναβολές αγώνων, συσκέψεις πολιτικών με τους ιδιοκτήτες των αθλητικών εταιριών κ.λπ.

Τη βραχυπρόθεσμα αποτελεσματική λύση όλοι τη γνωρίζουν, αλλά δεν υπάρχει η διάθεση να δοθεί. Αυτή είναι ο υποβιβασμός των ομάδων, οι οπαδοί των οποίων κάνουν επεισόδια, η απόσυρσή τους από τις διεθνείς διοργανώσεις και ο πολυετής ή ισόβιος αποκλεισμός των ιδιοκτητών των αθλητικών εταιριών, που ρίχνουν λάδι στη φωτιά της έντασης. Δεν θα χάσει, δα, και η Βενετιά βελόνι, αν οι «μεγάλοι» και «ιστορικοί» ταραχοποιοί χάσουν για μερικά έτη το ευρωπαϊκό λούστρο τους και υποχρεωθούν να παίξουν σε μικρότερες κατηγορίες. Ούτως ή άλλως, οι πιστοί οπαδοί τους κραυγάζουν στα συνθήματά τους ότι θα ακολουθούν τους συλλόγους έως τέλους, μέχρι και την άλλη ζωή. Ως γνωστόν, η Β’ ή Γ’ Εθνική είναι πολύ πιο κοντινός προορισμός από τον Αδη. Αρα, οι φανατισμένοι δεν θα έχουν θέμα να παρακολουθήσουν τις ομάδες τους στις μικρότερες κατηγορίες.

Τα παραπάνω είναι η εύκολη και βραχυπρόθεσμη λύση, που δεν θέλουν να δώσουν οι πολιτικές δυνάμεις της παρακμής και της οικονομικής, ηθικής και πνευματικής χρεοκοπίας της χώρας.

Η δύσκολη λύση, που ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ και ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ να δώσουν οι πολιτικοί, είναι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΞΕΦΡΑΓΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Από το αυτί και στον δάσκαλο…

 Του ΙΩΣΗΦ ΦΟΥΣΕ

Γιατί στη χώρα μας μια απαράδεκτη ενέργεια επαναλαμβάνεται στο διηνεκές;;
 

Γιατί οι δράστες μπορούν να την επαναλάβουν…απλό…Αν μπορείς, το κάνεις και το ξανακάνεις μέχρι να βαρεθούν όσοι σε εμποδίζουν…

Πάει πχ η αστυνομία και διαλύει μια κατάληψη. Μετά διαβάζουμε ότι έκαναν οι δράστες επανακατάληψη. Γιατί; 

 Γιατί μπορούν. Αν τους δώσεις το ένα νεφρό στα χέρια το ξανακάνουν;;;

Κάποια στιγμή εκκενώθηκε η κατάληψη στο θέατρο «Εμπρός». Ε και;;; 

Την άλλη μέρα νέα κατάληψη για να μην χάσουν οι Αθηναίοι το ανέβασμα του έργου «Κατσαρίδα» από τη διάσημη θεατρική ομάδα «Θεατροκτόνοι»…Αν έπιναν 3 μπουκάλια ρετσινόλαδο, το ξανασκότωναν το δύστυχο το θέατρο;;;

Στην επικαιρότητα το μπάσκετ. Ποιο ματς τελείωσε, όταν το πρωτάθλημα το κέρδιζε ο Ολυμπιακός ή ο ΠΑΟ στην έδρα του αντιπάλου; Μόλις στράβωνε η δουλειά, όλοι ντου μέσα στο παρκέ και… “La commedia è finita!”

Ποιος τιμωρήθηκε;  

Κανείς…άντε 2 αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών με τον Κολοσσό και το Λαύριο…του χρόνου… Σιγά μην σπάσουν τα ωά…

Σήμερα λένε πως «εγγυώνται» την ομαλή διεξαγωγή… 😂😂😂🤣🤣🤣

Αν όσοι έκαναν επεισόδια στο παρελθόν, έτρωγαν 2 χρονάκια άνευ αναστολής και ισόβια απώλεια ιδιότητας φιλάθλου, θα το άκουγα.  

Τώρα ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Χρυσός Ολυμπιονίκης Βρούτσης - Ο εξευτελισμός της κυβέρνησης των «αρίστων» έχει περάσει με φόρα τα όρια της τραγωδίας και μπήκε για τα καλά στον χώρο της κωμωδίας


 

Toυ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Ως γνωστόν, στην Ελλάδα η τήρηση των γραπτών νόμων, αν είσαι πλούσιος, επαφίεται στο αν θα καταδεχτείς να συζητήσεις με υπουργό.
Ο υπουργός θα σου ζητήσει να πας μαζί με κάποιους άλλους μπρούκληδες για να «δεσμευτείτε» ενώπιον τηλεοπτικών καμερών ότι, για παράδειγμα, θα είστε καλά παιδιά και δεν θα καβγαδίζετε στο σχολείο ή το γήπεδο.

Αν δεν πας στο ραντεβού μαζί με τους άλλους παραλήδες για να δώσετε στο πόπολο θέαμα και κούφιες υποσχέσεις, ο υπουργός θα σε απειλήσει με κυρώσεις (να σου κάνει μούτρα, να μην κεράσει καφέ στο επόμενο ραντεβού, να μην σου αποκαλύψει το δημοφιλέστερο χρώμα βαφής μαλλιών δημοφιλέστατων συναδέλφων του υπουργών). Μάλιστα, θα βάλει και χρονικό όριο για να εμφανιστείς στην παράσταση
«Μάχη εναντίον χουλιγκανισμού». Μόλις οι δείκτες του ρολογιού περάσουν την ώρα που όρισε η υπουργάρα, θα υποστείς τη βάσανο που σου έταξε.

Ενδέχεται εσύ τον υπουργό και την κυβέρνησή του να τους έχεις γραμμένους στα καμπανέλια σου (είπαμε, επειδή είσαι λεφτάς) και να μη δέχεσαι να συμμετάσχεις σε παράσταση με άλλους παραλήδες που δεν πολυσυμπαθείς. Τότε ο υπουργός θα μεταμορφωθεί σε Νάντια Κομανέτσι. Θα κάνει τέτοιες κωλοτούμπες, ώστε θα ζηλέψει την ευλυγισία του ακόμα και η -μέχρι πρότινος θεωρούμενη αξεπέραστη- Ρουμάνα Ολυμπιονίκης της ενόργανης γυμναστικής. Ο επιφανής πολιτικός θα δηλώσει ότι δεν χρειάζεται να εμφανιστούν μαζί οι πλούσιοι. Αρκεί να πάνε και οι δυο στο ραντεβού, ξεχωριστά, και να ορκιστούν στο χαμένο γοβάκι της Σταχτοπούτας ότι θα δώσουν μάχη εναντίον του χουλιγκανισμού.

Ολα τα παραπάνω, που φαντάζουν απίθανα, τα έκανε πραγματικότητα ο αναπληρωτής υπουργός Αθλητισμού Γιάννης Βρούτσης. Γράψαμε για τη χάρη του:
«Υπουργός αθλητισμού μεν, με τρομερές επιδόσεις στην ενόργανη ο κύριος Βρούτσης. Πώς αλλιώς θα μπορούσε άλλωστε να χαρακτηριστεί η υπέροχη πιρουέτα που εκτέλεσε μέσα σε διάστημα λίγων ωρών; Εκεί που απαιτούσε κοινή παρουσία Γιαννακόπουλου – Αγγελόπουλων, ώστε να συνεχιστεί το πρωτάθλημα, με μια υπέροχη κυβίστηση τα μάζεψε άρον άρον…»

Και να ήταν η μόνη ταλεντάρα της κυβέρνησης ο Βρούτσης, πάει στο καλό. Όμως...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: H κωμωδία στο Μπάσκετ ολοκληρώθηκε

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Mπορεί προχτές να κορόιδευα την σπουδή του αναπληρωτή Υπουργού Αθλητισμού Βρούτση να κάνει τον παιδονόμο σε μεγαλοπαράγοντες, προκειμένου να αποφευχθεί η επιβολή του νόμου αλλά ομολογώ ότι ούτε εγώ δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον τραγέλαφο στον οποίο θα εξελισσόταν η περίφημη συνάντηση
με τους ιδιοκτήτες των ΚΑΕ Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός.

Ο σκληρός υπουργός, αφού πρώτα απαίτησε την ταυτόχρονη συνάντηση απειλώντας με διακοπή του πρωταθλήματος, στη συνέχεια παρακάλεσε για ταυτόχρονη συνάντηση και τελικά υπέκυψε χωρίς αντίσταση στις ξεχωριστές συναντήσεις λέγοντας ότι αυτό που πριν απαιτούσε δεν ήταν τόσο σημαντικό και ότι το σημαντικό τελικά είναι μια «δήλωση ηθικής δέσμευσης» (ποιος είπε ότι ο υπουργός δεν είναι χιουμορίστας;). 

Στο ενδιάμεσο, έδωσε και μια συνέντευξη στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ - στον Βασίλη τον Χιώτη και τον Νότη τον Παπαδόπουλο - στην οποία εμμέσως πλην σαφώς επιβεβαίωσε την υποταγή της πολιτείας στις ορέξεις των παραγόντων.

Πιο συγκεκριμένα, όταν ο Νότης τον ρώτησε
«Πώς θα αποτρέψετε το να μην υφίστανται καμία συνέπεια δύο παράγοντες που βρίζουν ο ένας την οικογένεια του άλλου;» και ο Βασίλης συμπλήρωσε «Πώς θα αποτρέψετε τους παράγοντες από το να ασχημονούν και να παρανομούν;», ο ειλικρινής υπουργός απάντησε «κανένας και ποτέ δεν μπορεί να το καταφέρει αυτό» ομολογώντας ότι η κυβέρνηση που καμαρώνει για την προσήλωσή της στη νομιμότητα, θα κάνει μια εξαίρεση για τους ισχυρούς

Κι όταν ρωτήθηκε αν θα τιμωρηθεί η διοίκηση της ομάδας που δεν θα εμφανιστεί στη συνάντηση, εκείνος, πάλι με ειλικρίνεια απάντησε «δεν θα υπάρξει κύρωση. Η κύρωση θα είναι συνολικά για το μπάσκετ, για τις δύο μεγάλες ομάδες συνολικά».  

Και πολύ σωστά. Είναι προτιμότερο να κάψεις τα χλωρά μαζί με τα ξερά παρά να τσακωθείς με ανθρώπους με πάρα πολλά λεφτά.

Με λίγα λόγια, μια έτσι κι αλλιώς άχρηστη και υποτιμητική για την κυβέρνηση συνάντηση εξελίχθηκε σε εξευτελισμό της κυβερνητικής ισχύος και ομολογία υποταγής. Βέβαια αναρτήθηκαν πολλές φωτογραφίες του υπουργού Βρούτση και το όνομα του έπαιξε πολύ στις ειδήσεις, αλλά δεν ξέρω αν επρόκειτο ακριβώς για τη δημοσιότητα την οποία επιθυμούν στο Μαξίμου (από την άλλη ποτέ δεν ξέρεις). 

Η δε «δέσμευση» των παραγόντων είναι από μόνη της ένα ανέκδοτο που το μόνο το οποίο θα το έκανε πιο αστείο θα ήταν το να φιλήσουν σταυρό.

Η κυβέρνηση για άλλη μια φορά απέφυγε να συγκρουστεί, αλλά αν κάποια στιγμή βρει τα κότσια που της λείπουν δεν έχει παρά να επιβάλλει (μια λέξη που τρέμουν τόσο πολύ οι κυβερνητικοί ώστε πάντα να την αντικαθιστούν με τη λέξη «εφαρμόσει» που όπως όλοι ξέρουμε δεν είναι το ίδιο πράγμα) δυο πραγματάκια:
 

α) αυτόματη ήττα στα χαρτιά για τη γηπεδούχο ομάδα της οποίας οι οπαδοί θα φωνάζουν υβριστικό σύνθημα (μιλάμε προφανώς για όγκο οπαδών, όχι για έναν ανόητο μόνο του) και
 

β) άμεση σύλληψη οποιουδήποτε παράγοντα βρίζει ή/και κάνει χειρονομίες και γενικώς προκαλεί στο γήπεδο.  

Δηλαδή να πιέσει για την επιβολή των κανόνων και των νόμων που ήδη υπάρχουν.

Στον επόμενο ή το πολύ στον μεθεπόμενο αγώνα το γήπεδο θα είναι εκκλησία αλλά...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αναπληρωτής υπουργός περιμένει να κάνει «ντα» μεγαλοπαράγοντες

 Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Νόμιζα ότι το πιο αστείο σε σχέση με τα ξεφτιλίκια που για άλλη μια φορά παρακολουθήσαμε σε αγώνα δημοφιλούς ομαδικού σπορ
(αυτή τη φορά την Κυριακή στο ΣΕΦ στον δεύτερο αγώνα των play-off του μπάσκετ) είναι η έκπληξη των δημοσιολογούντων. Αν διάβαζε κανείς άρθρα και ρεπορτάζ της επομένης του αγώνα θα νόμιζε ότι όσα συνέβησαν ήταν πρωτοφανή και ως τέτοια δικαίως αντιμετωπίζονταν με αυτό το μείγμα οργής και έκπληξης που μόνο τα πρωτοφανή προκαλούν.

Στην πραγματικότητα βέβαια τα όσα συνέβησαν είναι και συνηθισμένα και απολύτως συνυφασμένα με τον ελληνικό ομαδικό αθλητισμό. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου χιλιάδες κακομοίρηδες ανεγκέφαλοι δέρνονται και βρίζονται παρασυρόμενοι από μεγαλοπαράγοντες και παρατρεχάμενους μεγαλοπαραγόντων οι οποίοι - πάντα εκ τους ασφαλούς και εκμεταλλευόμενοι την ασυλία που απλόχερα τους προσφέρει η ελληνική πολιτεία - τους κουρδίζουν.  

Οφείλω να αναγνωρίσω ότι στο πλαίσιο της ισότητας στην παρανομία, η ελληνική πολιτεία παρέχει ασυλία και στους κακομοίρηδες ανεγκέφαλους που η μόνη περίπτωση να κινδυνεύσουν με σύλληψη και φυλάκιση είναι αυτή στην οποία θα σκοτώσουν.

Όμως πιο αστεία από την έκπληξη μπροστά στο συνηθισμένο είναι η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης. Η οποία (ως κομμάτι της πολιτείας) λερώνει τα βρακιά της στην ιδέα της δίωξης και τιμωρίας όσων μεγαλοπαραγόντων είναι για δίωξη και τιμωρία και αντί να πιέσει την αστυνομία να κάνει τη δουλειά της, αναβάλει αγώνες και καλεί σε συνάντηση δικαίους και αδίκους προκειμένου «να αναλάβουν δημόσια δέσμευση για ένα νέο ξεκίνημα και να βάλουν τέλος στην τοξικότητα».  

Μάλιστα ο αναπληρωτής υπουργός Βρούτσης είναι αυτή τη φορά τόσο αποφασισμένος που δεν αποκλείεται να τους κάνει «ντα» και μετά να βάλει τα άτακτα παιδάκια να φιλήσουν σταυρό και να είναι φρόνιμα.

Προφανώς πρόκειται για ένα εξευτελιστικό για την πολιτεία και την ίδια την κυβέρνηση θέατρο.  

Μπορεί να μην το έχουν καταλάβει στο Μαξίμου αλλά η κυβέρνηση δεν είναι για να μαλώνει αφιονισμένους μεγαλοπαράγοντες. Είναι για να υποχρεώνει τα όργανα της πολιτείας να κάνουν τη δουλειά της και να επιβάλουν τον νόμο σε αφιονισμένους μεγαλοπαράγοντες οι οποίοι, πάντα υπεράνω κάθε νόμου, λογικό είναι να αποθρασύνονται όλο και περισσότερο.

Πράγμα που σημαίνει ότι ...

 

NoυΔο-γαλαζαίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αγαπητέ Γιάννη....

 


Του ΙΩΣΗΦ ΦΟΥΣΕ

Το κράτος έχει δύναμη. De facto. Μόνο που αυτή τη δύναμη πρέπει να τη χρησιμοποιεί με φειδώ, για να μην πνίγει τους πολίτες και κυρίως την οικονομία. Αν όμως τη δύναμη την έχει κλειδωμένη στο συρτάρι, τότε είναι αδύναμο...

Και η εν λόγω περίπτωση είναι από αυτές που η δύναμη δεν πρέπει να μένει κλειδωμένη στο συρτάρι.

Τους νουνεχείς πολίτες ελάχιστα τους ενδιαφέρει αν θα τελειώσει ένα πρωτάθλημα, αν θα βγει πρωταθλητής, αν θα την παίξουν στο μπαλκόνι με το σήκωμα της κούπας. Τους ενδιαφέρει η κοινωνική ειρήνη. Να μην απασχολούνται εκατοντάδες αστυνομικοί και εισαγγελείς (!!!!!) με μία σαχλαμάρα...

Ο τρόπος που λειτουργούν οι 2 ΚΑΕ, οι διοικήσεις τους και κυρίως ο ένας ιδιοκτήτης, είναι ανεπίτρεπτος και ανίατος. Εδώ θέλει σφαλιάρα να γυρίσει το κεφάλι 32 φορές.

Το κράτος έχει παραχωρήσει γήπεδα, δίνει πακτωλό εκατομμυρίων μέσω της ΕΡΤ, τους έχει στα ώπα ώπα και αυτοί του παράγουν μόνο κόστος και προβλήματα...

Όταν λες Γιάννη μου κάτι, το λες μόνο όταν είσαι έτοιμος και να το κάνεις. Αλλιώς γ@μα το.  
 
Όταν λες "θα έρθετε εδώ και οι δύο και θα δώσετε την εικόνα στα ούγκανα ότι όλα καλα, αλλιώς αυλαία", ή έρχονται ή αυλαία.

Αν το παίρνεις πίσω, δεν είσαι απλά αδύναμος, είσαι...

"Επιφανούς" εθνικού βαζελο-τσογλαναρά κωμωδία

ΔΙΕΘΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗΜΕΝΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ: Η εποχή μας καλεί για ομολογία πίστεως

 


Βαδίζουμε σε καταστάσεις διωγμών των χριστιανών, όπως γινόταν στις μέρες του Διοκλητιανού. Τα μηνύματα έρχονται από πολλές πλευρές και είναι ηχηρά. Ουδείς μπορεί και πρέπει να τα αγνοεί.

Το τελευταίο κρούσμα είναι ο πεντάμηνος αποκλεισμός που επέβαλε η Παγκόσμια Ομοσπονδία Τζούντο στον Σέρβο πρωταθλητή Νεμάνια Μάιντοφ, επειδή… έκανε τον σταυρό του πριν από τον αγώνα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού!

Το «παράπτωμα» αυτού του μεγάλου αθλητή είναι η ομολογία πίστεως που κάνει πριν και μετά από κάθε αγώνα.

Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Τζούντο ενοχλείται από το σημείο του σταυρού, από την έκφραση πίστεως των αθλητών προς τον Θεό, και τιμωρεί τους «παραβάτες».

Βρισκόμαστε ακριβώς στο ιστορικό σημείο για το οποίο είχε μιλήσει κατ’ επανάληψιν ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος. Ο Αρχιεπίσκοπος που αγάπησαν οι Ελληνες είχε επισημάνει τις επιδιώξεις του νεοταξικού imperium, το οποίο θέλει να αντικαταστήσει την ανθρωπότητα με κάτι άλλο: έναν άθρησκο, άπατρι, άχρωμο χυλό, που θα πιστεύει μόνο στην ανάγκη ικανοποίησης των υλικών αναγκών του.

Στο στόχαστρο βρίσκεται κάθε χριστιανός, κάθε πιστός, κάθε άνθρωπος που αισθάνεται την ανάγκη να επικοινωνήσει με τον Θεό και να του εκφράσει τις μύχιες σκέψεις του, να Τον ευχαριστήσει, να Του ζητήσει μια χάρη, να προσευχηθεί.

Σε τούτον τον ιερό αγώνα ο Νεμάνια Μάιντοφ ακολούθησε τα χνάρια του Νο 1 τενίστα στον κόσμο και επίσης Σέρβου Νόβακ Τζόκοβιτς. Δεν υπέκυψε στις σειρήνες της παγκοσμιοποίησης. Δεν δήλωσε υποταγή αρνούμενος την πίστη του, τον ίδιο του τον εαυτό. Ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να ζητήσει συγγνώμη για τη θρησκευτική του πίστη. Με ανάρτησή του στο διαδίκτυο διευκρίνισε ότι «παρά την έκταση της τιμωρίας, δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να απολογηθώ για την πράξη μου. Οπως ανέφερα και στην επιστολή μου προς την επιτροπή, δεν πρόκειται να ζητήσω συγγνώμη για κάτι που για εμένα είναι θέμα βαθιάς πίστης».

Εχει πέσει, καθώς φαίνεται, σε όλους ο κλήρος να…

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ: 7 + 1 διαφορές των αρχαίων από τους σύγχρονους αγώνες

 Του ΜΠΑΜΠΗ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗ

1. Η Αρχαία Ολυμπία δεν ήταν η μοναδική πόλη στην οποία λάμβαναν χώρα αθλητικές εκδηλώσεις σε προκαθορισμένο χρόνο. Υπήρξαν διάφορες πόλεις εκείνη την εποχή που διοργάνωναν τους δικούς τους αγώνες, ανάμεσά τους και τα Μέγαρα τα οποία ανέδειξαν το σπουδαίο δρομέα Όρσιππο. Ο συγκεκριμένος δε φημολογείται πως ήταν ο πρώτος δρομέας που αγωνίστηκε γυμνός, προς διευκόλυνσή του. Οι αγώνες στην Ολυμπία ήταν μέρος των «Πανελληνίων Αγώνων», οι οποίοι λάμβαναν χώρα κάθε τέσσερα χρόνια στη Νεμέα, στους Δελφούς, στον Ισθμό της Κορίνθου και φυσικά στην Αρχαία Ολυμπία. Οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες, θερινοί και χειμερινοί, υιοθέτησαν αυτό το διάστημα των τεσσάρων ετών μεταξύ δύο διοργανώσεων.

2. Ήταν χαρακτηριστικό των Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων η παύση των εχθροπραξιών, επτά ημέρες πριν την έναρξη των αγώνων και αντίστοιχα επτά ημέρες μετά το πέρας τους. Πρόκειται φυσικά για την πασίγνωστη «Ολυμπιακή εκεχειρία». Το 1994, ευρισκόμενος στο Lillehammer της Νορβηγίας στο πλαίσιο των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, ο τότε πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ, δήλωσε τα εξής:
«Πριν από 10 χρόνια βρισκόμασταν στο Σεράγεβο για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Μία πόλη αφοσιωμένη στον αθλητισμό, στην κατανόηση, στη φιλία και την ειρήνη. Εδώ και δύο χρόνια, ο κόσμος του Σεράγεβο έχει υποφέρει πάρα πολύ. Σας προσκαλώ, όχι μόνο εσάς στο στάδιο αλλά και όσους μας παρακολουθούν από όλο τον κόσμο, να σηκωθούμε και να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή, στη μνήμη του Σεράγεβο. Σας ευχαριστώ. Το μήνυμά μας είναι δυνατότερο από ποτέ. Παρακαλώ σταματήστε τις εχθροπραξίες. Σταματήστε τους σκοτωμούς. Πετάξτε τα όπλα σας».
Η ομιλία αυτή υπήρξε μία από τις πρώτες προσπάθειες επαναφοράς της Ολυμπιακής Εκεχειρίας. 

Σε ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά στιγμιότυπα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000, οι αντιπροσωπείες της Νότιας και Βόρειας Κορέας περπάτησαν μαζί κατά την τελετή έναρξης, υπό την ίδια σημαία. Ήταν η πρώτη φορά που συνέβη αυτό για τις δύο χώρες, όχι όμως και η τελευταία. Αντιθέτως και όσον αφορά τη φετινή διοργάνωση, οι Ρώσοι και Λευκορώσοι αθλητές θα συμμετάσχουν ως ουδέτεροι στους αγώνες, χωρίς σημαίες, ύμνους ή εμβλήματα. Προφανής αιτία, οι εχθροπραξίες στην Ουκρανία.

3. Παρά τη γενικότερη αντίληψη, η αφή της Ολυμπιακής Φλόγας δεν έχει κάποιες ρίζες στην αρχαιότητα. Η Ολυμπιακή Φλόγα πρωτοεμφανίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ το 1928, ενώ η τελετή αφής και η λαμπαδηδρομία εισήχθησαν κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου το 1936. Εμπνευστής υπήρξε ο Γενικός Γραμματέας της Οργανωτικής Επιτροπής των αγώνων του Βερολίνου, Carl Diem, ο οποίος επισκέφτηκε τη χώρα μας το 1934 και οραματίστηκε τη λαμπαδηδρομία, ως μέσο διέλευσης της Ολυμπιακής Φλόγας από την Αθήνα στο Βερολίνο. Το τελετουργικό της φλόγας στους αγώνες της αρχαιότητας γινόταν προς ανάμνηση της κλοπής της φωτιάς από τον Προμηθέα. Κατά τη διάρκεια των Αγώνων, μια φλόγα ήταν συνεχώς αναμμένη στο βωμό της θεάς Εστίας, ενώ επίσης φλόγες άναβαν αντίστοιχα και στους ναούς του Δία και της Ήρας.

4. Η συμμετοχή στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες απαιτούσε θυσίες από τους διαγωνιζόμενους. Στις δε παντρεμένες γυναίκες απαγορευόταν ρητά να συμμετέχουν αλλά και να παρακολουθούν τους αγώνες. Επίσης η πόλη της Αρχαίας Ολυμπίας απαιτούσε από τους διαγωνιζόμενους να προπονούνται σκληρά για δέκα μήνες πριν από την έναρξη των αγώνων. Επρόκειτο για ένα μέτρο που απέτρεπε πολύ κόσμο από το να συμμετέχει, αλλά και που επίσης εξασφάλιζε το υψηλό επίπεδο των διαγωνιζομένων, πέρα από τις περιπτώσεις όπου κάποιοι καλοί αθλητές θα έπρεπε να σταματήσουν να εργάζονται. Ορισμένοι φτωχοί και ταλαντούχοι αθλητές κατάφερναν και έβρισκαν χορηγίες από πλούσιους πολίτες, ώστε να προπονούνται χωρίς να έχουν στο μυαλό τους το βιοπορισμό ταυτόχρονα.

5. Σε κάθε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων ακούμε για το πολυτελές «Ολυμπιακό Χωριό» που θα φιλοξενήσει τους αθλητές, ωστόσο στην αρχαία εκδοχή του οι διαφορές ήταν κάτι παραπάνω από αισθητές. Οι αθλητές διέμεναν στην πόλη-κράτος της αρχαίας Ηλείας «Ήλιδα», όπου και έπρεπε να παρουσιαστούν έναν μήνα πριν την έναρξη των αγώνων προκειμένου να μάθουν τους κανονισμούς και να διαχωριστούν κατά άθλημα και ηλικία. Η Ήλιδα ήταν μια πόλη με έντονο το μιλιταριστικό στοιχείο και ως εκ τούτου οι αθλητές ακολουθούσαν ένα σκληρό πρόγραμμα προπόνησης. Σε περίπτωση μάλιστα που έκριναν πως θα ήταν πολύ δύσκολο να διακριθούν λόγω της ποιότητας των αντιπάλων τους μπορούσαν να αποσυρθούν εκ των προτέρων, αποφεύγοντας τον στιγματισμό που θα ακολουθούσε κατά τη διεξαγωγή των αγωνισμάτων.

6. Όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, οι νικητές των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων δεν λάμβαναν μετάλλια. Ωστόσο, βραβεύονταν με στεφάνι από ελιά, μαϊντανό, δάφνη και πεύκο. Αντίστοιχα, δέχονταν πλουσιοπάροχες ανταμοιβές στην πόλη καταγωγής τους, η οποία περίμενε να τους δοξάσει ως νικητές. Η αρχαία Αθήνα βράβευε τους αθλητές της με αμφορείς γεμάτους ελαιόλαδο, κυβερνητικές θέσεις και ενίοτε συντάξεις. Επίσης στην αρχαιότητα δεν αναγνωρίζονταν η δεύτερη και η τρίτη θέση.


7. Μεταξύ 392 και 394 μ.Χ.,...