"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΠΑΡΛΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΠΑΡΛΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΕΔΩ "ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΤΗΣ¨ΑΡΙΣΤΕΡΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο εξαιρτικός Φαίδρος Μπαρλάς και οι ξεφτιλισμένοι "αντιστασιακοί" της Αριστεράς του χαβιαριού

 ● Ο Φαίδρος Μπαρλάς (1925-1975), που βλέπουμε στη φωτογραφία, ήταν ένας εξαιρετικός ποιητής, κριτικός, πεζογράφος και δημοσιογράφος.  

Κάθε φορά που εορτάζεται η 17η Νοεμβρίου, οι μελετητές του έργου του θυμούνται δύο «φαρμακερά» ποιήματά του*, που αναφέρονται στην αντίσταση εναντίον της χούντας, την οποία έκαναν μυριάδες Ελληνες, αμέσως μετά την πτώση της.

Δεν ήταν γαρ κορόιδα να αντισταθούν όσο βρισκόταν στα πράγματα. Μόλις έπεσε, ξεθηκάρωσαν!

Το πρώτο ποίημα τιτλοφορείται «Εν έτει 2000» και είναι το ακόλουθο:

Οταν μεγάλωσε, έμαθε

πως ο πατέρας του

ήταν κι αυτός,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο.

Η θεία του η Λιλή,

ο θείος του ο Μιχάλης

ήταν κι αυτοί,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο.

Ολοι οι γνωστοί του μπαμπά,

όλες οι γνωστές της μαμάς,

ήταν κι αυτοί,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο…

Τώρα, κάθε πρωί,

καθώς κατηφορίζει την οδό Πατησίων

κι αντικρύζει την καγκελλόπορτα

την κλεισμένη “εις μνήμην”

στριφογυρίζει στο νου του

η ίδια απορία:

“Πώς διάβολο χώρεσαν

όλοι αυτοί εδώ μέσα;”…»

 

Το δεύτερο ποίημα είναι το «Σαν λιοντάρια» και ακολουθεί:

 

Σαν λιοντάρια

Εφτά χρόνια τους πολεμούσαμε.

Μέρα και νύχτα – Νύχτα και μέρα,

εφτά χρόνια τους πολεμούσαμε

Μόνο που εκείνοι που εναντίον τους πολεμούσαμε...

 

ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: 9 ώρες χωρίς καμία επίσημη ενημέρωση



Ώρα 9 το βράδυ. Έχουν περάσει ήδη εννέα ώρες που καίγεται η Κινέτα, η Καλλιτεχνούπολη, η Πεντέλη, η Ραφήνα, η Ν. Μάκρη, το Mάτι. Βρίσκομαι λίγο πριν από τη διασταύρωση της Ραφηνας, στην λεωφόρο Μαραθώνος. Άνθρωποι κλαίνε, άλλοι φωνάζουν και ουρλιάζουν στα κινητά τους, αυτοκίνητα με αλάρμ σταθμευμένα αριστερά και δεξιά του δρόμου, σειρήνες να ηχούν από παντού. Η ατμόσφαιρα αποπνικτική. Οι φλόγες είναι κοντά.


Οι πυκνοί καπνοί αλλά και θόρυβοι από εκρήξεις συνθέτουν το σκηνικό κόλασης.


 Εννέα ώρες χωρίς καμία επίσημη ενημέρωση. Εννέα ώρες χωρίς κάποιος να δώσει εικόνα για την πραγματική κατάσταση. Το επίσημο κράτος έκλεισε εννιάωρο επίσημης απουσίας. Κανένας δεν έχει βγει δημόσια να ενημερώσει πολίτες, ιδιοκτήτες σπιτιών και περιουσιών για το τι συμβαίνει, τι πρέπει να κάνουν, πώς πρέπει να προφυλαχθούν και ποιο είναι το σχέδιο της πολιτικής προστασίας.


Η νύχτα έφτασε. Βαθιά νυχτωμένοι είναι και οι καθ' ύλην αρμόδιοι.  


Οι πυροσβέστες, τους είδα με τα μάτια μου, όπως πάντα καταβάλλουν υπεράνθρωπες προσπάθειες με τις φλόγες, το ίδιο και τα ιπτάμενα μέσα, αεροπλάνα και ελικόπτερα. Εθελοντές δασοπυροσβέστες, αστυνομία, τοπική αυτοδιοίκηση και κάτοικοι με αγωνιώδεις προσπάθειες παλεύουν να ελέγξουν μια ανεξέλεγκτη κατάσταση. Στο έλεος της πύρινης λαίλαπας σπίτια, επιχειρήσεις, δάση. Στο έλεος ενός ανύπαρκτου κρατικού μηχανισμού, για ακόμα μια φορά, όλοι εμείς.


Σε κάθε σοβαρή χώρα υπηρεσιακοί παράγοντες ενημερώνουν τακτικά για την εξέλιξη των πυρκαγιών. Μέχρι στιγμής έχουμε υπουργούς που συνωμοσιολογούν αλλά...