"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΛΕΞΙΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΛΕΞΙΟΥ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Χαρτορίχτρες εν δράσει

ΤΗΣ ΣΙΛΑΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

ΗΓΓΙΚΕΝ Η ΩΡΑ. Για την ίδρυση αστυνοµίας µέντιουµ. Σε συνεργασία µε έναειδικό σώµα βατραχανθρώπων και ένα αλεξιπτωτιστών, ίσως κάποτε να πατάξουν τη φοροδιαφυγή και κυρίως, τη διαφθορά στον δηµόσιο τοµέα. Η πολυνοµία, επίσης γνωστή παθογένεια της ελληνικής πραγµατικότητας, έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά ούτως ή άλλως. Πολύ πριν προστεθούνστο δυναµικότης οινέες ρυθµίσεις που φιλοδοξούν µάλλον να τροµοκρατήσουν, παρά να συµβάλουνα ποτελεσµατικά στηνεπίτευξη του στόχου. Είναι δεδοµένο άλλωστε πως αν δεν ευαισθητοποιηθούν οι ελεγκτικοί µηχανισµοί, κανένας νόµος– εµπνευσµένος ή µη – δεν µπορεί να εφαρµοστεί. 

Επειδή λοιπόν έως τώρα δεν έχει διαφανεί τέτοια πρόθεση – σίγουρα όχι ελλείψει νόµων – η αναζήτηση εναλλακτικών µεθόδωνεντοπισµού των οφειλετών δεν είναι άτοπη. Οσο για το κλίµα φοβίας για το οποίο κάνει λόγο ο ∆ικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, µε αφορµή τις νέες νοµοθετικές ρυθµίσεις, έχει δίκιο µόνο εν µέρει.  

Ισχύοντες από δεκαετιών νόµοι –όπως ο Ν.1608 του 1950 που προβλέπει ισόβια για αδικήµατα εις βάρος του δηµοσίουχρήµατος – δεν µπόρεσαν να αποτρέψουν την παραβατικότητα. Ισως όµως, λόγω παλαιότητας, έχουν ξεχαστεί. Ενώ το νέο προϊόν πολυδιαφηµίστηκε και ουδείς µπορεί να επικαλεστεί άγνοια. Κυρίως όσοι οφείλουν ένα ευρώ(!), όπως επισηµαίνει το υπουργείο Οικονοµικών. Σε κάθε περίπτωση πάντως, επειδή η...χαλαρότητα έχει πιθανότατα άµεση συνάρτησηκαι µε τη διαφθορά (εκτός της ραθυµίας), το κυνήγι «µαγισσών» – όπως λέει ο ∆ΣΑ– θέλει όντως ενίσχυση µε υπερκόσµιες δυνάµεις. Αν µάλιστα υλοποιηθεί η ιδέα του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για την ποινικοποίηση της παροχής δώρων (αντί χρηµάτων) στο πλαίσιο παράνοµων συναλλαγών, τότε θα χρειαστούν και χαρτορίχτρες. 

 Ασφαλώς ο κ.Τέντες διατύπωσε την πρόταση θέλοντας να καταδείξει ότι δωροδοκία δεν συνιστά µόνο ο χρηµατισµός, αλλά και τα ακριβά δώρα. Με τη διαφορά ότι το είπε δηµόσια και έσπειρε καινά δαιµόνια. Τώρα που...τακτοποιήθηκαν τα φοροχρέη, µια χαριτωµένη νοµοθετική ρύθµιση λείπει από το τραπέζι µας. Ετσι, να υπάρχει και ας µην τρώγεται...

Στους δύο φόνους, ο ένας δώρο...

Της Σίλας Αλεξίου

Από τη µια πλευρά η κρίση, από την άλλη το καινούργιο παιχνίδι... Τι έχουν να δουν ταµάτια µας!

Αυτό, το ρεζίλεµα του κλάδου, φοβούνται και οι πολέµιοι της επικείµενης απελευθέρωσης του επαγγέλµατος, τουλάχιστον ως προς την άρση της απαγόρευσης της διαφήµισης των δικηγόρων

Απορεί ο ανυποψίαστος. «Γιατί;». Οι άλλοι επαγγελµατίες που διαφηµίζονται, σε τι διαφέρουν από τους δικηγόρους; Γιατί να µην έχουν κι αυτοί το δικαίωµα να γνωστοποιήσουν στον κόσµο την ύπαρξή τους; Στις έγγραφες αιτιάσεις τους ή ακόµη και στις επίσηµες τοποθετήσεις τους, οι δικηγορικοί σύλλογοι εκφράζουν φόβους ότι µε τη διαφήµιση θα κυριαρχήσουν οι µεγαλοδικηγόροι ή έστω οι εύποροι εις βάρος των µικρών. Σε ηλικία και βαλάντιο. Ανεπισήµως ωστόσο, η αγωνία τους είναι άλλη. Ο ευτελισµός του λειτουργήµατος (αν είναι λειτούργηµα, προσθέτουν στα γρήγορα) µε διαφηµίσεις αναντίστοιχες της ιερότητας της αποστολής του δικηγόρου, που άπτεται της απονοµής της δικαιοσύνης.

Με λίγα λόγια η επικράτηση των µη σοβαρών έναντι εκείνων που σέβονται τον εαυτό τους. «Στα δύο διαζύγια, το ένα δώρο». Ή «Σκοτώσατε τη γυναίκα σας; Ελάτε να σας σώσουµε µε ελαφρυντικά».  

Τα ακραία παραδείγµατα που παραθέτουν – µε µια µεγάλη δόση αυτοσαρκασµού – προκειµένου να προειδοποιήσουν την Πολιτεία για τις συνέπειες της διαφήµισης, ακούγονται υπερβολικά. Αν αναλογιστούµε όµως τη ζωντανή διαφήµιση που «παίζεται» στα άδυτα των φυλακών, όπου ο ένας δικηγόρος κλέβει ανερυθρίαστα τον πελάτη του άλλου, ακόµη και παρουσία του, µάλλον δεν είναι. Οι φόβοι για την εµφάνιση κρουσµάτων παραπλανητικής διαφήµισης και γελοιοποίησης του επαγγέλµατος εν τέλει, είναι απολύτως βάσιµοι. 

Το βέβαιο είναι ότι οι αξιόλογοι δικηγόροι δεν θα διαφηµίσουν την πραµάτεια τους, έστω και αν κατοχυρωθεί νοµοθετικά αυτό το δικαίωµα. Εξίσου βέβαιο είναι όµως ότι αυτοί θα χάσουν. Ούτως ή άλλως η µάχη της σοβαρότητας είναι εκ προοιµίου καταδικασµένη. Οταν η µια πλευρά ενισχύεται και µε νέας τεχνολογίας όπλα, οι εξελίξεις προοιωνίζονται την επιδείνωση των συνθηκών. Η υπό συζήτηση κατάργηση των κατώτατων αµοιβών ανησυχεί ιδιαίτερα τους δικηγόρους. Η απελευθέρωση της διαφήµισης τους καίει. Ο µεγαλύτερος επιστηµονικός σύλλογος της χώρας στο πανηγύρι της Αγίας ∆ικαιοσύνης...

Κυκλοφορούν και... καρχαριες

Της Σίλας Αλεξίου

Η κρισιμότητα της κατάστασης δεν µας επιτρέπει να αντιµετωπίζουµε µε θυµηδία την παραµικρή προσπάθεια είσπραξης οφειλών προς το δηµόσιο ταµείο. Οσοι χρωστάνε να πληρώσουν έστω και µε έκπτωση. Οταν όµως η προσπάθεια αυτή ευτελίζεται από τους κατ’ εξοχήν αρµοδίους να φέρουν εις πέρας το πολυδιαφηµισµένο έργο της περαίωσης, οι ζυγοί λύνονται. Στην αρχή αναµφισβήτητα τροµάζεις...

Ανησυχείς... Γελάς µέχρι δακρύων... Αλλά τελικά θλίβεσαι. Αν ήταν ανέκδοτο θα ξεπερνούσε τα όρια της υπερβολής. Κρύο... Το επιτυχηµένο ανέκδοτο χρειάζεται και µια δόση αλήθειας.

Ποιος λοιπόν θα γελούσε ακούγοντας ότι ο ελεγκτικός µηχανισµός καλεί σε περαίωση χρεών κατά προτίµηση όσους δεν οφείλουν δεκάρα; Επειδή όµως δεν είναι ανέκδοτο, αλλά γεγονός, έγινε το πιο διαδεδοµένο αστείο.  

«Σου ήρθε;». 

«Μου ήρθε». 

Αν δεν σου έχει έρθει, νιώθεις µειονεκτικά. Λες, γιατί να αποτελώ εξαίρεση;

Γιατί να µη χαρώ κι εγώ µια φορά ανοίγοντας το ραβασάκι της Εφορίας; Γιατί να µην περάσω τον... Γολγοθά που οδηγεί στη λύτρωση; Γιατί να µην τρελαθώ από την αγωνία µέχρι να βρω στο τηλέφωνο τον λογιστή µου, για να ακούσω τελικά τη µαγική φράση: «Αγνόησέ το». 

 Οπως είπε και στην ιδιοκτήτρια περιπτέρου που δέκα χρόνια τώρα έχει περάσει σε άλλα χέρια το µαγαζάκι της. «Αγνόησέ το» είπε ο φοροτεχνικός και στον άνεργο που είχε εισπράξει κάποτε µια αµοιβή µε δελτίο παροχής υπηρεσιών, φορολογήθηκε και έκτοτε δεν είδε άσπρη µέρα. Είναι ωραίο να το ακούς. Αναµφισβήτητα. Αρκεί να µην το εκλάβεις ως ειρωνεία. Να µη χάσεις την ψυχραιµία σου και κυρίως να µην αποφασίσεις να βρεις το δίκιο σου προσφεύγοντας στη ∆ικαιοσύνη.

Μόδα είναι, θα περάσει. Είναι λυπηρό ότι το περίφηµο µέτρο της περαίωσης, στην εφαρµογή του οποίου στήριξε το οικονοµικό επιτελείο της κυβέρνησης τόσες ελπίδες για ταχεία είσπραξη χρεών, έχασε τόσο γρήγορα την αίγλη του.

Αλλά οι κακές συνήθειες δεν κόβονται. Οι νοµοταγείς άλλωστε έχουν όνοµα και διεύθυνση. Πού να ψάχνεις σε θολά νερά... Κυκλοφορούν και καρχαρίες!

Ελεήστε τη φτωχή

ΑΡΘΡΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Της ΣΙΛΑΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣβΟλΗ στην ύβρι. Από την ποσόστωση στην επαιτεία. Από την υποχρεωτική – και µάλιστα διά νόµου – κατάληψη ορισµένου αριθµού θέσεων στα ψηφοδέλτια στην ικεσία για έναν σταυρό. 

 «Ψηφίστε και γυναίκες» έλεγε το τηλεοπτικό µήνυµα της Γενικής Γραµµατείας Ισότητας, εκπέµποντας κραυγή αγωνίας. Εκτός από ανθρώπους, ψηφίστε και γυναίκες. Σώστε την καρέτα - καρέτα! Με άλλα λόγια... κάντε ένα ψυχικό. Ελεήστε τον φτωχό. Τι κοστίζει άλλωστε ένας σταυρός... 

Στην εποχή κατά την οποία πολλά επαγγέλµατα προβολής γυναικοκρατούνται, οι γυναίκες υπουργοί διεκδικούν τα πρωτεία στη λήψη σηµαντικών αποφάσεων, το κατ’ ευφηµισµόν ασθενές φύλο έχει αποδείξει τη δύναµη και την αξία του σε δύσκολους τοµείς, εµφανίζεται τώρα ως προστατευόµενο είδος.  

Ντροπή. Γιατί ο διαχωρισµός της γυναίκας από τον άνδρα µε αυτόν τον άκοµψο τρόπο µόνο στον υποβιβασµό της προσωπικότητάς της οδηγεί. Οταν εκλιπαρεί για έναν σταυρό προβάλλοντας ως επιχείρηµα το φύλο της, τι κάνει; Οµολογεί ότι δεν έχει κανένα άλλο επιχείρηµα να παρατάξει. Συγχρόνως υπαγορεύει την κατάργηση των αξιοκρατικών κριτηρίων και, επικαλούµενη λόγους ανθρωπιστικούς, ζητεί την ψήφο των µεγαλόψυχων. Και των οµοιοπαθών. Των δύσµοιρων γυναικών... Που ασφαλώς υπάρχουν και που πράγµατι χρήζουν προστασίας. Οχι όµως σε επίπεδο επαιτείας ψήφων.

Στο πεδίο της κοινωνικής µέριµνας, της στήριξης των αδυνάµων να αντιµετωπίσουν τις αντιξοότητες, της έµπρακτης αγάπης για τις γυναίκες - θύµατα κακοποίησης, βίας, εγκατάλειψης, για τις γυναίκες που µεγαλώνουν µόνες τους παιδιά, όχι κατ’ ανάγκην από επιλογή. Η έννοια της ισότητας, όπως προβάλλεται από τον αρµόδιο φορέα, µοιάζει µάλλον παρωχηµένη. Ιση µεταχείριση. Ναι. Εναντι όλων όµως. Οπως ακριβώς την περιγράφει το Σύνταγµα. Ισες ευκαιρίες, ίσους µισθούς, ίση αντιµετώπιση παντού. 

Και αντιστρόφως...όχι στην αξίωση εύνοιας λόγω φύλου που συχνά οδηγεί στο άλλο άκρο. Η ικανότητα των γυναικών στη διεκπεραίωση των ρόλων που τους ανατίθενται είναι αδιαµφισβήτητη. Γι’ αυτό διεκδικούν, µάχονται και δικαιώνουν τις προβλέψεις. Η εποχή της γενικευµένης απαξίωσης παρήλθε ανεπιστρεπτί. Η γυναίκα, και µάλιστα εκείνη που ασχολείται µε τα κοινά, έχει τη θέση της στην κοινωνία. Η υπενθύµιση δεν την τιµά. Την υποτιµά...

Ενα ραντεβού που δεν έγινε ποτέ

Της Σίλας Αλεξίου

ΥΠΟΨΙΕΣ... Και για να το ελαφρύνουµε ας τις ονοµάσουµε αµφιβολίες. Είναι τυχαία η τόση καθυστέρηση στην έκδοση µιας απόφασης; Είναι σκόπιµη; Περί τίνος πρόκειται ακριβώς; Τα ερωτήµατα είναι αδύνατον να απαντηθούν αρµοδίως. Τα γεγονότα ωστόσο είναι αδιαµφισβήτητα και ως εκ τούτου επιδέχονται οποιασδήποτε ερµηνείας.

Αυθαίρετης, κακοπροαίρετης ή και καλοπροαίρετης. Υπάρχουν και νόες που δεν αναζητούν παντού δαίµονες. Πέρα όµως από οποιαδήποτε εικασία και ανεξάρτητα από τους λόγους που οδηγούν στην έκδοση αποφάσεων κατόπιν εορτής, µια άλλη παράµετρος, η οποία σηµατοδοτεί την κατάλυση του κράτους δικαίου, αξίζει µεγαλύτερης προσοχής. Οταν η απόφαση ενός Ανωτάτου Δικαστηρίου δεν έχει στην πράξη κανένα αντίκρυσµα, όχι µόνο γιατί άργησε πολύ, αλλά και γιατί κανείς δεν την περίµενε, βρισκόµαστε ενώπιον ενός φαινοµένου που πρέπει να µας προβληµατίσει.

Από τη µια πλευρά η Δικαιοσύνη αυτοκαταργείται και από την άλλη οι πολίτες δεν κρύβουν την παντελή έλλειψη σεβασµού στις αποφάσεις της. Τα πρόσφατα κρούσµατα δίνουν γλαφυρά την εικόνα. 

Παράνοµο έκρινε το Συµβούλιο της Επικρατείας το Παγοδρόµιο Αµαρουσίου, την ώρα που αυτό λειτουργεί κανονικά εδώ και δυόµισι χρόνια, έχοντας κάνει εγκαίνια από το 2008 παρουσία εκπροσώπων της Πολιτείας. Και όλα αυτά ενώ η προσφυγή για τη µαταίωση του έργου εκκρεµούσε ενώπιον του ΣτΕ. Οι κάτοικοι που αντιδρούσαν στην κατασκευή του τώρα δικαιώθηκαν... 

Το ίδιο συνέβη και µε την τουριστική εγκατάσταση της Μεσσηνίας, του πιο φιλόδοξου ίσως έργου που διαθέτει η χώρα µας. Τώρα, µετά την έναρξη της λειτουργίας του, το Συµβούλιο της Επικρατείας απεφάνθη ότι οι νόµοι και οι υπουργικές αποφάσεις που το στήριξαν πάσχουν. Αρα, δεν έπρεπε να γίνει ποτέ. Η θέση του ΣτΕ είχε γίνει γνωστή από το 2008. Ωστόσο δεν ανέκοψε την πρόοδο του έργου. Οι αποφάσεις θα έχουν σίγουρα εµπεριστατωµένη αιτιολογία, εξ ου ενδεχοµένως και η µεγάλη καθυστέρηση.

Παράλληλα, κάποιοι άνθρωποι εργάστηκαν για να περαιωθούν οι υποθέσεις, µε γνώµονα πάντα τη σωστή ερµηνεία του Συντάγµατος και της νοµοθεσίας. Και λοιπόν;

Αργησαν πολύ στο... ραντεβού.

Το χειρότερο είναι όµως ότι και νωρίτερα να είχαν φτάσει, δεν θα τους περίµενε κανείς...

Αν καταργηθούν τα δικαστήρια, ίσως

Της Σίλας Αλεξίου
  
ΝΑ ΕΙΝΑΙ σύµπτωση; Δεν µπορεί.

Πολλές συµπτώσεις µαζί συνιστούν µια αδιαµφισβήτητη πραγµατικότητα. Μια οδυνηρή αλήθεια. Που λέει απλά ότι αν µπλέξεις µε τη Δικαιοσύνη, είναι πολύ πιθανό να ξεµπλέξεις µετά θάνατον. Ή να λάβεις την απόφαση κατόπιν εορτής. Και προς επίρρωση της απαισιοδοξίας... ιδού! 

Υπόθεση διαζυγίου.
Του κατ ευφηµισµόν αυτόµατου, που επί υπουργίας Σ. Χατζηγάκη επισπεύσθηκε µε νόµο κατά δύο χρόνια. Η διετής διάσταση δηλαδή οδηγεί αυτοδικαίως στη λύση του γάµου. Με τη διαφορά ότι η διετία σηµατοδοτεί την έναρξη µιας πολυετούς ταλαιπωρίας, το τέλος της οποίας δεν µπορεί να προσδιοριστεί µε ακρίβεια.

Αναβλήθηκε λοιπόν προσφάτως για τον Δεκέµβριο του 2011, ενώ ήδη έχει παρέλθει ένας χρόνος από την υποβολή της αίτησης.

Υπόθεση «οµηρείας» προσωπικών αντικειµένων τής εν διαστάσει συζύγου από τον εν διαστάσει σύζυγο. Αναβλήθηκε για τον Μάρτιο του 2012. Η διευθέτηση της υπόθεσης έχει εναποτεθεί στα χέρια της Δικαιοσύνης από το 2008, όταν ο σύζυγος απαγόρευσε στη σύζυγο και συνιδιοκτήτρια της κοινής τους κατοικίας την πρόσβαση στο σπίτι και στα πράγµατά της. 

Υπόθεση απάτης
 Η αντιδικία, που αφορά ένα τεράστιο χρηµατικό ποσό, άρχισε το 1998. Η εφετειακή απόφαση εκδόθηκε τώρα, στην εκπνοή του 2010 και έπεται συνέχεια. 

Υπόθεση διεκδίκησης αποζηµίωσης από µητέρα για τον τραγικό θάνατο του παιδιού της σε αεροπορικό δυστύχηµα. Η πτώση του αεροσκάφους συνέβη το 1999. Η αποζηµίωση επιδικάστηκε οριστικά από τον Αρειο Πάγο τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους. Μόνο που η µητέρα δεν ζει πια... 

 Τα παραδείγµατα δεν έχουν τέλος, ενώ αντιθέτως οι εξουθενωτικές αυτές καθυστερήσεις εξαντλούν µέχρι... θανάτου µεταφορικά και κυριολεκτικά τους διαδίκους. 

Το νέο δικαστικό έτος συµπλήρωσε µόλις έναν µήνα ζωής. Και ήδη σέρνει τα πόδια του, κουρασµένο από το βαρύ φορτίο. Η συσσώρευση εκκρεµών υποθέσεων τροµάζει. Η διά της αναβολής µετάθεση των... ευθυνών από χρόνο σε χρόνο, καταργεί ουσιαστικά την απονοµή της δικαιοσύνης και πλέον το καταφύγιο του πολίτη (ως ιδέα) παραπέµπει στον δραµατικό εγκλωβισµό των µεταλλωρύχων στα έγκατα της γης της Χιλής. 

Υπάρχει οδός διαφυγής; Αν µηδενιστεί η παραβατικότητα, τα µίση, τα πάθη και οι φυσικές καταστροφές και καταργηθούν τα δικαστήρια, ίσως...

Αναζητώντας τον εχθρό...

Της Σίλας Αλεξίου

NA ΠΟΥ για µια ακόµη φορά το υπουργείο Δικαιοσύνης προσπαθεί να βγάλει τα δικαστήρια από το τέλµα. Νέες ρυθµίσεις,(κάποιες από τις οποίες αποτελούν υπενθύµιση παλαιότερων που ποτέ δεν εφαρµόστηκαν), µε κατεύθυνση την περίφηµη επιτάχυνση, περιµένουν τη σειρά τους στη Βουλή για να πάρουν επίσηµο χαρακτήρα. Εκείνες που αφορούν τη διοικητική δίκη φαίνεται πως βρήκαν στόχο.

Τα σχόλια που προκάλεσαν είναι µάλλον θετικά και αν τελικά εφαρµοστούν (ποτέ δεν ξέρεις) είναι πολύ πιθανό να συµβάλουν εφόσον βέβαια εξασφαλιστούν οι κατάλληλες συνθήκες στην αποσυµφόρηση των δικαστικών υπηρεσιών. 

Εκεί, αντίθετα, που θα χάσει... η µάνα το παιδί και το παιδί τη µάνα, είναι το πεδίο της ποινικής δίκης.

Οι αντιδράσεις των άµεσα ενδιαφεροµένων κλιµακώνονται µέρα µε τη µέρα και, αν ψηφιστούν ως έχουν τα νέα µέτρα, η επιτάχυνση θα πάρει τη µορφή αγώνα δρόµου.

Με τη διαφορά ότι ο ένας θα κυνηγάει να... δείρει τον άλλο. Με εξαίρεση τη ρύθµιση για την ποινική συνδιαλλαγή, που κερδίζει τις εντυπώσεις, οι υπόλοιπες µάλλον θα επιδεινώσουν την κατάσταση της υγείας της Δικαιοσύνης.

Το περίεργο µε την πλειονότητα των νέων διατάξεων είναι ότι σου δηµιουργούν την αίσθηση πως διέπονται από µια εκδικητικότητα. Αναζητείς τον εχθρό και εκεί που εικάζεις πως πρόκειται για τους δικαστικούς λειτουργούς, υποπτεύεσαι βασίµως ότι στο στόχαστρο βρίσκονται και οι δικηγόροι.

Βασανίζεις τη σκέψη σου και έρχεται η αναλαµπή. Στο κάτω κάτω δικαστές, εισαγγελείς και δικηγόροι ασκούν ένα επάγγελµα. Εποµένως ποιοι θα... την πληρώσουν τελικά;

Οι διάδικοι. Δηλαδή όλοι εµείς.

Εµείς που θα δικαστούµε ερήµην για κακούργηµα αν δεν εµφανιστούµε στο δικαστήριο, ενώ είναι πολύ πιθανό να µην έχουµε καν λάβει την κλήτευση, εµείς που θα δικαστούµε από µονοµελές δικαστήριο για µια σειρά σοβαρών αδικηµάτων, εµείς που θα τύχουµε µιας γρήγορης ή αλλιώς µιας «όπως όπως» περαίωσης της προδικασίας από έναν λειτουργό της Δικαιοσύνης που θα τον κυνηγούν οι προθεσµίες µαζί µε άλλη µια στοίβα δικογραφιών.

Από τον... αραµπά, ασφαλώς και είναι προτιµότερο το εξπρές.

Αρκεί να µην εκτροχιαστεί από την υπερβολική ταχύτητα...

Δίκες συµφέρουσες και µη...

Της Σίλας Αλεξίου

ΟΙ ΙΔΕΕΣ που πέφτουν στο τραπέζι είναι πολλές. Αλλων αµφισβητείται η νοµιµότητα, άλλων η... κοµψότητα και σχεδόν όλων η αποτελεσµατικότητα. Στόχος της προσπάθειας που καταβάλλεται νυχθηµερόν το τελευταίο διάστηµα είναι να εισρεύσουν το συντοµότερο δυνατόν στο δηµόσιο ταµείο τα παγωµένα από καιρό χρέη προς την Εφορία. Να εκδικαστούν δηλαδή όπως όπως οι φορολογικές διαφορές, για να πληρωθούν οι βάσιµες απαιτήσεις των ΔΟΥ έναντι των οφειλετών ή (και αυτό ενδέχεται να συµβεί) να σβηστούν οι αβάσιµες. 

Και µόνο το γεγονός ότι η Πολιτεία ασχολήθηκε µε την καθυστέρηση στην απονοµή της δικαιοσύνης από ιδιοτέλεια συνιστά προσβολή προς το κοινωνικό σύνολο. Προς τον οικογενειάρχη που διεκδικεί επί δέκα χρόνια ένα οικογενειακό επίδοµα, προς τον πολίτη-θύµα της κακοδιοίκησης που κουράζεται να περιµένει την αποζηµίωση την οποία δικαίως αξιώνει, προς κάθε αδικηµένο από τα γρανάζια της κρατικής µηχανής που προσφεύγει στα δικαστήρια να βρει το δίκιο του.  

Ποιος ενδιαφέρθηκε ποτέ και µάλιστα µε τόσο ζήλο για τον άνθρωπο αντίδικο του κράτους;  

Η αλήθεια είναι ότι το νοµοσχέδιο για την επιτάχυνση της διοικητικής δίκης, το οποίο βρίσκεται τώρα προ των πυλών της Βουλής, περιλαµβάνει προβλέψεις για όλους. Ασχολείται µε την προώθηση πάσης φύσεως υποθέσεων, µε την απλούστευση των διαδικασιών, ακόµη και µε την αναχαίτιση της δικοµανίας του Δηµοσίου, την υπ αριθµόν ένα αιτία της συµφόρησης των διοικητικών δικαστηρίων. Δεν επιχειρεί να διαχωρίσει τις υποθέσεις σε συµφέρουσες και µη. Οι οφειλέτες ασφαλώς και πρέπει να πληρώσουν. 

Στον βωµό του ελλείµµατος όµως ας µην καταργηθεί η δίκαιη δίκη χάριν της ταχύτητας. Γιατί, τότε, η καθυστέρηση θα πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Οι προσφυγές θα βγουν από τα όρια της µικρής Ελλάδας και θα στοιβαχτούν στα πινάκια του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Οπου δεν υπάρχει έδαφος για... δίκες εξπρές. Αν πάντως οι κρατούντες επιθυµούν  έστω και από ιδιοτέλεια –την επιτάχυνση των ρυθµών της δικαιοσύνης, η λύση είναι µία και όχι εµβαλωµατική.

Ενίσχυση του ανθρώπινου δυναµικού των δικαστηρίων.

Χωρίς δικαστικούς λειτουργούς και υπαλλήλους καµιά ρύθµιση δεν µπορεί να εφαρµοστεί. Οσο µαγική και να είναι... 

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Μεταξύ σφύρας και άκµονος

Της Σίλας Αλεξίου

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ µετά... Ή και λίγο νωρίτερα... Ισως όµως και αργότερα. «Δικαιώθηκε από το Συµβούλιο της Επικρατείας ο συνταξιούχος που ζητούσε την ακύρωση της απόφασης...». Μια νέα γενιά αντιδίκων του Ελληνικού Δηµοσίου γεννιέται. Οι θιγόµενοι από τα ασφαλιστικά και τα συνταξιοδοτικά µέτρα. Μετά τους συµβασιούχους, οι οποίοι επί σειρά ετών δίνουν µάχες στα δικαστήρια, έρχονται οι συνταξιούχοι.

Με επιχειρήµατα τεκµηριωµένα από το Ελεγκτικό Συνέδριο, ποιος τους κρατάει; Γιατί µπορεί µεν η γνωµοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου να µην είναι δεσµευτική για την κυβέρνηση, συνιστά όµως ένα απόρθητο οχυρό για τον πολίτη. Η περί της αντισυνταγµατικότητας κάποιων νέων διατάξεων κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα αποτελέσει το έρεισµα των προσφυγών που αναπόφευκτα θα κατατεθούν είτε οµαδικά, είτε µεµονωµένα.

Η καθυστέρηση στην απονοµή της Δικαιοσύνης θα αφήσει ασφαλώς το περιθώριο εφαρµογής των µέτρων για ένα χρονικό διάστηµα, αλλά κάποια στιγµή, µοιραία, θα πρέπει το ζήτηµα να κριθεί. Και τότε ποιο δικαστήριο θα πει το αντίθετο; Οχι πως δεν σηµειώνονται διαφωνίες µεταξύ των Ανωτάτων Δικαστηρίων, αλλά εν προκειµένω  όπως τουλάχιστον σχολιάζουν νοµικοί και δικαστές ανεπηρέαστοι από πολιτικές συµπάθειες  ορισµένες διατάξεις βγάζουν... µάτι.

Το συµµάζεµα ασφαλώς ήταν απαραίτητο. Και για να επιτευχθεί  σε εποχές ισχνών αγελάδων - παρακάµφθηκε ακόµη και το Σύνταγµα, του οποίου ο συντάκτης δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι θα φτάναµε κάποτε στο χείλος του γκρεµού, ώστε να προνοήσει. Οι συνταγµατικές επιταγές ωστόσο εξακολουθούν να ισχύουν. Και να αξιώνουν σεβασµό. Εποµένως; Αδιέξοδο!

Και ας βρουν άκρη τα δικαστήρια. Αλλωστε δεν έχουν και τι να κάνουν... Το ζήτηµα πάντως είναι ότι και οι δικαστές που θα κληθούν να κρίνουν θα βρεθούν µεταξύ σφύρας και άκµονος. Οι ασφυκτικές πιέσεις που δέχεται η χώρα µας για τη µείωση του δηµοσιονοµικού χρέους, θα χτυπούν την πατριωτική τους συνείδηση δίκην σφύρας. Η υποχρέωση να εφαρµόζουν το Σύνταγµα και τους νόµους του κράτους θα αντιστέκεται σαν τον άκµονα.

Ισως, έως τη δύσκολη εκείνη ώρα της κρίσης, τα πράγµατα να έχουν βελτιωθεί. Και µια νέα νοµοθετική ρύθµιση να τους απαλλάξει από το δίληµµα...

Σε βάθος χρόνου η... λήθη

Της ΣΙΛΑΣ ΑΛΕΞΙΟΥ

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ πριν. Ναι... πέρασαν κιόλας. Ενα τραγικό συµβάν είχε σηµαδέψει βαθιά την ακτοπλοΐα. Το ναυάγιο του «Εξπρές Σαµίνα», λίγο έξω από την Πάρο.

Δεκάδες νεκροί επιβάτες, που σε λίγη ώρα θα έφθαναν στον προορισµό τους, ο απολογισµός της φρικτής εκείνης βραδιάς. Ο θρήνος των συγγενών έγινε ένα µε την απόγνωση των υπευθύνων της πλοιοκτήτριας εταιρείας, οι δικαστικές διαδικασίες συχρονίστηκαν µε τις κηδείες των άτυχων επιβατών και όταν ο χρόνος ανέλαβε να επουλώσει τις πληγές, η Δικαιοσύνη συνέχισε τον δρόµο της απόδοσης ευθυνών.

Αυτή η διαδροµή λοιπόν, που θεωρητικά επιταχύνθηκε κατ εξαίρεση λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης και της πίεσης της κοινής γνώµης, διήρκεσε δέκα χρόνια! Η εξάντληση των ένδικων µέσων εκ µέρους των κατηγορουµένων και κυρίως του πλοιάρχου του µοιραίου οχηµαταγωγού, ο οποίος δεν βρισκόταν στη γέφυρα του πλοίου την ώρα της πρόσκρουσης, σε συνδυασµό µε τους ρυθµούς της Δικαιοσύνης, είχαν ως συνέπεια να κλείσει επιτέλους δικαστικά η υπόθεση την περασµένη Τετάρτη.

Η τελική ποινή του πλοιάρχου δεν ξεπερνάει τα 5,ï χρόνια, αλλά τώρα... ποιος να διαµαρτυρηθεί και γιατί; Ακόµη και ο θυµός των συγγενών εξατµίστηκε. Πολύ περισσότερο η αγανάκτηση της κοινής γνώµης.

Κάτι ανάλογο συνέβη και µε την υπόθεση της απόπειρας αυτοκτονίας του Χρήστου Ζαχόπουλου. Πόσες χιλιάδες λέξεις γράφτηκαν εκείνα τα Χριστούγεννα του 2007... Εδώ το DVD, εκεί το DVD, βιαστικές προφυλακίσεις άνευ λόγου, σενάρια, ανακρίσεις και η Δικαιοσύνη πάλι στο επίκεντρο να καλείται να διαλευκάνει µια περίπλοκη υπόθεση. Πέρασε ο καιρός, ευτυχώς τα σκάνδαλα ποτέ δεν λείπουν, το ενδιαφέρον ατόνησε.

Η Εύη Τσέκου έγραψε βιβλίο, το ίδιο και ο δικηγόρος της. Ο παραλήπτης του ροζ DVD έγινε βουλευτής, ο τότε συνεκδότης της εφηµερίδας ανέκτησε το προς στιγµήν χαµένο έδαφος και, την περασµένη Πέµπτη, το Συµβούλιο Πληµµελειοδικών Αθηνών εξέδωσε το βούλευµά του. Που δεν θυµίζει σε τίποτε τις διαστάσεις της υπόθεσης, όπως τουλάχιστον εµφανίστηκαν τότε.

Ασφαλώς έχουν περάσει σχεδόν τρία χρόνια. Και φυσικά ο θόρυβος έχει κοπάσει προ πολλού.

Μήπως τελικά οι αργοί ρυθµοί απονοµής της Δικαιοσύνης πρέπει να τύχουν της... ανάλογης εκτίµησης; Με µαθηµατική ακρίβεια άλλωστε οδηγούν στη λήθη...

Χάσµα βαθύ...

Της Σίλας Αλεξίου

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ πάντως η Δικαιοσύνη δεν θα φταίει καθόλου. Αν και  όπως πάνε τα πράγµατα  σ αυτήν θα πέσει το ανάθεµα όταν θα αποφανθεί ότι οι νοµικές ακροβασίες δεν αντέχουν ούτε καν στη λογική. Πολύ περισσότερο στην ερµηνεία της νοµοθεσίας.
Είναι αλήθεια ότι η κοινωνία διψάει για εκδίκηση. Θέλει να δει στο «σκαµνί» τους εµπλεκόµενους στα σκάνδαλα, που εν µέρει οδήγησαν τη χώρα στην ένδεια. Με τη διαφορά ότι δεν της αρκεί µόνο µια εικόνα. Οι εντυπώσεις που θα δηµιουργηθούν από την παραποµπή πρώην υπουργών στη Δικαιοσύνη δεν θα ικανοποιήσουν το κοινό περί δικαίου αίσθηµα ούτε κατ ελάχιστον, αν η διαδικασία που πάει να δροµολογηθεί δεν φέρει αποτέλεσµα. Αντιθέτως. Αν δεν καταλήξει στην τιµωρία των υπόλογων, η οργή του κόσµου θα φουντώσει. Και επειδή τα... κάστανα θα κληθεί να τα βγάλει από τη... φωτιά η Δικαιοσύνη, ασφαλώς και θα εισπράξει την αποδοκιµασία στο ακέραιο.

Ας µην κοροϊδευόµαστε. Το Σύνταγµα είναι σαφές. Οι πράξεις που τώρα αποτιµώνται  είτε πρόκειται για τις µίζες της Siemens είτε για τα δώρα προς τη Μονή Βατοπεδίου  έχουν παραγραφεί. Φρόντισαν γι αυτό άλλωστε οι ίδιοι οι πολιτικοί το 2001 κατά την αναθεώρηση του Συντάγµατος. Ωστε µετά την αποµάκρυνση εκ του ταµείου ουδέν λάθος να αναγνωρίζεται. Και συνεπώς τα δικαστήρια να µην έχουν κανένα περιθώριο να ενεργήσουν διαφορετικά.

Τι κι αν ο κ. Μαντέλης οµολόγησε ή αν ο κ. Δούκας υπέδειξε τους ηθικούς αυτουργούς; Οι δύο Σύνοδοι της Βουλής έχουν παρέλθει και τα αδικήµατα είναι παραγεγραµµένα. Γεγονός που σηµαίνει ότι οποιαδήποτε νοµική ερµηνεία και αν εφαρµοστεί προκειµένου να επιχειρηθεί η παραποµπή των παραβατών σε δίκη, τα όργανα της Δικαιοσύνης θα καταλήξουν στην απαλλαγή τους λόγω παραγραφής.

Εως τότε βέβαια θα έχει µεσολαβήσει µεγάλο χρονικό διάστηµα. Ικανό να αµβλύνει µίση και πάθη, τα οποία θα έχουν ήδη κατασιγάσει και µόνο µε την... παράδοση των πρώην υπουργών στα νύχια της Δικαιοσύνης. Ως πολιτική σκέψη πάντως είναι φαεινή. Και αποδείχθηκε µε την ικανοποίηση που προκάλεσε η απαγόρευση εξόδου του κ. Μαντέλη. Το γεγονός όµως ότι αµφισβητήθηκε δικονοµικά, καταδεικνύει ήδη το χάσµα. Ποιος θα πέσει µέσα;

Απαγόρευση (της δικομανίας) διά νόµου...

Της Σίλας Αλεξίου

ΕΙΝΑΙ ΤΑ κλειδιά για την αποσυµφόρηση της Δικαιοσύνης.

Ελα όµως που κανείς δεν τα πιάνει στα χέρια του! Οι δικαστές τα περιλαµβάνουν στις προτάσεις τους, το υπουργείο Δικαιοσύνης τα προωθεί, αλλά η πραγµατικότητα - ή αλλιώς δικοµανία - δυστυχώς αντιστέκεται. Εξωδικαστική επίλυση διαφορών ακούει ο Ελληνας και ταράζεται. Αν δεν στριµωχτεί στα δικαστήρια, αν δεν αντιδικήσει εις επήκοον πολλών, αν δεν ξεπουληθεί για να πληρώσει έναν µακροχρόνιο δικαστικό αγώνα, πώς θα το ευχαριστηθεί;

Συζητώντας πολιτισµένα µε τον εχθρό του, πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός γραφείου πώς θα ανάψουν τα αίµατα; Τι θα αφηγηθεί στο σπίτι, στους φίλους, στη δουλειά; Επί σειρά ετών - υπό την πίεση της ευρωπαϊκής οδηγίας που θα έπρεπε να είχε ενσωµατωθεί στο εθνικό µας δίκαιο από το 2008 - σεµινάρια, ηµερίδες και συνέδρια προσπαθούν να µας πείσουν ότι η δικαστική διαµεσολάβηση για την εξωδικαστική επίλυση αστικών και εµπορικών διαφορών τουλάχιστον συνιστά τη λύση που όλοι αναζητούν για την επιτάχυνση των ρυθµών απονοµής της δικαιοσύνης. Θεωρητικά οι πάντες την επικροτούν. Ακόµη και οι δικηγόροι. Στην πράξη όµως ουδείς την επιλέγει για τη δική του υπόθεση.

Η δικοµανία, ωστόσο, δεν αποτελεί προνόµιο µόνο των πολιτών αυτής της χώρας. Είναι εξόχως αγαπηµένο σπορ των νοµικών υπηρεσιών όλων των φορέων της Διοίκησης σε οποιαδήποτε µορφή τους. Εκλιπαρούν οι διοικητικοί δικαστές και κυρίως το Συµβούλιο της Επικρατείας να περιοριστούν οι εφέσεις και οι αναιρέσεις κατά αποφάσεων που ευνοούν - αιτιολογηµένα και όχι αυθαίρετα ασφαλώς - τον πολίτη στην αντιδικία του µε το κράτος αλλά δεν ακούει κανείς. Αν δεν εξαντληθούν όλα τα ένδικα µέσα, αν δεν εξοντωθεί ο αντίπαλος ηθικά και οικονοµικά, καµιά υπηρεσία δεν κάνει πίσω. Η υπερφόρτωση των πινακίων των δικαστηρίων άλλωστε δεν είναι δικό τους πρόβληµα.

Προτείνει, λοιπόν, η Ολοµέλεια του ΣτΕ να θεσπιστούν ρυθµίσεις για τον δραστικό περιορισµό του µάταιου ανθρωποκυνηγητού, ώστε οι προδήλως αβάσιµες εφέσεις και αναιρέσεις να απορρίπτονται εξ αρχής. Αν δεν αλλάξει όµως η νοοτροπία µας, του καθενός προσωπικά και των εκάστοτε διοικούντων γενικά, ας µην ελπίζει η Δικαιοσύνη σε αποσυµφόρηση.

Εκτός και αν απαγορευθεί η δικοµανία διά νόµου. Γίνεται;

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Στην ουρά για... προτεραιότητα

Της Σίλας Αλεξίου

ΠΟΤΙΛΙΑΡΙΣΜΑ. ΑΛΛΟΙ βιάζονται, κορνάρουν, αγανακτούν. Αλλοι πάλι βρίσκουν ευκαιρία να χαλαρώσουν. Οσο αργότερα φτάσουν τόσο καλύτερα. Προφανώς αυτή είναι η εικόνα των δρόµων στις ώρες αιχµής.

Αλλά δεν απέχει καθόλου από την εικόνα της Δικαιοσύνης σε µόνιµη βάση. Χιλιάδες υποθέσεις, που αντιστοιχούν σε πολλαπλάσιους ενδιαφεροµένους, περιµένουν σε µια ατελείωτη ουρά. Για κάποιους διαδίκους, αυτή η ατέρµονη αναµονή ισοδυναµεί µε αργό θάνατο. Επιθυµούν διακαώς να ξεµπερδέψουν. Νικώντας ή χάνοντας. Να βγουν από τον βάλτο. Για πολλούς, αντιθέτως, ο βάλτος αποτελεί κρυψώνα, η βραδύτητα δώρο Θεού και ο χρόνος... χρήµα.

«Οσοι έκλεψαν θα πληρώσουν», διαβεβαιώνει τους άφωνους από τα σκληρά µέτρα πολίτες ο Πρωθυπουργός.

Πότε; «Αµέσως», απαντά ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και δίνει εντολή στους κατά τόπους εισαγγελείς να εντοπίσουν ανάµεσα στις... µποτιλιαρισµένες δικογραφίες εκείνες που περιλαµβάνουν εγκλήµατα εις βάρος του δηµοσίου χρήµατος. Να λύσουν δηλαδή έναν γρίφο, ψάχνοντας στα άδυτα των στοιβαγµένων δικογραφιών, σε αραχνιασµένα ίσως ντουλάπια, σε φωριαµούς, σε κλειδωµένα συρτάρια ή ακόµη και σε σκοτεινές αποθήκες, όπου κανείς δεν έχει το κουράγιο να µπει. Και αφού τις βρουν, να τις διεκπεραιώσουν κατά προτεραιότητα.

Λαµβάνοντας υπόψη τις οµοιότητες µεταξύ της φρακαρισµένης Δικαιοσύνης και των µποτιλιαρισµένων εθνικών οδών σε επιστροφή τριηµέρου, ας αντιπαραβάλλουµε το εγχείρηµα. Από τα οχήµατα που αποτελούν την ουρά χιλιοµέτρων, να επιλεγούν ορισµένα µε κάποιο κριτήριο (ηλικίας οδηγού, αριθµού επιβατών ή άλλων αναγκών) και µε ένα σφύριγµα του τροχονόµου να προηγηθούν.

Να πάνε πού; Να φύγουν προς ποια κατεύθυνση αν δεν ανοίξει ο δρόµος; Θα κολλήσουν παρακάτω. Αυτό ακριβώς θα συµβεί και µε τις αµαρτωλές δικογραφίες. Θα αναζητηθούν από τους εισαγγελείς που πήραν την εντολή του κ. Τέντε. Και ίσως να βρεθεί ένας αριθµός υποθέσεων σε εύλογο (;) χρόνο. Και ας υποθέσουµε ακόµη ότι οι αρµόδιοι δικαστικοί λειτουργοί θα κινήσουν τις απαιτούµενες διαδικασίες. Σπρώχνοντας και παρα κάµπτοντας τους προηγούµενους που δεν είχαν την... τύχη να εµπλακούν σε υπόθεση διαφθοράς. Μέχρι πότε;

Κάπου θα κολλήσουν. Κάποτε η εντολή θα ξεχαστεί. Κάποιοι θα αρνηθούν να... κάνουν στην άκρη για να περάσουν οι «ευνοούµενοι». Και τότε η... κίνηση θα ξαναβρεί τους συνήθεις ρυθµούς της. Εκτός αν ανοίξει ο δρόµος για όλους...

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Δικαιοσύνη - Διαφθορά: 0 - 450

Της Σίλας Αλεξίου

ΤΟ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕ ο γενικός επιθεωρητής Δηµόσιας Διοίκησης, αλλά είναι βέβαιο ότι δεν έπεσε από τα σύννεφα. Υπηρέτησε πολλά χρόνια τη Δικαιοσύνη ο κ. Λέανδρος Ρακιντζής και ασφαλώς δεν εξεπλάγη όταν πληροφορήθηκε ότι την τελευταία εξαετία δεν έχει εκκαθαριστεί δικαστικά ούτε µία από τις 450 σηµαντικές υποθέσεις εις βάρος επίορκων κρατικών λειτουργών για χρηµατισµό, διαφθορά και άλλες παράνοµες δραστηριότητες.

Και όταν στον επόµενο απολογισµό καταλήξει στην ίδια θλιβερή διαπίστωση, πάλι δεν θα εκπλαγεί.

Το καθεστώς ατιµωρησίας, αρνησιδικίας ή όπως αλλιώς µπορεί να χαρακτηριστεί το αποτέλεσµα της βραδύτητας της Δικαιοσύνης, που ακυρώνει το έργο των ελεγκτικών µηχανισµών (όταν αποφασίζουν κι αυτοί να δικαιώσουν τον ρόλο τους), θα είναι πάλι εκεί. Ενθαρρύνοντας τη διαφθορά, από τη µια πλευρά, εντείνοντας τη δυσπιστία του πολίτη, από την άλλη.

Ευνόητο είναι λοιπόν ότι όσα µέτρα και αν ληφθούν υπέρ της διαφάνειας στον δηµόσιο βίο, αν δεν επιταχυνθεί η απονοµή της Δικαιοσύνης, ουδείς θα νιώσει να απειλείται. Με σηµαία την παραγραφή - για τους υπουργούς συνταγµατικά κατοχυρωµένη, για τους απλούς θνητούς σφόδρα πιθανή - οι κάθε κατηγορίας επίορκοι θα εξακολουθήσουν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλά. Και άσε το ΔΝΤ να χτυπιέται!

Τα περιθώρια όµως στένεψαν πολύ. Και η ελληνική κοινωνία δεν έχει άλλη ανοχή στην ατιµωρησία.

Στις κρίσιµες αυτές µέρες που ο Ελληνας καλείται να θυσιαστεί για να ισοσταθµίσει το δηµοσιονοµικό έλλειµµα, αιτία του οποίου εν πολλοίς είναι η συσσώρευση της διαφθοράς, έρχεται στο προσκήνιο πιο επιτακτική από ποτέ η ανάγκη αναδιάρθρωσης των µηχανισµών της Δικαιοσύνης. Με βαθιές τοµές. Μπορεί να πονέσουν. Οµως εδώ που φτάσαµε δεν γίνεται διαφορετικά. Πρέπει κάποτε να µπει κάθε κατεργάρης στη θέση του. Και να το γνωρίζει εκ των προτέρων. Κυρίως όµως πρέπει να καλλιεργηθεί στον πολίτη αυτής της χώρας η εµπιστοσύνη στην απονοµή της δικαιοσύνης. Η βεβαιότητα ότι οι παρανοµίες πληρώνονται.

Το βάρος εν προκειµένω πέφτει στους ώµους του υπουργού Δικαιοσύνης Χ. Καστανίδη, ο οποίος έχει ήδη στα χέρια του τις ρηξικέλευθες προτάσεις των νοµοπαρασκευαστικών επιτροπών.
Ας τολµήσει!

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Ετσι, για τα προσχήματα...

Της Σίλας Αλεξίου

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ για έναν δικαστικό λειτουργό; Να γίνει υπαίτιος ενός απλού τροχαίου ατυχήματος ή να... ξεχάσει να συμπεριλάβει στο κατηγορητήριο που αφορά ένα σκάνδαλο με πολιτικές προεκτάσεις παράνομες ενέργειες μιας ολόκληρης τριετίας;

Η πρώτη περίπτωση αντιστοιχεί σε μια άτυχη στιγμή της καθημερινότητάς του, που μπορεί να συμβεί στον καθένα και που, ασφαλώς, αν δεν πρόκειται για θανατηφόρο τροχαίο, για εγκατάλειψη θύματος ή για οδήγηση σε κατάσταση μέθης, δεν θα στιγματίσει την υπόλοιπη ζωή του και μάλιστα την επαγγελματική.

Η δεύτερη όμως; Οταν η παράλειψη συναρτάται άμεσα με την εκτέλεση των καθηκόντων του, που δεν είναι καθήκοντα θυρωρού (και να ξεχάσει κάτι ο θυρωρός δεν χάθηκε κι ο κόσμος), αλλά καθήκοντα εντεταλμένου για την απονομή της δικαιοσύνης, τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Για τον κοινό νου. Τον άδολο κοινό νου που επιμένει να καταλήγει σε λογικά συμπεράσματα.

Για τα πειθαρχικά όργανα του Αρείου Πάγου ωστόσο, η λογική έχει άλλη ανάγνωση. Η παράθεση των γεγονότων αρκεί: πρόσφατα, δικαστική λειτουργός, οδηγώντας το αυτοκίνητό της, προκάλεσε σωματική βλάβη διερχομένου από αμέλεια. Εναντίον της ασκήθηκε η ανάλογη ποινική δίωξη. Κλήθηκε λοιπόν αυτεπαγγέλτως για εξηγήσεις προκειμένου να διερευνηθεί το ενδεχόμενο προσωρινής αργίας, δεδομένου ότι αντιμετώπιζε ποινικό κατηγορητήριο. Ευτυχώς επικράτησε η λογική και, εφόσον το αδίκημά της δεν είχε καμιά σχέση με τη λειτουργική της συμπεριφορά, δεν παραπέμφθηκε με το ερώτημα της προσωρινής παύσης από τα καθήκοντά της.

Γιατί δεν συνέβη το ίδιο και με τον ανακριτή της Siemens; Γιατί δεν εκλήθη αυτεπαγγέλτως από κανένα όργανο από την ώρα που ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον του; Γιατί εξαιρέθηκε από την πεπατημένη ενώ τα αδικήματά του φέρεται ότι τελέστηκαν στο πλαίσιο των καθηκόντων του;

Απάντηση στα εύλογα αυτά ερωτήματα έδωσε δυστυχώς το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο κατ΄ αρχήν και η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου στη συνέχεια, απαλλάσσοντας τον κ. Ζαγοριανό από κάθε κατηγορία, πριν καν αποφανθεί το Συμβούλιο Εφετών. Η μεταξύ Αρείου Πάγου και Εφετείου επικοινωνία ασφαλώς δεν είναι δύσκολη. Και γι΄ αυτό δεν αμφισβητούμε την είδηση. Αλλά... λίγη αγωνία τη θέλαμε. Ετσι, για να σωθούν τα προσχήματα...

Συσσωρευμένη αγανάκτηση

Της Σίλας Αλεξίου

ΠΩΣ ΝΑ ανταποδώσεις, τι και σε ποιον; Να ανταποδώσεις στον καλό φίλο, τον έμπιστο συνεργάτη, τον καλόπιστο γείτονα... βεβαίως, τα πάντα. Αλλά να γίνεις θυσία για ένα κράτος που ποτέ δεν σε σεβάστηκε, γιατί; Να όμως που έρχονται στιγμές, όπου ο πανίσχυρος κρατικός μηχανισμός εκλιπαρεί για κατανόηση.

Προσπαθεί να πείσει για την πραγματική αναγκαιότητα των σκληρών οικονομικών μέτρων και εισπράττει αμφισβήτηση. Αναζητεί συμμαχίες στις τάξεις των πολιτών και του γυρνούν την πλάτη. Διαβεβαιώνει για την αγνότητα των προθέσεών του και αντιμετωπίζει χλευασμό. Όχι πως ο Έλληνας δεν αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης. Απλά πεισμώνει. Δεν θέλει να συνεργαστεί με τον εχθρό του.

Γιατί δυστυχώς η Διοίκηση, σε κάθε μορφή της, δεν τον είδε ποτέ με καλό μάτι. Από τον τελευταίο υπάλληλο έως τα υψηλά κλιμάκια, η εξυπηρέτηση του πολίτη ήταν ανέκαθεν άγνωστη έννοια. Η εξόντωσή τουαντιθέτως- υπήρξε πάντα πολύ προσφιλής τακτική. Στον πολίτη οποιουδήποτε πνευματικού επιπέδου- απαγορεύεται η άγνοια νόμου. Στο κράτος όχι μόνο συγχωρείται, αλλά συνηθίζεται.

Για ένα λάθος της Πολιτείας- είτε πρόκειται για την αστυνομία είτε για την εφορία είτε για οποιονδήποτε άλλο δημόσιο φορέα- ένας πολίτης ταλαιπωρείται χρόνια. Επομένως;

Για ποιον να δώσει τον καλύτερό του εαυτό; Για το «μέσον» που χρησιμοποιεί προκειμένου να ξεμπλέξει, μάλιστα! Γιατί ακόμη και οι απλούστερες διαδικασίες, τα αυτονόητα δηλαδή, δεν διεκπεραιώνονται διαφορετικά.

Το ζήτημα είναι να προλάβεις το κακό. Αν σε προλάβει όμως, χάθηκες. Αν, για παράδειγμα, ζητηθεί η προσωπική σου κράτηση για χρέη, ενώ η σχετική διάταξη έχει κριθεί αντισυνταγματική (αλλά ο προϊστάμενος της Εφορίας σου δεν το έχει πληροφορηθεί), αλίμονό σου. Υποχρεούσαι να πληρώσεις δικηγόρο, να τρέχεις στα δικαστήρια, να υποστείς την ανάλογη ψυχική δοκιμασία, για να μάθει ο διώκτης σου ότι κάνει χρήση άκυρου νόμου. Όσο για τις συνέπειες, μόνο στον υπαίτιο δεν καταλογίζονται. Ε... και τι έγινε;

Οι καλές σχέσεις όμως στην κρίση δοκιμάζονται. Και η σχέση κράτους-πολίτη πάσχει από χρόνια έλλειψη αμοιβαίου σεβασμού.

Οι συνθήκες πιέζουν για κατανόηση. Αλλά το περίσσευμα έχει εξαντληθεί. Συσσωρευμένη αγανάκτηση υπάρχει. Τι να την κάνεις;

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου...

Της Σίλας Αλεξίου

Η ΒΑΛΒΙΔΑ πετάχτηκε με θόρυβο και η αγανάκτηση ξεχύθηκε σαν λάβα ηφαιστείου. Όχι για να κάψει. Να δροσίσει τους κουρασμένους από τις περικοπές, τα μέτρα, τον σκοτεινό ορίζοντα πολίτες. Αγανάκτηση ανάμεικτη με ικανοποίηση. Επιτέλους- είπαν- μια επίσημη φωνή παρεμβαίνει ζητώντας λογαριασμό. Τον έλεγχο δαπανών του πάρτι, μετά τη λήξη του.

Και την επιστροφή στον χορηγό της εκδήλωσης των περιττών εξόδων. Όταν τα άδεια μπουκάλια και τα στραπατσαρισμένα ντενεκεδένια κουτάκια οδεύουν ήδη προς ανακύκλωση- έστω και αν καταναλώθηκαν εκ του περισσού- η επίσημη φωνή απαιτεί να ξαναγεμίσουν από τους προσκεκλημένους που τα ήπιαν και να επιστραφούν στη θέση τους.

Κάπως έτσι δεν είναι; Η παραγγελία του γενικού επιτρόπου Επικρατείας του Ελεγκτικού Συνεδρίου έγινε όντως δεκτή με ενθουσιασμό. Τα golden boys της τελευταίας εξαετίας να φέρουν πίσω τα χρήματα που εισέπραξαν κατά παρέκκλιση των συνταγματικών επιταγών.

Καθώς το Σύνταγμά μας βάζει οροφή στις απολαβές όταν προέρχονται από δημόσιο χρήμα και αυτή η οροφή συναρτάται με τις αποδοχές του προέδρου του Αρείου Πάγου. Ήτοι 6.090 ευρώ καθαρά. Επομένως ό,τι περισσεύει να επιστραφεί. Μάλιστα. Να πληρώσουν δηλαδή όσοι τα πήραν. Εκείνοι που τα έδωσαν;

Δεδομένου ότι ο διαχειριστικός έλεγχος θα εστιάσει στις επίσημες συμβάσεις και όχι σε «μαύρα», «κάτω από το τραπέζι» κ.λπ., αυτονόητο είναι πως τα έγγραφα αυτά φέρουν δύο υπογραφές. Του εργοδότη που δίνει και του εργαζόμενου που παίρνει. Υπόλογος ωστόσο έναντι του ελληνικού λαού είναι μάλλον εκείνος που σπαταλάει ανοιχτόχερα το δημόσιο χρήμα και ίσως καθόλου ο επαγγελματίας που ξέρει να διαπραγματεύεται. Τη δουλειά του ή τη... λαμογιά του. Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες.

Ποιος λοιπόν χρωστάει περισσότερα; Ο οικοδεσπότης ή οι καλεσμένοι; Μια κραυγή μέσα από τα blogs ακούστηκε να λέει: Μα πού ζούσε τόσο καιρό ο άνθρωπος; Τώρα που τα φάγανε τα ζητάει; Αλήθεια- και αυτό δεν έχει να κάνει με τον κ. Κ. Σχοινιωτάκη- οι υπό εξέταση προκλητικές συμβάσεις δεν έμειναν στιγμή κρυφές. Αλλά και αν ήταν, το Ελεγκτικό Συνέδριο είχε κάθε λόγο να τις ελέγξει. Εγκαίρως. Γιατί δεν το έκανε; Μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου είναι μάλλον αργά για απτά αποτελέσματα...

ΠΗΓΗ ΤΑ ΝΕΑ