ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η MONH αποδεκτή λύση για το «Μακεδονικό»

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

Ι. Το λεγόμενο «Μακεδονικό» είναι ένα πραγματικό, και όχι κατά φαντασίαν, πρόβλημα για την Ελλάδα. Η χώρα που κείται πέριξ της πόλεως των Σκοπίων αποτελεί, στη σύγχρονη πραγματικότητα, μία μοναδική περίπτωση προσβολής και περιφρόνησης κάθε προσχήματος περί Δικαίου, ηθικής και ειρηνικής συμβίωσης των κρατών. 

Δυστυχώς, όμως, αυτό είναι κάτι που πολλοί Έλληνες, κυρίως «φιλελεύθεροι» της δεξιάς και «διεθνιστές» της αριστεράς, αδυνατούν ή αρνούνται να αντιληφθούν. Πράγμα που συμβαίνει διότι η εμβέλεια της σκέψης τους, παρά το ότι ισχυρίζεται πως κινείται προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, δεν είναι μεγαλύτερη από την εμβέλεια της σκέψης των διαφόρων εθνοκάπηλων σύγχρονων «Μακεδονομάχων». Εφόσον λοιπόν οι επαγγελματίες πατριώτες υποστηρίζουν ότι «η Μακεδονία είναι ελληνική» και απειλείται από τους Σκοπιανούς, οι σοφοί εγχώριοι φιλελευθεροδιεθνιστές δεν έχουν καμία δυσκολία να αποφανθούν, εξ αντιδιαστολής, πως το «Μακεδονικό» είναι είτε ένα κατά φαντασίαν πρόβλημα, είτε μία περίπτωση ακραίου εθνικιστικού παραλογισμού και συλλογικής υστερίας των Ελλήνων οι οποίοι επιθυμούν να αποστερήσουν από έναν μικρό και φτωχό λαό το αυτονόητο δικαίωμά του να ονομάζεται όπως επιθυμεί και να εναγκαλίζεται όποια ιστορική κληρονομιά επιλέγει!

Δυστυχώς όμως. Το «Μακεδονικό» δεν είναι έτσι όπως θέλουν να το παρουσιάσουν, είτε από άγνοια είτε από δογματική αγκύλωση, οι φιλελευθεροδιεθνιστές. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που στην ουσία δεν προκύπτει ούτε από το ποιος δικαιούται την κληρονομιά του Μεγαλέξανδρου −όπως εκ προοιμίου συμφωνούν οι εγχώριοι εθνοκάπηλοι με τον Γκρουέφσκι−, ούτε από το αν κάποιος τόλμησε να κατηγορήσει τη μητέρα του Μεγαλέξανδρου ότι δεν ήταν πραγματικά ενάρετη. 

Το «Μακεδονικό» είναι πολύ πιο σοβαρό γιατί στην πραγματικότητα είναι ένα  ζήτημα συμβολικής εθνοκάθαρσης, ή ακόμα και συμβολικής γενοκτονίας. Αφορά τη συμβολική μεν, ευθέως διακηρυσσόμενη δε, εθνοκάθαρση-γενοκτονία των κατοίκων της ελληνικής Μακεδονίας, κάτι που όχι μόνο αποτελεί την κεντρική πολιτική του κράτους των Σκοπίων αλλά και τον συγκροτησιακό του όρο, τη θεμελιώδη συνθήκη της συνολικής ύπαρξής του. 

Στην τρέχουσα διεθνή πραγματικότητα, με μόνη εξαίρεση ίσως το Ιράν (που αρνείται την ίδια την ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ, όπου όμως, εκεί τουλάχιστον υφίσταται ένα πραγματικό υπόβαθρο ιστορικής αδικίας εις βάρος της Παλαιστίνης), δεν συναντάται άλλη περίπτωση κράτους που να διαπαιδαγωγεί τους νέους του και να συνεγείρει τους πολίτες του όχι μόνο με το όραμα του διαμελισμού μίας όμορης χώρας και της προσάρτησης μιας γεωγραφικής ενότητάς της, αλλά, ακόμη περισσότερο, με το όραμα της αλλαγής της πληθυσμιακής σύνθεσης και της εθνικής ταυτότητας των κατοίκων της περιοχής που θα προσαρτήσουν!  

Διότι τι άλλο μπορεί να σημαίνει, και σε τι άλλο μπορεί να συνίσταται, το όραμα της «εθνικής ολοκλήρωσης» των Σκοπιανών όταν διακηρύσσουν ότι θέλουν να απελευθερώσουν τους «αδελφούς» τους «Μακεδόνες του Αιγαίου»; 

Τη στιγμή μάλιστα που, αποδεδειγμένα, όσοι διατηρούν σκοπιανή εθνική συνείδηση στην ελληνική Μακεδονία δεν είναι περισσότεροι από λίγες χιλιάδες ή και εκατοντάδες.  

Τι άλλο μπορεί να συνεπάγεται, εκτός από προπαγάνδιση εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας, το όραμα που ενσταλάζουν στα μικρά σκοπιανόπουλα με την «ιστορία» που τους διδάσκουν στα σχολεία, αλλά και στους πολίτες της χώρας τους με τους χάρτες που αναρτούν στις δημόσιες υπηρεσίες τους και με τα αγάλματα που αναγείρουν στις πλατείες τους;  

Διότι, πώς αλλιώς, παρά μόνο με εθνοκάθαρση, θα μπορούσαν να «απαλευθερώσουν» την  υποτιθέμενη «Μακεδονία του Αιγαίου» όταν σε αυτήν, εκτός από τα ελάχιστα σκοπιανής συνείδησης άτομα, διαβιούν και κάποια εκατομμύρια έλληνες πολίτες που, καλώς ή κακώς, παραμένουν Έλληνες με την κατά Ρενάν διαδικασία του «καθημερινά επαναλαμβανόμενου δημοψηφίσματος» με το οποίο αποφασίζουν, επί καθημερινής βάσεως, σε ποιο έθνος ανήκουν;

Η διακήρυξη και πρόταξη από τους Σκοπιανούς, σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο, του οράματος της «απελευθέρωσης της Μακεδονίας» και της «εθνικής ολοκλήρωσής» τους δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά δήλωση πρόθεσης για εθνοκάθαρση ή και γενοκτονία.  

Και όμως αυτή η ακραία, εξοργιστική περίπτωση διέγερσης και υπόθαλψης εθνο-φυλετικού μίσους και επιβουλής κατά της ακεραιότητας μίας σύγχρονης χώρας από την πλευρά μίας άλλης δεν φαίνεται να ενοχλεί και πολλούς δημοσιολογούντες, ούτε στον δυτικό κόσμο ούτε και στο εσωτερικό της χώρας μας. Ιδιαίτερα μάλιστα, τόσο από «φιλελεύθερους» όσο και από «διεθνιστές» το ξεκάθαρα γενοκτονικό πρόταγμα επάνω στο οποίο έχει οικοδομηθεί το κρατικό μόρφωμα των Σκοπίων κρίνεται δίκαιο και θεμιτό με κριτήριο το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και του αυτοπροσδιορισμού!

Είναι άραγε αυτό σωστό;  

Ασκούν απλά το δικαίωμα του αυτοπροδιορισμού οι Σκοπιανοί όταν διεκδικούν ιστορικά δικαιώματα ως «Μακεδονικό έθνος»; 

Φυσικά και όχι γιατί η διεκδίκησή τους είναι κραυγαλέα παράλογη και στρεψόδικη. Στην πραγματικότητα εκείνο που κάνουν οι Σκοπιανοί (με τις λαθροχειρίες τους και τα ψεύδη τους) είναι ότι οι ίδιοι επιχειρούν να αποστερήσουν πλήρως το συγκεκριμένο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού από τους υπόλοιπους κατοίκους της περιοχής της γεωγραφικής Μακεδονίας (που είναι, φυσικά, η περιοχή της οθωμανικής διοικητικής διαίρεσης και όχι η «ιστορική» Μακεδονία). 

Το εγχείρημα της ιδιαίτερης αυτής ομάδας Σλάβων (οι οποίοι δεν θέλουν να είναι Βούλγαροι και μπορούν να μην είναι Βούλγαροι −παρά το ότι εθνοφυλετικά και πολιτισμικά είναι πλήρως συγγενείς− διότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να είναι ό,τι θέλει) είναι κατά κυριολεξία εξοργιστικό και εξωφρενικό για έναν πολύ απλό λόγο: ενώ και σήμερα, όπως και πάντοτε στο παρελθόν, η ομάδα αυτή είναι και ήταν μειοψηφία στο πληθυσμιακό μωσαϊκό της γεωγραφικής Μακεδονίας, διεκδικεί, εν τούτοις, ως εθνικό της όνομα το όνομα της γεωγραφικής περιοχής αξιώνοντας έτσι ταυτοχρόνως να αποκτήσει, βίαια και αυθαίρετα, και ανάλογα ιστορικά πλεονεκτήματα και πρωτοκαθεδρία στην περιοχή, έναντι των άλλων πλειοψηφούντων πληθυσμιακά Μακεδόνων, οι οποίοι όμως μειονεκτούν ως προς τους Σκοπιανούς με βάση τη φασιστική σκοπιανή λογική κατά το ότι είναι μεν «Μακεδόνες» ως προς την τοπική τους καταγωγή και προέλευση αλλά όχι και ως προς το έθνος! Έτσι, με βάση το εφεύρημα αυτό, η μειοψηφία των Σκοπιανών Σλάβων διεκδικεί προνόμια πολιτών α' κατηγορίας για τα μέλη της, έναντι των υπολοίπων Μακεδόνων οι οποίοι ανήκουν σε υποδεέστερη κατηγορία, χωρίς «ιστορικά» δικαιώματα διότι δεν έχουν το προνόμια της «Μακεδονικής εθνότητας»! Πρόκειται δηλαδή για μία απίστευτη λαθροχειρία με την οποία επιχειρούν να διαγράψουν ολόκληρους λαούς, κράτη και έθνη από το προσκήνιο της Ιστορίας. Και το επιχειρούν αυτό, μάλιστα, όχι κάπου αλλού αλλά στην περιοχή εκείνη του κόσμου που στη νεότερη ιστορία έγινε συνώνυμη της συνύπαρξης και συμβίωσης πλειόνων εθνοτήτων και εθνικών ομάδων (τόσο πολύ που η ονομασία της κρίθηκε ως η πλέον κατάλληλη, παγκοσμίως, για να δηλώσει την ανάμειξη όλων των νωπών καρπών: macedoine λέγεται σε όλα τα καλά εστιατόρια του κόσμου η φρουτοσαλάτα).

Έχουμε λοιπόν μία εξωφρενική περίπτωση όπου μία μικρή εθνική, ή μάλλον εθνοτική, μειοψηφία σφετερίζεται το όνομα της γεωγραφικής περιοχής στην οποία μειοψηφεί πληθυσμιακά και δηλώνει, παρ' όλα ταύτα, ότι αυτή είναι ο περιούσιος λαός της περιοχής, ο αυθεντικός εκπρόσωπος της ιστορίας και του πολιτισμού της, ο νόμιμος κληρονόμος της γης της, ενώ όλοι οι υπόλοιποι (η πλειοψηφία δηλαδή) δεν έχουν εθνικά δικαιώματα επ’ αυτής και ό,τι κατέχουν το έχουν σφετεριστεί και υφαρπάξει! Καθώς και ότι η «εθνική ολοκλήρωση» του περιούσιου αυτού έθνους και η απελευθέρωση της γεωγραφικής περιοχής (!) θα επέλθουν μόνο όταν αυτή η συγκεκριμένη μειοψηφία καταλάβει τη γεωγραφική έκταση στο σύνολό της για να επιβάλλει τον ορθό εθνικό χαρακτήρα στους υπόλοιπους, δηλαδή στην πλειοψηφία που κατοικεί εκεί! (Και ως επί το πλείστον κατοικούσε εκεί ακόμη και πριν εμφανιστούν στην περιοχή οι Σκοπιανοί Σλάβοι, αν αυτό έχει κάποια σημασία).

Η «εθνομακεδονική» σκοπιανή ιδεολογία αποτελεί, συνεπώς, μία μοναδική περίπτωση στη σύγχρονη παγκόσμια ιστορία και μία απίστευτη φασιστική πρόκληση. Προπαγανδίζει ανερυθρίαστα ως εθνικό της δίκαιο, μία εθνοκάθαρση, ή ακόμη και γενοκτονία. Για την  οποία, βεβαίως, οι επιπόλαιοι φιλελευθεροδιεθνιστές συνηθίζουν να αντιτείνουν το απίστευτο (μάλλον «κανονιστικού» τύπου, σύμφωνα με την λόγια ιδιόλεκτό τους) επιχείρημα ότι «αυτά δεν μπορούν να γίνουν στις μέρες μας και μάλιστα στην Ευρώπη, και μάλιστα από ένα λιλιπούτειο κράτος». Πλην όμως, σε συγκεκριμένες ιστορικές περιπτώσεις και υπό ειδικές συνθήκες −γιατί όλοι πλέον έχουμε μάθει ότι η Ιστορία δεν είναι ούτε γραμμική, ούτε προβλέψιμη− το συμβολικό και πολιτικό πρόταγμα μπορεί να υλοποιηθεί και να γίνει πραγματικότητα και ιστορικό γεγονός.  

Αλλά ακόμη και αν ο φιλελευθεροδιεθνιστικός ισχυρισμός ήταν αλήθεια, αν δηλαδή η εθνοκτονική βλέψη των Σκοπιανών είχε πολύ λίγες πιθανότητες να υλοποιηθεί, το ερώτημα παραμένει: Γιατί η Ελλάδα θα έπρεπε να αποδεχθεί και να νομιμοποιήσει μία τέτοια φασιστική πρόκληση, και μία ευθεία απειλή, έστω και λεκτική, εναντίον της εθνικής της ακεραιότητας και εναντίον των πολιτών της που ζουν στην Μακεδονία; 

Ποια άλλη χώρα θα δεχόταν κάτι ανάλογο;

Εκείνο που δεν αντιλαμβάνονται, ή δεν θέλουν να αντιληφθούν, οι εγχώριοι «φιλελεύθεροι» και «διεθνιστές», διευκολυνόμενοι και από το ότι έχουν αναδείξει ως βολικό τους αντίπαλο κάθε γραφικό εθνοκάπηλο, είναι ότι το «Μακεδονικό» δεν έχει και τόσο πολύ σχέση με την «ελληνικότητα της Μακεδονίας». Έχει πολύ περισσότερο σχέση με τη «μακεδονικότητα της Μακεδονίας» και με τη λαθροχειρία μέσω της οποίας οι Σκοπιανοί «εθνοκαμεδόνες», μία εθνοτική ομάδα η οποία ήταν και είναι μειοψηφική στην περιοχή, επιχειρεί να αποκτήσει προνομιακή θέση κυριαρχίας έναντι των άλλων  λαών της γεωγραφικής Μακεδονίας, και κυρίως του ελληνικού, στηριζόμενη στο γεωπολιτικό και διπλωματικό θράσος της που πηγάζει από την ολοκληρωτική ιδεολογία που αποτελεί και το συνδετικό υλικό της εθνικής της συγκρότησης.  

Το θράσος αυτό, δε, το εκφράζει με έναν απίστευτα χυδαίο εθνικισμό που θα φαινόταν βάρβαρος ακόμα και στις αρχές του 19ου αιώνα. Και όμως, οι εγχώριοι αλλά και οι Ευρωπαίοι φιλελευθεροδιεθνιστές τον ανέχονται, τον αποδέχονται και ενίοτε τον ασπάζονται, ακόμη και σήμερα, στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα − στο όνομα μάλιστα της απόρριψης του εθνικισμού! Εάν οι φιλελεύθεροι και οι διεθνιστές  πίστευαν πραγματικά τις αρχές που επικαλούνται καιροσκοπικά, τότε θα έπρεπε αυτοί οι ίδιοι, πρώτοι-πρώτοι, πριν και από τους «Μακεδονομάχους», να έχουν στραφεί κατά της φασιστικής και ολοκληρωτικής ιδεολογίας των Σκοπιανών! (Δυστυχώς οι άστοχες ρομαντικές εκρήξεις μας για το «όνομά και την ψυχή μας» και για την «ελληνικότητα της Μακεδονίας» έχουν δημιουργήσει πολύ μεγάλη σύγχυση και έχουν αποτρέψει ακόμα και την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά πολύ περισσότερο τους διεθνείς παράγοντες, από το να αντιληφθούν τι πραγματικά σημαίνει το όνομα της Μακεδονίας και πού βρίσκεται το πρόβλημα).

Το «Μακεδονικό» ως πρόβλημα δεν είναι δημιούργημα κάποιων δημαγωγών ή κάποιων ακραίων φανατικών, έστω και εάν μερικοί έχτισαν ολόκληρες πολιτικές σταδιοδρομίες δημοκοπώντας γύρω από αυτό. Είναι πραγματικό πρόβλημα διότι αφορά μία ευθεία απειλή για την υπόσταση του ελληνικού κράτους. Μία ευθεία απειλή που δεν έχει κανένα ηθικό έρεισμα ούτε στο διεθνές Δίκαιο, ούτε στην ιστορία, ούτε στην λογική, ούτε στην ίδια την πραγματικότητα. Οι Σκοπιανοί ήταν και είναι, στο γεωγραφικό χώρο της νεότερης Μακεδονίας (όπως αυτή προσδιορίσθηκε στην οθωμανική περίοδο), μία μειοψηφία. Δεν μπορούν, συνεπώς, να ισχυρίζονται ότι αυτοί είναι εθνικά «Μακεδόνες» και όλοι οι άλλοι γύρω τους, δηλαδή η πληθυσμιακή πλειοψηφία, είναι μη-εθνικά αλλά μόνο «τοπικά» Μακεδόνες, και ως εκ τούτου ξένα σώματα προς την περιοχή. Ο λόγος που διεκδικούν αυτό το συγκεκριμένο όνομα, και όχι οποιοδήποτε άλλο (που δεν θα τους το αρνιόταν κανείς), είναι ότι μέσα από τη λαθροχειρία να παρουσιάζουν τον συγκεκριμένο γεωγραφικό όρο ως ισοδύναμο και ταυτόσημο με κάποια εθνική ταυτότητα μπορούν να προβάλλουν αξιώσεις εδαφικής επέκτασης και φυλετικής κυριαρχίας εις βάρος, κυρίως, της Ελλάδας. Η Ελλάδα δεν μπορεί και δεν θα έπρεπε ποτέ να κάνει αποδεκτή την ύπαρξη στα βόρεια σύνορά της ενός σκοπιανού κράτους με το όνομα «Μακεδονία». 

---

ΙΙ. Σημαίνουν τα παραπάνω, μήπως, ότι δεν θα έπρεπε να αναζητήσουμε και να επιδιώξουμε μία κοινά αποδεκτή λύση με τους γείτονές μας, ειδικά μάλιστα τώρα που φαίνεται ότι οι ακραίες αντιλήψεις και επιδιώξεις στο εσωτερικό τους έχουν χάσει έδαφος και δείχνουν να είναι έτοιμοι για κάποιον συμβιβασμό; 

Η απάντηση είναι πως...

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Αριστερά: Η πιο αντιλαϊκή και αντεργατική παράταξη

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

Όλο και περισσότερο ακούγεται στην «αγορά των ιδεών» η άποψη ότι η διαφορά μεταξύ αριστεράς και δεξιάς έχει πάψει πλέον να υφίσταται και ότι δεν υπάρχει καμία ουσία στον διαχωρισμό της μιας πολιτικής παράταξης από την άλλη. 

Αυτός ο ισχυρισμός, όμως, συνήθως γίνεται δεκτός με εκφράσεις οργής και αγανάκτησης, κυρίως από την πλευρά της αριστεράς. Οι ιδεολόγοι της παράταξης δηλώνουν κατηγορηματικά ότι ο διαχωρισμός δεν έπαψε και δεν θα πάψει ποτέ να υφίσταται, όσο τουλάχιστον υπάρχουν φτωχοί, κοινωνική ανισότητα και κοινωνική αδικία και ότι η αριστερά αντλεί τον λόγο της ύπαρξής της από την παναθρώπινη και διαχρονική προσπάθεια για εξάλειψη κάθε οικονομικής ανισότητας και κάθε κοινωνικής αδικίας.

Είναι όμως έτσι;  

Δείχνει άραγε η εμπειρία από την πραγματική ζωή ότι η αριστερά πραγματικά αγωνίζεται για την εξάλειψη των κοινωνικών διακρίσεων, της αδικίας και των ανισοτήτων;  Ή μήπως η αριστερά  δεν εκφράζει παρά μόνο την προσπάθεια να αναδιαμορφωθούν οι σχέσεις κοινωνικής ανισότητας και οικονομικής εκμετάλλευσης προς όφελος όχι πλέον των ιδιωτών κεφαλαιοκρατών αλλά των εκπροσώπων μιας γραφειοκρατίας η οποία θα έχει καταλάβει την εξουσία μέσα από την δημαγωγική και παραπλανητική επαγγελία της κοινωνικής δικαιοσύνης;  

Δυστυχώς η εμπειρία μας αναγκάζει να δεχθούμε ότι η αλήθεια αντιπροσωπεύεται από την δεύτερη υπόθεση και όχι από την πρώτη. Δηλαδή ότι η αριστερή ιδεολογία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα εργαλείο στην προσπάθεια κατάκτησης της εξουσίας και στην εμπέδωση της κοινωνικής κυριαρχίας γραφειοκρατών ή, απλά, πολιτικά φιλόδοξων ατόμων, τα οποία δεν έχουν άλλες δυνατότητες προνομιακής απόλαυσης των καρπών της σύγχρονης κοινωνίας, δηλαδή δεν διαθέτουν ούτε το κεφάλαιο που διαθέτουν οι κεφαλαιοκράτες, ούτε τις δεξιότητες που διαθέτουν οι, ήδη ή εν δυνάμει, επιχειρηματίες, καθώς και οι άλλοι προβεβλημένοι και επιφανείς της σημερινής πραγματικότητας (επιστήμονες, καλλιτέχνες, αθλητές κλπ).

Υπάρχουν δύο οδοί που μας οδηγούν αναπότρεπτα στο συμπέρασμα αυτό. 

Πρώτη είναι η ιστορική εμπειρία: όπου και αν κυριάρχησε η αριστερά επέβαλε καθεστώτα στυγνής απομύζησης και καταπίεσης των εργαζομένων προς όφελος της  κυρίαρχης κρατικής και κομματικής γραφειοκρατίας. Καθεστώτα στα οποία η εκμετάλλευση σαφέστατα ήταν πολύ πιο μεγάλη και πολύ πιο σκληρή από την εκμετάλλευση στις κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες. Για τον λόγο αυτό οι εργαζόμενοι και ο απλός λαός των σοσιαλιστικών χωρών εκείνο που ήθελαν, που επιθυμούσαν και που ονειρεύονταν σε όλη την διάρκεια της υπάρξεως των σοσιαλιστικών καθεστώτων δεν ήταν τίποτε άλλο παρά να φύγουν στη Δύση και να ζήσουν στον καπιταλισμό ή -ακόμη περισσότερο- να δουν το καθεστώς των χωρών τους να ανατρέπεται και να μετατρέπεται σε φιλελεύθερο, κεφαλαιοκρατικό και κοινοβουλευτικό. 

Πριν από πολλά χρόνια ενασχολούμενος με το ποιος είναι ο χαρακτήρας των λεγόμενων σοσιαλιστικών καθεστώτων και μάλιστα παίρνοντας αφορμή από την μαρξιστική ανάλυση, δηλαδή χρησιμοποιώντας ως  κριτήριο την μαρξιστική θεωρία της «αξίας» –και ακριβώς επειδή «ο νόμος της αξίας» δεν λειτουργούσε στην οικονομία της Σοβιετικής Ένωσης, όπως λειτουργούσε στις κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες– ο υπογράφων αναγκάστηκε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η κοινωνία της Σοβιετικής Ένωσης, αντί να είναι κρατικο-καπιταλιστική, όπως ισχυριζόταν τότε μία αριστερίστικη θεωρία, ήταν κάτι πολύ χειρότερο: ήταν μία κοινωνία που είχε δουλοκτητικό χαρακτήρα. Διότι, σε αντίθεση με τις δυτικές κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες όπου η αστική τάξη κατέχει τα μέσα παραγωγής και αγοράζει (υποτίθεται) την εργατική δύναμη της εργατικής τάξης και όσων δεν διαθέτουν κεφάλαιο, στην Σοβιετική Ένωση η κυρίαρχη τάξη δεν κατείχε απλά και μόνο τα μέσα παραγωγής. Ακόμη περισσότερο και από αυτό, κατείχε και την ίδια την εργατική τάξη, επάνω στην οποία ασκούσε πλήρη και ολοκληρωτικό έλεγχο. Δηλαδή εξουσίαζε απολύτως και την ίδια την εργατική δύναμη, πέραν των μέσων παραγωγής, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να μην μπορούν να διαπραγματευτούν την τιμή της (τον μισθό), και έτσι να μην μπορούν να επηρεάσουν ούτε την κατανομή του κοινωνικού προϊόντος μεταξύ των δύο τάξεων (σύμφωνα με τον μηχανισμό που περιγράφει ο Μάρξ στο «Μισθός, τιμή κέρδος»). 

Ενθυμούμενος κανείς ότι για την μαρξιστική ανάλυση ο χαρακτήρας μιας κοινωνίας προκύπτει από τις σχέσεις μεταξύ των βασικών της τάξεων και από τον τρόπο με τον οποίο η κυρίαρχη εκ των δύο καρπούται το οικονομικό πλεόνασμα,  και λαμβάνοντας υπ΄ όψιν την πλήρη και ολοκληρωτική υποταγή της εργατικής τάξης των σοσιαλιστικών χωρών στην κομματική γραφειοκρατία,  καθώς επίσης και το ότι στις χώρες αυτές η εξουσία ήταν ταυτόχρονα και οικονομική και πολιτική, δεν μπορεί παρά να συμπεράνει ότι ο χαρακτήρας των συγκεκριμένων καθεστώτων ήταν καθαρά δουλοκτητικός. Επρόκειτο δηλαδή για καθεστώτα κρατικής δουλοκτησίας. 

 Άλλωστε, τα εκατομμύρια των θυμάτων της «πάλης για τον σοσιαλισμό», αυτό επίσης μαρτυρούν: την μηδενική αξία της ανθρώπινης ζωής, κάτι που αντίστοιχό του δεν μπορεί να βρεθεί παρά μόνο στις δουλοκτητικές κοινωνίες του παρελθόντος. (Και φυσικά στον φασισμό, ο οποίος όμως, σε αντίθεση με τον κομμουνισμό, εξόντωνε αλλογενείς, όχι τον δικό του λαό). Τέτοια είναι η εμπειρία των σοσιαλιστικών εγχειρημάτων και δεν μπορεί να αλλάξει: πρόκειται για μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της ανθρωπότητας. (Ούτε μπορεί να συγχωρηθεί με το απίστευτο επιχείρημα ότι, ναι μεν, εξοντώθηκαν δεκάδες εκατομμύρια ανθρωπίνων υπάρξεων αλλά αυτό δεν είναι πιά και καταδικαστέο διότι έγινε με τις καλύτερες των προθέσεων, έστω και αν τελικά αυτές απέτυχαν!).

Δεν είναι όμως μόνο η ιστορική εμπειρία. Είναι και η τρέχουσα εμπειρία από την νοοτροπία, την φιλοσοφία και την συμπεριφορά της αριστεράς στις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες. 

Τι προάγει σήμερα η αριστερά; Τι είναι αυτό που προωθεί;  

Προωθεί μήπως την αυτοοργάνωση των εργατών και του λαού ώστε να δημιουργούν αργά αλλά σταθερά δομές αυτοδιαχείρισης και εξουσίας όπως αυτές που περιγράφει ο Λένιν στο «Κράτος και επανάσταση»; 

 Προωθούν μήπως συνεργατικές μορφές παραγωγής ώστε, -μέσα στην ελευθερία που παρέχουν τα σημερινά κοινοβουλευτικά καθεστώτα- να αρχίσουν να αναδύονται κοινοτικές μορφές οργάνωσης στο εσωτερικό των οποίων δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και απομύζηση της υπεραξίας αλλά θα υπάρχει ισότητα και πλήρης απολαβή των προϊόντων του μόχθου τους από τους εργαζόμενους, ώστε, εκτός των άλλων, να αποδειχθεί και η υπεροχή των σοσιαλιστικών κοινοτικών μορφών παραγωγής; 

Όχι. Παρά το γεγονός ότι στον προηγμένο κοινοβουλευτισμό κανείς δεν θα μπορούσε να τα εμποδίσει, δεν προωθεί, ούτε κατά διάνοια, τέτοια πράγματα! (Το γιατί δεν τα προωθεί είναι απλό αν αναλογιστεί κανείς την τύχη του ίδιου του «Κράτος και επανάσταση»: ο Λένιν το δημοσίευσε λίγους μήνες πριν από τον Οκτώβριο του 1917. Σε αυτό περιέγραφε μία πλήρως αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία συμβουλιακής άμεσης δημοκρατίας. Όταν λίγους μήνες μετά κατέλαβε την εξουσία στη Ρωσία, δημιούργησε το πιο αυταρχικό κατασταλτικό κράτος που είχε υπάρξει ποτέ, ακριβώς στον αντίποδα αυτών που διακήρυττε στο βιβλίο του!).

Αλλά ακόμη και αν οι εργαζόμενοι, «αλλοτριωμένοι» ίσως και επηρεασμένοι από την κυριαρχία της «αστικής ιδεολογίας» δεν είναι έτοιμοι για τέτοιες μορφές οργάνωσης, μήπως η αριστερά προωθεί προγράμματα αυτοσυνείδησης και ιδεολογικής αυτονόμησης των εργαζομένων  για την πνευματική και ιδεολογική χειραφέτησή τους  και την απελευθέρωσή τους από τα δεσμά της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας μέσω της απολάκτισης της πνευματικής αλλοτρίωσης τους; 

Μήπως κάνει κάποιον σοβαρό διάλογο με τους εργαζόμενους και την κοινωνία ώστε όταν κληθούν να διαχειρισθούν την εξουσία να έχουν σαφή αντίληψη της πραγματικότητας και να μην κυριαρχούνται από «αυταπάτες»; 

Μάλλον όχι διότι δεν τα είδαμε πουθενά αυτά, ούτε στην Ελλάδα, ούτε στον υπόλοιπο κόσμο. 

Αυτό που κάνει η αριστερά, παντού, σε όλο τον κόσμο, είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΑΡΧΟΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Καλά του ξηγηθήκατε του Σόιμπλε - Αυτός φταίει για όλα τα δεινά που δέρνουν τον αδούλωτο ελληνικό λαό

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ

Από αυτές τις φιλόξενες στήλες αισθάνομαι την ανάγκη να στείλω αγωνιστικούς χαιρετισμούς νίκης στα συντρόφια που ταχυδρόμησαν επαναστατικό δέμα στον αρχιερέα της πιο μαύρης αντίδρασης, τον μελανοχίτωνα Σόιμπλε, το δυνάστη και καταστροφέα αυτόν της αλύτρωτης αλλά και μόνιμα εξεγερμένης πατρίδας μας. 

Καλά του ξηγηθήκατε, συντρόφια, γιατί ο Σόιμπλε φταίει για όλα τα δεινά που δέρνουν τον αδούλωτο ελληνικό λαό. 

Ο Σόιμπλε φταίει που σε όλες τις παγκόσμιες έρευνες για τη διαφθορά βγαίνουμε η πιο διεφθαρμένη κοινωνία όχι μόνο της ΕΕ αλλά όλου σχεδόν του βορείου ημισφαιρίου. 

Ο Σόιμπλε φταίει που η Ελλάδα είναι μία χώρα στην οποία δεν μπορείς να κάνεις την παραμικρή σοβαρή συναλλαγή με το Δημόσιο, αν δε δώσεις μίζα. 

Ο Σόιμπλε φταίει που η χώρα είναι απ’ άκρου εις άκρον γεμάτη σκουπίδια, χωματερές και μπάζα. 

Ο Σόιμπλε φταίει που τα παιδιά πατώνουν σε όλες τις διεθνείς συγκρίσεις για την εκπαιδευτική απόδοση. 

Ο Σόιμπλε φταίει που έχουμε μικρότερο ποσοστό οικονομικά ενεργού πληθυσμού (δηλαδή τους λιγότερους πολίτες που είτε δουλεύουν είτε θέλουν να δουλέψουν), από όλη την Ευρώπη και από την Τουρκία ακόμη.

Ο Σόιμπλε φταίει που βγάλαμε όλους τους beautiful people που δούλευαν στο Δημόσιο, στις τράπεζες και στις ΔΕΚΟ, σε σύνταξη από τα πενήντα, με ποσοστά αναπλήρωσης 120%, και τώρα δεν έχουμε να πληρώσουμε και κλαψουρίζουμε. 

Ο Σόιμπλε φταίει που εκλέγουμε κατά σειράν και επί χρόνια για πρωθυπουργούς, προκειμένου να μας οδηγήσουν στην ανάπτυξη και την ευημερία, άτομα που προηγουμένως δεν είχαν δουλέψει ούτε μία μέρα στη ζωή τους. 

Ο Σόιμπλε φταίει που τα Ελληνόπουλα είναι τα πιο υπέρβαρα και τα λιγότερο προσεγμένα από τους γονείς τους παιδιά της Ευρώπης. 

Ο Σόιμπλε φταίει που είμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές στις θεωρίες συνωμοσίας, στην αρλουμπολογία και στην έκδοση περιοδικών που περιγράφουν πως καταγόμαστε από εκείνους που ήρθαν από το Σείριο.

Ο Σόιμπλε φταίει που είμαστε οι μεγαλύτεροι στην Ευρώπη καταναλωτές αντιβιοτικών χωρίς λόγο με αποτέλεσμα να καταστρέφουμε το ανοσοποιητικό μας πιο γρήγορα από κάθε άλλο λαό. 

Ο Σόιμπλε φταίει που ενώ οδηγάμε με 40 χιλιόμετρα στην αριστερή λωρίδα έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό θανάτων από τροχαία ατυχήματα στην Ευρώπη. 

Ο Σόιμπλε φταίει που είμαστε πάτος μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών στη χρήση και αξιοποίηση του διαδικτύου. 

Ο Σόιμπλε φταίει για τους τσοπάνηδες που φροντίζουν να κάψουν τα δάση το καλοκαίρι για να ’χουν τα κατσίκια τους χορταράκι να μασάνε στα καμένα το φθινόπωρο. 

Ο Σόιμπλε φταίει για όλους εκείνους τους πολίτες που εισέπρατταν τη σύνταξη του παππούλη τους που ’χε πεθάνει επί κυβερνήσεως Κονδύλη, αλλά και για τον αίλουρο τερματοφύλακα που εισέπραττε σύνταξη τυφλού

Ο Σόιμπλε φταίει για τον μακαντάση που εισπράττει τον ΦΠΑ από τον πελάτη αλλά ξεχνάει να τον αποδώσει στο Δημόσιο. 

Ο Σόιμπλε φταίει για τον βιομήχανο που παροχετεύει, χωρίς να του λέει κανείς τίποτα, τα ωραία του απόβλητα στο ρέμα και στον υδροφόρο ορίζοντα για να παραμείνει «ανταγωνιστικός». 

Ο Σόιμπλε φταίει για τους εφοριακούς που με ένα μικρό δωράκι σου «κλείνουν τα βιβλία» και ούτε γάτα ούτε ζημιά. 

Ο Σόιμπλε φταίει που τετραπλασιάσαμε τις δαπάνες του Δημοσίου για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μέσα σε λίγα χρόνια, και τώρα δεν μπορούμε να τη μαζέψουμε με τίποτα. 

Ο Σόιμπλε φταίει που πήγαινε η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ να κάνει τα συνέδριά της σε μέρη εξωτικά με χρήματα των κορόιδων. 

Ο Σόιμπλε φταίει που...