ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΩΜΑΛΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η υποκρισία κουράζει περισσότερο από την αφίσα

Εσύ έχεις δικαίωμα να βάζεις τις gay σαδομαζοχιστικές σου στολές και να περπατάς προκλητικά στην Πλατεία Συντάγματος γιατί θέλεις να είσαι ο πραγματικός σου εαυτός, και ο άλλος έχει το δικαίωμα να σε βλέπει και να αηδιάζει. Το καλό με τα δικαιώματα είναι ότι τα έχουν όλοι.

Τη… pic.twitter.com/JnBYOH57qp

— Laris Vrahimis (@LarisVrahimis) June 14, 2026

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Γράφει ο Αλέξανδρος Σκούρας

Μπουχτίσαμε στην υποκρισία. Όχι στην κρατική υποκρισία αυτή τη φορά. Αυτή την ξέρουμε, την έχουμε μετρήσει, την έχουμε πληρώσει.

Μπουχτίσαμε στην προοδευτική υποκρισία, εκείνη που φοράει το προσωπείο της ανεκτικότητας και βγάζει το γκλομπ μόλις εμφανιστεί στον δημόσιο χώρο μια άποψη που δεν της αρέσει.

Το 2020, όταν εμφανίστηκε στο μετρό η αφίσα κατά των αμβλώσεων, οι γνωστοί κύκλοι της «προόδου» δεν ζήτησαν περισσότερο λόγο, αντίλογο, διαφωνία ή δημόσια συζήτηση. Ζήτησαν να κατέβει.

Και κατέβηκε, κατόπιν παρέμβασης του υπουργείου Μεταφορών, με το επιχείρημα ότι η καμπάνια στρεφόταν εναντίον ενός κατοχυρωμένου δικαιώματος των γυναικών.

Λες και, με την ίδια λογική, το Pride δεν στρεφόταν επί χρόνια εναντίον της τότε ισχύουσας κατανομής δικαιωμάτων στον γάμο, στην οικογένεια και στην τεκνοθεσία. Λες και κάθε κίνημα που διεκδικεί νέα δικαιώματα δεν ξεκινά αμφισβητώντας τα παλιά όρια του νόμου.

Σήμερα, με αφορμή την καταγγελία του Athens Pride ότι για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια δεν θα προβληθεί η καμπάνια του στους σταθμούς του μετρό, οι ίδιοι περίπου άνθρωποι ανακάλυψαν ξαφνικά την αξία της ορατότητας στον δημόσιο χώρο.

Η ΣΤΑΣΥ απάντησε ότι τα προηγούμενα χρόνια είχε φιλοξενήσει καμπάνιες του Athens Pride, αλλά φέτος δεν υπήρχε δυνατότητα λόγω υφιστάμενων εμπορικών και διαφημιστικών δεσμεύσεων.

Ας μην κρυβόμαστε. Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιοι υπερασπίζονται το Pride. Καλά κάνουν.

Το πρόβλημα είναι ότι υπερασπίζονται την ελευθερία μόνο όταν τους ανήκει.

Θέλουν δημόσιο χώρο για τις δικές τους ευαισθησίες και αποστείρωση για τις ευαισθησίες των άλλων.

Θέλουν αγορά ιδεών, αλλά με πορτιέρη.

Θέλουν πλουραλισμό, αρκεί να έχουν αυτοί το μονοπώλιο του ηθικού πιστοποιητικού.

 

Ένας φιλελεύθερος δεν χρειάζεται να συμφωνεί ούτε με την αφίσα κατά των αμβλώσεων ούτε με κάθε σύνθημα του Pride για να υπερασπιστεί το ίδιο απλό κριτήριο. Αν ένα μήνυμα είναι νόμιμο, δεν υποκινεί βία και έχει πληρώσει τον προβλεπόμενο διαφημιστικό χώρο, δεν πρέπει να κατεβαίνει επειδή προσβάλλει τα αισθήματα μιας οργανωμένης μειοψηφίας με ισχυρή πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και αν δεν υπάρχει διαθέσιμος διαφημιστικός χώρος, δεν δημιουργείται μαγικά δικαίωμα στην προβολή επειδή το μήνυμα θεωρείται προοδευτικό.

Εδώ βρίσκεται η ουσία. Η ελευθερία του λόγου δεν είναι βραβείο καλής διαγωγής. Δεν απονέμεται σε όσους μιλούν τη γλώσσα της εποχής. Δεν προστατεύει κυρίως τα αυτονόητα, τα αποδεκτά και τα χειροκροτούμενα. Αυτά δεν κινδυνεύουν. Προστατεύει τα ενοχλητικά, τα αιχμηρά, τα δυσάρεστα, τα μειοψηφικά, ακόμη και τα λάθος.

Η προοδευτική υποκρισία θέλει να μετατρέψει τον δημόσιο χώρο σε καθρέφτη των δικών της βεβαιοτήτων. Όταν βλέπει μια αφίσα που τη θυμώνει, φωνάζει και απαιτεί «κατεβάστε την». Όταν δεν βλέπει τη δική της αφίσα, φωνάζει «λογοκρισία».

Αυτό δεν είναι φιλελευθερισμός. Δεν είναι καν ανεκτικότητα. Είναι …

 

ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ: Ο «ήρωας» της αριστεράς Γρηγόρης Λαμπράκης και το νεανικό εθνικιστικό του παρελθόν.

Photo: Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ποζάρει πανευτυχής δίπλα στον Ι. Μεταξά

 

Γράφει η ΑΜΑΛΙΑ

🔴στις 3 Απριλίου του 1912, γεννήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης και σίγουρα, πολλοί αριστεροί θα του κάνουν αφιερώματα και θα του πλέξουν το εγκώμιο. Βέβαια, οι αριστεροί τιμούν τα στερνά, αλλά «ξεχνούν» τα πρώτα του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Ευκαιρία, λοιπόν, να τους τα «θυμίσουμε».

🔴Σύμφωνα με αυτοβιογραφικό του σημείωμα της εποχής εκείνης, ο Γ. Λαμπράκης ήταν στέλεχος της «φασιστικής» (όπως την αποκαλούν οι αριστεροί...) νεολαίας του Ι. Μεταξά, της ΕΟΝ:

👉«Ιδρυθείσης της Εθνικής Οργανώσεως Νεολαίας, ενεγράφην από τους πρώτους, εργασθείς με θέλησιν και πίστιν για τον ωραίο σκοπό τον οποίο επιδιώκει ο φαλαγγιτισμός. Από τας πρώτας ημέρας ανέλαβον την διοίκησιν της φυσικής αγωγής των Ανωτάτων Σχολών, κατορθώσας να δώσω σάρκα και οστά εις το τμήμα τούτο. Για την εν γένει εθνικιστικήν μου δράσιν, πλειστάκις με συνεχάρη ο Κυβερνητικός Επίτροπος Νεολαίας κ. Κανελλόπουλος»👈

🔴Στην συνέχεια, απευθύνει κάλεσμα στους συμφοιτητές του, να παρευρεθούν σε ομιλία του Ιωάννη Μεταξά, στις 10 Δεκεμβρίου 1936:

👉«Αγαπητοί συνάδελφοι, επιτρέψτε µου να σας υπενθυμίσω ότι αύριο ο νέος επικεφαλής του κράτους, εις τον οποίον η Ελλάς οφείλει την σημερινήν της αναγέννησιν και την σημερινήν της ισχύν, θα απευθυνθεί σε εμάς, στη φοιτητική νεολαία, στο θέατρο Παλλάς. Θα µας μιλήσει για τις υγιείς κατευθυντήριες γραμμές, γραμμές που εμείς, η αφανής ελληνική νεολαία, έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε για πρώτη φορά κατευθείαν από το στόμα του. Την αυριανή Πέμπτη θα προσέλθουµε όλοι παρατεταγμένοι και πειθαρχημένοι, και με έναν μεγαλειώδη εθνικό παλμό να κυλάει στις φλέβες µας. Ήλθε ο καιρός να αποδείξουμε ότι έχουμε μία μοναδική ψυχή και υψηλόφρονα εθνικά ιδεώδη»👈

🔴Στο σημείο αυτό, πρέπει βεβαίως να τονίσουμε, ότι ο Λαμπράκης δεν ήταν το μόνο ίνδαλμα των αριστερών, που ήταν μέλος της ΕΟΝ. Στην ΕΟΝ ήταν και ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος μάλιστα ξεκαθάρισε ότι κατατάχθηκε εθελοντικά, αλλά και ο Μανώλης Γλέζος.

🔴Όμως, εκτός από θαυμαστής του Μεταξά, ο Λαμπράκης ήταν και θαυμαστής του Χίτλερ:

👉«Εξίσου εξιδανικευτική είναι και η εικόνα που αποκομίζει από το Βερολίνο του 1936, ως μέλος της ελληνικής ολυμπιακής ομάδας.

Η οργάνωση και η τάξη που συναντά στη χιτλερική Γερμανία, του προκαλούν σαφώς θετική εντύπωση, δίχως ιδιαίτερους προβληματισμούς για τη σκοτεινή πίσω όψη τους.

Όπως και τα υπόλοιπα μέλη της ελληνικής ομάδας, κατά την είσοδό του στο στάδιο θα χαιρετίσει ναζιστικά»👈

🔴Και όχι μόνον... Με τον ίδιο τρόπο (να χαιρετά «ναζιστικά»), έχει αποτυπώσει ο φωτογραφικός φακός το ίνδαλμα των αριστερών και τέσσερα χρόνια αργότερα (στις 20 Οκτωβρίου 1940), κατά την είσοδο της ελληνικής αθλητικής αποστολής στο στάδιο της Κωνσταντινούπολης, για τους Βαλκανικούς Αγώνες.

🔴Ολοκληρώνοντας την ενασχόληση του Λάμπράκη με την πολιτική, στην νεανική του ηλικία, πρέπει να πούμε  πώς κατά την περίοδο της κατοχής, έκανε την ειδίκευσή του στην ιατρική (γυναικολογία) με επόπτη τον καθηγητή του Πανεπιστημίου, Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο. Ο οποίος, εκείνη την περίοδο ήταν κατοχικός πρωθυπουργός, μετά τον στρατηγό Τσολάκογλου.

🔴Βέβαια, οι αριστεροί λένε -γενικά κι αόριστα- πως ο Λαμπράκης κατά την περίοδο της κατοχής έγινε μέλος του ΕΑΜ. Πρόκειται για μύθο, καθώς:

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΚΛΑΨΟΜ##ΝΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μπακαλιάρος, σκορδαλιά, νύχια

#25η_Μαρτιου #Χούντα pic.twitter.com/HxrdzzHM8F

— George Lee (@Harhalas) March 20, 2026

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Από τον φετινό λαμπρό εορτασμό της 25ης Μαρτίου, εγώ έβγαλα ένα βασικό συμπέρασμα. Η τηγανίλα ενοχλεί το μέσο ελληνικό σπίτι.

Ενδεχομένως να ισχύει και το άλλο. Η σύγχρονη ελληνική οικογένεια έχει ξεχάσει πώς αλευρώνεται ο μπακαλιάρος ή πώς φτιάχνεται το κουρκούτι. Ίσως με τον καιρό να χάθηκε και η τέχνη παρασκευής της πατροπαράδοτης σκορδαλιάς, εντάξει, μπορεί το 1821 οι νοικοκυρές να το χαν ευκολάκι αλλά το 2026 ποιος κάθεται να κοπανάει σκόρδα μέσα στο γουδί; Μπελάς. Και ποιος έχει πια γουδί στο σπίτι του;

Όπερ η μέση ελληνική οικογένεια, ανήμερα του Ευαγγελισμού, είτε βγαίνει έξω να φάει, είτε παραγγέλνει.

Παρήγγειλα κι εγώ, σάματις διαφέρω από τους υπόλοιπους ανθρώπους της εποχής μου;

Όχι καθόλου.

Διαφέρω όμως σε κάτι άλλο. Όταν παραγγέλνω, δεν φωνάζω παραλλήλως ότι πεινάω, ότι υποφέρω, ότι δεν τα βγάζω πέρα, ότι είμαι στο όριο της φτώχειας.

Πάω σαν κύριος, στέκομαι στην ουρά του ψαράδικου, παίρνω το πακέτο μου, λέω ένα «Δόξα τω Θεώ» που έχω αυτή την δυνατότητα και γυρίζω σπίτι μου. Κι όταν λέμε ουρά, εννοούμε καμιά εβδομηνταριά άτομα, που άρχιζαν από το ταμείο, έβγαιναν έξω από το μαγαζί και συνέχιζαν ως πέρα στην γωνία του πεζοδρομίου.

Όλοι δύσθυμοι και μουρμούρηδες.

Ήταν βλέπετε 25η του μήνα, και ως γνωστόν τα λεφτά των νοικοκυριών τελειώνουν πια από τις 20 κάθε μήνα, λόγω της φτώχειας στην οποία έχουμε υποχρεωθεί να ζούμε. Μέσα στο ψαράδικο, τα πακέτα με τις παραγγελίες είχαν φτιάξει ένα πραγματικό βουνό δίπλα στο ταμείο. Αν έγερνε ο σωρός στο πλάι, ο ταμίας την είχε άσχημα. Ακόμα θα τον ψάχναμε κάτω από παντζαροσαλάτες και γαλέους.

Χώρια αυτούς που τρώγανε στα τραπέζια γύρω-γύρω, χώρια εκείνους που περίμεναν ανυπόμονοι ν’ αδειάσει τραπέζι για να κάτσουν.

Κάθε έτοιμο πακέτο είχε απ’ έξω κολλημένο με ζιλοτέιπ ένα χαρτάκι που έγραφε όνομα, ώρα παράδοσης, την παραγγελία (3 μπακαλιάροι, 1 καλαμαράκια, 1 πατάτες, 1 παντζάρια, 1 σκορδαλιά) και την τιμή. Νοικοκυρεμένα πράγματα.

Τα χάζεψα έτσι που ήταν ντανιασμένα. Τα περισσότερα ήταν ανάμεσα στα 50 και τα 70 ευρώ. Υπήρχαν και των 30 ευρώ, υπήρχαν και των 100συν, όμως ο μέσος όρος ήταν το 60άρι με 70άρι.

Υπήρχαν τουλάχιστον 100 πακέτα έτοιμα, με ώρες παράδοσης 12:30, 13:00 και 13:30, εκείνη την ώρα είχα πάει εγώ. Προφανώς είχαν παραδοθεί κι άλλα πακέτα νωρίτερα, ενώ λογικά η κίνηση θα κορυφωνόταν μετά τις 14:00 με 14:30. Στην κουζίνα του μαγαζιού γινόταν πραγματικός πόλεμος. Οι φωνές και το πήγαινε-έλα ήταν κάτι το απερίγραπτο. Απορούσα τι απολάμβαναν εκείνοι που κάθονταν στα τραπέζια.

Εντάξει, no problem. Εορταστικός συνωστισμός, συνηθισμένη κατάσταση.

Απλώς λέω κάτι που (στο δικό μου το μυαλό) φαντάζει λογικό. Η οικογένεια που δεν δίνει 15 ευρώ για να πάρει ένα φτερό μπακαλιάρου, να το ξαλμυρίσει και να το τηγανίσει (διότι βαριέται τα αλευρώματα και σιχαίνεται την τηγανίλα στην κουζίνα) αλλά προτιμά να δώσει 70 ευρώ για να τον πάρει απ’ έξω (κρύο γιατί τηγανίστηκε από το πρωί), ας μην διαμαρτύρεται παράλληλα ότι ζει στο όριο της φτώχειας. Διότι δεν ζει.

Ξέρω, θα μου πείτε την γνωστή θεωρία ότι στην ελληνική κοινωνία υπάρχουν φτωχοί που ούτε το φτερό του μπακαλιάρου από τον μπακάλη δεν έχουν ν’ αγοράσουν. Επίσης ότι δεν πρέπει να κρίνω μόνο από τους «λίγους» που έχουν να ξοδέψουν.

Μα αυτό ακριβώς σας λέω. Οι «λίγοι» δεν είναι διόλου λίγοι, είναι πάρα πολλοί.

Και …

 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΜΟΥΛΑΔΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η Αριστερά αναφανδόν στο πλευρό των αγιατολάδων (με ελάχιστες εξαιρέσεις)

«Οι φρουροί της επανάστασης» pic.twitter.com/tiEoaRd9TL

— oldschoolfileles (@oldfileles) March 4, 2026

 

Toυ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ 

Σπαραξικάρδια τα σχόλια των Αριστερών, όλων των αποχρώσεων, για την εξόντωση ενός ειδεχθούς, παρανοϊκού τύραννου που έστειλε στον θάνατο χιλιάδες νέα παιδιά μέσα σε ελάχιστες μέρες.

Αίφνης ανακάλυψαν το Διεθνές Δίκαιο, ενώ σιωπούσαν όταν οι φανατισμένοι αγιατολάδες σκορπούσαν τον θάνατο πριν από σαράντα περίπου μέρες.

Τότε ελάχιστοι ήταν οι Αριστεροί που συντάχθηκαν με τη νεολαία του Ιράν και ακόμα πιο ελάχιστοι ήταν αυτοί που αναφέρθηκαν στον εγκληματογόνο χαρακτήρα του ιρανικού θεοκρατικού καθεστώτος. Και αυτοί ακόμα, οι ελάχιστοι των ελαχίστων, ζητούσαν, αφελώς, το καθεστώς να ανατραπεί από τους Ιρανούς πολίτες και όχι από μια έξωθεν επέμβαση.

Όταν οι αγιατολάδες για να παραμείνουν στην εξουσία δε διστάζουν να δολοφονούν κάθε αντίθετη φωνή, τότε πώς θα ανατραπούν;

Με διαδηλώσεις που πνίγονται στο αίμα;

Μήπως με τη διεθνή κατακραυγή ή με την ένοχη σιωπή του ΟΗΕ και των παραφυάδων του; 

Έφτασαν στο σημείο οι αριστερές τρυφερές ψυχούλες να νοσταλγούν τη Σοβιετική Ένωση ως το αντίπαλο δέος στις ΗΠΑ. Αυτές τις νοσταλγικές στιγμές τους να πάνε να τις μοιραστούν με τους εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες του υπαρκτού σοσιαλισμού, που έζησαν σχεδόν για 45 χρόνια στο πετσί τους τη δυστυχία, την κακομοιριά και την καταπίεση του σοβιετικού imperium που οι εγχώριες αριστερές ψυχούλες αναπόλησαν τις τελευταίες ώρες.

Είναι ιστορικό γεγονός πως σύμπασα η Αριστερά τρέφει εχθρικά αισθήματα για το Ισραήλ και φυσικά για τις ΗΠΑ. Αυτό είναι γνωστό. Γενιές αριστερών διαπαιδαγωγήθηκαν με τις αντι-ιμπεριαλιστικές πομφόλυγες και έτσι έφτασαν στο σημείο σήμερα να υποστηρίζουν τη δικτατορία της Βενεζουέλας και της Κούβας, καθώς και το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν. Για να τιμήσουν τα δικά τους νιάτα μισούν τα νέα παιδιά αυτών των χωρών που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο με ελευθερίες, ανάπτυξη και πάνω απ΄όλα ελπίδα για το μέλλον τους. 

Καταλαβαίνω πως ένα κολλημένο μυαλό πολύ δύσκολα ξεκολλά, ιδίως αν το κοντέρ έχει γράψει αρκετές δεκαετίες. Η μηχανή έχει καεί και δε σώζεται ούτε με ρεκτιφιέ. Έτσι, αδυνατούν να δουν ποια είναι κάθε φορά η μεγάλη εικόνα και κυρίως να δουν ποιες είναι οι βασικές διακυβεύσεις.

Στο Ιράν η βασική διακύβευση είναι αν θα ανατραπεί ένα ολοκληρωτικό καθεστώς που έχει ως καταστατική του αρχή την εξαφάνιση από τον χάρτη του Ισραήλ και προς τούτο επιδιώκει την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Αν θα ανατραπεί ένα καθεστώς που παράγει αστάθεια σε ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής και μέχρι πρότινος υποστήριζε, με κάθε τρόπο, τουλάχιστον τρείς τρομοκρατικές οργανώσεις.

Από την άλλη μεριά…

 

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικα ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τα ξηλωμένα παντελόνια της ελίτ

ΜΠΕΓΛΕΡΙΑ... pic.twitter.com/fSN8kGgmLG

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) February 14, 2026

 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ 

Ηταν στα τέλη του προηγούμενου αιώνα – Ιούνιος του 1998. Η τότε κυβέρνηση επιχειρούσε να ιδιωτικοποιήσει την Ιονική Τράπεζα, που ήταν θυγατρική της Εμπορικής.

Οι συνδικαλιστές είχαν εισβάλει στη γενική συνέλευση των μετόχων και είχαν προπηλακίσει τα στελέχη της τράπεζας που η κυβέρνηση είχε διορίσει. ΠΑΣΟΚ εναντίον ΠΑΣΟΚ.

Οι εφημερίδες της επόμενης ημέρας δημοσίευαν τη φωτογραφία του φυγαδευόμενου προέδρου της Ιονικής – ένας εύσωμος μυστακοφόρος τραπεζίτης με ξηλωμένα παντελόνια. Αν δεν διάβαζες τη λεζάντα, θα ήταν αδύνατον να τον ξεχωρίσεις από τους «ακτιβιστές» της ΟΤΟΕ, που τον είχαν μόλις «απολεπίσει». Η «ελίτ» δεν ξεχώριζε από τους «από κάτω». Ηταν οι δύο όψεις του ίδιου κρατικοδίαιτου συστήματος. Εξ ου και η μεταξύ τους σωματική οικειότητα.

Οι λέξεις αυτές –«ελίτ», «από κάτω»– έχουν πια μια άγρια φόρτιση. Το βλέπει κανείς στην παγκόσμια ανατριχίλα που προκαλεί το σκάνδαλο Επσταϊν. Η θέα στα απόκρυφα μιας διεφθαρμένης καμπάλα, που χαριεντίζεται και συναλλάσσεται, εκποιώντας ακόμη και «ανθρώπινο υλικό» για τις διασκεδάσεις της, βέβαιη για την «ασυλία» της, ξηλώνει και τα τελευταία ξέφτια νομιμοποίησης που είχαν απομείνει στο «σύστημα». Δεν πλήττεται ένα πρόσωπο ή ένα κόμμα. Αποδομείται ηθικοπολιτικά όλη η άρχουσα τάξη – η πολιτική και οικονομική ηγεσία, ακόμη και οι σταρ της διανόησης, ακόμη και οι «σόουμεν» της μοναρχίας.

Τι σημαίνει όμως «ελίτ»;

Δεν ανήκει άραγε σε αυτήν και το παιδί από τη Στεμνίτσα που διορίστηκε σε κρατική τράπεζα, έβγαλε μετά το «πανεπιστήμιο» του συνδικαλισμού και εγκαταστάθηκε στην κορυφή του επί δύο δεκαετίες;

Ποιος τραυματίζεται πολιτικά όταν αυτός, ο άχαρος παράγοντας, εμφανίζεται αποφασισμένος να γαντζωθεί στη θέση του, επιστρατεύοντας τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που του την εξασφαλίζει ισοβίως;

Τραυματίζεται άραγε μόνο το ΠΑΣΟΚ, από το οποίο προέρχεται; Ή μένει στον εμβρόντητο και κουρασμένο (τηλε)θεατή η εντύπωση ότι παρακολουθεί άλλη μία απολιθωμένη κεφαλή ενός συστήματος που έχει περιτοιχίσει τον εαυτό της μέσα σε ένα φρούριο ατιμωρησίας;

Μέσα σε αυτό το κοινωνικό κλίμα εκτυλίσσεται και η δημόσια αντιπαράθεση για το άρθρο 86 (η αριθμητική αναφορά του οποίου φτάνει στα αυτιά των περισσότερων πολιτών σαν κωδικοποιημένη ιδιόλεκτος του συστήματος). Μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης –και ριζοσπαστικής– καχυποψίας, όπου πολλές καταγγελίες –δικογραφίες και «δεσμεύσεις λογαριασμών»– αιωρούνται, χωρίς ποτέ να κατασταλάζουν σε ετυμηγορίες, οι παράγοντες του θιάσου σπαράσσονται για το ποιος έσκαψε βαθύτερα την τάφρο που προστατεύει την πολιτική από τη δικαιοσύνη.

Από τη μία, εμφανίζεται ως αναθεωρητική η κυβέρνηση που άσκησε προκρούστεια ερμηνευτική βία στο άρθρο 86, ξεχειλώνοντάς το και από τις δύο μεριές – της εξπρές παραπομπής, αλλά και της εξπρές απαλλαγής των στελεχών της, ανάλογα με το τι νόμιζε κάθε φορά ότι τη συμφέρει.

Και από την άλλη, ως μοναδική στιβαρή αντιπολίτευση, εμφανίζεται ο οικοδεσπότης του πάλκου των συνταγματολόγων, που καθοδήγησε την αλλαγή του Συντάγματος πριν από δυόμισι δεκαετίες, χωρίς πλέον να ξεχωρίζει στον λόγο του ο ρεβανσισμός από τη θεσμική εσχατολογία.

Η «αναθεώρηση» προβάλλει έτσι ως…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΟ-ΛΑΜΟΓΙΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Παναγόπουλος και μια πισίνα

Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Είμαι περίεργο πλάσμα. Ενώ μπορεί να συμβαίνει κάτι μεγάλο, εγώ κολλάω σε κάτι μικρά… τοσοδούλικα. Αναζητώντας μέσα από αυτά τον χαρακτήρα του ανθρώπου. 

 

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, ελεγχόμενος για υπεξαίρεση εκατομμυρίων ευρώ και αυτονόητα αρνούμενος τις κατηγορίες, έδωσε συνέντευξη Τύπου. Σε γενικές γραμμές μίλησε για δολοφονία χαρακτήρα και τόνισε ότι κανένας πρόεδρος δεν μπορεί να κάνει ανάθεση προτού οι δαπάνες ελεγχθούν από διαπαραταξιακή επιτροπή. 

 

Αλίμονο! «Σαράντα χρόνια φούρναρης», που έλεγε η διαφήμιση. 

 

Εξανέστη γιατί δεν έχει λάβει ακόμα το πόρισμα από τη σχετική αρχή, το οποίο διαβιβάστηκε στην Οικονομική Εισαγγελία δεσμεύοντας τα περιουσιακά του. Δίκιο έχει. Πρέπει να γνωρίζει γιατί κατηγορείται.  

 

Εν τέλει, κατέληξε ότι δεν παραιτείται, καθότι είναι εκλεγμένος πρόεδρος. (Χαζός είναι;) 

 

Δηλαδή, μέχρι εδώ… τα συνήθη. 

 

Παρακάτω όμως μαθαίνουμε, ημείς οι αδαείς, ότι δεν είναι υποχρεωμένος εκ του νόμου σε κατάθεση πόθεν έσχες.  

 

Μωρέ, μπράβο! Για φαντάσου!  

 

Πώς κανένα κόμμα δεν θεώρησε ότι θα όφειλε ο εκπρόσωπος εργαζομένων, που υπογράφει συμβάσεις εκατομμυρίων (μαζί με τη διαπαραταξιακή επιτροπή, βεβαίως, βεβαίως), να ενημερώνει τον λαό για τα περιουσιακά του στοιχεία;  

 

Τι σόι τρυπάρα νόμου είναι αυτή και κανένας δεν την έχει δει; 

 

Ως εκ τούτου, ο ίδιος είχε τη φιλοτιμία να μας ανοίξει τα χαρτιά των οικονομικών του, δηλώνοντας: «Είμαι τραπεζοϋπάλληλος, δεν είμαι υπάλληλος που παίρνει 800 ευρώ. Είμαι στην ανώτερη βαθμίδα. Τα στοιχεία θα τα δώσω και είναι όλα καθαρά».  

 

Περίεργες περιπτώσεις! Πρώτη φορά ακούω άνθρωπο να θεωρεί πιο εύκολο να δηλώσει πόσα δεν παίρνει, αντί να μας πει πόσα παίρνει! Αχ! Είναι αυτές οι κομψές επικαλύψεις. Να μην προκαλέσουμε, κάπως ως παρθένες Μαρίες, ταπεινοί, που στέκονται κοντά στον εργαζόμενο και παλεύουν για τα δίκια του εργάτη. Και πάνω σε αυτή τη βάση συνεχίζουμε: «Προσέλαβα την αδελφή μου ως καθαρίστρια στη ΓΣΕΕ επειδή το είχε ανάγκη. Καταδικάστε με γι’ αυτό». 

 

Καταδικάστε με! Να και οι αυτοδιαθέσεις ανάμικτες με υπεροψία και άρωμα ειρωνείας. Να τος πετιέται! Ο Βασιλάκης Καΐλας από μέσα του. «Καθαρίστρια»… «Είχε ανάγκη»… Αυτά είναι δράματα της ζωής. 

 

Και πάμε να το τερματίσουμε! Πισίνα. 

 

Αλλά δεν είναι πισίνα. Είναι, λέει, μια γούρνα για ιατρικούς λόγους. Οταν η γυναίκα του υπέστη εγκεφαλικό. Και ως γνωστόν, είναι το πρώτο που συμβουλεύουν οι γιατροί. Και έδωσε ευχή στους παρευρισκόμενους, κανένας να μη χρειαστεί να κατασκευάσει πισίνα για τέτοιο λόγο. Να μην αξιώνει ο Θεός τον άνθρωπο! 

 

Και άκου τώρα, αναγνώστη, πού κολλάει το δικό μου μυαλό. 

 

Στον κόμπο στον λαιμό του για την πισίνα. 

 

Και αναρωτιέμαι, γιατί ένας που δεν παίρνει 800 ευρώ δεν μπορεί, με τον αντίστοιχο τσαμπουκά τού «Δεν παραιτούμαι, είμαι εκλεγμένος πρόεδρος», να πει «Ναι, έκανα ένα σπίτι με μια πισίνα, γιατί τα οικονομικά μου το επιτρέπουν»; 

 

Γιατί είναι για μερικούς τόσο περίπλοκα τα απλά; 

 

Είναι τα μικρά που ξεμπροστιάζουν τα μεγάλα. 

 

Είναι η αεναώς υποκριτική επικάλυψη του αριστερίζοντα που μάχεται για τα δίκια του εργάτη και του λαού γενικότερα. Είναι, είναι, είναι… Αυτά! Που τα γνωρίζουμε, μα που κυρίως εύχομαι πλέον να τα αναγνωρίζουμε. 

 

 Αυτά που ...

ΠΑΣΟΚ-ο-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟ-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Τι θα κάνουν όταν έρθει η ώρα του άρθρου 86;

Αυτό δεν ήταν το ψήφισμα που ψήφισαν πέρυσι 1.371.496 Έλληνες για την αναθεώρηση του Συντάγματος και την κατάργηση του νόμου περί ευθύνης Υπουργών; Με πρωτοβουλία της κας Καρυστιανου και του Συλλόγου των Τεμπών. Τώρα αλλάξαμε γνώμη; Δεν θέλουμε την αλλαγή..;🤔 pic.twitter.com/gPiJQB2UtH

— @nikolaosderes (@nikolaosderes) March 21, 2025

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Συνταγματική αναθεώρηση (η) 1. διαδικασία για την αναθεώρηση άρθρων του συντάγματος «είμαι περίεργος τι θα κάνει η αντιπολίτευση όταν η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση φτάσει στο άρθρο 86» 2. αφορμή για καβγά «αν δεν θέλεις να μπλέκεις σε τσακωμούς δεν πρέπει να δίνεις συνταγματικές αναθεωρήσεις»

Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος για τη συζήτηση της συνταγματικής αναθεώρησης.

Η αναθεώρηση απαιτεί συναινέσεις και η αντιπολίτευση δεν μοιάζει ικανή να συναινέσει ούτε στο τι ημερομηνία έχουμε.

Ταυτοχρόνως, λείπει από τις προτάσεις κάτι που θα άλλαζε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική στην Ελλάδα.

Λείπει π.χ. μια πρόταση για τη θέσπιση ασυμβίβαστου βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας η οποία θα επέβαλε για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία πραγματικό διαχωρισμό των εξουσιών.

Οπότε αυτό που στ’ αλήθεια περιμένω με αγωνία είναι το τι θα κάνουν οι σύντροφοι και μπαντριώτες βουλευτές όταν έρθουν αντιμέτωποι με την αναθεώρηση του άρθρου 86.

Θα την υπερψηφίσουν ή ...

 

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ"- ΜΑΣΤΟΥΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Σιγά, η δημοσιογραφία κοιμάται (ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ)

«Δεν κρίνω» με τον @silaserafim
Σιγά, η δημοσιογραφία κοιμάται pic.twitter.com/ktwbBWQZLe

— liberal.gr (@LiberalGr) February 1, 2026

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ "ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ"- ΜΑΣΤΟΥΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο ΠΑΟΚ ως (μία ακόμα) ελληνική οικογένεια

Άν θέλει ο ΜΠΑΟΚ να κάνει κάτι χρήσιμο, ας επιδοθεί σε μια ηθικοδιδακτική καμπάνια κατά των ναρκωτικών. Τα υπόλοιπα μπορούν (δικαιολογημένα) να θεωρηθούν λυρικά πουτσιλίκια.

— Sleepy ₯ swisshearted © (@LuisBun) January 29, 2026

Αποκλειστική φωτογραφία από τον μηχανισμό που μπλόκαρε το τιμόνι. pic.twitter.com/WpLZdGvF5x

— Tomari 🇬🇷🇬🇧🇺🇦🇮🇱 (@GrTomari) January 29, 2026

Σε ποιο Έγκυρο Τηλεοπτικό Κανάλι είδατε το Πόρισμα τών Ρουμανικών Αρχών, περί ΧΡΉΣΗΣ ΟΥΣΙΏΝ στο δυστύχημα τής Τιμισοάρα;
📷 pic.twitter.com/oW4mwIhXAJ

— Grigoris Psarianos (@grpsarianos) February 1, 2026

 

ΑΡΘΡΑΡΑ 

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Οχι μωρέ, ΠΑΟΚ, (Μ)ΠΑΟΚ μου την είχε προφέρει. Και εγώ έκτοτε έτσι προφέρω την ομάδα του.

Ο (Μ)ΠΑΟΚ είναι θρησκεία, είναι οικογένεια. Το έχω εμπεδώσει. Και καθώς «οικογένεια», εξυπακούεται ότι χαίρονται όλοι μαζί, γλεντάνε όλοι μαζί, διαμαρτύρονται όλοι μαζί, βρίζουν όλοι μαζί, πονάνε όλοι μαζί, θρηνούν όλοι μαζί.

Μα και ακόμα ένα, που κυρίως συνηθίζεται στις οικογένειες. Κρύβουν παθογένειες κάτω από το χαλί όλοι μαζί, ως μη γενόμενες.

Και είναι το πιο ανούσιο που κάνουμε όλοι στις οικογένειες. Γιατί έτσι οι παθογένειες  θεριεύουν και θεριεύουν και θεριεύουν. Και μια μέρα πετάγονται μπροστά σου θεόρατες και σε συντρίβουν.

Η εκπρόσωπος Τύπου της Εισαγγελίας του Λουγκόζ, Μπέρθα Σερένα Κονσταντινέσκου, δήλωσε ότι «για την υπόθεση συντάχθηκε έκθεση τοξικολογικής ανάλυσης από την  IML Timisoara (σ.σ.: Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής της Τιμισοάρα) προκειμένου να διαπιστωθεί η παρουσία ψυχοδραστικών ουσιών στο αίμα του οδηγού του οχήματος» και κατέληξε: «Το αποτέλεσμα της ανάλυσης επιβεβαίωσε την παρουσία δύο ψυχοδραστικών ουσιών στο αίμα, ήτοι κάνναβης και κοκαΐνης. Επιβεβαιώθηκε επίσης η παρουσία αλκοόλ. Παράλληλα, εντοπίστηκαν δύο πακέτα που πιθανολογείται ότι περιείχαν ψυχοδραστικές ουσίες, ωστόσο δεν διαθέτουμε ακόμα τα επίσημα αποτελέσματα ως προς αυτό».

Αν η αδιανόητης ευστοχίας μετωπική σύγκρουση –πιο στοχευμένα μετωπική δεν έχει υπάρξει!– του μίνι βαν των δέκα οπαδών, που κατέληξε σε φέρετρο επτά νεκρών, δεν είχε κατορθωθεί, μπορώ να φαντάζομαι τα φιλαράκια στα χρόνια να αφηγούνται γελώντας τα παρατράγουδα εκείνης της εκδρομής. Να γουρλώνουν τα μάτια στο «πόσο στο τσακ» τη γλίτωσαν. (Πόσα «στο τσακ» αναλογούν στη ζωή του καθενός μας!).

Μπορώ να φανταστώ το «μαλάκα» να πηγαίνει σύννεφο στη διήγηση. Να θυμούνται τις συνεχείς προσπεράσεις που έκανε ο μαλάκας, γελώντας.

Να θυμούνται τις φωνές του ενός που έλεγε: «Κοίτα τον μαλάκα! Θα μας σκοτώσεις, ρε μαλάκα! Κόψε, ρε μαλάκα!».

Να θυμούνται τον έναν που είπε «Σταμάτα, ρε μαλάκα, τώρα να κατέβω, αλλά δεν άκουγε με τίποτα ο μαλάκας!».

Κάτι τέτοια, κάπως έτσι. Η ιστορία θα μεταφερόταν από στόμα σε στόμα με χάχανα, θα τον χτύπαγαν και στην πλάτη… Μπορώ να φανταστώ…. όσα! Ετσι γίνεται στις ενωμένες παρέες. Αλλωστε δύο πράγματα κυρίως έχουν να διηγούνται αρσενικά εσαεί. Ιστορίες από τον στρατό και ιστορίες εκδρομών για την ομάδα-θρησκεία. Την ομάδα-οικογένεια.

Πολλά μπορώ να φανταστώ. Μόνο ένα δεν μπορώ να φανταστώ, ενώ λυσσαλέα θα ήθελα να μπορούσα να το φανταστώ. Να έβγαιναν τα κάτω από το χαλί της κάθε οικογένειας επάνω στο τραπέζι.

«Χιλιόμετρα κάναμε πάλι για την καψούρα μας την πιο μεγάλη, ΠΑΟΚ, εκδρομές, ναρκωτικά, έτσι μάθαμε από παιδιά». Αυτό δονεί ως ένα από τα πιο βροντώδη συνθήματα την Τούμπα.

Μπορείτε να φανταστείτε μια συνωμοσία του καλού; Του χρήσιμου; Για το ποδόσφαιρο. Για τα επτά φέρετρα στη σειρά. Οικογένεια Σαββίδη, οικογένεια Μαρινάκη, Γιάννης Αλαφούζος, Μάριος Ηλιόπουλος, Θεόδωρος Καρυπίδης. Ως μνημόσυνο αληθείας. Μια μέρα οργανωμένη από την ομάδα-θρησκεία, με τους χρήστες να μιλούσαν για όσα έχουν ζήσει, για όσα τους έχουν καταντήσει, τους έχουν «σβήσει» και πώς εντέλει αναστήθηκαν. Εστω και ένας, ένας, κάπως αλλιώς να το σκεφτεί!

Μπορώ να εισπράξω την καζούρα κατάσαρκα. Να χορτάσω χλευασμό: «Τι λέει, μωρέ, η μαλάκω;».

Να λουστώ και όσα «Αντε, γαμήσου, μωρή» μου αναλογούν.

Αλλά, ρε φίλε…

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Θεούσες!

Ο ΚΑΙΡΟC ΓΑΡ ΕΓΓΥC

Η ΚΑΡΥCΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΘΑΡCΗ ΟΥΚ ΑΡΓΕΙ pic.twitter.com/2H8iB482zO

— Ακήρατος🇪🇺🇺🇦 (@Akiratos_) January 18, 2026

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗ 

Υπάρχουν δύο ειδών θεούσες.

Οι παραδοσιακές, με το μαντίλι, το κομποσκοίνι και το μόνιμο παράπονο ότι «χάλασε ο κόσμος».

Και οι άλλες, οι σύγχρονες, οι ανακαινισμένες, οι θεούσες του Instagram, του Facebook, των πάνελ και των διακηρύξεων. Αυτές που δεν σταυροκοπιούνται δημοσίως, αλλά σταυρώνουν κόσμο ιδιωτικώς. Αυτές που δεν μυρίζουν λιβάνι, αλλά ηθικό πλεονέκτημα.

Οι δεύτερες είναι πολύ πιο επικίνδυνες. Aυτές δεν χρειάζονται εκκλησία, χρειάζονται μικρόφωνο. Η επικινδυνότητά τους δεν κατοικοεδρεύει στο πένθος που διακονούν, ούτε στην οργή, ούτε στην ανάγκη για δικαιοσύνη. Αυτά είναι ανθρώπινα, συχνά και δίκαια. Επικίνδυνες γίνονται όταν μετατρέπουν το πένθος σε πολιτικό ρόπαλο, την οργή σε επαγγελματική ταυτότητα και την δικαιοσύνη σε σύνθημα κοπτοραπτικής. Κόβουν ό,τι δεν τις βολεύει, ράβουν ό,τι εξυπηρετεί το αφήγημα τους.

Η κρυφή θεούσα δεν φωνάζει «δόξα τω Θεώ». Φωνάζει «δόξα στο θύμα». Και το κάνει με τόση ένταση, ώστε όποιος τολμήσει να ψελλίσει μια επιφύλαξη, μια λεπτομέρεια, μια νομική ένσταση, βαφτίζεται αυτομάτως τέρας, πληρωμένος, συμμέτοχος, ηθικά διεφθαρμένος.

Σ’ αυτή τη χώρα λατρεύουμε τις ιέρειες του απόλυτου. Μας καθησυχάζουν. Μας απαλλάσσουν από τη σκέψη. Μας προσφέρουν ένα έτοιμο ηθικό GPS. Από δω είναι οι καλοί, εκεί οι κακοί. Εδώ τα θύματα, εκεί τα τέρατα. Δεν χρειάζεται να ξέρεις δικονομία, να δείχνεις αποδεικτικά στοιχεία ή πραγματογνωμοσύνες. Χρειάζεται μόνο να πιστέψεις. Και να μισήσεις σωστά.

Έτσι γεννιέται το νέο πανίσχυρο δόγμα. «Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον των νεκρών.» Πρόκειται για την πιο ύπουλη μορφή αυταρχισμού. Όχι εκείνη με τις μπότες και τα γκλομπ, αλλά εκείνη με τα δάκρυα και το υψωμένο ηθικό δάχτυλο. Ο αυταρχισμός της συγκίνησης.

Οι κρυφές θεούσες δεν θέλουν δικαιοσύνη. Θέλουν διαρκές προσκύνημα. Θέλουν μια κοινωνία σε μόνιμο πένθος, για να μπορούν να παρελαύνουν στην κεντρική πλατεία ως η ζωντανή της συνείδηση.

Θέλουν το έγκλημα άλυτο, τον ένοχο αόρατο, το κράτος αιώνια ένοχο για κάθε τι. Γιατί μόνο έτσι η πίστα τους διατηρείται ανοιχτή σε νέους γύρους αγανάκτησης.

Δεν είναι τυχαίο που μισούν τους πραγματογνώμονες, τα δικαστήρια και τις διαδικασίες. Αυτά χαλάνε το σενάριο. Φέρνουν δεδομένα, εκεί που αρκεί ο μύθος. Φέρνουν χρονικές καθυστερήσεις, εκεί που χρειάζεται άμεση καταδίκη. Φέρνουν τα «ίσως», ακριβώς εκεί που η θεούσα απαιτεί τα «σίγουρα».

Η κρυφή θεούσα δεν θα σου πει ποτέ ψέματα. Θα σου πει μόνο μισές αλήθειες, στη σωστή δόση ώστε να πονάς και να εξαγριώνεσαι. Και στο τέλος θα σου ζητήσει κάτι απλό:

 

ΝουΔο-γαλαζαίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: H Όλγα και η πλέμπα...

Μη δείτε υπουργό να προσθέτει άρθρο σε άσχετο νομοσχέδιο, με το οποίο τροποποιεί τη διάταξη του Αστικού Κώδικα για τη ρύθμιση της επιμέλειας των παιδιών, επειδή η απόφαση της Δικαιοσύνης δεν της άρεσε, αμέσως να πείτε ότι πρέπει να παραιτηθεί γιατί η βουλή δεν είναι τσιφλίκι της… pic.twitter.com/n0FQOQLnz2

— apablaze (@apablaze) January 22, 2026

Ναι παιδιά περιμέναμε την συγκεκριμένη τροπολογία για να μάθουμε ποια είναι η Ολγα.
Δεν γνωρίζαμε πριν.
Να ξαναπούμε ένα μπράβο στους περήφανους ψηφοφόρους της#Κεφαλογιάννη

— ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΕ 2 Ν (@Bati_Goal77) January 23, 2026

 

Του Δημήτρη Θεοδωρόπουλου

 

Ουδέν κακόν αμιγές καλού έλεγαν οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι.

Με αυτήν την λογική καλό θα είναι να δούμε το όλο θέμα της επίμαχης τροπολογίας και από την άλλη πλευρά.

Ναι η Όλγα να βρήκε ολίγον τι σκούρα με τα δυο παιδιά και αυτό μας το είπε ευθαρσώς στην ανακοίνωσή της με την οποία επιχείρησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Από ότι μας ανέφερε δεν μπορούσε αυτό το πρόβλημα να το διαχειριστεί μέσα από τα γρανάζια της Δικαιοσύνης και είπε να το βοηθήσει λίγο από την στιγμή που μπορούσε να το κάνει.

Σκέφτηκε λοιπόν μια επι τούτου τροπολογία.

Το είπε στον συνάδελφο Υπουργό που βέβαια δεν χαλάει τέτοια χατίρια και όλα πήραν τον δρόμο τους.

Πήγε λοιπόν η τροπολογία στην Βουλή και ευτυχώς ή δυστυχώς πολλοί Βουλευτές όχι μόνο του δικού της κόμματος συμμερίστηκαν το πρόβλημα .και την ψήφισαν.

Και μετά τι πιο απλό έσπευσε από τους πρώτους να την «εκμεταλλευτεί».

Αυτή με απλά λόγια είναι η όλη υπόθεση του έργου.

Αλλά η Όλγα είναι η μόνη μητέρα που είναι χωρισμένη που έχει δυο παιδιά που τρέχει από δικαστήριο σε δικαστήριο και που έχει Δικηγόρο «με τον μήνα»??

Όχι βέβαια.

Και τι κάνουν όλες οι «άλλες» μανάδες που αντιμετωπίζουν αυτά τα προβλήματα???

Ουσιαστικά τίποτα.

Τρέχουν και δεν φτάνουν και βέβαια δεν μπορούν να περάσουν καμία τροπολογία.

Και για να το πούμε πιο λαϊκά βράζουν στο ζουμί τους και παρακαλούν για την εξ ύψους βοήθεια που κατά κανόνα δεν φτάνει ποτέ.

Και δεν μιλάμε για τα παιδιά

Αυτή είναι άλλη ιστορία αλλά δεν είναι του παρόντος ….

Και ήλθε μια ωραία πρωία που ΚΑΙ η Όλγα βρέθηκε αντιμέτωπη με αυτό το πρόβλημα.

Το ήξερε πριν ???

Όχι βέβαια

Που να το ξέρει

Είχε ακούσει ποτέ για διαζύγια με παιδιά αναμεσά??

Είχε ακούσει ποτέ για επιμέλεια και συνεπιμέλεια παιδιών??

Για δικαστήρια και τα τοιαύτα ???

Ούτε καν.

Οπότε από την στιγμή που το πρόβλημα δεν την άγγιζε δεν υπήρχε.

Τόσο απλά.

Βέβαια όλα αυτά ήταν γνωστά χρόνια τώρα στον λαουτζίκο αλλά τι δουλειά έχει η Όλγα με αυτόν ???

Ναι είμαστε σοβαροί …

Από την στιγμή όμως που το πρόβλημα «μπήκε» και στο σπίτι της Όλγας το πράγμα άλλαξε.

Εκείνη την στιγμή ανακάλυψε το πρόβλημα και επειδή είδε το αδιέξοδο είπε να δώσει μια λύση.

Καλή ή κακή δεν έχει σημασία, μια κάποια λύση.

Όλα τα αλλά μετα είναι γνωστά στο Πανελλήνιο και ήταν άλλη μια αφορμή να καταλάβουμε εμείς οι απλοί πολίτες ότι άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας …..

Και με την ευκαιρία να κάνουμε ένα ερώτημα.

Αν λέμε αν η Όλγα αναγκαζόταν κάποιά στιγμή να...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μπολιβάρ, ωραίος σαν Ελληνας

ΡΗΜΑΔΟΥΡΟ... pic.twitter.com/oWG8DWhEnW

— oldschoolfileles (@oldfileles) January 4, 2026

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Ευτυχώς οι σχέσεις μας με τη Βενεζουέλα δεν πρόλαβαν να γίνουν ιστορικές.

Παρά τις εργώδεις προσπάθειες των τότε κυβερνώντων –ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για την Ιστορία– που διέσχιζαν τον ωκεανό για να λύσουν το ενεργειακό πρόβλημα της χώρας μας με το πετρέλαιο της Βολιβαριανής δημοκρατίας. Θα το ανταλλάσσαμε με ζαρζαβατικά και λοιπά εδώδιμα τα οποία έλειπαν, τότε, από τα ράφια των σούπερ μάρκετ της νοτιοαμερικανικής χώρας. Αναλογισθείτε την απελπισία στην οποία είχε περιέλθει τότε η Ελλάδα ώστε να ελπίζει ότι η Βενεζουέλα θα της έλυνε το ενεργειακό της πρόβλημα.

Ως γνωστόν, η εξωτική χώρα έχει τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον κόσμο –είναι νούμερο ένα στη λίστα– όμως η παραγωγή της μετά τη βολιβαριανή επανάσταση είχε κατακρημνισθεί στη δέκατη τέταρτη θέση. Υποθέτω ότι τότε οι περισσότεροι Eλληνες είχαν μάθει την ιστορική σημασία της Βενεζουέλας.

Θα μου πείτε, είχε προηγηθεί η θεαματική εμφάνιση του πρέσβη της στη δημόσια ζωή μας. Υπάλληλος της πρεσβείας του τον είχε καταγγείλει ότι την παρενοχλούσε σεξουαλικώς, γεγονός που το προσπεράσαμε με τη δέουσα διπλωματική ευελιξία μας, αφού τότε Ελλάδα και Βενεζουέλα επεξεργάζονταν τις ιστορικές τους σχέσεις. Και η μεγάλη Ιστορία ελάχιστα ενδιαφέρεται για τις ευαισθησίες των υπαλλήλων, διπλωματικών και άλλων. Αλήθεια, πού κατέληξε αυτή η ιστορία;

Πώς και δεν ολοκληρώθηκαν οι ιστορικοί δεσμοί Ελλάδας και Βενεζουέλας;

Και τι θα κάναμε σήμερα αν είχαν ολοκληρωθεί;

Iσως η Ελλάδα να βοηθούσε τη Βενεζουέλα στην υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας της.

Μη με ρωτάτε με ποιον τρόπο. Σημασία δεν έχει ο τρόπος. Σημασία έχει η ψυχή. Και η ελληνική ψυχή ήταν πάντα δεμένη με τη Βενεζουέλα, ακόμη κι αν οι πολλοί δεν το γνωρίζουν. «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Eλληνας» έγραφε στο αριστούργημά του ο Εγγονόπουλος σε χρόνο ανύποπτο. Ελπίζω μόνον να μην το πάρει είδηση ο Σμαραγδής και ανακαλύψει τίποτε ελληνικές ρίζες στη Βολιβαριανή δημοκρατία.

Oσο για τους προοδευτικούς που ανησυχούν μήπως η σύλληψη του Μαδούρο αναστείλει την επαναστατική πορεία της χώρας, νομίζω ότι τέσσερις μέρες μετά την επιχείρηση μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι.

Απ’ ό,τι φαίνεται, κανείς δεν νοιάζεται να αλλάξει το καθεστώς. Κανείς, εκτός από τα 9 εκατομμύρια πρόσφυγες, τους πολιτικούς κρατούμενους, ενδεχομένως δε και τους ανταγωνιστές των καρτέλ των ναρκεμπόρων.

Oμως αυτά είναι εσωτερικά θέματα της χώρας. Και ο κ. Τραμπ, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν οι προοδευτικοί, σέβεται την κυριαρχία της.

Θα είχαν άραγε τις ίδιες ανησυχίες οι προοδευτικοί του κόσμου τούτου, αν το 1974 κάποια ξένη δύναμη είχε συλλάβει τον Ιωαννίδη παραβιάζοντας την εθνική μας κυριαρχία;

Απορία φιλοσοφικής φύσεως που ...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Μαδουρόπληκτοι υποστηρικτές αντιδυτικών δικτατόρων

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

μαδουρόπληκτος (ο) 1. αυτός που στεναχωριέται για το τέλος ενός δικτάτορα «ο Θανάσης είναι τόσο μαδουρόπληκτος που όταν συνελήφθησαν οι Απριλιανοί είχε πέσει σε κατάθλιψη» 2. στέλεχος της Αριστεράς «εσείς οι νεότεροι πρέπει να σέβεστε τον σύντροφο Πρατσαντωνακόπουλο γιατί πρόκειται για ιστορικό μαδουρόπληκτο».

Πρόκειται για τον ορισμό της παβλοφικής αντίδρασης. Δεν μπορώ αλλιώς να περιγράψω την ενστικτώδη υποστήριξη που παρέχουν σε κάθε δικτάτορα τα στελέχη της Αριστεράς.

Πρέπει βέβαια ο δικτάτορας να είναι και αντιδυτικός, αλλά πια σχεδόν όλοι οι δικτάτορες τέτοιοι είναι, αφού σ’ αυτό που ονομάζουμε Δύση κυριαρχεί, προς το παρόν, η δημοκρατία και η διακυβέρνηση αποφασίζεται ύστερα από εκλογές.

Κάποιος μπορεί να πει ότι οι σύντροφοι θα μπορούσαν, για ξεκάρφωμα, να διαχωρίζουν πού και πού τη θέση τους, ειδικά όταν μιλάμε για δικτάτορες που μοιάζουν μπλεγμένοι σε διακίνηση τεράστιων ποσοτήτων ναρκωτικών, όμως αυτός ο κάποιος θα ξεχνούσε ότι η Αριστερά...

 

ΙΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Γιατί ο «προοδευτικός» κόΖμος της χώρας δεν συμπαρίσταται στους εξεγερμένους Ιρανούς;

#Ιράν
Μπιμπίλας...ΜΟΥΓΚΑ
Σαμίου... ΜΟΥΓΚΑ
Δεληβοριάς...ΜΟΥΓΚΑ
Ρενέση....ΜΟΥΓΚΑ
Κραουνάκης...ΜΟΥΓΚΑ Τουμασατου...ΜΟΥΓΚΑ Μπισμπίκης...ΜΟΥΓΚΑ
Δάντης...ΜΟΥΓΚΑ
Τσανακλίδου...ΜΟΥΓΚΑ Μποφίλιου...ΜΟΥΓΚΑ

Εξαφανισμένοι οι ευαισθητούληδες καλλιτέχνες για τον κόσμο που έχει σκοτωθεί… pic.twitter.com/d25uU6RGHn

— Νίκος🇬🇷Σωτηρόπουλος (@NIKSOTIROPOYLOS) January 9, 2026

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Παρότι δεν κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, είναι σίγουρα αξιοσημείωτη η αδιαφορία του «προοδευτικού» κόΖμου της χώρας στην εξέγερση των Ιρανών.

Οι τάχα ευαίσθητοι συμπολίτες, αυτοί που σε κάθε ευκαιρία επιδεικνύουν την έγνοια τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο, αυτοί που μας ζάλισαν τον έρωτα με τις διαδηλώσεις και τις συγκεντρώσεις συμπαράστασης στον «παλαιστινιακό λαό», αυτοί που έσπευσαν να συμπαρασταθούν μέχρι και στον Μαδούρο, σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά σε μια λαϊκή εξέγερση και μάλιστα εναντίον ενός θεοκρατικού καθεστώτος στο οποίο θα έπρεπε να είναι σφόδρα αντίθετοι με δεδομένη την αντικληρική και αντιθρησκευτική ρητορική τους.

Με βάση τα δεδομένα της εξέγερσης ο «προοδευτικός» κόΖμος της χώρας θα έπρεπε να έχει γεμίσει την πλατεία Συντάγματος και οι «με τον Άνθρωπο» συμπολίτες με υψωμένες τις γροθιές τους να διαδηλώνουν υπέρ των εξεγερμένων. Η εξέγερση είναι λαϊκή, το καθεστώς είναι θεοκρατικό, με τις γυναίκες να υφίστανται φοβερές διακρίσεις, η καταστολή είναι βίαιη (τώρα που γράφω οι νεκροί είναι καμιά 50αρια)… όλα όσα συγκινούν τους ευαίσθητους συμπολίτες μας είναι εκεί.

Όλα;

Όχι ακριβώς.

Λείπει το μόνο που έχει σημασία για τους αυτοαποκαλούμενους «προοδευτικούς»: το μίσος για τη Δύση και το συμφέρον της Ρωσίας ή/και της Τουρκίας.

Βλέπετε, οι υποκριτές που αυτοαποκαλούνται «προοδευτικοί» δεν νοιάζονται ούτε για λαούς, ούτε για δικαιώματα, ούτε για ισότητες, ούτε για νεκρούς. Δεν θέλουν να πολεμήσουν ούτε την καταπίεση, ούτε την αδικία, ούτε την ανισότητα.

Το μόνο που θέλουν να πολεμήσουν είναι η Δύση και το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι τα συμφέροντα των αντιδημοκρατικών δυνάμεων του πλανήτη.

Όσο και να σπάσετε το κεφάλι σας δεν θα βρείτε περίπτωση στην οποία ο προοδευτικός κόΖμος να διαδήλωσε για οποιονδήποτε δεν είχε τη στήριξη της Ρωσίας ή/και της Τουρκίας ή/και ισλαμικών θεοκρατικών καθεστώτων.

Συνεπώς η απάντηση στην ερώτηση του τίτλου είναι απλή: ο «προοδευτικός» κόΖμος της χώρας αποτελείται από…