ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Γιατί ο Μπάιντεν αναγνώρισε τη γενοκτονία των Αρμενίων

Toυ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Η σχέση της Τουρκίας με την Αμερική, τη σημαντικότερη χώρα του κόσμου, τη μεγαλύτερη δημοκρατία και οικονομία, τη χώρα με την ισχυρότερη γεωπολιτική επιρροή και με την οποία τα υπόλοιπα κράτη έχουν πολλούς λόγους να την θέλουν στενή τους σύμμαχο, διαταράχθηκε με την απόφαση του Τζο Μπάιντεν να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων.

Με την κίνηση αυτή η Αμερική διεμήνυσε ότι δεν αποδίδει στην Τουρκία τη σημασία που είχε για δεκαετίες στα μάτια προηγούμενων αμερικανικών κυβερνήσεων.

Η συμμαχία θα συνεχιστεί, αλλά το περιβάλλον θα είναι διαφορετικό. 

Γιατί συνέβη όμως τώρα αυτό; 

Κυρίως για τρεις λόγους.

Πρώτον, ο πρόεδρος Μπάιντεν έχει πολύ στενή σχέση με την αρμενική κοινότητα της Αμερικής (κάτι που ισχύει και με την ελληνική) και υπάρχουν κάποιοι ηγέτες οι οποίοι τηρούν τις υποσχέσεις που δίνουν στους ψηφοφόρους.

Δεύτερον, η συμπεριφορά του Ταγίπ Ερντογάν έχει εκνευρίσει το αμερικανικό πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. 

Με την αντιδυτική ρητορική, τις επιθέσεις στο Ισραήλ, την ιδιαίτερη σχέση του με τον Πούτιν, ο Τούρκος πρόεδρος έχει καταφέρει κάτι όχι εύκολο, να έχει απέναντί του και τα δύο κόμματα των ΗΠΑ.

Η «φιλία» του με τον Ντόναλντ Τραμπ ήταν σε προσωπικό επίπεδο και δεν αντανακλούσε το πως τον βλέπει το ρεπουμπλικανικό κόμμα στην πλειοψηφία του.

Στο πλαίσιο της έντονης δυσφορίας που αναπτύσσεται στην Ουάσινγκτον για τη συμπεριφορά του Ερντογάν, κυρίως σε ό,τι αφορά την προμήθεια των S-400, αλλά και κινήσεις του σε άλλα μέτωπα που βρίσκουν αντίθετες τις ΗΠΑ, όπως στη Συρία, αλλά και σε μικρότερο βαθμό στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο, οι άνθρωποι επιρροής στα κέντρα εξουσίας, που διάκεινται φιλικά προς την Άγκυρα, λιγοστεύουν συνεχώς.

Ο τρίτος λόγος που ο Τζο Μπάιντεν αποφάσισε να αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων, και υπο μια έννοια ο σημαντικότερος, είναι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΗΠΑ: Η «επόμενη μέρα» μετά τις εκλογές και ο διεθνής ρόλος

Γράφει ο Αθανάσιος Έλλις

Οι πιο κρίσιμες εκλογές στη σύγχρονη ιστορία της Αμερικής έχουν, προφανώς, πολλές παραμέτρους. Αφορούν πρωτίστως τους ίδιους τους Αμερικανούς, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο.

Αφορούν την αντιμετώπιση της πανδημίας, τη διαχείριση της εγχώριας οικονομίας, που είναι η μεγαλύτερη του κόσμου, άρα και της παγκόσμιας, το διεθνές εμπόριο, τις σχέσεις με την Κίνα, τη Ρωσία, την Ευρώπη, τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

Η κάθε περιοχή του πλανήτη έχει τα δικά της προβλήματα στα οποία διαφορετικές χώρες επιδιώκουν διαφορετικές λύσεις, και ο ρόλος της Αμερικής, είτε θετικός είτε αρνητικός, είναι στις περισσότερες περιπτώσεις καθοριστικός.

Κάθε χώρα εστιάζει στα θέματα που την απασχολούν.  

Ετσι κάνει και η Ελλάδα, προσδοκώντας στη στήριξη, ή τουλάχιστον στην κατανόηση, της υπερδύναμης στις σχέσεις της με την Τουρκία, ιδιαίτερα σε αυτή τη χρονική συγκυρία όπου το θερμόμετρο στο Αιγαίο έχει ανέβει επικίνδυνα.

Το τελευταίο διάστημα τα μηνύματα και από τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας των ΗΠΑ περιλαμβάνουν ευθεία κριτική κατά της Αγκυρας για τις προκλητικές της ενέργειες, και επαίνους προς την Αθήνα για την προσήλωσή της στον διάλογο και τις αρχές του διεθνούς δικαίου.

Στη σύνθετη εξίσωση που αφορά όχι μόνο τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά ολόκληρο το παζλ της Ανατολικής Μεσογείου, είναι σαφές ότι η επόμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Πιθανώς θα χρειασθεί να προβεί σε συγκεκριμένες ενέργειες και να αναλάβει πρωτοβουλίες.

Μετά και την έξαρση των τελευταίων εβδομάδων με τις δολοφονικές επιθέσεις από ισλαμιστές εξτρεμιστές, αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία η προσέγγιση του προέδρου της Αμερικής στο ευαίσθητο ζήτημα της συνύπαρξης των διαφορετικών θρησκειών στη διεθνή κοινότητα.

Κάτι ανάλογο ισχύει και σε ό,τι αφορά την εσωτερική συνοχή της αμερικανικής κοινωνίας –αποτελεί ίσως το σημαντικότερο διακύβευμα– η οποία τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται σε επικίνδυνο βαθμό. Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, μάλιστα η κατάσταση επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο.

Μετά ένα μακρύ διάστημα μιας πρωτόγνωρης πόλωσης, οι επόμενες ημέρες, αρχής γενομένης από σήμερα, θα αποτελέσουν ένα σημαντικό και δύσκολο τεστ ειρηνικής συνύπαρξης. 

Οι θεσμοί, που αποτελούν τους ισχυρότερους συνεκτικούς κρίκους –η εκτελεστική, η νομοθετική, αλλά και η δικαστική εξουσία– καλούνται το επόμενο διάστημα να προβούν σε πράξεις, συμβολικές και ουσιαστικές, και να λάβουν αποφάσεις που θα διασφαλίζουν ότι οι Αμερικανοί δεν βρίσκονται φυλετικά, εθνοτικά και θρησκευτικά, σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Αυτό είναι το στοίχημα για αυτή τη μεγάλη χώρα των 350 εκατομμυρίων:  

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Από την κρίση των Ιμίων στη συμφωνία της Μαδρίτης

Του ΑΘΑΝAΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Στα τέλη Ιουνίου του ’97, και ενώ οι ελληνοτουρκικές σχέσεις κινούνταν και πάλι σε τεντωμένο σχοινί –είχαν περάσει μόλις 17 μήνες από την κρίση των Ιμίων–, συναντήθηκα στην Ουάσιγκτον με τον Πίτερ Πετρίχος του τμήματος Νοτιοανατολικής Ευρώπης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Μου ζητούσε επίμονα να πάμε για καφέ. Βρεθήκαμε στο Τζόρτζταουν. Είχαμε γνωριστεί όχι μόνο λόγω της ιδιότητάς του και της ενασχόλησής του με την περιοχή, αλλά και λόγω της ελληνικής καταγωγής του.

Με ρώτησε τι θα έκανα την επόμενη εβδομάδα. Του απάντησα ότι θα πήγαινα στο Τράουτμπεκ της Νέας Υόρκης για να καλύψω τις συνομιλίες για το Κυπριακό. «Εχω την αίσθηση ότι ίσως να έχουμε εξελίξεις», του είπα.

Δεν ήταν τόσο η συμμετοχή του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, όσο η επιβλητική παρουσία του ειδικού απεσταλμένου των ΗΠΑ για το Κυπριακό, Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, που δημιουργούσε κάποιες προοπτικές.

Η τόσο άμεση εμπλοκή του «αρχιτέκτονα» του Ντέιτον και του ανθρώπου που είχε λειτουργήσει ως καταλύτης για την επίτευξη της ενδιάμεσης συμφωνίας Αθήνας - Σκοπίων πριν από λίγα χρόνια, είχε προσδώσει στην όλη διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού μια νέα δυναμική.

Οι συνομιλίες γίνονταν στον απόηχο της αγοράς από την Κύπρο του ρωσικού συστήματος S-300 αλλά και της απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να εισηγηθεί την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Κυπριακή Δημοκρατία τον ερχόμενο χρόνο. Υπήρχε αυξημένη ένταση, αλλά και κινητικότητα.

Ξαφνικά, και ενώ περιέγραφα την παραπάνω αίσθηση που είχα για το Κυπριακό, ο Πετρίχος με διέκοψε: «Και γιατί δεν πας στη Μαδρίτη, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ;»

«Μα θα είναι άλλη μια από αυτές τις συνόδους. Ξέρεις, ηγέτες, χειραψίες, ανταλλαγή απόψεων κ.λπ. Ενώ στο Τράουτμπεκ...» του απάντησα.

«Ναι, αλλά στη Μαδρίτη θα είναι όλοι. Ο Σημίτης, ο Ντεμιρέλ και φυσικά εμείς...» επανήλθε με νόημα, το οποίο αντιλήφθηκα «κατόπιν εορτής».
 
Εγώ αμετακίνητος. «Κατανοώ την προσπάθειά σου να υπάρξει μεγαλύτερη προβολή στη σύνοδο και δεν θέλω να μειώσω μια συνάντηση ηγετών στην οποία θα είναι ο Κλίντον και η Ολμπραϊτ, αλλά στο Τράουτμπεκ μπορεί να έχουμε πραγματικές εξελίξεις. Το Κυπριακό με πονάει, ίσως περισσότερο από άλλους, για αυτό είμαι αποφασισμένος να πάω στις συνομιλίες Κληρίδη - Ντενκτάς».

Μετά τις τρεις-τέσσερις αποτυχημένες απόπειρες να με μεταπείσει, η κουβέντα στράφηκε στα γενικότερα γεωπολιτικά. Θυμάμαι μέχρι και για τον Τόνι Μπλερ μιλήσαμε, που μόλις είχε εκλεγεί πρωθυπουργός στη Βρετανία.

Μία εβδομάδα αργότερα συνειδητοποίησα την ουσία της κουβέντας μας. Η αμερικανική διπλωματία είχε κινηθεί αθόρυδα για να προετοιμάσει το έδαφος για τη συμφωνία που θα υπέγραφαν στις 8 Ιουλίου, στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ, ο Κώστας Σημίτης και ο Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ.

Το νέο βιβλίο των δημοσιογράφων Μιχάλη Ιγνατίου και Νίκου Μελέτη, «Η συμφωνία που “γκρίζαρε” το Αιγαίο - Από τα Ιμια στη Μαδρίτη», καταγράφει με διεισδυτικότητα την πορεία μέχρι τη Διακήρυξη της Μαδρίτης, αντλώντας πληροφορίες από αμερικανικά έγγραφα.

Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ ο Ελληνας πρωθυπουργός και ο πρόεδρος της Τουρκίας υπέγραψαν ένα κείμενο για το οποίο οι ΗΠΑ είχαν εργασθεί μεθοδικά από την επομένη της κρίσης των Ιμίων.

Οπως τονίζουν οι συγγραφείς, μέσα από τα απόρρητα τηλεγραφήματα των Αμερικανών ξεδιπλώνεται όλος ο σχεδιασμός, καθώς και οι συναντήσεις, οι συνομιλίες, τα παζάρια που οδήγησαν στη Μαδρίτη, και όσα ακολούθησαν.

Σήμερα, 23 χρόνια μετά, η συγκεκριμένη συμφωνία αποτελεί μέρος του παζλ των ελληνοτουρκικών σχέσεων με την αναγνώριση των «νόμιμων και ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο, όπως και...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τζαμιά Ερντογάν στα Βαλκάνια

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

 

Είναι γνωστό ότι το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ δεν έχει μόνο τη διμερή διάσταση.  

Εμπλέκεται και στη γεωπολιτική αντιπαράθεση Δύσης - Ρωσίας, αλλά δεν περιορίζεται σε αυτή.

 Υπάρχει επίσης ο ρόλος της Τουρκίας, η οποία συνεχίζει τη διείσδυσή της στον βαλκανικό χώρο έχοντας ως αιχμή του δόρατος τη θρησκεία, κάτι που πρέπει να προβληματίζει τη Δύση.

 

Τελευταία ένδειξη της πολιτικής αυτής αποτελεί η ανοικοδόμηση από την Αγκυρα του μεγαλύτερου τεμένους των Βαλκανίων στην καρδιά των Τιράνων. Το έργο προχωρεί με ταχείς ρυθμούς και η ολοκλήρωσή του αναμένεται έως το τέλος του έτους.


Το τζαμί Namazgah θα αποτελεί έναν τεράστιο μουσουλμανικό θρησκευτικό χώρο, ο οποίος θα δύναται να φιλοξενεί πάνω από πέντε χιλιάδες πιστούς και θα περιλαμβάνει βιβλιοθήκη, πολιτιστικό κέντρο και αίθουσες συνεδρίων. Πέρα από το Κοράνι, θα διδάσκεται και η τουρκική γλώσσα.  

Είναι σαφές ότι η χρηματοδότηση μουσουλμανικών σχολείων και οργανισμών όπως και η ανέγερση τζαμιών εντάσσονται στο σχέδιο προώθησης της νεοοθωμανικής ατζέντας του Ταγίπ Ερντογάν.
 

Ο Τούρκος πρόεδρος είχε παρευρεθεί στη τελετή θεμελίωσης του συγκεκριμένου τζαμιού το 2015, δηλώνοντας πως θα αποτελεί «μοναδικό σύμβολο αδελφοσύνης των δύο λαών μας». Το τέμενος βρίσκεται μεν στην Αλβανία, αλλά αισθητικά παραπέμπει στα αντίστοιχα της Κωνσταντινούπολης.

 

Στο γειτονικό Κόσοβο, τα τελευταία χρόνια η Τουρκία έχει αναπαλαιώσει δεκάδες θρησκευτικά κτίρια της οθωμανικής περιόδου και έχει κτίσει πάνω από είκοσι τζαμιά. Ο σχεδιασμός περιλαμβάνει και εδώ την ανέγερση, στο κέντρο της Πρίστινας, τεράστιου τεμένους.

 

Τα έργα αυτά δεν αντανακλούν απλώς τη θρησκευτική ευαισθησία του Ερντογάν. Αποτελούν τον πυρήνα μιας μακρόπνοης πολιτικής ανάδειξης και προβολής της Τουρκίας ως υποστηρικτή και τελικά «προστάτη» όλων των μουσουλμάνων των Βαλκανίων, στην πορεία και των υπολοίπων «αδελφών» τους σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μόλις πριν από μερικούς μήνες ο Ερντογάν εγκαινίασε το κεντρικό τέμενος της Κολωνίας.

 

Αναρωτιέται κανείς...

TOYΡΚΙΑ: Η νίκη Ερντογάν και η διαχείριση της διχασμένης Τουρκίας

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος, που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην ανταπόκριση των πολιτών στο κάλεσμα του Ταγίπ Ερντογάν να βγουν στους δρόμους, ο Τούρκος πρόεδρος είναι πολιτικά ενισχυμένος. 


Θα προωθήσει άμεσα την αναθεώρηση του Συντάγματος για να εγκαθιδρύσει και τυπικά την θεσμική παντοδυναμία του, και παράλληλα θα προχωρήσει με ταχείς ρυθμούς στην πλήρη «εκκαθάριση» των ενόπλων δυνάμεων σε όλες τις βαθμίδες ώστε να αποτραπεί το ενδεχόμενο ανάλογης απόπειρας στο μέλλον.


Η μάχη για την εξουσία από στελέχη των ενόπλων δυνάμεων που επιχείρησαν να ανατρέψουν τον ισχυρό άνδρα της χώρας και έφεραν την Τουρκία στα πρόθυρα εμφυλίου, είναι μια ακόμη, η πλέον δραματική ένδειξη, ότι ένα τμήμα της τουρκικής κοινωνίας - και δεν είναι μόνο κάποιοι μεμονωμένοι στρατιωτικοί - αντιδρά έντονα στην υποχώρηση των κοσμικών χαρακτηριστικών της και την διολίσθηση προς τον ισλαμισμό.


Με δεδομένο τον πλήρη έλεγχο που έχει ο Ερντογάν στα σώματα ασφαλείας, η απόπειρα πραξικοπήματος που είχε την σιωπηρή υποστήριξη πολλών και προκάλεσε την ηχηρή αντίδραση πολύ περισσότερων, καταδεικνύει πως όχι μόνον η κοινωνία, αλλά και οι μηχανισμοί εξουσίας της γειτονικής χώρας είναι βαθιά διχασμένοι.


Η διαχείριση της διαίρεσης αυτής που απειλεί τον κοινωνικό και εθνοτικό ιστό της χώρας, απαιτεί λεπτούς χειρισμούς, ενωτικό πνεύμα και παραχωρήσεις, κινήσεις στις οποίες δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα προβεί ο Τούρκος πρόεδρος, κάτι που σημαίνει ότι το επόμενο διάστημα το κλίμα στη γειτονική χώρα θα παραμείνει εύθραυστο. 


Η αβεβαιότητα θα πλήξει την οικονομία, με την επενδυτική δραστηριότητα να υποχωρεί και τον τουρισμό να δέχεται ένα ακόμη πλήγμα.


Σε ό,τι αφορά το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία, ο Ερντογάν βγαίνει κερδισμένος:


Τη στιγμή που κάποιοι στρατιωτικοί είχαν συλλάβει την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, είχαν καταλάβει μέσα ενημέρωσης, και είχαν ανακοινώσει ότι ουσιαστικά ελέγχουν την χώρα, ο δημοφιλής πρόεδρος - με τους επαναλαμβανόμενους εκλογικούς θριάμβους στη διάρκεια των προηγούμενων 13 ετών - κάλεσε τον κόσμο να κινητοποιηθεί και να συγκεντρωθεί στις πλατείες και στους δρόμους για να αντιταχθεί στο πραξικόπημα. Η έκκλησή του βρήκε ανταπόκριση και εντός ολίγων ωρών το σκηνικό ανατράπηκε.


Ετσι, το πέμπτο πραξικόπημα στην σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας - μετά από αυτά που έλαβαν χώρα το '60, το ' 71, το ´80 αλλά και το '97 που είχε ως «θύμα» τον Ερμπακάν, τον πρώτο ισλαμιστή πρωθυπουργό - δεν έγινε τελικά πραγματικότητα. 


Οσο για τις σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΙΣΛΑΜΟΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η τρομοκρατία στις Βρυξέλλες, το προσφυγικό και η Ελλάδα

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες θα αυξήσουν την εσωστρέφεια στις χώρες της βόρειας Ευρώπης που αποτελούν προορισμό για πολλούς πρόσφυγες και οικονομικούς μετανάστες. 


Οι κοινωνίες θα αντιδράσουν φοβικά, οι κυβερνήσεις, συντηρητικές και σοσιαλιστικές, θα αναγκαστούν να απαντήσουν στα ανακλαστικά των πολιτών τους, και οι προσπάθειες για μια ανεκτική και ενιαία διαχείριση του προσφυγικού - μεταναστευτικού θα δεχθούν βαρύ πλήγμα. 


Η έως τώρα προβληματική και ενίοτε συγκρουσιακή σχέση μεταξύ χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης - στο πλαίσιο της οποίας η Ελλάδα γίνεται αποδέκτης μιας συχνά άδικης και υπερβολικής κριτικής - θα επιδεινωθεί.


Με δεδομένη την θρησκεία της συντριπτικής πλειονότητας όσων εισέρχονται ή επιδιώκουν να εισέλθουν στην Ευρώπη, πολλοί θα σπεύσουν να συνδέσουν το μεταναστευτικό με την ισλαμική τρομοκρατία. Οι ακραίες φωνές, αλλά και συμπεριφορές, θα ενισχυθούν. Είναι πιθανό να αυξηθούν φαινόμενα βίας.


Ως χώρα που ωφελείται πολιτικά και υποστηρίζεται οικονομικά από τη σχέση της με την Ε.Ε. η Ελλάδα θα ζημιωθεί από την αναμενόμενη ενίσχυση των ευρωσκεπιστικών και το κύμα ενάντια σε κάθε μορφή αλληλεγγύης και ανοχής που θα ακολουθήσει.


Η Αγκελα Μέρκελ μετά το ηχηρό "καμπανάκι" των πρόσφατων περιφερειακών εκλογών στη Γερμανία, πολύ δύσκολα θα μπορέσει να αγνοήσει το εκκωφαντικό μήνυμα των τρομοκρατικών εκρήξεων στις Βρυξέλλες.


Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης θα είναι να πιεσθεί ακόμη περισσότερο η Ελλάδα: 

ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Αυτοί φταίνε, όχι εμείς ο περιούσιος αρχιm@l@k@s λαός...

Toυ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Π​​αρακολουθώντας την πορεία της ελληνικής κοινωνίας, την εξέλιξη της πολιτικής ζωής και τη λειτουργία της οικονομίας τις τελευταίες δεκαετίες, και συμπληρώνοντας το παζλ με τα συμβάντα της πρόσφατης εξαετίας, καθίσταται σαφές το γιατί και το πώς φθάσαμε ώς εδώ.


Είναι ξεκάθαρο πλέον σε όλους –ίσως όχι ακόμη στους γερμανοτσολιάδες και σε κάποιους καλοπροαίρετους αφελείς– ότι οι «ξένοι» έχουν συνασπιστεί σε μια ανθελληνική συνωμοσία που στοχεύει αν όχι στον αφανισμό των Ελλήνων, πράγμα πρακτικά δύσκολο, σίγουρα στον βασανισμό τους.
 

Υπάρχουν πολλές πιθανές εξηγήσεις για τους λόγους που το κάνουν, αλλά το βέβαιο είναι ότι θέλουν να δουν τους Ελληνες να ματώνουν.

 
Κάποιοι λένε ότι μας ζηλεύουν για τον καιρό μας. Σου λένε, εμείς στο κρύο, στη βροχή και στα χιόνια, και αυτοί στη λιακάδα και στη θάλασσα; 


Αλλοι πάλι λένε ότι μας ζηλεύουν γιατί είμαστε απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων (αλήθεια, είμαστε;) που έδωσαν στην ανθρωπότητα τη φιλοσοφία, τη δημοκρατία και τόσα άλλα, που αυτοί οι άξεστοι απολαμβάνουν και αξιοποιούν χωρίς να αισθάνονται καμία υποχρέωση προς μας.


Οταν θα επαναφέρουμε τη δημοκρατία στην Ευρώπη, τότε ίσως νιώσουν την υποχρέωση να μας ευχαριστήσουν.


Τους τη δίνει γιατί δηλώνουμε ότι είμαστε το «λίκνο του δυτικού πολιτισμού», άρα η αφετηρία τους, και αυτό ενοχλεί. Μας έβαλαν, αρχικά στην ΕΟΚ και μετά στην Ευρωζώνη, εσκεμμένα. Ηξεραν ότι δεν θα αντέξουμε.
 

Αν και εξακολουθούσαμε να μην είμαστε ανταγωνιστικοί, θεωρούσαμε αυτονόητο και λογικό ότι οι μισθοί, οι συντάξεις και γενικά, το βιοτικό μας επίπεδο έπρεπε να ανεβαίνει έτσι κι αλλιώς. Κι ας ήταν με δανεικά και επιδοτήσεις. Ποια παραγωγικότητα. Είπαμε, μας ζηλεύουν.
 

Για να διασφαλίσουν την πλήρη επιτυχία του αρχικού εγκληματικού σχεδίου τους, εκμεταλλεύονται και το προσφυγικό για να μας βγάλουν και από τη Σένγκεν και, τελικά, από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Είναι, δε, πανούργοι. Εστησαν έτσι το σκηνικό ώστε να μπορούν να επιρρίψουν σε μας τις ευθύνες.


Μας πουλούσαν τα προϊόντα τους, ειδικά οι Γερμανοί – ας μην ξεχνάμε ποιοι είναι και τι έκαναν! και οι υπόλοιποι απάνθρωποι καπιταλιστές της Ευρώπης που μας δάνειζαν με χαμηλά επιτόκια ώστε να πέσουμε στην παγίδα του καταναλωτισμού, έννοια άγνωστη σε μας.  


Μας εξανάγκαζαν να εισάγουμε ακριβά αυτοκίνητα, ρούχα και τρόφιμα. Δεν θέλαμε να ζούμε πολύ πάνω από τις δυνατότητές μας, αυτοί μας το επέβαλαν.


Αυτοί φταίνε που... 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΣΚΟΠΙΑΝΟ: «Παράθυρο» στον ορίζοντα?

Toυ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων δεν βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας, αλλά δεν παύει να απασχολεί Αμερικανούς και Ευρωπαίους που το θεωρούν μια εκκρεμότητα, η διαιώνιση της οποίας λειτουργεί αποσταθεροποιητικά για την περιοχή. Είναι γεγονός ότι πολλές φορές γίνεται λόγος για «παράθυρα ευκαιρίας» τα οποία απλά ανοίγουν και κλείνουν, χωρίς τελικά να υπάρξει αποτέλεσμα. Ωστόσο, τολμώ να πω ότι λόγω της πολιτικής ιδιαιτερότητας στη γειτονική χώρα, το αμέσως προσεχές διάστημα όντως προσφέρει μια ευκαιρία. Στις 15 Ιανουαρίου θα αναλάβει την εξουσία στα Σκόπια μια υπηρεσιακή κυβέρνηση συνεργασίας, η οποία θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές στις 24 Απριλίου. Δυστυχώς, επειδή οι πολιτικοί ηγέτες δεν έχουν πλέον το θάρρος να παίρνουν τις δύσκολες αποφάσεις, αναζητούμε είτε τεχνοκράτες είτε στελέχη κοινής αποδοχής για να το κάνουν. Αυτό που δεν έχει τολμήσει μέχρι τώρα ο Νίκολα Γκρούεφσκι, ίσως θα μπορούσε να κάνει πράξη ο μεταβατικός πρωθυπουργός, ο οποίος, βάσει συμφωνίας των κομμάτων στη γειτονική χώρα, θα προέρχεται από τους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος του κ. Γκρούεφσκι.

 

Από την πλευρά της Ελλάδας, διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν τα τελευταία χρόνια τολμήσει να προβούν σε παραχωρήσεις, με σημαντικότερη την επίσημη αποδοχή «σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό έναντι όλων», που υιοθετήθηκε το 2007 από το δίδυμο Καραμανλή - Μπακογιάννη, και υποστηρίχθηκε μαχητικά στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον Απρίλιο του 2008. Η γειτονική χώρα έχει μια μεγάλη ευκαιρία να ανταποκριθεί.
 

Η συμβιβαστική ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» όχι μόνο αποτελεί την τελευταία επίσημη πρόταση του Μάθιου Νίμιτς, αλλά ανταποκρίνεται και στην κοινή λογική. Εάν εισπράξει μια θετική ανταπόκριση ο μεσολαβητής του ΟΗΕ είναι έτοιμος να μεταβεί άμεσα στα Σκόπια και στην Αθήνα, και να καταθέσει τη συνολική του πρόταση.
 

Τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που πρότεινε η Αθήνα δεν αφορούν τα λεγόμενα θέματα «υψηλής πολιτικής», αλλά προχωρούν, και αυτή είναι μια θετική και χρήσιμη εξέλιξη.
 

Παρά τις κατηγορίες που δέχεται από πολιτικούς αντιπάλους αλλά και από διεθνείς παράγοντες για αυταρχική και αντιδημοκρατική συμπεριφορά, ο Νίκολα Γκρούεφσκι, ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία από το 2006, παραμένει ο πιο δημοφιλής πολιτικός. Εχει την πολυτέλεια να «αφήσει» τον μεταβατικό πρωθυπουργό να κλείσει το θέμα της ονομασίας, χωρίς να ταυτιστεί ο ίδιος προσωπικά με την εξέλιξη, και αφού επανεκλεγεί στις 24 Απριλίου, να αποδεχθεί τη δεσμευτική συμφωνία που θα έχει υπογράψει η υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία, παρεμπιπτόντως, θα έχει και ευρεία κοινοβουλευτική στήριξη. 

Δεν είναι εύκολο να μπει κανείς στο μυαλό του κ. Γκρούεφσκι. Πάντως... 

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΗΛΙΘΙΟΙ: Ο εθνικός μας τσαρλατάνος, ο Αχμέτ και η προσβλητική υποχώρηση

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Ενας πολιτικός ηγέτης πρέπει να αποφεύγει ανούσιες κινήσεις πρόσκαιρου εντυπωσιασμού γιατι συχνά αυτές γυρίζουν μπούμεραγκ και καταλήγουν σε προσβλητικές και ενίοτε σε εξευτελιστικές, αναδιπλώσεις.


Η αρχή ισχύει τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερική πολιτική.


  "Μην λες πράγματα που δεν μπορείς να υποστηρίξεις και μην δίνεις υποσχέσεις που δεν μπορείς να υλοποιήσεις", θα έπρεπε να αποτελεί αυτονόητο αξίωμα της πολιτικής. Κι, όμως, πολλοί ηγέτες υποκύπτουν στον λαικισμό και παρασύρονται από τον ενθουσιασμό της στιγμής. Στην πορεία όσα έχουν υποσχεθεί και δεν έκαναν, τα βρίσκουν μπροστά τους, καταβάλλοντας και το ανάλογο πολιτικό κόστος.


Ο Αλέξης Τσίπρας - θα ήλπιζε κανείς ότι επρόκειτο για κάποιους θερμοκέφαλους συνεργάτες του - έσπευσαν, σε μια ανεξήγητη και ερασιτεχνική απόπειρα εντυπωσιασμού, να ανεβάσει στο διαδίκτυο ένα "καυστικό" σχόλιο για τις συχνές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου απο τουρκικά μαχητικά.

Στο λογαριασμό του στο Τwitter όπου γράφει για ευρωπαϊκά θέματα (@tsipras_eu) και αναφερόμενος στην παρέμβασή του στη Σύνοδο Κορυφής, έγραψε τόσο στον ελληνικό όσο και στον ξενόγλωσσο λογαριασμό του: «Προς τον Πρωθυπουργό Νταβούτογλου: Ευτυχώς οι πιλότοι μας δεν είναι τόσο νευρικοί όσο οι δικοί σας απέναντι στους Ρώσους».


Σε ό,τι αφορά την ουσία της επισήμανσης, ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει δίκιο. Ομως, άλλο τι νιώθεις και άλλο τι εξυπηρετεί τα συμφέροντα της χώρας σου.


Με δηκτικό σχόλιο στον δικό του λογαριασμό ο Αχμέτ Νταβούτογλου τον "επανέφερε στην τάξη" υπογραμμίζοντας πως οι αναφορές του δεν συνάδουν με ττην εν εξελίξει προσπαθεια Ευρωπαίων και Τούρκων να συνεργασθούν. Συγκεκριμένα, έγραψε ότι "τα σχόλια για τους πιλότους από τον @atsipras δεν αρμόζουν στο κλίμα της ημέρας. Αλέξη: ας συγκεντρωθούμε στα θετικά”, αναγκάζοντας τον Ελληνα ομόλογό του να σβήσει τα επίμαχα tweets στον ξενόγλωσσο λογαριασμό και να περιορισθεί στην ορθή μεν, αλλά πλέον ανεπαρκή μετά τα προηγηθέντα, επισήμανση ότι: «είμαστε στην ίδια γειτονιά και πρέπει να μιλάμε με ειλικρίνεια για να μπορέσουμε να φτάσουμε σε λύσεις».


Η κίνηση του κ. Τσίπρα ήταν άκαιρη και εθνικά επιζήμια. Οχι μόνο δεν εντυπωσιασθήκαμε, αλλά τελικά, ως Ελληνες, νιώσαμε στην πορεία, αν όχι ταπεινωμένοι, σίγουρα προσβεβλημένοι.


Θες να κερδίσεις για τη χώρα σου κάποια πράγματα σε διενέξεις όπως αυτή που βιώνουμε στο Αιγαίο; 


 Κάνε τη σωστή προεργασία, αξιοποίησε τα όποια πλεονεκτήματα διαθέτεις, οικοδόμησε τις χρηστικές και όσο το δυνατόν πιο ισχυρές συμμαχίες, και μετά προχώρησε σε μετρημένες και καλά ζυγισμένες κινήσεις, ώστε μα μην αναγκασθείς να τις αναιρέσεις.

IΣΛΑΜΟΦΑΣΙΣΜΟΣ και ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Η 11η Σεπτεμβρίου της Ευρώπης

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Η Ευρώπη δεν θα είναι πια η ίδια. Η πόλη του Φωτός θρηνεί, και γίνεται, δυστυχώς, για άλλη μια φορά σημείο αναφοράς με αφορμή μια τραγωδία. Θα ακολουθήσει άνοδος της ξενοφοβίας. Θα δυναμώσουν οι φωνές κατά του Ισλάμ. Η Γαλλία έκλεισε τα σύνορά της. Ισως κάνουν το ίδιο και άλλες χώρες. Κάποιες θα αναστείλουν την ισχύ της συνθήκης Σένγκεν.


Η Ευρώπη καλείται να δράσει αντιμετωπίζοντας στη ρίζα του το πρόβλημα με πολιτικές πρωτοβουλίες, σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, αλλά και με τη Ρωσία, όπως και με μουσουλμανικές χώρες, με στρατιωτικές ενέργειες για την αποτελεσματική καταπολέμηση του ISIS, αλλά και για τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία, όπως και για την καλύτερη διαχείριση του προσφυγικού. Εδώ ο ρόλος της Ελλάδας είναι κομβικος, και η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να επιδιώξει την κατανόηση και στήριξη των εταίρων της, αλλά δεν έχει την πολυτέλεια για διαφοροποιήσεις. Η συστράτευση είναι μονόδρομος.


Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη και ήδη έβαλε στο στόχαστροι Λονδίνο και Ρώμη., Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ευρώπης υπάρχουν θύλακες τζιχαντιστών που πρέπει να εξαρθρωθούν. Η διελκυστίνδα μεταξύ ελευθερίας και ασφάλειας, την οποία βιώνει η Αμερική μετά την 11η Σεπτεμβρίου, εμφανίζεται πιεστικά πλέον και στη γηραιά ήπειρο που καλείται να αναζητήσει τη δική της εύθραυστη ισορροπία.


Οι πρώτες ενστικτώδεις αντιδράσεις είναι, από τη μια ένα αίσθημα φόβου και εκκλήσεις για "αντίμετρα", και από την άλλη μια σπάνια συσπείρωση της κοινωνίας, των απλών ανθρώπων, όλων των δημοκρατικων πολιτών. 


Οι συντεταγμένες κοινωνίες δεν πρέπει να ενεργούν εν θερμώ. Από την άλλη, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει η πολυτέλεια του χρόνου. Η παγκόσμια κοινότητα, τουλάχιστον ο πολιτισμένος κόσμος, θα συσπειρωθεί και θα αντιδράσει.  


Η Αμερική θα προσφέρει την τεχνογνωσία και τις δυνατότητες που μόνο η δική της στρατιωτική μηχανή διαθέτει. Στο όλο εγχείρημα θα συνδράμει και το ΝΑΤΟ ως σύνολο. Ακόμη και η σχέση με τη Ρωσία θα αλλάξει. Τα επόμενα εικοσιτετράωρα θα θυμίζουν τις ημέρες που ακολούθησαν την 11η Σεπτεμβρίου. 


Αυτή είναι η 11η Σεπτεμβρίου, όχι απλά της Γαλλίας, αλλά ολόκληρης της Ευρώπης: 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Aπό τους «καλύτερους και ευφυέστερους» του Κένεντι στους «καλύτερους και ευφυέστερους» του... τσαμπουκαλεμένου γραφικού!

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Κ​​άθε χώρα έχει την ηγεσία που της αξίζει. Στην περίπτωση της Ελλάδας το αξίωμα αυτό λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις και, εν πολλοίς, εξηγεί το κατάντημα της χώρας. Ιδιαίτερα μετά και τον πρόσφατο ανασχηματισμό αυτό το διαχρονικό διακομματικό πρόβλημα μετατρέπεται σε φαρσοκωμωδία.  

Είναι δυνατόν αυτό το υπουργικό συμβούλιο να τολμήσει τις δύσκολες αποφάσεις; 

Να κάνει τους πολύπλοκους συνδυασμούς; 

Να βρει τις αναγκαίες πρακτικές λύσεις;
Για να αντιμετωπίσουν μικρές χώρες μεγάλα προβλήματα απαιτούνται ηγέτες και κυβερνήσεις με δυσανάλογα μεγάλο εκτόπισμα. Ανθρωποι με γνώσεις, εμπειρία και ξεχωριστές ικανότητες διαπραγμάτευσης και, κυρίως, διαχείρισης. Στη νέα κυβέρνηση, και ο πιο καλόπιστος παρατηρητής αδυνατεί να διαγνώσει αυτά τα χαρακτηριστικά στη συντριπτική πλειονότητα των υπουργών.
Αντίθετα, υπάρχει άγνοια, απειρία, έλλειψη προετοιμασίας. 

Ο συνδυασμός είναι επικίνδυνος, ιδιαίτερα για μια μικρή χώρα που προσπαθεί να περάσει μια πρωτοφανή φουρτούνα χωρίς πυξίδα. Εχει ένα χαρισματικό καπετάνιο, που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να εμπνεύσει ένα ικανό πλήρωμα, αλλά, δυστυχώς, δεν είναι βέβαιο ότι αυτός θέλει και μπορεί, ενώ από την άλλη, αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι το πλήρωμα δεν υπάρχει.
Ακόμη και ο φιλικά διακείμενος προς την Αθήνα νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν αναγνώρισε ότι «ίσως υπερεκτίμησα την ικανότητα της ελληνικής κυβέρνησης», εκφράζοντας την έκπληξή του για το γεγονός ότι δρα χωρίς σχέδιο.
Η χώρα οδηγείται σε έναν «πόλεμο» που δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει, χωρίς εφόδια και, κυρίως, χωρίς ικανούς αξιωματικούς. Αντί να δημιουργήσει ένα «πολεμικό συμβούλιο» αποτελούμενο από τους «καλύτερους και ευφυέστερους» (κατά το πρότυπο των «best and brighest» που επέλεξε ο Τζον Κένεντι στην κρίση των πυραύλων της Κούβας το ’62), εμείς πορευόμαστε σαν το ζητούμενο να ήταν απλά να αντικατασταθούν ο Λαφαζάνης και ο Στρατούλης.
Το έλλειμμα είναι τόσο μεγάλο, που το διαπιστώνουν και τα ίδια τα στελέχη της κυβερνητικής πλειοψηφίας.  

Μιλώντας στο ομογενειακό Cosmos FM της Νέας Υόρκης, ο αντιπρόεδρος της Βουλής, Αλέξης Μητρόπουλος, ήταν αφοπλιστικά αποκαλυπτικός: 

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΓΡΑΦΙΚΟΙ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο τσαμπουκαλεμένος γραφικός και η Ιστορία

Toυ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Κάθε στάδιο της διαπραγμάτευσης καταλήγει με την Ελλάδα σε χειρότερη θέση.  

Από την προεκλογική επιθετικότητα κατά των θεσμών, την υπεροψία των πρώτων ημερών της διακυβέρνησης, τις διαβεβαιώσεις ότι δεν χρειαζόμαστε τις δόσεις που εκκρεμούσαν και τις «απειλές» περί δικής μας αυτοκτονίας που, όμως, θα τραυμάτιζε και τους εταίρους, φθάσαμε, πραγματικά πλέον, στο κατώφλι της χρεοκοπίας.
Εκεί που δεν δεχόμασταν καμία «παραχώρηση» και απορρίπταμε το «κατάπτυστο» email Χαρδούβελη, προτείνουμε πολύ χειρότερα μέτρα, και ούτε αυτά δεν δέχονται πλέον οι εταίροι. Η ραγδαία επιδείνωση των δεδομένων με την επιστροφή στην ύφεση και στα ελλείμματα έχει βυθίσει την οικονομία στην άβυσσο και επιβάλλει ακόμη πιο σκληρά μέτρα.
Οι σχέσεις μας με όλους τους εταίρους έχουν επιδεινωθεί δραματικά. Το «κακό» ΔΝΤ αποχώρησε από τις διαπραγματεύσεις και ουσιαστικά θα ήθελε να τελειώνει με το «ελληνικό ζήτημα». Στο Εκτελεστικό Συμβούλιο του Ταμείου οι εκπρόσωποι των αναπτυσσόμενων χωρών είναι έξω φρενών με τη στάση της Ελλάδας, μιας χώρας μέλους του πλούσιου κλαμπ της Ευρωζώνης. Από την πλευρά τους, οι τεχνοκράτες δηλώνουν ότι δεν έχουν ξαναδεί τέτοια συμπεριφορά από χρεωμένη χώρα που έχει προσφύγει στο ΔΝΤ. Η διαβεβαίωση που δώσαμε ότι θα καταβάλλουμε την πρώτη δόση του Ιουνίου αποδείχθηκε έωλη λίγες ώρες αργότερα, και, τελικά, επιλέξαμε τον δρόμο της Ζάμπια, ενώ τώρα απειλούμε και πάλι, αυτή τη φορά να μην πληρώσουμε καθόλου.
Οι Ευρωπαίοι, που στην αρχή ήλπιζαν ότι ο νέος πρωθυπουργός, που δεν ήταν υπεύθυνος για την κρίση, θα προχωρούσε στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και στον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας, έχουν απαυδήσει και κινούνται μεταξύ δυσφορίας και οργής. Οχι μόνον οι «κακοί» συντηρητικοί του Βορρά αλλά και οι «καλοί» κεντροαριστεροί του Νότου, με πρώτο τον Ματέο Ρέντσι. Μαζί τους και οι «μικρές» χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που έχουν χαμηλότερα εισοδήματα και συντάξεις, όπως και χώρες που επίσης μπήκαν σε Μνημόνιο (Πορτογαλία, Ιρλανδία) ή το απέφυγαν εφαρμόζοντας από μόνες τους δύσκολα μέτρα (Ιταλία, Ισπανία) και δεν δέχονται την απαίτηση της Ελλάδας να τύχει «ειδικής» μεταχείρισης.
Μένουν μόλις λίγα εικοσιτετράωρα για να αρθεί ο Αλέξης Τσίπρας στο ύψος των περιστάσεων, να τολμήσει τη μεγάλη αυτοκριτική, να ολοκληρώσει τη στροφή στον ρεαλισμό, να μιλήσει και να ενεργήσει ως Ευρωπαίος. Ακόμη και σε αυτή την ύστατη ώρα, μπορεί να αποφύγει να μείνει στην Ιστορία ως ο πρωθυπουργός που κατέστρεψε την Ελλάδα. Και στη συνέχεια, από διαφορετική αφετηρία, να καταβάλει τη δύσκολη προσπάθεια που θα χρειασθεί για να τη διασώσει. 

Η πολιτική συγκυρία -με την αξιωματική αντιπολίτευση διχασμένη και αποδυναμωμένη- του προσφέρει, ακόμη και σήμερα, ένα απρόσμενο περιθώριο κινήσεων. 

Καλείται: 

ΤΟΥΡΚΙΑ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Πλήγμα για τον Ερντογάν, ερωτηματικά για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις

Toυ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Μια περίοδος αβεβαιότητας ξεκινά  στην Τουρκία μετά την απώλεια της αυτοδυναμίας από το κυβερνόν κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. 

Μετά από 13 χρόνια παντοδυναμίας, στη διάρκεια των οποίων το ΑΚΡ του Ταγίπ Ερντογάν μονοπώλησε την εξουσία, το εκλογικό αποτέλεσμα επέφερε πολιτικό πλήγμα στον πρόεδρο και επιβάλλει τη δημιουργία κυβέρνησης συνασπισμού, αλλιώς η χώρα θα οδηγηθεί σε νέες εκλογές με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εικόνα πολιτικής σταθερότητας (και οικονομικής ευρωστίας) που με τόση έμφαση πρόβαλε ο κ. Ερντογάν τα τελευταία χρόνια.
Το αποτέλεσμα πιθανώς να πυροδοτήσει και μια εσωτερική σύκρουση μεταξύ του προέδρου και του διαδόχου του στην ηγεσία του ΑΚΡ, Αχμέτ Νταβούτογλου, εξέλιξη που επίσης θα λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά. 

  Επικαλούμενος την πρωτιά και υποβαθμίζοντας τη σημαντική μείωση του ποσοστού και του αριθμού των εδρών του ΑΚΡ, ο πρωθυπουργός υποστήριξε ότι το κυβερνόν κόμμα ήταν ο ξεκάθαρος νικητής και δεσμεύτηκε να προβεί σε όλες τις αναγκαίες κινήσεις ώστε να μην πληγεί η πολιτική σταθερότητα της Τουρκίας.
Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ενδεχόμενο συμμετοχής των εθνικιστών του ΜΗΡ στην κυβέρνηση προκαλεί εύλογη ανησυχία, αν και ο ηγέτης τους, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, απέρριψε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. "Μια ενδεχόμενη κυβέρνηση συνεργασίας του ΑΚΡ με το MHP θα δημιουργήσει ένα πιο δύσκολο σκηνικό, αν και η παρουσία των εθνικιστών εντός της κυβέρνησης θα μπορούσε, παραδόξως, να διευκολύνει την επίτευξη λύσης στην Κύπρο" δήλωσε στην "Κ" ο ο επικεφαλής του Κέντρου Οικονομικής και Εξωτερικής Πολιτικής της Κωνσταντινούπολης, Σινάν Ουλγκέν.
Ο προβληματισμός προέρχεται και από το γεγονός ότι, όπως διδάσκει το παρελθόν, σε περιόδους πολιτικής αβεβαιότητας στη γειτονική χώρα, η Ελλάδα και η Κύπρος προσφέρονται για την "εξαγωγή" της κρίσης. Την ίδια ώρα, η εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα, μάλλον δεν λειτουργεί αποτρεπτικά σε ενδεχόμενες βλέψεις συγκεκριμένων πολιτκών ή στρατιωτικών κύκλων της Τουρκίας.  
Σε πρώτη φάση ο ηγέτης των εθνικιστών, Ντεβλέτ Μπαχτσελί, απέρριψε την προοπτική συμμετοχής του ΜΗΡ στην κυβέρνηση, δηλώνοντας ότι αντίθετα, θα μπορούσαν συνεργασθούν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα και το Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών, εκτιμώντας ότι σε μια τέτοια περίπτωση το κόμμα του θα αναλάβει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σε αντίθετη περίτπωση "ας γίνουν πρόωρες εκλογές το συντομότερο δυνατό", ανέφερε και κατηγόρησε ευθέως τον Ερντογάν λέγοντας ότι ο σημαντικότερος λόγος της ήττας του ΑΚΡ "είναι η παραβίαση των νόμων και του συντάγματος εκ μέρους του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος υπέστη βαριά ήττα". Κάλεσε, δε, τον πρόεδρο" να περιοριστεί στο πλαίσιο που ορίζει το σύνταγμα ή να παραιτηθεί".
Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού οφείλεται στην είσοδο στη Βουλή του αριστερού φιλοκουρδικού κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (HDP) που έλαβε το 13% των ψήφων και εκλέγει 79 βουλευτές.  

Η παρουσία του δημιουργεί μια επιπρόσθετη γέφυρα με την Αθήνα και τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση καθώς πρόσκεται στον ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα, ο κ. Ουλγκέν είχε εκτιμήσει ότι "ένας συνασπισμός AKP-HDP θα μπορούσε να επιδράσει θετικά στις σχέσεις των δύο χωρών με δεδομένη την αμοιβαία συμπάθεια μεταξύ HDP και ΣΥΡΙΖΑ". Πάντως, ο ηγέτης του HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς, επανέλαβε τη δέσμευσή του να μην συνεργαστεί με το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, σε κυβέρνηση συνασπισμού.
"Από αυτή τη στιγμή έχει τελειώσει στην Τουρκία η συζήτηση περί προεδρικού συστήματος και δικτατορίας. Η Τουρκία γύρισε από το χείλος του γκρεμού", δήλωσε ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς, που ήταν ο μεγάλος νικητής των εκλογών, και μίλησε για νίκη των καταπιεσμένων και όσων εναντιώνονται στο σύνταγμα της χούντας και στο όριο του 10%, όπως και για "κοινή νίκη όσων λένε ότι οι Κούρδοι πρέπει να ζουν στη χώρα αυτή ως έντιμος λαός".

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Χάνουμε και την Αμερική

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Εταίροι και σύμμαχοι είναι εκνευρισμένοι με την Ελλάδα. Το κλίμα στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ ήταν χειρότερο από την αντίστοιχη σύνοδο του Απριλίου του 2010. Οσοι είχαμε βρεθεί και τότε στο Ταμείο εισπράτταμε ανησυχία, προβληματισμό, ακόμη και περιέργεια, αλλά όχι τέτοια δυσφορία.
 




Σε συζητήσεις με στελέχη των θεσμών και σημαντικών χωρών, τις προηγούμενες ημέρες στο περιθώριο της συνόδου, κατέστη σαφές ότι ο εκνευρισμός έχει πλέον εξελιχθεί σε αγανάκτηση. Για πρώτη φορά άκουγα όλο και περισσότερους να συζητούν με περισσή άνεση το ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Σε σεμινάριο σημαντικών αναλυτών των αγορών, που διεξήχθη παράλληλα με τη σύνοδο του ΔΝΤ, οι εκτιμήσεις ήταν εξαιρετικά ανησυχητικές για την Ελλάδα. Το 31% υποστήριξε ότι ένα Grexit θα ήταν «καλό» για την Ευρωζώνη καθώς θα αφαιρούνταν ένα βαρίδι και το κοινό νόμισμα θα ενισχυόταν, το 43% προέβλεψε ότι ύστερα από μια βραχυπρόθεσμη αναταραχή δεν θα υπήρχε καμία επίπτωση και μόλις το 23% θεώρησε ότι θα αποτελούσε την αρχή του τέλους για το ευρώ. 

Σε αυτό το δυσμενές περιβάλλον, ήρθε να προστεθεί μια απρόσμενη και πολύ αρνητική εξέλιξη, που είναι η διαφαινόμενη ρήξη με τη μέχρι τώρα πιο σθεναρή σύμμαχό μας, τις ΗΠΑ, η οποία από την αρχή προσέγγιζε την ελληνική κρίση μέσα από ένα πιο «παγκόσμιο» πρίσμα. Εχοντας βιώσει την επώδυνη εμπειρία της κατάρρευσης της Lehman Brothers, οι Αμερικανοί πίεζαν την Ε.Ε. να στηρίξει πάση θυσία την Ελλάδα ώστε να αποφευχθούν η επιδείνωση και η μετάδοση της κρίσης.
 


Με την καθυστέρηση και τις αοριστίες των προηγούμενων μηνών, τις διαφοροποιήσεις από την κοινή ευρωπαϊκή στάση έναντι της Ρωσίας και με αποκορύφωμα την πιθανή αποφυλάκιση και τοποθέτηση σε κατ’ οίκον περιορισμό του Σάββα Ξηρού, καταφέραμε να εξοργίσουμε και την Ουάσιγκτον. 

 Φθάσαμε στο σημείο να μιλάει δημόσια ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα για «μη φιλική» ενέργεια.
 

Ο πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε ότι η Ελλάδα πρέπει να πάρει τις δύσκολες αποφάσεις και να υλοποιήσει τις αναγκαίες διαρθρωτικές τομές, ακολουθώντας το παράδειγμα του κεντροαριστερού Ιταλού πρωθυπουργού, Ματέο Ρέντσι. 

Ο υπουργός Οικονομικών, Τζακ Λιου, τόνισε ότι η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει τις αοριστίες και να βάλει κάτω στοιχεία και αριθμούς. 

Και οι δύο κάλεσαν την Ελλάδα να ενεργήσει υπεύθυνα και να προχωρήσει στις αναγκαίες παραχωρήσεις ώστε να υπάρξει συμφωνία την οποία έχει ανάγκη πρωτίστως η ίδια η Ελλάδα. 

 Οταν η σημαντικότερη χώρα του κόσμου -η οποία καθ’ όλη τη διάρκεια της δύσκολης πενταετίας έχει τηρήσει πολύ θετική στάση υπέρ της Αθήνας, την οποία ο Αλέξης Τσίπρας έχει επανειλημμένα επικαλεστεί- αλλάζει τη ρητορική της και αρχίζει να πιέζει την Ελλάδα, θα πρέπει:  

OIKONOMIA στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Σύνταξη στα 67 για τους... άλλους

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Οι βασικότερες από τις πολλές αιτίες των ελλειμμάτων και καθοριστικές παράμετροι της διόγκωσης του χρέους, είναι το σύστημα συνταξιοδότησης, τα όρια ηλικίας και οι πρόωρες συντάξεις. Αποτελούν καθοριστικό πυλώνα του διακομματικού πελατειακού κράτους για δεκαετίες. 

Το πρόβλημα δεν έχει ιδεολογική αφετηρία, αφού όλες οι κυβερνήσεις, τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και του ΠΑΣΟΚ, διαγωνίζονταν για το ποια θα δώσει μεγαλύτερες παροχές, ενώ είναι βέβαιο ότι εάν η χώρα δεν βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας σήμερα θα παρατηρούσαμε διόγκωση του φαινομένου.

 
Οι εταίροι ζητούν επίμονα να τελειώσει το καθεστώς των πρόωρων συντάξεων πριν από τα 62 έτη για μειωμένη, και πριν από τα 67 για πλήρη σύνταξη. Πρόσφατα, η σύμβουλος του υπουργού Οικονομικών, Ελενα Παναρίτη, αναγνώρισε ευθέως ότι είναι ανάγκη να δοθεί ένα τέλος σε αυτό το απαράδεκτο καθεστώς. Από την πλευρά του, ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Δημήτρης Στρατούλης, δεν πτοείται και μιλάει για «εμμονές» των δανειστών.

 
Κάθε προσπάθεια που έγινε κατά το παρελθόν για την αναμόρφωση του ασφαλιστικού συστήματος προσέκρουσε στον τοίχο του λαϊκισμού. Ενα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα υπήρξε η αποτυχημένη απόπειρα του Τάσου Γιαννίτση, πριν από δεκαπέντε χρόνια, να αλλάξει κάποιες παραμέτρους του ασφαλιστικού συστήματος. Τόλμησε να προτείνει μέτρα ανάσχεσης της πορείας του προς την καταστροφή και, τελικά, απομακρύνθηκε βιαίως. Και αυτό παρότι ήταν προσωπικός φίλος του τότε πρωθυπουργού.

 
Η σχετική συζήτηση και οι «πιέσεις» των εταίρων φέρνουν στη μνήμη το πόσο έγκαιρα, συναινετικά και, τελικά, αποτελεσματικά αντιμετώπισαν το πρόβλημα οι ΗΠΑ. Είχα παρακολουθήσει ως φοιτητής το πώς αναπτύχθηκε ο προβληματισμός στην κοινωνία και πώς το χειρίσθηκαν οι πολιτικοί. Ηταν το 1986 όταν με βάση αναλογιστικές μελέτες για την πορεία του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (Social Security) και έπειτα από διακομματική συμφωνία, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί αύξησαν το όριο συνταξιοδότησης από τα 65 στα 67. Τώρα, τριάντα χρόνια αργότερα, γίνονται συζητήσεις για νέα επέκτασή του στα 70. Ανάλογη είναι η εμπειρία και σε άλλες προηγμένες χώρες.

 
Οταν οι μεγαλύτερες, και πιο υγιείς, οικονομίες του κόσμου προνοούν και λαμβάνουν έγκαιρα μέτρα, δρουν «ενάντια» στους πολίτες τους;  

Δεν νομίζω. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Προστατεύουν το δικαίωμα των ασφαλισμένων να λάβουν μια ευπρεπή σύνταξη, τιμώντας το κοινωνικό συμβόλαιο που έχει υπογράψει μια σύγχρονη, δημοκρατική και ευαίσθητη κοινωνία για την τρίτη ηλικία.

 
Καλός φίλος κάθε φορά που συζητούμε το θέμα «ξεχωρίζει» για την επιθετικότητα αλλά και τον ορθολογισμό του όταν επικρίνει τη μητέρα και την αδελφή του για τις πρόωρες συντάξεις που έχουν πάρει και μέσω των οποίων, όπως τις κατηγορεί, «βουλιάζουν», στον βαθμό που τους αναλογεί, το ασφαλιστικό σύστημα οδηγώντας το με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο. «Το ότι βγήκατε στη σύνταξη στα 40 και στα 50 σημαίνει ότι θα σας ζούμε εμείς που εργαζόμαστε για 40 χρόνια και αυτό δεν γίνεται, δεν βγαίνει μαθηματικά» ωρύεται.

 
«Προοδευτικό» δεν είναι να αυξάνεις πρόσκαιρα τις συντάξεις χωρίς να είσαι σε θέση να παράσχεις την αναγκαία χρηματοδότηση σε βάθος χρόνου, ούτε να μειώνεις τα ηλικιακά όρια, γνωρίζοντας ότι στην πορεία το σύστημα θα αδυνατεί να καταβάλει συντάξεις. 

Προοδευτικό και πραγματικά φιλολαϊκό, αλλά και υπεύθυνο, είναι:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Στη Μόσχα, ως Ευρωπαίος ή ως εκβιαστής των εταίρων μας?

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Δεν έχει αποσαφηνισθεί εάν υπάρχει συγκεκριμένος σχεδιασμός και τελικός στόχος του πρωθυπουργού στο «άνοιγμα» προς τη Ρωσία. Αν οι θερμές δηλώσεις και το κλίμα προσδοκιών που δημιουργείται εντάσσονται στο πλαίσιο των παραδοσιακά καλών σχέσεων που όντως υπάρχουν και έχουν ιστορική και θρησκευτική διάσταση, είναι κατανοητά. Ουσιαστικά, δε, αποτελούν συνέχεια της πολιτικής που ακολουθούσαν και προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις.
Ομως, η αίσθηση που δημιουργείται είναι ότι με την επίσκεψη στη Μόσχα ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να διαμηνύσει στους δυτικούς εταίρους πως «αν μας πιέσετε πολύ υπάρχουν και εναλλακτικές». Οτι πρόκειται για απόπειρα «εξισορρόπησης» έναντι των πιέσεων που ασκούν χώρες και θεσμοί.
Ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Ενέργειας και άλλοι πιστεύουν ειλικρινά ότι η συνεργασία με τη Ρωσία μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα να αντιμετωπίσει τα οικονομικά της προβλήματα και να βγει από το αδιέξοδο, στο οποίο έχει περιέλθει; 

Αν ναι, ορθώς διαφοροποιούνται από την Ε.Ε., επικρίνουν το Βερολίνο, και «προειδοποιούν». Αν και σε αυτή την περίπτωση τίθεται το ερώτημα κατά πόσον ο ελληνικός λαός έχει ενημερωθεί σε βάθος και στηρίζει στην πλειοψηφία του μια τέτοια μείζονα μεταστροφή στον στρατηγικό προσανατολισμό της χώρας.
Εάν, από την άλλη, το όλο εγχείρημα αφορά πρωτίστως τη δημιουργία εντυπώσεων, χωρίς πρόθεση απομάκρυνσης από την κοινή ευρωπαϊκή πολιτική, τότε μάλλον εσφαλμένες είναι οι κινήσεις που γίνονται. Γιατί, όταν ο κ. Τσίπρας απορρίπτει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας διαφοροποιούμενος από μια σημαντική πολιτική της Ε.Ε., και ο κ. Λαφαζάνης εναντιώνεται στην κοινοτική ενεργειακή πολιτική και δημοσιοποιεί την πρόθεση της Αθήνας να συνεργαστεί για την κατασκευή του λεγόμενου Turkish Stream, το μόνο που επιτυγχάνει η κυβέρνηση είναι να προκαλεί τη δυσφορία, ενίοτε και την οργή, ευρωπαϊκών χωρών και θεσμών.
Ο πρωθυπουργός έχει κάθε λόγο να αναδεικνύει τη σημασία της μεγάλης ελληνικής ομογένειας στη Μαριούπολη, αλλά το να αυτοανακηρύσσεται σε «μεσολαβητή» μεταξύ Ευρώπης και Ρωσίας, χωρίς προσυνεννόηση, αποτελεί αδιέξοδη πολιτική χωρίς προοπτική. 

Αντίθετα, εάν οι κινήσεις προς τη Μόσχα γίνονταν σε στενή συνεννόηση, και όχι σε αντιπαράθεση με τη Δύση, θα μπορούσαν να αποδειχθούν ωφέλιμες.
Οι ομαλές σχέσεις με τη Ρωσία είναι χρήσιμες. Αλλά: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο Τσίπρας και το Ισραήλ

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Οι ηγεσίες αλλάζουν, αλλά οι διαχρονικές στρατηγικές σχέσεις που στηρίζονται σε κοινά συμφέροντα, μένουν. Η βασική αυτή αρχή της γεωπολιτικής, φαίνεται να διέπει πλέον και τις σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ. 

Η συνεργασία είναι πολυεπίπεδη και έχει αναπτυχθεί με ταχείς ρυθμούς τα τελευταία χρόνια.  

Ξεκίνησε από τον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος κατά την πρώτη επίσκεψή του στο Ισραήλ, τον Ιούλιο του 2010, βρήκε πρόσφορο έδαφος και άμεση ανταπόκριση. Ο έμπειρος Μπέντζαμιν Νετανιάχου αντιλήφθηκε τις προοπτικές που διανοίγονταν, και μόλις τρεις εβδομάδες αργότερα, έσπευσε να έρθει στην Αθήνα.
 

Ακολούθησε η εποικοδομητική περίοδος Σαμαρά, ο οποίος γνώριζε ότι η σχέση ήταν ήταν προς το συμφέρον της χώρας. Προώθησε με συνέπεια και σχέδιο τις διμερείς σχέσεις, με αποκορύφωμα τη σύγκληση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας των δύο κυβερνήσεων, τον περασμένο Οκτώβριο.
 

Τώρα, η συνεργασία συνεχίζεται από τον Αλέξη Τσίπρα, και δεν θα επηρεαστεί από το αποτέλεσμα των  εκλογών στο Ισραήλ.  

Παρά την ενίοτε επικριτική στάση κατά της ελληνοϊσραηλινής συνεργασίας, που τήρησε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο κ. Τσίπρας αντιλαμβάνεται πλήρως τη μείζονα σημασία που έχει για τα ελληνικά συμφέροντα η σχέση με το Ισραήλ. Πλαισιωμένος από έναν μετριοπαθή διπλωματικό σύμβουλο με καλή αίσθηση των γεωπολιτικών συσχετισμών, ο πρωθυπουργός αξιολογεί τη σχέση ως μείζονος σημασίας και εμφανίζεται πρόθυμος να την εμβαθύνει και να οικοδομήσει στην πολυμερή συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.

 

Επιπροσθέτως, οι άριστες επαφές που έχουν αναπτυχθεί εδώ και χρόνια μεταξύ της ελληνικής και της εβραϊκής κοινότητας στις ΗΠΑ, λειτουργεί ενισχυτικά και εξελίσσεται σε βασικό πυλώνα της συνεργασίας των δύο χωρών. 

Η σχέση Ελλάδας - Ισραήλ είναι αμοιβαία επωφελής και θα έπρεπε να είναι αυτονόητη. Είχε πέσει θύμα είτε εξωγενών παραγόντων, όπως της αυθόρμητης στήριξης του ελληνικού λαού προς τους Παλαιστινίους και της στρατιωτικής συνεργασίας του Ισραήλ με την Τουρκία, είτε της περίεργης συνωμοσιολογίας που παραμένει ζωντανή σε μέρος της ελληνικής κοινωνίας και συχνά εμπεριέχει στοιχεία αντισημιτισμού.

 

Ομως, οι παραδοσιακοί δεσμοί της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο και η ευαισθησία για τους Παλαιστινίους μπορούν όχι μόνο να συνυπάρχουν με την ελληνοϊσραηλινή στρατηγική συνεργασία, αλλά ο συνδυασμός αυτός, με σωστούς χειρισμούς, θα επέτρεπε στην Αθήνα να αναπτύξει και έναν χρήσιμο διαμεσολαβητικό ρόλο.

 

Επίσης: 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Τι θα γινόταν με την Τουρκική ΝΟΤΑΜ σύντροφοι αν η χώρα μας δεν ήταν μέλος της "κακούργας" Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ "το ίδιο συνδικάτο"???

Toυ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Η τουρκική κίνηση να εκδώσει notam (αγγελία προς αεροναυτιλομένους) με την οποία δέσμευε μια τεράστια περιοχή στην καρδιά του Αιγαίου, και μάλιστα για αδικαιολόγητα μακρύ χρονικό διάστημα, ήρθε να μας υπενθυμίσει δύο βασικές αλήθειες, που ως χώρα δεν έχουμε την πολυτέλεια να αγνοούμε.
 



Η πρώτη έχει να κάνει με τη συμπεριφορά της γειτονικής μας χώρας. Ακόμη και σε περιόδους καλών διμερών σχέσεων, η Τουρκία θα επιχειρεί να αξιοποιεί τους συσχετισμούς δυνάμεων και τις κατάλληλες συνθήκες, για να προωθεί και να προβάλει τις αμφισβητήσεις της, και στο πλαίσιο αυτό θα «δοκιμάζει» κάθε νέα ελληνική κυβέρνηση, ιδιαίτερα όταν διαπιστώνει απειρία. Κορυφαίο παράδειγμα η κρίση των Ιμίων.
 

Η δεύτερη –που είναι, νομίζω, και το μεγάλο δίδαγμα από τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών– αφορά τη διαχρονική σημασία που έχουν για τη διασφάλιση της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας, όπως και της ευημερίας της, οι δίαυλοι επικοινωνίας και η αποτελεσματική συνεργασία με τους εταίρους και συμμάχους στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Είναι σαφές ότι ως πιστό μέλος των δύο κορυφαίων αυτών οργανισμών, η Ελλάδα κερδίζει πολλά. Η ισχύς και η αξία μιας συγκριτικά μικρής χώρας πολλαπλασιάζεται. Οταν πριν από τέσσερις μήνες βρέθηκα στο Κάιρο για την τριμερή συνάντηση κορυφής Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου, ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αλ Σίσι κατέστησε απόλυτα σαφές ότι ένα από τα σημαντικά πλεονεκτήματα της Αθήνας, όπως και της Λευκωσίας, και ίσως αυτό στο οποίο ο ίδιος απέδιδε τη μεγαλύτερη αξία, ήταν το γεγονός πως οι δύο χώρες είναι μέλη της Ε.Ε. και δρουν ως «γέφυρα» της χώρας του με την Ενωση. Υπό αυτό το πρίσμα αξιολογούν τη χώρα μας και άλλες σημαντικές δυνάμεις, όπως η Κίνα και η Ρωσία.
 

Σε καθαρά επίπεδο ασφάλειας, είναι περιττό να επισημάνει κανείς τη σημασία της ισότιμης συμμετοχής στην ισχυρότερη αμυντική συμμαχία του κόσμου. Η μεγιστοποίηση των οφελών εναπόκειται, φυσικά, στην αξιοπιστία της χώρας, αλλά και στην ικανότητα του εκάστοτε πρωθυπουργού και των αρμόδιων υπουργών.
 

Η κρίση, τελικά, αποσοβήθηκε, καθώς η Αγκυρα απέσυρε τη notam με την οποία δέσμευε την περιοχή από τη Σκύρο μέχρι τη Λήμνο, από σήμερα μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2015. Είναι γεγονός ότι «η αποτελεσματική διπλωματία γίνεται αθόρυβα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, αλλά με αποφασιστικότητα και σχέδιο» (με τον ίδιο τρόπο θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται και άλλα μείζονα ζητήματα όπως οι διαβουλεύσεις με τους εταίρους για το θέμα της οικονομίας). Αλλά τολμώ να εικάσω ότι άλλη θα ήταν η έκβαση της υπόθεσης αν η Ελλάδα δεν βρισκόταν στο ευρωατλαντικό δίχτυ ασφαλείας.  

Οι παράμετροι της επιτυχούς εξέλιξης ήταν πολλές: