ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ ΝΕΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αφύπνιση της δημοκρατίας

 

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Αναρωτιέμαι ποια σημασία μπορεί να έχει για έναν σημερινό νέο η αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974. Είναι και περίοδος σχολικών διακοπών, οπότε δεν έχει την ευκαιρία να ακούσει καν τους δεκάρικους που εκφωνούνται στα σχολεία για τις εθνικές εορτές. Οπότε είναι μάλλον φυσιολογικό τα νέα παιδιά, και τα όχι και τόσο νέα πια, να θεωρούν ότι τη χούντα την έριξε το Πολυτεχνείο το οποίο, αν μη τι άλλο, το εορτάζουν με τις δέουσες τιμές. Εκείνος ο Ιούλιος του 1974 που σημάδεψε τη ζωή μας παραμένει μια θαμπή περιοχή της μνήμης με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Το πραξικόπημα στην Κύπρο, η απόπειρα δολοφονίας του Μακαρίου, η τουρκική εισβολή, η κατάρρευση του καθεστώτος Ιωαννίδη στην Αθήνα και η θριαμβευτική επιστροφή του Καραμανλή είναι θέμα αν ανήκουν στην παρακαταθήκη της Ιστορίας που μαθαίνουν οι νεότερες γενιές. Πολλώ δε μάλλον η συνέχεια, οι δυσκολίες που αντιμετώπισε ο Καραμανλής να αποκαταστήσει ένα διαλυμένο κράτος, με τον τουρκικό στρατό να προελαύνει στην Κύπρο και τον στόλο να απειλεί τα αφοπλισμένα νησιά μας στο Αιγαίο.

Πόσοι ξέρουν ότι την ίδια εκείνη εποχή η κυβέρνηση Νίξον κλυδωνιζόταν λόγω Γουοτεργκέιτ και ότι για τον Κίσινγκερ δεν ήταν προτεραιότητα η αναταραχή και το ενδεχόμενο της σύγκρουσης δύο χωρών του ΝΑΤΟ.

Ο Αγγελος Βλάχος στην αφήγησή του με τον τίτλο «Αποφοίτηση» περιγράφει το χάος που αντιμετώπιζε ο Καραμανλής.

Αναζητούσε διεθνή στηρίγματα τα οποία και βρήκε στον τότε πρόεδρο της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν.

Πόσοι ξέρουν τον καταλυτικό ρόλο του για την αποφυγή μιας σύρραξης στο Αιγαίο η οποία τότε θα ήταν καταστροφική για την Ελλάδα, και πόσοι ξέρουν τον ρόλο του στην εδραίωση της δημοκρατίας στη χώρα μας.

Πόσοι ξέρουν ακόμη τον ρόλο που διαδραμάτισαν υπουργοί του Καραμανλή, όπως ο Ευάγγελος Αβέρωφ και ο Σόλων Γκίκας, στην εκκαθάριση του χουντικού καθεστώτος, το οποίο είχε μεν καταρρεύσει, αλλά δεν είχε πεθάνει.

Τις προάλλες ακόμη, γνωστή μου επέμενε ότι την Ελλάδα την έβαλε στην τότε ΕΟΚ ο Ανδρέας Παπανδρέου. Και υποψιάζομαι ότι πολλοί πιστεύουν ότι τη δημοκρατία στη χώρα μας την έφερε το Πολυτεχνείο και ο Παπανδρέου.

Πώς να το κάνουμε;

Το πνεύμα της μεταπολίτευσης είναι «αριστερό» και γι’ αυτό θεωρεί ότι μεγάλος ευεργέτης της Ελλάδας ήταν ο Μιτεράν και όχι ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν, στον οποίο η Ελληνική Δημοκρατία θα όφειλε να έχει αφιερώσει έναν ανδριάντα.

Πού να τολμήσει όμως;

Ο Ντ’ Εστέν ήταν δεξιός.

Oλα αυτά τα λέω, όχι για να υπηρετήσω τη νοσταλγική μου διάθεση. Ναι, τότε ήμουν νέος και πίστευα ότι η πτώση της χούντας θα άλλαζε οριστικά τη ζωή μου και τη χώρα μου.

Oμως, αν έχει σημασία η γνώση αυτής της πρόσφατης Ιστορίας, ειδικά για τις νεότερες γενιές που δεν την έχουν ζήσει, είναι για να αντιληφθούν ότι η δημοκρατία δεν μας προσφέρθηκε ως δώρο ούτε είναι δεδομένη.

Oσο κι αν βαυκαλιζόμαστε ότι είναι δυνατή και ατρόμητη, οφείλουμε να μην ξεχνάμε πόσο εύθραυστη υπήρξε και με ποιο κόστος την κατακτήσαμε.

Η δημοκρατία είναι κατάκτηση και ως κατάκτηση πρέπει να την αντιμετωπίζουμε. Και να τη σεβόμαστε ως μια από τις σπάνιες κατακτήσεις της ανθρώπινης κοινωνίας. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην ανθρώπινη Ιστορία, από τον 5ο αιώνα π.Χ. που κάποιοι την επινόησαν ώς σήμερα για να διαπιστώσει ότι μέσα σε όλους αυτούς τους αιώνες η δημοκρατία δεν ήταν ο κανόνας. Ηταν πάντα η εξαίρεση.

Αν αντιληφθούμε ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη, όπως τείνουν να τη θεωρούν όσοι τη βρήκαν έτοιμη, θα καταλάβουμε και ποιοι είναι οι πραγματικοί κίνδυνοι του κόσμου που ζούμε.

Εμείς οι Ελληνες είχαμε την τύχη να βρεθούμε στην πλευρά της όταν μοιράστηκε ο σύγχρονος κόσμος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι γειτονικές μας χώρες έπεσαν στα χέρια της κομμουνιστικής απολυταρχίας. Συν Αθηνά και χείρα κίνει.

Την τύχη μας την κυνηγήσαμε και την πληρώσαμε με βαριές θυσίες στη διάρκεια του εμφυλίου που προκάλεσαν οι κομμουνιστές.

Την εδραιώσαμε με την είσοδό μας στην τότε ΕΟΚ. Πιστέψαμε ότι η συμμετοχή μας είναι δωρεάν, ώσπου καταλάβαμε, στα χρόνια της κατάρρευσης και της κρίσης πως έπρεπε να καταβάλουμε ένα σοβαρό τίμημα.

Σήμερα η δημοκρατία μοιάζει ένα κουρασμένο πολίτευμα με αργά αντανακλαστικά και κινδύνους, που γεννάει ακόμη και η ίδια.

Η διείσδυση του Ισλάμ στις ευρωπαϊκές κοινωνίες και τα ακροδεξιά αντανακλαστικά που προκαλεί δεν είναι ο μικρότερος κίνδυνος. Ας προσθέσουμε σ’ αυτόν την επεκτατική νοοτροπία μιας Ρωσίας που νοσταλγεί την αυτοκρατορική της εποχή και τον κυνισμό μιας Αμερικής η οποία μοιάζει να έχει ξεχάσει τα ιδεώδη που της επέτρεψαν να γίνει κυρίαρχος του κόσμου μας. Μένει η Ευρώπη, κουρασμένη από τον εαυτό της, «γηραιά» ήπειρος, πλην όμως προσηλωμένη στις δημοκρατικές της αρχές. Αυτές που μέχρι πρότινος τις θεωρούσε δεδομένες και τώρα αντιλαμβάνεται ότι οφείλει να προσπαθήσει για να τις κρατήσει ζωντανές.

Ο αγώνας των Ουκρανών είναι ένα παράδειγμα.

Η αφύπνιση της δημοκρατίας είναι …

 

ΕΛΑΣιτο ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η ΕΛΑΣ του Τζοκόντου αναζητεί τον Νετανιάχου!

Αυτός είναι ο Μπίμπη.Είναι πρωθυπουργός σ ένα μικρό κράτος και τον απειλούν οκτακόσια εκατομμύρια μουσουλμάνοι.Τους έχει συνδέσει όλους με Μπαϊκονούρ και τους εξολοθρεύει.Τον Μπίμπη τον απείλει ένας αποτυχημένος χοντρομπούτιας που μιλάει αγγλικά σαν τον Ψαραντώνη.Ο Μπίμπη χεστηκε pic.twitter.com/DhojTxsO9S

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) July 22, 2026

Μετά την μπαλαφάρα της μανδάμ, αυγά δίκροκα. Οι συμμαχίες της χώρας θα διαφυλαχθούν ως κόρη οφθαλμού, ανόητοι τυχοδιώκτες. https://t.co/npPH7mIHMZ

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) July 23, 2026

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα δήλωσε πως αν το κόμμα που εκπροσωπεί ήταν κυβέρνηση θα εφάρμοζε την απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και θα συνελάμβανε τον κ. Νετανιάχου. Προφανώς με την κατηγορία της γενοκτονίας στη Γάζα.

Κάποιον τρόπο θα έβρισκαν για να τον παγιδεύσουν.

Αντί να τον επισκεφθεί στο Ισραήλ, όπως ο κ. Μητσοτάκης, ο κ. Τσίπρας θα τον καλούσε στην Ελλάδα και μόλις πατούσε το πόδι του εδώ, χρουπ θα τον άρπαζαν και θα τον παρέδιδαν στο ΔΠΔ.

Θα μου πείτε, η κ. Κουφονικολάκου δεν είπε τίποτε διαφορετικό απ’ αυτό που είπε ο κ. Μαμντάνι. Ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης δήλωσε ότι αν ήταν αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος θα έκανε ό,τι και ο κ. Τσίπρας αν ήταν πρωθυπουργός της Ελλάδας. Βέβαια, δεν του περνάει απ’ το μυαλό ότι ίσως γι’ αυτό δεν είναι αρχηγός των Δημοκρατικών, όπως και δεν περνάει απ’ το μυαλό της κ. Κουφονικολάκου ότι ίσως γι’ αυτό δεν κυβερνάει την Ελλάδα ο κ. Τσίπρας.

Δεν το λέω αυτό επειδή πιστεύω ότι ο Νετανιάχου είναι τόσο δημοφιλής στην Ελλάδα. Το αντίθετο.

Το λέω επειδή πιστεύω ότι ένα μεγάλο μέρος του κοινοβουλευτικού σώματος έχει βαρεθεί τους ανέξοδους λεονταρισμούς.

Η κ. Κουφονικολάκου θέλει να συλλάβει τον κ. Νετανιάχου, ο οποίος, καλώς ή κακώς, είναι πρωθυπουργός του Ισραήλ. Δεν μας λέει πώς, διότι ξέρει ότι δεν μπορεί να γίνει.

Οπως και δεν μας λέει τι θα γίνει στη συνέχεια.

Θα καταγγείλει τη συμμαχία της Ελλάδας με το Ισραήλ;

Δεν τολμά να το ψελλίσει, ευτυχώς, αν και θα είναι η λογική συνέπεια της σύλληψης του πρωθυπουργού του.

Κοινώς, θα κάνει ένα δώρο στον Ερντογάν. Οχι, δεν εννοεί αυτό, διότι δεν της το επεσήμανε ο δημοσιογράφος με τον οποίον συνομιλούσε.

Η κ. Κουφονικολάκου και το κόμμα της διαφωνεί με την κυβέρνηση του Ισραήλ, όμως είναι φίλη με τον λαό του, γι’ αυτό και οι οπαδοί του αρχηγού της δεν συλλαμβάνουν τους Ισραηλινούς τουρίστες, απλώς τους υπενθυμίζουν ότι είναι ανεπιθύμητοι. Κι αφού η Ελλάδα πάψει να είναι σύμμαχος με το Ισραήλ θα συμμαχήσει με το παλαιστινιακό κράτος, το οποίο θα συγκροτηθεί αφού θα το αναγνωρίσει η χώρα μας, όπως και τόσες άλλες. Εκεί βέβαια η Μετερνίχια διπλωματία του κ. Τσίπρα και της κ. Κουφονικολάκου θα αντιμετωπίσει ένα άλλο πρόβλημα.

Τι θα κάνει με την τρομοκρατική οργάνωση που λέγεται Χαμάς.

Θα πρέπει να τους συλλάβει κι αυτούς λογικά.

Γενικά, το ασφαλέστερο είναι να τους συλλάβει όλους για να ησυχάσουμε.

Δυστυχώς ή ευτυχώς ο Τσίπρας της κ. Κουφονικολάκου δεν είναι στην κυβέρνηση. Ετσι ο Νετανιάχου διαφεύγει της συλλήψεως, αν και τον αναζητεί η ΕΛΑΣ – ζητώ συγγνώμη για το εύκολο λογοπαίγνιο, όμως δεν βρίσκω άλλο τρόπο για…

 

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Κι ύστερα ήρθαν οι Τούρκοι

Όταν το μεγαλύτερό σου "επίτευγμα" είναι μία χέστρα, το μόνο που σου απομένει είναι να αποδομείς την πολιτισμική κληρονομιά των άλλων. https://t.co/CQibQ5Avhr pic.twitter.com/c7a8zzdLVr

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) May 20, 2026

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η Ασπενδος είναι σήμερα περισσότερο γνωστή για το θέατρό της. Παρόχθια πόλη στον Ευρυμέδοντα, όπου ο Κίμων νίκησε την ίδια μέρα τους Πέρσες και στη στεριά και στη θάλασσα, διώχνοντάς τους οριστικά από το Αιγαίο. Αργότερα την κατέλαβε ο Μέγας Αλέξανδρος.

Την είχα επισκεφθεί με μια μικρή ομάδα κι έναν νεαρό Τούρκο για ξεναγό, ο οποίος ήξερε τα στοιχειώδη. Μας είχε μιλήσει με κάποιο δέος για το πέρασμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και μετά ακολούθησε μια παύση αμηχανίας.

Τι έγινε μετά το πέρασμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

«Ξαναήρθαν οι Τούρκοι», είπε.

Το ζευγάρι των Γάλλων δίπλα μου έβαλε τα γέλια, όπως και εγώ, η Αμερικανίδα όμως με το τεράστιο ψάθινο καπέλο δεν αντέδρασε. Προφανώς δεν κατάλαβε πού ήταν το αστείο.

Το επεισόδιο το ξαναθυμήθηκα προχθές όταν διάβασα ότι το τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού ανακήρυξε αρχαιολογικό χώρο το σημείο όπου διεξήχθη η μάχη του Γρανικού, που εγκαινίασε την προέλαση του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Μικρά Ασία. Δεν ξέρω αν οι ξεναγοί θα λένε στους επισκέπτες ότι μετά ξαναήρθαν οι Τούρκοι. Επειδή όμως στην περιοχή δεν υπάρχει κάποιο αξιόλογο μνημείο, η κήρυξή της σε αρχαιολογικό χώρο έχει να κάνει με την περιχαράκωση της ιστορικής μνήμης. Και την οικειοποίησή της.

Οι Τούρκοι ήσαν πάντα εκεί και ο Μέγας Αλέξανδρος τους απελευθέρωσε από τον περσικό ζυγό;

Ποιος ενδιαφέρεται για το αν οι Τούρκοι εμφανίστηκαν στην Ιστορία αιώνες αργότερα. Ούτε αν οι Μακεδόνες μιλούσαν ελληνικά. Κρίνοντας από το μορφωτικό επίπεδο του σύγχρονου προλετάριου της τουριστικής μαζικής βιομηχανίας, όλ’ αυτά μοιάζουν απολύτως πιθανά.

Η Τουρκία του Ερντογάν ταυτίζεται με την οθωμανική της κληρονομιά. Eτσι διεκδικεί τη θέση της στη Μεσόγειο και τα πρωτεία της στην Ανατολή και στον μουσουλμανικό κόσμο. Oμως, όταν ερχόμαστε στην πολιτισμική αίγλη αυτής της κληρονομιάς, μοιάζει ελλειμματική. Τόσοι αιώνες κυριαρχίας δεν άφησαν ίχνη αντάξια του μεγαλείου της αυτοκρατορίας. Αν εξαιρέσουμε την αρχιτεκτονική του Σινάν, της οποίας όμως είναι προφανείς οι βυζαντινές καταβολές. Οπότε καταφεύγουν στον δανεισμό. Οικειοποιούνται την Αγία Σοφία μετατρέποντάς τη σε τέμενος και αποσιωπούν, κατά το δυνατόν, την ελληνική ταυτότητα των μνημείων της Μικράς Ασίας.

Με την υποχώρηση των κλασικών σπουδών στον δυτικό κόσμο, με τις νέες γενιές που η εκπαίδευση τις αφήνει απροστάτευτες, αυτού του τύπου ο αναθεωρητισμός αποθρασύνεται. Ξέρουν ότι κατέκτησαν τους τόπους, όμως δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν τον πολιτισμό τους. Κι όσο η Eφεσος είναι ξένο σώμα ακόμη και στη σημερινή Τουρκία, η απόσταση που χωρίζει τη γείτονα από την υπόλοιπη Ευρώπη θα παραμένει μεγάλη.

Και θα πρέπει να ξέρουν οι φίλοι από την απέναντι ακτή πως…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΛΑΣιτο-ΤΖΟΚΟΝΤΟΛΑΓΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Η μετά θάνατον ζωή

pic.twitter.com/t4AFEfd5RR

— ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (@Knight_lately) July 17, 2026

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Το συμπέρασμα δεν μπορεί παρά να είναι αισιόδοξο. Ακόμη και όσοι εξ ημών δεν πιστεύουν στα διδάγματα των γραφών και του Κυρίου, δεν σημαίνει ότι απορρίπτουν την ύπαρξη της μετά θάνατον ζωής.

Πώς αλλιώς να εξηγήσω τα όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες στον κάποτε κραταιό ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα της μακαρίτισσας κυβερνώσας Αριστεράς;

Μένει να αποφασίσουν ποια από τις επιλογές που προσφέρει η μετά θάνατον ζωή συμβαδίζει με αυτό που τους συμβαίνει.

Βρέθηκαν στον παράδεισο αφού, παρά τα όσα τους έχουν συμβεί, διατηρούν κοινοβουλευτική ομάδα η οποία, χωρίς έξωθεν επιρροές, μπορεί να εκλέξει και πρόεδρο μετά την παραίτηση του προηγουμένου;

Ή μήπως πρόκειται για κόλαση, αφού οι επιδόσεις τους στις δημοσκοπήσεις τούς προειδοποιούν ότι και η μετά θάνατον ζωή έχει τα όριά της;

Ολα δείχνουν ότι μετά τις επόμενες εκλογές τούς περιμένει ένας δεύτερος θάνατος, μάλλον οριστικός αυτή τη φορά, αφού είναι αμφίβολο ότι οι τελευταίοι μαχητές που έχουν απομείνει στα τείχη θα ανταμειφθούν με κάποιο έδρανο στη Βουλή.

Η αλήθεια είναι ότι δεν τους βοηθούν να απαλλαγούν από τις ωραίες ψευδαισθήσεις όσοι διαχειρίζονται τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, αφού δεν παύουν να μας ενημερώνουν για την παραμικρή κίνηση στον «χώρο». Αναρωτιέμαι ποιους και πόσους ενδιαφέρει η εκλογή του νέου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ και η επιστροφή του κ. Πολάκη στην ομάδα με τους εφτά βουλευτές.

Είναι απόδειξη ότι η «ενημέρωσή» μας ακολουθεί ασθμαίνουσα την πραγματικότητα της ζωής και υπόκειται στον νόμο της αδράνειας. Η είδηση έχει την ίδια αξία που έχει μια πυρκαγιά σε χορτολιβαδική έκταση στην πυρόπληκτη χώρα.

Η «κυβερνώσα Αριστερά» αποκάλυψε επιτέλους την πραγματική της φύση. Δεν ήταν ακριβώς πολιτικό κόμμα, δεν ήταν ακριβώς κίνημα, δεν ήταν ακριβώς παράταξη. Ηταν μια ομάδα ατόμων με υπερτροφικό «εγώ», η οποία απέκτησε συνοχή μαγεμένη από την προοπτική της εξουσίας. Απόδειξη, ότι μερικά χρόνια μετά την απώλειά της δεν έχουν αφήσει κανένα ίχνος στην ελληνική κοινωνία. Προκάλεσαν αναταραχή, ξεσήκωσαν αφρούς, όμως πέρα απ’ αυτό δεν προκάλεσαν την παραμικρή αλλαγή στη ζωή μας.

Ηταν ίσως απαραίτητοι για να απορροφήσουν τις νευρικές διαταραχές που προκάλεσαν στην κοινωνία η πτώχευση του κράτους και τα μνημόνια.

Απόδειξη επίσης ότι σήμερα, στην περίοδο της μετά θάνατον ζωής τους, κανείς δεν έχει αντιληφθεί ποιες είναι οι πολιτικές διαφορές που χωρίζουν τον Τσίπρα από το πρώην κόμμα του.

Εχουν διαφορετικές απόψεις για την οικονομία, για την εξωτερική πολιτική, για την παιδεία;

Ας σοβαρευτούμε. Μετά την ήττα και την απώλεια της εξουσίας, της συνεκτικής ύλης, τα «εγώ» τους απελευθερώθηκαν και…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΛΗΤΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η σφαγή των μεσαίων στρωμάτων

  

 

❗️Να τα θυμίσω κι εγώ με εικόνα 👇 📍

📍Άθλιοι 🥺 https://t.co/xbnj5pjIIG pic.twitter.com/Vj8O4vqWo3

— Sina katsarou (@sinakatsarou) July 13, 2026

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δύο χρόνια πριν από τη δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Marfin διεπράχθη ένα μαζικό έγκλημα το οποίο φαίνεται πως έχουμε ξεχάσει. Με αφορμή τον φόνο ενός παιδιού από έναν αστυνομικό, κάηκε η Αθήνα. Καταστράφηκαν περιουσίες και ζωές και στην πραγματικότητα το μεγάλο θύμα ήταν το κέντρο της ζωής στην πρωτεύουσα. 

Η λέξη «κουκουλοφόρος», με λατινικά στοιχεία, δημοσιεύθηκε στα μέσα ενημέρωσης της Ευρώπης. 

Το ρεφρέν υμνούσε την εξέγερση μιας νεολαίας η οποία έβλεπε τη ζωή της να υποβαθμίζεται και το μέλλον της να είναι άδηλο.  

Αυτό θα πρέπει να το αποδώσουμε στο μυαλό των δημοσιογράφων και των προοδευτικών διανοουμένων οι οποίοι ανακαλύπτουν αντανακλαστικά πολιτικά αιτήματα σε οποιαδήποτε φασαρία.  

Οι κουκουλοφόροι δεν είχαν πολιτικούς στόχους. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να κάψουν και να τρομοκρατήσουν, σε μια επίδειξη δύναμης απέναντι σ’ ένα κράτος που είχε παραλύσει.  

Ο αστυνομικός συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε. Οι κουκουλοφόροι εξακολουθούν να φορούν τις κουκούλες τους ακόμη και σήμερα. Αν δεν κάνω λάθος, κανείς τους δεν παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη και αναρωτιέμαι τι να κάνουν σήμερα. Υποθέτω ότι πολλοί απ’ αυτούς θα έχουν ολοκληρώσει σπουδές και μπορεί να διευθύνουν μια από τις επιχειρήσεις που έρχονται να αξιοποιήσουν τα ερείπια τα οποία οι ίδιοι δημιούργησαν.

Δεν σκοπεύω να συνδέσω, με τον τρόπο της αστυνομίας, τη δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Marfin με τα γεγονότα του 2008. Δεν μπορώ να αγνοήσω ότι η καταστροφή της Αθήνας το 2008 νομιμοποίησε στις συνειδήσεις πολλών εξ ημών τον τρόπο και τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν για την τέλεση του εγκλήματος. 

Οι μολότοφ δεν χρησιμοποιούνταν μόνον εναντίον των ενστόλων. Χρησιμοποιούνταν και εναντίον πολιτών οι οποίοι είχαν διεγείρει την εχθροπάθεια όσων πίστευαν πως η Ελλάδα των μνημονίων βρισκόταν σε κατάσταση εμφυλίου πολέμου. Από τη μια, όσοι αντιδρούσαν στα μνημόνια και, από την άλλη, όσοι υφίσταντο μεν τις συνέπειές τους αλλά δεν αντιδρούσαν.  

Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω πως το κατ’ εξοχήν θύμα της εμφύλιας εχθροπάθειας ήταν τα μεσαία στρώματα. Χτυπήθηκαν από τους κουκουλοφόρους το 2008, οι τρεις υπάλληλοι της Marfin σ’ αυτά ανήκαν, και αφού σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της οικονομικής κατάρρευσης, βρέθηκαν και στο στόχαστρο της κυβερνώσας Αριστεράς, που συνέχισε με τη ληστρική φορολόγηση το έργο των μολότοφ.  

Εκείνο που ξέρω τόσα χρόνια μετά είναι πως το έγκλημα της Marfin δεν είναι ένα μεμονωμένο ούτε ένα τυχαίο γεγονός. 

Είναι...

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΑΡΧΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οταν η βλακεία σκοτώνει

Το ότι σηκώθηκαν τα άπλυτα τεμπελαριά απ'τα αξημέρωτα 9 η ώρα το πρωί να πάνε στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης να συμπαρασταθούν στα συντρόφια τους......το λες και άθλο φίλε.😎 pic.twitter.com/Ck12alZV7k

— Φρέδος Εσπρέσσος (@voukelarios) July 11, 2026

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Αυτό που εντυπωσιάζει στη δολοφονική επίθεση κατά της οικογενείας Νέστορα είναι οι λεπτομέρειες.

Βάσει των στοιχείων δεν επρόκειτο περί αυτοσχέδιου ντου τσούρμου τελούντος σε κατάσταση μέθης. Φαίνεται πως οι δράστες το είχαν οργανώσει, είχαν καταστρώσει σχέδια και μάλιστα είχαν προετοιμάσει και τις ομάδες υποστήριξης.

Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το γεγονός ότι αμέσως εμφανίστηκαν οι καλοθελητές που ζητούσαν να απελευθερωθούν τα «συντρόφια».

Προσοχή, δεν υποστήριζαν την αθωότητά τους, δεν ισχυρίζονταν ότι η σύλληψή τους οφείλεται σε παρεξήγηση.

Δέχονται την ενοχή τους, απλώς ζητούν την απελευθέρωσή τους.

Απόδειξη ότι, δύο ημέρες μετά, στο σπίτι της κ. Βολουδάκη στα Χανιά, οι ανταποκριτές τους έγραψαν συνθήματα που υποστήριζαν το έγκλημα. Oμως, παρά την προετοιμασία, φαίνεται ότι τους ξέφυγαν αυτές οι λεπτομέρειες, γεγονός που αποκαλύπτει και τον πραγματικό δείκτη της ευφυΐας τους.

Πρώτον, δεν υπολόγισαν τις κάμερες. Λογικό. Ως γνήσιοι αριστεροί θεωρούν πως ό,τι οι ίδιοι πιστεύουν ότι δεν πρέπει να υπάρχει, δεν υπάρχει. Η πραγματικότητα είναι αδύναμη μπροστά στη θέλησή τους.

Η δεύτερη λεπτομέρεια είναι ακόμη πιο γοητευτική. Για να κρυφτούν, χρησιμοποίησαν μια ομπρέλα. Τι καλύτερος τρόπος για να περάσεις απαρατήρητος στη Θεσσαλονίκη με τριάντα τόσους βαθμούς. Oποιος θυμάται τον Πίτερ Σέλερς στον ρόλο του επιθεωρητή Κλουζό νομίζω ότι θα το καταλάβει. Μου θυμίζει εκείνον τον αντιστασιακό επί χούντας που τον είχαν στείλει για ραντεβού στην πλαζ της Βουλιαγμένης και του είπαν να ντυθεί σαν τουρίστας. Αυτός φόρεσε καλοκαιριάτικα καμπαρντίνα, με αποτέλεσμα να τον συλλάβουν σαν επιδειξία.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει τρόπος για να μετρηθεί η βλακεία. Η επινόησή του θα ήταν εξίσου χρήσιμη, πιστεύω, με την τεχνητή νοημοσύνη. Μπορείς όμως να την εντοπίσεις εμπειρικά.

Εμείς τώρα όλους αυτούς τους λέμε «αναρχικούς», «αντιεξουσιαστές», παλεύοντας να τους αποδώσουμε ορθολογικά κίνητρα.

Δεν υπολογίζουμε το μερίδιο της βλακείας που ωθεί κάποιον να βάλει φωτιά σε ένα διαμέρισμα γνωρίζοντας ότι μπορεί να σκοτώσει κιόλας. Συνήθως, δε, τη βλακεία την αντιμετωπίζουμε ως ελαφρυντικό. Την αντιπαραθέτουμε στον δόλο, για παράδειγμα.

Προσωπικά δεν τη θεωρώ ελαφρυντικό. Το αντίθετο μάλιστα, αν υπολογίσει κανείς πόσα είναι τα θύματά της και ποιο είναι το εύρος των πράξεων που χρησιμοποιεί για να χτυπήσει.

Τα παιδιά αυτά είναι αποδεδειγμένα βλάκες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αθώοι.

Απλώς η παραδοχή μάς επιτρέπει να καταλάβουμε τη δική μας αδυναμία. Εχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται τη σημασία της ενοχής, άρα δεν αντιλαμβάνονται και τη σημασία της τιμωρίας.

Αλήθεια, πώς θα χαρακτηρίζατε το έγκλημά τους; Εγκλημα πάθους ή τιμής;

Οχι βέβαια.

Πολιτικό;

Ενα έγκλημα είναι πολιτικό από τη στιγμή που παράγει πολιτικά αποτελέσματα.

Ας το πάρουμε απόφαση: υπάρχουν και …

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΑΝΑΡΧΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι ποταποί δολοφόνοι

Αυτός εδώ το κωλοτρύπιδι, ο γόνος εύπορης οικογένειας με επιχείρηση τζίρου 2 εκατομμυρίων, έκαψε 4 ανθρώπους γιατί δούλευαν την ημέρα της πορείας. Στην επιχείρηση του μπαμπά να υποθέσω ότι όλοι εκείνη την μέρα απεργούσαν. pic.twitter.com/COwz8y0z01

— Ηθικός Πλεονέκτης (@dimitris7987) July 13, 2026

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η δολοφονία των υπαλλήλων της Marfin το 2010 υπήρξε το ειδεχθέστερο γεγονός της περιόδου των μνημονίων. Τρεις υπάλληλοι της τράπεζας τα θύματα, μαζί με το αγέννητο έμβρυο της μιας εξ αυτών. Το έγκλημά τους ήταν ότι εργάζονταν σε ημέρα γενικής απεργίας, ιερή τελετουργία του συνδικαλισμού που τον καιρό εκείνο είχε αναγορευθεί σε «επιτροπή της δημόσιας σωτηρίας», μια απομίμηση της οργάνωσης του Ροβεσπιέρου.

Σε ρόλο κριτή, οι διάφοροι τιμητές της δημοκρατίας μας που εξέδιδαν τότε πιστοποιητικά πολιτικών φρονημάτων, δίκαζαν και καταδίκαζαν όσους δεν συμμετείχαν στον αγώνα κατά των μνημονίων, τους «μνημονιακούς γερμανοτσολιάδες». Η γενική απεργία για τους φαντασμένους του καιρού εκείνου ήταν κάτι σαν τα Δερβενάκια της δημοκρατίας μας. Οι απεργοσπάστες ήσαν προδότες. Και τους προδότες τη στιγμή της μάχης τούς καταδικάζεις σε θάνατο.

Ως γνωστόν, οι τρομοκράτες είναι και δικαστές και εκτελεστές της ποινής που αποφασίζουν οι ίδιοι ως δικαστές.

Το έγκλημα είναι ειδεχθές όχι μόνον εξαιτίας των κινήτρων που οδήγησαν σ’ αυτό, αλλά και εξαιτίας των συνθηκών που βρήκαν τον θάνατο τα τρία θύματα. Κουκουλοφόροι, κρυμμένοι μέσα στο πλήθος των διαδηλωτών, έβαλαν φωτιά στο κατάστημα της τράπεζας ενώ γνώριζαν ότι μέσα βρίσκονταν άνθρωποι οι οποίοι τους εκλιπαρούσαν να μην τους κάψουν. Μια συνάδελφός τους που σώθηκε είπε πως άκουγε τους απέξω να φωνάζουν «κάψτε τους». Λέγεται μάλιστα πως ένα μέρος του πλήθους εμπόδισε τα θύματα να βγουν από το κατάστημα καθώς και τα πυροσβεστικά οχήματα να πλησιάσουν.

Το έγκλημα το κάνει ειδεχθέστερο η δειλία των δραστών του. Κρύφτηκαν μέσα στο πλήθος, προστατευμένοι απ’ την ανωνυμία, και έκτοτε εξαφανίστηκαν από προσώπου γης. Κανείς δεν διεκδίκησε τη δολοφονική ενέργεια και κανείς δεν συνελήφθη – ή μάλλον οι δύο συλλήψεις υπόπτων ακυρώθηκαν αφού κανένας από τους μάρτυρες δεν τους αναγνώρισε.

Το έγκλημα της Marfin συμπυκνώνει το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής, την οργή που γίνεται μίσος, την απελευθερωμένη εχθροπάθεια, τη δικαίωση της βίας. Και επειδή το πνεύμα ποτέ δεν είναι αφηρημένο, ας μην ξεχάσουμε ότι ο θάνατος στην πυρά των τριών της Marfin από τους ιεροεξεταστές του αντιμνημονιακού αγώνα ήταν το αποτέλεσμα της νοοτροπίας που είχε επιβάλει τότε στην ελληνική κοινωνία η Αριστερά με τη νεοναζιστική Δεξιά. Από τη βεβαιότητα ότι η Ελλάδα ζει σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου ώς την αθώωση της χρήσης των μολότοφ και των διαφόρων εμπρηστικών μηχανισμών, τα οποία αντιμετωπίζονταν, πάντα από την Αριστερά, σαν παιχνίδια απαραίτητα για το τσίρκο της δημοκρατίας μας. Θα θυμάστε ότι υποστήριζαν πως η μεταφορά και η κατοχή μολότοφ δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα. Και βέβαια τη σοφή ρήση του κ. Τσίπρα ότι οι μολότοφ είναι πρόβλημα μόνον γι’ αυτούς που βρίσκονται απέναντί τους.

Το ίδιο ισχύει και για τα πυροβόλα όπλα, όμως το μυαλό του κ. Τσίπρα δεν φτάνει τόσο μακριά.

Ως γνωστόν, η ίδια αυτή Αριστερά προσπάθησε να υποβαθμίσει όσο μπορούσε το έγκλημα της Marfin. Αν μπορούσε θα το έσβηνε από τη μνήμη έστω αυτών των λίγων που απέτιαν φόρο τιμής κάθε χρόνο στα θύματα. Κάποιοι κατέστρεφαν την αναμνηστική πλάκα. Κανείς όμως δεν είχε το θάρρος να ομολογήσει ότι, ασχέτως ιδεολογικής και πολιτικής τοποθέτησης, επρόκειτο για ειδεχθές έγκλημα του οποίου οι αυτουργοί έπρεπε να τιμωρηθούν με τον ίδιο τρόπο που τιμωρήθηκαν οι δολοφόνοι του Παύλου Φύσσα.

Ας προσθέσω ότι στα στοιχεία που κάνουν το έγκλημα ειδεχθές είναι και το δωρεάν της πράξης. Δεν σκότωσαν επειδή διεκδικούσαν κάτι. Σκότωσαν για να τρομοκρατήσουν. Aρα σκότωσαν για να σκοτώσουν.

Το έγκλημα της Marfin, ακόμη κι αν ελάχιστοι μιλούσαν γι’ αυτό και παρά τις προσπάθειες που κατέβαλλαν οι έστω ηθικά ενεχόμενοι να ξεχαστεί, συνέχισε να στοιχειώνει την κοινή μας ζωή ακόμη κι όταν η εχθροπάθεια του καιρού των μνημονίων είχε ενταχθεί στην κανονικότητα της καθημερινής μας ζωής. Η εχθροπάθεια δεν έσβησε ποτέ. Απλώς εθιστήκαμε σ’ αυτήν και την αποδεχθήκαμε ως φυσιολογική κατάσταση. Oσο οι δολοφόνοι παρέμεναν ασύλληπτοι, η υποψία ότι κάτι δεν πάει καλά και «κάτι μας κρύβουν» μας δηλητηρίαζε με τις θεωρίες της συνωμοσίας. Aκουσα πως ήταν προβοκάτσια της αστυνομίας. Aκουσα πως ήξεραν ποιοι είναι οι δολοφόνοι αλλά δεν τους συλλάμβαναν – για ποιο λόγο άραγε;

Και μέσα στη θολούρα της συλλογικής μας συνείδησης, πολλοί συνέχιζαν να παίζουν με μολότοφ ώσπου ήρθε μια καινούργια δολοφονία, αυτή της Βάγιας Νέστορα, για να μας θυμίσει ότι δεν σκοτώνουν μόνον οι σφαίρες, αλλά και οι φλόγες. Μην ξεχνάμε ότι οι Ουκρανοί αντιμετώπιζαν με μολότοφ τα ρωσικά τεθωρακισμένα στις πόλεις. Κανονικό πολεμικό όπλο.

Ελπίζω μόνον ότι η αστυνομία αυτήν τη φορά θα έχει «δέσει» τις κατηγορίες και τα πρόσωπα.

Ας ελπίσουμε ότι το δικαστήριο θα σταθεί στο ύψος του.

Oμως δεν είμαι αισιόδοξος.

Είμαι βέβαιος ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ή Πανελλαδικές ή τίποτε;

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Πόσες δεκαετίες ισχύει το παρόν σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ;

Δεν έχω ιδέα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αν δεν κάνω λάθος.

Πόσες φορές έχει μεταρρυθμισθεί;

Απειρες. Κάποτε ήταν η μεγάλη φιλοδοξία όσων αναλάμβαναν τον ρόλο του υπουργού.

Πανελλαδικές ή Πανελλήνιες; Υπάρχουν φαίνεται διαφορές ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο ονομασίες οι οποίες όμως παραμένουν αόρατες σε κάποιον σαν και μένα που δεν είμαι ούτε εκπαιδευτικός ούτε πολιτικός. Ασε που πάνε χρόνια από τότε που εγκατέλειψα τα σχολικά θρανία. Να σκεφθείτε ότι τότε υπήρχαν τα πνεύματα, η περισπωμένη και η τρίτη κλίσις. Η εποχή του χαλκού για την εκπαίδευση. Υπήρχαν όμως οι εισαγωγικές εξετάσεις για τα ΑΕΙ οι οποίες ακολουθούσαν τις εξετάσεις για το απολυτήριο του λυκείου. Δεν μιλώ λοιπόν ως ειδικός. Οπότε όσα λέω έχουν σχετική αξία. Απλώς θεωρώ ότι υπάρχει μία μικρή διαφορά ανάμεσα στις κινήσεις των τεθωρακισμένων και τα σχολικά θρανία. Οι κινήσεις των τεθωρακισμένων αφορούν μόνον τους ειδικούς του πολέμου. Τα σχολικά θρανία αφορούν όλον τον πληθυσμό απ’ αυτούς που ασχολούνται με την εκπαίδευση ώς αυτούς που βιοπορίζονται οδηγώντας ταξί.

Οι ειδήμονες αποδίδουν την αντοχή των Πανελλαδικών στο γεγονός ότι το σύστημα είναι αδιάβλητο.

Είναι ένα σοβαρό επιχείρημα. Δεν έχουμε και πολλά αδιάβλητα συστήματα αξιολόγησης και επιλογής οπότε όσα διαθέτουμε καλόν είναι να τα διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού.

Δεν έχω αντίρρηση. Απλώς αναρωτιέμαι αν αρκεί.

Είναι σαν να λες ότι ένας πολιτικός είναι καλός διότι είναι τίμιος. Είναι προφανές ότι δεν φτάνει. Αν είναι τίμιος αλλά ανίκανος να παράγει έργο τότε δεν είναι καλός πολιτικός. Και το ερώτημα είναι ποιο εκπαιδευτικό έργο παράγει το σύστημα των Πανελλαδικών.

Επειδή είναι ένα σύνορο αξίζει να αναρωτηθούμε πώς επηρεάζει τους ταξιδιώτες στον τόπο καταγωγής τους, στη μέση εκπαίδευση, και με ποιον τρόπο τούς προετοιμάζει για να προσαρμοσθούν στις ανάγκες του τόπου προορισμού τους, το πανεπιστήμιο.

Η πείρα μας λέει ότι το σύστημα των Πανελλαδικών καταδικάζει σε καχεξία τις δύο τελευταίες τάξεις του λυκείου μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους στο περιώνυμο φροντιστήριο, έδρα αυτού που κάποτε αποκαλούσαμε υποτιμητικά παραπαιδεία και υποτίθεται ότι οι σοφοί μας αναζητούσαν τρόπους για να την καταργήσουν.

Δεν ξέρω αν έχουν εγκαταλειφθεί οι προσπάθειες. Εκείνο που ξέρω είναι ότι το φροντιστήριο ζει και βασιλεύει και αποτελεί ουσιαστικό πρόκριμα για την επιτυχία στις Πανελλαδικές.

Επειδή τελευταία έχει ανοίξει μια συζήτηση για την αντικατάσταση των Πανελλαδικών με το εθνικό απολυτήριο το οποίο υποτίθεται θα ρίξει όλο το βάρος στο λύκειο, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν έχω γνώμη. Φοβάμαι ότι είτε το σύστημα αλλάξει είτε παραμείνει το ίδιο, το ουσιαστικό πρόβλημα δεν πρόκειται να αντιμετωπισθεί.

Και ποιο είναι το ουσιαστικό πρόβλημα;

Είναι αυτό που μπορείς να το εντοπίσεις διά γυμνού οφθαλμού εάν έχεις στοιχειώδεις απαιτήσεις από τον εαυτό σου και τους συμπολίτες σου. Είναι ο λόγος για τον οποίον γράφω το σημερινό και ασχολούμαι με τις Πανελλαδικές. Η πτώση του μορφωτικού επιπέδου από γενιά σε γενιά. Η υποχώρηση της γενικής παιδείας σε επίπεδα αγραμματοσύνης και αναλφαβητισμού.

Εννοείται ότι δεν μιλάω για την επιστημονική κατάρτιση και τις τεχνικές δεξιότητες. Αναφέρομαι στη γενική παιδεία, σ’ αυτό το πολιτισμικό περιβάλλον που σου δίνει τη δυνατότητα να μιλάς και να σκέφτεσαι. Οταν το επίπεδο της Βουλής δεν διαφέρει από το επίπεδο των τηλε-παιχνιδιών τότε μιλάμε για ένα σοβαρό, ίσως το σοβαρότερο κοινωνικό πρόβλημα.

Αποδίδουμε την πτώχευση στον τρόπο της ζωής μας. Στον εθισμό στο Διαδίκτυο, για παράδειγμα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην αδιαφορία της οικογένειας, στην ανακήρυξη της ευκολίας σε ιδανικό. Στην απουσία όχι ιδανικών –αυτά μόνο να σε διαψεύσουν μπορούν– αλλά οποιασδήποτε σκέψης για το μέλλον.

Δεν σας κάνει εντύπωση ότι από τη συζήτηση απουσιάζει το ζήτημα της εκπαίδευσης;

Πώς αντιμετωπίζει όλα αυτά το σχολείο;

Ή μήπως τα αποδέχεται σαν να ‘ναι κάτι σαν κοινωνική μοίρα και το σχολείο συνεχίζει να κάνει τη δουλειά του με τον τρόπο που την έκανε και πριν εμφανισθούν όλα αυτά τα προβλήματα;

Γιατί δεν αναζητούμε τις διασυνδέσεις ακόμη και της έκρηξης της εφηβικής βίας με τον τρόπο που λειτουργεί το σχολείο;

Και για να βρούμε μιαν άκρη στο νήμα θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την κορυφαία στιγμή του σχολικού βίου, τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Μήπως θα πρέπει να αποφασίσουμε ότι το αδιάβλητό τους δεν μας φθάνει πια κι ότι θα πρέπει να βρούμε έναν άλλον τρόπο για να οργανώσουμε τη μέση εκπαίδευση, εξίσου αδιάβλητο αλλά πιο αποτελεσματικό.

Αν η σύγχρονη κοινωνία πάσχει από την προσήλωσή της στο ήσσον, στην ευκολία και στην ταχύτητα κτήσης αγαθών, ποια είναι η ευθύνη της εκπαίδευσης;

Και γιατί δεν τολμάμε να τις αγγίξουμε;

Μήπως επειδή ξέρουμε ότι…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η τεχνητή νοημοσύνη δίνει Πανελλαδικές

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Για την ιστορία να θυμίσω ότι κάποτε, όχι και τόσο παλιά, οι «εισαγωγικές», ή «πανελλήνιες», ή «πανελλαδικές» σηματοδοτούσαν μια κρίσιμη καμπή στη ζωή σ’ αυτόν τον τόπο. Μπορώ, δε, να υποθέσω ότι η σημασία την οποία τους αποδίδουμε ακόμη και σήμερα οφείλεται στη σημασία που κάποτε είχαν.

Κάποτε η εισαγωγή σε μια ανώτατη σχολή καθόριζε το μέλλον σου, τη διαδρομή που θα ακολουθούσες στο υπόλοιπο του βίου σου. Εμπαινες στην Αρχιτεκτονική για να ζήσεις ως αρχιτέκτων, στην Ιατρική ως ιατρός, στη Νομική ως δικηγόρος.

Εξαίρεση αποτελούσε πάντα η Φιλοσοφική, η οποία δεν έβγαζε φιλοσόφους αλλά ως επί το πλείστον καθηγητές στη μέση εκπαίδευση που δίδασκαν γλώσσα, λογοτεχνία, ιστορία και γενικά ό,τι περίσσευε από τους υπόλοιπους.

Υπήρχαν και οι υποδεέστερες σχολές οι οποίες μπορεί να μη σε οδηγούσαν σε κάποιο επάγγελμα υψηλής κοινωνικής αξίας, με το απολυτήριο που σου έδιναν όμως σου πρόσφεραν τη δυνατότητα να υλοποιήσεις το όνειρο του μέσου συμπατριώτη μας. Μια θέση στο Δημόσιο.

Ας μη γελιόμαστε, το γεγονός ότι φτάσαμε στο σωτήριον έτος 2026 για να δοθεί άδεια λειτουργίας σε μη κρατικά πανεπιστήμια οφείλεται στον έλεγχο του ανθρώπινου δυναμικού που θα στελέχωνε το πανίερον ελληνικό Δημόσιο. Με την πτώχευση του εν λόγω Δημοσίου αυτή η υπόθεση σταμάτησε να είναι υπόθεση, όμως είχε ήδη ενταχθεί στις διατηρητέες παραδόσεις μας. Συνελόντι ειπείν, κάποτε έμπαινες σε μια ανώτατη σχολή για να βγεις στη σύνταξη.

Εν τω μεταξύ, τα ευαγή ιδρύματα αυξάνονταν και πληθύνονταν, ξεφύτρωναν σχολές όπου με κάτι απίθανες ειδικότητες έπαιρνες το χαρτί για να διεκδικήσεις μια θέση στο Δημόσιο. Η πρόσληψη ήταν υποχρεωτική, με αποτέλεσμα όσοι απόφοιτοι της Φιλοσοφικής ή της Φυσικομαθηματικής δεν είχαν διορισθεί να αποκαλούνται «αδιόριστοι εκπαιδευτικοί».

Αυτά σε γενικές γραμμές.

Δεν ισχύουν τα ίδια για τον σημερινό υποψήφιο. Αυτός ξέρει, ή οφείλει να ξέρει, ότι το μέλλον του δεν εξαρτάται από τη σχολή στην οποία θα εισαχθεί. Το πιθανότερο είναι να βγει στην αγορά εργασίας κάνοντας μια δουλειά που δεν έχει σχέση με τις σπουδές του και το ακόμη πιο πιθανό είναι ότι για να φτάσει έως τη σύνταξη θα αλλάξει αρκετές φορές δουλειά.

Είναι απολύτως λογικό, αντί να διεκδικήσει μια θέση στο Δημόσιο για να ακυρωθεί κοινωνικά, να φύγει σε κάποια χώρα του εξωτερικού. Ειδικά αν έχει αποφοιτήσει από κάποια σχολή ισχυρής ειδίκευσης, όπως είναι οι ιατρικές.

Σ’ αυτά ας προσθέσουμε και τον ψυχολογικό βομβαρδισμό που όλοι δεχόμαστε καθημερινά από την επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης. Πόσα επαγγέλματα θα υπάρχουν ακόμη σε είκοσι χρόνια;

Εδώ διάβασα ότι ακόμη και οι ιατροί θα καταργηθούν. Μπούρδες, αλλά πόσες μπούρδες δεν έφτιαξαν τον κόσμο όπως τον ζούμε σήμερα.

Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι ποιο λόγο έχει το παιδί να βασανίζεται επί διετία και να θυσιάζει κομμάτια της ζωής του για να περάσει σε μια σχολή η οποία δεν ξέρει πού θα το βγάλει. Μήπως επειδή θέλει να μορφωθεί;

Ελάτε τώρα. Ποιος πιστεύει ότι το πανεπιστήμιο, έτσι όπως είναι σήμερα, προσφέρει μόρφωση.

Κατ’ αρχάς ας συμφωνήσουμε για τη σημασία της λέξης. Τι θα πει μόρφωση και ποιος είναι ο μορφωμένος άνθρωπος;

Αυτός που ξέρει πότε έπεσε η Πόλη; Ή μήπως αυτός ο οποίος έχει τη δυνατότητα να κρίνει ποιότητες από τις ποσότητες της ζωής μας, να μπορεί να ξεχωρίσει το σημαντικό από το ασήμαντο;

Αυτόν οι παλαιότεροι τον έλεγαν «καλλιεργημένο» άνθρωπο – χαρακτηρισμός ο οποίος αντικαταστάθηκε από τον όρο «κουλτουριάρης» όταν η ελληνική ενδοχώρα ανακάλυψε τον Μπρεχτ μαζί με τον Μπακαλάκο.

Τι ωραία που μας τα λέει η γλώσσα μας. Γιατί καλλιεργείται ο άνθρωπος;

Για να αποκτήσει μορφή η σκέψη του. Για να γίνει μορφωμένος.

Ο CEO της Nvidia είπε πως η τεχνητή νοημοσύνη θα ενισχύσει τη σημασία των κλασικών σπουδών.

Για να πάρεις τις σωστές απαντήσεις από την τεχνητή νοημοσύνη θα πρέπει να θέτεις τις σωστές ερωτήσεις. Κι αν μας μαθαίνει κάτι η αρχαία ελληνική σκέψη είναι ότι σημασία δεν έχει η απάντηση που θα πάρεις, αλλά η ερώτηση που θα θέσεις.

Μην ξεχνάμε ότι τον 5ο αιώνα π.Χ. στην Αθήνα έγινε μια επανάσταση αντίστοιχη με αυτή της τεχνητής νοημοσύνης σήμερα. Η επανάσταση της σοφιστικής. Αυτοί ανακάλυψαν τη δύναμη του λόγου και τη δυνατότητα παρέμβασης στις ανθρώπινες σχέσεις με τις λέξεις. Εγιναν πλούσιοι οι περισσότεροι διότι μπορούσαν να απαντήσουν σε οποιαδήποτε ερώτηση. Ωσπου κάποια στιγμή εμφανίστηκε κάποιος Σωκράτης, ο οποίος, αν πιστέψουμε τον Πλάτωνα, τους έμαθε ότι πριν απαντήσεις πρέπει να μάθεις να ρωτάς.

Πριν διοικήσεις την πόλη πρέπει να αναρωτηθείς εσύ ο ίδιος γιατί θέλεις να τη διοικήσεις και αν μπορείς να τη διοικήσεις. Μια συνοπτική, ενδεχομένως βιαστική, τοποθέτηση του ζητήματος, η οποία όμως με βοηθάει να οδηγηθώ στην κατακλείδα.

Το πανεπιστήμιο, η εκπαίδευση γενικότερα, οφείλει να σταματήσει να παράγει επαγγελματίες. Διότι εκεί το παιχνίδι το έχει χάσει.

Μπορεί όμως να παράγει καλλιεργημένους ανθρώπους οι οποίοι θα βρουν το επάγγελμα που επιθυμούν και μπορούν να ακολουθήσουν.

Εχει το ανθρώπινο δυναμικό να κάνει μια τέτοια στροφή;

Φοβάμαι πως όχι.

Αξίζει τον κόπο όμως να …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΑΡΙΣΤΕΡΟΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Αμήχανη κυβέρνηση

Μη μπερδεύεστε, ούτε κι αυτοί σας φοβούνται pic.twitter.com/bUvY1fN4CO

— Ακήρατος🇪🇺🇺🇦 (@Akiratos_) July 2, 2026

Μάκη, είστε χεσμένοι εδώ κ 40 χρόνια. https://t.co/7ACS6zHCJF

— Ελεύθερος Πολιορκημένος 🇬🇷 (@AleaJactaEst101) July 2, 2026

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Αν για να τους απαξιώσεις τους αποκαλείς «δήθεν επαναστάτες», μάλλον δεν επιτυγχάνεις τον στόχο σου.

Πρώτον, είναι σαν να δέχεσαι ότι υπάρχουν κάποιοι γνήσιοι επαναστάτες οι οποίοι αποτελούν αξίες για τη δημοκρατία μας επειδή θέλουν να την ανατρέψουν. Κάτι που μπορεί να ισχύει για το ΚΚΕ ή για τους νοσταλγούς του εμφυλίου που κατοικοεδρεύουν στη σκιά του Τσίπρα, όμως σίγουρα δεν ισχύει για κόμματα όπως το κυβερνητικό, που αποκάλεσε τους δολοφόνους της Θεσσαλονίκης «ψευτοεπαναστάτες».

Δεύτερον, διότι είναι σαν να τους παροτρύνεις να σου αποδείξουν προσεχώς πως είναι πραγματικοί επαναστάτες.

Το ίδιο ισχύει όταν τους αποκαλείς «αναρχικούς» ή «αντιεξουσιαστές». Προσθέτεις ένα ιδεολογικό πρόσημο σε ομάδες οι οποίες καταστρέφουν για να καταστρέψουν, χωρίς να θέλουν να επιτύχουν κάποιον στόχο. Θρασύδειλοι ναι, κυρίως όμως ψυχολογικά διαταραγμένα άτομα τα οποία όταν βρίσκονται αντιμέτωπα με τις συνέπειες των πράξεών τους, στη συγκεκριμένη περίπτωση τον θάνατο της Βάγιας Νέστορα, τρέχουν να κρυφτούν.

Θρασύδειλοι και αλαζόνες. Δεν πιστεύουν σε τίποτε, δεν προσδοκούν τίποτε, δεν διεκδικούν τίποτε, απλώς θέλουν να τραβήξουν την προσοχή που θεωρούν ότι τους χρωστάμε χωρίς να ξέρουν γιατί. Διαφέρουν απ’ τον τύπο που τρέχει μεθυσμένος με διακόσια και όποιον πάρει ο χάρος, μόνον επειδή οι υπόλοιποι τους έχουμε αποδεχθεί ως στοιχείο της δημοκρατίας μας.

Και καλά η Αριστερά η οποία τους γέννησε και τους ανέθρεψε για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη. «Οι μολότοφ είναι καλό ή κακό ανάλογα με τη μεριά που βρίσκεσαι» – λενινισμός α λα γκρέκα υπό Αλέξη Τσίπρα.

Η λεγόμενη Δεξιά, όμως, ή έστω το δημοκρατικό Κέντρο, η βάση του πολιτεύματός μας;

Πώς είναι δυνατόν έπειτα από τόσα χρόνια, και επτά συναπτά διακυβέρνησης της Ν.Δ., να μην έχουν ακόμη συλληφθεί οι δολοφόνοι της Μαρφίν;

Πώς είναι δυνατόν ύστερα από τόσες τρομοκρατικές ενέργειες να μην έχει συλληφθεί ούτε ένας από τους «μαχητές» του «Ρουβίκωνα»;

Αλήθεια, συνελήφθη κανείς από τους μελανοχίτωνες με τις παλαιστινιακές σημαίες που τρομοκρατούσαν τους Εβραίους συμπατριώτες μας στη Θεσσαλονίκη;

Δυο μέρες μετά έγινε η καταδρομική εμπρηστική επίθεση στην πολυκατοικία όπου διαμένει η οικογένεια Νέστορα. Και δυο μέρες αργότερα ο πρωθυπουργός μας διαβεβαίωνε για πολλοστή φορά ότι το φαινόμενο θα εξαλειφθεί.

Ενδεικτικό της κυβερνητικής αμηχανίας απέναντι στην αριστερή βία είναι η συγκέντρωση που οργανώθηκε από μέλη του κυβερνητικού κόμματος για να την καταγγείλει.

Να την καταγγείλει σε ποιους;

Στους ομοϊδεάτες τους στην κυβέρνηση;

Η δράση όλων αυτών των παρασιτικών ομάδων αντιμετωπίζεται από την πολιτική τάξη –συλλήβδην– και από τα μέσα ενημέρωσης σαν φυσικό φαινόμενο. Και …

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Η απαγορευμένη πόλη

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ 

Η τελευταία Κυριακή ήταν αφιερωμένη στο ποδήλατο. Σε μια πόλη, όπως η Αθήνα, όπου δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι και η ποδηλασία θυμίζει ράφτινγκ σε άγριο ρέμα με βράχους και καταρράκτες, κάποιοι σκέφτηκαν ότι είναι το κατάλληλο περιβάλλον για να οργανώσουν ποδηλατικούς αγώνες.

Οπως είναι φυσικό, για να γίνουν οι αγώνες έπρεπε να σταματήσει να λειτουργεί η πόλη. Ή, με άλλα λόγια, οι αγώνες έπρεπε να γίνουν εναντίον της ζωής της πόλης. Αυτό ονομάζεται «κυκλοφοριακές ρυθμίσεις».

Θα μου πείτε ήταν Κυριακή, η ημέρα δεν ήταν εργάσιμη, οπότε όσοι ήθελαν να περάσουν το κέντρο δεν το έκαναν επειδή ήσαν υποχρεωμένοι, αλλά επειδή ήθελαν να περάσουν την ημέρα τους σε κάποια παραλία. Η εργασία είναι δικαίωμα. Η χαλάρωση ή η ανάπαυση είναι πολυτέλεια. Εξάλλου οι Αθηναίοι έχουν στη διάθεσή τους την πόλη τους όλη την υπόλοιπη εβδομάδα. Ακόμη κι όταν δεν την κλείνουν οι συμπολίτες τους υποστηρικτές της Χαμάς, μπορούν με όλη τους την άνεση να απολαύσουν την κυκλοφοριακή συμφόρηση, να εκνευριστούν όσο τραβάει η όρεξή τους, να κορνάρουν, να φωνάξουν, να τσακωθούν. Ας την αφήσουν μια Κυριακή για την υγιεινή ζωή και την οικολογία.

Υποθέτω ότι αυτό είναι το επιχείρημα όσων οργάνωσαν τον ποδηλατικό αγώνα στο κέντρο της Αθήνας και του δήμου, ο οποίος τους παραχώρησε την πρωτεύουσα. Οπως και την προπερασμένη Κυριακή η πρωτεύουσα είχε παραδοθεί σε δρομείς με τις αντίστοιχες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις.

Θα με ρωτήσετε για ποιο λόγο πρέπει όλα αυτά να γίνονται στο κέντρο της Αθήνας, έστω Κυριακές και εορτές, και όχι σε κάποια περιοχή δίπλα στην πρωτεύουσα.

Πρώτον, διότι αν δεν γίνουν στο κέντρο της πόλης θα χαθεί ένα σημαντικό μέρος της απόλαυσης. Δεν θα σπάσουν τα νεύρα κανενός. Οπότε ελάχιστοι θα αντιληφθούν τον αγώνα και ακόμη λιγότεροι θα τον εκτιμήσουν. Είναι στοιχείο της εκπαιδευτικής πολιτικής του δήμου. Δεν χάνει ευκαιρία να σπάει τα νεύρα των πολιτών του, είτε με δημόσια έργα μέρα μεσημέρι σε πολυσύχναστες οδικές αρτηρίες είτε με αποκλεισμό του κέντρου για διάφορους λόγους. Ετσι κρατάει σε εγρήγορση τη συνείδηση των πολιτών του και δεν τους αφήνει να αποβλακωθούν όπως όσοι ζουν σε πόλεις όπου όλα λειτουργούν και έχει χαθεί το αίσθημα του απρόβλεπτου, το αίσθημα της περιπέτειας που οξύνει το μυαλό.

Επειδή πολλοί χρησιμοποιούν πια τον τίτλο Δούκας των Αθηνών για τον Δούκα των Αθηνών, αποφάσισα να τον προαγάγω σε Αρχιδούκα. Ισως έτσι αντιληφθεί ότι οι ικανότητές του και οι φιλοδοξίες του πάνε χαμένες εκεί που βρίσκεται. Το γραφείο του δημάρχου δεν τον χωράει, όσο κι αν προσπαθεί να διασκεδάσει την πλήξη του παίζοντας με τα νεύρα των Αθηναίων.

Θα μου πείτε, έχει κι αυτός τους λόγους του. Κάτι τέτοιες ημέρες, κλεισμένος στην Απαγορευμένη Πόλη μαζί με τους μανδαρίνους του, μπορεί να αισθάνεται ότι...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Θουκυδίδης στο Πεκίνο

 

 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν ξέρω αν ο κ. Τραμπ ζήτησε από τους συνεργάτες του να οργανώσουν επειγόντως συνάντηση μ’ αυτόν τον κ. Θουκυδίδη, τον οποίον ανέφερε ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ.

Υποθέτω ότι κάποιος απ’ αυτούς θα του είπε ότι δυστυχώς ο άνθρωπος δεν βρίσκεται εν ζωή εδώ και κάτι αιώνες και μάλιστα είναι άγνωστο πού βρίσκεται το μνήμα του. Κάπου στην Ελλάδα πάντως.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο αρχαίος ιστορικός εμπλέκεται στις υποθέσεις του σύγχρονου κόσμου. Τον είχε αναφέρει και ο σύμβουλος του κ. Μπους του νεότερου, ο κ. Γούλφοβιτς αν δεν κάνω λάθος, όταν ξεκινώντας τον δεύτερο πόλεμο στο Ιράκ είχε πει ότι πάνε εκεί για να επαναλάβουν το εγχείρημα του Περικλή ο οποίος, οργανώνοντας τη θαλασσοκρατορία του, επέβαλε δημοκρατικά καθεστώτα στα νησιά του Αιγαίου. Οφείλουμε βέβαια να παραδεχθούμε ότι ο πρόεδρος Σι, αναφερόμενος στην παγίδα της υπερδύναμης που αναφέρει ο ιστορικός, είναι πολύ πιο κοντά στο πνεύμα του από τον κ. Γούλφοβιτς ο οποίος, αν και μαθητής του μεγάλου ελληνιστή Λίο Στράους, δεν υπολόγισε τις ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στην αθηναϊκή ηγεμονία που επιβλήθηκε σε ομοεθνείς κοινωνίες και την εξαγωγή της δημοκρατίας σε μια χώρα σαν το Ιράκ, το οποίο αναρωτιέμαι αν ήξερε τι σημαίνει δημοκρατία.

Δεν ξέρω πότε αναφέρθηκε για τελευταία φορά ο Θουκυδίδης από Ελληνα πολιτικό. Λέγεται πως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο κανονικός, τον διάβασε στα χρόνια της αυτοεξορίας του στο Παρίσι. Κι αυτός τον βοήθησε να μεταμορφωθεί πολιτικά από την προδικτατορική του παρουσία. Το βέβαιο είναι ότι τον μετέφρασε εξαιρετικά ο Ελευθέριος Βενιζέλος, πάλι ως εξόριστος στο Παρίσι.

Ολ’ αυτά, ως στοιχεία, γι’ αυτό που κοινότοπα λέμε ότι η αρχαία ελληνική σκέψη παραμένει επίκαιρη, χωρίς καλά καλά να ξέρουμε τι εννοούμε. Οχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά επειδή η αρχαία Ελλάδα δεν είναι πλέον απαραίτητο κεφάλαιο της γενικής παιδείας μας, όπως ήταν ώς το δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα, αλλά μια υπόθεση που αφορά ως επιστημονικό πεδίο ιστορικούς. Αν και ο Θουκυδίδης δίνει με συγκλονιστικές λεπτομέρειες την πορεία του κλασικού κόσμου της πόλης-κράτους προς την καταστροφή, όπως και ο Πολύβιος περιγράφει την άνοδο μιας μικρής πόλης της Ιταλίας, της Ρώμης, σε κυρίαρχο του κόσμου της. Ο διάλογος Αθηναίων και Μηλίων που καταγράφει ο Θουκυδίδης αποτελεί μια πρώτης τάξεως περιγραφή της σχέσης δύναμης και αδυναμίας στις διεθνείς σχέσεις και την απολύτως σχετική αξία του διεθνούς δικαίου. Λέξη προς λέξη μπορούμε να τον μεταφέρουμε σε επεισόδια του δικού μας κόσμου.

Κτήμα εσαεί λοιπόν ο Θουκυδίδης, ώς σήμερα τουλάχιστον. Και το κυριότερο, η διάψευση ότι η πρόοδος και η βελτίωση των όρων ζωής ή η εξέλιξη της επιστήμης μπορούν να αλλάξουν την ανθρώπινη φύση. Οπως λέει ο ίδιος, όσα περιγράφει ισχύουν «ἓως ἄν ἡ ἀνθρωπείη φύσις ἡ αὐτή ἦ».

Καλά και άξια όλ’ αυτά. Και στο κάτω κάτω δεν λέω τίποτε καινούργιο ούτε πρωτότυπο. Απλώς, δράττομαι της ευκαιρίας για μια ακόμη φορά για να αναρωτηθώ με ποιον τρόπο διδάσκονται αυτά τα κείμενα στο σημερινό σχολείο. Αν δηλαδή τα αντιμετωπίζουν με το ίδιο ενδιαφέρον που έδειξε για ένα επεισόδιο του Θουκυδίδη ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ.

Είναι γνωστό το ενδιαφέρον του κινεζικού πολιτισμού για τον ελληνικό, που τον θεωρούν ως τον μόνον άξιο λόγου πολιτισμό της Δύσης.

Εκείνο, αντιθέτως, που δεν είναι γνωστό είναι το δικό μας ενδιαφέρον για τον δικό μας πολιτισμό. Χαρακτηριστικό είναι ότι δύο αιώνες μετά την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, ακόμη δεν έχουμε βρει έναν τρόπο να διδάσκουμε τον δικό μας πολιτισμό στα παιδιά μας. Τον αντιμετωπίζουμε ως εκπαιδευτική υποχρέωση, ένα διατηρητέο μνημείο το οποίο οφείλουμε να σεβόμαστε, χωρίς ακριβώς να ξέρουμε για ποιον λόγο.

Θα μου πείτε, ο λόγος είναι προφανής: είμαστε Eλληνες, είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Απόδειξη, ότι ρίγη υπερηφανείας διατρέχουν τη σπονδυλική μας στήλη όποτε κάποιος ξένος αναγνωρίζει την καταγωγή μας. Ως γνήσιοι και έντιμοι επαρχιώτες.

Μπορούμε να προκαλέσουμε στις νέες γενιές την περιέργεια για την αρχαιότητά μας, αυτό το είδος της περιέργειας που οδηγεί στη ζωντανή γνώση;

Δύσκολα πράγματα.

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε αναζητώντας αυτήν την περιέργεια σε όσους είναι επιφορτισμένοι με τη διδασκαλία.

Σ’ αυτήν, εκτός από τη ζωντανή επαφή στην τάξη περιλαμβάνονται και τα βιβλία τα οποία, ως επί το πλείστον, είναι γραμμένα για να σε κάνουν να αντιπαθήσεις τη γλώσσα. Πόσο πολύτιμη φαίνεται η Γραμματική του Τζάρτζανου αν τη συγκρίνεις με τη σημερινή ποιότητα των βιβλίων σαν να είναι γραμμένα από τεχνητή νοημοσύνη.

Δεν ξέρω πόσο χρήσιμη θα αποδειχθεί η τεχνητή νοημοσύνη.

Εκείνο που ξέρω είναι ότι δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ τη φυσική ανοησία.

Αυτήν την πολεμάει η κλασική σκέψη εκπαιδεύοντάς σε στην…