ΝουΔο-γαλαζαίικο ΛΑΘΡΟΜΑΧΜΟΥΤΑΡΑΔΙΚΟ: Ο γητευτής των Λαθρό (που κάποτε τον είχαμε για σοβαρό) και τα φιλαράκια του

Γητευτής Λάθρο
Part5

Εκεί που νομίζεις ότι από Καιρίδη έχεις ακούσει τα πάντα

Στα Κ.Πατήσια ο γηγενής πληθυσμός έχει ήδη εκτοπιστεί από παράνομους μετανάστες

Η αγωνία πλέον του Γητευτή είναι, πως θα ικανοποιηθούν τα αιτήματα των μελλοντικών ψηφοφόρων της Περιφέρειάς του! pic.twitter.com/bGePmkw8Dy

— Mirovolos🇬🇷🇨🇾 (@mirobolos) June 12, 2024

 

Το υπουργείο προστασίας του Πολίτη στην Ελλάδα είναι τόσο άχρηστο όσο και το υπουργείο αλιείας στα Ιμαλάια. Οι κάτοικοι του κέντρου ζουν από τύχη.Οφείλουμε μια συγνώμη στην κυρά Τασία διότι νομίζαμε πως 5 χρόνια μετά θα μπει τάξη. Να είμαστε ειλικρινείς.Δεν έχουμε ασφάλεια. Τελος https://t.co/u7htrcR32J

— Thanos 🇮🇹🇬🇷 (@taurothanos) June 12, 2024

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Και τώρα ξεπουλάμε και το «άγιο δισκοπότηρο» (βλ. Συνθήκη της Λωζάννης)

 

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

 

Τα τελευταία χρόνια, όταν ολοένα συχνότερα αισθανόμασταν την ανάγκη, πολίτες αλλά και αρμόδιοι κυβερνητικοί, να ενισχύσουμε την πίστη μας στις δυνατότητες μας, να αποβάλουμε τους φόβους μας, σχετικά με την έλευση εθνικών περιπετειών, και να αναζητήσουμε κάποιο στήριγμα, καταφεύγαμε μονίμως στη Συνθήκη της Λωζάννης η οποία:

αντιπροσώπευε σταθερή νομική αξία,

μας προστάτευε απέναντι σε κάθε κακόβουλο γείτονα, και

ήταν «αυτάρκης», με την έννοια ότι δεν χρειαζόμασταν συμπληρωματικές ενισχύσεις, προκειμένου να υποστηρίξουμε τα εθνικά μας δίκαια.

 

Ας δεχθούμε λοιπόν, τηρουμένων των αναλογιών, ότι η Συνθήκη της Λωζάννης ήταν, με το μεταφορικό της περιεχόμενο, το άγιο δισκοπότηρο μας.

 

Όχι πια, καθώς ξαφνικά, πληροφορούμαστε με ανεπίσημο τρόπο, αλλά όμως από επίσημα χείλη, ότι αυτό το πολύτιμο στήριγμά μας είναι κατά 97% για τα σκουπίδια. Και δικαιολογημένα καταλαμβανόμαστε από πανικό, καθώς μένουμε χωρίς αποκούμπι.

Εδώ, αξίζει να υπενθυμίσω ότι από τα ίδια επίσημα χείλη, σχεδόν πριν έτος από σήμερα, εμβρόντητοι πληροφορηθήκαμε, σε κραυγαλέα αντίθεση με τα όσα μέχρι τότε πιστεύαμε, ότι η απόκτηση των F-16 από την Τουρκία θα μας ωφελήσει (Βλ. άρθρο μου στο Newsbreak της 10.01.2023). Και φυσικά δεν μας ωφέλησε, αλλά όμως πήρε το δρόμο προτίμησης του κ. Ερντογάν.

Θα χαρακτήριζα αναπότρεπτο, το ξέσπασμα σφοδρών αντιδράσεων, εναντίον αυτής της ολοκληρωτικής ανατροπής όλων όσων πιστεύαμε και υποστηρίζαμε μέχρι σήμερα, σχετικά με τη Συνθήκη της Λωζάννης. Και θα πρόσθετα και ανεπαρκές,

Ωστόσο, ο κ. Πρωθυπουργός, παρότι μέχρι σήμερα φαινόταν να συντάσσεται απολύτως με την νομική αξία της Συνθήκης της Λωζάννης, ουδόλως αντέδρασε.

Η σιωπηρή αυτή αποδοχή του γκρεμίσματος των πάγιων, ως τότε, πεποιθήσεων, αναφορικά με το περιεχόμενο και τις δυνατότητες της Συνθήκης της Λωζάννης ανοίγει, αναπόφευκτα, τους ασκούς του Αιόλου, γύρω από την ερμηνεία του.

 

Ανατρέχοντας σε κάποιες από τις πιθανές ερμηνευτικές υποθέσεις τού πως, δηλαδή, και του γιατί ρίχτηκαν χωρίς προειδοποίηση στον Καιάδα, οι, γενικώς παραδεκτές, μέχρι τότε, θετικές ιδιότητες της Συνθήκης της Λωζάννης, θα αφήσω εκτός σχολιασμού μία και μοναδική, που άλλωστε κατέχει και τα σκήπτρα σε ανάλογες περιπτώσεις.

Πρόκειται για την ερμηνεία, που δεν αναφέρεται στο περιεχόμενο της δήλωσης του κ. Συρίγου, αλλά αντιθέτως ρίχνει φως στις αντιδράσεις εναντίον της. Οι αντιδράσεις, λοιπόν, στην κατά τα άλλα πρωτοφανή δήλωση του κ. Συρίγου, προέρχονται συλλήβδην από «ακροδεξιούς», ενώ γίνεται σιωπηρά δεκτό ότι οι μη «ακροδεξιοί» την αποδέχονται χωρίς αντιδράσεις. Δηλαδή, ότι η Συνθήκη της Λωζάννης (να το επαναλάβω για να εμπεδωθεί) είναι άχρηστη κατά 97%, και παραμένουμε στο 3%, και σε ότι αυτό μπορεί να μας συνδράμει. Που σημαίνει ότι, επί χρόνια και χρόνια, ήμασταν στο απόλυτο σκοτάδι (κατά τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Συρίγου πάντοτε). Αλλά, σημαίνει, ακόμη, ότι αν και όταν έχουμε συνομιλίες με τους «φίλους» Τούρκους, ουδόλως πλέον θα μας δεσμεύει το περιεχόμενο της Συνθήκης της Λωζάννης, και θα είμαστε ελεύθεροι και ανοικτοί στο οτιδήποτε ήθελε προκύψει.

 

Να επανέλθω στους αντιδρώντες «ακροδεξιούς» και να υπενθυμίσω ότι η κατηγορία αυτή είναι πολύ του συρμού στις ημέρες μας. Ότι δεν μας αρέσει, ότι μας ενοχλεί, ότι μας εμποδίζει να επιβάλουμε ακρότητες έχει «ακροδεξιά οσμή».

«Ακροδεξιοί» και «φασίστες» ήταν όσοι αντέδρασαν στο ξεπούλημα της Μακεδονίας, καθώς και αυτοί που μάχονται για την ακύρωση της Συνθήκης των Πρεσπών.

«Ακροδεξιοί» , επίσης ήταν και όσοι αντέδρασαν στο πραξικόπημα του 2015, που μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ.

«Ακροδεξιοί» είναι, επίσης, και όσοι υποστηρίζουν ότι ο γάμος των ομόφυλων και της τεκνοθεσίας, οφείλει να αντιμετωπίζεται ως εξαίρεση και όχι ως κανόνας.

Αλλά, επιπλέον, συλλήβδην «ακροδεξιές» εκλαμβάνονται και οι κυβερνήσεις, που ταχύτητα εξαπλώνονται στην Ευρώπη και την υφήλιο, και δεν είναι συστημικές/παραδοσιακές, κ.ο.κ.

Προς τι, λοιπόν, η όποια έκπληξη;

Ακριβώς τον ίδιο ρόλο καλούνταν να παίξει, στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν, η κατηγορία του κομμουνιστή και του αριστερού.

 

Πέρα, όμως, από τους διαφωνούντες «ακροδεξιούς», επιστρατεύτηκε και πρόσθετη ερμηνεία, προκειμένου να ερμηνευτούν οι απόψεις του κ. Συρίγου. Ότι δηλαδή πρόκειται για «επιστημονικές» και όχι «πολιτικές» απόψεις.

Παρότι δύσπεπτος ο διαχωρισμός, πρόκειται, δυστυχώς, για αβάσιμο επιχείρημα, που ανοίγει το δρόμο σε απόψεις, οι οποίες πυρπολούν τα εθνικά μας συμφέροντα, και εξασφαλίζουν νικηφόρα φτερά στους εχθρούς μας. Πρόκειται, συνεπώς, για απόψεις, που είναι αδιανόητο να γίνονται δημόσια, και να καταλήγουν ως υπόστρωμα επιχειρημάτων και στρατηγικής εναντίον της εθνικής μας προστασίας.

Ωστόσο, να υπενθυμίσω εδώ ότι, δυστυχώς, αυτής της υφής οι «επιστημονικές απόψεις» αποτελούν επιλεκτική τακτική στον τόπο μας. Τηρουμένων των αναλογιών, ακολουθήθηκαν παρόμοιες «επιστημονικές» μεθοδεύσεις, στον επίσημο εορτασμό των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821, εκ μέρους της Επιτροπής Ελλάδα 1821. Προκειμένου, να προβληθούν «επιστημονικές» απόψεις, προσκλήθηκαν για τον εθνικό αυτόν εορτασμό μας, ιστορικοί που αρνιούνταν της Επανάσταση, που υποστήριζαν ότι οι σκλαβωμένοι Έλληνες περνούσαν ευχάριστα με τους Τούρκους δυνάστες, ότι οι Νεοέλληνες δεν έχουν καμιά σχέση με τους αρχαίους προγόνους μας κ.ο.κ. Δηλαδή, «επιστημονικές απόψεις», ως προσάναμμα εθνικών καταστροφών.

Αλλά, και κάπως έτσι ορισμένη μερίδα συμπατριωτών μας αποδέχθηκε τα εγκληματικού περιεχομένου μνημόνια, ως μέσον συνετισμού μας, αποδίδοντας ακόμη και την ιδιότητα του «φιλέλληνα» στον εκλιπόντα Σόιμπλε.

Πέρα, όμως, από τις παραπάνω υποθέσεις και κριτικές, υπάρχει και πρόσθετη, απευκταία οπωσδήποτε, αν όντως ανταποκρίνεται στα πράγματα, υπόθεση, αλλά όμως και δύσκολα απορριπτέα.

Δηλαδή, να υποθέσουμε ότι έχει προαποφασιστεί …

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η οβιδιακή μεταμόρφωση ενός …ταλαντούχου καθηγητή: Από τα “ιερά και όσια” της Λωζάνης, νερό στο μύλο του τουρκικού αναθεωρητισμού!

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ

Πρωτοείδα τον Άγγελο Συρίγο ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ, πριν μερικές δεκαετίες, στο ελληνικό προξενείο Αργυροκάστρου.

Ήμουν τότε διπλωματικός συντάκτης στον παλαιό «Ελεύθερο Τύπο» και ταξίδευα συχνά στην Αλβανία προσπαθώντας, με τις ευλογίες του αλησμόνητου Μητροπολίτη Κονίτσης Σεβαστιανού, να αναδείξω το δράμα της ελληνικής μειονότητας στη Βόρειο Ήπειρο.

Ανοίγω εδώ μια οφειλόμενη παρένθεση επισημαίνοντας ότι με την εξαίρεση ίσως του Μακαριστού Χριστόδουλου, Ιεράρχης με πατριωτική φλόγα σαν τον Σεβαστιανό δεν έχει ξαναπεράσει στη μεταπολιτευτική περίοδο. Μιλούσε στα συλλαλητήρια και στην κυριολεξία…σειόταν η γη!

Ο Άγιος αυτός Μητροπολίτης μάς άφησε ορφανούς νωρίς, το 1994, αλλά χάρη και στις δικές του παρασκηνιακές ενέργειες είχε ιδρυθεί η ΟΜΟΝΟΙΑ, ενώ -έπειτα από 52 χρόνια απουσίας- είχε ξανανοίξει υπό περιπετειώδεις συνθήκες το ελληνικό Προξενείο Αργυροκάστρου.

Ήταν ίσως μια από τις πιο ταραχώδεις και επικίνδυνες περιόδους στη νεότερη ελληνοαλβανική ιστορία, με διπλωματικές συγκρούσεις, με προβοκάτσιες όπως εκείνη στο φυλάκιο της Επισκοπής, με συλλήψεις ομογενών, διωγμούς και κατασκευασμένες δίκες, όπως του Μπελέρη στις μέρες μας. Αλλά και με σύγχρονους ήρωες Έλληνες Προξένους όπως ο Χρήστος Ιακώβου, ο Νίκος Κανέλλος και ο Βασίλης Μπορνόβας που έγραψαν ιστορία τιμώντας το καθήκον τους στο έπακρο.
 

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ λοιπόν, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, είδα να μπαίνουν στο προξενικό γραφείο Αργυροκάστρου δύο νέοι, εμφανώς ταλαιπωρημένοι, μουσκεμένοι και ξεπαγιασμένοι που έρχονταν οδικώς από τα σύνορα. Ήταν ο Συρίγος με ένα συνεργάτη του. Αδύνατος και σχετικά ψηλός ο ένας, ευτραφής και κοντός ο άλλος, έμοιαζαν με ένα αταίριαστο δίδυμο σε λάθος τόπο.

Ρώτησα διακριτικά τον Πρόξενο τί γυρεύουν στο Αργυρόκαστρο και εκείνος, ελαφρώς συγκαταβατικά, μου είπε ότι μάλλον ήρθαν ως παρατηρητές στο πλαίσιο κάποιου…εθνικού εγχειρήματος. Οι ίδιοι μιλούσαν ελάχιστα και χαμηλόφωνα και επειδή δεν με συγκινεί η ατμόσφαιρα μυστικοπάθειας, γρήγορα εγκατέλειψα την έρευνα.

Μπορεί πράγματι οι άνθρωποι να έπαιρναν μέρος σε κάποια εθνική αποστολή, αλλά στην κατάσταση που εμφανίστηκαν μου θύμισαν περισσότερο ντουέτο…Μπόλεκ και Λόλεκ, οπότε το ενδιαφέρον μου περιορίστηκε στη δική μου αποστολή που ήταν επίσης ευαίσθητη.

Στην πορεία ξανασυνάντησα τον Συρίγο, ως καθηγητή πλέον, με διακριτές εθνικές θέσεις στα ελληνοτουρκικά και έμπρακτο ενδιαφέρον για τη Βόρειο Ήπειρο. Δεν έτυχε να τα πούμε από κοντά, αλλά κέρδισε την εκτίμησή μου διότι η φωνή του ήταν διαφορετική από την κατεστημένη διπλωματική γλώσσα ενδοτισμού που προάγει το ΕΛΙΑΜΕΠ στο ακαδημαϊκό στερέωμα.

Εκτίμησα επίσης τη στάση του στην επίθεση που δέχθηκε έξω από το Πάντειο, το 2017, επειδή είχε την αξιοπρέπεια να κάνει παρατήρηση σε κάποιους μπαχαλάκηδες που βρώμιζαν τους τοίχους του πανεπιστημίου.

Η «αξιοποίησή» του ως γενικού γραμματέα στο Υπουργείο Εσωτερικών από μνημονιακές κυβερνήσεις, κυρίως όμως η είσοδός του στην πολιτική και μάλιστα με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ομολογώ ότι μου δημιούργησαν τις πρώτες επιφυλάξεις. Αλλά κάποιοι φίλοι που εμπιστεύομαι μου έλεγαν να μην ανησυχώ γιατί θα συνεχίσει να είναι η «εθνική φωνή» σε ένα…εθνομηδενιστικό περιβάλλον.

Στη συνέχεια οι πυκνές τηλεοπτικές του εμφανίσεις που εξέπεμπαν ένα στοιχείο ακαδημαϊκού ναρκισσισμού, δηλαδή αχρείαστου βερμπαλισμού και αυταρέσκειας, με ξένισαν. Μέχρι που άρχισαν οι περίεργες…γκέλες και οι ακόμη πιο φαιδρές ανασκευές.
 

Η αρχή έγινε πέρυσι τέτοια εποχή όταν σε μία εντελώς ακατάλληλη συγκυρία που στην πράξη ακύρωνε προσπάθειες πολλών μηνών του γερουσιαστή Μενέντεζ και στελεχών της Ομογένειας, ο Συρίγος, συνήγαγε ότι δεν είναι κακό να αποκτήσει η Τουρκία τα “F-16”, γιατί σε…βάθος  χρόνου αυτό μας συμφέρει!

Η δήλωση προκάλεσε κατάπληξη και ανάγκασε ακόμη και τον εξόχως μετριοπαθή επικεφαλής του HALC, Έντυ Ζεμενίδη, να τον κατακεραυνώσει. Αλλά ο Συρίγος συνέχισε τον χαβά του υποστηρίζοντας ότι τα λεγόμενα του παρερμηνεύθηκαν και ο ίδιος…ξέρει καλύτερα.

Το σοκ συνεχίστηκε όταν λίγους μήνες αργότερα, ο Συρίγος με κάποιες ακόμη γεωστρατηγικές στρεψοδικίες δικαιολόγησε και την εξαφάνιση της Κύπρου από τους Νατοϊκούς χάρτες. Μας…συνέφερε και αυτό.

Στη συνέχεια ήρθε η κεραμίδα του περασμένου Οκτωβρίου με τα…ρεαλιστικά ανταλλάγματα: Να κάνουμε εμείς εκπτώσεις στα χωρικά ύδατα για να δεχτούν οι Τούρκοι το (αναφαίρετο) δικαίωμά μας να θωρακίζουμε στρατιωτικά τα νησιά!

Και εσχάτως έσκασε το απρόσμενο δώρο στον Ερντογάν που χρόνια τώρα παλεύει να αποδομήσει τη Συνθήκη της Λωζάνης, ως παρωχημένη και άδικη για την Τουρκία! Χωρίς περιστροφές ο Συρίγος συντάχθηκε με την τουρκική θέση. Και μετά επιχείρησε να ανασκευάσει κατά την πάγια τακτική του, χωρίς δηλαδή να ανασκευάζει, αλλά ανακαλύπτοντας υπόγειους δεσμούς της «Ακροδεξιάς» με τον…Κασσελάκη.

Θα επιχειρήσω να ερμηνεύσω το φαινόμενο, καταθέτοντας στους αναγνώστες τέσσερα απλούστατα ερωτήματα:

(α) Σε μία περίοδο που η Ελλάδα απειλείται ευθέως από τον προαιώνιο εχθρό της, η συγκατάθεση στο να αποκτήσει η Τουρκία πρόσθετα οπλικά συστήματα εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα;

(β) Η συγκατάθεση να παραχωρήσουμε θαλάσσια εθνική κυριαρχία για να μας «επιτρέψουν» οι Τούρκοι να ασκήσουμε το δικαίωμα προστασίας των νησιών, εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα;

(γ) Η δήλωση ότι, η ιστορική Συνθήκη που κατοχυρώνει το σημερινό στάτους ελληνικής εδαφικής και θαλάσσιας κυριαρχίας στο Αιγαίο είναι…ξεπερασμένη, εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα;

(δ) Ένας επιστήμονας που αυτοαναιρείται μέσα σε λίγους μήνες από το «η συνθήκη είναι ιερή» στο «η συνθήκη είναι παρωχημένη», μπορεί να θεωρείται στοιχειωδώς σοβαρός;

 
Και στα τέσσερα ερωτήματα η απάντηση είναι ένα μεγαλοπρεπές «όχι». 

Οι θέσεις Συρίγου είναι εξόφθαλμα αντεθνικές και στερούνται σοβαρότητας. Η δε συνακόλουθη ερμηνεία είναι είτε ότι ο κύριος καθηγητής απλά…λάλησε, μέσα στη μέθη του πολιτικαντισμού, είτε ότι νοσταλγεί το υπουργικό αξίωμα και αυτοδιαπομπεύεται συνειδητά προκειμένου να διευκολύνει προειλημμένες και εξίσου αντεθνικές αποφάσεις του πολιτικού  προϊσταμένου του για «μοιρασιές» στο Αιγαίο.

Το γεγονός ότι μετά και από την τρίτη κατά σειρά «γκέλα» ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να μην τον διαγράφει, παραπέμπει στη δεύτερη εκδοχή. Ότι τον χρησιμοποιεί ως «λαγό» για να προλειάνει το έδαφος. Κι όταν τα πράγματα στριμώχνουν, μπουμπουνάει ένα μίνι ανασχηματισμό ώστε να καταλαγιάσουν τα πνεύματα και να πάμε παρακάτω…

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρουν τα κίνητρα της οβιδιακής μεταμόρφωσης, του «πατριώτη» κυρίου Συρίγου, που στο μυαλό μου επιστρέφει στην εντύπωση μιας ελαφρότητας όπως αυτή που είχα στιγμιαία αποκομίσει στο Αργυρόκαστρο.

Με καταπλήσσει όμως ότι...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Εθνικό ρίγος – Άγγελος Συρίγος

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟΥ

Ο Αγγελος Συρίγος, που τη μια αποκαλεί «ιερή» τη Συνθήκη της Λωζάννης και την άλλη την αποκαλεί κατά 97% «ξεπερασμένη», είχε γίνει πρωτοσέλιδο θέμα στη «δημοκρατία» στις 12 Ιουλίου 2021. Η εφημερίδα είχε αναφερθεί στην ομιλία του τότε υφυπουργού, που έγινε στις 4/7/2021 στους Γαργαλιάνους (τόπος καταγωγής του ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα Σαράντου Αγαπηνού, γνωστού με το ψευδώνυμο «καπετάν Τέλλος Αγρας»).

Ο κ. Συρίγος, αντιδρώντας στην ομιλία του δημάρχου, που αποκάλεσε Σκοπιανούς τους… Σκοπιανούς, είπε το αξιοθρήνητο «είστε Βορειοπεριοχίτες. Δεν είστε Μακεδόνες. Οι άλλοι είναι Μακεδόνες» και επικαλέστηκε ακόμα και την Αγία Γραφή για να πείσει το ακροατήριο ότι ΔΕΝ πρέπει να γίνει επαναδιαπραγμάτευση για την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών.

Συγκεκριμένα, είχε αναφέρει τα ακόλουθα: «Κύριε δήμαρχε, είπατε “θα τους λέω Σκοπιανούς. Δεν μπορώ να τους πω Βορειομακεδόνες”. Επιτρέψτε μου εδώ να επισημάνω το εξής: Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν τους ονομάζει Βορειομακεδόνες. Η Συμφωνία των Πρεσπών τούς ονομάζει Μακεδόνες σκέτο. Εκεί είναι το πρόβλημα. Εσείς, οι κάτοικοι της Μακεδονίας, της ελληνικής Μακεδονίας, η οποία κατέχει και το μεγαλύτερο ποσοστό του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας, δεν ονομάζεστε Μακεδόνες. Η Συμφωνία των Πρεσπών σάς ονομάζει ως κατοίκους της βόρειας περιοχής του Πρώτου Μέρους. Αυτό είστε. Είστε Βορειοπεριοχίτες. Δεν είστε Μακεδόνες. Οι άλλοι είναι Μακεδόνες.

»Ως προς το να την αλλάξουμε, πρέπει να θυμόμαστε μια φράση του Ευαγγελίου, η οποία λέει να προσέχουμε ίνα μη η εσχάτη πλάνη γίνει χείρων της πρώτης. Οταν έγινε η διαπραγμάτευση για τη Συμφωνία των Πρεσπών, το όνομα της γειτονικής χώρας ήταν Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Αλλαξε και έγινε Βόρεια Μακεδονία. Εάν φύγουμε από τη Συμφωνία των Πρεσπών, το όνομα δεν θα ξαναγυρίσει στο “Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Αυτή τη στιγμή οι Σλαβομακεδόνες γείτονές μας δεσμεύονται από τη Συμφωνία των Πρεσπών να χρησιμοποιούν έστω το “Βόρεια” μπροστά απ’ το “Μακεδονία”. Εάν τραβηχτούμε από τη συνθήκη, την καταγγείλουμε, προσπαθήσουμε να την ακυρώσουμε ή οτιδήποτε, κινδυνεύουμε να βρεθούμε με μία ανθοδέσμη την επόμενη ημέρα, που θα φτάσει στο υπουργείο Εξωτερικών και θα λέει “σας ευχαριστούμε που μας απαλλάξατε από τον όρο ‘Βόρεια’”. Από κάτω, υπογραφή “Δημοκρατία της Μακεδονίας”».

Κάποιος φίλος, που βρέθηκε στην εκδήλωση και με ενημέρωσε για την οικτρή ομιλία Συρίγου, είπε: «Να ’ταν από καμιά μεριά να άκουγαν τον Συρίγο...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ας θυμηθούμε μερικά περσινά εκλεκτά "μαργαριτάρια" του γαλαζαίου καθηγητή που "παρεξηγήσαμε" τις δηλώσεις του για τη συνθήκη της Λωζάνης...

 

 

 Αφελής, ηλίθιος ή υπάλληλος του ΝΑΤΟ?

Του Γιώργου Χραβαλιά

 

 

 

 

 Οι υπουργοί δεν είναι τηλεοπτικοί σχολιαστές (Το ξέρει άραγε ο κύριος Συρίγος???)

 Του Γιάννη Σιδέρη

Ο Συρίγος και τα F16

Του Παντελή Σαββίδη

NoυΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Νεοταξική πολιτική υπέρ των Τούρκων

 

Αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, γάμοι ομοφυλοφίλων και τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, νομιμοποίηση και… εισαγωγή εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών από ισλαμικές χώρες. Οσα ονειρευόταν ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρ.Τ. Ερντογάν και αποτελούν κορυφαίες επιλογές κάθε νεοταξίτη βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τα στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης από την ημέρα της διεξαγωγής των εκλογών μέχρι σήμερα δεν έχουν πάψει να κομπάζουν για το ποσοστό που τους έδωσε ο ελληνικός λαός, παραλείποντας να αναφέρουν ότι άλλα υποσχέθηκαν κι άλλα πράττουν.

Ενώ είχαν δεσμευτεί ότι θα καταπολεμήσουν τη λαθρομετανάστευση και ότι θα πραγματοποιούσαν απελάσεις, τελικά νομιμοποιούν αναρίθμητους λαθρομετανάστες και αποκαλύπτεται ότι σκοπεύουν να φέρουν ως «εργατικά χέρια» εκατοντάδες χιλιάδες Πακιστανούς! Μάλιστα, η υπερψήφιση της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης έγινε με την επίκληση του «μπαμπούλα» της κομματικής πειθαρχίας και υπό την απειλή της διαγραφής από το κομματικό… μαντρί.

Φυσικά, τέτοιου είδους εξαγγελίες ήταν εκτός του προγράμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν εξελέγη πρωθυπουργός για να γεμίσει την Ελλάδα με Πακιστανούς και άλλους μουσουλμάνους αλλοδαπούς, αλλά για να επιτύχει την απομάκρυνσή τους και από τις νησιωτικές περιοχές και από τα αστικά κέντρα.

Επιπλέον, η εξαπάτηση του εκλογικού κοινού έφτασε και στο σημείο να πλήξει το βασικό κύτταρο της κοινωνίας μας, την οικογένεια. Λέγεται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιδιώκει να νομοθετήσει άμεσα για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και η υπερψήφιση της σχετικής διάταξης θα κρίνει αν κάποιος/α θα έχει το δικαίωμα να έχει υπουργικό αξίωμα ή όχι. Για τη νομιμοποίηση των λαθρομεταναστών ίσχυσε η κομματική πειθαρχία, για τον γάμο των ομοφυλοφίλων θα γίνει επίκληση της… υπουργικής πειθαρχίας, ενώ για τις αθλιότητες που είπε ο βουλευτής Συρίγος για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης και οι οποίες αποτελούν ιδανική «πάσα» στην Τουρκία δεν ισχύει κανενός είδους πειθαρχία.

 

Ο πολιτικαντισμός, η εξαπάτηση του εκλογικού σώματος και η εκποίηση εθνικών δικαίων είναι …

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΡΑΓΙΑΔΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: H κυβέρνηση των επικύψεων και οι επιλεκτικές ευαισθησίες του πολλαπλά εκτεθειμένου κ. Συρίγου

 

Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

 

Οι επικίνδυνες – και προφανώς καθ’ υπόδειξη του Έλληνα πρωθυπουργού – δηλώσεις Συρίγου, επιβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση των επικύψεων, δεν αποτελεί απλώς μια προκλητική γραφικότητα, αλλά έναν μηχανισμό που βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία και λειτουργεί στο παρασκήνιο υπονομεύοντας και ροκανίζοντας σταθερά, κρίσιμες Εθνικές μας προτεραιότητες και αδιαπραγμάτευτα στάνταρντς…

Οι αστείες δικαιολογίες στις οποίες κατέφυγε ο κ. Συρίγος στην προσπάθειά του να υποβαθμίσει το γεγονός μετά τις αντιδράσεις, αλλά και το ταραγμένο του ύφος το οποίο δεν κατέστη δυνατόν να το θέσει υπό έλεγχο κατά την διάρκεια της συνέντευξής του στο militaire, επιβεβαιώνουν ότι τα πράγματα με αυτήν την κυβέρνηση είναι εξαιρετικά σοβαρά και ότι τα μηνύματα που εκπέμπει ο κ. Συρίγος, ζέχνουν από παντού, γεγονός που δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες στην φαιδρή επικοινωνιακή διαχείριση στην οποία καταφεύγει, στο πλαίσιο της απέλπιδας προσπάθειάς του να τηρήσει ορισμένα στοιχειώδη προσχήματα και ισορροπίες.

Σε κάθε περίπτωση… Αυτό που πρωτίστως επιβεβαιώνεται, είναι ότι η μυστική Διπλωματία η οποία έχει ενσωματωθεί κατά τρόπον ανεπίτρεπτο στην προσωπική πρωθυπουργική τακτική, έχει πάψει πλέον οριστικά να αποτελεί εποικοδομητικό εργαλείο παράλληλης και απολύτως οργανωμένης στήριξης των Εθνικών θέσεων και εξελίσσεται σταδιακά, σε ένα επικίνδυνο περιβάλλον σταθερής διολίσθησης στον ενδοτισμό και στην μειοδοσία. Τα ζητήματα που φαίνεται να μοχλεύονται είναι εξαιρετικά λεπτά και η πάγια εθνική στάση που τα έθετε διαχρονικά και εξ ορισμού έξω και πάνω από κάθε συζήτηση, δεν υφίσταται πλέον.

Κατά τα λοιπά… Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Συρίγος αναζητεί επικοινωνιακό δεκανίκι στην φαιδρή προσχηματολογία, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα (θυμηθείτε πρόσφατες σχετικά ομορφιές με τα τουρκικά F-16).

Προφανώς και αυτήν την φορά, δεν πείθει κανέναν – ούτε καν τον ίδιο του τον εαυτό – όταν επικαλείται το παρωχημένο των οπλοπολυβόλων Lewis για να δικαιολογήσει τις αναφορές του περί παρωχημένου του συνόλου σχεδόν των προβλέψεων της Συνθήκης της Λωζάνης, πλην αυτών που σχετίζονται με τον ορισμό των συνόρων. Κανέναν δεν πήρε ο πόνος για τα οπλοπολυβόλα Lewis και τα ξίφη των Αξιωματικών… Κανείς δεν συζητά τα αυτονόητα σε επίπεδο εγκυκλοπαιδικής ενασχόλησης, επειδή απλά το έφερε η κουβέντα στο περιβάλλον μιας φιλικής παρέας…   Και φυσικά ο πόνος του Ερντογάν, ουδόλως σχετίζεται με φλύαρες αμπελοφιλοσοφίες για την τεχνολογία της ξιφολόγχης και των λιπαντικών της κάνης, όταν αναφέρεται στο παρωχημένο της συγκεκριμένης Συνθήκης της οποίας ζητεί επιμόνως την αναθεώρηση στο πλαίσιο βεβαίως της συνολικής επιθετικά αναθεωρητικής του πολιτικής.

Εάν ο κ. Συρίγος λοιπόν, ήθελε να αμπελοφιλοσοφήσει για την μουσειακή αξία των παρωχημένων οπλοπολυβόλων της εποχής, θα ήταν προτιμότερο να επιλέξει να ασχοληθεί με τις ενδεδειγμένες αναφορές στον κανόνα του πυροβόλου και να διατυπώσει δημόσια και με καθαρό τρόπο την άποψη πως η επέκταση των Εθνικών χωρικών υδάτων στα 12 νμ, αντί να παραπέμπεται σταθερά στις καλένδες, θα πρέπει να ολοκληρωθεί πριν εκπνεύσει η θητεία της παρούσας κυβέρνησης… ΚΑΙ γιατί είναι αδιαπραγμάτευτη Εθνική υποχρέωση στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου, αλλά ΚΑΙ διότι ο ανωτέρω παρωχημένος «κανόνας», καθιστά την άσκηση της συγκεκριμένης υποχρέωσης – δικαιώματος περισσότερο αναγκαία από ποτέ.

Καλό θα είναι λοιπόν να μην δουλευόμαστε μεταξύ μας.

Ο κ. Συρίγος, δεν έχει υπαρξιακές ανησυχίες για την ιστορική αξία μουσειακών όπλων και οπλικών συστημάτων και σε κάθε περίπτωση οφείλει να γνωρίζει – ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ ΠΩΣ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΛΑ – ότι ο υπουργός μιας χώρας, της οποίας η κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα στοχοποιούνται συστηματικά από μια επιθετική  αναθεωρητική δύναμη η οποία αμφισβητεί προκλητικά το status των Συνθηκών, δεν είναι να αμπελοφιλοσοφεί για την μουσειακή αξία των Lewis ως αφορμή για να μπαίνει στο τραπέζι της συζήτησης το κύρος των Συνθηκών, έστω και ως προϊόν σκοπούμενης παρερμηνείας από την άλλη πλευρά.

Σταθερή και αδιαπραγμάτευτη υποχρέωση κάθε Έλληνα Υπουργού, ο οποίος επιχειρεί να καταπιαστεί με ζητήματα που άπτονται του κύρους των Συνθηκών και των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, είναι να τροφοδοτεί τον Δημόσιο διάλογο, τα μηνύματα που διοχετεύονται στα Διεθνή φόρα, αλλά και τα πολιτικοστρατιωτικά επιτελεία της άλλης πλευράς του Αιγαίου, με επιχειρήματα και επιστημονικές στοιχειοθετήσεις που ενισχύουν, θεμελιώνουν και επικαιροποιούν την δύναμη των Συνθηκών και την ισχύ της αδιαπραγμάτευτης Εθνικής επιχειρηματολογίας.

Εάν δεν είναι ικανός να το πράξει, υπάρχει ο δρόμος της παραίτησης και της ιδιωτείας. Εκεί τουλάχιστον ο καθένας μπορεί να είναι εθνικά αξιοπρεπέστατος, αφού δεν υποχρεούται εκ της θέσεως και της αρμοδιότητάς του να πατρονάρει την επικίνδυνη κυβερνητική πολυγλωσσία, για να διευκολύνει τους χειρισμούς του πρωθυπουργικού επιτελείου.

Δυστυχώς όμως σε αυτήν την κυβέρνηση, φαίνεται ότι …

 

ΝουΔο-γαλαζαίων ραγιαδοσουργελαράδων κωμωδία (Αυτόν τον απερίγραπτο τύπο ο Αγρυπνος Φρουρός τον είχε κάποτε για σοβαρό τρομάρα να του ρθει...)

Απο το
"Οι συνθήκες που καθορίζουν όρια είναι ιερές, δεν τις αγγίζεις, είναι οι μοναδικές που δεν επιτρέπεται να αναθεωρηθούν"

φτάσαμε στο
"Η συνθήκη της Λωζάνης είναι παρωχημένη"

Πολιτικάντης "καθηγητής" στο γνώριμο ρόλο του λαγού, κάνει μασάζ προετοιμάζοντας το έδαφος https://t.co/h3S7X0l9Mx pic.twitter.com/OzuyjI1WmZ

— Σταυροφόρος (@stavroforos_) January 2, 2024

Μιλάει για γραφικότητες ο λαγός Μητσοτάκη & ΕΛΙΑΜΕΠ που βγήκε να ανοιξει θέμα Λωζάνης στο τουρκο-κάναλο Αλαφούζου-Ατζούν, λίγο μετά τα καραγκιοζιλίκια της "Διακήρυξης των Αθηνών", οταν το 2020 δήλωνε στο ίδιο κανάλι πως η συνθήκη είναι ιερή ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΓΓΙΖΕΙΣ.

Πατριδοκάπηλοι https://t.co/aSxfcDus3z pic.twitter.com/hcP5KghjF0

— Σταυροφόρος (@stavroforos_) January 2, 2024

Ερντογάν: "Και η Λωζάννη [..] χρειάζεται μια επικαιροποίηση. Αυτή η επικαιροποίηση δεν αφορά μόνο την Τουρκία, αλλά & την Ελλάδα.Θα μπορούσε να είναι αμοιβαία επωφελής.Μπορούμε να συζητήσουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ, από το Α έως το Ω"

Ποιον εξυπηρετεί άνοιγμα συζήτησης της Λωζάνης απο λαγούς; pic.twitter.com/hYSuPHXTon

— Σταυροφόρος (@stavroforos_) January 3, 2024

Συρίγος 3χρ πριν:
"Συνθήκες όπως της Λωζάνης που καθορίζουν σύνορα είναι ιερές
Δεν τις αγγίζεις
Επομένως οποιαδήποτε συζήτηση για τέτοια θέματα δείχνει &το τέλος της διαδρομής"

Μετά 3χρ κρυφών 🇬🇷🇹🇷διαπραγματεύσεων, ο "γνωστός" πολιτευτής ανοίγει τη συζήτηση στο κανάλι του Ατζούν https://t.co/20ff3U4mQR pic.twitter.com/xbTmfonzyx

— Mirovolos🇬🇷🇨🇾 (@mirobolos) January 2, 2024

 

 

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤIΚΗ: Ποια είναι η κρίσιμη ουσία περί Χάγης

 

Tου Παντελή Σαββίδη

Σε ένα ενδιαφέρον κείμενό του στην αγγλική έκδοση της “Καθημερινής”, το οποίο μετέφρασαν και αναδημοσιεύουν οι Ανιχνεύσεις, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο Άγγελος Συρίγος “πιάνει” ακριβώς την ουσία του προβλήματος.
 

Το βασικό ερώτημα των πολιτών είναι πως θα συζητηθεί μόνο η υφαλοκρηπίδα κι η ΑΟΖ στη Χάγη (κυριαρχικά δικαιώματα) ενω η Τουρκία δηλώνει πως θα θέσει όλα τα εκκρεμεί ζητήματα;
 

Ο κ. Συρίγος γράφει και προσέξτε το, ο άνθρωπος κατέχει το Διεθνές Δίκαιο: “Όλες οι οριοθετήσεις θαλάσσιων ζωνών βασίζονται στις ακτές των ηπειρωτικών και νησιωτικών εδαφών. Εάν η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ οδηγηθεί στο Διεθνές Δικαστήριο, τότε η Τουρκία θα ζητήσει πρώτα να διευκρινιστεί σε ποιον ανήκει κάθε νησί, γιατί διαφορετικά είναι αδύνατο να χαράξει τις θαλάσσιες ζώνες. Ως δεύτερο θέμα θα ακολουθήσει η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ”.
 

Αυτή είναι λοιπόν, η διαδικασία. Θα πάμε για ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδα αλλά θα φύγουμε κουρεμένοι. Διότι η Τουρκία η οποία αμφισβητεί πληθώρα νησιών, θα ζητήσει να αποφανθεί το δικαστήριο σε ποιον ανήκουν! Ακόμη και κατοικημένα ελληνικά νησιά!
 

Ερωτήματα:
 

Ο κ. Συρίγος λέει πως αν τεθεί τέτοιο ζήτημα, αμφισβήτησης, δηλαδή, νησιών, τότε δεν θα πάμε στη Χάγη.

 Είναι αυτή και κυβερνητική θέση; 

Γιατί τι εννοεί ο πρωθυπουργός όταν χαρακτηρίζει την κυριαρχία σχετική έννοια και λέει πως στις αρχικές θέσεις μπορεί να κάουμε κάπου πίσω;
 

Δεύτερον ερώτημα. Ο κ.Συρίγος αναφέρει τα θέματα στα οποία η Ελλάδα ήρε την δικαιοδοσία του δικαστηρίου να τα εξετάσει. Δεν μας λέει, όμως, ότι αν αυτά τα θέματα συμπεριληφθούν στο συνυποσχετικό (θέματα, δηλαδή, κυριαρχίας) τότε το δικαστήριο τα εξετάζει. Και πως το συνυποσχετικό θα είναι ένα κείμενο συμφωνίας. Το δικαστήριο, απλώς, θα το επικυρώσει για να υπάρχει το άλλοθι απόφασης ενός διεθνούς δικαστηρίου και να γίνει αποδεκτή η απόφαση απο την ελληνική κοινή γνώμη.
 

Εν κατακλείδι, ο κ. Συρίγος, δεν ξέρω αν είναι και συνολική κυβερνητική θέση, θεωρεί ότι θα πάμε στη Χάγη μόνο για ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα, αφού συμφωνηθεί η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων (για να γίνει η οριοθέτηση ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας) χωρίς η Τουρκία να θέσει ζήτημα νησιών.
 

Πολύ φανταστικό σενάριο. Αν συμπεριφερόταν έτσι η Τουρκία μπορεί να μην είχαμε μαζί της κανένα θέμα.  

Αλλά ...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Από την επιστολή Τζόνσον στο σήμερα (και στις ανοησίες του Άγγελου Συρίγου...)

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Στη μεγάλη κρίση του Κυπριακού, το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας, στις αρχές Ιουνίου 1964, πήρε την απόφαση να εισβάλει ο τουρκικός στρατός στη Μεγαλόνησο και δόθηκε η εντολή για τις σχετικές προπαρασκευαστικές ενέργειες. Οι ΗΠΑ αμέσως παρενέβησαν και ο πρόεδρος Λίντον Τζόνσον, στις 5 Ιουνίου 1964, απέστειλε επιστολή στον Ισμέτ Ινονού για να αποτρέψει την εισβολή. Ο τόνος της συγκεκριμένης επιστολής που επέσειε τις συνέπειες που μπορούσε να έχει για την Τουρκία μια τέτοια ενέργεια, οδήγησε τη στρατιωτική και την πολιτική ηγεσία της στη ματαίωση του εγχειρήματος. Η ουσιαστικότερη προειδοποίηση που τη ζύγισε καλά η τουρκική πλευρά ήταν πως οι ΗΠΑ δεν θα προστάτευαν την Τουρκία, αν η Σοβιετική Ενωση, εξαιτίας της εισβολής, επενέβαινε στον πόλεμο υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας.  

Η απόβαση ματαιώθηκε, όμως οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις πληγώθηκαν.

Εκτοτε οι ΗΠΑ ποτέ δεν προσπάθησαν με μια ανάλογη κίνηση να τιθασεύσουν τον τυχοδιωκτισμό των γειτόνων μας και να αποτρέψουν τόσο την εισβολή στην Κύπρο –και στις δύο φάσεις της– όσο και την κρίση στα Ιμια. Παρενέβησαν αφού η Τουρκία πέτυχε τους στόχους της. Ηταν προφανές πως το χαρτί της πρόληψης δεν ήταν διατεθειμένοι οι ηγέτες των ΗΠΑ να το ξαναπαίξουν μετά την επιστολή Τζόνσον. Αυτά έγιναν όσο η Τουρκία ήταν ένα πιστό μέλος του ΝΑΤΟ χωρίς, η αυτονομία που είχε κατακτήσει, να απειλεί τη συνοχή της συμμαχίας.

Σήμερα η κατάσταση στις σχέσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας είναι τεταμένη. Μπορεί ο Τζο Μπάιντεν να κινηθεί, mutatis mutandis, όπως ο Λίντον Τζόνσον το 1964; 

Αυτές οι καλοζυγισμένες δηλώσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για ειρηνική επίλυση των διαφορών είναι αρκετές για να τιθασεύσουν την Τουρκία; 

Οι όροι Μενέντεζ πρακτικά έχουν καμιά αξία; 

Η Τουρκία το 1974 χρησιμοποίησε όπλα της αμερικανικής βοήθειας, κατά παράβαση της σχετικής διμερούς συμφωνίας.  

Και τι έγινε; 

Η ποινή ήταν ένα βραχύβιο εμπάργκο όπλων, αλλά το 36% της Κύπρου παραμένει υπό κατοχή.  

Αν τελικά παραλάβει τα αναβαθμισμένα F-16...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Τι κρύβει η δήλωση Συρίγου – Μας συμφέρει η Τουρκία στη Δύση;

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ

Η δήλωση Συρίγου ότι συμφέρει τον Ελληνισμό να πουλήσουν οι ΗΠΑ F-16 στην Τουρκία προκάλεσε κύμα αντιδράσεων, υποχρεώνοντας τον υφυπουργό Παιδείας –με μία ομολογουμένως μέχρι τώρα αναμφισβήτητη από πατριωτικής απόψεως δημόσια παρουσία– να προβεί σε συμπληρωματική δήλωση, με την οποία προσέθεσε ότι η πώληση των F-16 πρέπει να γίνει με τους όρους που έχει θέσει ο γερουσιαστής Μενέντεζ.  

Το κεντρικό επιχείρημά του είναι ότι συμφέρει τον Ελληνισμό η Τουρκία να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο, επειδή έτσι μπορεί ως ένα βαθμό να συγκρατείται η επιθετικότητά της.

Πριν, όμως, το εξετάσουμε, υπενθυμίζω ότι η Άγκυρα έχει δηλώσει πως δεν αποδέχεται κανέναν περιορισμό στη χρήση των προς αγορά (και αναβάθμιση) F-16. Ακόμα, όμως, κι αν οι Τούρκοι έκαναν κάποιου είδους αμφίσημη δήλωση, κατά πάσα πιθανότητα θα την παραβίαζαν στην πράξη.  

Ακόμα και έτσι, όμως, η μάχη που δίνει η ομογένεια –μέσω του γερουσιαστή Μενέντεζ– για να εμποδίσει αυτή την αγορά κόντρα στην εκπεφρασμένη βούληση της κυβέρνησης Μπάιντεν, έχει μεγάλη σημασία, ανεξαρτήτως έκβασης.  

Πρώτον, επειδή προσφέρει χρόνο στην Ελλάδα σε ό,τι αφορά στο συσχετισμό στρατιωτικών δυνάμεων στο Αιγαίο. 

Δεύτερον, επειδή η εν λόγω ελληνική σφήνα στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα υποχρεώνει τον Λευκό Οίκο, όταν λαμβάνει μία απόφαση που αφορά άμεσα την Ελλάδα, να συνυπολογίζει –περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν– το εθνικό συμφέρον της.

Αυτός είναι ο λόγος που η δήλωση Συρίγου –δήλωση μέλους της ελληνικής κυβέρνησης κι όχι ενός καθηγητή– ήταν εθνικά λάθος.  

Όχι μόνο, επειδή θα την επικαλεστούν οι Τούρκοι, αλλά και κυρίως επειδή εξ αντικειμένου προκάλεσε ρήγμα στην άμυνα που έχουν υψώσει το ελληνικό λόμπι με τον Μενέντεζ στην υπόθεση των F-16. Πολύ περισσότερο που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εμμέσως κάλυψε τον υφυπουργό Παιδείας, με αποτέλεσμα η πολιτική της Αθήνας επί του ζητήματος τουλάχιστον να θολώσει.

Επειδή δεν μου αρέσει να κάνω ανίχνευση προθέσεων δεν θα ασχοληθώ με το κίνητρο του Συρίγου. Η στάση του Μαξίμου, όμως, υποχρεώνει να αναζητήσουμε  την πολιτική ερμηνεία της. 

 Σε πρώτο επίπεδο, ο πρωθυπουργός θα έπρεπε να είναι ενοχλημένος με την επίμαχη δήλωση, επειδή –σε μία σχεδόν προεκλογική περίοδο– έδωσε την ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ να υπερκεράσει την κυβέρνηση σε πατριωτισμό, τη στιγμή που οι “γαλάζιοι” κατηγορούν συστηματικά –κι όχι παντελώς αβάσιμα– την Κουμουνδούρου για τουλάχιστον μειωμένη εθνική ευαισθησία.

Από τη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, όπως κι από το γεγονός ότι κανένας “γαλάζιος” δεν σχολίασε ούτε θετικά ούτε αρνητικά τη δήλωση Συρίγου, συνάγεται ότι το Μαξίμου έχει υπέρτερο λόγο που τηρεί αυτήν τη στάση. Πριν πιθανολογήσουμε τον “υπέρτερο λόγο” υπογραμμίζω ότι ο μεγάλος φόβος του Μητσοτάκη (κι όχι μόνο) αυτή την περίοδο είναι το ενδεχόμενο ο Ερντογάν να επιχειρήσει στρατιωτικό τυχοδιωκτισμό εναντίον της Ελλάδας με σκοπό να πουλήσει μία “εύκολη νίκη” στους Τούρκους ψηφοφόρους, όπου ο άκρατος εθνικισμός σαρώνει.

Υπενθυμίζω ακόμα ότι μετά το σε φιλική ατμόσφαιρα γεύμα Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη τον περασμένο Μάρτιο, το κλίμα χάλασε όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός έκανε στο Κογκρέσο μία έμμεση αναφορά στο ζήτημα των F-16. Από τότε έχουμε μία πολεμική ρητορική εκ μέρους της Άγκυρας.  

Το ερώτημα που εγείρεται, λοιπόν, είναι εάν η δήλωση Συρίγου εντάσσεται στο πλαίσιο μίας προσπάθειας του Μητσοτάκη να κατευνάσει τον Ερντογάν, στέλνοντάς του έμμεσο μήνυμα ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι εναντίον της πώλησης F-16 στην Τουρκία. Κατηγορηματική απάντηση δεν μπορεί να δοθεί, αλλά η στάση του Μαξίμου δικαιολογεί τέτοια εκτίμηση.

 
Τι μας λέει μισός αιώνας για τη δήλωση Συρίγου

Ας πάμε, όμως, στο βασικό επιχείρημα του Συρίγου, ότι συμφέρει τον Ελληνισμό η Τουρκία να παραμείνει στο δυτικό στρατόπεδο, επειδή έτσι μπορεί ως ένα βαθμό να συγκρατείται η επιθετικότητά της. Παράγωγο αυτού είναι και η θέση του ότι είναι προτιμότερο οι Τούρκοι να αγοράσουν αμερικανικά μαχητικά, παρά ρωσικά. Η πείρα, όμως, μισού αιώνα ελληνοτουρκικής διένεξης –με τις δύο χώρες στο ΝΑΤΟ και με κοινό “προστάτη” τις ΗΠΑ– οδηγεί σε άλλο συμπέρασμα.

Για δεκαετίες, Αμερικανοί και ΝΑΤΟ αντιμετώπιζαν Ελλάδα και Τουρκία σαν ετεροβαρές δίδυμο. Γι’ αυτούς, η δύσκολη Τουρκία είχε μεγαλύτερο γεωπολιτικό βάρος από την Ελλάδα. Εξ ου και ανέχονταν τον χρόνιο τουρκικό επεκτατισμό. Λόγω της γεωπολιτικής αυτονόμησης της νεοοθωμανικής Τουρκίας, οι σχέσεις Δύσης-Άγκυρας έχουν την τελευταία δεκαετία δυσκολέψει. Το αποτυχημένο πραξικόπημα και η αγορά των S-400 τις επιδείνωσαν.

Από όταν ο Ερντογάν κέρδισε τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον του κεμαλικού βαθέως κράτους, επιδιώκει και έχει καταφέρει να μετατρέψει την Τουρκία σε αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, η οποία πορεύεται με βάση σχεδόν αποκλειστικά το εθνικό της συμφέρον, χωρίς να συνυπολογίζει το συμφέρον της Δύσης. Εξ ου και ο γεωπολιτικός μερικός εναγκαλισμός με τη Μόσχα. Αυτό είναι το υπόβαθρο της δυτικής δυσφορίας.

Παρόλα αυτά, οι ΗΠΑ αποφεύγουν τη ρήξη με το καθεστώς Ερντογάν, φοβούμενες ότι θα χάσουν οριστικά την Τουρκία. Περιορίζονται σε πλαγιοκοπήσεις (π.χ. υπονόμευση της τουρκικής λίρας). Μη έχοντας –λόγω των εκκαθαρίσεων– μοχλούς πίεσης, οι Αμερικανοί ελπίζουν ότι στις ερχόμενες εκλογές θα ξεφορτωθούν τον Ερντογάν και οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις θα επανέλθουν σε γενικές γραμμές στο 2002. Με άλλα λόγια, έχουν την τάση να θεωρούν πως όταν ο νεοσουλτάνος φύγει από την εξουσία, ή από τη ζωή, η Τουρκία θα επιστρέψει –με τον έναν ή τον άλλο τρόπο– στο δυτικό μαντρί.

Αυτό που δεν κατανοούν στην Ουάσινγκτον είναι ότι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Αφελής, ηλίθιος ή υπάλληλος του ΝΑΤΟ?

 Δεν επρόκειτο περί «ατυχούς διατύπωσης», αλλά περί σκόπιμης προσπάθειας αναθεώρησης πάγιας εθνικής θέσης

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΡΒΑΛΙΑ

Ομολογώ ότι η βαθυστόχαστη επιχειρηματολογία του καθηγητή Άγγελου Συρίγου σχετικά με το γιατί είναι προς το συμφέρον μας να αποκτήσει η Τουρκία αμερικανικά F-16 (προφανώς να αναβαθμίσει και τα ήδη υπάρχοντα) με έβγαλε… νοκ άουτ. Οπως και οι μετέπειτα διευκρινίσεις του στον δημοσιογράφο Μιχάλη Ιγνατίου, που κατέληξαν στο -άσχετο με τη συζήτηση- καθησυχαστικό απόφθεγμα… «Είμαστε όλοι Κύπριοι»!

Δυστυχώς, το σκεπτικό του Συρίγου, που προβάλλεται και ως ένας από τους εθνικά ευαίσθητους αυτής της κυβέρνησης, είναι σκεπτικό υπαλλήλου του ΝΑΤΟ.  

Οχι Ελληνα βουλευτή. Γιατί και ο τελευταίος βουλευτής φαντάζομαι να γνωρίζει πως το ζήτημα του εξοπλισμού της Τουρκίας βρίσκει εξ ορισμού απέναντι την Ελλάδα, είτε τα όπλα είναι αμερικανικά είτε ρωσικά ή κινεζικά ή από τον πλανήτη Αρη. Πρόκειται για ζήτημα αρχής. Ούτε τεχνικής υφής ούτε πολιτικής νομιμοφροσύνης.

Η επίσημη ελληνική θέση είναι εναντίον της πώλησης όπλων στην Αγκυρα per se. Δεν υπόκειται σε διαφοροποιήσεις αναλόγως με τον πωλητή και τη μάρκα. Πρακτικά, δηλαδή, η Ελλάδα τάσσεται (ή θα έπρεπε να τάσσεται) υπέρ ενός καθολικού εμπάργκο όπλων εις βάρος της Τουρκίας, δεδομένου ότι: 

(α) η χώρα αυτή εξακολουθεί να κατέχει παράνομα με στρατιωτικά μέσα τμήμα της κυπριακής επικράτειας, 

(β) απειλεί σε καθημερινή βάση ακόμη και με πυραυλική επίθεση εναντίον της ελληνικής πρωτεύουσας, 

(γ) παραβιάζει διαρκώς τον ελληνικό εναέριο χώρο με στρατιωτικά αεροσκάφη και drones, 

(δ) αποτελεί διεθνή ταραξία με αυθαίρετη στρατιωτική δράση σε διάφορες περιοχές του πλανήτη.

Eπιπλέον το επιχείρημα ότι αν της δοθούν όπλα από μία πηγή, η ίδια πηγή εκ των υστέρων θα ελέγξει τη χρήση τους είναι από παιδαριώδες έως εθνικά επικίνδυνο. Στο διεθνές εμπόριο όπλων δεν υπάρχουν κανόνες χρήσης. Και οι ΗΠΑ ασφαλώς δεν θα είναι σε θέση να ελέγξουν πώς και εναντίον ποίου θα χρησιμοποιήσει η Τουρκία τα F-16 που θα της πουλήσουν. Η συνύπαρξη στο ΝΑΤΟ και η απόκτηση αμερικανικών οπλικών συστημάτων δεν προσφέρουν καμία απολύτως εγγύηση αυτοσυγκράτησης της Τουρκίας. Το είδαμε και στο παρελθόν.

Θεωρώ, επομένως, ότι ο κ. Συρίγος, κοτζάμ καθηγητής, αποκλείεται να είναι τόσο αφελής ώστε να μην αντιλαμβάνεται τα παραπάνω στοιχειώδη. Σε αυτήν την περίπτωση θα ανησυχούσα ιδιαίτερα για το επίπεδο του διδακτικού προσωπικού στα ιδρύματα ανώτατης παιδείας.  

Δυστυχώς, η ανησυχία μου τώρα είναι...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Οι υπουργοί δεν είναι τηλεοπτικοί σχολιαστές (Το ξέρει άραγε ο κύριος Συρίγος???)

Του ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ

Η πολιτική εκπίπτει καθώς ο πολιτικός «διάλογος», χρόνια τώρα, διεξάγεται στα τηλεπαράθυρα, κυρίως των «πρωϊνάδικων» και δευτερευόντως στα ενημερωτικά ραδιόφωνα. Ένας διάλογος αβαθής, συνθηματολογικός, εριστικός, που βολεύει όλο το πολιτικό σύστημα, αλλά έχει επίπτωση στην ποιότητα της πολιτικής ζωής. Ακόμη χειρότερα μεταφέρει το κλίμα των τηλεπαραθύρων στη Βουλή, όπου οι αγορεύοντες προσπαθούν να εκφωνήσουν κάποια εντυπωσιακή ατάκα, προκειμένου να «παίξει» στα δελτία ειδήσεων, και να δώσει τίτλους στα ραδιόφωνα, τις εφημερίδες και τα σάιτ.

Πρόκειται για παθογένεια της δημόσιας ζωής που βολεύει όλους. Κατ΄ αρχάς βολεύει τα κανάλια, επειδή γεμίζουν ατέλειωτες ώρες προγράμματος μηνιαίως με φτηνό τηλεοπτικό χρόνο, καθιστώντας τους πολιτικούς άμισθους συνεργάτες τους. Και όσο πιο φασαριόζοι είναι αυτοί, όσο πιο οξείς και επιθετικοί, τόσο ανεβαίνουν τα νούμερα της τηλεθέασης.

Ακόμη και οι δημοσιογράφοι που καλούνται να συμμετάσχουν ως πανελίστες, συνήθως - όχι πάντα -αντιπροσωπεύουν κόμματα. Δεν ελέγχουν, δεν ανακρίνουν τους πολιτικούς. Συχνά εκφράζονται οι ίδιοι ως εκπρόσωποι των κομμάτων. Ωστόσο - και δεν το λέμε καθόλου από συντεχνιακή λογική – τα κανάλια είναι τα πλέον «αθώα» της υπόθεσης. Εμπορικές επιχειρήσεις είναι, αφού βρίσκουν τσάμπα «συνεργάτες» στο πρόσωπο των πολιτικών (όλων των κομμάτων και δη των δύο μεγάλων), τη δουλειά τους κάνουν. Υπεύθυνοι είναι οι πολιτικοί. Τσακώνονται στα παράθυρα άρα «δικαιολογούν» την ύπαρξή τους, αποκτώντας πρόσθετη αναγνωρισιμότητα, αποδοχή και επιδοκιμασία, στα ακροατήριά τους.

Περισσότερο από όλους βολεύονται βεβαίως οι υπουργοί - όλων των κυβερνήσεων απαρχής ιδιωτικής τηλεόρασης. Προβαίνουν σε εξαγγελίες, δίνουν ειδήσεις για μελλοντικές δράσεις των υπουργείων τους. Και όλα τα ανακοινώνουν αβρόχοις ποσίν, καθώς εκ των πραγμάτων ένας οικοδεσπότης εκπομπής, όσο καλός επαγγελματίας και να είναι, είναι ανθρωπίνως αδύνατο να γνωρίζει σε βάθος τα θέματα εκάστου υπουργείου (π.χ. δεν μπορεί να γνωρίζει το ίδιο ενδελεχώς τα θέματα Παιδείας, Οικονομικών, Περιβάλλοντος, Ενέργειας, Εξωτερικής Πολιτικής, κλπ).

Παλιότερα οι υπουργοί ανακοίνωναν μέτρα ενώπιον των διαπιστευμένων δημοσιογράφων στο υπουργείο τους, οι οποίοι δημοσιογράφοι συνήθως είχαν δεκαετίες ενασχόλησης με τον συγκεκριμένο Τομέα. Έβλεπαν τους υπουργούς να έρχονται και να φεύγουν, αυτοί εκεί, γνώριζαν το αντικείμενο του υπουργείου καλύτερα από τους υπουργούς. Και οι υπουργοί κακοπερνούσαν σε αυτές τις συνεντεύξεις από ανθρώπους που ήξεραν να κρίνουν, να αποτιμήσουν και να επιτιμήσουν.

Ακόμη χειρότερα, όταν δεν έχουν να πουν κάτι για το υπουργείο τους, αφήνονται να παρασυρθούν ως σχολιαστές στον αφρό της επικαιρότητας με θέματα αλλότρια του αντικειμένου τους. Πόσες φορές π.χ. ακούσαμε αυτά τα χρόνια, πότε θα βγούμε από τα μνημόνια, ή κατά τη διάρκεια της πανδημίας πότε θα ανοίξει η χώρα; Και στις δυο παραδειγματικές περιπτώσεις από υπουργούς που όντας αναρμόδιοι δεν τους έπεφτε λόγος. Και οι προσωπικές τους εκτιμήσεις εκλαμβάνονταν ως ειδήσεις – και δεν ήταν καν γνώστες πληροφοριών από τα «εκάστοτε» Μαξίμου ή από τους αρμόδιους υπουργούς.

Σε αυτό το λάθος υπέπεσε και ο υπουργός Παιδείας Άγγελος Συρίγος.  

Είναι αξιόλογος πανεπιστημιακός καθηγητής με αντικείμενο το Διεθνές Δίκαιο και την Εξωτερική Πολιτική. Αλλά είναι μέλος του υπουργικού συμβουλίου, οπότε η γνώμη του γίνεται πρόσβαρη υπό αυτή του την ιδιότητα. Όταν αναφέρεται στα ελληνοτουρκικά και το κατά πόσο είναι υπέρ του εθνικού συμφέροντος η προμήθεια των F-16 από την Τουρκία, δεν μιλάει ο καθηγητής αλλά το μέλος της κυβέρνησης. Και δεν εκλαμβάνεται ως προσωπική του άποψη αλλά ως κεκαλυμμένη αλλαγή στάσης της κυβέρνησης, που δειλά, στάγδην, τη διαχέει μέσω Συρίγου στην κοινή γνώμη.

Μπορεί να μην είναι έτσι, και δεν έχουμε ενδείξεις ότι είναι έτσι. Δίνει όμως το δικαίωμα προς όποιον κακόπιστο να το ισχυριστεί. Και αυτό θα ήταν ήσσον, στο μέτρο που κάποιο θέμα αφορά το εσωτερικό της χώρας, και με αυτό θα ασχοληθεί καταγγελτικά η αντιπολίτευση. Όμως εξ αντικειμένου, θέματα εξωτερικής πολιτικής φτάνουν στο εξωτερικό, και με διάσταση που ενδεχομένως αποδυναμώνει τις προσπάθειες φιλελληνικών κέντρων ισχύος που πασχίζουν για το αντίθετο - όπως π.χ. το ελληνοαμερικανικό λόμπι (που αν δεν ήταν υφυπουργός ουδόλως θα είχε ασχοληθεί. Ένας καθηγητής λέει την άποψή του).

Ακόμη και αν η χώρα έχει αλλάξει άποψη, θα έπρεπε...

 

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ και ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο Συρίγος και τα F16

Ο Άγγελος εδώ κάνει λάθος. Αν η Τουρκία αγοράσει ρωσικά μαχητικά,τίθεται εκτός ΝΑΤΟ, απόβλητη όλης της Δύσης, εχθρός των ΗΠΑ και μεις θα γίνουμε πολύτιμος Ακρίτας,αποδέκτης πακτωλού βοήθειας.Εθνικό μας καθήκον να πιέζεται η Τουρκία με κάθε τρόπο.Ούτε βίδα,ούτε χαρταετό,ει δυνατόν https://t.co/rZ52TxwJ9B

— Φαήλος Κρανιδιώτης (@failosK) January 7, 2023

 Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Το αρνητικό σχόλιο στο διαδίκτυο έρχεται, σχεδόν, αντανακλαστικά σε πολλούς.

Ο Συρίγος είναι απο τις καλύτερες περιπτώσεις πολιτικών στο εξαιρετικά υποβαθμισμένο κοινοβουλευτικό πεδίο. Έχει και γνώσεις και ήθος και βρίσκεται, ως προς το δέον γενέσθαι, κοντά σε αυτό που αποκαλούμε μη αποδομητική θέση. Είναι κόκκινο πανί για τους αποδομιστές. Γι αυτό και η απαξίωσή του ή η μείωση της επιρροής του, δεν ωφελεί. Δυστυχώς, η δήλωση που έκανε και η πρόσληψή της στον δημόσιο χώρο θα τον ακολουθεί. Λειτουργεί ακόμη, περισσότερο ως καθηγητής και ελάχιστα ως πολιτικός.

Όπως μου είπε κοινός μας φίλος με μεγάλη πολιτική εμπειρία (διετέλεσε και υπουργός και, μόνο, για ενδοτικότητα δεν θα μπορούσε να τον κατηγορήσει κανείς), ο καθηγητής κάνει διαπιστώσεις. Ο πολιτικός διαμορφώνει το πεδίο.

Ο Συρίγος, με την μικρή κοινοβουλευτική του πείρα, βρίσκεται, ακόμη, στο στάδιο των διαπιστώσεων. Είναι περισσότερο ακαδημαϊκός. Και αυτό φαίνεται και απο τις ομιλίες του.

Επι της ουσίας των δηλώσεών του: Είπε πως με την προϋπόθεση της ικανοποίησης των περιορισμών Μενέντεζ, η Τουρκία είναι καλύτερα να πάρει F-16 απο τις ΗΠΑ παρά να αγοράσει αεροπλάνα απο άλλη χώρα.

Το ότι η Τουρκία θα προμηθευτεί κάποια στιγμή αεροπλάνα για την πολεμική αεροπορία της είναι πέραν κάθε αμφισβητήσεως. Για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις και η αμερικανική κυβέρνηση θέλει να της πουλήσει τα δικά της. Οι όροι παίζονται.
 

Είναι απολύτως θετικό ότι υπάρχει ένα ελληνικό λόμπυ και αγωνίζεται στην αμερικανική πρωτεύουσα ώστε η προμήθεια της Τουρκίας απο τις ΗΠΑ να γίνει υπο όρους. Ως έθνος χρωστάμε στο λόμπυ αυτό χάριτες. Και, κυρίως, μεγάλες χάριτες χρωστάμε στον Γερουσιαστή Μενέντεζ. Πρέπει να του αποδοθεί η ύψιστη τιμή του έθνους. Τον χρόνο ας τον καθορίσει η Πολιτεία.
 

Αν, λοιπόν,ικανοποιηθούν οι προϋποθέσεις, καλόν είναι η Τουρκία να κάνει την προμήθειά της απο τις ΗΠΑ. Αυτό είπε ο Συρίγος.
 

Γιατί; 

Διότι οι ΗΠΑ είναι η μόνη δύναμη στον κόσμο που μπορεί να επιβάλλει όρους στην Τουρκία και οι όροι αυτοί να τηρηθούν. Κανείς άλλος δεν μπορεί να το πετύχει.

Γιατί έχει σημασία τα όπλα να είναι αμερικανικά; 

Διότι στην απίθανη περίπτωση που θα βοηθηθεί η Ελλάδα απο ΝΑΤΟ και ΗΠΑ σε μια ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, αυτό θα γίνει, πρωτίστως, με τον έλεγχο που μπορούν να ασκήσουν οι ΗΠΑ στον εξοπλισμό της γείτονος. Αμερικανική παρουσία που θα πολεμά την Τουρκία είναι αφέλεια να πιστεύει κανείς ότι θα υπάρξει.

Το πρόβλημα με τον Συρίγο είναι ότι...

 

ΔΙΕΘΝΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΚΙΑ: Μια αποτίμηση της επετείου του 1922

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ 

Αν. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, βουλευτής Ν.Δ. στην Α΄ Αθηνών, υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Είναι δύσκολη η διαχείριση της μνήμης για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Εν αντιθέσει προς τις εκδηλώσεις του 1821 όπου είχαμε μια ιστορία θριάμβου, το 2022 είχαμε να διαχειριστούμε τα 100 χρόνια από την πιο τραγική σελίδα της ιστορίας του ελληνικού έθνους. Οπως και για τα 200 χρόνια από το 1821, στην πρωτοκαθεδρία των εκδηλώσεων βρέθηκαν κυρίως τα σχολεία της χώρας. Παράλληλα είχαμε και ιδιαίτερα έντονη παρουσία πολλών δήμων που δημιουργήθηκαν από ή φιλοξένησαν πρόσφυγες. Τα σχετικά βιβλία που εκδόθηκαν (αν και δεν έφτασαν στον αριθμό τα αντίστοιχα για το 1821) ήσαν αρκετά και έριξαν περισσότερο φως στα γεγονότα εκείνης της εποχής.

Μία πρώτη διαπίστωση είναι ότι εξακολουθούμε να μένουμε κυρίως στα γεγονότα του 1922 που κορυφώνονται με την Καταστροφή της Σμύρνης. Αγνοούμε όμως τι συνέβη μεταξύ 1913-1918 εις βάρος όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αγνοούμε τη γενοκτονία, τις εθνοτικές εκκαθαρίσεις, τις σφαγές και τους εξανδραποδισμούς των Ελλήνων από την ανατολική Θράκη και την Ιωνία (1913-18) έως τον Πόντο (1915-1923). Αυτός υπήρξε άλλωστε και ο βασικός λόγος της αποφάσεως για αποστολή ελληνικού στρατού στην Ιωνία το 1919.

Δεν είναι όμως μόνον η άγνοια των προηγηθέντων της περιόδου 1913-18. Υπάρχει παράλληλα μια ενοχική αντίληψη που διασυνδέει τα τραγικά γεγονότα εις βάρος του άμαχου πληθυσμού με την παρουσία του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία την περίοδο 1919-22. Σήμερα μπορεί να ακούγεται παράλογο, αλλά μόλις πριν από 22 χρόνια είχε τεθεί μετ’ επιτάσεως το ερώτημα εάν η Μικρασιατική Καταστροφή συνιστούσε ή όχι γενοκτονία. Αφορμή ήταν ο ομοφώνως ψηφισθείς νόμος 2645/1998 που όρισε τη 14η Σεπτεμβρίου κάθε έτους «ως ημέρα εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος». Οταν ήλθε η ώρα της υπογραφής του προεδρικού διατάγματος που θα εφάρμοζε τον νόμο, πλήθος αριστερών κατά συντριπτική πλειοψηφία αρθρογράφων διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους πως όσα συνέβησαν τότε ήταν η μοιραία συνέπεια του προηγηθέντος πολέμου. Το αποτέλεσμα ήταν να απαλειφθεί ο όρος «γενοκτονία» από το εφαρμοστικό προεδρικό διάταγμα 304/2001 και να υιοθετηθεί ο ουδέτερος τίτλος «Οργάνωση εκδηλώσεων μνήμης της 14ης Σεπτεμβρίου»…

Η γενοκτονία των Ελλήνων δεν υπήρξε «μοιραία συνέπεια» του θυμού ή της εκδικητικής ορμής των Τούρκων έναντι εκείνων που είχαν εισβάλει στην πατρίδα τους. Εάν ίσχυε αυτή η δικαιολογία, τότε οι λαοί της Ευρώπης θα μπορούσαν αμέσως μετά το τέλος των δύο παγκοσμίων πολέμων να προβούν σε γενοκτονία όλου του γερμανικού λαού. Επιπλέον, έχει προχωρήσει πολύ η παγκόσμια έρευνα, κυρίως μέσω αρχείων από κορυφαίους ακαδημαϊκούς, για την τουρκική πολιτική εκείνης της περιόδου εις βάρος των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα όσα αποκαλύπτονται αποδεικνύουν ότι δεν είχαμε συμπτωματικώς μετά το 1913 τις γενοκτονίες Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων (ενός μικρού χριστιανικού λαού που ζούσε στα εδάφη που σήμερα είναι τα σύνορα της Τουρκίας με το Ιράκ και τη Συρία). Ούτε η Γενοκτονία των Αρμενίων ήταν ένα άλλο, ανεξάρτητο κεφάλαιο προς όσα συνέβησαν την ίδια ακριβώς εποχή εις βάρος των Ελλήνων της Αυτοκρατορίας. Οι Νεότουρκοι που κυβερνούσαν την Τουρκία αποφάσισαν το 1913 να αλλάξουν ριζικά τα δημογραφικά δεδομένα των οθωμανικών εδαφών και να δημιουργήσουν μια θρησκευτικά (και σε επόμενο χρονικό στάδιο και εθνικά) ομοιογενή αυτοκρατορία.

Ενδεικτικό αυτών των ενοχικών αντιλήψεων είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε κάποια μουσεία για τους Ελληνες της Μικράς Ασίας. Δεν έχουμε όμως μουσείο για τη γενοκτονία τους. 

 Αντιθέτως, λαοί που δεν θέλουν να δουν αντίστοιχες τραγικές σελίδες της ιστορίας τους να επαναλαμβάνονται...