ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΞΥΛΟΛΙΟΚΙΝΗΤΟΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: Ή με ψηφίζετε ή «άντε γεια»;

pic.twitter.com/toepjCiRgr

— Τhomas Shelby (@tassos4162) September 24, 2026

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

 Η δημοκρατία έχει ένα μεγάλο ελάττωμα. Δεν εγγυάται εκ των προτέρων σε κανέναν ότι ο λαός θα αναγνωρίσει την αξία που ο ίδιος αποδίδει στον εαυτό του. Ούτε ότι θα τον καταλάβει, θα τον επιβραβεύσει ή θα τον βάλει στη Βουλή. Εγγυάται απλώς ότι στην κάλπη θα μετρηθούν ακριβοδίκαια οι ψήφοι που θα πάρει. Ως εκεί. 

Η Μαρία Καρυστιανού είπε ότι αν δεν καταφέρει να μπει στη Βουλή, «για μένα θα έχει τελειώσει» και θα φύγει από την Ελλάδα. 

Η λυγμιαία χροιά της φωνής της την ώρα που διατύπωνε την «απειλή» δεν ήταν παρά μια νέα, καρυστιανική παραλλαγή της διαρκούς επιστράτευσης του συναισθήματος ως πολιτικό επιχείρημα.  

Η μέντορας Γρατσία –πιο ψυχρή και υπολογίστρια– έσπευσε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.  

«Χαριτολογούσε», είπε, «δεν νομίζω να φύγει από τη χώρα». 

Εντάξει, μόνο που τα αστεία στην πολιτική έχουν ένα κουσούρι. Οταν τα λες μπροστά σε κάμερα, ψηφίζουν και αυτά. Διότι το «αν δεν μπω στη Βουλή θα φύγω από τη χώρα» δεν ακούγεται σαν πολιτικό επιχείρημα. Ακούγεται σαν γνώριμη σκηνή οικογενειακού τραπεζιού, «αφού μαμά και μπαμπά δεν με καταλαβαίνετε, εγώ θα φύγω από το σπίτι».  

Μόνο που εδώ το οικογενειακό τραπέζι είναι η χώρα, ο μπαμπάς και η μαμά είναι μερικά εκατομμύρια ψηφοφόροι και αυτός που απειλεί δεν είναι έφηβος. 

Οι ψηφοφόροι έχουν ένα εκνευριστικό δικαίωμα. Μπορεί να μην πειστούν. Μπορεί να θεωρήσουν ότι είσαι ειλικρινής, αλλά όχι κατάλληλος για κυβέρνηση. Μπορεί να συμφωνούν μαζί σου στα Τέμπη και να διαφωνούν μαζί σου στην οικονομία. Μπορεί να σε συμπονούν ως άνθρωπο, αλλά να μη σε ψηφίζουν ως πολιτικό. Μπορεί απλώς να προτιμήσουν κάποιον άλλον. 

Η δημοκρατία δεν είναι διαγωνισμός εσωτερικής ηθικής δικαίωσης. 

Το πραγματικά δύσκολο στην πολιτική δεν είναι να κορδώνεσαι όταν έχεις μαζί σου ένα τεράστιο κύμα κοινωνικής συμπάθειας. Είναι να αντέχεις όταν το κύμα υποχωρεί. Να χάνεις και να μένεις. Να σε απορρίπτουν και να συνεχίζεις να θεωρείς τον ψηφοφόρο ώριμο. Οχι να τον θεωρείς σοφό όταν σε επιλέγει και παραπλανημένο όταν παίρνει αποστάσεις από σένα. 

Η πολιτική, αν τη θεωρούμε σοβαρή υπόθεση, δεν γίνεται να λειτουργεί με συναισθηματικά τελεσίγραφα. 

Δεν λες σε μια χώρα «σου προσφέρω τη λύση κι αν δεν τη θέλεις, άντε γεια». 

Διότι τότε ...

 

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Ο Αντώνης Κομανέτσης στα… καλύτερά του

Τόπο στα νιατα https://t.co/n2Ckw3Qwbm

— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) September 9, 2026

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Ο Αντώνης Σαμαράς έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα στην πολιτική. Δεν χρειάζεται ποτέ να αναρωτηθεί αν έχει δίκιο. 

Εχει. Εκ γενετής, εξ αποκαλύψεως και, αν χρειαστεί, αναδρομικά.  

Οι άλλοι κάνουν λάθη. 

Οι άλλοι προδίδουν αρχές. 

Οι άλλοι μικραίνουν την παράταξη. 

Οι άλλοι κατευνάζουν την Τουρκία, κυνηγούν τη μεσαία τάξη, καταστρέφουν την επαρχία, διαλύουν την παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, αλώνουν τα σχολικά βιβλία, υποκλίνονται, φορολογούν, διαφθείρονται και γενικώς οδηγούν το έθνος εις τον όλεθρον. 

Ο Σαμαράς απλώς παρακολουθεί, υπομένει και, όταν η κατάσταση φτάσει στο απροχώρητο, ανοίγει την κάμερα του κινητού. 

Στη ΔΕΘ ο Μητσοτάκης θύμισε το 1993. Είπε ότι ο Σαμαράς διαθέτει «τεχνογνωσία» στο να κάνει κακό στη Νέα Δημοκρατία και του συνέστησε να σκεφτεί την υστεροφημία του.  

Ο Σαμαράς δεν άφησε το γάντι να πέσει ούτε για είκοσι λεπτά. Απάντησε ότι ο Μητσοτάκης θα μείνει στην Ιστορία ως πρωθυπουργός της ακρίβειας, της αλαζονείας, της διαφθοράς, του ΟΠΕΚΕΠΕ, των Τεμπών, των υποκλοπών και περίπου όλων των πληγών του Φαραώ. Και κατέληξε: «Δεν είναι αυτή η παράταξη. Αυτό είναι το κόμμα Μητσοτάκη». 

Εδώ βρίσκεται όλο το μεγαλείο του σαμαρικού σύμπαντος. Η ΝΔ είναι παράταξη όταν συμφωνεί με τον Σαμαρά. Οταν δεν συμφωνεί, μετατρέπεται αυτομάτως σε ιδιωτική εταιρεία του εκάστοτε αρχηγού της. Μικρή λεπτομέρεια. 

Τον συγκεκριμένο αρχηγό ο Σαμαράς τον είχε στηρίξει. Το υπενθύμισαν αυτές τις μέρες ακόμα και κυβερνητικά στελέχη. Τότε, προφανώς, ο Μητσοτάκης ήταν αρκετά ΝΔ. Σήμερα έγινε «κόμμα Μητσοτάκη». Αύριο, αν αλλάξουν οι συνθήκες, μπορεί να γίνει πάλι παράταξη. Η ιδεολογία είναι σπουδαίο πράγμα, αρκεί να διαθέτει ροδάκια. 

Και τώρα αιωρείται πάνω από το πολιτικό σκηνικό το περίφημο κόμμα Σαμαρά. Θα γίνει; Δεν θα γίνει; Θα πάρει 3%; 5%; 8%; Θα κόψει τη ΝΔ; Θα σώσει τη Δεξιά από τη Νέα Δημοκρατία; Θα συνεργαστεί με τη ΝΔ βάζοντας άλλον πρωθυπουργό στη θέση εκείνου που θα έχει έρθει μακράν πρώτος;  

Μυστήριο. Πάντως, ήδη όλοι οι δυσαρεστημένοι και οι απόκληροι της ΝΔ, αυτοί που δεν θα είχαν ελπίδα να εκλεγούν, συνωστίζονται γύρω του. Ανακάλυψαν και αυτοί ξάφνου ότι η woke ατζέντα και οι παλιοί Ποταμίσιοι καταστρέφουν την ελληνική κοινωνία και έτρεξαν να συνεισφέρουν στη διάσωσή της. 

Δίπλα στον Σαμαρά, επίσης, αρωγοί και συναγωνιστές στον καινούργιο αγώνα του, όλοι όσοι μέχρι πρότινος προσπαθούσαν ψυχρά να τον χώσουν φυλακή. Τσιπρικοί, συριζαίοι, αριστερίζοντες και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις. Στους έμπειρους ώμους του εναποθέτουν τις ελπίδες τους να κάνει τη δουλειά που αυτοί αποδείχθηκαν ανίκανοι να φέρουν εις πέρας. Να διώξει τον Μητσοτάκη. 

Βρε πώς τα φέρνουν οι καιροί… 

Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Σαμαράς...

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΠΑΠΑΤΖΗΔΕΣ: Κι άλλο Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης;

  

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη μπορεί χοντρικά να χωριστεί σε τρία μέρη. 

Στο πρώτο μέρος, παρουσίασε το όραμά του για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Αυτό το κομμάτι θα το υπέγραφαν άνετα ο Πισσαρίδης, ο Στουρνάρας και η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Γκεοργκίεβα. Πιο καπιταλιστικό, φιλελεύθερο και ανταγωνιστικό σχέδιο δεν υπάρχει. Ποιος σοσιαλδημοκράτης Τσίπρας; 

Εδώ μιλάμε για τη μετενσάρκωση του συγχωρεμένου Στέφανου Μάνου. 

Στο δεύτερο μέρος, μοίρασε 500άρια και 300άρια σε γιατρούς, φοιτητές και δασκάλους, φθηνό ρεύμα στα νοικοκυριά (αλλά και επιχειρήσεις), δωρεάν εισιτήρια σε Αθηναίους και Θεσσαλονικείς, μεταφορικά ισοδύναμα σε νησιώτες, τσάμπα γεύματα σε μαθητές.  

Επίσης φοροαπάλλαξε. Μείωσε τον ΦΠΑ, διπλασίασε την έκπτωση φόρου στις οικογένειες, ενώ κατάργησε τέλος επιτηδεύματος και προκαταβολή φόρου (που ο ίδιος είχε πάει στο 100%). Αυτό το μέρος της ομιλίας θα το καταχειροκροτούσε ο παλιός Τσίπρας του Προγράμματος Θεσσαλονίκης. 

Στο δε τρίτο μέρος της ομιλίας του, είπε ότι θα τα κάνει όλα αυτά διότι είναι έντιμος, σε αντίθεση με τον Μητσοτάκη που είναι άτιμος και απατεώνας. Αυτό το κομμάτι της ομιλίας του, δεν ξέρω από ποιους θα μπορούσε να χειροκροτηθεί, ξέρω ότι σίγουρα είχε τα προσόντα για μαζικό γέλωτα όλων των πολιτικών πτερύγων και του συνόλου των κοινωνικών ομάδων.  

Τα τρία αυτά κομμάτια της ομιλίας, ο Τσίπρας τα έκανε ένα πακέτο και τα σερβίρισε ενιαία ως όραμα ανασυγκρότησης της χώρας. Το οποίο μάλιστα, αλλού είναι άμεσο, αλλού τετραετές και αλλού δεκαετές, έτσι ώστε να μην μπορεί κανένας να το κοστολογήσει με ακρίβεια και να δημοσιοποιήσει τον λογαριασμό.  

Αμφιβάλλω πολύ ακόμα με τα νούμερα του κυβερνητικού επιτελείου με τα οποία προσπάθησαν να τον αντικρούσουν. Αυτός ο Τσιπρικός αχταρμάς όπως εγώ τον είδα, απλώς δεν κοστολογείται. Οταν αναμειγνύει αναπτυξιακά ταμεία που θα στήσει σε βάθος χρόνου, μοχλεύσεις ποσών που θα προέλθουν από βιομηχανική ανάπτυξη που θα επιδιώξει σε βάθος οκταετίας, πατριωτικούς φόρους που θα επιβληθούν αφού συνταχθεί περιουσιολόγιο, φορολογήσεις τραπεζών που θα καταβληθούν αφού μειωθεί ο χρόνος του αναβαλλόμενου φόρου σε βάθος τριετίας, και όλα αυτά βγάζουν ένα 500άρικο σε κάθε φοιτητή της περιφέρειας επί δέκα μήνες και ένα 300άρι σε κάθε δασκαλάκο, τότε –συμπαθάτε με– αλλά δεν βρισκόμαστε μπροστά σε κάποιο όραμα ή σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας. Έχουμε απλώς την επανεμφάνιση του Τσίπρα που όλοι αγαπήσαμε. Με χαμένο λιγάκι το λαμπερό του baby face, καθότι πενηντάρισε. 

Αφήνω στην άκρη τον διορισμό 30.000 εκπαιδευτικών (με τα παιδιά να λιγοστεύουν δραματικά) και 14.000 ψυχολόγων (έναν σε κάθε σχολείο), την αναδιάρθρωση της Πολιτικής Προστασίας (αυτός που ευθύνεται για το Μάτι το λέει), το χτίσιμο 50.000 «προσιτών στεγαστικών επιλογών» (έτσι μετονόμασε τα διαμερίσματα, όπως κάποτε την τρόικα σε θεσμούς), την επιμέλεια όλων των ανοιακών ηλικιωμένων (να και κάτι που αξίζει να κουβεντιαστεί), την κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων (και αυτό δεν τον άφησε η τρόικα να το κάνει το 2015-19;) και μερικά ακόμη που ξεχνώ μέσα στη χιονοστιβάδα των παροχών. 

 Ολα καλά, απλώς να έχει υπ’ όψιν του ένα πράγμα. 

Ο κοσμάκης που τον άκουσε δεν λέει όπως κάποτε για το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης «και το 10% απ’ όσα υποσχέθηκε να κάνει, πάλι ευχαριστημένος θα είμαι». 

Σήμερα λέει:

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΕΝΟΣ ΨΩΝΑΡΟ-ΓΚΟΥΡΜΕΔΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: «Ψωμί γιατί δεν φέρατε;»

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Κάθομαι σε μια παραλιακή ταβέρνα ή σ’ ένα ακριβό εστιατόριο ή ακόμη και σ’ ένα χαμπουργκεράδικο της προκοπής. Δεν έχει σημασία.

Έρχονται όλα. Ο κατάλογος των φαγητών, των κρασιών, τα μαχαιροπίρουνα, τα πιάτα, τα ποτήρια, το εμφιαλωμένο νερό, οι χαρτοπετσέτες. Καμιά φορά κι ένα μικρό πιατάκι με λάδι, για να αισθανθούμε ότι βρισκόμαστε κάπου μεταξύ Κυκλάδων και Τοσκάνης.

Ένα πράγμα δεν έρχεται. Το ψωμί.

Κοιτάζω δεξιά, κοιτάζω αριστερά, περιμένω λίγο και στο τέλος κάνω την ερώτηση που προδίδει την ηλικία μου περισσότερο και από το δελτίο της ταυτότητάς μου. «Ψωμί γιατί δεν φέρατε;».

Ο σερβιτόρος, συνήθως περί τα είκοσι πέντε χρόνια, με κοιτάζει με την απορία ανθρώπου που μόλις άκουσε κάποιον να ζητά τασάκι σε παιδικό σταθμό. «Πρέπει να το παραγγείλετε».

Α χα! Πρέπει να παραγγείλω το ψωμί. Και εκεί καταλαβαίνω ότι δεν άλλαξε απλώς η εστίαση. Άλλαξε μια ολόκληρη χώρα. Γιατί το ψωμί στο ελληνικό τραπέζι δεν ήταν ποτέ ακριβώς φαγητό. Ήταν η αρχή του φαγητού. Δεν το παράγγελνες, όπως δεν παράγγελνες το τραπέζι, την καρέκλα ή το τραπεζομάντιλο. Ερχόταν. Ένα πανεράκι, δυο-τρεις φέτες χωριάτικο, καμιά φορά μισή φραντζόλα κομμένη στραβά. Έπαιρνες μια γωνίτσα με το χέρι πριν ακόμη φτάσουν οι μεζέδες και κάπως έτσι άρχιζε η τελετουργία.

Μετά ερχόταν η χωριάτικη, οπότε συνέβαινε εκείνη η βάρβαρη, ανθυγιεινή, αντιευρωπαϊκή πράξη που κάποτε θεωρούσαμε κορυφαίο στάδιο του πολιτισμού μας. Βουτούσαμε το ψωμί στο λάδι. Παπάρα. Σήμερα η λέξη και μόνο μπορεί να προκαλέσει λιποθυμία σε διατροφολόγο, αυτανάφλεξη σε κατάλογο εστιατορίων Michelin.

Τώρα έχουμε μάθει άλλα. Υδατάνθρακες. Γλουτένη. Θερμίδες. Διαλειμματικές διατροφές. Κέτο. «Εγώ ψωμί δεν τρώω». Και πολύ καλά κάνει όποιος δεν θέλει. Ούτε χρειάζεται να πετιούνται κάθε βράδυ τόνοι ψωμιού επειδή κάποτε το πανεράκι ερχόταν υποχρεωτικά σε κάθε τραπέζι. Μόνο που η εποχή μας δεν αρκέστηκε στο να περιορίσει το ψωμί. Το έβγαλε τελείως από το κάδρο. Κυριολεκτικά μάλιστα.

Διότι σήμερα όλα τα πιάτα φωτογραφίζονται. Το καρπάτσιο πριν φαγωθεί. Το χταπόδι πριν κρυώσει. Το σούσι πριν αγγίξει κανείς το ξυλάκι. Η σαλάτα καδράρεται από πάνω, από πλάγια, με φως, χωρίς φως, με το ηλιοβασίλεμα πίσω. Ένα πιάτο δεν θεωρείται πλέον ότι σερβιρίστηκε, αν προηγουμένως δεν έχει περάσει από το Instagram. Πλην το πανέρι με το ψωμί όμως δεν είναι αρκετά φωτογενές, δεν έχει concept, δεν έχει story. Ένα ρημαδοψωμί είναι. Και όταν επιτέλους, ύστερα από ειδική παραγγελία, φτάσει στο τραπέζι, αρχίζει η άλλη περιπέτεια. Δεν σου φέρνουν πια ψωμί.

Σου φέρνουν συλλογή. Άσπρο, μαύρο, κόκκινο, πορτοκαλί, πολύσπορο, με λιναρόσπορο, με παπαρουνόσπορο, με προζύμι, χωρίς προζύμι, με στέβια, κριτσίνια, παξιμαδάκια, λαλάγγια και άλλα έξι είδη, που για να καταλάβεις τι τρως, πρέπει να έχεις γκόμενο τον αρχι-αρτοποιό του Apollonion.

Το παλιό ψωμί, βέβαια, δεν είχε βιογραφικό. Δεν σε ενημέρωνε από ποιο χωράφι κατάγεται ο σπόρος, αν άκουγε Μότσαρτ την ώρα που φούσκωνε το προζύμι, αν ο λιναρόσπορος συλλέχθηκε με πανσέληνο, αν ο κόλιανδρος ήρθε από τα υψίπεδα της Ιαπωνίας. Ήταν ψωμί. Το έκοβες, το μοιραζόσουν και τελείωνε η υπόθεση.

Κάποτε το ψωμί ήταν φιλοξενία. «Κάθισες στο τραπέζι μου; Πάρε ψωμί». Δεν ήταν εμπόρευμα πρώτης γραμμής· ήταν χειρονομία. Γι’ αυτό και η γλώσσα μας γέμισε από αυτό. Βγάζουμε το ψωμί μας. Τρώμε ψωμί κι αλάτι με κάποιον. Έχουμε φάει ψωμί μαζί. Δεν λέμε ότι «φάγαμε μπριζόλα μαζί». Το ψωμί ήταν ο κοινός παρονομαστής. Τώρα έγινε κωδικός στον κατάλογο. Ψωμί, 2,50 ευρώ.

Πρόσεξα και κάτι εξίσου ενδιαφέρον. Οταν…

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Βλέποντας τη συνέντευξη Τζοκόντου

-Πολεμάς και τα κυκλώματα;
-Πολεμάω και τα κυκλώματα
-Παλεύεις και με την διαπλοκή;
-Παλεύω και με την διαπλοκή ο καψερός pic.twitter.com/JiT3D6X2fd

— MALACOPHOBIC aka @amantomatimou.bsky.social (@amantomatimou) August 11, 2026

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Μισό λεπτό Αλέξη μου, γιατί δεν σε καταλαβαίνουμε.

Μας μπέρδεψες με αυτά που είπες στη συνέντευξη σου στο in.gr.

Τι σημαίνει «το 2015 ήξερα τι ήθελα να κάνω, αλλά δεν ήξερα πώς να το κάνω, ενώ τώρα έμαθα και ξέρω»;

Μυστήρια πράγματα μας ξεφουρνίζεις καλοκαιριάτικα. Εσύ δεν μας λες –και έγραψες 700 τόσες σελίδες στην «Ιθάκη» σου– ότι το 2015-19 τα πήγες περίφημα, ότι μας έβγαλες απ’ τα μνημόνια, ότι μας άφησες «μαξιλάρια» γεμάτα λεφτά και ότι τότε οι Ελληνες ζούσαν καλύτερα απ’ ό,τι σήμερα με τον Μητσοτάκη;  

Ε, τότε, μας εξηγείς τι ακριβώς δεν ήξερες όταν κυβερνούσες;

Είτε τότε τα ‘κανες μαντάρα και έμαθες σήμερα απ’ τα λάθη σου, είτε εκείνο τον καιρόν τα ‘κανες όλα σωστά, οπότε θέλεις να έρθεις για να τα ξανακάνεις.

Και «όλα καλά τα έκανα» και «σήμερα πια ξέρω» δεν πολυταιριάζουν δίπλα-δίπλα, πώς να το κάνουμε; Αδικο έχουμε; 

Εντάξει, να σου αναγνωρίσουμε ότι τότε ήσουν νέος και είχες ορισμένες ελλείψεις στην κατάρτισή σου. Και ο χειρουργός που λέει ο λόγος, στην πρώτη του εγχείρηση, θα το κάνει το λαθάκι του.

Ναι, αλλά έχει επίγνωση και δεν ξεκινά με μεταμόσχευση καρδιάς. Ενώ εσύ το 2015 άνοιξες ολόκληρο καρδιοχειρουργικό κέντρο και ας μην είχες πιάσει όχι νυστέρι αλλά ούτε γάζα στο χέρι σου. 

Θα αντιτείνεις, ότι δεν φταις που μας πετσόκοψες, εμείς που ξαπλώσαμε στο χειρουργικό σου τραπέζι οικειοθελώς φταίμε. Ναι, να τα λέμε κι αυτά, μην τα ρίχνουμε όλα πάνω σου. Εσύ ήσουν απλά αδίστακτος και για να πάρεις την εξουσία φώναζες «εδώ οι καλές εγχειρήσεις». Αλλά κι εμείς που σου απλώσαμε το στέρνο μας δεν έχουμε ευθύνη;

Τα γράφουμε γιατί ξαναφαίνεσαι έτοιμος με τα νυστέρια. Επισημαίνουμε τα αυτονόητα…

Επίσης αυτό με το GPS που είπες στην ίδια συνέντευξη, τι το ‘θελες;

Το GPS του πολιτικού είναι το ένστικτό του, μας εξήγησες. Και εδώ λάθος τα είπες. Άλλο το GPS κι άλλο το ένστικτο. Το GPS αναβαθμίζεται, ενημερώνει τους χάρτες του, τελειοποιείται. Το ένστικτο το κουβαλάμε αυτούσιο εκ γενετοίς. Είναι στο DNA μας, δεν βελτιώνεται, μήτε χειροτερεύει. 

Εχεις ένστικτο παραβατικού;

Παραβατικός θα σαι πάντα.

Έχεις ένστικτο κακομοίρη;

Κακομοίρης θα μείνεις σε όλη σου τη ζωή.

Για παράδειγμα. Τι έκανες την προηγούμενη φορά που έπιασες το τιμόνι μας και το GPS σου σε οδήγησε να μας τρακάρεις στην κολώνα;

Πλάκωσες στις κλωτσιές όλους τους συνοδηγούς υπουργούς σου ως υπεύθυνους του τρακαρίσματος και εσύ πήγες να παραλάβεις καινούργιο αμάξι λες και δεν έφταιγες σε τίποτα.

Ε, και τώρα, το ίδιο θα κάνεις, μην το ψάχνεις.

Το ένστικτο σου λέει ότι πάντα οι άλλοι φταίνε, εσύ ποτέ. 

Όσο για το κρεσέντο της συνέντευξης σου ότι εσύ κυβέρνησες χωρίς να υπηρετήσεις συμφέροντα, καλό είναι …

 

ΕΛΑΣιτο-ΣΥΡΙΖΑίικα REBRAND-ΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο «Αριστοτέλης» του Τζοκόντου

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Ο Τσίπρας πήρε τ’ όπλο του.

Το έστρεψε προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την απειλεί με μια μπαταριά άνευ προηγουμένου έτσι και βρεθεί στην εξουσία.

Oχι μόνο θα φτιάξει 100 παραπάνω δήμους από αυτούς που έχουμε σήμερα, όχι μόνο θα κάνει Μητροπολιτική την Αττική και τη Θεσσαλονίκη (που δεν το έκανε όταν ήταν πρωθυπουργός, αν και δίχως μνημονιακό κόστος), αλλά θα τους δώσει και καμιά 15αριά δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε μια θητεία.

Κιμπάρικα πράματα, τέρμα πια οι επιτελοκρατικές τσιγκουνιές του Μητσοτάκη που δίνει δυο δισ. στην Αυτοδιοίκηση και νομίζει ότι κάτι κάνει.

Πώς θα προκύψουν οι 100 παραπάνω δήμοι;

Προφανώς διαμελίζοντας τους υπάρχοντες. Και φυσικά, δεν μας είπε ποιους από τους 332 σημερινούς θα κομματιάσει και ποιους θα αφήσει όπως είναι. Το άφησε φλου. Κορόιδο είναι να δημοσιοποιήσει κατάλογο;

Οι εξειδικευμένες εξαγγελίες δημιουργούν ερωτήματα, συγκρίσεις, μουρμούρες, απαιτήσεις. Ενώ οι γενικές υποσχέσεις φτιάχνουν προσδοκίες και ο Τσίπρας είναι ο εξπέρ των αόριστων προσδοκιών.

Με αυτή την εξαγγελία βέβαια, παρωθεί στα καλά καθούμενα κάθε κωμόπολη να ξεσηκωθεί και να απαιτεί τη μετατροπή της σε αυτόνομο δήμο. Οπισθεν ολοταχώς προς την προ «Καποδίστρια» εποχή, όταν είχαμε 457 δήμους και 5.318 κοινότητες. Δεν το λες και άλμα προς το μέλλον, αλλά κάθε χωριό που θέλει δημοτική αυτονομία θα τον λατρέψει τον Τσίπρα και κάθε παραγοντίσκος που φιλοδοξεί να τον φωνάζουν «δήμαρχο» θα συνταχθεί πίσω του.

Ναι, αλλά δεν το κάνει χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα, χωρίς στρατηγική. Το εξήγησε στην εκδήλωση που έκανε στο Σεράφειο. «Επί δεκαετίες σχεδιάζαμε την Ελλάδα από πάνω προς τα κάτω. Σήμερα κάνουμε το αντίθετο, σχεδιάζουμε την Ελλάδα από κάτω προς τα πάνω» βροντοφώναξε.

Ε, αφού είναι «από κάτω προς τα πάνω», τότε εντάξει. Διότι τα πάντα είναι θέμα κατεύθυνσης και σωστής φοράς. Αν προσπαθήσεις να βγάλεις μια σωβρακοφανέλα τραβώντας το σώβρακο προς τα πάνω και τη φανέλα προς τα κάτω, απέτυχες.

Οσον αφορά το χρήμα, σήμερα οι ΚΑΠ (Κεντρικοί Αυτοτελείς Φόροι) για τους ΟΤΑ είναι περίπου δύο δισ. Με αυτά τα έσοδα συν την κρατική επιχορήγηση ζουν οι δήμοι και οι περιφέρειες. Και πώς διάολο αυτά τα 2 δισ. θα γίνουν ξάφνου 15;

Ε καλά τώρα, αυτό που σε μας φαίνεται βουνό, για τον Τσίπρα είναι ευκολάκι. «Θα το κάνουμε απελευθερώνοντας πόρους που υπάρχουν ήδη και λιμνάζουν. Αποθεματικά, ευρωπαϊκά κονδύλια, τέλη που εισπράττονται από την τοπική δραστηριότητα και καταλήγουν αλλού», εξήγησε στους χαρούμενους ακροατές του στο Σεράφειο. Είτε ως ραβδοσκόπος, που ανακαλύπτει κρυφές λίμνες δισεκατομμυρίων κάτω από τις ερήμους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, είτε ως Ιησούς, που πολλαπλασιάζει τα ευρώ ευκολότερα από όσο ο Κύριος τους άρτους και τα ψάρια, ο Αλέξης δεν παύει να είναι υπέροχος.

Αλλά και σε επίπεδο συμβολισμών, ο Τσίπρας την κέρδισε ήδη την παρτίδα. Ονόμασε τη μέλλουσα μεταρρύθμιση του, «Αριστοτέλη». Τρομερή ιδέα. Ως γνωστόν, οι τρεις μεγάλες προηγούμενες μεταρρυθμίσεις στην Αυτοδιοίκηση ήταν ο «Καποδίστριας» (1997), ο «Καλλικράτης» (2010) και ο «Κλεισθένης» (2018). Δεν λέω, καλοί και άξιοι και οι τρεις τους, αλλά μπροστά στον Αριστοτέλη μοιάζουν με σαστισμένους επαρχιώτες στην Ομόνοια. Φτουράει, ρε κωθώνια, ένας μικροκυβερνήτης νεοσύστατου κρατιδίου, ένας ψευτοαρχιτέκτων ενός ναΐσκου της Παλλάδας ή ένας ξεχασμένος αρχαίος αθηναίος πολιτικός, απέναντι στον πανεπιστήμονα και μέγιστο των φιλοσόφων παγκοσμίως;

Ούτε κατά διάνοια.

Θα πείτε ότι το όνομα δεν κάνει την ουσία. Αλήθεια;

Και τότε γιατί ο Μιτεράν είχε ορίσει την πολιτική ως τη «διαχείριση των συμβόλων»;

Για να μη μακρηγορούμε, ο Τσίπρας…

 

ΕΛΑΣιτο ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Καινούργιο κόμμα ή παλιά πολυκατοικία;

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Κάθε νέο κόμμα ξεκινάει με πολύτιμο κεφάλαιο την προσδοκία. Πριν ακόμη παρουσιάσει πρόγραμμα, πριν καν αποκαλύψει τα στελέχη του, οι πολίτες είναι διατεθειμένοι να του χαρίσουν κάτι σπάνιο στην πολιτική. Το τεκμήριο του καινούργιου. Να πιστέψουν, έστω προσωρινά, ότι ίσως αυτή τη φορά κάτι αλλάζει.

Σε αυτό ήλπισε και ο Τσίπρας με το rebranding του.

Πλην μαθαίνοντας τα παρασκήνια όσων συμβαίνουν στον προθάλαμο της ΕΛ.Α.Σ., μένει κανείς με την απορία αν το νέο κόμμα βρίσκεται ακόμη υπό ίδρυση ή αν έχει ήδη γεράσει πριν αποκτήσει ΑΦΜ.

Το πολιτικό παρασκήνιο δεν περιστρέφεται γύρω από το τι θα πρεσβεύει η νέα παράταξη.

Ούτε γύρω από τις ιδέες που θα τη διαφοροποιούν από τον ΣΥΡΙΖΑ και θα τη βάλουν στο κέντρο της πολιτικής ζωής ως αντίπαλο του Μητσοτάκη πόλο.

Ούτε γύρω από τα πρόσωπα που θα σηματοδοτήσουν μια νέα αρχή.

Το μεγάλο δράμα είναι άλλο. Ποιος (από τους παλιούς του ΣΥΡΙΖΑ, της Νέας Αριστεράς ή του ΠΑΣΟΚ) θα μπει, ποιος δεν θα μπει, ποιος θα παραδώσει την έδρα, ποιος θα την κρατήσει, ποιος είναι αρκετά χρήσιμος ώστε να συγχωρεθεί το παρελθόν του και ποιος τόσο τοξικός ώστε να εξοβελιστεί ευθύς εξαρχής εξαιτίας του ίδιου παρελθόντος που άλλους τους ευνοεί.

Με άλλα λόγια, η συζήτηση αφορά αποκλειστικά τη διαχείριση του παλιού. Και είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Ενώ το νέο κόμμα φιλοδοξεί να πείσει ότι γεννιέται από την ανάγκη υπέρβασης του χθες, οι πρώτες δημόσιες εικόνες του θυμίζουν σύσκεψη διαχείρισης προσωπικού σε εταιρεία που συγχωνεύεται. Υπάρχουν υποψήφιοι προς αξιολόγηση, λίστες αναμονής, εσωτερικές αντιρρήσεις, προσωπικά βέτο, τοπικοί ανταγωνισμοί και εκτιμήσεις για το ποιος «φέρνει ψήφους». Μόνο το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού λείπει.

Ακόμη πιο απολαυστική είναι η ηθική αγωνία γύρω από τις βουλευτικές έδρες.

Υπάρχουν, λέει, στελέχη που θέλουν διακαώς να ενταχθούν στο νέο κόμμα, αλλά διστάζουν να παραδώσουν την έδρα τους. Οχι γιατί άλλαξαν γνώμη, ούτε γιατί αισθάνονται υποχρέωση απέναντι στους ψηφοφόρους τους, αλλά επειδή κανείς δεν τους έχει εγγυηθεί ότι θα είναι υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές. Και, όπως πληροφορούμαστε με μια σχεδόν συγκινητική ειλικρίνεια, «κάποιοι δεν παραιτούνται διότι ζουν από τη βουλευτική αποζημίωσή τους». Τουλάχιστον αυτό είναι ειλικρινές. Γιατί στην ελληνική πολιτική η οικονομική διάσταση της καρέκλας συνήθως καλύπτεται με βαρύγδουπες αναφορές σε ιδεολογικές αναζητήσεις, ιστορικές ευθύνες και πολιτικές αγωνίες.

Εξίσου ενδιαφέρουσα είναι και η συζήτηση για τα κριτήρια επιλογής ένταξης στην ΕΛ.Α.Σ.

Δεν φαίνεται να προηγείται το ερώτημα «ποιος εκφράζει καλύτερα το νέο πολιτικό σχέδιο;».

Προηγείται το «πόσους σταυρούς φέρνει μαζί του». Αν είναι από την περιφέρεια, τόσο το καλύτερο. Αν έχει προσωπικό μηχανισμό, ακόμη καλύτερα. Αν δημιουργεί πρόβλημα στους ήδη εγκατεστημένους, το ξαναβλέπουμε. Αν οι δημοσκοπήσεις ανέβουν, ίσως αλλάξουν όλα. Αν πέσουν, μπορεί να αλλάξουν ακόμη περισσότερο.

 Ολα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά σε ένα κόμμα. Η πολιτική άλλωστε δεν ασκείται στο κενό. Χρειάζεται πρόσωπα, ισορροπίες και εκλογικούς υπολογισμούς. Δεν είναι όμως φυσιολογικό να είναι αυτά η μοναδική δημόσια εικόνα ενός κόμματος που ακόμη δεν έχει γεννηθεί.

Γιατί …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Ο βήχας και το χρήμα δεν κρύβονται - Ποιοι πληρώνουν τον λογαριασμό του Τζοκόντου???

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, πάντως εμένα η ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα δεν μου θυμίζει παρέα φίλων που μαζεύονται τα βράδια μετά τη δουλειά τους για να αλλάξουν τον κόσμο. Ισα ίσα, μοιάζει με καλολαδωμένο και γκλαμουράτο μηχανισμό, που δεν κατατρύχεται από πεζές αγωνίες χρηματοδότησης, μήτε μπλοκάρεται από μίζερους ταμειακούς περιορισμούς. 

Δεν είναι απαραιτήτως κακό αυτό, το ξεκαθαρίζω. Διότι έτσι το νέο κόμμα μπορεί να επιδοθεί απερίσπαστο στο θεάρεστο έργο της ανοικοδόμησης της Κεντροαριστεράς (αρχικά) και της χώρας (στη συνέχεια).  Πλην, τα κόμματα έχουν ένα κακό. Είναι όπως τα αυτοκίνητα. Δεν είναι δύσκολο να διακρίνεις αν ένα αμάξι είναι super car ή σαραβαλάκι. Ισως δεν ξέρεις πόσο ακριβώς κόστισε μήτε ποιος πλήρωσε τις δόσεις του, αλλά η κατηγορία του δεν κρύβεται.

Στα κόμματα αντιστοίχως, μπορεί να μην έχεις πρόσβαση στα λογιστικά βιβλία τους, αλλά αντιλαμβάνεσαι πότε υπάρχει η άνεση του χρήματος.

Και στην περίπτωση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, το χρήμα δεν φαίνεται απλώς, καμπανίζει. Πριν ακόμη ολοκληρωθεί η οργανωτική του συγκρότηση, πριν ανοίξουν γραφεία σε όλη τη χώρα, πριν αποκτήσει κρατική επιχορήγηση και βουλευτική εκπροσώπηση, το νέο εγχείρημα εμφανίζεται με επαγγελματική επικοινωνιακή παρουσία, άρτιο ψηφιακό μηχανισμό, εκδηλώσεις υψηλού επιπέδου και ολοφάνερου κόστους, με στελέχη πλήρους απασχόλησης και με ένα δίκτυο υποστήριξης που δύσκολα θα πετύχαινε τόσο στοχευμένα αποτελέσματα στηριγμένο μόνο στον ερασιτεχνικό εθελοντισμό.

Εδώ που τα λέμε, και το rebranding του Τσίπρα, μαζί με την καμπάνια της «Ιθάκης» του, ήταν εξόφθαλμα πανάκριβα, αλλά αυτά ας πούμε ότι ο Αλέξης τα πλήρωσε από την τσέπη του. Τι διάολο, πρώην πρωθυπουργός είναι, πέντε δραχμές στην άκρη λογικό είναι να τις έχει.

Τα κόμματα προφανώς χρειάζονται χρήματα. Η πολιτική χωρίς οικονομικούς πόρους είναι σαν ποδοσφαιρική ομάδα χωρίς μπάλες.

Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν χρήματα, αλλά από πού προέρχονται. Διότι εδώ και χρόνια, ο ίδιος ο πολιτικός κόσμος έχει επιβάλει έναν κανόνα στον εαυτό του, θεωρητικό τουλάχιστον. Οταν ζητάς χρήματα από τους φορολογούμενους για να χρηματοδοτήσουν τις ιδέες σου, οφείλεις να εξηγείς πώς χρηματοδοτείς τη λειτουργία σου.

Οταν προτείνεις παροχές, σε ρωτούν «πού θα βρεις τα λεφτά». Οταν ζητάς αυξήσεις μισθών, σε ρωτούν «πόσο κοστίζει».  Οπερ, και όταν ιδρύεις κόμμα που εμφανώς διαθέτει σημαντικούς πόρους, εύλογα ακούγεται η ερώτηση, «μα ποιος πληρώνει τους λογαριασμούς του;». Ειδικά όταν τα στελέχη της ΕΛ.Α.Σ. δεν παραλείπουν να μεμφθούν δημοσίως τη ΝΔ για τα (ρυθμισμένα) παλαιότερα χρέη της προς τις τράπεζες. 

Η απορία για τα οικονομικά της ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι προϊόν καχυποψίας, αλλά πικρής εμπειρίας. Η ελληνική πολιτική ιστορία είναι γεμάτη από επιχειρηματίες που επένδυσαν σε κόμματα, από οικονομικά κέντρα που αναζητούσαν πολιτική επιρροή, από χορηγούς που αργότερα ζητούσαν ανταλλάγματα. Γι’ αυτό και η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι προϋπόθεση αξιοπιστίας.

Μέχρι στιγμής δεν έχει παρουσιαστεί κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει αθέμιτη χρηματοδότηση στην ΕΛ.Α.Σ. Ούτε πρέπει να υπονοείται κάτι τέτοιο χωρίς αποδείξεις. Πλην, φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού μια κομματική ευμάρεια, ανεξήγητη για καινούργιο σχήμα στο κουρμπέτι.

Οπότε αυτομάτως αναδεικνύεται ένα πολιτικό ερώτημα. Αν το νέο κόμμα διαθέτει ήδη πόρους που του επιτρέπουν να κινηθεί με άνεση, να στελεχωθεί και να επικοινωνήσει με επαγγελματισμό, ποιοι είναι αυτοί που το στηρίζουν οικονομικά;

Μπορεί η απάντηση να είναι απολύτως αθώα. Ισως υπάρχουν πολλοί μικροί δωρητές. Ισως υπάρχουν φίλοι και υποστηρικτές που βάζουν το χέρι στην τσέπη. Ισως όλα να είναι απολύτως νόμιμα και καταγεγραμμένα.  Ακριβώς γι’ αυτό, η καλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει ο ίδιος ο Τσίπρας στο νέο εγχείρημά του είναι η πλήρης διαφάνεια. Αν μη τι άλλο, για να βουλώσει κακόβουλα στόματα που βλέπουν ισχυρούς οικονομικούς κύκλους και εκδοτικο-επικοινωνιακά συμφέροντα να τον «πηγαίνουν» με τα χίλια. Και εφόσον αυτοί τον σπρώχνουν, περιορίζονται στην πολιτική και μιντιακή στήριξη ή πάνε και παρακάτω;  

Προφανώς ο Αλέξης ξέρει πως όταν κάτι φαίνεται, αργά ή γρήγορα κάποιος θα ρωτήσει πόσο κόστισε.

Και κυρίως…

ΝουΔο-γαλαζαίικος ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΣ ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΑΜΑΡΙΣΜΟΣ: Ο πραγματικός στόχος του Αντώνη Σαμαρά

ο Σαμαράς δεν έχω καταλήξει ακόμα γιο ποιον αποτελεί μεγαλύτερη ντροπή: για τη ΝΔ ή για την Άννα Βίσση; pic.twitter.com/z9tAeeqmBU

— τάσος (@kostasos) June 9, 2026

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Μέσα στο προσωπικό άχτι που τον κατατρύχει, τόλμησε μέχρι κι αυτό: να ταυτίσει τον Αλέξη Τσίπρα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Να ταυτίσει δηλαδή εκείνον που έστησε ένα κατασκευασμένο σκάνδαλο εναντίον του για να τον χώσει φυλακή (Novartis), με τον άνθρωπο που απάλλαξε την χώρα από το καθεστώς του σκανδαλοποιού.

«Μητσοτάκης και Τσίπρας είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος» είπε κατά λέξη.

Το λες και ύβρη με την αρχαιοελληνική έννοια.

Ο Αντώνης Σαμαράς ουσιαστικά ανήγγειλε την Παρασκευή από το Ηράκλειο το καινούργιο του κόμμα.

Μόνο το πότε θα καταθέσει όνομα και σήμα στον Αρειο Πάγο δεν μας είπε, όλα τα υπόλοιπα τα άπλωσε φαρδιά πλατιά μπροστά μας σαν χειροποίητο τραχανά.

Το ιδεολογικό πλαίσιο (άκρως συντηρητικό), την πολιτική πλατφόρμα (τουρκοφαγική, πατριδοκαπηλίας), την ποιότητα των επιχειρημάτων (Πολιτική Άνοιξη του ’90), την ίδια την βαθύτερη ψυχή του εγχειρήματος (παθολογικός αντιμητσοτακισμός).

Από την σοφία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, ο Σαμαράς απορρίπτει το «δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού», προτιμώντας να ενστερνιστεί (και επαναβεβαιώσει) τον μύθο του βατράχου και του σκορπιού από τον Αίσωπο.

Με γεια του με χαρά του, εκεί στην Κρήτη όπου μίλησε χρησιμοποιείται ευρέως η λαϊκή παροιμία «όσα σου κάνει η κεφαλή σου, δεν σου τα κάνει ο κόσμος όλος».

«Εφθασες στα 75 σου, γιατί δεν κάθεσαι ήσυχος;» αυτοαναρωτήθηκε μπροστά στο γλίσχρο Ηρακλειώτικο κοινό του.

«Διότι στους αγώνες για την πατρίδα δεν υπάρχει σύνταξη», απάντησε στον εαυτό του.

Εχει δίκιο. «Το συμβόλαιο με την συνείδηση σου σε ακολουθεί μέχρι την τελευταία σου πνοή», πλην δεν σε ακολουθεί μόνο αυτό. Σε ακολουθούν επίσης (επαυξημένα όσο γερνάς) ο ναρκισσισμός σου, η προσωπική εκδικητικότητα, το σύνδρομο του σωτήρα, το μαράζι μην και νιώσεις στο περιθώριο.

Τα χρόνια επίσης φέρνουν διαλείψεις στην μνήμη. Θυμάται τις δόξες των Ζαππείων και του πρωθυπουργικού γραφείου (2009-15), πλην ξεχνά επιτηδείως την έρημο που διένυσε ανάμεσα στο 1995 και το 2004, όταν χαρακτηρισμένος ως προδότης της παράταξης, τα κουτσόπινε με δυο-τρία φιλαράκια στις ταβέρνες δίχως τα διπλανά τραπέζια να του δίνουν σημασία.

Κατάφερε να το γυρίσει μια φορά τούμπα, επέστρεψε γονυπετής απέναντι σε κείνους που ‘χε γκρεμίσει, ορθώθηκε, έγινε αρχηγός και Πρωθυπουργός, κέρδισε τον γενικό σεβασμό για την προσφορά του 2012-15 στην πατρίδα. Τώρα νοστάλγησε ξανά την έρημο του ’95-2004. Αβυσσος η ψυχή των 75άρηδων αυτόκλητων υπερασπιστών της βαθιάς παραταξιακής ψυχής.

Σήμερα ο Σαμαράς έχει έναν μόνο στόχο: να πάρει ένα 3% και 10 βουλευτές, να μην πάρει αυτοδυναμία ο Μητσοτάκης και να πει ότι θα στηρίξει μια κυβέρνηση ΝΔ αλλά με άλλον Πρωθυπουργό, όχι αυτόν που θα ΄χει κερδίσει το 30% ή το 35% του ελληνικού λαού.

Δεν μοιάζει ηθικοπολιτικά νομιμοποιημένο όλο τούτο, αλλά ποιος νοιάζεται;

Επί του παρόντος τον δοξάζουν αυτοί που κόντεψε να τον χώσουν πίσω από τα σίδερα. Βεβαίως, ο καθένας έχει το δικαίωμα στο προσωπικό του όνειρο. Απλώς, όταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν ο Θεός γελάει. Κι όταν οι νάρκισσοι μεθοδεύουν, συχνά η κάλπη καγχάζει.

Υπάρχουν κάποιοι εντός της ΝΔ που λένε πως όλα τούτα θα είχαν αποφευχθεί αν ο Μητσοτάκης έπαιρνε τον Σαμαρά και τον Καραμανλή μια φορά τον μήνα στο τηλέφωνο και τους συμβουλευόταν –τάχα μου δήθεν. Οτι όλα αυτά οφείλονται σ’ ένα προσωπικό γινάτι που κατέληξε μίσος.

Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο ή άδικο. Ξέρω ότι …

 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΠΛΕΟΥΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΤΑΛΙΝΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ενα σκληρό μάθημα για την Κωνσταντοπούλου

📍Μονα Μουρλιζα! pic.twitter.com/kQbRsDNo6M

— Aris ⚔️ (@ArisBJJ) April 29, 2026

 Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Μέχρι πριν από λίγες βδομάδες η Ζωή Κωνσταντοπούλου έμοιαζε να έχει ανακαλύψει το πολιτικό ισοδύναμο της αεικίνητης μηχανής. Οσο περισσότερο φώναζε, τόσο περισσότερο ανέβαινε.  

Φώναζε στη Βουλή. Φώναζε στα κανάλια. Φώναζε στα δικαστήρια. Φώναζε για τα Τέμπη, για τις υποκλοπές, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για τα κρακεράκια του Αδωνη. 

Εκανε μηνύσεις σε υπουργούς, σε υπαλλήλους της Επιθεώρησης Εργασίας.  

Πρόγκιζε δικαστικούς, δημοσιογράφους, Προέδρους της Βουλής, κρατικούς λειτουργούς. Εμπαινε νυχτιάτικα σε αστυνομικά τμήματα με ρόμπα. 

Εστηνε νυχτερινά καραούλια στα φαναράκια του Συντάγματος ή στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Διέκοπτε, κατήγγελλε, συγκρουόταν.  

Ολοι γι’ αυτήν ήταν φασίστες, κλέφτες, απατεώνες, πουλημένοι. Ηταν σαν να είχε μετατρέψει την πολιτική σε διαρκή κατάσταση συναγερμού. 

Το παράδοξο (;) είναι ότι αυτό δούλευε.  

Σε μια κοινωνία κουρασμένη από τα «ω αγαπητέ», τα ξύλινα λόγια και τις μετρημένες δηλώσεις, η Κωνσταντοπούλου έδινε θέαμα. Οι αντίπαλοί της τη θεωρούσαν γραφική, οι υποστηρικτές της ηρωική. Οταν την αποκαλούσαν ακραία ή ακόμη και τρελή, εκείνη απαντούσε ότι και την Ιωάννα της Λωραίνης τρελή την έλεγαν.  

Κάποια στιγμή έφτασε να βλέπει την Πλεύση Ελευθερίας στη δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, μια πολιτικός χωρίς μεγάλο κομματικό μηχανισμό, χωρίς δημάρχους, χωρίς συνδικαλιστές, χωρίς παραδοσιακά στηρίγματα, έδειχνε ικανή να μετατρέψει την οργή σε πολιτική δύναμη.  

Και τότε συνέβη αυτό που συμβαίνει συχνά στην πολιτική. Εμφανίστηκε κάποιος πιο αυθεντικός από την εκπρόσωπο της αυθεντικότητας.  

Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός. Δεν χρειάζεται να υψώνει τη φωνή της για να ακουστεί. Δεν χρειάζεται να καταγγέλλει καθημερινά το σύστημα. Είναι η ίδια το πρόσωπο μιας εθνικής τραγωδίας. Και αυτό αποδεικνύεται δημοσκοπικά ισχυρότερο από οποιαδήποτε πολιτική περσόνα. Οι τρεις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών (Interview, RealPolls και ALCO) μοιάζουν να περιγράφουν την ίδια ιστορία με διαφορετικά νούμερα.  

Η Πλεύση Ελευθερίας, που πριν από λίγους μήνες κοιτούσε από ψηλά το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίζεται πλέον καθηλωμένη σε ποσοστά γύρω στο 3%-4%, δηλαδή μια ανάσα πάνω από το όριο εισόδου στη Βουλή. 

Την ίδια στιγμή, τα νεότευκτα σχήματα της Καρυστιανού και του Τσίπρα απορροφούν μεγάλο μέρος του πολιτικού οξυγόνου της αντιπολίτευσης.  

Η ειρωνεία είναι αριστουργηματική, σχεδόν σαιξπηρική. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επένδυσε όσο κανείς στο ζήτημα των Τεμπών. Το ανέδειξε, το σήκωσε, το έκανε κεντρικό άξονα της πολιτικής παρουσίας της. Και τώρα βλέπει τη γυναίκα που βρισκόταν στον πυρήνα αυτής της τραγωδίας να της παίρνει ένα μεγάλο μέρος του ακροατηρίου. Σαν να έστρωνε κάποιος το τραπέζι επί δύο χρόνια και μόλις έφτασε το φαγητό να κάθισε άλλος στην καρέκλα. 

Δίπλα στην Καρυστιανού εμφανίστηκε ξανά και το φάντασμα του Αλέξη Τσίπρα. Σύμφωνα με τους δημοσκόπους, το νέο κόμμα Τσίπρα τραβάει ψηφοφόρους από ολόκληρη την αντιπολίτευση, συμπιέζοντας ακόμη περισσότερο τους μικρότερους παίκτες. 

Η Κωνσταντοπούλου βρίσκεται ξαφνικά ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες. Από τη μια η οργή των Τεμπών αποκτά δικό της πολιτικό πρόσωπο και από την άλλη η Κεντροαριστερά αρχίζει πάλι να κοιτάζει προς τον παλιό της ηγέτη. 

 Τι άραγε να σκέφτεται σήμερα η Ζωή Κωνσταντοπούλου; 

Να φωνάξει ακόμη περισσότερο; 

Να συγκρουστεί πιο δυνατά; Να ανεβάσει την ένταση; 

Να βρει ένα νέο μέτωπο; 

Να ανακαλύψει μια καινούργια αιτία αγανάκτησης; 

Ή μήπως να κάνει το ακριβώς αντίθετο και να επιχειρήσει μια στροφή προς την κανονικότητα; Το έκανε μία φορά με τις καρδούλες το 2023 για να ξαναγυρίσει στην οργή. Την παίρνει και για δεύτερη μετάλλαξη; 

Αμφιβάλλω. Οι πολιτικοί χαρακτήρες δύσκολα αλλάζουν. Η Ζωή έγινε αρχόντισσα επειδή ήταν η Ζωή. Δεν μπορεί ξαφνικά να μετατραπεί σε ψύχραιμη, συναινετική και θεσμική παρουσία. Θα ήταν σαν να ζητάς από τον Αρη να γίνει Αθηνά. 

Ετσι, η σημερινή της θέση μοιάζει σχεδόν τραγική. Για χρόνια πάλευε να τραβήξει πάνω της όλα τα φώτα της δημοσιότητας. Τα κατάφερε. Και τώρα ανακαλύπτει ότι το δυσκολότερο δεν είναι να κερδίσεις τα φώτα. Είναι να τα κρατήσεις όταν εμφανιστούν στη σκηνή νεότεροι και πιο ελκυστικοί πρωταγωνιστές. 

Η πολιτική είναι σκληρό άθλημα. Αλλά για τους πολιτικούς που ζουν από την προσοχή, η αδιαφορία είναι χειρότερη από την ήττα.  

Η ήττα τουλάχιστον σου αναγνωρίζει ότι ήσουν αντίπαλος. 

Η αδιαφορία σε μετατρέπει σε υποσημείωση. 

Και αυτό είναι ...

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Ο πολιτικός ζογκλέρ επί σκηνής

pic.twitter.com/054UvdvLqf

— Miltiadis Benakis (@BenakisM) May 26, 2026

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ  

Στην πολιτική οι συμβολισμοί δεν λειτουργούν πάντα ως γέφυρα με την Ιστορία, μερικές φορές καταντούν μεταμφίεση μπροστά στον καθρέφτη της. 

Η πρώτη συγκέντρωση του Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο ήταν ακριβώς αυτό. Μια τελετουργία πολιτικής μεταμφίεσης. Ενα σκηνικό γεμάτο μνήμες, σημαίες, υπαινιγμούς, λέξεις και εικόνες δανεισμένες από εποχές που τουλάχιστον είχαν το προνόμιο της πίστης σε κάτι.  

Πλην, η πολιτική έχει ένα χούι. Οι συμβολισμοί της γίνονται επικίνδυνο εργαλείο όταν το βιογραφικό αυτού που τους χρησιμοποιεί συγκρούεται με το νόημά τους. 

Ο Τσίπρας εμφανίστηκε στο Θησείο σαν πολιτικός συλλέκτης ιστορικών ενθυμίων. Λίγο από ΕΑΜ, λίγο από Ανδρέα Παπανδρέου, λίγο από «λαϊκή δημοκρατική παράταξη», λίγο από αντισυστημικό ρομαντισμό. Ακρόπολη στο βάθος, «ΕΛ.Α.Σ.» στο προσκήνιο, χρώματα εθνικά και αριστερά μαζί, παιδάκι στη σκηνή σαν παπανδρεϊκή αναπαράσταση του 1981. Ηταν μια πολιτική εμφάνιση γεμάτη νοσταλγία για εποχές που ο ίδιος ποτέ δεν έζησε και από ιδέες που ο ίδιος πρώτος ακύρωσε όταν βρέθηκε στην εξουσία. 

Καθότι οι συμβολισμοί έχουν αξία μόνο όταν συνοδεύονται από συνέπεια. Και η πολιτική διαδρομή του Τσίπρα είναι μάλλον η πιο βίαιη αποδόμηση συμβολισμών που γνώρισε η μεταπολίτευση.  

Πήρε την πιο θυμωμένη κοινωνική λέξη της κρίσης, την «ελπίδα», και τη μετέτρεψε σε τρίτο μνημόνιο. 

Ανέβηκε στην εξουσία ως αντισυστημικός επαναστάτης και κυβέρνησε με ό,τι πιο βαθιά συστημικό υπήρξε στο ελληνικό κράτος. Πελατειακές ισορροπίες, κοινωνική εχθροπάθεια, κομματικό έλεγχο, επικοινωνιακή πόλωση και κυνισμό εξουσίας. 

 Υποσχέθηκε ότι «θα βαράει το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν» και κατέληξε να υπογράφει όσα κατήγγελλε, με μια κοινωνία εξαντλημένη και μια χώρα με κλεισμένες τράπεζες.  

Τώρα επιστρέφει ντυμένος με ιστορικούς υπαινιγμούς αντί αυτοκριτικής. Η λέξη «ΕΛ.Α.Σ.» δεν είναι αθώα. Δεν είναι ένα απλό ακρωνύμιο. Κουβαλά εμφύλιο, Αντίσταση, νεκρούς, διχασμούς, μνήμη.  

Για δεκαετίες η ελληνική Αριστερά αντιμετώπιζε τον ιστορικό ΕΛΑΣ σχεδόν σαν ιερό πολιτικό σύμβολο. Οταν λοιπόν ένας πρώην πρωθυπουργός χρησιμοποιεί συνειδητά αυτόν τον συνειρμό, ενώ έχει ήδη συγκυβερνήσει με την εθνικολαϊκή Δεξιά, έχοντας εφαρμόσει μνημόνια και έχοντας μετατραπεί συνειδητά από επαναστάτης σε επαγγελματία του συστήματος, τότε δεν υπάρχει ιστορικός συμβολισμός. Υπάρχει κοροϊδία μπροστά στα μούτρα μας. 

Το ακόμη πιο παράξενο είναι η προσπάθεια να εμφανιστεί ως εκφραστής ενός νέου «λαϊκού πατριωτισμού». Ο ίδιος άνθρωπος που κυβέρνησε με σημαία τον αντιεθνικισμό της ριζοσπαστικής Αριστεράς, τώρα φωτογραφίζεται με φόντο την Ακρόπολη, σαν πολιτικός κληρονόμος μιας εθνικής δημοκρατικής παράδοσης.  

Η πολιτική δεν απαγορεύει τις μετατοπίσεις. Αλλά όταν αλλάζεις προσωπείο κάθε λίγα χρόνια, το πρόβλημα δεν είναι η εξέλιξη. Είναι η θεατρικότητα. Και ίσως εκεί βρίσκεται ο πυρήνας της υπόθεσης Τσίπρα. 

Δεν είναι πια πολιτικός της σύγκρουσης.  

Είναι πολιτικός της αναπαράστασης. 

Ενας άνθρωπος που τίποτε άλλο δεν κατάλαβε από την εμπλοκή του με την πολιτική, εκτός από τη δύναμη της εικόνας στη μεταμνημονιακή Ελλάδα. Ξέρει ότι η ελληνική κοινωνία πάντα διψούσε για μύθους, σύμβολα και συναισθηματικές επιστροφές. Και βγήκε στη σκηνή σαν πολυσυλλεκτικός ζογκλέρ. Στη μια μασχάλη το καρπούζι της «Αριστεράς», στην άλλη το καρπούζι του «πατριωτισμού», και πάνω στο κεφάλι του να ισορροπεί το καρπούζι της «Σοσιαλδημοκρατίας και της Οικολογίας». 

Ολα αυτά ακροβατώντας πάνω στο τεντωμένο σχοινί του rebranding, σαν η σχεδόν πενταετής διακυβέρνησή του να ήταν μια μικρή παρεξήγηση. 

Μόνο που ...

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Εδά, ήντα θα γενεί, Παυλή;

ΣΟΚ. Οι πρώτοι Έλληνες θηριανοι, προσδιοριζονται ως κωλοχτύπες. pic.twitter.com/QACUo8szxo

— oldschoolfileles (@oldfileles) May 20, 2026

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ

Ο συφοριασμένος ο Πολάκης, αυτή τη φορά, είχε χίλια δίκια.

Είπε (σε ελεύθερη μετάφραση) στον Φάμελλο: «Δεν διαγράφεις 14 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που πήγαν στο Χαλάνδρι και χειροκροτούσαν τον Τσίπρα όταν έλεγε ότι δεν υπάρχει αντιπολίτευση και διαγράφεις εμένα επειδή είπα ότι πρέπει να συνεδριάσουμε για να δούμε τι θα απογίνουμε;».

Επίσης (πάλι σε ελεύθερη μετάφραση): «Δεν διαγράφεις τον Χατζησωκράτη που πρότεινε να καταργήσουμε επίσημα το κόμμα μας με δήλωση στο πρωτοδικείο και διαγράφεις εμένα που σε ρωτώ γιατί δείχνεις τέτοια ύποπτη αδράνεια;».

Αχ καημένε Σφακιανέ, τι σου ’μελλε να πάθεις. Να βρεθείς εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, εσύ που θεωρείς τον εαυτό σου ιδιοκτήτη του 40% του κόμματος. Και να αναρωτιέσαι τώρα αν συνεχίζεις να είσαι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας ή αν οι σύντροφοι σε ξωπέταξαν κι από ’κεί.

Εντάξει, έδωσες ραντεβού στη συνεδρίαση της Γραμματείας, άρα θα πας, αλλά έτσι και βρεις τίποτα Τσιπροφαμελικούς φουσκωτούς στην πόρτα, τι θα κάμεις;

Θα παίξετε μπουνιές;

Θα το δούμε κι αυτό;

Εμ, that’s life, που λένε και στην Ανώπολη.

Θυμάσαι την περίοδο της παντοδυναμίας σου, που σου έκαναν ερωτήσεις οι δημοσιογράφοι κι εσύ, αντί να δώσεις απάντηση ουσίας έλεγες, «όλοι σας και μόνος μου»;

Ε, ήρθε ο καιρός να το ζήσεις και μέσα στο κονάκι σας. Ολοι τους πίσω από τον Αλέξη και μόνος σου. Για να σε δω τώρα.

Και να πεις ότι ο τωρινός καβγάς σας γίνεται για ιδέες και οράματα, καημός δεν θα ’ταν. Αλλά εδώ σας βλέπω να σουρομαδιέστε για την κρατική επιχορήγηση, για το κομματικό ταμείο και για την ιδιοκτησία του ιδιόκτητου κτιρίου της Κουμουνδούρου.

Είναι λιγάκι κατάντια, έτσι;

Το καταλαβαίνεις.

Και όσο σκέφτομαι πως μόλις πριν από μια δεκαετία σάς βλέπαμε να περπατάτε τσούρμο στον δρόμο –τον Αλέξη, εσένα, τη Ζωή, τον Λαφαζάνη, τον Βαρουφάκη- και σας παίρναμε στα σοβαρά, μουντζώνομαι. Ενα πολιτικό τσίρκο ήσασταν που έκανε κλοουν-ισμούς και ακροβατικά, ενώ εμείς θαρρούσαμε ότι ξανακατέβηκαν αναγεννημένες οι ταξιαρχίες του Δημοκρατικού Στρατού να πάρουνε εκδίκηση.

Ας είναι…

Εδά, ήντα θα γενεί Παυλή;

Πώς διάολο θα ξωμπλέξετε, έτσι που τα κάματε;

Εκομποδέσανε οι κλωστές, μπερδέψανε εις το χτένι, κι αρρώστησε η  ανυφαντού, να λύνει και να δένει.

Ποιος είναι με ποιον εκεί μέσα, ξέρετε;

ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει ή δεν υπάρχει;

Αρχηγό έχετε ή δεν έχετε;

Και αν έχετε, ποιος είναι;

Εντός του κόμματος είναι ή σε άλλο κόμμα;

Το είδαμε κι αυτό. Αρχηγός ενός κόμματος, να είναι…

 

ΣΥΡΙΖΑίοι REBRAND-ΙΣΜΕΝΟΙ παλαιο-ΚΚΕδες ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΛΑΓΝΟΙ ΕΘΝΙΚΟΙ ΤΣΟΓΛΑΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ : Ο Τσίπρας και το rebranding του rebranding

κοντεύει να ξεκινήσει ο τρίτος παγκόσμιος, να επικρατήσουν τα ρομπότ, να αποικήσουμε το διάστημα κι έχουμε τον Ζήκο να μας λέει ακόμα για τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και τον Άρη Βελουχιώτη.
και να θέλει να ξαναγίνει και πρωθυπουργός.
🤪🤪🤪🤡🤡🤡😂😂😂 https://t.co/6xbnOA8dD0

— τάσος (@kostasos) March 29, 2026

είμαστε σίγουροι ότι συνεχίζει να κάνει rebranding;
ή το παράτησε και γύρισε στα παλιά; pic.twitter.com/uAxMvuICak

— Tryfon (@Nogate_T) March 28, 2026

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΕΥΘΥΜΑΚΗ 

Oταν από ριζοσπάστης αριστερός μεταμορφώνεσαι σε κεντρώο οπαδό του νέου πατριωτισμού, τότε έχεις κάνει στροφή 180 μοιρών.

Κι όταν ακολούθως, σε διάστημα λίγων μηνών, από κεντρώος νεοπατριώτης ξαναγίνεσαι διεθνιστής αριστερός των λεφτόδεντρων και του Αρη Βελουχιώτη, τότε έχεις ξανακάνει καινούργια στροφή 180 μοιρών, από το σημείο που βρισκόσουν το περασμένο φθινόπωρο.

Ετσι εκπληρούται επιτέλους το ρηθέν διά του προφήτου Αλεξίου Τσίπρα, «κάναμε στροφή 360 μοιρών προς την αντίθετη κατεύθυνση». (Μάιος 2015, μιλώντας στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για τα εργασιακά). 

Στο συντακτικό όλων των γλωσσών της υφηλίου, δυο φορές άρνηση μέσα στην ίδια πρόταση σημαίνει κατάφαση. Οταν λοιπόν κάνεις rebranding στον παλιό εαυτό σου και ύστερα ξανακάνεις rebranding στον ριμπραντιασμένο, ξαναφτάνεις δίχως να το αντιληφθείς στις εργοστασιακές ρυθμίσεις σου. Εχεις κάνει έναν ολοκληρωμένο κύκλο που σε ξαναφέρνει στο αρχικό σημείο σου.

Αυτό ζούμε το τελευταίο διάστημα με τον Τσίπρα. 

Η έντυπη «Ιθάκη» του εμφανίστηκε με σκοπό να μας τον ξανασυστήσει ως νεοκεντρώο σοσιαλδημοκράτη, που δεν είχε πλέον καμιά πολιτική σχέση με τον (εκ των εκλογικών αποτελεσμάτων) αποτυχημένο ριζοσπάστη ηγέτη της κυβερνώσας Αριστεράς 2015-19. Και διαγενομένου του χρόνου (που λέει και το Ευαγγέλιο), κατέληξε να ξαναθρονιάσει στο σαλόνι μας τον παλιό, καλό Τσίπρα που όλοι αγαπήσαμε.

Αυτόν που ομνύει στους εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής, αλλά συνεργάζεται με τον Πάνο Καμένο, αυτόν που, όντας αντιμνημονιακός, υπογράφει και εφαρμόζει τα πιο απεχθή μνημόνια.  

Η δημοσκοπική ένδεια, πολιτικές (ξανα)στροφές κατεργάζεται. Οι γλίσχρες προσελεύσεις κοινού στις συγκεντρώσεις του, τον σπρώχνουν στα πατρογονικά του πολιτικά αμπελοχώραφα.

Οταν ο Μητσοτάκης με τον Ανδρουλάκη συνεχίζουν να κατέχουν το κεντρώο κοινό, ο Τσίπρας γρήγορα ένιωσε παρείσακτος εκεί μέσα. Και όταν οι φρεγάτες και τα τα αεροπλάνα μας πήγαν στην Κύπρο, κατάλαβε ότι δεν θα έχει τύχη ως όψιμος νεοπατριώτης. Επέστρεψε λοιπόν ασθμαίνων, σε αυτό που ξέρει από τα πολιτικά του γεννοφάσκια. Στον αριστερό λαϊκισμό. Αποτρέπει την Κύπρο από το να κάνει αίτημα εισόδου στο ΝΑΤΟ, προσλαμβάνει άμεσα καμιά εκατοστή χιλιάδες δημοσίους υπάλληλους και βάζει τσάμπα τον κόσμο στα αστικά λεωφορεία. Παλιά μου τέχνη κόσκινο.

Βεβαίως, πίσω από τις κολόνες της μισοαντισυστημικής μετα-rebranding αριστεροσύνης του, παραμονεύουν πολλοί που του την έχουν στημένη. Από την Καρυστιανού, ως τη Ζωή και τους πρώην συντρόφους του (βλέπε Παυλή από τα Σφακιά).

Ομως τώρα ο Τσίπρας μπήκε στον χορό και είναι υποχρεωμένος να χορέψει. Οπότε διαλέγει τα τσάμικα που κάποτε τον δόξασαν, όχι τα σοσιαλδημοκρατικά βαλς που ποτέ του δεν χώνεψε.

Θα το παλέψει με νέο κόμμα και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Το αναμένουμε συντόμως να σκάσει μύτη…    

Στο πλαίσιο αυτού του διπλού rebranding των 360 μοιρών, εντάσσεται προφανώς και η επανα-ονοματοδοσία των εθνικών ηρώων μας.

Διότι…