"Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν' αναγιγνώσκωσι και ν' αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν' αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι"
Εμμανουήλ Ροΐδης , Έλληνας πεζογράφος και κριτικός (1836-1904)


Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΟ-ΚΗΦΗΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ : «Μας κλέψατε τα όνειρά μας»

Image 

 

Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Η προδικτατορική Αριστερά είχε καθιερώσει υποτροφίες για τους μαθητές που αρίστευαν στις εξετάσεις, ενώ αργότερα ο Χαρίλαος Φλωράκης ζητούσε από τους νεολαίους του ΚΚΕ να είναι «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα».

Με το πέρασμα των χρόνων η ορθόδοξη Αριστερά, για να μην υστερήσει απέναντι στους «μπαχαλάκηδες» της Β΄ Πανελλαδικής, τάχθηκε «κατά της εντατικοποίησης των σπουδών».

Η σημερινή Αριστερά, πολυδιασπασμένη, αδυνατεί να συγκροτήσει μια πειστική και ρεαλιστική πρόταση για την παιδεία. Κυριαρχούν τα ευχολόγια και τα συνθήματα.

Αυτό που ακούγεται κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, πρωτίστως από τους αριστερούς νεολαίους, είναι το σλόγκαν «είμαστε μια γενιά που έχει στερηθεί τα όνειρά της». Παραπονιάρικο, αλλά οφείλουμε να το λάβουμε σοβαρά υπόψη.

Πρώτα πρώτα, ας μας πουν ποια είναι τα όνειρα αυτής της γενιάς και μετά να δούμε αν κάποιοι της τα έχουν στερήσει. Αν μεν εννοούν την πρόοδο, τη μόρφωση και την προκοπή, ουδείς έβαλε εμπόδια σε αυτούς τους στόχους. Απλώς η επίτευξή τους απαιτεί σκληρή και μεθοδική προσπάθεια. Απαιτεί στοχοπροσήλωση, για να χρησιμοποιήσω μια λέξη των φοιτητικών αμφιθεάτρων. Με σκληρή προσπάθεια εκατοντάδες φτωχόπαιδα, μέσα σε πολύ πιο δύσκολες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, σπούδασαν με στερήσεις και στη συνέχεια διακρίθηκαν στον επιστημονικό τους χώρο. Πάρα πολλά από αυτά τα παιδιά συγχρόνως δούλευαν, σε εποχές που το πανεπιστημιακό σύγγραμμα ήταν πανάκριβο. Φυσικά κάθε γενιά έχει διαφορετικές απαιτήσεις καθώς οι συνθήκες αλλάζουν, όμως ο τελικός στόχος παραμένει αναλλοίωτος. Μόρφωση και επαγγελματική αποκατάσταση.

Προφανώς ένα μέρος της νεολαίας μας έχει ως στόχο και τον σοσιαλισμό, αλλά αυτό το αίτημα βρίσκεται εκτός θέματος. Στις δημοκρατίες αποφασίζουν πάντα οι περισσότεροι.

Θα ήμουν άδικος αν δεν αναγνώριζα πως σε κάποια ζητήματα που θέτουν έχουν τα δίκια τους, ιδίως η μαθητιώσα νεολαία. Από το σημείο αυτό μέχρι το να χαϊδεύουμε συνεχώς «τα παιδιά», η απόσταση είναι τεράστια. Διότι «τα παιδιά» ευθύνονται για την κατάντια των πανεπιστημιακών εγκαταστάσεων με τους τοίχους γεμάτους με συνθήματα και τις κουρελούδες των φοιτητικών παρατάξεων να αποτελούν το θλιβερό ντεκόρ αυτών των χώρων. Για να μην αναφερθώ στην κατάσταση που επικρατεί στις φοιτητικές εστίες. Εκεί όπου θα έπρεπε να φιλοξενούνται οι φοιτητές που έχουν ανάγκη δωρεάν στέγης, διαμένουν και διάφοροι «περίεργοι» τύποι με τη συναίνεση των ποικίλων συλλογικοτήτων.

Συνεπώς, το «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα», πριν αρχίσει να μοιράζει ευθύνες για τη στέρηση των ονείρων του, καλό είναι να βάλει μια τάξη στα του οίκου του. Ετσι θα έχει πρόσωπο να προβάλλει τα όνειρά του. Και κυρίως να συνειδητοποιήσει πως…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Παράσταση στη σκηνή

 

Του Άρη Αλεξανδρή

Το ζήτημα δεν είναι φοιτητικό, αλλά κοινωνικό με την πλέον δυσάρεστη και ευρεία έννοια.

Η στέγη στην Αθήνα εξελίσσεται σε υπαρξιακό πρόβλημα για όλες τις κατηγορίες πολιτών, ανεξάρτητα από το αν μένουν στην πόλη προσωρινά ή μόνιμα, από ανάγκη, από επιλογή ή επειδή εδώ γεννήθηκαν. Εξαίρεση αποτελούν οι εύποροι και οι τυχεροί που κάτι κληρονόμησαν από κάπου και δεν πολυσκοτίζονται.

Δικαίως λοιπόν διαμαρτύρονται οι φοιτητές για το κόστος των σπιτιών που με χίλια ζόρια νοικιάζουν. Δεν πρέπει όμως να ξεχνούν οι διαμαρτυρόμενοι πως στην πλειονότητά τους είναι ακόμη «προστατευόμενα μέλη» οικογενειών που φέρουν το πραγματικό βάρος της στέγασής τους.

Το πρόβλημα με λίγα λόγια δεν είναι ακριβώς δικό τους, αλλά των γονέων τους, και φυσικά ούτε «επίθεση στο φοιτητικό κίνημα» συνιστά, ούτε αποκτά δραματικότερη υπόσταση αν συνοδευτεί από installations αλληλέγγυων σκηνών στο Σύνταγμα κι από δηλώσεις του τύπου «δεν μας μένουν αρκετά λεφτά για να βγαίνουμε με τους φίλους μας».

Η φοιτητοκεντρική προσέγγιση της κατάστασης, που φλερτάρει έντονα με την κολακεία της κακομαθησιάς (δικαίωμα είναι η στέγη, όχι το χορηγούμενο «αραλίκι»· αυτό είναι πολυτέλεια), αφαιρεί από το θέμα την οικουμενικότητά του και δημιουργεί την εντύπωση ότι επιδέχεται μια ad hoc λύση.

Δεν μπορούμε, έστω για τους φοιτητές, να ρίξουμε λίγο τα ενοίκια;

Η αξίωση δεν είναι ρεαλιστική. Αν ήταν εφικτή η πτώση των ενοικίων για τη μία περίπτωση, θα ήταν και για όλες τις άλλες. Η νεότητα δεν διεκδικεί μονοπώλιο στην αξιοπρέπεια.

Αυτό που συμβαίνει με τις τιμές των σπιτιών στην Αθήνα μοιάζει εξωφρενικό, επειδή εξωφρενική είναι και η ίδια η Αθήνα.

Είναι ομολογουμένως διαφορετικό να παρακολουθείς τα ενοίκια να ανεβαίνουν σε κατοικίες που πληρούν προηγμένα κατασκευαστικά, λειτουργικά και αισθητικά κριτήρια, από το να παρακολουθείς την εκτόξευση αυτή να συμβαίνει χωρίς αντίστοιχη βελτίωση στο παρεχόμενο αγαθό. Η Αθήνα των τριτοκοσμικών συνοικιών και των παλαιικών διαμερισμάτων με τους φουσκωμένους σοβάδες κάνει τη στεγαστική κρίση, εκτός από πρακτικά ανυπόφορη, ηθικά εξοργιστική. Είναι ωστόσο σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι, παρά την πασίδηλη υπανάπτυξή της, η πόλη δεν πρωτοτυπεί στον τομέα των αυξήσεων, αλλά ακολουθεί τον αναπόδραστο δρόμο που πρώτες χάραξαν άλλες μητροπόλεις. Η αδιάκοπη εισροή ανθρώπων στην πρωτεύουσα και η αυξημένη ζήτηση κατοικίας που αυτή συνεπάγεται, προκαλεί και στην Αθήνα την κερδοσκοπική στρέβλωση που έχει προκαλέσει και στο Παρίσι ή στη Νέα Υόρκη, τηρουμένων των αναλογιών.

Τα πάντα είναι ακριβά στην Αθήνα, είτε το αξίζουν είτε όχι, και θα εξακολουθήσουν να ακριβαίνουν όσο η πόλη αντιμετωπίζεται ως κέντρο του σύμπαντος· όσο συνεχίζει να ελκύει περισσότερα άτομα απ’ όσα αντέχει, την ώρα μάλιστα που η υπόλοιπη χώρα αδειάζει.

Οι υψηλές τιμές δεν είναι μόνο σημάδι οικονομικής κρίσης, αλλά και δείκτης αστικού κορεσμού.

Το Λονδίνο είναι παράδειγμα πόλης που μεγαλώνει προς τα έξω. Η αντίληψη για τα όρια του κέντρου διευρύνεται και οι προαστιακές και περιαστικές περιοχές αποκτούν σταδιακά άλλη ζωή και άλλες οικιστικές χρήσεις, επειδή δεν γίνεται αλλιώς. Οσοι παρ’ όλα αυτά επιλέγουν να κατοικήσουν την ασφυκτική «όντως πόλη», όσοι θέλουν να βρίσκονται κοντά στις εξελίξεις, αποδέχονται τους περιορισμούς που αυτή η επιλογή επιφέρει: συγκατοικούν (τρεις και τέσσερις μαζί), συμφιλιώνονται με τον ισχνό προσωπικό χώρο και τις κοινόχρηστες παροχές και παίρνουν απόφαση ότι η ζωή στην πόλη προϋποθέτει τεράστιες δαπάνες.

Το μέλλον της Αθήνας ενδέχεται να μην είναι πολύ διαφορετικό.

Σε ό,τι αφορά τους φοιτητές που κατάγονται από την επαρχία και έρχονται στην πόλη με ιδέες και εικόνες διαμορφωμένες από εμπειρίες προγενέστερων ετών (πιθανόν των γονέων τους), απαιτείται reality check· εναρμονισμός με την άχαρη πραγματικότητα.

Απαιτείται επίσης ένα φοιτητικό κίνημα περισσότερο πολιτικό και λιγότερο τελετουργικό και υποκινούμενο, που θα θέτει τα σωστά ερωτήματα: 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΘΝΟΠΑΤΕΡΟ-ΗΜΙΠΙΤΣΙΡΙΚΑΔΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η κολακεία της νεολαίας είναι συνιστώσα της ολοκληρωτικής δημαγωγίας

lightbox placeholder 

 

Tης ΣΩΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Το 2016, η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα μείωσε το όριο της ηλικίας ψήφου στα 17 χρόνια.

Η Ελλάδα μιμήθηκε την Ινδονησία –όπου, ωστόσο, για να ψηφίζεις στα 17 πρέπει να είσαι έγγαμος ή πρώην έγγαμος–, το Ανατολικό Τιμόρ και τη Βόρεια Κορέα, όπου, ούτως ή άλλως, δεν διενεργούνται εκλογές.

Αν και η κολακεία της νεολαίας είναι μια από τις συνιστώσες της ολοκληρωτικής δημαγωγίας (του φασισμού, του ναζισμού, του σταλινισμού) –ο κ. Τσίπρας έχει την τάση να υπερβάλλει όλες αυτές τις ιστορικές έξεις: με τις τοποθετήσεις του, άλλοτε και τώρα, αποδίδει στους νέους επαναστατικό ρόλο· τους παρουσιάζει ως «το υποκείμενο της αλλαγής»· ως την κατ’ εξοχήν κινητήρια δύναμη που μπορεί να ανατρέψει το πολιτικό καθεστώς.

Εξιδανικεύοντας όλες τις ελλείψεις της νεολαίας –βιολογικές, διανοητικές, ψυχολογικές– προσπαθούσε και προσπαθεί να τη δελεάσει προσφέροντάς της κακές υπηρεσίες: ο κ. Τσίπρας, και περί αυτόν, θωπεύουν ιδιαίτερα εκείνο το μέρος της που έχει κληρονομήσει τις διαλυτικές και οπισθοδρομικές ιδιότητες των Ελλήνων, από το αίσθημα ιστορικού θύματος, μέχρι τη δυσπιστία έναντι των θεσμών, την οργή κατά πάντων και τη ροπή προς το βόλεμα, την ανευθυνότητα, την κοινωνική απαισιοδοξία και τη συνωμοσιολογία.

Οταν ήταν νεότερος ο κ. Τσίπρας είχε μεγάλη ικανότητα πειθούς –ίσως έχει ακόμα. Οχι όμως επειδή διαθέτει κάποιο ταλέντο· απλούστατα, όταν είμαστε νέοι πέφτουμε εύκολα στα δίχτυα των σχεδόν συνομηλίκων μας δημαγωγών. Ιδιαίτερα όταν επικροτούν όλα μας τα ελαττώματα κι όταν αποδίδουν τις δυσκολίες μας αποκλειστικά σε εξωτερικούς συστημικούς παράγοντες.

Στα πρώτα χρόνια της πολιτικής του ανέλιξης, ο κ. Τσίπρας προέβαλλε ως πρότυπο τη δική του πορεία στον μαθητικό και φοιτητικό ακτιβισμό (καταλήψεις 1990-91, Νεολαία Συνασπισμού): έδινε δηλαδή, κατά τη γνώμη πολλών ανθρώπων μαζί και τη δική μου, το χείριστο παράδειγμα και μάλιστα με κοινότοπο, ξύλινο λόγο τον οποίον η παράταξή του περιέργως θεωρούσε νεανικό και φρέσκο.

Μεταξύ των προτροπών του ήταν εκείνη της μετριότητας: καθώς καταφερόταν εναντίον της «αριστείας των λίγων», επέκρινε την εκπαιδευτική πολιτική της ΝΔ (ελάχιστη βάση εισαγωγής, πανεπιστημιακή αστυνομία και άλλες κυβερνητικές αυταπάτες), υποστηρίζοντας ότι όχι μόνο η νέα γενιά αποκλείεται από τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση (χονδροειδές ψέμα), αλλά ότι της ζητείται πειθαρχία και υπακοή στους νόμους (εξίσου χονδροειδές ψέμα, δυστυχώς). Οπως οι περισσότεροι από την αριστερά, ο κ. Τσίπρας διεκδικεί δικαιώματα, όχι υποχρεώσεις.

Στο πλαίσιο των πρωτοβουλιών του νέου του πολιτικού φορέα ΕΛ.Α.Σ., οι τοποθετήσεις του κινούνται στο ίδιο ύφος της κολακείας –«Ηρθαμε να σας ακούσουμε, όχι να σας καθοδηγήσουμε»– με το ίδιο περιορισμένο λεξιλόγιο του συρμού· ή μάλλον ενός συρμού που έχει ήδη περάσει· ο κ. Τσίπρας δεν διακρίνεται ούτε για τη βαθιά του μόρφωση, ούτε για την ενημέρωσή του. Κάνει λοιπόν λόγο για την περιβόητη «ανατροπή» που υποτίθεται ότι θα συμβεί αν οι νέοι πάρουν τον λόγο και τη ζωή στα χέρια τους, απαιτώντας το καλύτερο μέλλον που τους ανήκει.

Πολύ μπανάλ όλα τούτα, όπως εξάλλου και το ίδιο το όνομα του κόμματος, όπως και το «Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα», όπως και οι ποικίλοι επίδοξοι, πικραμένοι και εχθροπαθείς opinion makers του εν λόγω κύκλου.

Η προσέλκυση της νεολαίας είναι παλιό στοίχημα και έχει συνδυαστεί με την υποβάθμιση και διαστρέβλωση της παιδείας ώστε όλα να γίνουν εύκολα και απλά «για τα παιδιά». Με στόχο να μην πιέζονται τα «παιδιά», έχουν διαμορφωθεί γενιές κακο-καλο-μαθημένων που είτε αντιμετωπίζουν την πολιτική με απάθεια, είτε προσχωρούν σε αναχρονιστικούς σχηματισμούς οι οποίοι υπόσχονται διαδοχικές εξεγέρσεις. Συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις δυτικές χώρες: ο Jeremy Corbyn στη Βρετανία και o Jean-Luc Mélenchon στη Γαλλία είναι δημοφιλείς στη νεολαία διότι δεν έχουν ωριμάσει οι ίδιοι· αλλά, εκτός του ότι σκέφτονται και μιλούν όπως οι έφηβοι (τσιτάτα, κενολογία, λέξεις-καραμέλες), απευθύνονται στη νεολαία σαν να πρόκειται για ομοιογενές κοινωνικό στρώμα που συνιστά πολιτική πρωτοπορία.

Οι εν λόγω δημαγωγοί, αντί να αντιμετωπίζουν τους νέους ως πολίτες και ψηφοφόρους, προσπαθούν…

 

ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΟΡΘΑ ΓΥΦΤΟ-ΤΣΟΓΛΑΝΑΡΟ-ΚΑΘΑΡΜΑΤΟΠΛΗΚΤΟ ΚΩΛΟΧΑΝΕΙΟ: Στα Λιόσια ξυλοκοπήθηκε η παιδεία

 

Toυ ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Όσες φορές κι αν δω το βίντεο δεν μπορώ να μη νιώσω συμπάθεια για τη νηπιαγωγό που, έχοντας υποστεί ένας θεός ξέρει τι, σπάει και βάζει τις φωνές στους μαθητές της.

Τη νηπιαγωγό που, όπως χιλιάδες εκπαιδευτικοί, έχει αφεθεί έρμαιο στις παρορμήσεις παιδιών στα οποία ποτέ δεν μπήκαν όρια και στην εγωπάθεια γονιών που στο παιδί τους βλέπουν μια μικρή θεότητα που κανείς δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει ή μια προέκταση του εαυτού τους στην οποία κάθε παρατήρηση ισοδυναμεί με προσβολή.

Ο ξυλοδαρμός της που ακολούθησε τις φωνές επιβεβαιώνει ότι η προβληματική συμπεριφορά των παιδιών δεν είναι παρά ο καθρέφτης προβληματικών γονιών. Παιδιά που μπορεί να φέρουν τη δασκάλα τους σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί παρά να έχουν γονείς που το σήκωμα του χεριού το έχουν εύκολο, όπως και τις απειλές.

Ένας από αυτούς μάλιστα απείλησε ότι αν ξανασυμβεί τέτοιο περιστατικό, θα κάψει το σχολείο και το έκανε με ύφος που έδειχνε ότι δεν το έχει σε τίποτα να πραγματοποιήσει την απειλή του.

Όμως περισσότερο από θύμα αυτών των κακών γονιών (και κακών πολιτών) η νηπιαγωγός και οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που υφίστανται τα μύρια όσα, είναι θύματα του υπουργείου της Παιδείας. Είναι θύματα της διαχρονικής και διακομματικής πολιτικής στην οποία οι εκπαιδευτικοί είναι οι δούλοι των μαθητών και των γονιών τους και ενίοτε και σάκοι του μποξ στους οποίους μπορεί να εκτονωθεί κάθε προβληματική προσωπικότητα.

Γιατί είναι το υπουργείο που έχει ευνουχίσει τους εκπαιδευτικούς.

Είναι το υπουργείο που έχει επιτρέψει στους γονείς να επεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό έργο.

Είναι το υπουργείο που καταργεί τη μία με την άλλη τις τιμωρίες αντικαθιστώντας τις με, τάχα παιδαγωγική, ανοχή.

Είναι το υπουργείο που έχει επιτρέψει να κυριαρχήσει το (καταστροφικό πρώτα για τα ίδια τα παιδιά) «έλα μωρέ, παιδιά είναι».

Είναι το υπουργείο που όχι απλώς επιτρέπει αλλά ενθαρρύνει την απαξίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας αφαιρώντας από αυτή το βασικό της χαρακτηριστικό: την πειθαρχία.

 

 

Για όσους η αξιολόγηση της PISA δεν αρκεί, το επεισόδιο στο νηπιαγωγείο των Άνω Λιοσίων επιβεβαιώνει την ήττα της εκπαίδευσης.

Ο δάσκαλος ταπεινώνεται και ξυλοκοπείται και οι αντικοινωνικοί και βίαιοι γονείς στέφονται νικητές έχοντας καταφέρει να επιβάλουν τον νόμο του τραμπούκου σε ένα ακόμα σχολείο. Και ο επόμενος νηπιαγωγός, δάσκαλος, καθηγητής που θα θελήσει να επιβάλει κάποια πειθαρχία ή που θα σπάσει από την πίεση που ασκεί ο συνδυασμός κακών γονιών και παιδιών χωρίς όρια, θα βάλει το κεφάλι κάτω για να μην μπλέξει.

Γιατί και αυτή η κυβέρνηση, όπως και οι προκάτοχοί της, την Παιδεία την έχει γραμμένη στα παλιά της τα παπούτσια.

Πουλάει προγράμματα, καινοτομίες, ανακαινίσεις και λοιπά περιτυλίγματα που …

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Δεν μας χρειάζεται η PISA

Image 

ARKAS -The Original Page 

Toυ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Είμαστε κοινωνία με σταθερές αξίες.
Λογικό αν υπολογίσει κανείς τις βαθιές ιστορικές μας ρίζες. Εμείς, σαν τον Οδυσσέα, δεμένοι στο κατάρτι, συνεχίζουμε απτόητοι την πορεία μας ενώ έχουμε προστατεύσει με βουλοκέρι τους συντρόφους μας από τον πειρασμό των Σειρήνων. Κάθε τρία χρόνια, πόσα χρόνια τώρα, τα αποτελέσματα της δοκιμασίας που μετράει τις δεξιότητες των εφήβων είναι απογοητευτικά. Φέτος ήταν χειρότερα από την προηγούμενη φορά. Και για να είμαστε ειλικρινείς, οφείλουμε να επισημάνουμε πως η επιδείνωση δεν αφορά μόνο το ελληνικό σχολείο.  

Για να είμαστε επίσης ειλικρινείς με τον εαυτό μας, οφείλουμε να αναρωτηθούμε τι σημαίνει αυτό για εμάς και για ποιον λόγο, τόσα χρόνια τώρα, δεν έχουμε κάνει κάτι για να το αντιμετωπίσουμε.  

Αντιθέτως, ως συνήθως, προσπαθούμε να βρούμε διάφορες δικαιολογίες για να αθωώσουμε εαυτούς. Φέτος, ας πούμε, οι σοφοί απέδωσαν την πανωλεθρία στο γεγονός ότι τα παιδιά που δοκιμάσθηκαν στην Δ΄ και Ε΄ Δημοτικού έζησαν την πανδημία του κορωνοϊού.  

Και ας πούμε ότι τα επηρέασε. Εν τω μεταξύ, όμως, έχουν περάσει έξι χρόνια.  

Τι έγινε για να καλυφθούν τα κενά; 

Και στις προηγούμενες τριετίες που πάλι τα ελληνόπουλα υστερούσαν και δεν υπήρχε η COVID-19; 

Σημειωτέον ότι τη δοκιμασία την οργανώνει ο ΟΟΣΑ και αφορά κυρίως δύο βασικές δεξιότητες, την κατανόηση κειμένου και τα μαθηματικά.  

Οι νεαροί βλαστοί μας απεδείχθησαν ανίκανοι να κάνουν στοιχειώδεις μαθηματικές πράξεις και δεν ανταποκρίθηκαν στις ανάγκες της κατανόησης ενός κειμένου, το οποίο υποθέτω δεν ήταν ούτε του Αριστοτέλη ούτε του Εγελου.

Η συνήθης δικαιολογία είναι ότι οι προδιαγραφές της δοκιμασίας είναι τρόπον τινά «τεχνοκρατικές» και γι’ αυτό πρωτεύουν ασιατικές χώρες, όπως η Κορέα, και άλλες, όπως η Γαλλία, υστερούν. Υπονοείται κατ’ αυτόν τον τρόπο ότι εμείς έχουμε έναν διαφορετικό τρόπο να κατανοούμε τα κείμενα που διαβάζουμε και να κάνουμε μαθηματικές πράξεις.  

Τους κάνουμε δε τη χάρη να συμμετέχουμε στον διαγωνισμό για να μη φανούμε ακατάδεκτοι. 

Θα πρότεινα τον επόμενο να τον καταγγείλουμε και να απέχουμε με το κεφάλι ψηλά. 

Για να σοβαρευτούμε όμως. Κατ’ αρχάς, πρέπει οι υπεύθυνοι να αντιληφθούν το πρόβλημα. 

Η κ. Ζαχαράκη, για παράδειγμα, ως υπουργός που είναι, αντιλαμβάνεται τι σημαίνει κατανόηση κειμένου και ποια η σημασία της στην καθημερινότητά μας; 

 Φοβάμαι πως όχι. Στις δημόσιες συζητήσεις παρακολουθούμε διάφορους οι οποίοι όχι μόνο δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον, αλλά δυσκολεύονται να κατανοήσουν και τον εαυτό τους.  

Μετέχουν της ημετέρας παιδείας και μπράβο τους. Θα τολμήσει κάποιος να παραδεχθεί ότι ...

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ-ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Λαζοπουλικός λαϊκισμός και αγράμματα σούργελα (Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο-Σ Σίλας Σεραφείμ κάνει κολονοσκόπηση με το μπουρί της σόμπας σε Λαζόπουλο και θαυμαστές του αγράμματου τσόγλανου που έδωσε "δικές" του (!) εξετάσεις...)

 

Υπαρκτού τσογλανο-κηφηνο-αγραμματο-ξεφτιλαρόπληκτου ελληνισμού κωμωδία


ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ - ΚΟΙΝΩΝΙΑ: "67": Το σύνθημα της Γενιάς Alpha από την οπτική ενός 67χρονου

 

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΑΚΗ

Υπάρχουν εποχές που οι αριθμοί είναι απλώς αριθμοί. Και υπάρχουν εποχές που οι αριθμοί γίνονται σύμβολα. Γίνονται συνθήματα. Γίνονται τρόπος να πεις «ανήκω».

Το «67» φαίνεται να είναι ένας τέτοιος αριθμός για τη Γενιά Alpha (Generation Alpha) που περιλαμβάνει όσους γεννήθηκαν μετά το 2010. Εμφανίζεται σε usernames, σε σχόλια, σε memes, σε μικρές ψηφιακές χειρονομίες που οι μεγαλύτεροι δυσκολευόμαστε να αποκωδικοποιήσουμε πλήρως.

Δεν έχει απαραίτητα ένα σταθερό, λεξικογραφικά ορισμένο νόημα. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δύναμή του. Γιατί το «67» δεν είναι τόσο αυτό που σημαίνει. Είναι αυτό που δηλώνει: συμμετοχή, ένταξη, ταχύτητα, στιγμιαία κατανόηση χωρίς επεξήγηση.

Και κάπου εδώ μπαίνει η δική μου οπτική. Είμαι γεννημένος το 1959 και είμαι 67 ετών.

Πως να καταλάβω τους νέους που δεν έχουν γνωρίσει κόσμο χωρίς smartphone;

Αυτοί οι 15χρονοι κοιτάζουν τις προηγούμενες γενιές με την ψυχρή περιέργεια του ανθρωπολόγου. Δεν μισούν τους «67άρηδες». Απλώς δεν καταλαβαίνουν γιατί υπάρχουμε έτσι όπως υπάρχουμε και νομίζουν ότι εμείς γεννηθήκαμε κατ’ ευθείαν γέροι.

 

Το 67 για μένα

 

Για εμένα, το 67 είναι ένας αριθμός με βάρος. Είναι η σημερινή ηλικία μου. Μια ηλικία που στην ελληνική κοινωνία τουλάχιστον συνδέεται με την ολοκλήρωση, τη συνταξιοδότηση, την αποτίμηση. Eνας αριθμός που σε τοποθετεί, σε κατηγοριοποιεί, σχεδόν σε «κλείνει» μέσα σε ένα πλαίσιο.

Το 67 επίσης ήταν για μένα χρονολογία. Hταν η χρονιά που άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη «δικτατορία» χωρίς να την καταλαβαίνω. Hταν η χρονιά που οι μόνες επαφές που είχαμε με τον έξω κόσμο ήταν το τρανζίστορ ραδιόφωνο και το «ντούμπλεξ» τηλέφωνο με καντράν που το μοιραζόμασταν με τους από κάτω στη νεόχτιστη πολυκατοικία. Eζησα σε έναν κόσμο που έψαχνε πληροφορίες σε βιβλιοθήκες και στην «Εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου» που διαφέρει πολύ σε ταχύτητα από τη σημερινή του scrolling.

Το 1967 το τηλέφωνο δεν ήταν αυτονόητο. Το μοιραζόμασταν. Κυριολεκτικά. Η γραμμή ήταν κοινή με τον από κάτω. Aκουγες τη ζωή των άλλων πριν καν πεις «παρακαλώ». Ο ΟΤΕ το ’67 συχνά έδινε ένα κοινό τηλεφωνικό νούμερο σε δύο (ή και περισσότερες) οικογένειες που έμεναν στην ίδια πολυκατοικία. Το έλεγαν ντούμπλεξ (ή duplex γραμμή). Hταν οικονομική λύση για τον ΟΤΕ, ταλαιπωρία για τις οικογένειες, αλλά ήμασταν όλοι ευχαριστημένοι γιατί είχαμε τηλέφωνο (προφανώς σταθερό).

 

Το 67 για τη Gen Alpha

 

Ξαφνικά, ένας αριθμός, για μια άλλη γενιά, γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα παιχνίδι, ένα σήμα, ένας κώδικας.

Για τη Gen Alpha, το 67 δεν είναι χρονολογία, δεν είναι ηλικία. Είναι αύρα, ενέργεια (ή στη γλώσσα των greeklish vibe). Είναι μια χειρονομία. Είναι ένας ήχος που δεν υπάρχει. Είναι, όπως διάβασα, ένας κώδικας που σημαίνει «τα έχω δει όλα, τίποτα δεν με συγκινεί, είμαι σε άλλο επίπεδο».

Συνήθως λειτουργεί ως αστείο, αντίδραση (reaction) ή «κώδικας» που εκνευρίζει τους ενήλικες, αντιπροσωπεύοντας κάτι μέτριο ή ανούσιο. Θεωρείται κλασικό παράδειγμα «brainrot» (κουλτούρας καμένου εγκεφάλου), όπου η επανάληψη ενός ήχου υπερτερεί του νοήματος ή αναφέρεται στην πνευματική κόπωση ή την επιδείνωση της ψυχικής κατάστασης λόγω υπερβολικής κατανάλωσης χαμηλής ποιότητας διαδικτυακού περιεχομένου από ατελείωτο scrolling (doomscrolling) στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αυτό το παράδοξο είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της εποχής μας. Η Γενιά Alpha είναι η πρώτη γενιά που γεννήθηκε εξ ολοκλήρου στον 21ο αιώνα, μέσα στην πλήρη ψηφιακή πραγματικότητα. Είναι παιδιά κυρίως των Millennials (δημογραφική ομάδα που γεννήθηκε περίπου μεταξύ 1981 και 1996) και χαρακτηρίζονται ως “digital natives” (ψηφιακοί Γηγενείς) από την κούνια τους.

Εχουν βαθιά εξοικείωση στην Τεχνητή Νοημοσύνη, τις οθόνες και το streaming και φαίνεται ότι επηρεάστηκαν σημαντικά από την πανδημία COVID-19 που την έζησαν σε μικρή ηλικία αυξάνοντας «και με το νόμο» τον χρόνο τους μπροστά στις οθόνες.

Η Γενιά Alpha δεν χρησιμοποιεί τη γλώσσα με τον ίδιο τρόπο που τη χρησιμοποιήσαμε εμείς. Δεν εγκαταλείπει τις λέξεις, αλλά τις συμπληρώνει με κάτι άλλο: σύμβολα, εικόνες, αριθμούς. Το «67» λειτουργεί όπως λειτουργούσαν παλιότερα τα συνθήματα στις σχολικές αυλές ή τα graffiti στους τοίχους. Είναι σύντομο, επαναλήψιμο, αναγνωρίσιμο μόνο από «τους μέσα».

Δεν χρειάζεται εξήγηση. Αν ρωτήσεις «τι σημαίνει;», μάλλον έχεις ήδη αποκλειστεί από τη σημασία του. Και αυτό δεν είναι νέο. Κάθε γενιά δημιουργεί τη δική της κρυπτογραφία. Απλώς σήμερα η ταχύτητα διάδοσης είναι εκρηκτική. Ένα σύμβολο γεννιέται το πρωί και μέχρι το βράδυ έχει γίνει παγκόσμιο.

 

Λίγη ιστορία

 

Το 67 ή καλύτερα «6-7» (six-seven) είναι ένα viral διαδικτυακό meme και αργκό που κυριάρχησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (TikTok, Reels) από τις αρχές του 2025, κυρίως μεταξύ της Gen Alpha και Gen Z. Προέρχεται από το τραγούδι «Doot Doot (6 7)» του ράπερ Skrilla, χρησιμοποιείται ως «inside joke» (εσωτερικό αστείο) χωρίς συγκεκριμένη λογική.

Εγινε viral λόγω του TikTok, με παιδιά να το φωνάζουν, συχνά συνοδευόμενο από μια χαρακτηριστική κίνηση των χεριών σαν να ζυγίζουν κάτι.

Χωρίς σαφές νόημα που λειτουργεί ως «σύνθημα» το οποίο δηλώνει ότι ένα παιδί ανήκει στην ψηφιακή κουλτούρα της Gen Alpha.

Πιθανά οι άνθρωποι της ηλικίας μου να μην μίλαγαν για αυτό αν δεν το ανέφερε ο πρωθυπουργός όπως έγραψαν  «Τα Νέα» στο άρθρο της 8/4/2026 με τίτλο « το «6-7» με το οποίο ο Μητσοτάκης απαγόρευσε τα social media στα παιδιά κάτω των 15 ετών».

Το Dictionary.com ανακήρυξε το «6-7» ως η «Λέξη της Χρονιάς» για το 2025. Ο λόγος ήταν ότι οι αναζητήσεις για το «6-7» αυξήθηκαν πάνω από έξι φορές μέσα στο καλοκαίρι του 2025 και το το γεγονός ότι παρόλο που ήταν «ασυνάρτητο», κατέκλυσε τις σχολικές αίθουσες και τα social media, αποτελώντας ένα παγκόσμιο γλωσσικό φαινόμενο που καθόρισε το 2025.

Ο όρος «6-7» αν και Λέξη της Χρονιάς για το 2025 δεν έχει σταθερό ορισμό, αλλά χρησιμοποιείται με τους εξής τρόπους: Εκφραση απάθειας ή αβεβαιότητας που συχνά ερμηνεύεται ως «έτσι κι έτσι» (so-so) ή «ίσως αυτό, ίσως εκείνο», ειδικά όταν συνοδεύεται από μια χαρακτηριστική κίνηση των χεριών σαν ζυγαριά

Εσωτερικό αστείο (inside joke) που λειτουργεί ως ένα είδος «ψηφιακού κλεισίματος του ματιού» μεταξύ των νέων, δημιουργώντας μια αίσθηση του «ανήκειν» και Εσκεμμένη σύγχυση που χρησιμοποιείται για να μπερδέψει τους ενήλικες (γονείς και δασκάλους), λειτουργώντας ως ένα χιουμοριστικό «αδιέξοδο» σε μια συζήτηση

 

Το χάσμα που δεν είναι αυτό που νομίζουμε

 

Για δεκαετίες μιλούσαμε για «χάσμα γενεών» σαν να ήταν πρόβλημα επικοινωνίας. Σαν να αρκούσε λίγη καλή θέληση και από τις δύο πλευρές για να γεφυρωθεί.

Τώρα καταλαβαίνω ότι δεν ήταν ποτέ πρόβλημα επικοινωνίας.

Ηταν πρόβλημα ταχύτητας. Η Γενιά Alpha έχει μεγαλώσει με έναν κόσμο που αλλάζει γρηγορότερα από κάθε προηγούμενη γενιά. Δηλαδή σε άπταιστα greeklish:  Το meme που ήταν viral χθες είναι cringe σήμερα. Ό,τι ήταν cool πριν από έξι μήνες είναι «so 2025».

Σε αυτό το πλαίσιο, το 67 δεν είναι αριθμός.

Είναι μεταφορά για μια ολόκληρη οντολογία που έχει μείνει πίσω. Από την ιεραρχία στη ρευστότητα

Για τη δική μου γενιά, οι αριθμοί ήταν σταθεροί δείκτες: ηλικία, μισθός, βαθμοί, χρόνια προϋπηρεσίας.

Ηταν εργαλεία μέτρησης. «Σαράντα» λέγαμε για τους μεσόκοπους. «Εξήντα» για τους γέρους. Είχαμε τους ποδοσφαιρικούς αριθμούς (13, 7, 21). Εικοσάρης ήταν ο άριστος. Το εκατό ήταν η Αμεση Δράση. Αλλά τους καταλαβαίναμε όλοι.

Τώρα τι γίνεται με το 67;

Γιατί δεν καταλαβαίνω;

Για τη Γενιά Alpha, οι αριθμοί είναι και εργαλεία ταυτότητας.

Το «67» δεν σε μετράει. Σε συνδέει.

Αυτό δείχνει μια βαθύτερη μετατόπιση: από έναν κόσμο όπου η αξία ήταν ιεραρχικά ορισμένη, σε έναν κόσμο όπου η αξία είναι δικτυακή. Δεν έχει σημασία «πόσο είσαι». Εχει σημασία «με ποιους είσαι».

 

Η ειρωνεία της ηλικίας

 

Δεν μπορώ να μην σταθώ σε μια μικρή ειρωνεία.

Εγώ, στα 67 μου, ανήκω σε μια γενιά που έμαθε να σέβεται τους αριθμούς. Να τους φοβάται ίσως. Να τους αντιμετωπίζει ως όρια. Και τώρα βλέπω έναν αριθμό (τον ίδιο μου τον αριθμό) να γίνεται κάτι ελαφρύ, παιχνιδιάρικο, σχεδόν αδιάφορο ως προς το αρχικό του νόημα.

Είναι σαν να μου λέει η νέα γενιά: «Χαλάρωσε. Δεν είναι όλα τόσο βαριά όσο τα έμαθες». Και ίσως έχουν δίκιο.

 

Τι μπορούμε να μάθουμε

 

Δεν χρειάζεται να καταλάβουμε πλήρως τι σημαίνει το «67» για να καταλάβουμε τι συμβαίνει.

Αυτό που αξίζει να προσέξουμε είναι…

 

ΝουΔο-γαλαζαίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ και ΝΕΑ ΓΕΝΙΑ: Στην επικράτεια του «έξι-επτά»


Uploaded Image 

 

 

Της Μαρίας Κατσουνάκη

«Η επιστήμη είναι σαφής: Οταν ένα παιδί περνάει ώρες μπροστά στην οθόνη, το μυαλό δεν ξεκουράζεται. Γι’ αυτό και αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε κάτι δύσκολο, αλλά απαραίτητο. Να απαγορεύσουμε την πρόσβαση στα social media σε παιδιά κάτω των 15 ετών», ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός σε βίντεο που ανέβασε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Χρησιμοποίησε, μάλιστα, στην εισαγωγή, ένα τέχνασμα για να κερδίσει την προσοχή του εφηβικού κοινού. Τη φράση «six-seven» (έξι-επτά), που συνοδεύεται από μια χαρακτηριστική κίνηση, σαν ζύγισμα, των χεριών. Ενα viral trend που ξεκίνησε από το TikTok και είναι πολύ δημοφιλές ανάμεσα σε παιδιά και εφήβους. Μάλιστα το Dictionary.com είχε ανακηρύξει το «6-7» λέξη της χρονιάς για το 2025. Από εκεί και πέρα, όρεξη να έχει κανείς για να διαβάζει «αναλύσεις» για το τι σημαίνει και από πού μπορεί να προέρχεται.

Συνοψίζοντας: «Είναι άνευ νοήματος, πανταχού παρόν και παράλογο – με άλλα λόγια, έχει όλα τα χαρακτηριστικά του διαδικτυακού brainrot (σ.σ. λέξη της χρονιάς για το 2024). Παρ’ όλα αυτά, παραμένει σημαντικό για όσους το χρησιμοποιούν, γιατί λειτουργεί ως κώδικας επικοινωνίας».

Μάλιστα. Εχει αναμφίβολα ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός για να ανακοινώσει κάτι κρίσιμο για την καθημερινότητα όσων γεννήθηκαν από 1/1/2012 καταφεύγει στην πιο μοδάτη εκδοχή της γλώσσας τους, αντί προλόγου.

Θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε ένα παιγνιώδες τρικ. Απλώς. Να το προσπεράσουμε για να σταθούμε στην ουσία του μέτρου που εξήγγειλε.

Είναι όμως έτσι;

Είναι όλα τόσο αθώα και αναλώσιμα κι εμείς αναζητούμε εμμονικά αυτό που κρύβεται «κάτω από τις λέξεις» και «μέσα από τις γραμμές»;

Το ηλικιακό γκρουπ του πρωθυπουργού, προφανώς, δεν είναι τα παιδιά. Στους γονείς απευθύνεται και καμώνεται πως μιλάει στους 14χρονους. Μιλάει ως συναινετικός «πατέρας» («ο ρόλος μας και ο δικός μου, δεν είναι να είμαστε πάντα ευχάριστοι»), με λογική και νοιάξιμο («…το μοντέλο κέρδους που βασίζεται στη δική σας προσοχή, στον πόσο καιρό εσείς περνάτε μπροστά στην οθόνη του κινητού και στερεί και τη δική σας αθωότητα και ελευθερία, κάπου πρέπει να σταματήσει»).

Γονείς και εκπαιδευτικοί αισθάνονται αδύναμοι και ανεπαρκείς να τα βγάλουν πέρα με αυτόν τον νέο ανθρωπότυπο που «παράγεται» μέσα από τα σόσιαλ μίντια.

Το να είσαι μέσα στη ζωή και να παρακολουθείς την εποχή σου δεν μεταφράζεται σε «υιοθετώ το ύφος σας για να δείξω ότι σας καταλαβαίνω».

Γιατί το ύφος αυτό είναι και θα παραμείνει ξένο σε όσους το δανείζονται για να υπονοήσουν ότι κατανοούν τα παιδιά.

Η σλανγκ των εφήβων δεν γίνεται ποτέ κτήμα των ενηλίκων. Οχι μόνο τώρα, την εποχή που όλα αλλάζουν σε μια μέρα, αλλά ανέκαθεν. Είτε είναι μυστική και συνωμοτική είτε εξωστρεφής και ανοιχτή.

Οι συζητήσεις για την εφηβική παραβατικότητα, για τα αποδεδειγμένα πολύ σοβαρά που επισημαίνονται για την επιρροή των σόσιαλ μίντια στην ψυχική υγεία των νέων, ένα κυρίως δηλώνουν: ως κοινωνία έχουμε ηττηθεί.

Οχι μόνο γιατί ένας μεγάλος αριθμός παιδιών είναι είτε παχύσαρκα είτε διαταραγμένα ή με συμπτώματα κατάθλιψης, βίαια, θύτες ή θύματα, διαδικτυακού όπως και διά ζώσης, εκφοβισμού. Αλλά και γιατί τα συστήματα που διαμορφώνουν τον ψυχισμό τους (οικογενειακό και εκπαιδευτικό) πάσχουν. Νοσούν και πάσχουν.

Γονείς και εκπαιδευτικοί είναι εξαντλημένοι. Αισθάνονται αδύναμοι και ανεπαρκείς να τα βγάλουν πέρα με αυτόν το νέο ανθρωπότυπο που «παράγεται» μέσα από τα σόσιαλ μίντια. Κάποιοι νιώθουν ελλιπείς, κάποιοι άλλοι σε σύγχυση, κάποιοι είναι τραγικά αδιάφοροι ή ανίκανοι.

Τα τόσο αναγκαία και πολυσυζητημένα όρια –απαραίτητα για την ανάπτυξη των ανηλίκων (και όχι μόνον)– δεν είναι αυτοφυή.

Τίθενται από εκείνους που έχουν την εξουσία, συμβολική και πραγματική, και τη δυνατότητα να τα επιβάλλουν. Περιζήτητα τα όρια. Και θα γίνονται όλο και πιο δυσεύρετα μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον που διαρκώς απασφαλίζει και στο οποίο ο παραλογισμός επικρατεί ως νέα κανονικότητα.

Η έκπληξη και οι αντιδράσεις δεν επαρκούν για να αντιστρέψουν το κλίμα. Και τα παιδιά εισπράττουν με πολλούς τρόπους την αβεβαιότητα, την ασάφεια, τον κυνισμό, την περιθωριοποίηση, τη δυσκολία επικοινωνίας.

Οι νέες γενιές μεγαλώνουν μέσα σε μια ασυνάρτητη πραγματικότητα. Οχι γιατί το «έξι-επτά» γίνεται viral.

Αλλά γιατί …

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Άνοδος του Χριστιανισμού ως πολιτισμική αντίδραση

 

Γράφει ο Απόστολος Πιστόλας

Παρότι ο Χριστιανισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες βιώνει εδώ και δεκαετίες πτώση, πρόσφατα στοιχεία δείχνουν μια αξιοσημείωτη αναζωπύρωση ενδιαφέροντος στη γενιά Z (γεννημένοι 1997-2012).

Σύμφωνα με έρευνα της Barna Group το 2025, η Gen Z έχει γίνει η πιο τακτική ηλικιακή ομάδα στους ναούς: οι Gen Z πηγαίνουν κατά μέσο όρο 1,9 φορές τον μήνα, ξεπερνώντας τους μεγαλύτερους. Η ανάγνωση Βίβλου αυξήθηκε από 30% σε 49% σε εβδομαδιαία βάση μέσα σε ένα χρόνο.

Η Pew Research επιβεβαιώνει σταθεροποίηση: το συνολικό ποσοστό των «χωρίς θρησκεία» έχει σταματήσει να αυξάνεται, εν μέρει χάρη στη γενιά Z που δεν εγκαταλείπει τη θρησκεία με τον ίδιο ρυθμό που έκαναν οι Millennials.

Αυτή η τάση δεν αποτελεί μαζική αναβίωση (η συνολική ταύτιση με τον Χριστιανισμό παραμένει χαμηλή, 45% για τους Gen Z), όμως πλέον οι πιστοί είναι πιο ενεργοί (ιδίως άνδρες που στρέφονται σε παραδοσιακές μορφές όπως ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός και ο Καθολικισμός).

Οι ειδικοί το εξηγούν ως μια αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο αβεβαιότητας και κοινωνικής απομόνωσης.

Ωστόσο, ένα σημαντικό τμήμα της ερμηνείας συνδέεται με πολιτισμική αντίδραση.

Πολλοί νέοι, ιδίως άνδρες, αντιλαμβάνονται τον Χριστιανισμό ως μορφή αντίστασης κατά της κυρίαρχης woke κουλτούρας. Σε μια εποχή που προωθούνται η απόλυτη προσωπική αυτονομία, η ρευστότητα φύλου και η ταυτότητα ως κατασκευή, η χριστιανική διδασκαλία προσφέρει αντικειμενικές αξίες, παραδοσιακούς ρόλους και κοινότητα.

Σαφής είναι και η σύνδεση της αύξησης θρησκευτικότητας με τη μετανάστευση. Έρευνες δείχνουν ότι οι Gen Z άνδρες που πηγαίνουν στην εκκλησία είναι πολύ πιο πιθανό (45%) να συμφωνούν ότι οι μετανάστες «εισβάλλουν και αντικαθιστούν την πολιτισμική και εθνοτική μας ταυτότητα», σε σχέση με μη εκκλησιαζόμενους συνομηλίκους τους (19%).

Ο συνδυασμός χριστιανικής εθνικής ρητορικής και ανησυχίας για πολιτισμικές αλλαγές λειτουργεί ως ισχυρός παράγοντας έλξης. Η παραδοσιακή πίστη γίνεται άγκυρα ταυτότητας σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μαζική μετανάστευση και πολυπολιτισμικότητα.

Είτε πρόκειται για βαθιά πνευματική αναζήτηση είτε για πολιτισμική αντίδραση, η στροφή αυτή διαμορφώνει ήδη πολιτικές και κοινωνικές τάσεις.

Η γενιά Z δεν γίνεται μαζικά πιο θρησκευόμενη, αλλά ένα δυναμικό της υποσύνολο επαναπροσδιορίζει τον Χριστιανισμό ως εργαλείο αντίστασης στο κατεστημένο και στις ταχύτατες δημογραφικές αλλαγές.

Αν η τάση συνεχιστεί…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η αποθηρίωση των τέκνων

 

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο θάνατος της άτυχης καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη έχει άμεση σχέση με την κακοποίηση που υφίστατο από τους μαθητές της. Δεν ξέρουμε αν υπήρχαν συνοδά νοσήματα που λένε και οι γιατροί ή ψυχολογικοί παράγοντες που την οδήγησαν στο μοιραίο. Φαντάζομαι και ελπίζω ότι κάποια στιγμή θα μάθουμε κάτι απ’ όλ’ αυτά, το πιθανότερο είναι όταν πια η υπόθεση θα έχει καταχωρισθεί στο αρχείο της μνήμης μας.

Εκείνο όμως που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι η γυναίκα δίδασκε αγγλικά στα παιδιά του λυκείου.

Ξέρουμε ακόμη ότι αυτά τα παιδιά ξεσπούσαν πάνω της. Της πετούσαν αντικείμενα και έβρισκαν τρόπους για να ταπεινώνουν τη στοιχειώδη αξιοπρέπειά της.

Να προσθέσω ότι η διδασκαλία των αγγλικών θεωρείται ώρα διαλείμματος σ’ αυτές τις ηλικίες που απασχολούνται μόνον με όσα μαθήματα τους επιτρέπουν να περάσουν τις Πανελλαδικές. Αν και η εκμάθηση της παγκόσμιας κοινής γλώσσας είναι εφόδιο ζωής για όλα τα Ελληνόπουλα. Απλώς η αδιαφορία προς το μάθημα είναι συνδεδεμένη με την αδιαφορία προς την καθηγήτρια την οποίαν οι θρασύδειλοι έφηβοι αντιμετώπιζαν ως εύκολο θύμα.

Το ερώτημα είναι γιατί οι μαθητές έχουν ανάγκη από κάποιο θύμα για να ξεσπάσουν τις ορμές τους.

Η απάντηση είναι ότι περιφρονούν το σχολείο και ως επί το πλείστον το αντιμετωπίζουν ως καταναγκασμό στον οποίον οφείλουν να αντισταθούν.

Πάντα η σχολική τάξη είχε τον χαρακτήρα του καταναγκασμού, από το ωράριο έως τη σιωπή την ώρα του μαθήματος, όμως αυτό εθεωρείτο ως συστατικό της εκπαιδευτικής διαδικασίας, της ένταξης του εφήβου σε κοινωνικούς κανόνες. Η διαφορά είναι ότι σήμερα αυτό έχει εκλείψει έπειτα από χρόνια προοδευτικών πειραματισμών στου κασίδη το κεφάλι.

Αυτό που αποκαλύπτει την πραγματική κατάσταση του σημερινού σχολείου είναι ότι την άτυχη καθηγήτρια δεν την προστάτευσε, απ’ ό,τι φαίνεται, η διεύθυνση του σχολείου. Μάλλον επειδή φοβόταν τους γονείς, οι οποίοι είναι και οι βασικοί υπεύθυνοι για την αποθηρίωση των τέκνων τους. Ο,τι κι αν κάνουν τα παιδιά, οι γονείς τούς δίνουν δίκιο. Είτε για να καλύψουν τις ενοχές τους για τις δικές τους αμέλειες είτε για να ξεμπερδεύουν. Κι αν πάρουν και κάναν κακό βαθμό τότε φταίνε οι καθηγητές.

Και δεν σκέφτονται ότι αν δεν μπορούν να πειθαρχήσουν μέσα στην τάξη τότε γιατί να πειθαρχήσουν το Σαββατόβραδο στον δρόμο και να μην καταλήξουν στο νοσοκομείο ή το νεκροτομείο;

Είναι η διαφορά από το κάποτε και το τώρα. Χωρίς καμιά νοσταλγική διάθεση να σημειώσω απλώς ότι στην προσπάθειά μας να φιλελευθεροποιήσουμε το σχολείο, μαζί με τα νερά πετάξαμε και το μωρό.

Καταργώντας την πειθαρχία, ακόμη και τη βαθμολογική αξιολόγηση, καταργήσαμε τη σχολική τάξη.

Ο γονιός σε συνεργασία με τον φοβισμένο δάσκαλο έφτιαξε…

 

ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Ο κωλοπαιδισμός σκοτώνει

 

Του ΦΑΗΛΟΥ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ

Η ανάγνωση της αναφοράς της καθηγήτριας για όσα κακοποιητικά υφίστατο στο σχολείο από τη μαθητιώσα τσογλαναρία, που την οδήγησαν τελικά στον θάνατο, προκαλεί οργή. Φανταστείτε πόσο βαθύς ήταν ο ψυχικός πόνος αυτής της γυναίκας, που την οδήγησε στο εγκεφαλικό και στον θάνατο.

Η έργω και λόγω εξύβριση που υφίστατο ομαδικά και συστηματικά από την αγέλη της τάξης, χωρίς να έχει την εξουσία να τους σταματήσει η ίδια και χωρίς κανείς να την προστατεύσει, δεν είναι τυχαία ή μεμονωμένα γεγονότα.

Ο εκτσογλανισμός των μαθητών και φοιτητών είναι αποτέλεσμα της σταδιακής κυριαρχίας της αριστερίλας στην Παιδεία, που άρχισε σιγά σιγά το 1974 αλλά επικράτησε ακάθεκτη από το 1981 και μετά, όταν ήρθε η ΠΑΣΟΚάρα στα πράγματα και θέλοντας ο Ανδρέας να χαϊδέψει το αριστερό, εαμογενές, ακροατήριό του, μαζί με την κατάργηση της Χωροφυλακής, την αναγνώρισης της «εθνικής αντίστασης» και τον τρισάθλιο συνδικαλιστικό νόμο του 1982, που δημιούργησε μια κάστα άεργων αμειβομένων κηφήνων, τους έκανε και άλλα δωράκια, ανάμεσα στα οποία ήταν η κατάργηση της πειθαρχίας στα σχολεία, με την κατάργηση των επιθεωρητών και της μαθητικής ποδιάς.

Ακολούθησε η κατάργηση της πρωινής αναφοράς, της έπαρσης και υποστολής της σημαίας καθώς και η άμβλυνση των πειθαρχικών μέτρων.

Ετσι δεν καταργήσαμε τον «αυταρχισμό», εγκαθιδρύσαμε την ασυδοσία, την ήσσονα προσπάθεια και κυρίως έναν απείθαρχο κωλοπαιδισμό, ο οποίος ενισχύθηκε από την αλλαγή των κοινωνικών προτύπων, τα woke καραγκιοζιλίκια και την εν γένει επίδραση της μολυσματικής ανθελληνικής και άκρως μηδενιστικής αριστερίλας.

Ο σεβασμός στους δασκάλους, στους καθηγητές, στο ίδιο το σχολείο, ως περιουσία αλλά και ως θεσμό, ο σεβασμός και προστασία των αδυνάτων, ο παιδευτικός φόβος της τιμωρίας, έγιναν μακρινά απολιθώματα, άγνωστες έννοιες ή άξια μόνο για κοροϊδία.

Στη θέση τους ήρθαν η αγένεια, η θρασύτητα, η βία κατά των αδύναμων συμμαθητών, κατά καθηγητών, οι βανδαλισμοί, τα οποία κάποιοι τελούν και ο λοιπός όχλος τα βιντεοσκοπεί και τα ανεβάζει.

Η μαθητική κοινότητα ενίοτε λειτουργεί σαν αγέλη χιμπαντζήδων, αν και τους προσβάλλω, διότι ακόμη και οι μαϊμούδες έχουν κανόνες συμπεριφοράς, π.χ., οι μικροί χιμπαντζήδες ουδέποτε τολμούν να δείξουν ασέβεια στους ενήλικες χιμπαντζήδες.

Τα δίποδα όμως που ανατρέφουν οι ρεμπεσκέδες που εργοδοτεί το κράτος με τους φόρους σας, κοτσιδάτοι φριπαλεστάιν κουκουέδες, συριζαίοι, τροτσκιστές, αναρχικοί με το φραπόγαλο και τη μασχαλίλα, κυρίες με μπλε μαλλιά ή ανισοϋψές κούρεμα playmobil και λάβρες απόψεις κατά της «πατριαρχίας», άρχισαν πλέον και να σκοτώνουν.

Ως τώρα βανδάλιζαν το σχολείο, τοίχους, πλατείες, μνημεία, σκίζανε τα βιβλία τους, κακοποιούσαν συμμαθητές τους, κάνανε καταλήψεις για χαβαλέ, τους πηγαίνανε επίορκοι διδάσκοντες σε πορείες να πετάξουν πέτρες σε «μπάτσους», να προσκυνήσουν την καράφλα του Σβορώνου στο Πολυτεχνείο, αφού τους ποτίσουν με διάφορα παραμύθια, μίσος για την Πατρίδα, την οικογένεια, την πίστη μας, την Αστυνομία, τις Ενοπλες Δυνάμεις, την αστική δημοκρατία.

Τώρα έχουμε επίσημα καταγεγραμμένη μια διδάσκουσα που τη σκότωσε η τσογλαναρία που ανάθρεψε η αριστερίλα και προφανώς οικογένειες, οι οποίες απέτυχαν και αυτές στη διαμόρφωση των χαρακτήρων των βλασταριών τους.

Λοιπόν, αδέρφια, η πειθαρχία δεν είναι μόνον ένας άλλος τρόπος εκπαίδευσης και ανατροφής. Είναι ο μόνος τρόπος. Σχολείο, οικογένεια, επιχείρηση, αθλητική ομάδα, καλλιτεχνική ομάδα, στρατός, μόνο με βάση την πειθαρχία διοικούνται θετικά.

Και ποιος είναι ο πυρήνας, η ουσία της πειθαρχίας;

Υπαρξη ιεραρχίας, σεβασμός σε αυτήν, κανόνες συμπεριφοράς και λειτουργίας, βάσει των οποίων ανταμείβονται οι καλοί και τιμωρούνται οι κακοί. Σέβεσαι τους γονείς, τους παππούδες σου, τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους σου, τους συμμαθητές σου, σέβεσαι τους συνανθρώπους σου. Υπακούς στους κανόνες συμπεριφοράς και λειτουργίας μέσα στην οικογένεια και μέσα στο σχολείο. 

Είσαι καλός, διακρίνεσαι γι’ αυτό;

Ανταμείβεσαι, μπορεί μόνον ηθικά, με έπαινο, με ένα μπράβο, ένα χάδι, πάντως ανταμείβεσαι.

Είσαι κακός, απείθαρχος, παραβιάζεις τους κανόνες πειθαρχίας;

Τιμωρείσαι με κλιμάκωση πειθαρχικών μέτρων. Από επίπληξη μέχρι ό,τι χρειαστεί, καθισταμένων κοινωνών αλλά και υπευθύνων και των γονέων.

 

Το ίδιο και μέσα στην οικογένεια. Οπως οι δάσκαλοί σου, έτσι και οι γονείς σου, δεν είναι φίλοι σου, συνομήλικοι, κολλητοί. Ο καθένας έχει τη θέση του και υπάρχει ιεραρχία. Η οικογένεια δεν είναι κομμούνα, κατάληψη. Οι γονείς κάνουν κουμάντο και οφείλουν να ανταμείβουν και να τιμωρούν τα τέκνα τους, για να έχουν λιγότερες πιθανότητες να αναθρέψουν έναν βάνδαλο, ασεβή, πρεζάκια, τραμπούκο κ.λπ. Ο μαθητής στο θρανίο, ο δάσκαλος στην έδρα και πρέπει να έχει εξουσία πάνω σου, να σε ανταμείψει ή τιμωρήσει επί τόπου, άμεσα, αυθωρεί και παραχρήμα.

Να πάνε να απαυτωθούν οι «επιτροπές» και οι «συλλογικότητες». Ως γνωστόν, άλλωστε, η καμήλα είναι ένα καθαρόαιμο άλογο κούρσας.

Λοιπόν, η γάγγραινα της μηδενιστικής αριστερίλας μάς έφερε εδώ. Κάποια κωλόπαιδα σκοτώνουν κιόλας.

Θα κάτσουμε να κοιτάμε;

Θα κάνουμε ηλίθιες ψυχοβγαλτικές αναλύσεις, που θα αναθέσουμε σε επιτροπές πολιτικής ορθότητας και ψευτοπροοδευτικής μαλάκυνσης;

Οχι.

Εχουμε Σύνταγμα που λέει πως «σκοπός της Παιδείας είναι η εθνική, ηθική και θρησκευτική ανάπτυξη των παιδιών». Δεν λέει «σκοπός της Παιδείας είναι ο κάθε ψυχανώμαλος γενίτσαρος να ποτίσει τα μυαλά των παιδιών με μίσος για την Ελλάδα, την Οικογένεια, την Ορθοδοξία, να το κάνεις βάνδαλο κάφρο, σαν τα μούτρα του, γιατί οι πολιτικοί του πρόγονοι ηττήθηκαν το 1949 και εκδικείται την κοινωνία».

Πίσω ολοταχώς στις συνταγματικές επιταγές για Παιδεία με το αξιακό πλαίσιο του Ελληνικού Τρόπου, πίσω ολοταχώς στις εργοστασιακές ρυθμίσεις του Ανθρώπου, της υγιούς κοινωνίας, της κοινής λογικής, της αποκατάστασης της πειθαρχίας και…