Αν το πρόβλημα είναι ένα τηλέφωνο, παραιτήσου εσύ και κάνε εκτροπή τη γραμμή σε μένα.
— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) August 22, 2026
Ας χάνω τον ύπνο μου, τουλάχιστον θα διαχειριστώ την όποια κατάσταση πολυ καλύτερα από σενα άχρηστε. pic.twitter.com/mPlRtIfr0w
Αύγουστος στην Ελλάδα. Ο μήνας που ακόμα και τα προβλήματα παίρνουν άδεια.
Γενική ραστώνη λέμε…
Οι δημόσιες υπηρεσίες υπολειτουργούν, οι υπάλληλοι υπολειτουργούν, οι πολίτες υπολειτουργούν, και γενικώς ολόκληρη η χώρα λειτουργεί με την ταχύτητα παγωτού που ξεχάστηκε στον ήλιο.
Στις παραλίες γίνεται το αδιαχώρητο.
Οι Έλληνες έχουν εγκαταλείψει πόλεις, γραφεία, υποχρεώσεις, και κάθε ίχνος υπευθυνότητας, και έχουν μετακομίσει απαξάπαντες στις παραλίες, κάτω από μια ομπρέλα.
Τα κινητά μόνο παίρνουν φωτιά, για να ανεβαίνουν φωτογραφίες με λεζάντες «ηρεμία», «χαλαρά», «περνάω υπέροχα», κλπ. από ανθρώπους που παλεύουν επί σαράντα λεπτά να βρουν ελεύθερη ξαπλώστρα (50 ευρώ η μία).
Και όμως, μέσα σε αυτή την εθνική ραστώνη, υπήρχε ένας θεσμός που παρέμενε σε εγρήγορση: οι Ένοπλες Δυνάμεις.
Έτσι, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, τα φυλάκια του Αιγαίου εντόπισαν μαζικές κινήσεις τουρκικών αποβατικών με κατεύθυνση προς Χίο και Μυτιλήνη!
Συναγερμός!
Οι στρατιώτες πετάχτηκαν από τα κρεβάτια τους. Τα ραντάρ πήραν φωτιά. Οι αξιωματικοί έσκυψαν πάνω από τους χάρτες.
Το Αιγαίο, για πρώτη φορά μέσα στον Αύγουστο, δεν είχε καμία σχέση με… beach bar.
Ο Αρχηγός ΓΕΝ ενημέρωσε τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ.
«Πρέπει να ενημερωθεί άμεσα ο πρωθυπουργός».
«Βεβαίως».
Τηλέφωνο.
Τίποτα.
Ξανά.
Τίποτα.
Στο Μαξίμου επικρατούσε η απόλυτη σιγή. Όχι η θεσμική σιγή που ακολουθεί μια δύσκολη απόφαση. Η άλλη. Η αυγουστιάτικη. Αυτή που σημαίνει ότι όλοι έχουν φύγει για μπάνια…
Ήταν τρεις τα ξημερώματα και στο Μαξίμου μπορούσες να ακούσεις μέχρι και το κουνούπι που πετούσε στον διάδρομο.
Οι 850 και πλέον μετακλητοί σύμβουλοι και βαστάζοι ήταν όλοι άφαντοι (παρά το ότι οι υπερωρίες τους έγραφαν κανονικά).
Οι υπηρεσίες απαντούσαν με ηχογραφημένα μηνύματα.
Κάπου πρέπει να είχε μείνει κάποιος, σκέφτηκαν οι στρατηγοί…
Και πράγματι, κάποια στιγμή απάντησε μια αγουροξυπνημένη καθαρίστρια.
«Ποιος είναι;»
«Εδώ ΓΕΕΘΑ. Πρέπει να μιλήσουμε επειγόντως με τον πρωθυπουργό»!
«Α, τον κυρ Κυριάκο μας»!
«Ναι! Πού είναι»;
«Σε διακοπές».
«Αυτό το καταλάβαμε. Πού όμως»;
«Κάπου μακριά».
«Πού ακριβώς»;
«Δεν ξέρω. Μου είπαν σε μια ερημική παραλία. Σε νησί. Με τη σύζυγό του, και 2 φωτογράφους».
«Και το κινητό του»;
«Δεν έχει σήμα».
Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ πάγωσε…
Όχι από τον φόβο, από την απορία.
«Δεν πιάνει σήμα;»
«Ε, και να πιάνει, δεν το σηκώνει, χαλαρώνει ο άνθρωπος…»
Την ίδια ώρα, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου, ο Τούρκος πρωθυπουργός είχε κι αυτός ένα πρόβλημα. Ήθελε να επικοινωνήσει με τον Έλληνα ομόλογό του για να κηρύξει επισήμως τον πόλεμο.
Τηλέφωνο.
Τίποτα.
Ξανά.
Τίποτα.
«Πού είναι;» ρώτησε εκνευρισμένος τους στρατηγούς του.
«Σε διακοπές, μας λένε οι κατάσκοποί μας, κύριε πρωθυπουργέ».
«Πού;»
«Δεν γνωρίζουμε. Ούτε ο Πέτσας δεν ξέρει…»
«Και πώς θα του κηρύξουμε τον πόλεμο, για να είμαστε σωστοί και νόμιμοι;»
Σιωπή…
Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία που ένας πρωθυπουργός δυσκολευόταν να κηρύξει πόλεμο, επειδή ο άλλος πρωθυπουργός δεν σήκωνε το τηλέφωνο.
Πέρασε μία ακόμη ώρα.
Τα τουρκικά αποβατικά πλησίαζαν στα λιμάνια των νησιών
Στην Αθήνα όμως κανείς δεν απαντούσε.
Στη δε Άγκυρα κανείς δεν μπορούσε να βρει τον νόμιμο παραλήπτη της κήρυξης πολέμου.
Και κάπου εκεί ο Τούρκος πρωθυπουργός άρχισε να εκνευρίζεται.
«Πόσες φορές τον καλέσαμε;»
«Τριάντα δύο, κύριε πρωθυπουργέ».
«Και τίποτα;»
«Τίποτα».
«Μήπως να περιμένουμε μέχρι το πρωί;»
«Μα θα είμαστε εύκολοι στόχοι»…
Κοίταξε το ρολόι στον τοίχο…
«Τα αποβατικά πού βρίσκονται τώρα;»
«Πλησιάζουν τα νησιά, μερικά δέσανε κιόλας στα λιμάνια τους»…
«Και οι Έλληνες;»
«Δεν έχουν αντιδράσει καθόλου».
«Γιατί;»
«Δεν έχουν πάρει εντολή, μας λένε οι πηγές μας».
Ακολούθησε μια βαριά σιωπή.
Ο Τούρκος πρωθυπουργός σκέφτηκε.
«Δηλαδή, για να ξεκινήσει ο πόλεμος πρέπει πρώτα να βρούμε τον Έλληνα πρωθυπουργό;» ρώτησε τους διπλωμάτες του…
«Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί, μάλιστα».
«Και αν δεν τον βρούμε;»
«Δεν ξέρουμε…».
Ξανακοίταξε το τηλέφωνο.
Ήταν η στιγμή που η διεθνής διπλωματία συνάντησε την ελληνική αυγουστιάτικη ανεμελιά και αριστεία.
Τελικά, λίγο πριν τα ξημερώματα, τα τουρκικά αποβατικά έλαβαν εντολή να ανακρούσουν πρύμνα, και να επιστρέψουν στις βάσεις τους
«Μα γιατί;» ρώτησε ένας ναύαρχος, «τους έχουμε στο πιάτο»…
«Επειδή δεν τον βρίσκουμε».
«Ποιον»;
«Τον Έλληνα πρωθυπουργό».
«Και τι κάνουμε τώρα;»
«Θα ξαναπροσπαθήσουμε μετά τις διακοπές»…
Και έτσι, η Ελλάδα ξύπνησε το επόμενο πρωί όπως κάθε άλλη αυγουστιάτικη μέρα.
Οι καφετέριες άνοιξαν.
Οι παραλίες γέμισαν.
Οι ομπρέλες ξεδιπλώθηκαν.
Οι μπίμπο άρχισαν τις σέλφι.
Τα τζετ σκι πήραν φωτιά, μαζί και τα κινητά… «ουάου, περνάω υπέροχα»!
Οι ειδήσεις στα ΜΜΕ ανέφεραν την κίνηση των τουρκικών αποβατικών ως «ένα ακόμη επεισόδιο έντασης στο Αιγαίο». Κάποια μίλησαν για μια «προγραμματισμένη άσκηση»… και όλα καλά.
Κανείς δεν ήξερε πόσο κοντά είχε φτάσει η χώρα σε μια ιστορική περιπέτεια. Σε έναν πόλεμο…
Και ο πρωθυπουργός;
Ξύπνησε αργά, ήπιε τον καφέ του, έκανε τα λάικς του στο φέσιμπουκ, και στο ΤικΤοκ, και στη συνέχεια απόλαυσε το μπάνιο του, φωτογραφιζόμενος με μαγιό, αγκαλιά με την πιστή συμβία του…
Δεν είχε καταλάβει απολύτως τίποτα.
Κι όμως, κατά έναν παράξενο τρόπο, είχε σώσει την Ελλάδα.
Όχι με στρατιωτική στρατηγική.
Όχι με διπλωματική παρέμβαση.
Όχι με έκτακτο πολεμικό συμβούλιο.
Αλλά με την ανεμελιά του… με την ανεκτίμητη ελληνική ικανότητα να μην είναι διαθέσιμος τον Αύγουστο.
Και κάπως έτσι αποδείχθηκε ότι η πιο αποτελεσματική αποτρεπτική πολιτική μπορεί να είναι τελικά η… ανεμελιά, για την οποία και ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός θα μείνει στην ιστορία (μαζί με την ακίνητη περιουσία του, όντας μισθωτός).
Βέβαια, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.
Αν ποτέ γίνει πραγματικά πόλεμος καλό θα ήταν...
